தி டபுள் (தாஸ்தோயெவ்ஸ்கி)

 விக்கிமூலத்திலிருந்து (Wikisource) — ஒரு கட்டற்ற நூலகம்
< தி டபுள் (தாஸ்தோயெவ்ஸ்கி)
 
தி டபுள்: ஒரு பீட்டர்ஸ்பர்க் கவிதை (The Double: A Petersburg Poem)
ஆசிரியர்: ஃபியோதோர் மிகைலோவிச் தாஸ்தோயெவ்ஸ்கி
உருவாக்கப்பட்ட காலம்: 1845–1846, 1866; வெளியிடப்பட்டது: 1846[1], 1866. மூலம்: RVB (மேற்கோள்: தாஸ்தோயெவ்ஸ்கி எஃப். எம். பதினைந்து தொகுதிகளில் முழுமையான படைப்புகள். — லெனின்கிராட்: நௌகா (Nauka). — தொகுதி 1. குறுநாவல்கள் மற்றும் சிறுகதைகள். 1846–1847. — பக். 147–294.)




I

காலை எட்டு மணி ஆவதற்குச் சற்று முன்னதாக, 'டிட்யுலர் கவுன்சிலர்'[2] (Titular Councillor) யாகோவ் பெட்ரோவிச் கோல்யாட்கின் நீண்ட உறக்கத்திலிருந்து விழித்தெழுந்தார்; கொட்டாவி விட்டு, உடலை நீட்டி நெளித்து, இறுதியாகத் தன் கண்களை முழுமையாகத் திறந்தார். இருப்பினும், சுமார் இரண்டு நிமிடங்களுக்கு அவர் படுக்கையிலேயே அசையாமல் கிடந்தார்; தான் விழித்திருக்கிறோமா அல்லது இன்னும் தூங்கிக்கொண்டிருக்கிறோமா என்பது பற்றியும், தன்னைச் சுற்றி இப்போது நடப்பவை அனைத்தும் உண்மையானவையா அல்லது குழப்பமான, கனவுகள் நிறைந்த தனது உறக்கத்தின் தொடர்ச்சியா என்பது பற்றியும் முழுமையாகத் தெளிவுபெறாத ஒரு மனிதரைப் போல அவர் இருந்தார். ஆனால் விரைவில், திரு. கோல்யாட்கினின் புலன்கள் தங்களுக்குப் பரிச்சயமான அன்றாட உணர்வுகளை அதிகத் தெளிவுடனும் துல்லியத்துடனும் உணரத் தொடங்கின. அவரது சிறிய அறையின் மங்கலான பச்சை நிற, கரும்புகை படிந்த, தூசு நிறைந்த சுவர்கள் அவருக்குப் பரிச்சயமான விதத்தில் அவரை நோக்கின; அதேபோல அவரது மஹோகனி மரத்தாலான இழுப்பறைப் பெட்டி, மஹோகனி மரத்தைப் போலத் தோற்றமளிக்கும் நாற்காலிகள், சிவப்பு நிறத்தில் பூசப்பட்ட மேசை, சிறிய பச்சை நிறப் பூக்கள் கொண்ட துருக்கிய பாணி சோபா (அதன் மீது சிவப்பு நிற எண்ணெய் துணி விரிக்கப்பட்டிருந்தது), மற்றும் இறுதியாக, முந்தைய இரவு அவசரமாகக் கழற்றி சோபாவின் மீது குவித்துப்போட்டிருந்த ஆடைகள் ஆகியவையும் அவரை நோக்கின. இறுதியாக, மங்கலான ஜன்னல் வழியாக அந்தச் சாம்பல் நிற இலையுதிர் காலப் பொழுது—மப்பும் மந்தாரமுமான, மோசமான வானிலையுடன்—அறையின் உள்ளே எட்டிப்பார்த்தது; அது மிகவும் கோபமான, வெறுப்புணர்வு கலந்த முகபாவனையுடன் இருந்ததால், தான் ஏதோ தொலைதூரக் கற்பனைக் கதையுலகில் இல்லை என்பதையும், தலைநகரான செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க் நகரில், ஷெஸ்டிலவோச்னாயா (Shestilavochnaya) தெருவில், ஒரு பெரிய, உறுதியான கட்டிடத்தின் நான்காவது மாடியில் உள்ள தனது சொந்த வீட்டில் இருக்கிறோம் என்பதையும் திரு. கோல்யாட்கின் சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி உணர்ந்தார். இந்த முக்கியமானதொரு விஷயத்தைக் கண்டறிந்ததும், திரு. கோல்யாட்கின் தன் கண்களை இறுக்கமாக மூடிக்கொண்டார்; அதுவரை தான் கண்ட கனவு கலைந்துவிட்டதே என்ற வருத்தத்திலோ அல்லது அதை மீண்டும் ஒரு கணம் காணும் விருப்பத்திலோ அவர் அப்படிச் செய்திருக்கலாம். ஆனால் ஒரு நிமிடம் கழித்து, அவர் ஒரே பாய்ச்சலில் படுக்கையை விட்டு எழுந்து நின்றார்; சிதறிப்போய் ஒழுங்கற்ற நிலையில் இருந்த அவரது எண்ணங்கள் அதுவரை எதைச் சுற்றியே ஓடிக்கொண்டிருந்தனவோ, அந்த யோசனை அவருக்குத் தெளிவாகப் பிடிபட்டிருந்தது. படுக்கையிலிருந்து எழுந்ததும், அவர் உடனடியாக அலமாரி மீது வைக்கப்பட்டிருந்த சிறிய வட்ட வடிவக் கண்ணாடியை நோக்கி ஓடினார். தூக்கக் கலக்கத்துடனும் மங்கலான கண்களுடனும், வழுக்கை விழத் தொடங்கிய தலையுடனும் அந்தக் கண்ணாடியில் தெரிந்த உருவம், முதல் பார்வையில் யாருடைய கவனத்தையும் ஈர்க்காத அளவுக்குச் சாதாரணமானதாகவே இருந்தது; ஆனாலும், அதைப் பார்த்த அதன் உரிமையாளர் மிகுந்த திருப்தி அடைந்தவராகவே தோன்றினார். "பெரிய சிக்கலாகிவிடும்," என்று திரு. கோல்யாட்கின் தனக்குள்ளேயே முணுமுணுத்துக்கொண்டார், "இன்று ஏதேனும் தவறு நடந்தால்—உதாரணமாக ஏதேனும் சொதப்பல் ஏற்பட்டால்—அதாவது முகத்தில் ஒரு அருவருப்பான பரு முளைத்தாலோ அல்லது வேறு ஏதேனும் விரும்பத்தகாத சம்பவம் நடந்தாலோ—நிலைமை மோசமாகிவிடும்; இருந்தாலும், இப்போதைக்கு எல்லாம் நன்றாகவே இருக்கிறது; இப்போதைக்கு எல்லாம் சரியாகவே செல்கிறது." எல்லாம் சரியாக நடப்பதில் மகிழ்ச்சியடைந்த திரு. கோல்யாட்கின், கண்ணாடியை மீண்டும் அதன் இடத்தில் வைத்தார்; பின்னர்—வெறும் கால்களுடனும் தூங்கும்போது அணியும் உடையுடனும் இருந்தபோதிலும்—அவர் ஜன்னலை நோக்கி ஓடி, மிகுந்த ஆர்வத்துடன் வெளியே இருந்த முற்றத்தில் எதையோ தேடத் தொடங்கினார். அங்கே அவர் கண்ட ஏதோ ஒன்று அவருக்கு முழுமையான திருப்தியை அளித்தது; அவரது முகம் ஒருவித சுய-திருப்தி கலந்த புன்னகையால் பிரகாசித்தது. பிறகு—தனது வேலையாள் பெட்ருஷ்காவின் சிறிய அறைப் பகுதிக்கு அப்பால் ஒருமுறை எட்டிப்பார்த்து, அவன் அங்கே இல்லை என்பதை உறுதிப்படுத்திக்கொண்ட பிறகு—அவர் மெல்லக் காலடி வைத்து மேஜையை நோக்கிச் சென்றார்; ஒரு டிராயரைத் திறந்து, அதன் கடைசி மூலையில் கையை விட்டுத் தேடி, இறுதியில் பழைய, மஞ்சள் நிறமாக மாறிய காகிதங்கள் மற்றும் குப்பைகளுக்கு அடியிலிருந்து தேய்ந்துபோன ஒரு பச்சை நிறப் பணப்பையை வெளியே எடுத்தார். அவர் அதை எச்சரிக்கையுடன் திறந்து, அதன் மிக உட்புறத்தில் இருந்த ரகசியப் பைக்குள் கவனமாகவும் மிகுந்த ஆர்வத்துடனும் எட்டிப் பார்த்தார். பச்சை, சாம்பல், நீலம், சிவப்பு மற்றும் பல வண்ணங்களில் இருந்த அந்தச் சிறிய பணத்தாள்களின் கட்டு[5], திரு. கோல்யாட்கினை மிகவும் வரவேற்கும் வகையிலும் அங்கீகரிக்கும் வகையிலும் பார்ப்பது போல் தோன்றியது; மகிழ்ச்சி பொங்கும் முகத்துடன், திறந்திருந்த பணப்பையைத் தன் முன்னால் இருந்த மேஜையின் மீது வைத்து, மிகுந்த திருப்தியின் அடையாளமாகத் தன் கைகளை வேகமாகத் தேய்த்துக் கொண்டார். இறுதியில், அவர் அந்த மனதிற்கு இதமளிக்கும் பணக்கட்டையை வெளியே எடுத்தார்; (குறைந்தது நேற்றிலிருந்து கணக்கிட்டால்) நூறாவது முறையாக அதை எண்ணத் தொடங்கினார். ஒவ்வொரு நோட்டையும் தனது கட்டைவிரலுக்கும் ஆள்காட்டி விரலுக்கும் இடையே வைத்து கவனமாகத் தடவிப் பார்த்தார். "ஏழு ஐம்பது ரூபிள்!" என்று அவர் மெல்லிய குரலில் முடிவாகச் சொன்னார். "ஏழு ஐம்பது ரூபிள்... நல்லதொரு தொகை!" "நல்லதொரு தொகைதான்," என்று அவர் தொடர்ந்தார்; மகிழ்ச்சியால் சற்று தளர்வடைந்த அதே சமயம் குரல் நடுங்க, அந்தக் கட்டையை இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டு அர்த்தமுள்ள புன்னகையை உதிர்த்தார். "மிகவும் நல்லதொரு தொகை! யாருக்குமே இது நல்லதொரு தொகைதான்! இந்தத் தொகையை அற்பமாகக் கருதும் ஒரு மனிதனை நான் பார்க்க விரும்புகிறேன். இது போன்ற ஒரு தொகை ஒரு மனிதனை வெகுதூரம் கொண்டு செல்லக்கூடியது..."

"ஆனால், இது என்ன விசித்திரம்?" என்று திரு. கோல்யாட்கின் நினைத்தார். "பெத்ருஷ்கா எங்கே?" அதே உடையில் இருந்தபடியே, அவர் தடுப்புச் சுவருக்குப் பின்னால் மீண்டும் ஒருமுறை எட்டிப் பார்த்தார். பெத்ருஷ்காவை அங்கே காணவில்லை; அங்கே இருந்தது ஒன்றே ஒன்றுதான்—அது தரையில் இருந்த 'சமோவார்' (தேநீர் தயாரிக்கும் பாத்திரம்) மட்டுமே. அது கொதித்துத் ததும்பி, கடும் ஆவேசத்துடனும் பதற்றத்துடனும் இருந்தது; அது தன் விசித்திரமான மொழியில் சூடாகச் சத்தமிட்டுக் கொப்பளித்து, சீறிக்கொண்டு திரு. கோல்யாட்கினைப் பார்த்து ஏதோ சொல்வது போல் இருந்தது—அதாவது, "என்னை எடுத்துக்கொள், நல்லவனே..."
...மக்களே, நான் முற்றிலும் தயாராகவே இருக்கிறேன்.

"தொலைந்து போகட்டும்!" என்று திரு. கோல்யாட்கின் நினைத்தார். "அந்த சோம்பேறிப் பயல் ஒருவனைப் பொறுமையின் எல்லைக்கே கொண்டு சென்றுவிடுவான்; எங்கே சுற்றிக்கொண்டிருக்கிறான்?" நியாயமான கோபத்துடன் அவர் முன் அறைக்குள் நுழைந்தார்—அது ஒரு சிறிய நடைபாதை வழியாக முக்கிய மண்டபத்திற்குச் செல்லும் கதவை இணைக்கும் இடமாகும். அந்தக் கதவைச் சற்றுத் திறந்து பார்த்தபோது, ​​அங்கு வேலைக்காரர்கள், வீட்டுப் பணியாளர்கள் மற்றும் பலதரப்பட்ட அற்பமான ஆட்கள் சூழ்ந்திருக்க, தன் வேலையாள் நிற்பதைக் கண்டார். பெட்ருஷ்கா ஒரு கதையைச் சொல்லிக்கொண்டிருக்க, மற்றவர்கள் அதைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தனர். அந்தத் தலைப்போ அல்லது அந்த உரையாடலோ திரு. கோல்யாட்கினுக்குப் பிடிக்கவில்லை என்பது வெளிப்படை. அவர் உடனடியாக பெட்ருஷ்காவை அழைத்தார், பின்னர் மிகுந்த அதிருப்தியுடனும் மனக்கலக்கத்துடனும் தன் அறைக்குத் திரும்பினார். "அந்தப் பயல் ஒருவனை அற்பமான விலைக்கு விற்றுவிடுவான்—தன் எஜமானனைப் பற்றிக் கேட்கவே வேண்டாம்," என்று தனக்குள் நினைத்துக்கொண்டார். "அவன் என்னை விற்றுவிட்டான்—மிகக் குறைந்த விலைக்கே விற்றிருப்பான் என்று என்னால் உறுதியாகச் சொல்ல முடியும். சரி, என்ன விஷயம்?..."

"சீருடை வந்துவிட்டது, ஐயா."

"அதை அணிந்துகொண்டு உள்ளே வா."

அந்தச் சீருடையை அணிந்துகொண்டு, பெட்ருஷ்கா ஒரு முட்டாள்தனமான புன்னகையுடன் தன் எஜமானரின் அறைக்குள் நுழைந்தான். அவனது உடை மிகவும் விசித்திரமாக இருந்தது. அவன் அணிந்திருந்தது பச்சை நிறத்திலான, மிகவும் தேய்ந்துபோன, மங்கிய தங்க நிற வேலைப்பாடுகள் கொண்ட வேலையாள் சீருடை—அது அவனைவிட ஒரு 'அர்ஷின்' (arshin) அளவு உயரமான ஒருவருக்காகத் தைக்கப்பட்ட உடை என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது. அவன் கையில் ஒரு தொப்பி இருந்தது—அதிலும் தங்க வேலைப்பாடுகளும் பச்சை நிற இறகுகளும் இருந்தன—மேலும் அவனது இடுப்பில் தோல் உறையிடப்பட்ட வேலையாள் வாள் ஒன்று தொங்கிக்கொண்டிருந்தது.

இறுதியாக, அந்தத் தோற்றத்தை முழுமையாக்கும் விதமாக—எப்போதும் அரைகுறை ஆடையுடனும் வீட்டுக்குரிய இயல்பான தோற்றத்துடனும் இருக்கும் வழக்கப்படியே—பெட்ருஷ்கா வெறும் கால்களுடன் இருந்தான். திரு. கோல்யாட்கின் பெட்ருஷ்காவை எல்லா கோணங்களிலும் உற்றுநோக்கி, திருப்தியடைந்தார். அந்தச் சீருடை ஏதோ ஒரு சிறப்பு நிகழ்வுக்காக வாடகைக்கு எடுக்கப்பட்டிருந்தது என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது. மேலும், அந்தப் பரிசோதனையின்போது, ​​பெட்ருஷ்கா தன் எஜமானரை ஒரு விசித்திரமான எதிர்பார்ப்புடன் பார்த்ததும், அவரது ஒவ்வொரு அசைவையும் வழக்கத்திற்கு மாறான ஆர்வத்துடன் கவனித்ததும் குறிப்பிடத்தக்கதாக இருந்தது—இது திரு. கோல்யாட்கினுக்கு மிகுந்த சங்கடத்தை அளித்தது.

"சரி, வண்டி வந்துவிட்டதா?"

"வண்டியும் வந்துவிட்டது, ஐயா."

"முழு நாளுக்கும் தானா?"

"முழு நாளுக்கும் தான். இருபத்தைந்து—காகிதப் பணமாக." "அவர்கள் பூட்ஸ்களைக் கொண்டு வந்தார்களா?"

"அவர்கள் பூட்ஸ்களையும் கொண்டு வந்தார்கள்."

"மடையா! 'அவர்கள் அவற்றைக் கொண்டு வந்தார்கள், ஐயா' என்று சொல்லக்கூடாதா? அவற்றை இங்கே கொடு."

