தி மூன் அண்ட் சிக்ஸ்பென்ஸ் (The Moon and Sixpence)
வில்லியம் சோமர்செட் மாம் எழுதியது
அத்தியாயம் 1
===========================================
சார்லஸ் ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்டை நான் முதன்முதலில் சந்தித்தபோது, அவரிடம் அசாதாரணமான ஏதோ ஒன்று இருக்கிறது என்பதை ஒரு கணம் கூட நான் உணரவில்லை என்பதை ஒப்புக்கொள்கிறேன். ஆனால் இப்போது அவரது மேன்மையை மறுப்பவர்கள் மிகச் சிலரே இருப்பார்கள். அதிர்ஷ்டசாலி அரசியல்வாதியோ அல்லது வெற்றிகரமான ராணுவ வீரரோ அடையும் அந்த மேன்மையைப்பற்றி நான் பேசவில்லை; அது அந்த மனிதரைச் சார்ந்ததை விட அவர் வகிக்கும் பதவியை அல்லது இடத்தை சார்ந்த ஒரு பண்பு; சூழ்நிலை மாறும்போது அது மிகச் சாதாரணமான நிலைக்குச் சுருங்கிவிடுகிறது. பதவியில் இல்லாத பிரதம மந்திரி பெரும்பாலும் வெறும் ஆடம்பரமான பேச்சாளராகவே தெரிகிறார்; படை இல்லாத தளபதி ஒரு சாதாரணச் சந்தை நகரத்தின் வீரம் குறைந்த நாயகனாகவே ஆகிவிடுகிறார். ஆனால் சார்லஸ் ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்டின் மேன்மை உண்மையானது. அவரது கலை உங்களுக்குப் பிடிக்காமல் இருக்கலாம், ஆனால் எப்படியாயினும், அதன்பால் ஈர்க்கப்படுவதைத் தவிர்க்க முடியாது. அவர் நம்மைச் சலனமடையச் செய்கிறார், நம் கவனத்தை ஈர்க்கிறார். அவர் கேலிக்குரியவராக இருந்த காலம் கடந்துவிட்டது; அவரை ஆதரிப்பது விசித்திரமான நடத்தையாகவோ அல்லது அவரைப் புகழ்வது பிடிவாதமான போக்காகவோ கருதப்படுவதில்லை. அவரது குறைகள் அவரது சிறப்புகளுக்குத் தேவையான இணைப்பாகவே ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகின்றன. கலையுலகில் அவரது இடத்தைப் பற்றி விவாதிக்கலாம்; அவரைப் பின்பற்றுபவர்களின் அதீத புகழ்ச்சியும், அவரை விமர்சிப்பவர்களின் ஏளனமும் ஒரே மாதிரியான நிலையற்ற தன்மையைக் கொண்டிருக்கலாம்; ஆனால் ஒரு விஷயத்தில் மட்டும் சந்தேகமே இருக்க முடியாது: அவரிடம் மேதைமை இருந்தது. என் பார்வையில், கலையில் மிகவும் சுவாரஸ்யமான விஷயம் கலைஞரின் ஆளுமைதான்; அது தனித்துவமானதாக இருந்தால், ஆயிரம் குறைகளை மன்னிக்கவும் நான் தயாராக இருக்கிறேன். எல் கிரெகோவை (El Greco) விட வெலாஸ்கஸ் (Velasquez) சிறந்த ஓவியராக இருந்திருக்கலாம், ஆனால் வழக்கமான பழக்கம் அவர் மீதான ரசனையை மழுங்கடித்துவிடுகிறது: ஆனால் கிரீட் நாட்டைச் சேர்ந்த அந்த ஓவியரோ (எல் கிரெகோ), சிற்றின்ப வேட்கையும் துயரமும் கலந்த தன் ஆன்மாவின் மர்மத்தை ஒரு பலிப்பொருளைப் போல நம் முன் வைக்கிறார். கலைஞர் - ஓவியர், கவிஞர் அல்லது இசைக்கலைஞர் - தனது உன்னதமான அல்லது அழகான படைப்பின் மூலம் அழகியல் உணர்வைத் திருப்திப்படுத்துகிறார்; ஆனால் அது பாலியல் உந்துதலுக்கு இணையானது, அதிலுள்ள அதே தீவிரமான தன்மையைக் கொண்டது; அதே சமயம் அவர் தன்னைத்தானே ஒரு பெரும் பரிசாக நம் முன் வைக்கிறார். அவரது ரகசியத்தைத் தேடுவது ஒரு துப்பறியும் கதையின் ஈர்ப்பைக் கொண்டது. இது பிரபஞ்சத்தைப் போலவே, எந்தப் பதிலும் இல்லாத ஒரு புதிராகும். ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்டின் மிகச் சாதாரணமான படைப்பு கூட விசித்திரமான, வேதனை நிறைந்த மற்றும் சிக்கலான ஒரு ஆளுமையை வெளிப்படுத்துகிறது; இதுவே, அவரது ஓவியங்களை விரும்பாதவர்களைக் கூட அவற்றைப் புறக்கணிக்க முடியாமல் செய்கிறது. அவரது வாழ்க்கையும் ஆளுமையும் இத்தகையதொரு மிகுந்த ஆர்வத்தைத் தூண்டியதற்குக் காரணமே இதுதான்.
ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்டின் மறைவுக்குப் பிறகு நான்கு ஆண்டுகள் கழித்தே, 'மெர்க்யூர் டி பிரான்ஸ்' (Mercure de France) இதழில் மாரிஸ் ஹுரேட் (Maurice Huret) அந்த முக்கியமான கட்டுரையை எழுதினார். அக்குறிப்பிட்ட கட்டுரைதான், அறியப்படாத நிலையில் இருந்த அந்த ஓவியரை மறதியின் பிடியிலிருந்து மீட்டெடுத்ததுடன், பிற்கால எழுத்தாளர்கள் பின்பற்றிய ஒரு புதிய பாதையையும் வகுத்துத் தந்தது. நீண்ட காலமாகவே பிரான்சில் அவரைவிட மறுக்க முடியாத அதிகாரமும் செல்வாக்கும் கொண்ட விமர்சகர் எவரும் இருந்ததில்லை; அவர் முன்வைத்த கருத்துகள் மிகவும் மிகைப்படுத்தப்பட்டவையாகத் தோன்றினாலும், அவை அனைவரையும் ஈர்க்கும் வகையிலேயே இருந்தன. பிற்கால மதிப்பீடுகள் அவரது கணிப்பை உறுதிப்படுத்தின; இன்று சார்லஸ் ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்டின் புகழும் நற்பெயரும் அவர் வகுத்தளித்த அடிப்படையிலேயே உறுதியாக நிலைநிறுத்தப்பட்டுள்ளன. அவரது புகழ் வளர்ந்த விதம் கலை வரலாற்றிலேயே மிகவும் சுவாரஸ்யமான மற்றும் வியக்கத்தக்க நிகழ்வுகளில் ஒன்றாகும். ஆனால், சார்லஸ் ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்டின் ஆளுமையோடு தொடர்புடைய விஷயங்களைத் தவிர, அவரது ஓவியப் படைப்புகளைப் பற்றி விரிவாக அலசும் எண்ணம் எனக்கு இல்லை. ஓவியக்கலையைச் சாதாரண மக்களால் புரிந்துகொள்ளவே முடியாது என்றும், ஓவியர்களின் படைப்புகளைப் பாராட்டுவதற்கு மௌனமும் பணமும் (காசோலை புத்தகமும்) மட்டுமே போதுமானது என்றும் ஆணவத்துடன் கூறும் ஓவியர்களின் கருத்தை என்னால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது. கலையை வெறும் கைவினைத் தொழில் என்றும், அதை அத்தொழிலில் ஈடுபடுபவர்களால் மட்டுமே முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள முடியும் என்றும் கருதுவது ஒரு அபத்தமான தவறான புரிதலாகும்; உண்மையில் கலை என்பது உணர்வுகளின் வெளிப்பாடு; அந்த உணர்வுகள் அனைவரும் புரிந்துகொள்ளக்கூடிய ஒரு மொழியிலேயே பேசுகின்றன. அதேவேளையில், ஓவியம் வரைதலின் நுட்பங்கள் குறித்த நடைமுறை அறிவு இல்லாத ஒரு விமர்சகர், அதுபற்றி மதிப்புமிக்க கருத்து எதையும் கூறுவது அரிது என்பதையும் நான் ஒப்புக்கொள்கிறேன்; ஓவியக்கலையைப் பொறுத்தவரை எனக்கும் மிகக் குறைந்த அறிவே உள்ளது. அதிர்ஷ்டவசமாக, நான் அந்த முயற்சியில் இறங்க வேண்டிய அவசியமில்லை; ஏனெனில், சிறந்த எழுத்தாளரும் அற்புதமான ஓவியருமான என் நண்பர் திரு. எட்வர்ட் லெகாட் (Edward Leggatt), சார்லஸ் ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்டின் படைப்புகளைப் பற்றி ஒரு சிறு நூலில்[1] விரிவாக அலசியுள்ளார். அந்நூல், இங்கிலாந்தை விடப் பிரான்சில் சிறப்பாகக் கையாளப்படும் ஒரு எழுத்து நடையின் மிகச்சிறந்த உதாரணமாகவும் திகழ்கிறது.
மாரிஸ் ஹுரேட் தனது புகழ்பெற்ற கட்டுரையில் சார்லஸ் ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்டின் வாழ்க்கையைச் சுருக்கமாக விவரித்திருந்தார்; அது ஆர்வமுள்ளவர்களின் தேடலைத் தூண்டும் வகையிலேயே அமைந்திருந்தது. கலை மீதான உண்மையான மற்றும் சுயநலமற்ற ஈடுபாட்டுடன், மிகச்சிறந்த தனித்துவமான திறமை கொண்ட ஒருவரைப் பற்றி அறிஞர்களின் கவனத்தை ஈர்க்க அவர் விரும்பினார்; அதே சமயம், "மனித உணர்வு சார்ந்த அம்சங்கள்" (human interest) மூலம் தனது நோக்கத்தை எளிதாக அடைய முடியும் என்பதை உணர்ந்துகொள்ளும் அளவுக்கு அவர் ஒரு சிறந்த பத்திரிகையாளராகவும் திகழ்ந்தார். மேலும், கடந்த காலத்தில் ஸ்ட்ரிக்லாண்டுடன் தொடர்பு கொண்டிருந்தவர்கள், அதாவது லண்டனில் அவரை அறிந்திருந்த எழுத்தாளர்கள், மான்ட்மார்ட்ரேயின் காஃபேக்களில் அவரைச் சந்தித்த ஓவியர்கள், தாங்கள் ஒரு தோல்வியுற்ற கலைஞரை மட்டுமே கண்ட இடத்தில், மற்றொரு உண்மையான மேதை தங்களுடன் தோளோடு தோள் உரசியதைக் கண்டு வியப்படைந்தபோது, பிரான்ஸ் மற்றும் அமெரிக்காவின் பத்திரிகைகளில் தொடர்ச்சியான கட்டுரைகள் வெளிவரத் தொடங்கின; ஒருவரின் நினைவுகளும், மற்றொருவரின் பாராட்டுரைகளும் கொண்ட அக்கட்டுரைகள், ஸ்ட்ரிக்லாண்டின் பிரபலத்தை மேலும் கூட்டி, பொதுமக்களின் ஆர்வத்தைத் திருப்திப்படுத்தாமலேயே அவற்றுக்குத் தீனி போட்டன.இதற்கு நன்றியுள்ளவராக, கடின உழைப்பாளியான வெய்ட்ப்ரெக்ட்-ரோத்தோல்ஸ் (Weitbrecht-Rotholz) தனது விரிவான ஆய்வு நூலில்[2] குறிப்பிடத்தக்க பல சான்றாதாரங்களின் பட்டியலை வழங்கியுள்ளார்.