பூட்ஸ் சரியாகப் பொருந்தியதில் திருப்தியடைந்த திரு. கோல்யாட்கின், தேநீர் மற்றும் முகம் கழுவிச் சவரம் செய்வதற்கான ஏற்பாடுகளைக் கேட்டார். அவர் மிகவும் கவனமாகச் சவரம் செய்து, அதே அக்கறையுடன் முகம் கழுவி, தேநீரை அவசரமாக அருந்தினார். பின்னர், ஆடை அணியும் தனது முக்கிய மற்றும் இறுதிச் செயலைத் தொடங்கினார்: கிட்டத்தட்ட புத்தம் புதிய ஒரு கால்சட்டையை அணிந்துகொண்டார்; பிறகு வெண்கலப் பொத்தான்கள் கொண்ட சட்டையின் முன்பகுதியையும், பிரகாசமான மற்றும் அழகான மலர் வேலைப்பாடுகள் கொண்ட மேலங்கியையும் (waistcoat) அணிந்தார்; கழுத்தைச் சுற்றி வண்ணமயமான பட்டுத் துணியை (cravat) முடிச்சாகக் கட்டிக்கொண்டார்; இறுதியாக, நேர்த்தியாகத் துலக்கப்பட்டுப் பளபளப்பாக இருந்த நீண்ட மேலங்கியை (frock coat) அணிந்துகொண்டார். ஆடை அணியும்போதே, அவர் தனது பூட்ஸ்களைப் பாசத்துடன் பலமுறை பார்த்தார்; அவற்றின் வடிவத்தை ரசிப்பதற்காக ஒவ்வொன்றாகத் தனது கால்களைத் தூக்கிப் பார்த்தார். அப்போது தனக்குள்ளேயே ஏதோ முணுமுணுத்துக்கொண்டிருந்த அவர், அவ்வப்போது தனது எண்ணங்களை நினைத்து முகபாவனைகள் மூலம் தனக்குத்தானே கண் சிமிட்டிக்கொண்டார். இருப்பினும், அன்று காலை திரு. கோல்யாட்கின் மிகுந்த கவனச் சிதறலுடன் இருந்தார்; ஏனெனில், அவருக்கு ஆடை அணிய உதவிக் கொண்டிருந்த பெட்ருஷ்கா, அவரைப் பார்த்து ஏளனமாகச் சிரிப்பதையோ அல்லது முகத்தைச் சுளிப்பதையோ அவர் கவனிக்கவே இல்லை. இறுதியாக, தேவையான அனைத்தையும் முடித்துக்கொண்டு முழுமையாக ஆடை அணிந்த பிறகு, திரு. கோல்யாட்கின் தனது பணப்பையைச் சட்டைப் பையில் வைத்தார். பூட்ஸ் அணிந்து தயாராக நின்றிருந்த பெட்ருஷ்காவை ஒருமுறை ரசனையுடன் பார்த்தார். எல்லாம் முடிந்துவிட்டதையும், இனி காத்திருக்க ஒன்றுமில்லை என்பதையும் உணர்ந்த அவர், இதயம் லேசாகத் துடிக்க, பரபரப்புடன் படிக்கட்டுகளில் இறங்கிச் சென்றார். ஒரு குறிப்பிட்ட சின்னம் பொறிக்கப்பட்ட நீல நிறக் குதிரை வண்டி ஒன்று வாசலுக்கு வந்து நின்றது. பெட்ருஷ்கா, வண்டிக்காரருடனும் அங்கிருந்த சிலருடனும் கண் சைகை செய்துகொண்டே, தன் எஜமானர் வண்டியில் ஏற உதவினான்; பின்னர், வழக்கத்திற்கு மாறான குரலில், ஒரு முட்டாள்தனமான சிரிப்பை அடக்கிக்கொண்டே "கிட்டியாப்!" (குதிரையை ஓட்டுவதற்கான கட்டளைச் சொல்) என்று கத்தினான். வண்டியின் பின்பக்கப் படியில் தாவி ஏறினான்; சத்தம் போட்டுக்கொண்டு, குலுங்கிக்கொண்டு, அந்த வண்டி நெவ்ஸ்கி ப்ராஸ்பெக்ட் (Nevsky Prospekt) சாலையை நோக்கி நகர்ந்து சென்றது. நீல நிற வண்டி நுழைவாயிலைக் கடந்து சென்றதுமே, திரு. கோல்யாட்கின் தனது கைகளைத் துரிதமாகத் தேய்த்துக்கொண்டு, மெல்லிய, சத்தமில்லாத சிரிப்பை உதிர்த்தார்—அது ஒரு சிறந்த தந்திரத்தை வெற்றிகரமாகச் செய்து முடித்து, தன்னைத்தானே ரசித்து மகிழும் ஒரு மகிழ்ச்சியான மனிதனின் சிரிப்பு. இருப்பினும், அந்த மகிழ்ச்சி உணர்வு உடனடியாக அவரது முகத்தில் ஒரு விசித்திரமான, பதற்றமான தோற்றமாக மாறியது. ஈரப்பதமான, மந்தமான வானிலை நிலவிய போதிலும், அவர் வண்டியின் இரு ஜன்னல்களையும் கீழே இறக்கிவிட்டு, வலது மற்றும் இடதுபுறம் செல்லும் மனிதர்களைப் பதற்றத்துடன் உற்றுநோக்கத் தொடங்கினார்; யாராவது தன்னை உற்றுநோக்குவதை உணரும்போதெல்லாம், உடனடியாக ஒரு கண்ணியமான மற்றும் நிதானமான தோற்றத்தை வெளிப்படுத்திக்கொண்டார். 'லிட்டெய்னயா' (Liteynaya) பகுதியிலிருந்து 'நெவ்ஸ்கி ப்ராஸ்பெக்ட்' (Nevsky Prospekt) சாலைக்குத் திரும்பியபோது, ​​மிகவும் விரும்பத்தகாத ஒரு உணர்வால் அவர் உடல் நடுங்கியது; தற்செயலாகத் தனது காலின் கட்டைவிரல் மீது (கால் ஆணி உள்ள இடத்தில்) யாராவது மிதித்துவிட்டதைப் போல முகம் சுளித்த அவர், அவசரமாக—அல்லது சொல்லப்போனால் பயத்துடன்—வண்டியின் இருண்ட மூலையில் தன்னை ஒடுக்கிக்கொண்டார். அதற்குக் காரணம், அவர் தனது அலுவலகத்தைச் சேர்ந்த இரு இளம் எழுத்தர்களை (clerk) நேருக்கு நேர் சந்தித்ததுதான். தங்களது சக ஊழியரை இத்தகைய சூழலில் சந்தித்ததால் அந்த எழுத்தர்கள் மிகுந்த திகைப்புக்குள்ளானதாகத் திரு. கோல்யாட்கினுக்குத் தோன்றியது; அவர்களில் ஒருவர் திரு. கோல்யாட்கினை நோக்கித் தன் விரலை நீட்டிக் காட்டவும் செய்தார். மற்றவர் அவரைப் பெயர் சொல்லி உரக்க அழைத்தது போலவும் அவருக்குத் தோன்றியது—பொது வீதியில் அவ்வாறு செய்வது நிச்சயமாக மிகவும் முறையற்ற செயலாகும். நமது கதாநாயகன் அமைதியாக இருந்து, அதற்கு எந்தப் பதிலும் அளிக்கவில்லை. "என்ன ஒரு குறும்புக்காரப் பயல்கள்!" என்று அவர் தனக்குள்ளேயே யோசிக்கத் தொடங்கினார். "சரி, இதில் என்ன விசித்திரம் இருக்கிறது? ஒரு மனிதன் வண்டியில் செல்கிறான்; அவனுக்கு வண்டி தேவைப்படுகிறது, அதனால் அவன் அதை எடுத்துக்கொள்கிறான். வெறுக்கத்தக்க செயல்! எனக்கு அவர்களைத் தெரியும்..."
“...அடி வாங்க வேண்டிய சிறு பையன்கள்! தங்கள் சம்பளத்தை வைத்து சூதாடுவதும், ஊர் சுற்றிக் கொண்டிருப்பதும்தான் அவர்களுக்கு மகிழ்ச்சி தரும் விஷயங்கள். அவர்களைக் கண்டித்துத் தீர்த்திருப்பேன், ஆனால் தற்போதைய சூழலில்...” திரு. கோல்யாட்கின் பேச்சை முடிக்கவில்லை; அவர் அப்படியே உறைந்துபோனார். திரு. கோல்யாட்கினுக்கு நன்கு அறிமுகமான கசான் இனத்தைச் சேர்ந்த துடிப்பான குதிரைகள் பூட்டப்பட்ட ஒரு நேர்த்தியான திறந்த வண்டி (*drozhki*), வலதுபுறமாக அவரது வண்டியை வேகமாக முந்திச் சென்றது. அந்த வண்டியில் அமர்ந்திருந்த நபர், திரு. கோல்யாட்கினின் முகத்தைப் பார்த்தார்—கோல்யாட்கின் சற்று கவனக்குறைவாக வண்டியின் ஜன்னல் வழியாகத் தன் முகத்தை வெளியே நீட்டியிருந்தார். அந்த எதிர்பாராத சந்திப்பால் அந்த நபரும் ஆச்சரியமடைந்தார்; அவர் முடிந்தவரை வளைந்து குனிந்து, மிகுந்த ஆர்வத்துடனும் கவலையுடனும், நமது கதாநாயகன் அவசரமாக ஒளிந்துகொள்ள முயன்ற வண்டியின் மூலைப்பகுதியை உற்று நோக்கினார். அந்த வண்டியில் இருந்தவர் ஆண்ட்ரி ஃபிலிப்போவிச்; திரு. கோல்யாட்கின் தலைமை எழுத்தரின் உதவியாளராகப் பணியாற்றும் துறையின் தலைவர் அவர்தான். ஆண்ட்ரி ஃபிலிப்போவிச் தன்னைத் தெளிவாக அடையாளம் கண்டுகொண்டதையும், உற்றுப் பார்ப்பதையும், இனி ஒளிந்துகொள்ள வழியே இல்லை என்பதையும் உணர்ந்த திரு. கோல்யாட்கின், தலைமுடி வேர் வரை வெட்கத்தில் சிவந்துபோனார். “நான் தலைவணங்க வேண்டுமா வேண்டாமா? பேச வேண்டுமா வேண்டாமா? அவரை அங்கீகரிப்பதாகக் காட்டிக்கொள்ள வேண்டுமா வேண்டாமா?” என்று நமது கதாநாயகன் விவரிக்க முடியாத மனவேதனையுடன் யோசித்தார். “அல்லது, அது நான் இல்லை—என்னைப்போலவே தோற்றமளிக்கும் வேறொருவர்—என்று பாவனை செய்து, ஒன்றும் நடக்காதது போல இருக்கலாமா? அது நான் இல்லை—இல்லை, அது நிச்சயமாக நான் இல்லை!” என்று திரு. கோல்யாட்கின் தனக்குள்ளேயே சொல்லிக்கொண்டார்; அதே சமயம் ஆண்ட்ரி ஃபிலிப்போவிச்சின் மீது பார்வையை நிலைநிறுத்தியபடியே தன் தொப்பியை கழற்றினார். “நான்... நான் ஒன்றுமே இல்லை,” என்று மிகுந்த சிரமத்துடன் முணுமுணுத்தார். “நான் ஒன்றுமே இல்லை; அது நான் இல்லை, ஆண்ட்ரி ஃபிலிப்போவிச்—அது நான் இல்லை; இல்லை, அது நிச்சயமாக நான் இல்லை.” இருப்பினும், விரைவில் அந்த வண்டி இவருடைய வண்டியை முந்திச் சென்றது, அந்த அதிகாரியின் பார்வையின் ஈர்ப்பு விசை விலகியது. ஆனாலும் அவர் வெட்கத்தில் சிவந்த முகத்துடனும் புன்னகையுடனும், தனக்குள்ளேயே ஏதோ முணுமுணுத்துக்கொண்டிருந்தார்... "பேசாமல் இருந்தது முட்டாள்தனம்," என்று இறுதியில் அவர் நினைத்தார்; "நான் ஒரு துணிச்சலான அணுகுமுறையைக் கையாண்டிருக்க வேண்டும்—அதாவது கண்ணியம் குறையாத வெளிப்படைத்தன்மையுடன்—'ஆண்ட்ரே ஃபிலிப்போவிச், அந்த விருந்துக்கு என்னையும் அழைத்திருக்கிறார்கள்' என்று மட்டும் சொல்லியிருக்க வேண்டும்; அதோடு அதை விட்டிருக்க வேண்டும்!" அப்போது, ​​தான் எப்படித் தயங்கினேன் என்பதை திடீரென நினைவுகூர்ந்த நமது கதாநாயகன், முகம் சிவக்க, புருவங்களைச் சுருக்கி, வண்டியின் முன்பகுதியை நோக்கி ஒரு கடுமையான, சவாலான பார்வையை வீசினான்—அந்தப் பார்வை தன் எதிரிகள் அனைவரையும் உடனடியாகச் சாம்பலாக்கிவிடும் வல்லமை கொண்டது போல இருந்தது. இறுதியில், திடீர் உத்வேகம் கொண்டவனாய், வண்டிக்காரனின் முழங்கையோடு இணைக்கப்பட்டிருந்த கயிற்றை இழுத்து வண்டியை நிறுத்தினான்; பிறகு, 'லிட்டெய்னாயா' (Liteynaya) தெருவை நோக்கித் திரும்பிச் செல்லுமாறு ஓட்டுநருக்கு உத்தரவிட்டான். உண்மை என்னவென்றால், திரு. கோல்யாட்கினுக்கு—ஒருவேளை தன் மன அமைதிக்காகவோ என்னவோ—தனது மருத்துவர் கிரெஸ்டியன் இவனோவிச்சிடம் மிக முக்கியமான ஒன்றைச் சொல்ல வேண்டிய அவசியம் திடீரென ஏற்பட்டது. கிரெஸ்டியன் இவனோவிச்சை அவன் மிகக் குறுகிய காலமே அறிந்திருந்தான்—கடந்த வாரம் சில விஷயங்களுக்காக அவரை ஒருமுறை மட்டுமே சந்தித்திருந்தான்—இருப்பினும், ஒரு மருத்துவர் என்பவர் பாவங்களை ஒப்புக்கொள்ளும் குருவைப் போன்றவர்; அவரிடம் எதையும் மறைப்பது முட்டாள்தனம்; மேலும், நோயாளியைப் பற்றி முழுமையாக அறிந்துகொள்வது மருத்துவரின் கடமையும்கூட. "ஆனால், எல்லாம் நினைத்தபடி நடக்குமா?" என்று நமது கதாநாயகன் யோசித்தான்; லிட்டெய்னாயா தெருவில் இருந்த ஐந்து மாடி கட்டிடத்தின் நுழைவாயிலில் வண்டியை நிறுத்தச் சொல்லிவிட்டு அவன் கீழே இறங்கினான். "எல்லாம் நினைத்தபடி நடக்குமா? இது முறையானதாக இருக்குமா? இது சரியான தருணமா?" "எப்படியாயினும்," என்று தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொண்டே அவன் படிக்கட்டுகளில் ஏறினான்; அப்போது மூச்சிரைப்பைச் சரிசெய்து, தன் இதயத் துடிப்பையும் சீராக்கிக்கொண்டான்—ஏனெனில், அறிமுகமில்லாத படிக்கட்டுகளில் ஏறும்போது அவனது இதயம் படபடவென அடித்துக்கொள்ளும் வழக்கம் இருந்தது. "எப்படியாயினும், இதில் என்ன இருக்கிறது? இது என் சொந்த விஷயங்கள் சார்ந்தது, இதில் முறையற்றது என்று எதுவும் இல்லை... இதை மறைப்பது முட்டாள்தனம். நான் சாதாரணமாக நடந்துகொள்வேன்—ஏதோ அந்த வழியாகச் செல்லும் ஒருவனைப் போல... இது மிகவும் இயல்பான ஒன்று என்பதை அவரே புரிந்துகொள்வார்."

இப்படியெல்லாம் யோசித்தபடியே, திரு. கோல்யாட்கின் இரண்டாவது மாடிக்குச் சென்று, "எண் 5" என்று குறிக்கப்பட்டிருந்த குடியிருப்புக்கு முன் நின்றான்; அதன் கதவில் சிவப்பு நிற செம்புத் தகடு ஒன்று இருந்தது, அதில் பின்வருமாறு எழுதப்பட்டிருந்தது:
கிரெஸ்டியன் இவனோவிச் ருடென்ஸ்பிட்ஸ்,
மருத்துவம் மற்றும் அறுவை சிகிச்சை நிபுணர். அங்கே நின்றுகொண்டிருந்த நம் கதாநாயகன், கண்ணியமானதும் இயல்பானதும் அதே சமயம் கனிவு கலந்ததுமான ஒரு தோற்றத்தை முகத்தில் வரவழைத்துக்கொண்டு, அழைப்பு மணியை (bell-pull) இழுக்கத் தயாரானார். அவ்வாறு இழுக்கத் தயாரான நிலையில், அவசரத் தேவை ஏதுமில்லாததால் நாளை வரை காத்திருப்பதே சிறந்தது என்று அவருக்குத் தோன்றியது; அதுவும் மிகச் சரியான தருணத்தில் அவருக்கு அந்த எண்ணம் உதித்தது. இருப்பினும், படிக்கட்டில் காலடிச் சத்தம் கேட்டவுடன், திரு. கோல்யாட்கின் உடனடியாகத் தனது முடிவை மாற்றிக்கொண்டார்; அத்துடன், மிகுந்த உறுதியான மனப்பான்மையுடன் கிரெஸ்தியன் இவானோவிச்சின் அழைப்பு மணியை ஒலித்தார்.

II

மருத்துவம் மற்றும் அறுவை சிகிச்சையில் நிபுணத்துவம் பெற்ற மருத்துவர் கிரெஸ்தியன் இவனோவிச் ருடென்ஷ்பிட்ஸ்—அடர்த்தியான நரைத்த புருவங்கள் மற்றும் கன்னம் வரை நீண்ட மீசை, நோய்கள் அனைத்தையும் தன் பார்வையாலேயே விரட்டியடிக்கும் வல்லமை கொண்ட கூர்மையான மற்றும் உணர்வுபூர்வமான பார்வை என ஒரு கம்பீரமான தோற்றத்தைக் கொண்ட, வயதானாலும் நல்ல உடல் வலிமையுடன் திகழ்ந்த மனிதர்—அன்று காலை தனது பணி அறையில் இருந்த வசதியான நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்தார். அவர் தனது மனைவி நேரில் கொண்டு வந்து கொடுத்த காபியை அருந்திக்கொண்டும், சிகரெட் புகைத்துக்கொண்டும், அவ்வப்போது நோயாளிகளுக்கான மருந்துச் சீட்டுகளை எழுதிக்கொண்டும் இருந்தார். மூல நோயால் அவதிப்பட்ட முதியவர் ஒருவருக்குக் கடைசி மருந்து பாட்டிலுக்கான சீட்டை எழுதி, அவரைப் பக்கவாட்டுக் கதவு வழியாக வெளியே அனுப்பிவைத்த பிறகு, கிரெஸ்தியன் இவனோவிச் அடுத்த வருகையாளருக்காகக் காத்திருக்கும் வகையில் மீண்டும் அமர்ந்தார். அப்போது திரு. கோல்யாட்கின் உள்ளே நுழைந்தார்.

திரு. கோல்யாட்கின் தன்னை வந்து சந்திப்பார் என்று கிரெஸ்தியன் இவனோவிச் எதிர்பார்க்கவோ அல்லது விரும்பவோ இல்லை என்பது வெளிப்படையாகத் தெரிந்தது; அவர் ஒரு கணம் திகைத்துப்போனார், மேலும் அவரது முகத்தில் ஒரு விசித்திரமான—அதிருப்தி கலந்ததென்று கூடச் சொல்லலாம்—பாவனை அறியாமலேயே தோன்றியது. மறுபுறம், திரு. கோல்யாட்கின் தனது சொந்த விஷயங்களுக்காக ஒருவரை அணுக வேண்டிய தருணங்களில் எல்லாம் பெரும்பாலும் தனது நிதானத்தை இழந்து தடுமாறும் இயல்புடையவராக இருந்தார்; எனவே, உரையாடலைத் தொடங்குவதற்கான ஒரு முன்னுரையைத் தயார் செய்யத் தவறியதால்—இது போன்ற சூழல்களில் அவருக்கு அதுவே ஒரு பெரிய தடையாக அமைவது வழக்கம்—அவர் மிகுந்த சங்கடத்திற்குள்ளானார். அவர் ஏதோ முணுமுணுத்தார்—அது ஒரு மன்னிப்புக் கோரும் வார்த்தையாகத் தோன்றியது—மேலும் அடுத்து என்ன செய்வது என்று தெரியாமல், ஒரு நாற்காலியை எடுத்து அமர்ந்தார். ஆனால், அழைப்பு ஏதுமின்றி அமர்ந்துவிட்டதை உணர்ந்த அவர், உடனடியாகத் தனது செயலின் பொருத்தமற்ற தன்மையை அறிந்துகொண்டு, சமூக நாகரிகத்திற்கு முரணான அந்தச் செயலைச் சரிசெய்யும் விதமாக, தான் அமர்ந்திருந்த இடத்திலிருந்து உடனே எழுந்தார். பின்னர், தன்னைச் சுதாரித்துக்கொண்டு, ஒரே நேரத்தில் இரண்டு தவறுகளைச் செய்துவிட்டதை மங்கலாக உணர்ந்த அவர், தாமதிக்காமல் மூன்றாவது தவறையும் செய்யத் துணிந்தார்: அதாவது, ஒரு சாக்குப்போக்கு சொல்ல முயன்றார்; புன்னகைத்தவாறே சில வார்த்தைகளை முணுமுணுத்தார்; முகம் சிவக்க, திகைப்புடன், ஒருவித அர்த்தமுள்ள மௌனத்தில் ஆழ்ந்தார்; இறுதியில், மீண்டும் எழாமல் நிரந்தரமாக அமர்ந்துகொண்டார். ஆயினும், முன்னெச்சரிக்கையாக, திரு. கோல்யாட்கினின் எதிரிகள் அனைவரையும் மனதாலேயே எரித்துச் சாம்பலாக்கி, முற்றிலுமாக அழித்துவிடும் அசாதாரண ஆற்றல் கொண்ட அந்தத் துணிச்சலான பார்வையைக் கவசமாகத் தரித்துக்கொண்டார். மேலும், இந்தப் பார்வை திரு. கோல்யாட்கினின் சுதந்திரமான தன்மையை முழுமையாக வெளிப்படுத்தியது; திரு. கோல்யாட்கின் நலமாகவே இருக்கிறார் என்றும், மற்றவர்களைப் போலவே அவரும் சுயமான நிலையில் நிற்கிறார் என்றும், எப்படியாயினும் அவர் தனது சொந்தக் காரியங்களிலேயே கவனம் செலுத்துகிறார் என்றும் அது தெளிவாகக் குறிப்பிட்டது. கிரெஸ்டியன் இவானோவிச் இருமிவிட்டு ஒருவித முனகலை எழுப்பினார்—இது அநேகமாக எல்லாவற்றையும் ஒப்புக்கொள்வதையும் உடன்படுவதையும் குறிப்பதாக இருந்தது—மேலும் அவர் திரு. கோல்யாட்கின் மீது ஒரு ஆய்வாளரைப் போன்ற கூர்மையான, விசாரிக்கும் பார்வையைக் செலுத்தினார்.

"நான் வந்திருக்கிறேன், கிரெஸ்டியன் இவானோவிச்," என்று திரு. கோல்யாட்கின் புன்னகையுடன் பேசத் தொடங்கினார், "உங்களுக்கு இரண்டாவது முறையாகத் தொந்தரவு கொடுக்க வந்திருக்கிறேன்; இப்போது, ​​இரண்டாவது முறையாக, உங்கள் சகிப்புத்தன்மையையும் புரிதலையும் கோருகிறேன்..." சரியான வார்த்தைகளைக் கண்டறிய திரு. கோல்யாட்கின் சிரமப்படுவது வெளிப்படையாகத் தெரிந்தது.

"ம்... சரி!" என்று கூறிய கிரெஸ்டியன் இவானோவிச், புகையை வெளியேற்றிவிட்டு தனது சுருட்டை மேஜையின் மீது வைத்தார். "ஆனால் நீங்கள் பரிந்துரைக்கப்பட்ட வழிமுறைகளைக் கண்டிப்பாகப் பின்பற்ற வேண்டும்; உங்கள் சிகிச்சைக்குப் பழக்கவழக்கங்களில் மாற்றம் தேவை என்று நான் ஏற்கனவே விளக்கியிருந்தேனே... அதாவது, பொழுதுபோக்குகள்; நண்பர்கள் மற்றும் அறிமுகமானவர்களைச் சந்திப்பது; மது அருந்துவதைத் தவிர்க்காமல் இருப்பது; மற்றும் மகிழ்ச்சியான மனிதர்களுடன் பழகுவது போன்றவை." திரு. கோல்யாட்கின், தொடர்ந்து புன்னகைத்தபடியே, மற்றவர்களைப் போலவே தானும் வீட்டில் இருப்பதாகவும், மற்றவர்களைப் போலவே தனக்கும் பொழுதுபோக்குகள் இருப்பதாகவும் விரைவாகக் கூறினார்... மற்றவர்களைப் போலவே தனக்கும் அதற்கான வசதி இருப்பதால் தாராளமாக நாடகத்திற்குச் செல்ல முடியும் என்றும்; பகலில் வேலையிலும் மாலையில் வீட்டிலும் இருப்பதாகவும்; தான் நன்றாகவே இருப்பதாகவும் கூறினார்; மற்றவர்களை விடத் தான் எந்த விதத்திலும் மோசமாக இல்லை என்றும், சொந்த வீட்டில்—தனது சொந்தக் குடியிருப்பில்—வசிப்பதாகவும், இறுதியாக, தனக்கு பெட்ருஷ்கா (வேலையாள்) இருப்பதாகவும் கூட அவர் குறிப்பிட்டார். இந்த இடத்தில், திரு. கோல்யாட்கின் தடுமாறினார்.

"ம், இல்லை, நான் அப்படிப்பட்ட ஏற்பாட்டைச் சொல்ல வரவில்லை; நான் உங்களிடம் கேட்க விரும்பியது அதுவல்ல. பொதுவாக, நீங்கள் கலகலப்பான மனிதர்களின் சகவாசத்தை விரும்புகிறீர்களா, மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறீர்களா என்பதை அறிய விரும்புகிறேன்... அதாவது, இப்போதெல்லாம் நீங்கள் சோகமான வாழ்க்கையை நடத்துகிறீர்களா அல்லது மகிழ்ச்சியான வாழ்க்கையை நடத்துகிறீர்களா?" "நான், க்ரெஸ்தியன் இவனோவிச்..."

"ம்... நான் என்ன சொல்கிறேன் என்றால்," என்று மருத்துவர் இடைமறித்தார், "உங்கள் ஒட்டுமொத்த வாழ்க்கையிலும் ஒரு தீவிரமான மாற்றம் தேவை; ஒரு வகையில், உங்கள் குணநலன்களிலேயே ஒரு முழுமையான மாற்றம் அவசியம்." (க்ரெஸ்தியன் இவனோவிச் 'மாற்றம்' என்ற வார்த்தையை அழுத்தமாகச் சொல்லிவிட்டு, ஒரு முக்கியமான விஷயத்தைச் சொல்வது போன்ற பாவனையுடன் சற்று நின்றார்.) "நீங்கள் துடிப்பான வாழ்க்கையைத் தவிர்க்கக்கூடாது; நாடகங்களுக்கும் கிளப்புகளுக்கும் செல்ல வேண்டும்; மது அருந்துவதையும் வெறுக்கக்கூடாது. வீட்டிலேயே முடங்கிக் கிடப்பது சரிவராது... நீங்கள் வீட்டிலேயே இருப்பது சாத்தியமே இல்லை."

"க்ரெஸ்தியன் இவனோவிச், எனக்கு அமைதிதான் பிடிக்கும்," என்று திரு. கோல்யாட்கின் கூறினார்; அவர் க்ரெஸ்தியன் இவனோவிச்சை அர்த்தமுள்ள பார்வையுடன் பார்த்தவாறே, தனது எண்ணத்தை வெளிப்படுத்தச் சிறந்த வழியைத் தேடிக்கொண்டிருந்தார். "அந்த வீட்டில் நானும் பெத்ருஷ்காவும் மட்டும்தான் இருக்கிறோம்... அதாவது என் ஆள், க்ரெஸ்தியன் இவனோவிச். நான் என்ன சொல்ல வருகிறேன் என்றால், க்ரெஸ்தியன் இவனோவிச், நான் என் சொந்த வழியில் செல்கிறேன்—ஒரு தனித்துவமான பாதை அது, க்ரெஸ்தியன் இவனோவிச். நான் தனித்து இயங்குகிறேன், யாரையும் சார்ந்திருப்பதில்லை என்றே எனக்குத் தோன்றுகிறது. நானும் நடைப்பயிற்சிக்குச் செல்கிறேன், க்ரெஸ்தியன் இவனோவிச்."

"என்ன?... சரி! ஆனால், இப்போதெல்லாம் நடைப்பயிற்சி செல்வது அவ்வளவு சுகமானதாக இல்லை;" ...வானிலை மிகவும் மோசமாக இருக்கிறது.

— ஆம், க்ரெஸ்தியன் இவனோவிச். பார்த்தீர்களா, க்ரெஸ்தியன் இவனோவிச், நான் அமைதியை விரும்பும் மனிதன் என்றாலும்—ஏற்கனவே உங்களிடம் அதை விளக்கியிருப்பதாக நம்புகிறேன்—என் பாதை வேறுபட்டது, க்ரெஸ்தியன் இவனோவிச். வாழ்க்கைப் பாதை விசாலமானது... நான்... நான் என்ன சொல்ல வருகிறேன் என்றால், க்ரெஸ்தியன் இவனோவிச்... என்னை மன்னியுங்கள், க்ரெஸ்தியன் இவனோவிச், நான் பேச்சாற்றல் மிக்கவன் அல்ல.

— ம்... நீங்கள் சொல்வது...

— நான் என்ன சொல்கிறேன் என்றால், என்னை மன்னிக்க வேண்டும், க்ரெஸ்தியன் இ..."...வானோவிச், உண்மை என்னவென்றால்—அல்லது எனக்கு அப்படித்தான் தோன்றுகிறது—நான் நாவன்மை மிக்க பேச்சாளன் அல்ல," என்று திரு. கோல்யாட்கின் சற்று மனவருத்தத்துடனும், தடுமாற்றத்துடனும் கூறினார். "அந்த விஷயத்தில், க்ரெஸ்தியன் இவானோவிச், நான் மற்றவர்களைப் போன்றவன் அல்ல," என்று ஒரு விசித்திரமான புன்னகையுடன் அவர் மேலும் கூறினார், "எனக்கு நீண்ட நேரம் பேசத் தெரியாது; என் பேச்சு நடையை அலங்கரிக்கவும் நான் ஒருபோதும் கற்றுக்கொண்டதில்லை. ஆனால் நான் *செயல்படுபவன்*, க்ரெஸ்தியன் இவானோவிச்; நான் செயல்வீரன், க்ரெஸ்தியன் இவானோவிச்!"

"ம்... எப்படி... நீங்கள் செயல்படுகிறீர்கள்?" என்று க்ரெஸ்தியன் இவானோவிச் பதிலளித்தார். ஒரு கணம் அமைதி நிலவியது. மருத்துவர் திரு. கோல்யாட்கினை ஒரு விசித்திரமான, சந்தேகப் பார்வையுடன் பார்த்தார். பதிலுக்கு, திரு. கோல்யாட்கினும் மருத்துவரை மிகுந்த சந்தேகத்துடன் உற்று நோக்கினார்.

"நான், க்ரெஸ்தியன் இவானோவிச்," திரு. கோல்யாட்கின் அதே தொனியில் தொடர்ந்தார்—க்ரெஸ்தியன் இவானோவிச்சின் அதீத பிடிவாதத்தால் சற்று எரிச்சலும் குழப்பமும் அடைந்தவராக—"நான், க்ரெஸ்தியன் இவானோவிச், உயர்குடிச் சமூகத்தின் ஆரவாரத்தை விட அமைதியையே விரும்புகிறேன். அங்கே—அதாவது உயர்குடிச் சமூகத்தில், க்ரெஸ்தியன் இவானோவிச்—ஒருவர் தனது பூட்ஸ் காலணிகளால் மரத்தாலான மெருகூட்டப்பட்ட தரையைத் தேய்த்துப் பளபளக்க வைக்கத் தெரிந்திருக்க வேண்டும்..." (இங்கே திரு. கோல்யாட்கின் தன் காலால் தரையைச் சற்று தேய்த்துக்காட்டினார்); "அங்கே அதுதான் தேவைப்படுகிறது, அத்துடன் வார்த்தை விளையாட்டுக்களும் தேவைப்படுகின்றன... நறுமணம் கமழும் வகையிலான புகழ்ச்சி வார்த்தைகளை உருவாக்கத் தெரிந்திருக்க வேண்டும்... அதுதான் எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. ஆனால் நான் அதை ஒருபோதும் கற்றுக்கொள்ளவில்லை, க்ரெஸ்தியன் இவானோவிச்—அந்த வித்தைகள் எதையும் நான் கற்றுக்கொள்ளவில்லை; அதற்கான நேரம் எனக்கு இருக்கவில்லை. நான் ஒரு எளிமையான, ஆடம்பரமற்ற மனிதன்; எனக்கு வெளிப்படையான மெருகூட்டப்பட்ட பண்புகள் எதுவும் இல்லை. அந்த விஷயத்தில், க்ரெஸ்தியன் இவானோவிச், நான் என் ஆயுதங்களைக் கீழே வைத்துவிடுகிறேன்; அந்த வகையில் நான் சரணடைகிறேன்." திரு. கோல்யாட்கின் இதையெல்லாம் ஒரு குறிப்பிட்ட பாவனையுடன் கூறினார்; அந்தப் பாவனை, இந்த விஷயத்தில் சரணடைந்ததிலோ அல்லது அந்த வித்தைகளைக் கற்றுக்கொள்ளாததிலோ நமது கதாநாயகனுக்குச் சிறிதும் வருத்தம் இல்லை என்பதைத் தெளிவாக உணர்த்தியது—உண்மையில், அதற்கு நேர்மாறான உணர்வே அவரிடம் இருந்தது. இதைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தபோது, ​​க்ரெஸ்தியன் இவானோவிச் ஏதோ ஒரு கெட்ட முன்னறிவிப்பை உணர்ந்தது போல, மிகவும் விரும்பத்தகாத முகபாவனையுடன் கீழே பார்த்தார். திரு. கோல்யாட்கினின் அந்த நீண்ட, ஆவேசமான பேச்சுக்குப் பிறகு சற்று நீண்ட மற்றும் குறிப்பிடத்தக்கதொரு மௌனம் நிலவியது.

"நீங்கள் விஷயத்திலிருந்து சற்று விலகிச் சென்றதாகத் தோன்றுகிறது," என்று இறுதியாகக் கிரெஸ்தியன் இவானோவிச் தாழ்ந்த குரலில் கூறினார்; "உண்மையைச் சொல்லப்போனால், உங்கள் பேச்சை என்னால் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை."

"நான் தேர்ந்த சொற்பொழிவாளன் அல்ல, கிரெஸ்தியன் இவானோவிச்; நான் தேர்ந்த சொற்பொழிவாளன் அல்ல என்பதை உங்களிடம் ஏற்கனவே சொல்லும் பாக்கியத்தைப் பெற்றிருக்கிறேன், கிரெஸ்தியன் இவானோவிச்," என்று திரு. கோல்யாட்கின் இம்முறை கூர்மையான மற்றும் உறுதியான தொனியில் கூறினார்.

"ம்ம்..."

"கிரெஸ்தியன் இவானோவிச்!" திரு. கோல்யாட்கின் மீண்டும் அமைதியான ஆனால் அழுத்தமான குரலில் பேசத் தொடங்கினார்—சற்று கம்பீரமாகவும், ஒவ்வொரு கருத்தையும் சொல்லும்போது இடைவெளி விட்டும் பேசினார். "கிரெஸ்தியன் இவானோவிச்! உள்ளே நுழைந்தபோதே நான் மன்னிப்புக் கோரித்தான் என் பேச்சைத் தொடங்கினேன். இப்போது நான் முன்பு சொன்னதை மீண்டும் கூறி, தற்போதைய சூழலில் உங்கள் புரிதலையும் சகிப்புத்தன்மையையும் மீண்டும் ஒருமுறை வேண்டிக்கொள்கிறேன். உங்களிடமிருந்து மறைப்பதற்கு என்னிடம் எதுவும் இல்லை, கிரெஸ்தியன் இவானோவிச். நான் ஒரு சாதாரண மனிதன்—அது உங்களுக்கே தெரியும்—ஆனால், என் அதிர்ஷ்டவசமாக, சாதாரண மனிதனாக இருப்பதில் எனக்கு எந்த வருத்தமும் இல்லை. சொல்லப்போனால் அதற்கு நேர்மாறாகத்தான் உணர்கிறேன், கிரெஸ்தியன் இவானோவிச்; வெளிப்படையாகச் சொல்வதானால், நான் ஒரு பெரிய மனிதனாக இல்லாமல் சாதாரண மனிதனாக இருப்பதில் பெருமை கொள்கிறேன். நான் சூழ்ச்சி செய்பவன் அல்ல—அதனையும் நான் பெருமையாகக் கருதுகிறேன். நான் மறைமுகமாகச் செயல்படுபவன் அல்ல, மாறாக வெளிப்படையாகவும் நேர்மையாகவும் செயல்படுபவன்; என்னாலும் பதிலுக்குத் தீங்கு இழைக்க முடியும்—உண்மையில் என்னால் அதை மிக நன்றாகவே செய்ய முடியும், யாருக்கு எதிராக, எப்படிச் செய்வது என்பதுகூட எனக்குத் தெரியும், கிரெஸ்தியன் இவானோவிச்—ஆனால் நான் என் கைகளை அழுக்காக்கிக்கொள்ள விரும்பவில்லை; அந்த வகையில், நான் இதிலிருந்து விலகி நிற்கிறேன். அந்த வகையில், நான் இதிலிருந்து விலகி நிற்கிறேன் என்று சொல்கிறேன், கிரெஸ்தியன் இவானோவிச்!" திரு. கோல்யாட்கின் ஒரு கணம் அர்த்தமுள்ள வகையில் மௌனித்தார்; அவர் மென்மையான உணர்ச்சிவேகத்துடன் பேசிக்கொண்டிருந்தார்.

"நான் நேர்மையாகவும், வெளிப்படையாகவும், வஞ்சகமான பாதைகளைத் தவிர்த்தும் நடக்கிறேன், கிரெஸ்தியன் இவானோவிச்," என்று நமது கதாநாயகன் தொடர்ந்தார், "ஏனெனில் அத்தகைய வழிகளை நான் வெறுக்கிறேன்; அத்தகைய செயல்களை மற்றவர்களுக்கே விட்டுவிடுகிறேன்." "உங்களையும் என்னையும் விட... அதாவது, நம்மை விடத் தூய்மையானவர்கள் என்று கருதப்படுபவர்களை நான் குறைத்து மதிப்பிட விரும்பவில்லை—க்ரெஸ்தியன் இவனோவிச், இதில் *உங்களை* நான் சேர்க்கவில்லை. அரைகுறை நடவடிக்கைகளை நான் வெறுக்கிறேன்; அற்பமான இரட்டை வேடங்களுக்கு என்னிடம் பொறுமை இல்லை; அவதூறுகளையும் புறம்பேசுதலையும் நான் அருவருக்கிறேன். முகமூடி அணிந்து ஆடும் விழாக்களில் மட்டுமே நான் முகமூடி அணிகிறேன்; மக்களுடனான அன்றாடப் பழக்கவழக்கத்தில் அல்ல. க்ரெஸ்தியன் இவனோவிச், நான் உங்களிடம் கேட்பது இதுதான்: ஒரு எதிரியை—உங்கள் மிகக் கொடிய எதிரியை, அதாவது நீங்கள் அப்படி என்று கருதிய ஒருவரை—நீங்கள் எப்படிப் பழிவாங்குவீர்கள்?" என்று திரு. கோல்யாட்கின், க்ரெஸ்தியன் இவனோவிச்சை ஒரு சவாலான பார்வையுடன் பார்த்தவாறே பேசி முடித்தார்.

திரு. கோல்யாட்கின் இவை அனைத்தையும் மிகுந்த தெளிவுடனும், துல்லியத்துடனும், தன்னம்பிக்கையுடனும் வெளிப்படுத்தியிருந்தாலும்—சொற்களைத் தேர்ந்தெடுத்து, அவை உறுதியான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும் என்று நம்பியிருந்தாலும்—அவர் க்ரெஸ்தியன் இவனோவிச்சை மிகுந்த கவலையுடனும், பதற்றத்துடனும் உற்று நோக்கிக்கொண்டிருந்தார். க்ரெஸ்தியன் இவனோவிச்சின் பதிலுக்காக அவர் மிகுந்த தயக்கத்துடனும், அதே சமயம் ஒருவித எரிச்சலூட்டும் மற்றும் ஏக்கம் கலந்த பொறுமையின்மையுடனும் ஆவலுடன் காத்திருந்தார். ஆனால், திரு. கோல்யாட்கின் ஆச்சரியப்படும்படியும் மிகுந்த தர்மசங்கடத்திற்கு உள்ளாகும் வகையிலும், க்ரெஸ்தியன் இவனோவிச் ஏதோ ஒன்றை முணுமுணுத்தார்; பின்னர் அவர் தனது நாற்காலியை மேஜைக்கு அருகில் இழுத்துக்கொண்டு, சற்றே வறண்ட குரலில்—ஆனாலும் கண்ணியத்துடன்—தனது நேரம் மிகவும் மதிப்புமிக்கது என்றும், விஷயத்தை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை என்றும், தனது சக்திக்கு உட்பட்ட உதவிகளைச் செய்யத் தயாராக இருந்தாலும், தன்னைச் சாராத விஷயங்களில் தலையிட விரும்பவில்லை என்றும் கூறினார். அதன்பிறகு, அவர் ஒரு பேனாவையும் காகிதத்தையும் எடுத்து, மருத்துவர்கள் மருந்துச் சீட்டு எழுதப் பயன்படுத்தும் சிறிய காகிதத் துண்டு ஒன்றை வெட்டி, தேவையான உத்தரவை உடனடியாக எழுதப்போவதாக அறிவித்தார்.

"வேண்டாம் ஐயா—அது தேவையில்லை, க்ரெஸ்தியன் இவனோவிச்! வேண்டாம் ஐயா—அது துளியும் தேவையில்லை!" என்று திரு. கோல்யாட்கின் தனது இருக்கையிலிருந்து எழுந்து, க்ரெஸ்தியன் இவனோவிச்சின் வலது கையைப் பிடித்தவாறு கூறினார், "க்ரெஸ்தியன் இவனோவிச், இங்கே அது எவ்வகையிலும் தேவையில்லை..."