புனைவுகளை உருவாக்கும் திறன் மனித இனத்திற்கு இயல்பாகவே அமைந்த ஒன்றாகும். மற்றவர்களிடமிருந்து தனித்துத் தெரியும் மனிதர்களின் வாழ்வில் நிகழும் வியக்கத்தக்க அல்லது மர்மமான சம்பவங்களை அது ஆர்வத்துடன் பற்றிக்கொள்கிறது; பின்னர் ஒரு கதையைக் கட்டமைத்து, அதன் மீது தீவிரமான நம்பிக்கையை வளர்த்துக்கொள்கிறது. இது வாழ்க்கையின் சலிப்பூட்டும் சாதாரணத் தன்மைக்கு எதிரான கற்பனை உலகின் ஒரு எதிர்ப்பாகும். அப்புனைவுக் கதையில் இடம்பெறும் சம்பவங்களே அந்த நாயகனை அழியாப் புகழை நோக்கி இட்டுச் செல்லும் உறுதியான வழியாக அமைகின்றன. சர் வால்டர் ராலி (Sir Walter Raleigh) அறியப்படாத நாடுகளுக்கு ஆங்கிலேயரின் பெயரை எடுத்துச் சென்றதற்காக அல்லாமல், 'கன்னி ராணி' (Virgin Queen) நடந்து செல்வதற்காகத் தனது மேலங்கியை விரித்துக்கொடுத்த செயலுக்காகவே மனிதகுலத்தின் நினைவில் ஆழமாகப் பதிந்துள்ளார் என்பதை எண்ணி, ஒரு நையாண்டித் தன்மை கொண்ட தத்துவஞானி புன்னகைக்கக்கூடும். சார்லஸ் ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் (Charles Strickland) ஒரு சாதாரணமான, வெளிச்சம் படாத வாழ்க்கையையே வாழ்ந்தார். அவர் நண்பர்களை விட எதிரிகளையே அதிகம் சம்பாதித்தார். எனவே, அவரைப் பற்றி எழுதியவர்கள் தங்கள் குறைவான நினைவுகளைத் துடிப்பான கற்பனையால் நிரப்பியதில் ஆச்சரியமில்லை; அவரைப் பற்றி அறியப்பட்ட அந்தச் சிறிய தகவல்களிலேயே கற்பனை வளம் மிக்க எழுத்தாளருக்குப் போதுமான வாய்ப்புகள் இருந்தன என்பது வெளிப்படை. அவரது வாழ்க்கையில் விசித்திரமான மற்றும் பயங்கரமான பல அம்சங்கள் இருந்தன; அவரது குணாதிசயத்தில் அதிர்ச்சியூட்டும் கூறுகள் இருந்தன; மேலும் அவரது விதியில் பரிதாபகரமான நிகழ்வுகளும் கணிசமாக இருந்தன. காலப்போக்கில், மிகவும் விரிவான விவரங்களைக் கொண்ட ஒரு புனைவு உருவானது; அதை மறுத்துரைக்க ஒரு விவேகமான வரலாற்றாசிரியர் கூடத் தயங்கும் நிலை ஏற்பட்டது.
ஆனால், ரெவரெண்ட் ராபர்ட் ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் (Rev. Robert Strickland) அத்தகைய விவேகமான வரலாற்றாசிரியர் அல்ல. தனது தந்தையின் வாழ்க்கையின் பிந்தைய பகுதி குறித்துப் பரவலாக நிலவிய "சில தவறான கருத்துக்களை நீக்கவும்", அதனால் "இன்னும் உயிருடன் இருப்பவர்களுக்கு ஏற்பட்ட கணிசமான மனவேதனையைப் போக்கவும்" என்ற நோக்கத்துடனேயே அவர் அந்த வாழ்க்கை வரலாற்று நூலை[3] எழுதினார். ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்டின் வாழ்க்கையைப் பற்றிய பொதுவான கதையாடலில், ஒரு கண்ணியமான குடும்பத்திற்குச் சங்கடத்தை ஏற்படுத்தக்கூடிய பல விஷயங்கள் இருந்தன என்பது தெளிவு. இந்நூல் சற்றே சலிப்பூட்டும் வகையிலும் உயிரோட்டமற்றதாகவும் இருந்தபோதிலும், நான் அதை மிகுந்த வேடிக்கையுடனேயே வாசித்தேன்; அதற்காக என்னை நானே பாராட்டிக்கொள்கிறேன். திரு. ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட், ஒரு சிறந்த கணவராகவும் தந்தையாகவும், கனிவான சுபாவம், கடின உழைப்பு மற்றும் ஒழுக்கமான பண்புகள் கொண்ட ஒரு மனிதராகவும் தனது தந்தையைச் சித்தரித்துள்ளார். 'எக்ஸிஜெசிஸ்' (exegesis - மறைபொருள் விளக்கம்) என்று அழைக்கப்படும் அந்தத் துறையை பயின்றதன் மூலம், நவீன கால மதகுருமார்கள் எதையும் தங்களுக்குச் சாதகமாகவோ அல்லது எளிதாகவோ விளக்கிவிடும் ஒரு வியக்கத்தக்க திறனைப் பெற்றுள்ளனர். ஆனால், ஒரு கடமையுணர்வுள்ள மகன் நினைவுகூர விரும்பாத தனது தந்தையின் வாழ்க்கையின் பல்வேறு நிகழ்வுகளை, ரெவரெண்ட் ராபர்ட் ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் (Rev. Robert Strickland) கையாண்ட விதம் மிகவும் நுட்பமானது; இத்திறன் அவரை காலப்போக்கில் திருச்சபையின் மிக உயர்ந்த பதவிகளுக்கு இட்டுச் செல்லும் என்பதில் ஐயமில்லை. ஆயர் (bishop) அணிவது போன்ற காலுறைகளுக்குள் (gaiters) அவரது வலுவான கெண்டைக்கால்கள் மறைந்திருப்பதை நான் இப்போதே காண்கிறேன். இது ஒரு துணிச்சலான, அதே சமயம் ஆபத்தான செயலாகவும் இருந்தது; ஏனெனில், ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்டின் புகழ் வளர்வதில் பரவலாக நம்பப்பட்ட அந்தப் புனைவுக்கதைக்கு முக்கியப் பங்கு இருந்திருக்கக்கூடும். அவரது குணாதிசயத்தின் மீதான வெறுப்பு அல்லது அவரது மரணம் குறித்த பரிதாபம் ஆகியவற்றால் பலர் அவரது கலைப்படைப்புகளை நோக்கி ஈர்க்கப்பட்டனர்; ஆனால், தந்தையின் நற்பெயரைக் காக்க மகன் மேற்கொண்ட நல்லெண்ண முயற்சிகள், தந்தையின் மீது பற்று கொண்டிருந்தவர்களிடையே ஒருவித சோர்வையும் விலகலையும் ஏற்படுத்தின. இது தற்செயலாக நிகழ்ந்ததல்ல: திரு. ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்டின் வாழ்க்கை வரலாறு வெளியானதைத் தொடர்ந்து எழுந்த விவாதங்களுக்குப் பிறகு, அவரது மிக முக்கியமான படைப்புகளில் ஒன்றான 'தி வுமன் ஆஃப் சமாரியா' (The Woman of Samaria) 'கிறிஸ்டீஸ்' (Christie's) ஏல நிறுவனத்தில் விற்கப்பட்டபோது, அது ஒன்பது மாதங்களுக்கு முன்பு வாங்கிய விலையை விட 235 பவுண்டுகள் குறைவாகவே போனது. அந்தப் புகழ்பெற்ற கலை சேகரிப்பாளரின் திடீர் மரணமே அப்படைப்பு மீண்டும் ஏலத்திற்கு வரக் காரணமாக அமைந்திருந்தது. மனிதர்களின் அசாதாரணமான விஷயங்களை விரும்பும் தாகத்தை ஏமாற்றிய ஒரு கதையை, மனிதகுலத்தின் வியக்கத்தக்க 'புனைவு உருவாக்கும் திறன்' (mythopœic faculty) பொறுமையின்றி ஒதுக்கித் தள்ளியிருக்காவிட்டால், ஒருவேளை சார்லஸ் ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்டின் ஆற்றலும் தனித்துவமும் மட்டுமே நிலைமையை மாற்றியிருக்கப் போதுமானதாக இருந்திருக்காது. பின்னர், டாக்டர் வைட்பிரெக்ட்-ரோத்தோல்ஸ் (Dr. Weitbrecht-Rotholz) ஒரு படைப்பை வெளியிட்டார்; அது கலை ஆர்வலர்கள் அனைவரிடமும் இருந்த ஐயப்பாடுகளுக்கு ஒரு முற்றுப்புள்ளி வைத்தது.