இதற்கிடையில், திரு. கோல்யாட்கின் இவை அனைத்தையும் சொல்லிக்கொண்டிருந்தபோதே, அவரிடம் ஒரு விசித்திரமான மாற்றம் ஏற்பட்டது. அவனது சாம்பல் நிறக் கண்கள் விசித்திரமாக மின்னின; அவனது உதடுகள் துடித்தன......அவரது முகத்தின் தசைகளும் அம்சங்களும் துடிக்கவும் அசைவுறவும் தொடங்கின. அவர் உடல் முழுவதும் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தார். தனது முதல் உந்துதலின்படி செயல்பட்டு கிரெஸ்தியன் இவனோவிச்சின் கையைத் தடுத்த திரு. கோல்யாட்கின், இப்போது அசையாமல் நின்றார்; தன்னைத்தானே நம்பாதவர் போலவும், அடுத்தகட்ட நடவடிக்கைக்கு ஒரு உத்வேகத்தை எதிர்பார்ப்பது போலவும் அவர் காணப்பட்டார்.

அப்போது ஒரு விசித்திரமான காட்சி அரங்கேறியது.

சற்று திகைப்படைந்த கிரெஸ்தியன் இவனோவிச், ஒரு கணம் தனது நாற்காலியிலேயே உறைந்துபோனார்; குழப்பத்துடன் அவர் திரு. கோல்யாட்கினை விரிந்த கண்களுடன் உற்றுநோக்கினார்; கோல்யாட்கினும் அதேபோல அவரைத் திருப்பிப் பார்த்தார். இறுதியாக, கிரெஸ்தியன் இவனோவிச் எழுந்தார்; அப்போது திரு. கோல்யாட்கினின் சீருடை மேலங்கியின் மடிப்பைப் பிடித்துக்கொண்டு தன்னைச் சமநிலைப்படுத்திக்கொண்டார். சில நொடிகள், இருவரும் ஒருவரையொருவர் கண்களால் உற்றுநோக்கியபடி அசையாமல் நின்றனர். ஆனால், பின்னர் திரு. கோல்யாட்கினின் இரண்டாவது உந்துதல் மிகவும் விசித்திரமான முறையில் வெளிப்பட்டது. அவரது உதடுகள் துடித்தன, தாடை நடுங்கத் தொடங்கியது, மேலும்—மிகவும் எதிர்பாராத விதமாக—நமது கதாநாயகன் கண்ணீர் விட்டு அழத் தொடங்கினார். விம்மியபடியும், தலையை அசைத்தபடியும், இடது கையால் கிரெஸ்தியன் இவனோவிச்சின் வீட்டு மேலங்கியின் மடிப்பைப் பிடித்திருந்தவாறே வலது கையால் தன் மார்பில் அறைந்துகொண்டபடியும், அவர் பேசவும் உடனடி விளக்கம் அளிக்கவும் முயன்றார்; ஆனால் அவரால் ஒரு வார்த்தைகூட பேச முடியவில்லை. கடைசியாக, கிரெஸ்தியன் இவனோவிச் தனது திகைப்பிலிருந்து மீண்டார்.

"சரி, அமைதியடையுங்கள், உட்காருங்கள்!" என்று கூறியவாறே, அவர் திரு. கோல்யாட்கினை நாற்காலியில் அமரவைக்க முயன்றார்.

"எனக்கு எதிரிகள் இருக்கிறார்கள், கிரெஸ்தியன் இவனோவிச், எனக்கு எதிரிகள் இருக்கிறார்கள்; என்னை அழித்துவிட சபதம் செய்திருக்கும் தீய எண்ணம் கொண்ட எதிரிகள் அவர்கள்..." என்று திரு. கோல்யாட்கின் பயத்துடன் கிசுகிசுக்கும் குரலில் பதிலளித்தார்.

"சரி, சரி; எதிரிகளைப் பற்றிக் கவலை வேண்டாம்! எதிரிகளைப் பற்றிப் பேசத் தேவையில்லை! அது முற்றிலும் தேவையற்றது. உட்காருங்கள், உட்காருங்கள்," என்று கூறிய கிரெஸ்தியன் இவனோவிச், இறுதியாக திரு. கோல்யாட்கினை நாற்காலியில் அமரவைத்தார். திரு. கோல்யாட்கின் நாற்காலியில் அமர்ந்தார், ஆனால் கிரெஸ்தியன் இவனோவிச் மீதிருந்த பார்வையை அவர் ஒரு கணமும் விலக்கவில்லை. மிகுந்த அதிருப்தியுடன் காணப்பட்ட கிரெஸ்தியன் இவனோவிச், தனது பணி அறையின் ஒரு மூலையிலிருந்து மறு மூலைக்கு அங்கும் இங்கும் நடக்கத் தொடங்கினார். நீண்ட அமைதி நிலவியது. "கிரெஸ்தியன் இவனோவிச், நான் உங்களுக்கு மிகவும் கடமைப்பட்டிருக்கிறேன்—மிகவும் நன்றியுள்ளவனாக இருக்கிறேன்—இப்போது எனக்காக நீங்கள் செய்த அனைத்தையும் நான் மனதாரப் பாராட்டுகிறேன். என் வாழ்நாள் முழுவதும் உங்கள் கருணையை நான் மறக்கமாட்டேன், கிரெஸ்தியன் இவனோவிச்," என்று திரு. கோல்யாட்கின் ஒருவித மனவேதனையுடன் நாற்காலியிலிருந்து எழுந்தவாறே கூறினார்.

"போதும், போதும்! நான் சொல்கிறேன், போதும்!" என்று திரு. கோல்யாட்கினின் உணர்ச்சிவசப்பட்ட பேச்சுக்கு கிரெஸ்தியன் இவனோவிச் சற்று கண்டிப்புடன் பதிலளித்து, அவரை மீண்டும் அமர வைத்தார். "சரி, என்ன விஷயம்? இப்போது நீங்கள் எதிர்கொள்ளும் சங்கடம் என்ன என்று சொல்லுங்கள்," என்று தொடர்ந்தார் கிரெஸ்தியன் இவனோவிச், "மேலும் நீங்கள் குறிப்பிடும் எதிரிகள் யார்? என்னதான் நடக்கிறது?"

"வேண்டாம், கிரெஸ்தியன் இவனோவிச், அதை இப்போதைக்கு விட்டுவிடுவது நல்லது," என்று திரு. கோல்யாட்கின் தரையைப் பார்த்தவாறே பதிலளித்தார். "இப்போதைக்கு எல்லாவற்றையும் ஒதுக்கி வைப்பதே மேல்... வேறு ஒரு சமயத்திற்கு, கிரெஸ்தியன் இவனோவிச்—எல்லாம் வெளிச்சத்திற்கு வரும்போது, ​​சில முகங்களிலிருந்து முகமூடிகள் விலகும்போது, ​​உண்மைகள் அப்பட்டமாகத் தெரியவரும்போது, ​​அந்தச் சரியான தருணத்திற்கு அதை வைத்துக்கொள்வோம். ஆனால் இப்போதைக்கு—இயல்பாகவே, நமக்கு நேர்ந்த சம்பவங்களுக்குப் பிறகு... நீங்களே ஒப்புக்கொள்வீர்கள், கிரெஸ்தியன் இவனோவிச்... நான் விடைபெறுகிறேன், கிரெஸ்தியன் இவனோவிச்," என்று கூறிய திரு. கோல்யாட்கின், இம்முறை உறுதியாகவும் தீவிரமாகவும் எழுந்து நின்று தனது தொப்பியை எடுத்துக்கொண்டார்.

"சரி... உங்கள் விருப்பப்படியே ஆகட்டும்... ம்ம்..." (ஒரு நிமிடம் அமைதி நிலவியது.) "என்னைப் பொறுத்தவரை, என்னால் என்ன செய்ய முடியும் என்பது உங்களுக்குத் தெரியும்... நான் உங்களுக்கு மனதார நல்வாழ்த்துகளைத் தெரிவித்துக்கொள்கிறேன்."

"உங்களைப் புரிந்துகொள்கிறேன், கிரெஸ்தியன் இவனோவிச், எனக்குப் புரிகிறது; இப்போது உங்களை நான் மிகத் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்கிறேன்... எப்படியாயினும், உங்களுக்குத் தொந்தரவு கொடுத்ததற்கு என்னை மன்னியுங்கள், கிரெஸ்தியன் இவனோவிச்."

"ம்ம்... இல்லை, நான் அதைச் சொல்ல வரவில்லை. இருப்பினும், உங்கள் விருப்பப்படியே இருக்கட்டும்." "மருந்தை முன்போலவே தொடர்ந்து உட்கொள்ளுங்கள்..."

"நீங்கள் சொல்வது போலவே நான் மருந்தைத் தொடர்ந்து உட்கொள்வேன், கிரெஸ்தியன் இவனோவிச்; தொடர்ந்து உட்கொள்வேன், அதே மருந்தகத்திலிருந்தே அதைப் பெற்றுக்கொள்வேன்... இக்காலத்தில், ஒரு மருந்தாளுநராக இருப்பது மிக முக்கியமான விஷயமாக இருக்கிறது, கிரெஸ்தியன் இவனோவிச்..."

"எப்படி? எந்த அர்த்தத்தில் அப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?" "மிகவும் சாதாரண அர்த்தத்தில்தான், கிரெஸ்தியன் இவனோவிச். அதாவது, இக்காலத்தில் உலகம் மாறிவிட்டது என்று சொல்ல வருகிறேன்..."

"ம்ம்..."

"மருந்துக் கடைப் பணியாளராக இருக்கும் இளைஞன் மட்டுமல்ல, எந்தவொரு இளைஞனும் இப்போது ஒரு கண்ணியமான மனிதரைப் பார்த்தால் அலட்சியமாக மூக்கைச் சுளிக்கிறான்."

"ம்ம்... அதை எப்படிச் சொல்கிறீர்கள்?"

"நான் ஒரு குறிப்பிட்ட நபரைப் பற்றிப் பேசுகிறேன், கிரெஸ்தியன் இவனோவிச்... நம் இருவருக்கும் தெரிந்த ஒரு நபர்... உதாரணமாக விளாடிமிர் செம்யோனோவிச்சை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்..."

"ஆ!"

"ஆம், கிரெஸ்தியன் இவனோவிச்; மேலும், உண்மை என்று வரும்போது பொதுவான கருத்தை அல்லது நியதியைத் துல்லியமாகப் பின்பற்றாத சிலரை எனக்குத் தெரியும், கிரெஸ்தியன் இவனோவிச்."

"ஓ!.. அது எப்படி?"

"அப்படித்தான் அது இருக்கிறது; அது ஒருபுறம் இருக்கட்டும்; சிலருக்குச் சமயத்தில் 'கோகா வித் ஜூஸ்' (koka with juice) பரிமாறத் தெரியும்."

"என்ன? எதைப் பரிமாறத் தெரியும்?"

"'கோகா வித் ஜூஸ்', கிரெஸ்தியன் இவனோவிச்; அது ஒரு ரஷ்யப் பழமொழி. சரியான தருணத்தில் எப்படி வாழ்த்துத் தெரிவிப்பது என்று சிலருக்குத் தெரியும்—அப்படிப்பட்டவர்களும் இருக்கிறார்கள், கிரெஸ்தியன் இவனோவிச்."

"வாழ்த்துத் தெரிவிப்பதா?"

"ஆம், வாழ்த்துத் தெரிவிப்பது, கிரெஸ்தியன் இவனோவிச்; என் நெருங்கிய நண்பர் ஒருவர் சமீபத்தில் செய்தது போல..."

"உங்கள் நெருங்கிய நண்பர் ஒருவரா... ஆ! அது எப்படி நடந்தது?" என்று திரு. கோல்யாட்கின்னை உற்றுப் பார்த்தவாறே கேட்டார் கிரெஸ்தியன் இவனோவிச்.

"ஆம், என் நெருங்கிய நண்பர் ஒருவர் மற்றொருவருக்கு—அவரும் ஒரு நெருங்கிய நண்பர், சொல்லப்போனால் 'மிகவும் நெருங்கிய நண்பர்'—அவரது பதவி உயர்வுக்காக, அதாவது 'அஸஸர்' (assessor) பதவி கிடைத்ததற்காக வாழ்த்துத் தெரிவித்தார். பேச்சுவாக்கில் அது வந்தது. 'உங்களுக்கு, விளாடிமிர் செம்யோனோவிச், உங்கள் பதவி உயர்வுக்காக வாழ்த்துத் தெரிவிப்பதில்—என் மனமார்ந்த வாழ்த்துக்களைத் தெரிவிப்பதில்—நான் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைகிறேன்' என்று அவர் சொன்னார். இன்னும் சொல்லப்போனால், எனக்கு இரட்டிப்பு மகிழ்ச்சி; ஏனென்றால், உலகம் முழுவதற்கும் தெரிந்தபடி, குறி சொல்லும் கிழவிகள் எல்லாம் இப்போது மறைந்துவிட்டார்கள் அல்லவா?" — இங்கே திரு. கோல்யாட்கின், ஒரு தந்திரமான பார்வையுடன்......தலையசைத்து, கண்களைச் சுருக்கி, கிரெஸ்தியன் இவானோவிச்சை உற்று நோக்கினார்...

— ம்ம்... அப்படியா சொன்னார்...

— ஆம், கிரெஸ்தியன் இவானோவிச், அவர் அதைச் சொன்னார்; அப்போது அவர் ஆண்ட்ரி ஃபிலிப்போவிச்சை—அதாவது நம் அன்பிற்குரிய மாமா விளாடிமிர் செம்யோனோவிச்சை—ஒருமுறை பார்த்தார். அவர் ஒரு 'அசெஸர்' (அரசு அதிகாரி) பதவிக்கு உயர்த்தப்பட்டதாலோ அல்லது வேறு எதனாலோ எனக்கு என்ன கவலை, கிரெஸ்தியன் இவானோவிச்? அதனால் எனக்கு என்ன ஆகப்போகிறது? ஆனால், உதட்டில் பால் மணம் கூட மாறாத நிலையில்—மன்னிக்கவும், அப்படிச் சொல்வதற்கு—அவர் திருமணம் செய்துகொள்ளத் துடிக்கிறார். அதைத்தான் நான் அவரிடம் சொன்னேன். "விளாடிமிர் செம்யோனோவிச்! நான் சொல்ல வேண்டியதைச் சொல்லிவிட்டேன்; நான் விடைபெற அனுமதி தாருங்கள்," என்று கூறினேன்.

— ம்ம்...

— ஆம், கிரெஸ்தியன் இவானோவிச், "நான் விடைபெற அனுமதி தாருங்கள்," என்று சொன்னேன். பிறகு—ஒரே கல்லில் இரண்டு மாங்காய் அடிப்பது போல—அந்த இளைஞனைப் பெண்கள் முன்னிலையிலேயே தகுந்தபடி அடக்கிவிட்டு, கிளாரா ஓல்சுஃப்யெவ்னாவை (இது சில நாட்களுக்கு முன்பு ஓல்சுஃபி இவானோவிச்சின் வீட்டில் நடந்தது) நோக்கித் திரும்பினேன். அவர் அப்போதுதான் ஒரு உணர்ச்சிகரமான காதல் பாடலைப் பாடி முடித்திருந்தார். நான் அவரிடம், "நீங்கள் அந்தப் பாடலை மிகவும் நெகிழ்ச்சியாகப் பாடினீர்கள் என்பது உண்மைதான்; ஆனால் அதைக் கேட்கும் மக்கள் அதை உண்மையான மனதுடன் கேட்கவில்லை," என்று சொன்னேன். அதன் மூலம் நான் தெளிவாகக் குறிப்பால் உணர்த்தினேன்—புரிகிறதா, கிரெஸ்தியன் இவானோவிச்?—அவர்களின் கவனம் அவர் மீது இல்லை, வேறு யாரோ ஒருவரின் மீதுதான் இருக்கிறது என்பதைத் தெளிவாக உணர்த்தினேன்...

— ஆ! பிறகு அவர் என்ன செய்தார்?

— பழமொழி சொல்வது போல, எலுமிச்சை பழத்தைக் கடித்தது போன்ற முகபாவனையுடன் அவர் காணப்பட்டார், கிரெஸ்தியன் இவானோவிச்.

— ம்ம்...

— ஆம், அப்படித்தான், கிரெஸ்தியன் இவானோவிச். நான் அந்த முதியவரிடமும் பேசினேன்—"ஓல்சுஃபி இவானோவிச், உங்களுக்கு நான் எவ்வளவு கடமைப்பட்டிருக்கிறேன் என்பது எனக்குத் தெரியும்; நான் சிறுவயதிலிருந்தே என் மீது நீங்கள் பொழிந்த அன்பையும் கருணையையும் நான் முழுமையாக மதிக்கிறேன். ஆனால் கண்களைத் திறந்து பாருங்கள், ஓல்சுஃபி இவானோவிச்," என்று சொன்னேன். "பாருங்கள், நான் இந்த விஷயத்தை வெளிப்படையாகவும் நேர்மையாகவும் கையாளுகிறேன், ஓல்சுஃபி இவானோவிச்."

— ஆ, அப்படியா!

— ஆம், கிரெஸ்தியன் இவானோவிச். அப்படியா விஷயம்...

— அவர் என்ன சொன்னார்?

— அட, அவர் என்னதான் சொல்ல முடியும், க்ரெஸ்தியன் இவனோவிச்? அவர் ஏதோ தடுமாறிக்கொண்டே பேசினார்—இதைச் சொன்னார், அதைச் சொன்னார், "உங்களை எனக்குத் தெரியும்", "அவர் ஒரு நல்ல மனிதர், உபகாரி" என்றெல்லாம் உளறிக் கொண்டிருந்தார்... ஆனால் அவரிடமிருந்து வேறு என்ன எதிர்பார்க்க முடியும்? அவருக்கு வயதாகிவிட்டது இல்லையா; கால்கள் தள்ளாடுகின்றன, பேச்சுத் தள்ளாடுகிறது.

— ஆஹா! அப்படியென்றால் இப்போது நிலைமை இதுதானா!

— ஆம், க்ரெஸ்தியன் இவனோவிச். நாமெல்லாம் அப்படித்தானே? அந்தப் பாவம் பிடித்த முதியவர்—கிட்டத்தட்ட மரணப் படுக்கையில் இருக்கிறார், ஒரு கால் மண்ணில் இருக்கிறது என்று சொல்லலாம்—ஆனால் அந்த வயதான பெண்கள் ஏதாவது வதந்தியைப் பேசத் தொடங்கினால், உடனே அதைக் கேட்க அங்கே ஆஜராகிவிடுவார்; அவரால் அதிலிருந்து விலகி இருக்கவே முடியாது...

— வதந்தியா?

— ஆம், க்ரெஸ்தியன் இவனோவிச், அவர்கள் ஏதோ ஒரு வதந்தியைக் கிளப்பிவிட்டார்கள். நம்முடைய அந்த "கரடி"யும் அதில் சம்பந்தப்பட்டிருந்தார், கூடவே அவருடைய மருமகனும்—அந்த அற்பமான ஆளும்—சேர்ந்துகொண்டார்கள்; இயல்பாகவே, அந்த வயதான பெண்களுடன் கூட்டு சேர்ந்து முழு விஷயத்தையும் கட்டிவிட்டார்கள். என்ன நினைக்கிறீர்கள்? ஒரு மனிதனை அழிப்பதற்காக அவர்கள் என்ன யோசித்து வைத்திருந்தார்கள் தெரியுமா?

— ஒரு மனிதனை அழிப்பதற்கா?

— ஆம், க்ரெஸ்தியன் இவனோவிச், ஒரு மனிதனை அழிப்பதற்கு—அவனை தார்மீக ரீதியாக அழிப்பதற்கு. அவர்கள் பரப்பினார்கள்... நான் இன்னும் அந்த நெருங்கிய நண்பரைப் பற்றித்தான் பேசிக்கொண்டிருக்கிறேன்...

க்ரெஸ்தியன் இவனோவிச் தலையசைத்தார்.

— அவர்கள் அவரைப் பற்றி ஒரு வதந்தியைப் பரப்பினார்கள்... ஒப்புக்கொள்கிறேன், இதைச் சொல்வதற்கே எனக்கு வெட்கமாக இருக்கிறது, க்ரெஸ்தியன் இவனோவிச்...

— ம்ம்...

— அவர் ஏற்கனவே திருமணம் செய்துகொள்வதாக முறைப்படி உறுதியளித்துவிட்டதாகவும்—வேறொரு பெண்ணுக்கு நிச்சயதார்த்தம் செய்துகொண்டதாகவும்—ஒரு வதந்தியைப் பரப்பினார்கள்... அது யார் என்று நினைக்கிறீர்கள், க்ரெஸ்தியன் இவனோவிச்?

— அப்படியா?

— அந்தச் சமையல் கடை (cookshop) நடத்தும் பெண்ணுக்குத்தான்—அவர் இரவு உணவு வாங்கும் அந்தப் பெயர் கெட்ட ஜெர்மானியப் பெண்மணிக்கு; கடனை அடைப்பதற்குப் பதிலாக, அவர் அவளைத் திருமணம் செய்துகொள்ள முன்வந்திருப்பதாகச் சொல்கிறார்கள்.

— அப்படியா சொல்கிறார்கள்?

— நம்ப முடிகிறதா, க்ரெஸ்தியன் இவனோவிச்? அந்த ஜெர்மானியப் பெண்மணி—அந்தக் கேவலமான, அருவருப்பான, வெட்கங்கெட்ட ஜெர்மானியப் பெண்மணி, கரோலினா இவனோவ்னா—உங்களுக்குத் தெரிந்திருந்தால்...

— நான்... நான் ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும், என்னைப் பொறுத்தவரை...

— எனக்குப் புரிகிறது, க்ரெஸ்தியன் இவனோவிச்; எனக்குப் புரிகிறது, நானும் அதே உணர்வைத்தான் கொண்டிருக்கிறேன்...

— சொல்லுங்கள், தயவுசெய்து, இப்போது எங்கே வசிக்கிறீர்கள்?

— இப்போது எங்கே வசிக்கிறேனா, க்ரெஸ்தியன் இவனோவிச்?

— ஆம்... நான் கேட்க விரும்பியது... நீங்கள் முன்பு வசித்ததாக நினைக்கிறேன்...

— நான் வசித்தேன், க்ரெஸ்தியன் இவனோவிச்—நிச்சயமாக நான் அங்கே வசித்தேன். வசிக்காமல் இருந்திருப்பேனா என்ன? — என்று திரு. கோல்யாட்கின் பதிலளித்தார்; அப்போது அவர் ஒரு சிறிய சிரிப்பை வெளிப்படுத்தியதோடு, தனது பதிலால் க்ரெஸ்தியன் இவனோவிச்சைச் சற்று சங்கடப்படுத்தவும் செய்தார்.

— இல்லை, நீங்கள் என்னை தவறாகப் புரிந்துகொண்டீர்கள்; நான் கேட்க விரும்பியது...

— நானும் அதைத்தான் விரும்பினேன், க்ரெஸ்தியன் இவனோவிச்—என்னைப் பொறுத்தவரை, நானும் அதைத்தான் விரும்பினேன், — என்று திரு. கோல்யாட்கின் சிரித்துக்கொண்டே தொடர்ந்தார். — இருப்பினும், க்ரெஸ்தியன் இவனோவிச், நான் வெகுநேரம் தங்கிவிட்டேன். இப்போது நீங்கள் என்னை அனுமதிப்பீர்கள் என்று நம்புகிறேன்... உங்களுக்கு இனிய காலை வணக்கம் சொல்ல...

— ம்ம்...

— ஆம், க்ரெஸ்தியன் இவனோவிச், எனக்குப் புரிகிறது; இப்போது எனக்கு மிகத் தெளிவாகப் புரிகிறது, — என்று நமது கதாநாயகன், க்ரெஸ்தியன் இவனோவிச் முன்னிலையில் ஒருவித பாவனையுடன் கூறினார். — எனவே, உங்களுக்கு இனிய காலை வணக்கம் சொல்ல என்னை அனுமதியுங்கள்...

இதைக் கூறிவிட்டு, நமது கதாநாயகன் மரியாதை நிமித்தமாகத் தன் காலை இழுத்து வைத்து வணங்கிவிட்டு அறையை விட்டு வெளியேறினார்; க்ரெஸ்தியன் இவனோவிச்சைத் திகைப்பில் ஆழ்த்திவிட்டுச் சென்றார். மருத்துவரின் படிக்கட்டுகளில் இறங்கும்போது, ​​அவர் புன்னகைத்துக்கொண்டு மகிழ்ச்சியுடன் தன் கைகளைத் தேய்த்துக் கொண்டார். வெளியே தாழ்வாரத்தில், தூய காற்றைச் சுவாசித்து சுதந்திரமாக உணர்ந்த அவர், தன்னை உலகின் அதிர்ஷ்டசாலி மனிதராகக் கருதி நேராகத் தனது அலுவலகத்திற்குச் செல்லத் தயாராக இருந்தார்—அப்போது திடீரென ஒரு குதிரை வண்டி சத்தமிட்டபடி நுழைவாயிலுக்கு வந்து நின்றது; அவர் அதை உற்று நோக்கினார், பழைய நினைவுகள் அனைத்தும் அவருக்குள் மீண்டன. பெத்ருஷ்கா ஏற்கனவே வண்டியின் கதவைத் திறந்துகொண்டிருந்தான். ஒரு விசித்திரமான மற்றும் மிகவும் விரும்பத்தகாத உணர்வு திரு. கோல்யாட்கினை ஆட்கொண்டது. ஒரு கணம் அவர் முகம் சிவந்தது போலத் தோன்றியது. ஒரு கூர்மையான வேதனை அவரைத் தாக்கியது. வண்டியின் ஏறுபலகையில் காலை வைக்கத் தொடங்கியிருந்த அவர், திடீரென்று திரும்பி க்ரெஸ்தியன் இவனோவிச்சின் ஜன்னல்களைப் பார்த்தார். சரியாகச் சொன்னால்... கிரெஸ்டியன் இவனோவிச் ஜன்னல் அருகே நின்று, தனது வலது கையால் கன்னத்து மீசையை வருடியபடியே, மிகுந்த ஆர்வத்துடன் நம் கதாநாயகனை உற்று நோக்கிக்கொண்டிருந்தார்.

"அந்த மருத்துவர் ஒரு முட்டாள்," என்று வண்டியில் ஏறி அமர்ந்துகொண்டிருந்த திரு. கோல்யாட்கின் நினைத்துக்கொண்டார்; "அவர் ஒரு முழு முட்டாள். நோயாளிகளை அவர் நன்றாகவே கவனித்துக்கொள்ளலாம்; ஆனாலும்... அவர் மரம் போல மந்தமானவர்." திரு. கோல்யாட்கின் தனது இருக்கையில் அமர்ந்துகொள்ள, பெட்ருஷ்கா "கிடி-அப்!" (குதிரையை ஓட்டுவதற்கான கட்டளைச் சொல்) என்று கத்த, வண்டி மீண்டும் நெவ்ஸ்கி ப்ராஸ்பெக்டை நோக்கி நகரத் தொடங்கியது.
III

திரு. கோல்யாட்கின் காலைப் பொழுதை அவசரமான வேலைகளில் மும்முரமாகக் கழித்தார். நெவ்ஸ்கி ப்ராஸ்பெக்ட் (Nevsky Prospekt) பகுதியை அடைந்ததும், கோஸ்டினி டுவோர் (Gostiny Dvor) என்னுமிடத்தில் குதிரை வண்டியை நிறுத்தச் சொன்னார். வண்டியிலிருந்து குதித்து இறங்கிய அவர், பெட்ருஷ்காவுடன் சேர்ந்து வளைவுப் பாதையின் (arcade) வழியாக விரைந்து சென்று, தங்கம் மற்றும் வெள்ளிப் பொருட்கள் விற்கும் கடைக்குள் நுழைந்தார். திரு. கோல்யாட்கினின் தோற்றமே, அவர் வேலைப்பளுவில் மூழ்கியிருப்பதையும், கவனிக்க வேண்டிய ஏராளமான விஷயங்கள் அவரிடம் இருப்பதையும் வெளிப்படுத்தியது. சுமார் ஆயிரத்து ஐந்நூறு ரூபிள் (தாள் பணம்) மதிப்புள்ள முழுமையான இரவு உணவு மற்றும் தேநீர் உபகரணத் தொகுப்பை வாங்குவதற்கு விலை பேசி முடித்த அவர்—அதே தொகையிலேயே, நேர்த்தியான வடிவிலான சுருட்டுப் பெட்டி மற்றும் முழுமையான வெள்ளி ஷேவிங் (shaving) உபகரணத் தொகுப்பு ஆகியவற்றையும் சேர்த்துப் பெற்றுக்கொண்டார்; அத்துடன் பயனுள்ள மற்றும் அழகான பல சிறு பொருட்களின் விலைகளையும் விசாரித்தார். பொருட்களைப் பெற்றுக்கொள்ள அடுத்த நாள் வருவதாகவோ (அல்லது அன்றே யாரையாவது அனுப்புவதாகவோ) உறுதியளித்த அவர், கடையின் எண்ணைக் குறித்துக்கொண்டார்; முன்பணம் செலுத்துவது குறித்த கடைக்காரரின் வேண்டுகோளைக் கவனமாகக் கேட்டறிந்து, அதற்கான தொகையும் உரிய நேரத்தில் வழங்கப்படும் என்று அவருக்கு உறுதியளித்தார். பின்னர், திகைத்துப்போன கடைக்காரரிடம் அவசரமாக விடைபெற்றுக்கொண்டு, ஆர்வமுள்ள விற்பனைப் பணியாளர்கள் பின்தொடர, கடைகளின் வரிசையில் நடந்து சென்றார்; அவ்வப்போது பெட்ருஷ்காவைப் பின்னால் திரும்பிப் பார்த்தபடியே, அடுத்த கடை எங்கே இருக்கிறது என்று கூர்ந்து கவனித்தார். வழியில், பெரிய மதிப்புள்ள ரூபாய் தாள்களைச் சிறிய மதிப்புள்ள தாள்களாக மாற்றிக்கொள்ள நாணய மாற்று நிலையம் ஒன்றிற்குள் நுழைந்தார்; மாற்று விகிதத்தில் சிறிது நஷ்டம் ஏற்பட்டாலும், அந்த காரியம் வெற்றிகரமாக முடிந்தது; அவரது பணப்பை கணிசமாகத் தடித்தது—இந்த விஷயம் அவருக்கு மிகுந்த மனநிறைவை அளித்தது. இறுதியாக, பெண்களுக்கான பல்வேறு துணிவகைகளை விற்கும் கடை ஒன்றின் முன் அவர் நின்றார். அங்கும் கணிசமான தொகைக்கு பொருட்களைத் தேர்ந்தெடுத்துப் பில் போட்ட பிறகு, மீண்டும் கடைக்காரரிடம் கண்டிப்பாகத் திரும்பி வருவதாக உறுதியளித்தார்; கடையின் எண்ணைக் குறித்துக்கொண்டார்; முன்பணம் பற்றிக் கேட்டபோது, ​​அது உரிய நேரத்தில் செலுத்தப்படும் என்று மீண்டும் கூறினார். அதன் பிறகு, அவர் வேறு பல கடைகளுக்கும் சென்றார்; ஒவ்வொரு கடையிலும் விலை பேசி, பல சிறு பொருட்களின் விலைகளை விசாரித்து, கடைக்காரர்களுடன் நீண்ட நேரம் விவாதித்து, அங்கிருந்து கிளம்பி மீண்டும் இரண்டு அல்லது மூன்று முறை திரும்பி வருவார் என—சுருக்கமாகச் சொன்னால், அவர் அசாதாரணமான சுறுசுறுப்புடன் செயல்பட்டார். கோஸ்டினி டுவோரிலிருந்து (Gostiny Dvor), நமது கதாநாயகன் ஒரு பிரபலமான மரச்சாமான்கள் கடைக்குச் சென்றார். அங்கு ஆறு அறைகளுக்கான பொருட்களை வாங்குவது குறித்துப் பேசி முடித்த அவர், மிக நவீன பாணியிலான, நேர்த்தியாக வடிவமைக்கப்பட்ட பெண்களுக்கான அலங்கார மேஜை (dressing table) ஒன்றைப் பார்த்து ரசித்தார். பின்னர், அப்பொருட்களை எல்லாம் கண்டிப்பாகத் தருவிப்பதாக வியாபாரியிடம் உறுதியளித்துவிட்டு, முன்பணம் செலுத்துவதாகக் கூறிவிட்டு (இது அவரது வழக்கமான பாணி) கடையை விட்டு வெளியேறினார்; அதன்பின் வேறு சில இடங்களிலும் நின்று மேலும் சில பொருட்களை வாங்கினார். சுருக்கமாகச் சொன்னால், அவரது வேலைகளுக்கு முடிவே இல்லாதது போல் தோன்றியது. இறுதியில், இவையெல்லாம் திரு. கோல்யாட்கினையே சோர்வடையச் செய்யத் தொடங்கியதாகத் தெரிகிறது. உண்மையில்—கடவுளுக்கு மட்டுமே தெரிந்த காரணங்களால்—அவருக்குள் திடீரென மனசாட்சியின் உறுத்தல் ஏற்பட்டது. அந்தத் தருணத்தில் ஆண்ட்ரி ஃபிலிப்போவிச் அல்லது க்ரெஸ்டியன் இவனோவிச் ஆகியோரில் யாரையாவது நேருக்கு நேர் சந்திப்பதை அவர் எக்காரணம் கொண்டும் விரும்பியிருக்க மாட்டார். கடைசியாக, நகரக் கடிகாரம் மதியம் மூன்று மணியை அடித்தது. திரு. கோல்யாட்கின் இறுதியாகத் தனது குதிரை வண்டியில் ஏறி அமர்ந்தபோது, ​​காலை முதல் அவர் வாங்கியிருந்த பொருட்களில் அவரிடம் உண்மையில் எஞ்சியிருந்தது ஒரு ஜோடி கையுறைகளும், ஒன்றரை ரூபிள் மதிப்புள்ள ஒரு பாட்டில் வாசனைத் திரவியமும் மட்டுமே. திரு. கோல்யாட்கினுக்கு நேரம் இன்னும் போதுமானதாக இருந்ததால், நெவ்ஸ்கி ப்ராஸ்பெக்ட்டில் (Nevsky Prospekt) உள்ள ஒரு பிரபலமான உணவகத்திற்கு அருகில்—முன்பு கேள்விப்பட்டிருந்தாலும் நேரில் சென்றிராத ஒரு இடம் அது—வண்டியை நிறுத்தும்படி சாரதியிடம் கூறினார். வண்டியிலிருந்து இறங்கி, சிறிது உணவு அருந்தவும், ஓய்வெடுக்கவும், நேரத்தைக் கழிக்கவும் அவசரமாக உள்ளே சென்றார். ஒரு பிரம்மாண்டமான இரவு விருந்து காத்திருக்கும்போது பசியை மட்டும் தணிக்க ஒருவர் உண்ணும் வகையிலான சிற்றுண்டியைச் சாப்பிட்டுவிட்டு, ஒரு கிளாஸ் வோட்காவையும் அருந்திய பிறகு, திரு. கோல்யாட்கின் ஒரு சாய்வு நாற்காலியில் அமர்ந்தார். அறையைச் சுற்றிலும் ஒரு அடக்கமான பார்வையைச் செலுத்திய பிறகு, அமைதியாகத் தனது கவனத்தை உள்ளூர் செய்தித்தாள் ஒன்றின் பக்கம் திருப்பினார்.[10] ஓரிரு வரிகளைப் படித்தார், பிறகு எழுந்து நின்று கண்ணாடியில் தன் பிம்பத்தைப் பார்த்துத் தோற்றத்தைச் சரிசெய்துகொண்டார்; அடுத்து, தனது வண்டி வந்துவிட்டதா என்று பார்க்க ஜன்னல் அருகே சென்றார்... பிறகு மீண்டும் அமர்ந்து செய்தித்தாளைக் கையில் எடுத்தார். நமது கதாநாயகன் மிகுந்த பதற்றமான நிலையில் இருந்தார் என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது. தனது கடிகாரத்தைப் பார்த்தபோது மணி மூன்று கால் மட்டுமே ஆகியிருந்தது—அதாவது இன்னும் கணிசமான நேரம் காத்திருக்க வேண்டியிருந்தது. சும்மா அமர்ந்திருப்பது நாகரிகமற்றது என்று கருதிய திரு. கோல்யாட்கின், அந்த நேரத்தில் தனக்குச் சாப்பிட வேண்டும் என்ற பெரிய விருப்பம் ஏதுமில்லாதபோதிலும், சாக்லேட் ஒன்றை ஆர்டர் செய்தார். அதைச் சாப்பிட்டு முடித்து, நேரம் சற்று நகர்ந்திருப்பதைக் கவனித்த பிறகு, அதற்கான பணத்தைச் செலுத்த அவர் முன்வந்தார். அப்போது திடீரென்று யாரோ ஒருவர் அவர் தோளில் தட்டினார்.

திரும்பிப் பார்த்தபோது, ​​அவருக்கு முன்னால் தனது சக எழுத்தர்கள் நின்றிருப்பதைக் கண்டார்—அதாவது, அன்று காலை லிட்டெய்னாயா தெருவில் அவர் தற்செயலாகச் சந்தித்த அதே நபர்கள்; வயதிலும் பதவியிலும் இளையவர்கள். அவர்களுடனான நமது கதாநாயகனின் உறவுநிலை ஒரு தெளிவான நிலையில் இல்லை: அது நட்பும் அல்ல, வெளிப்படையான பகையும் அல்ல. இயல்பாகவே இரு தரப்பிலும் ஒருவித நாகரிகமான கண்ணியம் கடைப்பிடிக்கப்பட்டது, ஆனால் நெருக்கமான நட்பு ஏதுமில்லை—அப்படி இருக்கவும் முடியாது. அந்தச் சந்திப்பு திரு. கோல்யாட்கினுக்கு அந்த நேரத்தில் மிகவும் விரும்பத்தகாத ஒன்றாக இருந்தது. அவர் லேசாகச் சுருங்கிப்போனார், ஒரு கணம் திகைத்துப்போனார்.

"யாக்கோவ் பெட்ரோவிச், யாக்கோவ் பெட்ரோவிச்!" என்று அந்த இரண்டு பதிவாளர்களும் உற்சாகமாகக் கூவினார்கள். "நீங்கள் இங்கே இருக்கிறீர்களா? என்ன விஷயமாக..."

"ஆ! நீங்களா, கனவான்களே!" — அந்த அதிகாரிகளின் ஆச்சரியத்தையும் அவர்களின் நெருக்கமான அணுகுமுறையையும் கண்டு சற்றே திகைப்பும் சங்கடமும் அடைந்த திரு. கோல்யாட்கின், அவசரமாக அவர்கள் பேச்சை இடைமறித்தார்; அதே சமயம், தனக்கு விருப்பம் இல்லாவிட்டாலும் இயல்பாக நடந்துகொள்ளவும் நல்ல மனிதராகத் தெரியவும் முயன்றார். — "சும்மா ஒரு நடை, கனவான்களே, ஹே-ஹே-ஹே!.." — இந்தச் சூழலில், தன் கௌரவத்தைக் காப்பாற்றிக்கொள்ளவும், எப்போதும் ஒரு குறிப்பிட்ட இடைவெளியைப் பேணிவந்த அந்த இளம் எழுத்தர்களுடன் இணக்கமாக நடந்துகொள்ளவும் விரும்பிய அவர், அவர்களில் ஒருவரின் தோளில் தட்ட முயன்றார்; ஆனால் திரு. கோல்யாட்கினின் அந்த நட்பு முயற்சியானது தோல்வியடைந்தது; இயல்பான மற்றும் பொருத்தமான நட்புரீதியான சைகைக்குப் பதிலாக, முற்றிலும் வேறொரு விதமான செயலாக அது முடிந்தது.

— "சரி, அப்படியானால் நம்முடைய 'கரடி' உள்ளே இருக்கிறாரா?"
..

— யார் அது, யாகோவ் பெட்ரோவிச்?