டாக்டர் வைட்பிரெக்ட்-ரோத்தோல்ஸ், மனித இயல்பு என்பது இருக்கக்கூடியதிலேயே மிக மோசமான நிலையில் மட்டுமல்ல, அதைவிடவும் பன்மடங்கு மோசமானது என்று நம்பும் வரலாற்று ஆசிரியர்களின் பிரிவைச் சேர்ந்தவர். இலக்கியப் படைப்புகளில் வரும் மாபெரும் ஆளுமைகளை இல்லற நற்பண்புகளின் முன்மாதிரிகளாகச் சித்தரிப்பதில் தீய மகிழ்ச்சி கொள்ளும் எழுத்தாளர்களை விட, இத்தகைய வரலாற்று ஆசிரியர்களின் கைகளில் வாசகர்களுக்குச் சிறந்த பொழுதுபோக்கு கிடைக்கிறது என்பது உறுதி. என்னைப் பொறுத்தவரை, ஆண்டனிக்கும் கிளியோபாட்ராவுக்கும் இடையிலான உறவில் வெறும் 'பொருளாதாரச் சூழல்' மட்டுமே இருந்தது என்று நினைப்பது வருத்தமளிப்பதாகவே இருக்கும்; ஐந்தாம் ஜார்ஜ் மன்னரைப் போலவே டைபீரியஸும் (Tiberius) எந்தக் குறையுமற்ற ஒரு மன்னராக இருந்தார் என்று என்னை நம்பவைக்க, கிடைக்கக்கூடிய வாய்ப்புள்ள ஆதாரங்களை விட மிக அதிகமான ஆதாரங்கள் தேவைப்படும்—அதிர்ஷ்டவசமாக அத்தகைய ஆதாரங்கள் கிடைக்கப்போவதில்லை. ரெவரெண்ட் ராபர்ட் ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் எழுதிய அந்த அப்பாவித்தனமான வாழ்க்கை வரலாற்றை டாக்டர் வைட்பிரெக்ட்-ரோத்தோல்ஸ் (Dr. Weitbrecht-Rotholz) கையாண்ட விதம், அந்தத் துரதிர்ஷ்டவசமான பாதிரியார் மீது ஒருவித அனுதாபத்தை ஏற்படுத்தாமல் இருக்க முடியவில்லை. அவரது கண்ணியமான அடக்கம் பாசாங்கு என்றும், அவரது சுற்றி வளைத்துப் பேசும் பாணி அப்பட்டமான பொய்கள் என்றும், அவரது மௌனம் துரோகம் என்றும் இகழப்படுகிறது. ஒரு எழுத்தாளருக்குக் கண்டிக்கத்தக்கதும் ஆனால் ஒரு மகனுக்கு மன்னிக்கக்கூடியதுமான சில சிறிய தவறுகளைக் காரணம் காட்டி, ஆங்கிலோ-சாக்சன் இனமே அதிகப்படியான ஒழுக்கவாதம், போலித்தனம், பாவனை, வஞ்சகம், தந்திரம் மற்றும் மோசமான சமையல் முறை ஆகியவற்றைக் கொண்டதாகக் குற்றம் சாட்டப்படுகிறது. தனிப்பட்ட முறையில் நான் கருதுவது என்னவென்றால், தனது பெற்றோரிடையே நிலவியதாக நம்பப்பட்ட ஒரு "அசௌகரியமான சூழல்" குறித்த தகவலை மறுப்பதில் திரு. ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் அவசரப்பட்டுச் செயல்பட்டார்...பாரிஸிலிருந்து சார்லஸ் ஸ்ட்ரிக்லேண்ட் எழுதிய கடிதம் ஒன்றில் அவளை "ஒரு சிறந்த பெண்மணி" என்று வர்ணித்திருந்தார் என்பதை டாக்டர் வைட்பிரெக்ட்-ரோத்தோல்ஸ் (Dr. Weitbrecht-Rotholz) அசல் கையெழுத்துப் பிரதியின் நகலாகவே வெளியிட்டிருந்தார். ஆனால், உண்மையில் அந்தக் குறிப்பிட்ட பகுதி இவ்வாறு அமைந்திருந்தது: "என் மனைவி நாசமாய்ப் போகட்டும். அவள் ஒரு சிறந்த பெண்மணிதான். அவள் நரகத்தில் இருக்க வேண்டும் என்று நான் விரும்புகிறேன்." தேவாலயம் தனது பொற்காலங்களில் விரும்பத்தகாத சான்றுகளைக் கையாண்ட விதம் இதுவல்ல.
டாக்டர் வைட்பிரெக்ட்-ரோத்தோல்ஸ் சார்லஸ் ஸ்ட்ரிக்லேண்டின் தீவிரமான அபிமானியாக இருந்தார்; எனவே, அவர் ஸ்ட்ரிக்லேண்டின் பிழைகளை மறைத்து நியாயப்படுத்தும் (whitewash) அபாயம் ஏதுமில்லை. அப்பாவித்தனமாகத் தோன்றும் செயல்களுக்குப் பின்னாலுள்ள இழிவான நோக்கங்களைக் கண்டறியும் கூர்மையான பார்வை அவரிடம் இருந்தது. அவர் ஒரு மனநல ஆய்வாளராகவும் (psychopathologist) அதே சமயம் கலை ஆர்வலராகவும் இருந்ததால், ஆழ்மனதின் ரகசியங்கள் அவருக்கு அத்துப்படியாக இருந்தன. சாதாரண விஷயங்களில் மறைந்திருக்கும் ஆழமான அர்த்தத்தை எந்தவொரு ஞானியும் (mystic) இவரைப் போலக் கண்டதில்லை. ஞானி சொல்லொணா உண்மைகளைக் காண்கிறார்; மனநல ஆய்வாளரோ வெளியே சொல்லக்கூடாத விஷயங்களைக் காண்கிறார். தனது நாயகனுக்குக் களங்கம் விளைவிக்கக்கூடிய ஒவ்வொரு சூழலையும் அந்த அறிவார்ந்த ஆசிரியர் மிகுந்த ஆர்வத்துடன் தேடிக் கண்டுபிடிப்பதைப் பார்ப்பது ஒரு தனித்துவமான ஈர்ப்பை அளிக்கிறது. ஸ்ட்ரிக்லேண்டின் கொடூரமான அல்லது இழிவான செயல்களுக்கான உதாரணங்களை முன்வைக்கும்போது அவரது மனம் உற்சாகமடைகிறது; அதேபோல, மறக்கப்பட்ட ஒரு கதையின் மூலம் ரெவரெண்ட் ராபர்ட் ஸ்ட்ரிக்லேண்டின் (Rev. Robert Strickland) தந்தையின் மீதான பற்றை (filial piety) நிலைகுலையச் செய்யும்போது, மத விரோதி ஒருவரின் தண்டனையின்போது (auto da fé) ஒரு மத விசாரணை அதிகாரி அடையும் அதே பரவசத்தை அவரும் அடைகிறார். அவரது உழைப்பு வியக்கத்தக்கது. மிகச்சிறிய விவரம் கூட அவர் கண்ணில் படாமல் தப்பியதில்லை; சார்லஸ் ஸ்ட்ரிக்லேண்ட் சலவைக்கான கட்டணத்தைச் செலுத்தாமல் விட்டிருந்தால் கூட அது முழுமையாக விவரிக்கப்பட்டிருக்கும்; அல்லது கடன் வாங்கிய அரை-கிரவுன் (half-crown) நாணயத்தைத் திருப்பிக் கொடுக்காமல் இருந்திருந்தால், அந்தப் பரிவர்த்தனையின் எந்தவொரு விவரமும் விடுபடாமல் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கும்.
"A Modern Artist: Notes on the Work of Charles Strickland" - எட்வர்ட் லெகாட் (Edward Leggatt), A.R.H.A. மார்ட்டின் செக்கர் (Martin Secker), 1917.
"Karl Strickland: sein Leben und seine Kunst" - ஹியூகோ வைட்பிரெக்ட்-ரோத்தோல்ஸ் (Hugo Weitbrecht-Rotholz), Ph.D. ஷ்விங்கல் அண்ட் ஹனிஷ் (Schwingel und Hanisch). லீப்ஜிக் (Leipzig), 1914.
"Strickland: The Man and His Work" - அவரது மகன் ராபர்ட் ஸ்ட்ரிக்லேண்ட் (Robert Strickland). ஹெய்னெமன், 1913.
கிறிஸ்டியின் (Christie's) விற்பனைப் பட்டியல் இதனைப் பின்வருமாறு விவரித்தது: "சொசைட்டி தீவுகளைச் (Society Islands) சேர்ந்த ஒரு நிர்வாணப் பெண், சிற்றோடை ஒன்றின் அருகே தரையில் படுத்திருக்கிறார். அவருக்குப் பின்னணியில் பனை மற்றும் வாழை மரங்கள் உள்ளிட்ட வெப்பமண்டல நிலப்பரப்பு காட்சி அளிக்கிறது. அளவு: 60 அங்குலம் x 48 அங்குலம்."
============================================================
அத்தியாயம் II
======================
சார்லஸ் ஸ்ட்ரிக்லேண்ட் (Charles Strickland) பற்றி ஏற்கனவே இவ்வளவு எழுதப்பட்டிருக்கும் நிலையில், நான் மேலும் எழுதுவது தேவையற்றதாகத் தோன்றலாம். ஒரு ஓவியரின் உண்மையான நினைவுச் சின்னம் அவரது படைப்புகளே. மற்றவர்களை விட நான் அவரை மிகவும் நெருக்கமாக அறிந்திருந்தேன் என்பது உண்மைதான்: அவர் ஓவியராக மாறுவதற்கு முன்பே நான் அவரைச் சந்தித்தேன்; பாரிஸில் அவர் கழித்த கடினமான ஆண்டுகளிலும் அவரை அடிக்கடி பார்த்தேன். ஆனால், போரின் சூழல் என்னை தஹிதி (Tahiti) தீவுக்கு அழைத்துச் செல்லாமல் இருந்திருந்தால், என் நினைவுகளை நான் ஒருபோதும் பதிவு செய்திருக்க மாட்டேன். அங்குதான் — அனைவரும் அறிந்தபடி — அவர் தனது வாழ்நாளின் இறுதி ஆண்டுகளைக் கழித்தார்; அங்குதான் அவரை நன்கு அறிந்திருந்த சிலரை நான் சந்தித்தேன். அவரது துயரமான வாழ்க்கைப் பாதையில் மிகவும் மர்மமாக அல்லது வெளிச்சம் படாமல் இருந்த ஒரு பகுதியை விளக்கும் நிலையில் நான் இப்போது இருக்கிறேன். ஸ்ட்ரிக்லேண்டின் மேன்மையை நம்புபவர்களின் கருத்து சரியென்றால், அவரை நேரில் அறிந்தவர்களின் தனிப்பட்ட விவரணைகள் ஒருபோதும் தேவையற்றதாக இருக்க முடியாது. ஸ்ட்ரிக்லேண்டுடன் நான் கொண்டிருந்த நெருக்கமான பழக்கத்தைப் போலவே, 'எல் கிரெக்கோ'வுடனும் (El Greco) நெருக்கமாகப் பழகிய ஒருவரின் நினைவுக் குறிப்புகளைப் பெற நாம் எதைத்தான் கொடுக்க மாட்டோம்?