— அது... அந்த 'கரடி' (Bear)—'கரடி' என்று யாரை அழைப்பார்கள் என்பது உங்களுக்குத் தெரியும்தானே?.. — திரு. கோல்யாட்கின் சிரித்துக்கொண்டே, மீதிப் பணத்தைப் பெற்றுக்கொள்ள கடை ஊழியரை நோக்கித் திரும்பினார். — நான் ஆண்ட்ரி ஃபிலிப்போவிச்சைத்தான் குறிப்பிடுகிறேன், கனவான்களே, — ஊழியருடனான வேலையை முடித்துவிட்டு, இம்முறை மிகவும் தீவிரமான பாவனையுடன் எழுத்தர்களை நோக்கித் திரும்பியவாறே அவர் தொடர்ந்தார். அந்த இரண்டு பதிவாளர்களும் ஒருவருக்கொருவர் அர்த்தமுள்ள பார்வையை பரிமாறிக்கொண்டனர்.

— அவரும் அங்கே அமர்ந்து உங்களைப் பற்றித்தான் விசாரித்துக்கொண்டிருக்கிறார், யாகோவ் பெட்ரோவிச், — அவர்களில் ஒருவர் பதிலளித்தார்.

— அங்கே அமர்ந்திருக்கிறாரா? அப்படியானால், அவர் அமர்ந்திருக்கட்டும், கனவான்களே! என்னைப் பற்றியும் விசாரித்தாரா?

— விசாரித்தார், யாகோவ் பெட்ரோவிச்; ஆனால் உங்களுக்கு என்ன ஆயிற்று—நல்ல நறுமணம் பூசி, தலைமுடியை மெருகூட்டி, ஒரு நாகரிகமான 'டேண்டி' (dandy) போலக் காட்சியளிக்கிறீர்களே?..

— ஓ, ஒன்றுமில்லை, கனவான்களே, ஒன்றுமே இல்லை! விடுங்கள்... — திரு. கோல்யாட்கின் ஒருபுறம் பார்த்தவாறே, ஒரு செயற்கையான புன்னகையைச் சிந்தியபடி பதிலளித்தார். திரு. கோல்யாட்கின் புன்னகைப்பதைக் கண்ட எழுத்தர்கள் சத்தமாகச் சிரிக்கத் தொடங்கினர். திரு. கோல்யாட்கின் சற்று மனவருத்தம் அடைந்தவராகத் தோன்றினார்.

— நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன், கனவான்களே—ஒரு நண்பனாக, — ஒரு சிறிய இடைவெளிக்குப் பிறகு நம் கதாநாயகன் கூறினார்; எழுத்தர்களிடம் ஏதோ ஒன்றை வெளிப்படுத்த அவர் முடிவெடுத்தது போலத் தெரிந்தது, — நீங்கள் அனைவரும் என்னை அறிவீர்கள், கனவான்களே, ஆனால் இதுவரை என்னை ஒரு கோணத்தில் மட்டுமே அறிந்திருக்கிறீர்கள். இதற்கு என்னைத்தவிர வேறு யாரும் காரணமல்ல; ஒரு வகையில் தவறு என்னுடையதுதான் என்பதையும் நான் ஒப்புக்கொள்கிறேன்.

திரு. கோல்யாட்கின் தன் உதடுகளைச் சுருக்கி, எழுத்தர்களை ஒரு முக்கியத்துவம் வாய்ந்த பார்வையுடன் பார்த்தார். எழுத்தர்கள் மீண்டும் ஒருவருக்கொருவர் பார்த்துக்கொண்டனர்.

— இதுவரை, கனவான்களே, நீங்கள் என்னை முழுமையாக அறிந்திருக்கவில்லை. இப்போதே எல்லாவற்றையும் விளக்குவது அவ்வளவு பொருத்தமானதாக இருக்காது. நான் சில விஷயங்களை மட்டும் மேலோட்டமாகச் சொல்கிறேன். கனவான்களே, சுற்றி வளைத்துப் பேசுவதை விரும்பாதவர்களும், முகமூடியை வேஷமிடும் திருவிழாக்களில் (masquerade) மட்டுமே அணிபவர்களும் இருக்கிறார்கள். பூட்ஸ் காலணிகளால் மரத்தாலான தரையை (parquet floors) மெருகூட்டும் திறனில் எந்தவொரு உண்மையான மனித நோக்கத்தையும் காணாதவர்களும் இருக்கிறார்கள். மேலும், கனவான்களே, வெறும் கால்சட்டை கச்சிதமாகப் பொருந்தியிருப்பதற்காகவே மகிழ்ச்சியாகவோ அல்லது முழுமையாக உயிர்ப்புடன் இருப்பதாகவோ உரிமை கோராதவர்களும் இருக்கிறார்கள். இறுதியாக, வீண் குதூகலங்கள், சுழன்று ஆடுதல், சில்மிஷங்கள் மற்றும் முகஸ்துதி போன்றவற்றில் நாட்டமில்லாதவர்களும் இருக்கிறார்கள்; மிக முக்கியமாக, கனவான்களே, தேவையில்லாத இடங்களில் மூக்கை நுழைக்காதவர்களும் இருக்கிறார்கள்... நான் ஏறக்குறைய எல்லாவற்றையும் சொல்லிவிட்டேன், கனவான்களே; இப்போது நான் விடைபெறுகிறேன்...

திரு. கோல்யாட்கின் சற்று நின்றார். அந்தப் பதிவாளர்கள் (registrars) இப்போது முழுத் திருப்தி அடைந்திருந்ததால், திடீரென்று மிகவும் நாகரிகமற்ற முறையில் உரக்கச் சிரிக்கத் தொடங்கினர். திரு. கோல்யாட்கின் முகம் அவமானத்தால் சிவந்தது.

"சிரிங்கள் கனவான்களே, முடிந்தவரை சிரித்துக்கொள்ளுங்கள்! இன்னும் சிறிது காலம் வாழுங்கள், அப்போது நீங்களே காண்பீர்கள்," என்று தன் கௌரவம் புண்பட்ட உணர்வுடன் கூறியவாறே, அவர் தன் தொப்பியை எடுத்துக்கொண்டு கதவை நோக்கிப் பின்வாங்கினார்.

"ஆனால் நான் இன்னும் சொல்ல வேண்டியது இருக்கிறது, கனவான்களே," என்று அந்தப் பதிவாளர்களை நோக்கி கடைசி முறையாகத் திரும்பியபடி அவர் மேலும் கூறினார். "நான் இன்னும் சொல்ல வேண்டியது இருக்கிறது—இதோ, நீங்களும் நானும் நேருக்கு நேர் நிற்கிறோம். கனவான்களே, இதோ என் கொள்கைகள்: நான் தோல்வியுற்றாலும் உறுதியாக நிற்பேன்; வெற்றி பெற்றாலும் என் நிலையில் உறுதியாக இருப்பேன்; எக்காரணம் கொண்டும் ஒருபோதும் யாரையும் வீழ்த்தி முன்னேற மாட்டேன். நான் சூழ்ச்சி செய்பவன் அல்ல—அதை நினைத்து நான் பெருமைப்படுகிறேன். ஒரு ராஜதந்திரியாக நான் சிறப்பாகச் செயல்பட முடியாது. கனவான்களே, பறவை தானாகவே வேட்டைக்காரனைத் தேடிச் செல்லும் என்று சொல்வார்கள். அது உண்மைதான், அதை நான் ஒப்புக்கொள்கிறேன்—ஆனால் இங்கே வேட்டைக்காரன் யார், பறவை யார்? அதுதான் கேள்வி, கனவான்களே!"

திரு. கோல்யாட்கின் அர்த்தமுள்ள மௌனத்தைக் கடைப்பிடித்தார்; புருவங்களை உயர்த்தி, உதடுகளை இறுக்கமாகச் சுருக்கி ஒரு முக்கியத்துவம் வாய்ந்த தோற்றத்தை வெளிப்படுத்தியபடி, அந்த அதிகாரிகளுக்கு வணக்கம் செலுத்திவிட்டு வெளியேறினார்; அவர்கள் திகைத்துப்போய் நின்றனர்.

"எங்கே போக வேண்டும்?" என்று பெட்ருஷ்கா சற்று கண்டிப்பான குரலில் கேட்டான்; குளிரில் அலைந்து திரிந்து அவன் சோர்வடைந்திருந்தான் போலும். "எங்கே போக வேண்டும், ஐயா?" என்று அவன் திரு. கோல்யாட்கினிடம் கேட்டான்; அப்போது அவன் அந்தப் பயங்கரமான, ஒருவரை நிலைகுலையச் செய்யும் பார்வையை எதிர்கொண்டான்—அப்பார்வையைத்தான் நம் கதாநாயகன் அன்று காலை ஏற்கனவே இருமுறை பயன்படுத்தியிருந்தான், இப்போது படிக்கட்டுகளில் இறங்கும்போது மூன்றாம் முறையாகவும் அதைப் பயன்படுத்தினான்.

"இஸ்மாயிலோவ்ஸ்கி பாலத்திற்கு."

"இஸ்மாயிலோவ்ஸ்கி பாலத்திற்கா! சரி, கிளம்பலாம்!"

"மதிய உணவு நேரம் ஐந்து மணி அல்லது அதைத் தாண்டித்தான் தொடங்கும்," என்று திரு. கோல்யாட்கின் நினைத்துக்கொண்டார். "இது சற்று முன்கூட்டியே கிளம்புவது போலல்லவா இருக்கிறது? இருந்தாலும், நான் சீக்கிரமே செல்லலாம்; அதுவும் தவிர, இது ஒரு குடும்ப விருந்துதானே. கண்ணியமானவர்கள் சொல்வது போல, நான் 'சான்ஸ் ஃபாசோன்' (sans façon - அதாவது, ஆடம்பரமோ சம்பிரதாயமோ இல்லாத இயல்பான முறையில்) செல்லலாமே. நான் ஏன் அப்படிச் செல்லக்கூடாது? நம்முடைய 'கரடி' (Bear) எல்லாமே இயல்பான முறையில் இருக்கும் என்றுதானே சொன்னார், அதனால் நானும்..." - இப்படித்தான் திரு. கோல்யாட்கினின் எண்ணங்கள் ஓடிக்கொண்டிருந்தன; அதே சமயம், அவரது பதற்றமும் படிப்படியாக அதிகரித்துக்கொண்டிருந்தது. மிகக் கடினமான அல்லது சங்கடமான ஒரு சூழலை எதிர்கொள்ள அவர் தன்னைத் தயார்படுத்திக்கொண்டிருந்தார் என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது; அவர் தனக்குத்தானே முணுமுணுத்துக்கொண்டார், வலது கையால் சைகை செய்தார், மேலும் வண்டியின் ஜன்னல் வழியாகத் தொடர்ந்து வெளியே பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். உண்மையில், இப்போது திரு. கோல்யாட்கினைப் பார்த்தால், அவர் தனது சொந்தக் குடும்ப வட்டத்திற்குள் ஒரு மகிழ்ச்சியான, சம்பிரதாயமற்ற விருந்துக்குச் செல்கிறார் என்று யாரும் நினைத்திருக்க மாட்டார்கள்—கண்ணியமானவர்கள் சொல்வது போல, 'சான்ஸ் ஃபாசோன்' முறையில். இறுதியாக, இஸ்மாயிலோவ்ஸ்கி பாலத்திற்கு அருகில், திரு. கோல்யாட்கின் ஒரு வீட்டைக் காட்டினார்; வண்டி நுழைவாயில் வழியாக உள்ளே சென்று, வலதுபுறக் கட்டிடப் பகுதியின் வாசலில் நின்றது. இரண்டாவது மாடி ஜன்னலில் ஒரு பெண்ணின் உருவத்தைக் கண்டதும், திரு. கோல்யாட்கின் அவளை நோக்கி ஒரு 'ஃப்ளையிங் கிஸ்' (காற்றில் முத்தம்) கொடுத்தார். உண்மையில், தான் என்ன செய்கிறோம் என்பது அவருக்கே தெரியவில்லை; ஏனெனில், அந்தத் தருணத்தில் அவர் மிகுந்த அச்சத்தில் உறைந்து போயிருந்தார். அவர் வண்டியிலிருந்து இறங்கும்போது முகம் வெளிறிப்போய், பதற்றத்துடன் காணப்பட்டார்; வீட்டு முகப்பில் ஏறி, தொப்பையைக் கழற்றி, இயந்திரகதியாகத் தன் தோற்றத்தைச் சரிசெய்துகொண்டார். முழங்கால்கள் லேசாக நடுங்கினாலும், படிக்கட்டுகளை நோக்கி நடக்கத் தொடங்கினார்.

"ஓல்சுஃபி இவானோவிச்?" என்று கதவைத் திறந்த நபரிடம் அவர் கேட்டார்.

"அவர் வீட்டில் இருக்கிறார்... அதாவது, இல்லை ஐயா; அவர் வீட்டில் இல்லை."

“என்ன? என்ன சொல்கிறாய் நண்பா? நான்... நான் விருந்துக்காக வந்திருக்கிறேன். உனக்கு என்னைத் தெரிந்திருக்குமே?”

“நிச்சயமாகத் தெரியும் ஐயா! ஆனால், உங்களை உள்ளே அனுமதிக்கக்கூடாது என்று எனக்கு உத்தரவு இருக்கிறது.”

“நீ... நீ, நண்பா... உனக்குத் தவறாகத் தெரிந்திருக்கலாம். அது நான்தான். எனக்கு அழைப்பு விடுக்கப்பட்டுள்ளது; நான் விருந்துக்காக வந்திருக்கிறேன்,” என்று கூறியபடியே திரு. கோல்யாட்கின் தனது மேலங்கியை (greatcoat) கழற்றிவிட்டு, அறைக்குள் நுழையத் தயாரானார்.

“மன்னிக்கவும் ஐயா, அது...”
"ஆம் ஐயா. உங்களை உள்ளே அனுமதிக்கக்கூடாது என்றும், திருப்பி அனுப்பிவிட வேண்டும் என்றும் எனக்கு உத்தரவிடப்பட்டுள்ளது. நிலைமை அப்படித்தான் இருக்கிறது!"

திரு. கோல்யாட்கின் முகம் வெளிறிப்போனது. அதே கணத்தில், உட்புற அறைகளிலிருந்து கதவு திறக்கப்பட, ஓல்சுஃபி இவானோவிச்சின் வயதான உதவியாளர் ஜெராசிமிச் உள்ளே நுழைந்தார்.

"இதோ அவர்தான், யெமெல்யன் ஜெராசிமோவிச்—இவர் உள்ளே வர விரும்புகிறார், ஆனால் நான்..."

"நீ ஒரு முட்டாள், அலெக்ஸேயிச். உள்ளே போய்ச் அந்த அயோக்கியன் செமெனிச்சை வெளியே அனுப்பு. இது சாத்தியமில்லை ஐயா," என்று ஜெராசிமிச் திரு. கோல்யாட்கினிடம் பணிவாகவும் அதே சமயம் உறுதியாகவும் கூறினார். "முற்றிலும் சாத்தியமில்லை ஐயா. அவர்கள் மன்னிப்புக் கோருகிறார்கள்; அவர்களால் உங்களைச் சந்திக்க முடியாது ஐயா."

"அவர்கள் உண்மையில் என்னைச் சந்திக்க முடியாது என்றுதான் சொன்னார்களா?" என்று திரு. கோல்யாட்கின் தயக்கத்துடன் கேட்டார். "என்னை மன்னிக்க வேண்டும், ஜெராசிமிச். ஆனால் ஏன் இது முற்றிலும் சாத்தியமற்றது?"

"முற்றிலும் சாத்தியமில்லை ஐயா. உங்கள் வருகையை நான் தெரிவித்தேன்; அவர்கள், 'எங்களை மன்னிக்குமாறு அவரிடம் சொல்லுங்கள். எங்களால் அவரைச் சந்திக்க முடியாது' என்று கூறினார்கள்."

"ஆனால் ஏன்? அது எப்படி முடியும்? எப்படி..."

"தயவுசெய்து, தயவுசெய்து!.."

"ஆனால் இது எப்படி முடியும்? இது சரிப்படாது! என் வருகையைத் தெரிவியுங்கள்... இது எப்படி முடியும்? நான் இரவு உணவிற்காக வந்திருக்கிறேன்..."

"தயவுசெய்து, தயவுசெய்து!.."

"சரி, அது வேறு விஷயம்—அவர்கள் மன்னிப்புக் கோருகிறார்கள் என்றால்; ஆனாலும், என்னை அனுமதிக்க வேண்டும், ஜெராசிமிச்—இது எப்படி நேர்கிறது, ஜெராசிமிச்?"

"தயவுசெய்து, தயவுசெய்து!" என்று ஜெராசிமிச் பதிலளித்தார்; அதே கணத்தில் அந்த மண்டபத்திற்குள் நுழைந்துகொண்டிருந்த இரு கனவான்களுக்கு வழிவிடும் வகையில், திரு. கோல்யாட்கினைத் தன் கையால் உறுதியாக ஒருபுறம் தள்ளினார்.

உள்ளே நுழைந்த அந்த இரு கனவான்கள் ஆண்ட்ரி ஃபிலிப்போவிச் மற்றும் அவரது மருமகன் விளாடிமிர் செம்யோனோவிச் ஆகியோர் ஆவர். இருவரும் திரு. கோல்யாட்கினை வியப்புடன் பார்த்தனர். ஆண்ட்ரி ஃபிலிப்போவிச் ஏதோ சொல்ல முற்பட்டார், ஆனால் அதற்குள் திரு. கோல்யாட்கின் ஒரு முடிவுக்கு வந்துவிட்டார்; அவர் ஏற்கனவே ஓல்சுஃபி இவனோவிச்சின் வரவேற்பறையிலிருந்து வெளியேறிக்கொண்டிருந்தார்—கண்கள் தாழ்ந்திருக்க, முகம் சிவந்திருக்க, உதட்டில் ஒரு புன்னகை மற்றும் முகத்தில் முற்றிலும் குழப்பமடைந்த பாவனை.

"நான் பிறகு மீண்டும் வருகிறேன், கெராசிமிச்; நான் எல்லாவற்றையும் விளக்குகிறேன்; இந்த விவகாரம் விரைவில் தீர்க்கப்படும் என்று நம்புகிறேன்," என்று அவர் வாசலில் நின்றபடி கூறினார்.

"யாக்கோவ் பெட்ரோவிச், யாக்கோவ் பெட்ரோவிச்!.." என்று ஆண்ட்ரி பிலிப்போவிச்சின் குரல் கேட்டது; அவர் திரு. கோல்யாட்கினைத் தொடர்ந்து வந்திருந்தார்.

திரு. கோல்யாட்கின் ஏற்கனவே படிக்கட்டுகளின் முதல் தளத்தில் இருந்தார். அவர் வேகமாக ஆண்ட்ரி பிலிப்போவிச்சை நோக்கித் திரும்பினார்.

"உங்களுக்கு என்ன வேண்டும், ஆண்ட்ரி பிலிப்போவிச்?" என்று அவர் சற்று உறுதியான குரலில் கேட்டார்.

"உங்களுக்கு என்ன ஆயிற்று, யாக்கோவ் பெட்ரோவிச்? எப்படி..."

"ஒன்றுமில்லை, ஆண்ட்ரி பிலிப்போவிச். நான் என் சொந்தக் காரியமாகத்தான் இங்கே வந்திருக்கிறேன். இது என் தனிப்பட்ட வாழ்க்கை, ஆண்ட்ரி பிலிப்போவிச்."

"என்ன சொன்னீர்கள்?"

"நான் என்ன சொல்கிறேன் என்றால், ஆண்ட்ரி பிலிப்போவிச், இது என் தனிப்பட்ட வாழ்க்கை; இதில் என் அலுவலகக் கடமைகளைப் பொறுத்தவரை கண்டிக்கத்தக்கதாக எதுவும் இருப்பதாக எனக்குத் தோன்றவில்லை."

"என்ன! அலுவலகம் சம்பந்தமாக... உங்களுக்கு என்ன ஆயிற்று?"

"ஒன்றுமில்லை, ஆண்ட்ரி பிலிப்போவிச், ஒன்றுமே இல்லை; ஒரு துடுக்குத்தனமான பெண், அவ்வளவுதான்..."