ஆனால், அத்தகைய சாக்குப்போக்குகளை நான் நாடவில்லை. ஆன்மாவின் நன்மைக்காக, தங்களுக்குப் பிடிக்காத இரண்டு விஷயங்களை ஒவ்வொரு நாளும் செய்ய வேண்டும் என்று பரிந்துரைத்தவர் யார் என்று எனக்கு நினைவில்லை; அவர் ஒரு அறிஞர். அந்த அறிவுரையை நான் மிகக் கவனமாகப் பின்பற்றி வருகிறேன்; ஏனென்றால், ஒவ்வொரு நாளும் நான் காலையில் எழுந்திருக்கிறேன், இரவில் உறங்கச் செல்கிறேன். ஆனால் என் இயல்பில் ஒரு துறவறப் போக்கு உள்ளது; அதனால் ஒவ்வொரு வாரமும் என் உடலை இன்னும் கடுமையான சுய-கட்டுப்பாட்டிற்கு உட்படுத்தி வருகிறேன். 'தி டைம்ஸ்' (The Times) இதழின் 'இலக்கிய இணைப்பு' (Literary Supplement) பகுதியை வாசிப்பதை நான் ஒருபோதும் தவறவிட்டதில்லை. எழுதப்படும் ஏராளமான புத்தகங்கள், அவற்றை வெளியிடும்போது ஆசிரியர்கள் கொண்டிருக்கும் நல்ல நம்பிக்கைகள் மற்றும் இறுதியில் அவற்றுக்குக் காத்திருக்கும் விதி ஆகியவற்றைச் சிந்தித்துப் பார்ப்பது ஒரு பயனுள்ள பயிற்சியாகும். அந்தப் பெருங்கூட்டத்திற்கு இடையே ஒரு புத்தகம் தனக்கான இடத்தைப் பிடிப்பதற்கான வாய்ப்பு என்ன? மேலும், வெற்றிபெறும் புத்தகங்கள் கூட ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்திற்கு மட்டுமே நிலைத்திருக்கும் வெற்றிகளாகவே உள்ளன. ஒரு சாதாரண வாசகருக்குச் சில மணிநேர ஓய்வை அளிப்பதற்கோ அல்லது பயணத்தின் சலிப்பைப் போக்குவதற்கோ, அந்த ஆசிரியர் எவ்வளவு சிரமப்பட்டிருப்பார், எவ்வளவு கசப்பான அனுபவங்களையும் மனவேதனையையும் தாங்கியிருப்பார் என்பது இறைவனுக்குத்தான் தெரியும். விமர்சனங்களை வைத்துப் பார்க்கும்போது, இவற்றில் பல புத்தகங்கள் மிக நன்றாகவும் கவனமாகவும் எழுதப்பட்டவை; அவற்றின் உருவாக்கத்தில் ஆழ்ந்த சிந்தனை செலுத்தப்பட்டுள்ளது; சில புத்தகங்களுக்காக ஒரு வாழ்நாளையே அர்ப்பணித்து, மிகுந்த சிரமத்துடன் உழைத்திருக்கிறார்கள். இதிலிருந்து நான் பெறும் நீதி என்னவென்றால், ஒரு எழுத்தாளர் தனது படைப்பின் இன்பத்திலும், தனது சிந்தனைகளின் பாரத்திலிருந்து விடுபடுவதிலும் மட்டுமே தனது வெகுமதியைத் தேட வேண்டும்; மற்ற எதைப் பற்றியும் கவலைப்படாமல், பாராட்டு அல்லது பழி, தோல்வி அல்லது வெற்றி ஆகியவற்றைக் கருத்தில் கொள்ளாமல் இருக்க வேண்டும்.
இப்போது போர் வந்துவிட்டது, அதனுடன் ஒரு புதிய மனப்பான்மையையும் கொண்டு வந்துள்ளது. இளைய தலைமுறையினர், முந்தைய காலத்தவர் அறியாத புதிய கடவுள்களை நோக்கித் திரும்பியுள்ளனர்; நமக்குப்பின் வருபவர்கள் எந்தத் திசையில் பயணிக்கப் போகிறார்கள் என்பதை இப்போதே காண முடிகிறது. தங்கள் வலிமையை உணர்ந்த, கொந்தளிப்பான இளைய தலைமுறையினர், கதவைத் தட்டிக்கொண்டிருந்த நிலையைத் தாண்டிவிட்டனர்; அவர்கள் உள்ளே நுழைந்து, நம் இருக்கைகளில் அமர்ந்துவிட்டனர். அவர்களின் கூச்சல்களால் சூழல் நிறைந்துள்ளது. முதியவர்களில் சிலர், இளைஞர்களின் சேட்டைகளைப் பின்பற்றுவதன் மூலம், தங்கள் காலம் இன்னும் முடிந்துவிடவில்லை என்று தங்களை நம்பவைக்க முயல்கிறார்கள்; அவர்கள் மற்றவர்களைப் போலவே உரக்கக் கூச்சலிடுகிறார்கள், ஆனால் அந்தப் போர்க்குரல் அவர்கள் வாயில் வெறும் வெற்று ஒலியாகவே ஒலிக்கிறது; பென்சில், வர்ணம் மற்றும் பவுடர் பூச்சுகளுடனும், கூச்சலிடும் வகையிலான செயற்கை மகிழ்ச்சியுடனும் தங்கள் இளமைக்கால மாயையை மீண்டும் பெற முயலும் பரிதாபகரமான பெண்களைப் போல அவர்கள் இருக்கிறார்கள். ஆனால், விவேகமானவர்கள் கண்ணியத்துடனும் நளினத்துடனும் தங்கள் பாதையில் செல்கிறார்கள். அவர்களின் அடக்கமான புன்னகையில் ஒருவிதமான பெருந்தன்மையான கேலி கலந்திருக்கிறது. தாங்களும் ஒரு காலத்தில், இதே போன்ற கூச்சலுடனும் ஏளனத்துடனும், சலிப்படைந்த முந்தைய தலைமுறையை மிதித்து முன்னேறியதை அவர்கள் நினைவுகூர்கிறார்கள்; அதே சமயம், இந்தத் துணிச்சலான 'தீப்பந்தம் ஏந்தியவர்களும்' (புதிய தலைமுறையினரும்) விரைவில் தங்கள் இடத்தை விட்டுக்கொடுக்க வேண்டியிருக்கும் என்பதையும் அவர்கள் முன்னரே உணர்கிறார்கள். எதற்கும் ஒரு 'இறுதி முடிவு' என்று எதுவும் இல்லை. நினிவே நகரம் வானளாவிய பெருமையுடன் உயர்ந்திருந்த காலத்திலேயே, இந்த 'புதிய செய்தி' (evangel) ஏற்கனவே பழமையானதாகிவிட்டிருந்தது. பேசுபவர்களுக்கு மிகவும் புதுமையானதாகத் தோன்றும் இந்த வீரமிக்க வார்த்தைகள், நூற்றுக்கணக்கான முறை - கிட்டத்தட்ட மாறாத அதே தொனியில் - முன்பே சொல்லப்பட்டவைதான். ஊசல் முன்னும் பின்னும் அலைபாய்ந்துகொண்டே இருக்கிறது. அந்த வட்டப்பாதை மீண்டும் மீண்டும் பயணிக்கப்படுகிறது.
சில நேரங்களில், ஒரு மனிதன் தான் வாழ்ந்த காலத்திலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட ஒரு புதிய காலத்திலும் நீண்ட காலம் உயிர்வாழ்கிறான்; அப்போது, மனித வாழ்க்கையின் நாடகத்தில் மிகவும் தனித்துவமான காட்சிகளில் ஒன்றை ஆர்வமுள்ளவர்கள் காண முடிகிறது. உதாரணமாக, இப்போது ஜார்ஜ் கிராப்பைப் (George Crabbe) பற்றி யார் நினைக்கிறார்கள்? அவர் காலத்தில் அவர் ஒரு புகழ்பெற்ற கவிஞராக இருந்தார்; நவீன வாழ்க்கையின் சிக்கலான தன்மையால் அரிதாகிவிட்ட ஒருமித்த கருத்துடன் உலகம் அவரது மேதமையை அங்கீகரித்தது. அவர் அலெக்சாண்டர் போப்பின் பள்ளியில் தனது கவிதைக்கலையைக் கற்றுக்கொண்டார், மேலும் எதுகை மோனையுடன் கூடிய ஈரடிச் செய்யுள்களில் (rhymed couplets) அறநெறிக் கதைகளை எழுதினார். பின்னர் பிரெஞ்சுப் புரட்சியும் நெப்போலியப் போர்களும் வந்தன; கவிஞர்கள் புதிய பாடல்களைப் பாடினர். ஆனால் திரு. கிராப் மட்டும் தொடர்ந்து எதுகை மோனையுடன் கூடிய ஈரடிச் செய்யுள்களில் அறநெறிக் கதைகளை எழுதிக் கொண்டிருந்தார். உலகில் பெரும் பரபரப்பை ஏற்படுத்திய அந்த இளம் கவிஞர்களின் படைப்புகளை அவர் நிச்சயம் படித்திருப்பார் என்றும், அவை அவருக்குத் தரமற்றவையாகத் தோன்றியிருக்கும் என்றும் நான் கருதுகிறேன். உண்மையில், அவற்றில் பல அப்படித்தான் இருந்தன. ஆனால் கீட்ஸ் மற்றும் வேர்ட்ஸ்வொர்த்தின் ஓடுகள் (odes), கோல்ரிட்ஜின் ஓரிரு கவிதைகள் மற்றும் ஷெல்லியின் சில படைப்புகள் ஆகியவை, முன்னெப்போதும் யாரும் கண்டிராத ஆன்மாவின் பரந்த தளங்களை வெளிப்படுத்தின. திரு. கிராப் (Crabbe) காலாவதியாகிவிட்ட ஒருவராகக் கருதப்பட்டாலும், அவர் தொடர்ந்து எதுகை மோனையுடன் கூடிய ஈரடிச் செய்யுள் வடிவில் அறநெறிக் கதைகளை எழுதிக் கொண்டிருந்தார். இளைய தலைமுறையினரின் படைப்புகளை நான் அவ்வப்போது மேலோட்டமாக வாசித்திருக்கிறேன். அவர்களிடையே, கீட்ஸை விடவும் தீவிரமான உணர்வு கொண்ட ஒருவரோ அல்லது ஷெல்லியை விடவும் அதீத கற்பனை வளம் மிக்க ஒருவரோ, உலகம் விரும்பி நினைவுகூரக்கூடிய கவிதைகளை ஏற்கனவே வெளியிட்டிருக்கக்கூடும். அதுபற்றி என்னால் உறுதியாகச் சொல்ல முடியாது. அவர்களின் படைப்பு நேர்த்தியை நான் மெச்சுகிறேன்—அவர்களின் இளமை ஏற்கனவே மிகவும் முதிர்ச்சியடைந்துவிட்டதால், எதிர்காலத்தைப் பற்றிப் பேசுவது அபத்தமாகத் தோன்றுகிறது—அவர்களின் நடையின் இனிமையைக் கண்டு நான் வியக்கிறேன்; ஆனால், அவர்களிடம் உள்ள அத்தனை வளத்தாலும் (அவர்களின் சொல்லகராதி, அவர்கள் தொட்டிலிலேயே ரோஜெட்ஸ் தெசாரஸைப் புரட்டியிருப்பார்கள் என்று காட்டுகிறது) அவர்கள் எனக்கு எதையும் உணர்த்துவதில்லை: என் பார்வையில், அவர்களுக்கு எல்லாம் தெரியும், அவர்கள் தங்கள் உணர்வுகளை வெளிப்படையாகக் காட்டுகிறார்கள்; அவர்கள் என் முதுகில் தட்டும் அந்த மனப்பூர்வமான உற்சாகத்தையோ அல்லது என் மார்பில் விழும் அந்த உணர்ச்சிப் பெருக்கையோ என்னால் ஜீரணிக்க முடியவில்லை; அவர்களின் பேரார்வம் எனக்குச் சற்றே உயிரற்றதாகவும், அவர்களின் கனவுகள் சற்றே மந்தமானதாகவும் தோன்றுகின்றன. எனக்கு அவர்களைப் பிடிக்கவில்லை. நான் ஒதுக்கி வைக்கப்பட்டுவிட்டேன். நான் தொடர்ந்து எதுகை மோனையுடன் கூடிய ஈரடிகளில் நீதி போதனைக் கதைகளை எழுதுவேன். ஆனால், அதை என் சொந்தப் பொழுதுபோக்கிற்காக மட்டுமே செய்தால், நான் மும்மடங்கு முட்டாளாகி விடுவேன்.
============================================================
அத்தியாயம் III
இருப்பினும், இவை அனைத்தும் ஒருபுறம் இருக்கட்டும்.
நான் எனது முதல் புத்தகத்தை எழுதியபோது மிகவும் இளையவனாக இருந்தேன்.
நல்லவேளையாக அது அனைவரின் கவனத்தையும் ஈர்த்தது; பலரும் என்னுடன் அறிமுகம் செய்துகொள்ள விரும்பினர்.
லண்டனின் இலக்கிய உலகில் நான் முதன்முதலில் நுழைந்தபோது—அப்போது நான் கூச்ச சுபாவம் கொண்டவனாகவும் அதே சமயம் மிகுந்த ஆர்வத்துடனும் இருந்தேன்—அந்த நினைவுகளை அசைபோடும்போது ஒருவித சோகம் என்னுள் எழுகிறது. அந்த வட்டாரத்திற்குச் சென்று வெகு காலம் ஆகிவிட்டது; அதன் தற்போதைய விசித்திரங்களை விவரிக்கும் நாவல்கள் உண்மையைச் சொல்வதானால், அங்குள்ள சூழல் இப்போது பெரிதும் மாறியிருக்கிறது. இடங்கள் மாறிவிட்டன. ஹாம்ப்ஸ்டெட், நாட்டிங் ஹில் கேட் மற்றும் கென்சிங்டனின் ஹை ஸ்ட்ரீட் ஆகியவற்றுக்குப் பதிலாக இப்போது செல்சியாவும் ப்ளூம்ஸ்பரியும் அந்த இடத்தைப் பிடித்துவிட்டன. அக்காலத்தில் நாற்பது வயதுக்குக் குறைவாக இருப்பது ஒரு சிறப்பம்சமாகக் கருதப்பட்டது; ஆனால் இப்போதோ இருபத்தைந்து வயதுக்கு மேல் இருப்பது அபத்தமானதாகக் கருதப்படுகிறது. அக்காலத்தில் நாங்கள் எங்கள் உணர்ச்சிகளை வெளிப்படுத்தச் சற்றுத் தயங்கினோம் என்றும், கேலிக்கு ஆளாவோம் என்ற பயம் வெளிப்படையான பாவனைகளைக் கட்டுப்படுத்தியது என்றும் நான் நினைக்கிறேன். அந்தப் பண்பட்ட 'போஹேமியன்' (கலை-இலக்கியச் சுதந்திரவாதிகள்) வட்டாரத்தில் கற்புநெறி தீவிரமாகக் கடைப்பிடிக்கப்பட்டது என்று நான் நம்பவில்லை; ஆனால், இக்காலத்தில் காணப்படுவது போன்ற அநாகரிகமான, கட்டுப்பாடற்ற பாலியல் உறவுகள் அப்போது இருந்ததாக எனக்கு நினைவில்லை. எங்கள் தனிப்பட்ட விசித்திரமான நடத்தைகளை கண்ணியமான மௌனம் எனும் திரையிட்டு மறைப்பதை நாங்கள் பாசாங்குத்தனமாகக் கருதவில்லை. எதையும் மிகைப்படுத்தியோ அல்லது அநாகரிகமாகவோ பேசும் வழக்கம் இருக்கவில்லை. பெண்கள் இன்னும் முழுமையான சுதந்திரத்தையும் அங்கீகாரத்தையும் அடையாத காலம் அது.
நான் விக்டோரியா நிலையத்திற்கு அருகில் வசித்து வந்தேன்; இலக்கியவாதிகளின் உபசரிப்பு மிக்க வீடுகளுக்குப் பேருந்தில் நீண்ட தூரம் பயணம் செய்த நினைவுகள் எனக்கு உள்ளன. என் கூச்ச சுபாவத்தால், அழைப்பு மணியை அழுத்துவதற்குத் துணிச்சலை வரவழைத்துக்கொள்ளும் வரை நான் தெருவில் அங்கும் இங்கும் அலைந்து கொண்டிருப்பேன்; பின்னர், பயத்தில் உடல் நடுங்க, மக்கள் நிறைந்த காற்றோட்டமற்ற அறைக்குள் அழைத்துச் செல்லப்படுவேன். புகழ்பெற்ற பலருடன் நான் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டேன்; என் புத்தகத்தைப் பற்றி அவர்கள் சொன்ன கனிவான வார்த்தைகள் என்னை மிகுந்த சங்கடத்திற்குள்ளாக்கின. நான் புத்திசாலித்தனமாகப் பேச வேண்டும் என்று அவர்கள் எதிர்பார்ப்பதாக உணர்ந்தேன்; ஆனால் அந்த நிகழ்ச்சி முடிந்த பிறகுதான் எனக்கு அத்தகைய கருத்துகள் தோன்றின. தேநீர் கோப்பைகளையும், சரியாக வெட்டப்படாத வெண்ணெய் தடவிய ரொட்டித் துண்டுகளையும் பரிமாறுவதன் மூலம் என் சங்கடத்தை மறைக்க முயன்றேன். யாரும் என்னைக் கவனிக்கக்கூடாது என்று நான் விரும்பினேன்; அப்போதுதான் அந்தப் பிரபலங்களை நிம்மதியாகக் கவனித்து, அவர்கள் பேசிய புத்திசாலித்தனமான கருத்துகளைக் கேட்க முடியும்.
பெரிய மூக்குகள் மற்றும் கூர்மையான, ஊடுருவும் பார்வைகளைக் கொண்ட, கவசத்தை அணிந்திருப்பது போல ஆடைகளை இறுக்கமாக அணிந்திருந்த கம்பீரமான பெண்களின் நினைவும்; மென்மையான குரலும் கூர்மையான பார்வையும் கொண்ட, எலியைப் போன்ற தோற்றமளிக்கும் திருமணமாகாத பெண்களின் நினைவும் எனக்கு இன்றும் உள்ளன. கையுறைகளை அணிந்துகொண்டு வெண்ணெய் தடவிய டோஸ்ட்டை அவர்கள் விடாமுயற்சியுடன் சாப்பிடுவதைக் கண்டு நான் எப்போதும் வியப்படைந்தேன். யாரும் பார்க்கவில்லை என்று நினைக்கும்போது, அவர்கள் தங்கள் விரல்களை நாற்காலியில் எந்தக் கவலையுமின்றித் துடைத்துக்கொண்ட விதத்தை நான் வியப்புடன் கவனித்தேன். அது தளபாடங்களுக்குக் கெடுதலாக இருந்திருக்க வேண்டும், ஆனால் அந்த விருந்தளித்த பெண்மணி, பதிலுக்குத் தன் தோழிகளைச் சந்திக்கச் செல்லும்போது, அவர்களின் தளபாடங்களுக்குப் பழி தீர்த்துக்கொண்டாள் என்று நான் நினைக்கிறேன். அவர்களில் சிலர் நாகரிகமாக உடை அணிந்திருந்தனர். ஒரு நாவல் எழுதியதற்காக மட்டும் ஏன் அலங்கோலமாக இருக்க வேண்டும் என்று தங்களால் ஒருபோதும் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை என்று அவர்கள் கூறினார்கள்; உங்களுக்கு ஒரு நேர்த்தியான உடல்வாகு இருந்தால், அதை நீங்கள் முழுமையாகப் பயன்படுத்திக்கொள்ளலாம் என்றும், சிறிய காலில் ஒரு பகட்டான காலணி அணிவது, ஒரு பதிப்பாசிரியர் உங்கள் படைப்புகளை எடுத்துக்கொள்வதைத் தடுத்ததில்லை என்றும் கூறினார்கள். ஆனால் மற்றவர்களோ இதை அற்பமானதாகக் கருதினர், மேலும் அவர்கள் கலைநயமிக்க துணிகளையும் காட்டுமிராண்டித்தனமான நகைகளையும் அணிந்திருந்தனர். அந்த ஆண்கள் தோற்றத்தில் அரிதாகவே விசித்திரமாக இருந்தனர். அவர்கள் முடிந்தவரை எழுத்தாளர்களைப் போல் தோற்றமளிக்காமல் இருக்க முயன்றனர். அவர்கள் உலக அனுபவம் வாய்ந்தவர்களாகக் கருதப்பட விரும்பினர், மேலும் ஒரு நகர நிறுவனத்தின் நிர்வாக எழுத்தர்களைப் போல எங்கும் தங்களைக் காட்டிக்கொள்ளக்கூடியவர்களாக இருந்தனர். அவர்கள் எப்போதும் சற்றே சோர்வாகத் தெரிந்தனர். நான் இதற்கு முன் எழுத்தாளர்களை அறிந்ததில்லை, அவர்கள் எனக்கு மிகவும் விசித்திரமானவர்களாகத் தோன்றினார்கள், ஆனால் அவர்கள் எனக்கு ஒருபோதும் முற்றிலும் உண்மையானவர்களாகத் தோன்றியதில்லை என்றே நினைக்கிறேன்.