"என்ன!.. என்ன?!" ஆண்ட்ரி பிலிப்போவிச் திகைத்துப்போனார். படிக்கட்டின் அடியிலிருந்து ஆண்ட்ரி பிலிப்போவிச்சிடம் பேசும்போது, ​​அவரைத் தாக்கத் தயாராக இருப்பது போல் தோன்றிய திரு. கோல்யாட்கின், இப்போது அந்தத் துறைத் தலைவர் சற்றுத் தடுமாறுவதைக் கண்டார்; தானறியாமலே ஒரு அடி முன்னோக்கி வைத்தார். ஆண்ட்ரி பிலிப்போவிச் பின்வாங்கினார். திரு. கோல்யாட்கின் இன்னொரு படி ஏறினார், பிறகு இன்னொன்று. ஆண்ட்ரி பிலிப்போவிச் பதற்றத்துடன் சுற்றும் முற்றும் பார்த்தார். திடீரென்று, திரு. கோல்யாட்கின் படிக்கட்டுகளில் வேகமாக மேலே பாய்ந்தார். அதைவிட வேகமாக, ஆண்ட்ரி பிலிப்போவிச் அறைக்குள் ஓடிச் சென்று கதவைச் சாத்திக் கொண்டார். திரு. கோல்யாட்கின் தனியாக நின்றார். அவரது பார்வை மங்கலானது. முற்றிலும் குழப்பமடைந்த நிலையில், சற்று நேரத்திற்கு முன் நடந்த அதே போன்ற ஒரு குழப்பமான சம்பவத்தை நினைவுகூர முயல்வது போல, அவர் திகைப்புடன் சிந்தனையில் ஆழ்ந்து நின்றார். "ஐயோ, ஐயோ!" என்று முணுமுணுத்தபடி, அவர் ஒரு செயற்கையான புன்னகையை வரவழைத்துக்கொண்டார். இதற்கிடையில், கீழே படிக்கட்டுகளில் மனிதர்களின் குரல்களும் காலடிச் சத்தங்களும் கேட்டன—அநேகமாக ஓல்சுஃபி இவனோவிச்சால் அழைக்கப்பட்ட புதிய விருந்தினர்களாகத்தான் இருக்க வேண்டும். திரு. கோல்யாட்கின் தன்னைச் சற்று ஆசுவாசப்படுத்திக்கொண்டார்; முடிந்தவரை தன்னை மறைத்துக்கொள்ள ராக்கூன்-ரோமத்தாலான தனது மேலங்கியின் காலரை அவசரமாக உயர்த்திக்கொண்டு, படிக்கட்டுகளில் இறங்கத் தொடங்கினார்—தள்ளாடியும், சிறு அடிகளை வைத்தும், அவசரமாகவும், தடுமாறியும் அவர் கீழே இறங்கினார். அவருக்குள் ஒரு விசித்திரமான பலவீனமும் உணர்ச்சியற்ற நிலையும் தோன்றின. அவர் மிகுந்த பதற்றத்தில் இருந்ததால், வீட்டின் முகப்புக்கு வந்ததும், குதிரை வண்டி தன்னைத் தேடி வரும் வரை காத்திருக்காமல், சேறு நிறைந்த முற்றத்தைக் கடந்து நேரடியாகத் தனது வண்டியை நோக்கி நடந்தார். வண்டியை நெருங்கி அதில் ஏறத் தயாரானபோது, ​​பூமி தன்னை விழுங்கிக்கொள்ள வேண்டும் என்றோ, அல்லது தானும் தன் வண்டியும் ஒரு எலிப் பொந்துக்குள் மறைந்துவிட வேண்டும் என்றோ திரு. கோல்யாட்கின் மனதிற்குள் விரும்பினார். ஓல்சுஃபி இவனோவிச்சின் வீட்டில் உள்ள ஒவ்வொரு ஜன்னலிலிருந்தும் அங்கிருந்தவர்கள் அனைவரும் நேராகத் தன்னையே உற்று நோக்குவது போல் அவருக்குத் தோன்றியது. ஒருவேளை தான் திரும்பிப் பார்த்தால், அங்கேயே சரிந்து விழுந்து இறந்துவிடுவோம் என்பது அவருக்குத் தெரியும்.

"எதைப்பார்த்துச் சிரிக்கிறாய், மடையா?" என்று, வண்டியில் ஏற அவருக்கு உதவத் தயாராகிக்கொண்டிருந்த பெட்ருஷ்காவை நோக்கி அவர் கோபமாகக் கேட்டார்.

"நான் ஏன் சிரிக்கப் போகிறேன்? நான் சிரிக்கவில்லை; இப்போது எங்கே போக வேண்டும்?"

"வீட்டுக்குப்போ, வண்டியை ஓட்டு..."

"வீட்டுக்கு!" என்று கத்தியபடியே பெட்ருஷ்கா வண்டியின் ஏணிப்படியில் ஏறினான்.

"காகத்தின் குரலைப் போன்றதொரு குரல்!" என்று திரு. கோல்யாட்கின் நினைத்துக்கொண்டார். அதற்குள், அந்த வண்டி இஸ்மாயிலோவ்ஸ்கி பாலத்தைக் கடந்து கணிசமான தூரம் சென்றிருந்தது. திடீரென்று, நமது கதாநாயகன் தன் முழு பலத்தையும் பயன்படுத்தி வண்டியின் கட்டுப்பாட்டுக் கயிற்றை இழுத்து, உடனடியாகத் திரும்பிச் செல்லுமாறு சாரதியிடம் கத்தினார். சாரதி குதிரைகளைத் திருப்பி, இரண்டு நிமிடங்களுக்குப் பிறகு மீண்டும் ஓல்சுஃபி இவனோவிச்சின் முற்றத்திற்குள் வண்டியை ஓட்டி வந்தான். "வேண்டாம், முட்டாளே, வேண்டாம்—திரும்பிப் போ!" என்று திரு. கோல்யாட்கின் கத்தினார்; அத்தகைய உத்தரவைத்தான் எதிர்பார்த்திருந்தது போல, சாரதி எந்த மறுப்பும் தெரிவிக்காமல், நுழைவாயிலில் நிற்காமல், முற்றத்தைச் சுற்றி வந்து மீண்டும் தெருவை நோக்கி வண்டியை ஓட்டினான்.

திரு. கோல்யாட்கின் வீட்டுக்குச் செல்லவில்லை; மாறாக, செம்யோனோவ்ஸ்கி பாலத்தைக் கடந்த பிறகு, ஒரு பக்கவாட்டுச் சந்தில் வண்டியைத் திருப்பி, ஒரு மதுபான விடுதிக்கு அருகில் நிறுத்தும்படி உத்தரவிட்டார்......எளிமையான தோற்றம் கொண்டவர். வண்டியிலிருந்து இறங்கியதும், நம் கதாநாயகன் வண்டிக்காரருக்குக் கூலி கொடுத்து—அதன் மூலம் அந்த வாகனத்துடனான தொடர்பை முடித்துக்கொண்டு—பெத்ருஷ்காவை வீட்டுக்குச் சென்று தான் திரும்பும் வரை காத்திருக்குமாறு பணித்தார்; பின்னர் அவர் விடுதிக்குள் நுழைந்து, ஒரு தனி அறையை எடுத்துக்கொண்டு, இரவு உணவை ஆர்டர் செய்தார். அவர் உடல்நலக்குறைவால் மிகவும் அவதிப்பட்டார்; அவரது மனமோ கடும் குழப்பத்திலும் சிதறிய நிலையிலும் இருந்தது. அவர் நீண்ட நேரம் பதற்றத்துடன் அறையில் அங்கும் இங்கும் நடந்தார்; இறுதியில், அமர்ந்து, தன் நெற்றியை உள்ளங்கைகளில் தாங்கியவாறு, தனது தற்போதைய நிலைமை குறித்த சில விஷயங்களைச் சிந்திக்கவும் தீர்வு காணவும் முழு ஆற்றலையும் திரட்டி முயன்றார்...
IV