அவர்களின் உரையாடல் அபாரமானது என்று நான் நினைத்தது எனக்கு நினைவிருக்கிறது; ஒரு சக எழுத்தாளர் முதுகைக் காட்டிய அடுத்த கணமே, அவர்கள் தங்கள் குத்தலான நகைச்சுவையால் அவரைத் துண்டு துண்டாகக் கிழித்தெறிவதை நான் வியப்புடன் கேட்பதுண்டு. கலைஞனுக்கு இந்த உலகின் மற்றவர்களை விட ஒரு சாதகம் உண்டு: அவனது நண்பர்கள் அவனது அங்கதத்திற்குத் தங்கள் தோற்றத்தையும் குணத்தையும் மட்டுமல்ல, தங்கள் படைப்புகளையும் கூட அளிக்கிறார்கள். அத்தகைய பொருத்தத்துடனோ அல்லது அத்தகைய சரளத்துடனோ என்னை ஒருபோதும் வெளிப்படுத்திக்கொள்ள முடியாது என்று நான் விரக்தியடைந்தேன். அக்காலத்தில் உரையாடல் ஒரு கலையாகவே வளர்க்கப்பட்டது; ஒரு பானையின் அடியில் முட்கள் உரசும் சத்தத்தை விட, நேர்த்தியான வாதப் பிரதிவாதங்கள் அதிக மதிப்பு பெற்றன; மேலும், மந்தமானவர்கள் புத்திசாலித்தனத்தின் சாயலைப் பெறுவதற்கான ஒரு இயந்திரக் கருவியாக இன்னும் உருவாகாதிருந்த குறுகவிதை, நாகரிகமானவர்களின் சிறு பேச்சுகளுக்கு உயிரோட்டத்தைக் கொடுத்தது. இந்த அத்தனை ஒளிமயமான நிகழ்வுகளையும் என்னால் நினைவுகூர முடியவில்லை என்பது வருத்தமளிக்கிறது. ஆனால், நாங்கள் பயின்ற கலையின் மறுபக்கமான தொழில் நுணுக்கங்களைப் பற்றி உரையாடல் திரும்பியபோதுதான், அது மிகவும் சுமுகமாக நிலைபெற்றது என்று நான் நினைக்கிறேன். சமீபத்தில் வெளியான ஒரு புத்தகத்தின் சிறப்பம்சங்களைப் பற்றிப் பேசி முடித்ததும், எத்தனை பிரதிகள் விற்றிருக்கும், ஆசிரியர் எவ்வளவு முன்பணம் பெற்றிருப்பார், அதிலிருந்து அவருக்கு எவ்வளவு வருமானம் கிடைக்கக்கூடும் என்பது போன்ற விஷயங்களை யோசிப்பது இயல்பானதே. பிறகு, வெவ்வேறு பதிப்பகங்களைப் பற்றியும், ஒருவரின் தாராள மனப்பான்மையையும் மற்றவரின் கஞ்சத்தனத்தையும் ஒப்பிட்டும் பேசுவோம்; நல்ல ராயல்டி (பதிப்புரிமைத் தொகை) தருபவரிடம் செல்வதா அல்லது புத்தகத்தை முழு வீச்சில் சந்தைப்படுத்தி விற்பனை செய்பவரிடம் செல்வதா என்பது குறித்து விவாதிப்போம். சிலர் மோசமாகவும், சிலர் சிறப்பாகவும் விளம்பரம் செய்வார்கள். சிலர் நவீனப் போக்குடையவர்களாகவும், சிலர் பழைய பாணியைப் பின்பற்றுபவர்களாகவும் இருப்பார்கள். அதன்பின், முகவர்கள் (agents) எங்களுக்காகப் பெற்றுத் தந்த வாய்ப்புகள் குறித்தும்; பதிப்பாசிரியர்கள் மற்றும் அவர்கள் விரும்பும் படைப்புகள், ஆயிரம் வார்த்தைகளுக்கு அவர்கள் வழங்கும் ஊதியம், மற்றும்...அவர்கள் பணத்தை உடனே செலுத்தினார்களோ இல்லையோ, எனக்கு அது மிகவும் ஒருவிதமான ரம்மியமான உணர்வைத் தந்தது. ஏதோ ஒரு மர்மமான சகோதரத்துவ அமைப்பின் உறுப்பினராக இருப்பது போன்றதொரு நெருக்கமான உணர்வை அது எனக்கு அளித்தது.
==========================================================
அத்தியாயம் IV
அந்த நேரத்தில் ரோஸ் வாட்டர்ஃபோர்டை விட என்னிடம் அன்பாக நடந்து கொண்டவர் வேறு யாரும் இல்லை. அவர் ஆண்களுக்கே உரிய அறிவுக்கூர்மையையும் பெண்களுக்கே உரிய முரட்டுத்தனத்தையும் ஒருங்கே கொண்டிருந்தார். அவர் எழுதிய நாவல்கள் தனித்துவமானவையாகவும், மனதைக் கலக்கமூட்டுபவையாகவும் இருந்தன. ஒரு நாள் அவருடைய வீட்டில்தான் நான் சார்லஸ் ஸ்ட்ரிக்லாண்டின் மனைவியைச் சந்தித்தேன். செல்வி வாட்டர்ஃபோர்ட் ஒரு தேநீர் விருந்து கொடுத்துக் கொண்டிருந்தார், அவருடைய சிறிய அறை வழக்கத்தை விட அதிகமாக நிரம்பியிருந்தது. எல்லோரும் பேசிக்கொண்டிருப்பது போல் தோன்றியது, அமைதியாக அமர்ந்திருந்த நான் சங்கடமாக உணர்ந்தேன்; ஆனால், தங்கள் சொந்த விஷயங்களில் மூழ்கியிருந்த எந்தக் குழுவிலும் புகுந்துவிட நான் மிகவும் கூச்சப்பட்டேன். செல்வி வாட்டர்ஃபோர்ட் ஒரு நல்ல உபசரிப்பாளர், என் தர்மசங்கடத்தைக் கண்டு என்னிடம் வந்தார்.
"நீங்கள் திருமதி ஸ்ட்ரிக்லாண்டிடம் பேச வேண்டும்," என்றார் அவர். "அவர் உங்கள் புத்தகத்தைப் பற்றிப் புகழ்ந்து பேசுகிறார்."
"அவர் என்ன வேலை செய்கிறார்?" என்று நான் கேட்டேன்.
என் அறியாமையை நான் உணர்ந்திருந்தேன், திருமதி ஸ்ட்ரிக்லாண்ட் ஒரு பிரபலமான எழுத்தாளர் என்றால், அவரிடம் பேசுவதற்கு முன்பு அந்த உண்மையை உறுதிப்படுத்திக்கொள்வது நல்லது என்று நினைத்தேன்.
தன் பதிலுக்கு வலு சேர்க்கும் விதமாக, ரோஸ் வாட்டர்ஃபோர்ட் அடக்கமாகத் தன் கண்களைத் தாழ்த்திக்கொண்டாள்.
"அவள் மதிய விருந்துகள் நடத்துவாள். நீ கொஞ்சம் கர்ஜித்தால் போதும், அவள் உன்னைக் கேட்பாள்."
ரோஸ் வாட்டர்ஃபோர்ட் ஒரு அவநம்பிக்கைவாதி. அவள் வாழ்க்கையை நாவல்கள் எழுதுவதற்கான ஒரு வாய்ப்பாகவும், பொதுமக்களைத் தனது மூலப்பொருளாகவும் கருதினாள். அவ்வப்போது, மக்கள் அவளது திறமையைப் பாராட்டி, தகுந்த ஆடம்பரத்துடன் உபசரித்தால், அவர்களைத் தன் வீட்டிற்கு அழைப்பாள். சிங்கங்கள் மீதான அவர்களின் பலவீனத்தை அவள் நல்லெண்ணத்துடன் கூடிய இகழ்ச்சியுடன் பார்த்தாள், ஆனால் அவர்களிடம் ஒரு புகழ்பெற்ற பெண் எழுத்தாளரின் பாத்திரத்தை கண்ணியத்துடன் நடித்தாள்.
நான் திருமதி ஸ்ட்ரிக்லாண்டிடம் அழைத்துச் செல்லப்பட்டேன், நாங்கள் பத்து நிமிடங்கள் பேசிக்கொண்டிருந்தோம். அவளுக்கு இனிமையான குரல் இருந்ததைத் தவிர, அவளைப் பற்றி நான் வேறு எதையும் கவனிக்கவில்லை. வெஸ்ட்மின்ஸ்டரில், கட்டி முடிக்கப்படாத பேராலயத்தைப் பார்த்தபடி அவளுக்கு ஒரு வீடு இருந்தது, நாங்கள் ஒரே பகுதியில் வசித்ததால் ஒருவருக்கொருவர் நட்பாக உணர்ந்தோம். ராணுவ மற்றும் கடற்படைப் பொருட்கள், ஆற்றுக்கும் செயின்ட் ஜேம்ஸ் பூங்காவிற்கும் இடையில் வசிக்கும் அனைவருக்கும் இடையே ஓர் ஒற்றுமைப் பிணைப்பாகும். திருமதி ஸ்ட்ரிக்லேண்ட் என்னிடம் என் முகவரியைக் கேட்டார், சில நாட்களுக்குப் பிறகு எனக்கு மதிய விருந்துக்கான அழைப்பு வந்தது.
எனக்கு வேலைகள் குறைவாக இருந்ததால், அதை ஏற்றுக்கொள்வதில் எனக்கு மகிழ்ச்சியே. நான் சற்று தாமதமாக அங்கு சென்றடைந்தேன்; ஏனெனில், மிகவும் சீக்கிரம் வந்துவிடுவோமோ என்ற பயத்தில் நான் பேராலயத்தை மூன்று முறை சுற்றி வந்திருந்தேன். ஆனால், அங்கு வந்திருந்த விருந்தினர் குழு ஏற்கெனவே நிறைந்திருந்ததைக் கண்டேன். அங்கே மிஸ் வாட்டர்ஃபோர்ட், மிஸஸ் ஜே, ரிச்சர்ட் ட்வைனிங் மற்றும் ஜார்ஜ் ரோட் ஆகியோர் இருந்தனர். நாங்கள் அனைவரும் எழுத்தாளர்கள். வசந்த காலத்தின் தொடக்கத்திலிருந்த அந்த நாள் மிகச் சிறப்பாக அமைந்திருந்தது; நாங்களும் நல்ல மனநிலையில் இருந்தோம். நாங்கள் பல விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசினோம். மிஸ் வாட்டர்ஃபோர்ட் ஒரு புதிய தொப்பியை அணிந்திருந்தார்; அது அவருக்கு மிகுந்த உற்சாகத்தை அளித்தது. இளமைப் பருவத்தில் 'சேஜ் கிரீன்' (மங்கலான பச்சை) நிற ஆடை அணிந்து, கையில் ஒரு டஃபோடில் மலரை ஏந்தி விருந்துகளுக்குச் சென்ற கலைநயமிக்க ரசனைக்கும், முதிர்ந்த வயதில் உயர்ந்த குதிங்கால் காலணிகள் மற்றும் பாரிஸ் பாணி ஆடைகளை விரும்பும் சற்றே அலட்சியமான போக்குக்கும் இடையே அவர் ஊசலாடிக்கொண்டிருந்தார். எங்கள் பொதுவான நண்பர்களைப் பற்றி அவர் அவ்வளவு கடுமையாக விமர்சிப்பதை நான் அதுவரை கேட்டதில்லை. 'சற்றே முறையற்ற தன்மையே நகைச்சுவையின் உயிர்நாடி' என்பதை அறிந்திருந்த மிஸஸ் ஜே, மிக மெல்லிய குரலில் சில கருத்துகளைத் தெரிவித்தார்; அவை பனி போன்ற வெண்மையான மேஜை விரிப்பையே இளஞ்சிவப்பு நிறமாக மாற்றும் அளவுக்குத் துணிச்சலானவையாக இருந்தன. ரிச்சர்ட் ட்வைனிங் விசித்திரமான மற்றும் வேடிக்கையான கருத்துகளை உற்சாகத்துடன் கொட்டினார்; அதே சமயம், தனது அபாரமான புத்திசாலித்தனத்தை வெளிப்படுத்த வேண்டிய அவசியமில்லை என்பதை உணர்ந்திருந்த ஜார்ஜ் ரோட், உணவை உட்கொள்வதற்காக மட்டுமே வாயைத் திறந்தார். மிஸஸ் ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் அதிகம் பேசவில்லை, ஆனால் உரையாடலை அனைவரையும் உள்ளடக்கியதாகத் தக்கவைக்கும் திறமை அவரிடம் இருந்தது; உரையாடலில் இடைவெளி விழும்போது, அதை மீண்டும் தொடரச் செய்யும் சரியான கருத்தை அவர் முன்வைப்பார். முப்பத்தேழு வயதான அவர், சற்று உயரமாகவும், பருமனாகவும் (ஆனால் அதிகத் தடிமனாக இல்லாமல்) இருந்தார்; அவர் பேரழகி அல்ல என்றாலும், அவரது முகம் பார்ப்பதற்கு இனிமையாக இருந்தது - குறிப்பாக அவரது கனிவான பழுப்பு நிறக் கண்களால் அது சாத்தியமானது. அவரது சருமம் சற்று மங்கலான நிறத்தில் இருந்தது. அவரது அடர் நிறக் கூந்தல் நேர்த்தியாக அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது. அங்குள்ள மூன்று பெண்களில் முகத்தில் எந்தவித ஒப்பனையும் செய்யாதவர் அவரே; மற்றவர்களுடன் ஒப்பிடுகையில் அவர் மிகவும் எளிமையாகவும் இயல்பாகவும் தோன்றினார்.
உணவருந்தும் அறை அக்காலத்திற்கேற்ற நல்ல ரசனையுடன் அமைக்கப்பட்டிருந்தது. அது மிகவும் எளிமையான மற்றும் ஆடம்பரமற்ற பாணியில் இருந்தது. அறையின் சுவரில் கீழ்ப்பகுதியில் வெள்ளை மரத்தாலான அலங்காரப் பலகை (dado) இருந்தது; அதற்கு மேலே இருந்த பச்சை நிறச் சுவரொட்டியில், நேர்த்தியான கருப்புச் சட்டகங்களுக்குள் விஸ்லரின் (Whistler) ஓவியங்கள் (etchings) மாட்டப்பட்டிருந்தன. மயில் வடிவமைப்பு கொண்ட பச்சை நிறத் திரைகள் நேராகத் தொங்கவிடப்பட்டிருந்தன; இலைகள் நிறைந்த மரங்களுக்கு இடையே முயல்கள் துள்ளி விளையாடுவது போன்ற வடிவமைப்பு கொண்ட பச்சை நிறத் தரைவிரிப்பு, வில்லியம் மோரிஸின் தாக்கத்தை வெளிப்படுத்தியது. நெருப்பிடத்தின் (chimney-piece) மேல் பகுதியில் நீல நிற 'டெல்ஃப்ட்' (Delft) மட்பாண்டங்கள் வைக்கப்பட்டிருந்தன. அக்காலத்தில் லண்டனில் இதே பாணியில் அலங்கரிக்கப்பட்ட சுமார் ஐந்நூறு உணவருந்தும் அறைகள் இருந்திருக்கக்கூடும். அது நேர்த்தியாகவும், கலைநயத்துடனும், அதே சமயம் சற்றே சலிப்பூட்டும் வகையிலும் இருந்தது. நாங்கள் அங்கிருந்து கிளம்பியபோது மிஸ் வாட்டர்ஃபோர்டுடன் (Miss Waterford) நான் நடந்து சென்றேன்; அந்த இனிய நாளும் அவர் அணிந்திருந்த புதிய தொப்பியும் எங்களை பூங்காவில் நிதானமாக உலாவிச் செல்லத் தூண்டின.
"அது ஒரு மிகச் சிறந்த விருந்து," என்று நான் கூறினேன்.
"உணவு நன்றாக இருந்ததாகத் தோன்றியதா? எழுத்தாளர்கள் வேண்டுமென்றால் அவர்களுக்கு நல்ல உணவு அளிக்க வேண்டும் என்று நான் அவரிடம் சொல்லியிருந்தேன்."
"பாராட்டத்தக்க ஆலோசனை," என்று நான் பதிலளித்தேன். "ஆனால் அவருக்கு ஏன் அவர்கள் தேவைப்படுகிறார்கள்?"
மிஸ் வாட்டர்ஃபோர்டு தன் தோள்களைக் குலுக்கினார்.
"அவர்களுக்கு மத்தியில் இருப்பது அவருக்கு வேடிக்கையாக இருக்கிறது. அந்த இயக்கத்தின் ஒரு பகுதியாக இருக்க அவர் விரும்புகிறார். பாவம், அவர் சற்று எளிமையானவர் என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது; நாங்கள் எல்லோரும் ஏதோ அற்புதமானவர்கள் என்று அவர் நினைக்கிறார். எப்படியாயினும், மதிய உணவிற்கு எங்களை அழைப்பதில் அவருக்கு மகிழ்ச்சி; அதனால் எங்களுக்கு எந்தப் பாதிப்பும் இல்லை. அதற்காக எனக்கு அவரைப் பிடித்திருக்கிறது."
பின்னோக்கிப் பார்க்கையில், ஹாம்ப்ஸ்டெட் (Hampstead) பகுதியின் உயர்தட்டு வட்டாரங்கள் முதல் செய்ன் வாக் (Cheyne Walk)-இன் சாதாரணமான ஸ்டுடியோக்கள் வரை பிரபலங்களைத் தேடி அலையும் மனிதர்களில், மிஸஸ் ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் (Mrs. Strickland) மிகவும் தீங்கற்றவர் என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது. கிராமப்புறத்தில் மிகவும் அமைதியான இளமைப் பருவத்தைக் கழித்தவர் அவர்; மேலும்...மூடியின் நூலகத்திலிருந்து( Mudie's Library ) வந்தவர்கள், தங்களுடைய சொந்தக் கற்பனையை மட்டுமல்ல, லண்டனின் கற்பனையையும் தங்களுடன் கொண்டு வந்தனர். அவளுக்கு வாசிப்பதில் உண்மையான பேரார்வம் இருந்தது (அவளைப் போன்றவர்களிடம் இது அரிதானது; ஏனெனில் அவர்கள் பெரும்பாலும் ஒரு புத்தகத்தை விட அதன் ஆசிரியரிடத்திலும், ஒரு ஓவியத்தை விட அதன் ஓவியரிடத்திலும் அதிக ஆர்வம் காட்டுவார்கள்). மேலும், அவள் அன்றாட உலகில் ஒருபோதும் பெறாத சுதந்திரத்துடன் வாழ்வதற்காக, கற்பனையுலகம் ஒன்றை உருவாக்கினாள். அவள் எழுத்தாளர்களை அறிய நேர்ந்தபோது, அதுவரை மேடையின் முன்விளக்குகளின் மறுபுறத்திலிருந்து மட்டுமே அறிந்திருந்த ஒரு மேடையில் சாகசப் பயணம் மேற்கொள்வது போல இருந்தது. அவள் அவர்களை நாடகீயமாகப் பார்த்தாள்; மேலும், அவர்களை உபசரித்ததாலும், அவர்களின் மறைவிடங்களுக்குச் சென்று சந்தித்ததாலும், உண்மையிலேயே தானே ஒரு பெரிய வாழ்க்கையை வாழ்வதாக உணர்ந்தாள். அவர்கள் வாழ்க்கை எனும் விளையாட்டை விளையாடிய விதிகளை, அவர்களுக்குச் சரியானவை என அவள் ஏற்றுக்கொண்டாள், ஆனால் ஒரு கணம் கூட தனது சொந்த நடத்தையை அதற்கேற்ப ஒழுங்குபடுத்த வேண்டும் என்று நினைக்கவில்லை. அவர்களின் ஒழுக்கக்கேடுகள், அவர்களின் விசித்திரமான உடைகள், காட்டுத்தனமான கோட்பாடுகள் மற்றும் முரண்பாடுகளைப் போலவே, அவளுக்கு மகிழ்ச்சியளித்த ஒரு பொழுதுபோக்காக இருந்தன, ஆனால் அவளுடைய நம்பிக்கைகளில் சிறிதும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தவில்லை.
"திரு. ஸ்ட்ரிக்லேண்ட் என்று ஒருவர் இருக்கிறாரா?" நான் கேட்டேன்
"ஓ, ஆமாம்; அவர் நகரத்தில் ஒரு பெரிய ஆள். அவர் ஒரு பங்குத் தரகர் என்று நினைக்கிறேன். அவர் மிகவும் மந்தமானவர்."
"அவர்கள் நல்ல நண்பர்களா?"
"அவர்கள் ஒருவரையொருவர் மிகவும் நேசிக்கிறார்கள். நீங்கள் அங்கே இரவு உணவு உண்டால் அவரைச் சந்திப்பீர்கள். ஆனால் அவள் அடிக்கடி யாரையும் இரவு உணவிற்கு அழைப்பதில்லை. அவர் மிகவும் அமைதியானவர். அவருக்கு இலக்கியத்திலோ அல்லது கலைகளிலோ சிறிதும் ஆர்வம் இல்லை."
"நல்ல பெண்கள் ஏன் மந்தமான ஆண்களைத் திருமணம் செய்கிறார்கள்?"
"ஏனென்றால், புத்திசாலி ஆண்கள் நல்ல பெண்களைத் திருமணம் செய்ய மாட்டார்கள்."
இதற்கு எந்தப் பதிலடியும் எனக்குத் தோன்றவில்லை, அதனால் திருமதி ஸ்ட்ரிக்லாண்டிற்கு குழந்தைகள் இருக்கிறார்களா என்று கேட்டேன்.
"ஆம்; அவளுக்கு ஒரு பையனும் ஒரு பெண்ணும் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் இருவரும் பள்ளியில் படிக்கிறார்கள்."
அந்த விஷயம் முடிந்துவிட்டது, நாங்கள் வேறு விஷயங்களைப் பற்றிப் பேச ஆரம்பித்தோம்.
==================
அத்தியாயம் 5
===============
கோடைக்காலத்தில் நான் திருமதி ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்டை அடிக்கடி சந்தித்தேன். அவ்வப்போது அவரது இல்லத்தில் நடந்த இனிமையான மதிய உணவு விருந்துகளுக்கும், சற்று அதிக சம்பிரதாயம் கொண்ட தேநீர் விருந்துகளுக்கும் நான் செல்வதுண்டு. நாங்கள் ஒருவரையொருவர் விரும்பினோம். நான் மிகவும் இளமையாக இருந்தேன்; இலக்கியம் எனும் கடினமான பாதையில் எனது ஆரம்பக்கட்ட முயற்சிகளை வழிநடத்துவதை அவர் விரும்பியிருக்கலாம். அதே சமயம், எனது சிறு சிக்கல்களை எடுத்துச் செல்லவும், அதைக் கவனமாகக் கேட்டு நியாயமான ஆலோசனையைப் பெறவும் ஒரு நபர் இருந்தது எனக்கு மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. திருமதி ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்டிடம் மற்றவர் உணர்வுகளைப் புரிந்துகொண்டு அனுதாபம் கொள்ளும் பண்பு இருந்தது. அது ஒரு அழகான பண்புதான்; ஆனால் அப்பண்பு தன்னிடம் இருப்பதை உணர்ந்தவர்கள் அதை அடிக்கடி தவறாகப் பயன்படுத்துவதுண்டு. ஏனெனில், தங்கள் அனுதாபத் திறனை வெளிப்படுத்திக்கொள்ள நண்பர்களின் துரதிர்ஷ்டவசமான நிகழ்வுகளின் மீது அவர்கள் காட்டும் அதீத ஆர்வம் ஒருவித விகாரமான தன்மையைக் கொண்டிருக்கிறது. அது ஒரு எண்ணெய் கிணற்றிலிருந்து பீறிட்டு வருவதைப் போல வெளிப்படும்; அனுதாபம் காட்டுபவர்கள் தங்கள் உணர்வுகளைக் கட்டுக்கடங்காமல் கொட்டுவார்கள், அது சில சமயங்களில் அந்த அனுதாபத்தைப் பெறுபவர்களுக்குச் சங்கடத்தை ஏற்படுத்திவிடும். சிலரின் மார்புகளில் ஏற்கனவே பல கண்ணீர் துளிகள் சிந்தப்பட்டிருக்கும்; அதனால் நான் என் கண்ணீரை அங்கே சிந்த முடியாது. ஆனால் திருமதி ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் தனது அந்தப் பண்பை மிகவும் நேர்த்தியாகக் கையாண்டார். அவரது அனுதாபத்தை ஏற்றுக்கொள்வதன் மூலம் அவருக்கு நாம் ஒரு உதவியைச் செய்கிறோம் என்ற உணர்வே நமக்கு ஏற்படும். எனது இளமைக்கால உற்சாகத்தில் ரோஸ் வாட்டர்ஃபோர்டிடம் இதைப் பற்றிக் குறிப்பிட்டபோது, அவர் சொன்னார்:
"பால் மிகவும் சுவையானது, அதிலும் குறிப்பாகச் சிறிது பிராந்தி கலந்தால் இன்னும் அருமையாக இருக்கும்; ஆனால் வீட்டுப் பசுவோ அதை வெளியேற்றிவிடுவதற்குத்தான் மிகவும் ஆசைப்படும். வீங்கிய மடி மிகவும் அசௌகரியமான ஒன்று."
ரோஸ் வாட்டர்ஃபோர்டின் நாக்கு மிகவும் கூர்மையானது; அவ்வளவு கசப்பான விஷயங்களை வேறு யாராலும் சொல்ல முடியாது. அதே சமயம், மிகவும் இனிமையான செயல்களைச் செய்வதிலும் அவரை மிஞ்ச ஆளில்லை.
திருமதி ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்டிடம் எனக்குப் பிடித்த மற்றொரு விஷயம், அவர் தனது சூழலை நேர்த்தியாகக் கையாண்ட விதம். அவரது இல்லம் எப்போதும் சுத்தமாகவும் மகிழ்ச்சிகரமாகவும், மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டும் இருந்தது. வரவேற்பறையில் இருந்த 'சிண்ட்ஸ்' (chintz) வகை துணி அலங்காரங்கள், அவற்றின் கடுமையான வடிவமைப்பு இருந்தபோதிலும், பிரகாசமாகவும் அழகாகவும் இருந்தன. கலைநயமிக்க அந்தச் சிறிய உணவறையில் பரிமாறப்பட்ட உணவுகள் இனிமையாக இருக்கும்; மேஜை அழகாக அமைக்கப்பட்டிருக்கும், பணிப்பெண்கள் இருவரும் நேர்த்தியாகவும் அழகாகவும் இருப்பார்கள், உணவும் நன்றாகச் சமைக்கப்பட்டிருக்கும். திருமதி ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் ஒரு சிறந்த இல்லத்தரசி என்பதைப் புரிந்துகொள்ளாமல் இருக்க முடியாது. மேலும், அவர் ஒரு சிறந்த தாய் என்பதையும் நீங்கள் உறுதியாக உணர முடியும். வரவேற்பறையில் அவரது மகன் மற்றும் மகளின் புகைப்படங்கள் இருந்தன. அவரது மகன்—அவன் பெயர் ராபர்ட்—ரக்ஸ்பி (Rugby) பள்ளியில் படிக்கும் பதினாறு வயதுச் சிறுவன்; அவனை நீங்கள் கிரிக்கெட் ஆட்ட உடை மற்றும் தொப்பியுடனும், பின்னர் வால் போன்ற நீண்ட பின்பகுதியைக் கொண்ட கோட் (tail-coat) மற்றும் நிமிர்ந்த காலர் (stand-up collar) கொண்ட உடையிலும் பார்த்திருக்கலாம். அவனிடம் அவனது தாயின் வெளிப்படையான நெற்றியும், சிந்தனை ஆழம் கொண்ட அழகான கண்களும் இருந்தன. அவன் பார்ப்பதற்குத் தூய்மையாகவும், ஆரோக்கியமாகவும், இயல்பானவனாகவும் தெரிந்தான்.
"அவன் மிகுந்த புத்திசாலி என்று எனக்குத் தெரியவில்லை," என்று ஒரு நாள் நான் அந்தப் புகைப்படத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தபோது அவள் சொன்னாள், "ஆனால் அவன் நல்லவன் என்பது எனக்குத் தெரியும். அவனது குணம் மிகவும் கவரக்கூடியது."
அவளது மகளுக்குப் பதினான்கு வயது. அவளது தாயைப் போலவே அடர்த்தியான கருமையான கூந்தல் அவளது தோள்களில் செழிப்பாகக் கவிழ்ந்து கிடந்தது; தாயைப் போலவே அவளிடமும் கனிவான முகபாவனையும், அமைதியான, கவலையற்ற கண்களும் இருந்தன.
"அவர்கள் இருவரும் அப்படியே உன்னைப் போலவே இருக்கிறார்கள்," என்று நான் சொன்னேன்.
"ஆம்; அவர்கள் தங்கள் தந்தையை விட என்னைப் போலவே இருக்கிறார்கள் என்று நினைக்கிறேன்."
"ஏன் அவரை என்னைச் சந்திக்க விடவே இல்லை?" என்று நான் கேட்டேன்.
"உங்களுக்கு விருப்பமா?"
அவள் புன்னகைத்தாள்; அந்தப் புன்னகை மிகவும் இனிமையாக இருந்தது, மேலும் அவள் லேசாக நாணத்தால் சிவந்தாள்; அந்த வயதில் ஒரு பெண் அவ்வளவு எளிதாக நாணத்தால் சிவப்பது ஒரு தனித்துவமான விஷயம். ஒருவேளை அவளது அந்த அப்பாவித்தனமான இயல்பே அவளது மிகப்பெரிய கவர்ச்சியாக இருந்திருக்கலாம்.
"அவனுக்கு இலக்கியத்தில் துளியும் ஈடுபாடு இல்லை," என்று அவள் சொன்னாள். "அவன் கலை, இலக்கியம் போன்றவற்றில் எந்த ஆர்வமும் இல்லாத ஒரு சாதாரண மனிதன் (philistine)."
அவள் இதை இகழ்ச்சியாகச் சொல்லவில்லை, மாறாக அன்புடன் சொன்னாள்; அவனைப் பற்றிய மோசமான விஷயங்களை ஒப்புக்கொள்வதன் மூலம், தன் நண்பர்களின் விமர்சனங்களிலிருந்து அவனைக் காக்க விரும்புவது போல அது இருந்தது.
"அவன் பங்குச் சந்தையில் (Stock Exchange) பணிபுரிகிறான், ஒரு வழக்கமான தரகர் (broker) அவன். அவன் உங்களை மிகவும் சலிப்படையச் செய்வான் என்று நினைக்கிறேன்."
"அவன் உங்களைச் சலிப்படையச் செய்கிறானா?" என்று நான் கேட்டேன்.
"நான் அவனது மனைவி ஆயிற்றே. எனக்கு அவன் மீது மிகுந்த அன்பு உண்டு."
தன் கூச்சத்தை மறைக்க அவள் புன்னகைத்தாள்; ரோஸ் வாட்டர்ஃபோர்டிடம் (Rose Waterford) இது போன்ற ஒரு விஷயத்தைச் சொன்னால் அவர் கேலி செய்திருப்பார், அதுபோலவே நானும் கேலி செய்வேனோ என்று அவள் அஞ்சியதாக எனக்குத் தோன்றியது. அவள் சற்று தயங்கினாள். அவளது கண்கள் கனிவு கொண்டன.
"தான் ஒரு மேதை என்று அவன் பாவனை செய்வதில்லை. பங்குச் சந்தையில் அவன் பெரிய அளவில் பணமும் சம்பாதிப்பதில்லை. ஆனால் அவன் மிகவும் நல்லவன், கனிவானவன்."
"அவனை எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும் என்று நினைக்கிறேன்." "எப்போதாவது ஒருமுறை அமைதியாக எங்களுடன் உணவருந்த உங்களை அழைக்கிறேன்; ஆனால் நினைவில் கொள்ளுங்கள், உங்கள் சொந்தப் பொறுப்பில்தான் நீங்கள் வரவேண்டும்; அந்த மாலைப்பொழுது மிகவும் சலிப்பூட்டுவதாக அமைந்தால் என்னை குறை கூறக்கூடாது."