அந்த நாள்—அதாவது திரு. கோல்யாட்கினின் நலம் விரும்பியும் அரசு ஆலோசகருமான (State Councillor) பெரெண்டேயேவின் ஒரே மகளான கிளாரா ஓல்சுஃப்யெவ்னாவின் அந்த முக்கியமான பிறந்தநாள்—ஒரு பிரம்மாண்டமான, ஆடம்பரமான இரவு விருந்துடன் சிறப்பிக்கப்பட்ட நாள்; இஸ்மாயிலோவ்ஸ்கி பாலத்திற்கு அருகிலுள்ள அரசு ஊழியர்களின் குடியிருப்புகளில் நீண்ட காலமாக இது போன்றதொரு விருந்து கண்டிராத அளவுக்குச் சிறப்பான விருந்து; வெறும் உணவாக மட்டுமின்றி ஒரு 'பெல்ஷாசரின் விருந்து' (Belshazzar’s feast)[12] போலத் திகழ்ந்த விருந்து; ஆடம்பரம், பகட்டு மற்றும் கண்ணியத்தில் பாபிலோனியத் தன்மையைக் கொண்டிருந்த விருந்து; அதில் 'வூவ் கிளிக்கோ' (Veuve Clicquot) ஷாம்பெயின், யெலிசீவ் மற்றும் மிலியுடின் கடைகளிலிருந்து[13] கொண்டுவரப்பட்ட சிப்பிகள் மற்றும் பழங்கள், பல வகையான கொழுத்த கன்றுக் குட்டி இறைச்சி உணவுகள் மற்றும் அதிகாரப்பூர்வ 'பதவி வரிசைமுறை' (Table of Ranks) ஆகியவற்றைக் கொண்டிருந்த விருந்து—இத்தகைய பிரம்மாண்டமான விருந்துடன் கூடிய அந்த முக்கியமான நாள், ஒரு சிறப்பான நடன நிகழ்ச்சியுடன் (ball) நிறைவடைந்தது; அது ஒரு நெருக்கமான, குடும்பம் சார்ந்த நிகழ்வாக இருந்தாலும், ரசனை, நேர்த்தி மற்றும் கண்ணியம் ஆகியவற்றில் மிகச் சிறப்பாக அமைந்திருந்தது. நிச்சயமாக, அரிதாகவேனும் இத்தகைய நடன நிகழ்ச்சிகள் நடைபெறுகின்றன என்பதை நான் முழுமையாக ஒப்புக்கொள்கிறேன். முறையான நடன நிகழ்ச்சிகளை விடக் குடும்பக் கொண்டாட்டங்களை ஒத்த இத்தகைய நிகழ்வுகளை, அரசு ஆலோசகர்[14] பெரெண்டேயேவைப் போன்றவர்களின் வீடுகளில் மட்டுமே நடத்த முடியும். சொல்லப்போனால், *அனைத்து* அரசு ஆலோசகர்களும் இத்தகைய நிகழ்ச்சிகளை நடத்த முடியுமா என்பது கூட எனக்குச் சந்தேகமே. ஓ, நான் ஒரு கவிஞனாக இருந்திருந்தால்!—இயல்பாகவே, ஹோமர் அல்லது புஷ்கின் போன்ற உயரிய தகுதி கொண்ட கவிஞனாக; குறைந்த திறமையுடன் அதைச் செய்யத் துணியக்கூடாது—வாசகர்களே, அந்த முழு முக்கியமான நாளையும் துடிப்பான வண்ணங்களுடனும் துணிச்சலான தூரிகை வீச்சுடனும் நான் நிச்சயமாக உங்களுக்கு விவரித்திருப்பேன். இல்லை, நான் எனது கவிதையை அந்த இரவு விருந்திலிருந்தே தொடங்கியிருப்பேன்; குறிப்பாக, அந்த விழாவின் நாயகிக்காக முதல் வாழ்த்துரை (toast) முன்வைக்கப்பட்ட அந்த ஈர்க்கக்கூடிய மற்றும் அதே சமயம் கம்பீரமான தருணத்தை நான் விரிவாக விவரித்திருப்பேன். முதலாவதாக, அந்த விருந்தினர்களை நான் உங்களுக்கு விவரிக்க விரும்புகிறேன்; அவர்கள் ஆழ்ந்த மரியாதைக்குரிய அமைதியிலும், வெறும் மௌனத்தை விடவும் டெமோஸ்தீனஸின் (Demosthenic) சிறந்த சொற்பொழிவுத் திறனை ஒத்த ஒருவித எதிர்பார்ப்பிலும் மூழ்கியிருந்தனர். பின்னர், அந்த மூத்த விருந்தினரான ஆண்ட்ரி ஃபிலிப்போவிச்சை நான் சித்தரிக்கிறேன்—முதிர்ந்த நரைமுடியும் அதற்கு ஏற்ற கௌரவச் சின்னங்களும் கொண்ட அவர், முன்னுரிமைக்குரிய அந்தஸ்துடன் திகழ்ந்தவர்; அவர் தன் இருக்கையிலிருந்து எழுந்து, தலைக்கு மேலே ஒரு கிளாஸ் பளபளக்கும் மதுவை உயர்த்தினார்—அது சாதாரண மதுவல்ல, அத்தகைய தருணங்களைக் கொண்டாடுவதற்காகவே வெகு தொலைவிலுள்ள ஒரு நாட்டிலிருந்து கொண்டுவரப்பட்ட, தெய்வீக அமிர்தத்திற்கு இணையான மது. ஆண்ட்ரி ஃபிலிப்போவிச்சைப் பின்பற்றித் தங்கள் மதுக் கோப்பைகளை உயர்த்திய விருந்தினர்களையும், அந்த விழாவின் நாயகியான பெண்ணின் மகிழ்ச்சியான பெற்றோர்களையும் நான் விவரிக்கிறேன்; அவர்கள் அனைவரும் தங்கள் எதிர்பார்ப்பு நிறைந்த கண்களை அவர் மீதே நிலைநிறுத்தியிருந்தனர். அடிக்கடி குறிப்பிடப்படும் அந்த ஆண்ட்ரி ஃபிலிப்போவிச்—முதலில் தன் கோப்பையில் ஒரு கண்ணீர்த் துளியை விழவிட்டு—தனது வாழ்த்துகளைத் தெரிவித்து, அனைவரின் நலனுக்காகவும் மதுவை உயர்த்திப் பருகியதை நான் விவரிக்க முடியும்... ஆனால் நான் ஒப்புக்கொள்கிறேன்—முழுமையாக ஒப்புக்கொள்கிறேன்—அந்தத் தருணத்தின் முழுமையான சிறப்பை என்னால் விவரிக்க முடியாது: அந்த விழாவின் நாயகியான கிளாரா ஓல்சுஃப்யெவ்னா—பேரின்பம் மற்றும் கன்னியருக்கே உரிய நாணத்தால் வசந்த கால ரோஜாவைப் போல முகம் சிவக்க—உணர்ச்சிவசப்பட்டுத் தன் அன்பான தாயின் மடியில் சாய்ந்த அந்தத் தருணம்; அந்த அன்பான தாய் கண்ணீர் சிந்திய விதம்; மற்றும் அந்தத் தந்தையே—கௌரவமிக்க முதியவரும் அரசு ஆலோசகருமான (State Councillor) ஓல்சுஃப் இவானோவிச் (நீண்ட காலப் பணியின்போது கால்களைப் பயன்படுத்தும் திறனை இழந்தவர், ஆயினும் அத்தகைய அர்ப்பணிப்புக்காக விதி அவருக்கு நல்ல செல்வம், ஒரு வீடு, சில கிராமங்கள் மற்றும் ஒரு அழகான மகளைப் பரிசாக அளித்திருந்தது)—ஒரு குழந்தையைப் போல விம்மி அழுது, கண்ணீருக்கு நடுவே 'அவர் (அந்த விருந்தினர்) உண்மையிலேயே ஒரு கருணைமிக்க மனிதர்' என்று அறிவித்த விதம்—இவை அனைத்தையும் என்னால் விவரிக்க முடியாது. மேலும்—இல்லை, என்னால் உண்மையில் விவரிக்க முடியாது—அந்தத் தருணத்திற்குப் பிறகு அனைவரிடமும் பரவிய அந்த மனமார்ந்த உணர்ச்சிப் பெருக்கை என்னால் விவரிக்க இயலாது—அந்த உணர்ச்சி ஒரு குறிப்பிட்ட இளம் பதிவாளரின் (registrar) நடத்தையில் கூடத் தெளிவாகப் பிரதிபலித்தது (அந்தத் தருணத்தில் அவர் ஒரு பதிவாளரை விட அரசு ஆலோசகரைப் போலவே தோன்றினார்); ஆண்ட்ரி ஃபிலிப்போவிச்சின் பேச்சைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்த அவரும் கண்ணீர் சிந்தினார். அந்தப் புனிதமான தருணத்தில், ஆண்ட்ரி ஃபிலிப்போவிச் ஒரு 'காலேஜியேட் கவுன்சிலர்' (Collegiate Councillor) அல்லது துறைத் தலைவரைப் போலத் தோன்றவில்லை—இல்லை, அவர் முற்றிலும் வேறொருவராகத் தோன்றினார்... அது என்னவென்று எனக்குத் துல்லியமாகத் தெரியவில்லை, ஆனால் நிச்சயமாக அவர் ஒரு 'காலேஜியேட் கவுன்சிலர்' அல்ல. அவர் அதைவிட மேலான ஏதோ ஒருவராகத் திகழ்ந்தார்! இறுதியாக... ஓ! மனித வாழ்க்கையின் அந்த அழகான, நற்பண்புகளை வளர்க்கும் தருணங்களைச் சித்தரிக்க வல்ல—தீய எண்ணங்கள், கட்டுப்பாடற்ற சிந்தனைகள், தீய பழக்கவழக்கங்கள் மற்றும் பொறாமை ஆகியவற்றின் மீது அறம் எவ்வாறு சில சமயங்களில் வெற்றி கொள்கிறது என்பதை வெளிப்படுத்தவே படைக்கப்பட்டவை போலத் தோன்றும் அந்த உன்னதமான, வலிமைமிக்க மற்றும் கம்பீரமான நடையின் ரகசியம் ஏன் என்னிடம் இல்லை? நான் எதுவும் சொல்லப்போவதில்லை; மாறாக—எந்தவொரு பேச்சையும் விட ஆழமான அர்த்தம் பொதிந்த மௌனத்தின் மூலம்—உங்கள் கவனத்தை அந்த மகிழ்ச்சியான இளைஞன் பக்கம் திருப்புகிறேன்; தனது இருபத்தாறாவது வசந்தத்தில் அடியெடுத்து வைக்கும் அவர்தான் விளாடிமிர் செம்யோனோவிச்—ஆண்ட்ரே ஃபிலிப்போவிச்சின் மருமகன். வாழ்த்துரை வழங்க அவர் தன் இருக்கையிலிருந்து எழுந்து நிற்கிறார்; அவர் மீது விழிகள் நிலைத்திருக்கின்றன—விழாவில் சிறப்பிடம் வகிக்கும் அந்த மங்கையின் பெற்றோரின் கண்ணீர் ததும்பும் கண்கள், ஆண்ட்ரே ஃபிலிப்போவிச்சின் பெருமிதம் பொங்கும் கண்கள், அந்த மங்கையின் நாணம் கலந்த கண்கள், விருந்தினர்களின் மெய்மறந்த கண்கள், மற்றும் கண்ணியமான பொறாமை கலந்த சில இளைஞர்களின் கண்கள் கூட......இந்தத் திறமைமிக்க இளைஞனின் சக ஊழியர்கள். நான் அதிகம் எதுவும் சொல்லப்போவதில்லை; ஆனால், அந்த இளைஞனைப் பற்றிய அனைத்தும்—அதாவது, 'இளைஞன்' என்பதை விட ஒரு 'முதியவர்' என்றே சொல்லத்தக்க கண்ணியமான தோற்றம் கொண்ட அவரைப் பற்றிய அனைத்தும், அவரது துடிப்பான கன்னங்கள் முதல் அவர் வகித்த 'அசெஸர்' (assessor) பதவி வரை—அந்தத் தருணத்தில், கண்ணியமும் ஒழுக்கமும் ஒரு மனிதனை எவ்வளவு உயர்ந்த நிலைக்குக் கொண்டு செல்லக்கூடும் என்பதை உரக்கச் சொல்வது போல் தோன்றின! இறுதியாக, துறைத் தலைவரும், ஆண்ட்ரி ஃபிலிப்போவிச் மற்றும் முன்னதாக ஓல்சுஃபி இவானோவிச் ஆகியோரின் சக ஊழியரும், குடும்ப நண்பரும், கிளாரா ஓல்சுஃபிவ்னாவின் ஞானத் தந்தையுமான (புறாவைப் போல வெண்மையான முடியைக் கொண்ட ஒரு குள்ளமான முதியவர்) ஆன்டன் ஆன்டோனோவிச் செடோச்கின் என்பவர் எழுந்து நின்று வாழ்த்துரை வழங்கியதையும், சேவலைப் போலக் கூவியதையும், சில மகிழ்ச்சியான கவிதைகளைச் சொன்னதையும் நான் விவரிக்கப் போவதில்லை; கண்ணியமான சூழலில் நிகழ்ந்த அந்த 'கண்ணியமான மீறல்' (அப்படிச் சொல்வதானால்) மூலம் அவர் அங்கிருந்த அனைவரையும் கண்ணீர் வரும் அளவுக்குச் சிரிக்க வைத்ததையும், அவரது அந்த உற்சாகத்தையும் கனிவான சுபாவத்தையும் பாராட்டி, பெற்றோரின் விருப்பப்படி கிளாரா ஓல்சுஃபிவ்னா அவரிடம் அன்புடன் முத்தமிட்டதையும் நான் விவரிக்கப் போவதில்லை. விருந்தினர்கள்—அத்தகைய விருந்துக்குப் பிறகு இயல்பாகவே உறவினர்கள் மற்றும் சகோதரர்களைப் போல உணர்ந்தவர்கள்—இறுதியில் உணவு மேஜையிலிருந்து எழுந்ததை மட்டும் நான் குறிப்பிடுகிறேன்; முதியவர்களும் செல்வாக்கு மிக்கவர்களும், சிறிது நேரம் நட்புரீதியான உரையாடல்களிலும்—நிச்சயமாக மிகவும் கண்ணியமான மற்றும் கனிவான—ரகசியங்களைப் பகிர்ந்துகொள்வதிலும் ஈடுபட்ட பிறகு, கண்ணியமாக அடுத்த அறைக்குச் சென்றதையும், பொன்னான நேரத்தை வீணடிக்காமல் குழுக்களாகப் பிரிந்து பச்சை நிறத் துணி விரிக்கப்பட்ட மேஜைகளில் மிகுந்த கம்பீரத்துடன் அமர்ந்ததையும்; வரவேற்பறையில் அமர்ந்திருந்த பெண்கள் திடீரென மிகுந்த கனிவுடன் பல்வேறு விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசத் தொடங்கியதையும்; ...இறுதியாக, மிகுந்த மரியாதைக்குரிய அந்த விருந்து அளிப்பவர்—நேர்மையாகவும் உண்மையாகவும் பணியாற்றியதால் கால்களை இழந்து, அதற்காக முன்னரே குறிப்பிடப்பட்ட அனைத்து கௌரவங்களையும் பெற்றவர்—விளாடிமிர் செம்யோனோவிச் மற்றும் கிளாரா ஓல்சுஃபிவ்னா ஆகியோரின் உதவியுடன் ஊன்றுகோல்களைப் பயன்படுத்தி விருந்தினர்களிடையே மெல்ல நடந்து சென்றதையும்; திடீரென மிகுந்த கனிவான மனநிலைக்கு மாறி, செலவைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல் ஒரு சிறிய, எளிமையான நடன நிகழ்ச்சியை (ball) ஏற்பாடு செய்ய முடிவெடுத்ததையும்; துடிப்பான ஒரு இளைஞன் (அதே இளைஞன்—அதாவது விருந்தின்போது ஒரு சாதாரண இளைஞனை விட 'ஸ்டேட் கவுன்சிலர்' போலத் தோன்றியவர்) இசைக்கலைஞர்களை அழைத்து வர அனுப்பப்பட்டதையும்... அதன் பிறகு இசைக்கலைஞர்கள்—மொத்தம் பதினொரு பேர்—எப்படி வந்து சேர்ந்தார்கள் என்பதையும், இறுதியாக, சரியாக எட்டரை மணிக்கு, பிரெஞ்சு 'குவாட்ரில்' (quadrille) மற்றும் பிற நடனங்களின் அழைக்கும் இசை எப்படி ஒலித்தது என்பதையும் விவரிக்க வேண்டும். நரைத்த தலைமுடியைக் கொண்ட அந்த விருந்தளிப்பவரின் அபாரமான கனிவான உபசரிப்பால் மிகச் சிறப்பாக அமைந்த அந்த நடன விருந்தை (ball) விவரிக்க என் பேனா மிகவும் பலவீனமானதும், மந்தமானதும், திறனற்றதும் ஆகும் என்பது சொல்லாமலே விளங்கும். திரு. கோல்யாட்கினின் சாகசங்களை—அவை தமக்கே உரித்தான வகையில் மிகவும் குறிப்பிடத்தக்கவை—பதிவு செய்யும் ஒரு எளிய எழுத்தாளனாகிய நான், அழகு, அறிவுக்கூர்மை, கண்ணியம், மகிழ்ச்சி, வசீகரமான நிதானம் மற்றும் நிதானமான வசீகரம், விளையாட்டுத்தனம் மற்றும் ஆனந்தம் ஆகியவற்றின் அந்த அசாதாரணமான மற்றும் நேர்த்தியான கலவையை எப்படி விவரிக்க முடியும்? சாதாரணப் பெண்களை விட தேவதைகளைப் போலத் தோன்றிய அந்த உயர்குடிப் பெண்களின்—அவர்களின் அல்லி மலர் மற்றும் ரோஜா இதழ் போன்ற தோள்கள் மற்றும் முகங்கள், மெல்லிய உடல்வாகு, மற்றும் விளையாட்டுத்தனமான, துடிப்பான, 'ஹோமியோபதி' மருந்தின் அளவைப் போல மிகச் சிறிய பாதங்கள் கொண்டவர்களின்—விளையாட்டுகளையும் சிரிப்பொலியையும் நான் எப்படி விவரிப்பது? இறுதியாக, அந்த உயர்தரமான கம்பீரமான கனவான்களை—சிலர் கலகலப்பானவர்கள், சிலர் அமைதியானவர்கள்; சிலர் இளைஞர்கள், சிலர் நிதானமானவர்கள்; சிலர் மிகுந்த உற்சாகத்தில் இருப்பவர்கள், வேறு சிலர் மகிழ்ச்சியான மயக்கத்தில் இருப்பவர்கள்; நடன இடைவேளைகளில் சிறிய, தனிமையான 'கிரீன் ரூமில்' (ஓய்வறையில்) குழாய் மூலம் புகைப்பவர்கள், மற்றவர்கள் புகைக்காதவர்கள்—என்று இவர்களை நான் எப்படி விவரிப்பது? இவர்கள் அனைவரும் கண்ணியமான அந்தஸ்தும் குடும்பப் பெயரும் கொண்டவர்கள்; பண்பாடு மற்றும் சுயமரியாதை உணர்வு மிக்கவர்கள்; பெண்களுடன் பெரும்பாலும் பிரெஞ்சு மொழியிலும், அல்லது ரஷ்ய மொழியில் பேசினால் கூட, மிக உயர்ந்த தொனியிலும், புகழ்ச்சி வார்த்தைகள் மற்றும் ஆழமான சொற்றொடர்களைப் பயன்படுத்தியும் பேசியவர்கள். புகைப்பிடிக்கும் அறையில் மட்டும், அந்த உயர்தரமான பாணியிலிருந்து விலகி, நட்புரீதியான மற்றும் இயல்பான நெருக்கத்தைக் காட்டும் சில வார்த்தைகளைப் பேசிக்கொண்டவர்கள்—உதாரணமாக: "ஏய், குறும்புக்கார பெட்கா, அந்த போல்கா நடனத்தில் நீ மிகச் சிறப்பாகத் தோன்றினாய்," அல்லது "ஏய், துடுக்குத்தனமான வாஸ்யா, நீ விரும்பியபடியே உன் ஜோடியை (பெண்ணை) பிடித்துவிட்டாய்." இவை அனைத்தையும் விவரிக்க—வாசகர்களே, உங்களிடம் ஏற்கனவே விளக்கியது போல—என் பேனாவுக்குத் திறனில்லை; எனவே நான் மௌனமாக இருக்கிறேன். அதற்குப் பதிலாக, நமது மிகவும் உண்மையான கதையின் ஒரே உண்மையான நாயகனான திரு. கோல்யாட்கின் பக்கம் திரும்புவோம். உண்மையில், அவர் அந்தத் தருணத்தில்—மென்மையாகச் சொல்வதானால்—மிகவும் விசித்திரமான ஒரு சூழலில் இருந்தார். கனவான்களே, அவரும் அங்கேதான் இருந்தார்—அதாவது, சரியாக அந்த நடன விருந்து நடைபெறும் இடத்திலில்லை என்றாலும், ஏறக்குறைய அங்கேயேதான் இருந்தார்; அவர் நலமாகவே இருந்தார்; தனக்குள்ளேயே ஒதுங்கி இருந்தபோதிலும், அவர் நின்றுகொண்டிருந்த பாதை முற்றிலும் நேர்மையானதாக இருக்கவில்லை; அவர் இப்போது—இதைச் சொல்வதற்கே விசித்திரமாக இருக்கிறது—ஓல்சுஃபி இவானோவிச்சின் குடியிருப்பின் பின் படிக்கட்டுக்கு அருகிலுள்ள நுழைவு மண்டபத்தில் நின்றுகொண்டிருந்தார். ஆனால் அவர் அங்கே நின்றுகொண்டிருந்தது ஒரு பெரிய விஷயமல்ல; அது ஒரு பொருட்டே அல்ல. கனவான்களே, அவர் ஒரு மூலையில்—வெப்பம் அதிகம் இல்லாத, ஆனால் நிச்சயமாக இருள் சூழ்ந்த ஒரு இடத்தில்—நின்றுகொண்டிருந்தார்; ஒரு பெரிய அலமாரி மற்றும் சில பழைய மடிக்கக்கூடிய திரைகளுக்குப் பின்னால், சிதறிக் கிடக்கும் பலவிதமான பழைய பொருட்களுக்கும் குப்பைகளுக்கும் இடையே அவர் மறைந்திருந்தார்; அவர் சரியான தருணத்திற்காகக் காத்திருந்தார்; அந்த நேரத்தில் ஒரு வெளியாளாக நின்று நிகழ்வுகளைக் கவனித்துக்கொண்டிருந்தார். கனவான்களே, அவர் இப்போது வெறும் பார்வையாளராகத்தான் இருந்தார்; ஆனாலும் அவராலும் உள்ளே நுழைய முடியும்—ஏன் நுழையக்கூடாது? ஒரே ஒரு அடி எடுத்து வைத்தால் போதும், அவர் உள்ளே சென்றுவிடலாம்—அதுவும் மிக லாவகமாக. சற்று நேரத்திற்கு முன்புதான்—அவர் ஏற்கனவே மூன்று மணி நேரமாக அந்த குளிரில் நின்றுகொண்டிருந்தபோதிலும்......அலமாரி மற்றும் தடுப்புத் திரைகளுக்கு இடையே, குப்பைகள், பயனற்ற சிறு பொருட்கள் மற்றும் தூக்கி எறியப்பட்ட உபகரணங்களுக்கு மத்தியில்—தனக்குத்தானே நியாயம் கற்பிக்கும் விதமாக, மறைந்த பிரெஞ்சு அமைச்சர் வில்லேல்[18]-இன் ஒரு வாசகத்தை அவர் நினைவுகூர்ந்தார்: "எல்லாவற்றிற்கும் ஒரு சரியான நேரம் உண்டு; காத்திருக்கும் கலை ஒருவருக்குத் தெரிந்திருந்தால் போதும்." திரு. கோல்யாட்கின் இந்த வாசகத்தை முன்னொருமுறை ஒரு புத்தகத்தில் படித்திருந்தார்; அது அவரது வாழ்க்கைக்குத் தொடர்பில்லாத ஒன்றாக இருந்தபோதிலும், இப்போது அது மிகச் சரியான தருணத்தில் அவர் நினைவுக்கு வந்தது. முதலாவதாக, அந்த வாசகம் அவரது தற்போதைய சூழலுக்கு மிகச்சரியாகப் பொருந்தியது; இரண்டாவதாக, இருளும் குளிரும் நிறைந்த அந்த நுழைவு மண்டபத்தில், தனது விவகாரங்கள் நல்லபடியாக முடிய வேண்டும் என்று கிட்டத்தட்ட மூன்று மணிநேரம் காத்திருக்கும்போது ஒரு மனிதனின் மனதில் என்னென்ன எண்ணங்கள் தான் ஓடாது? முன்னாள் பிரெஞ்சு அமைச்சர் வில்லேலின் வார்த்தைகளை—குறிப்பிடத்தக்க வகையில் மிகப்பொருத்தமாக—மேற்கோள் காட்டிய பிறகு, திரு. கோல்யாட்கின் உடனடியாகவும், எந்தவொரு வெளிப்படையான காரணமும் இல்லாமலும், முன்னாள் துருக்கிய அமைச்சரான மார்சிமிரிஸ் மற்றும் அழகான மார்கிராவ்ன் லூயிஸ் ஆகியோரை நினைவுகூர்ந்தார்—இவர்களது கதைகளையும் அவர் ஒரு புத்தகத்தில்[19] படித்திருந்தார். பின்னர், இலக்கை அடைந்தால் எந்தவொரு வழியையும் ஏற்றுக்கொள்ளலாம் என்பதை ஜெசூட் சபையினர் ஒரு விதியாகக் கொண்டிருந்தனர் என்பது அவருக்கு நினைவுக்கு வந்தது. இந்த வரலாற்று முன்னுதாரணத்தால் சற்று உற்சாகமடைந்த திரு. கோல்யாட்கின் தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொண்டார்: ஜெசூட் சபையினரைப் பற்றிக் கவலை ஏன்? அவர்கள் அனைவரும் முட்டாள்கள்; அவர்களைவிடத் தான் மிகச் சிறப்பாகச் செயல்பட முடியும்; திரு. கோல்யாட்கின் தற்போது நின்றுகொண்டிருந்த, நுழைவு மண்டபத்திற்கும் பின்புறப் படிக்கட்டுகளுக்கும் நேரடியாகத் திறக்கும் கதவைக் கொண்ட அந்தப் பண்டக அறை (pantry) ஒரு கணம் காலியானால் போதும்—ஜெசூட் சபையினர் நாசமாய்ப் போகட்டும்—அவர் நேராக உள்ளே சென்றுவிடுவார்: முதலில் பண்டக அறையிலிருந்து தேநீர் அறைக்கு, பிறகு சீட்டாட்டம் நடைபெறும் அறைக்கு, அங்கிருந்து நேராக 'போல்கா' நடனம் மும்முரமாக நடைபெற்றுக்கொண்டிருக்கும் நடன அறைக்குச் செல்வார். அவர் நிச்சயம் உள்ளே நுழைந்துவிடுவார்; எதைப் பற்றியும் கவலைப்படாமல் நழுவிச் சென்றுவிடுவார், யாரும் கவனிக்காதவாறு உள்ளே சென்றுவிடுவார்; உள்ளே சென்ற பிறகு, என்ன செய்ய வேண்டும் என்பது அவருக்குத் துல்லியமாகத் தெரியும். கனவான்களே, முற்றிலும் உண்மையான இந்தக் கதையின் நாயகனை நாம் இப்போது இத்தகைய சூழலில்தான் காண்கிறோம்—இருப்பினும், உண்மையைச் சொல்லப்போனால், அந்தத் தருணத்தில் அவருக்குள் என்ன நிகழ்ந்துகொண்டிருந்தது என்பதைத் துல்லியமாக விளக்குவது கடினம். உண்மையில், அவரால் நுழைவு மண்டபத்தையும் படிக்கட்டுகளையும் அடைய முடிந்தது—ஏன் முடியாது? மற்றவர்களாலெல்லாம் அது முடிந்ததே—ஆனால் அதற்கு மேல் செல்ல அவருக்குத் துணிவு வரவில்லை; அவருக்குத் துணிவு வரவில்லை... எதைக் குறித்தும் அவருக்குப் பயம் இருந்ததாலல்ல, மாறாக அவருக்கு அதில் விருப்பம் இருக்கவில்லை; அவர் பின்னணியிலேயே அமைதியாக இருக்க விரும்பினார். எனவே, கனவான்களே, அவர் ஒரு அமைதியான தருணத்திற்காகக் காத்திருந்தார்—தொடர்ந்து இரண்டரை மணி நேரம் காத்திருந்தார். காத்திருப்பதில் என்ன தவறு? வில்லேல் (Villèle) கூடக் காத்திருந்தாரே. "ஆனால் வில்லேலால் என்ன ஆகப்போகிறது?" என்று திரு. கோல்யாட்கின் நினைத்தார். "இதற்கும் வில்லேலுக்கும் என்ன சம்பந்தம்? இப்போது, ​​நான் மட்டும்... சரி... உள்ளே நைசாக நுழைந்துவிட்டால்? அடேய், நீ ஒரு குறும்புக்காரன்! என்ன ஒரு ஆள் நீ!" என்று சொல்லிக்கொண்டே, உணர்ச்சியற்ற தன் கையால் தனது உணர்ச்சியற்ற கன்னத்தை கிள்ளிக்கொண்டார் திரு. கோல்யாட்கின். "அட முட்டாளே, கோல்யாட்கா—அதுதானே உன் பெயர்!".. இருப்பினும், தன்னைத்தானே இப்படிச் செல்லமாக அழைத்துக்கொள்வது ஒரு கணநேரத் தோன்றல் மட்டுமே; அதற்குப் பின்னால் எந்தவொரு உண்மையான நோக்கமும் இருக்கவில்லை. உண்மையில் அவர் முன்னேறத் தொடங்கியிருந்தார்; அந்தத் தருணம் வந்துவிட்டது; பண்டக அறை காலியாக இருந்தது—அங்கே யாரும் இல்லை. திரு. கோல்யாட்கின் அதை ஜன்னல் வழியாகப் பார்த்தார்; இரண்டே அடிகளில் கதவருகே சென்று அதைத் திறக்கவும் தொடங்கிவிட்டார். "போகலாமா வேண்டாமா? சரி, போகலாமா வேண்டாமா? நான் போகிறேன்... ஏன் போகக்கூடாது? துணிந்தவனுக்கு அதிர்ஷ்டம் துணை நிற்கும்!" இப்படித் தனக்குத்தானே தைரியம் சொல்லிக்கொண்ட நம் கதாநாயகன், திடீரெனவும் முற்றிலும் எதிர்பாராத விதமாகவும் அந்தத் திரைக்குப் பின்னால் பின்வாங்கினார். "இல்லை," என்று அவர் நினைத்தார், "யாராவது உள்ளே வந்துவிட்டால் என்ன செய்வது? சொன்னபடியே வந்துவிட்டார்கள்; ஆள் நடமாட்டம் இல்லாதபோது நான் ஏன் தயங்கி நின்றுகொண்டிருந்தேன்? அப்போதே உள்ளே நழுவிச் சென்றிருக்கலாமே! ... இல்லை, என்னைப் போன்ற சுபாவம் உள்ள ஒருவருக்கு அப்படி நழுவிச் செல்வதெல்லாம் சாத்தியமே இல்லை! என்ன ஒரு மோசமான குணம் இது! கோழையைப் போலத் தைரியத்தை இழந்துவிட்டேனே. தைரியத்தை இழப்பது—அதுதான் நம்முடைய விசேஷமான குணம், அதுதான் நம் பாணி! எதையும் சொதப்புவதுதான் எப்போதும் நம் வேலை—அதைப் பற்றி நம்மிடம் கேட்கவே வேண்டியதில்லை. ஆக, இங்கே ஒரு மரக்கட்டையைப் போல நிற்கிறேன், அவ்வளவுதான்! இப்போது வீட்டில் ஒரு கோப்பை தேநீர் அருந்திக்கொண்டிருக்கலாமே... ஒரு கோப்பை தேநீர் அருந்துவது இதமாக இருந்திருக்கும். பிறகு திரும்பி வந்தால், பெத்ருஷ்கா நிச்சயம் முணுமுணுப்பான். வீட்டுக்கே போய்விடலாமா? எல்லாவற்றையும் தொலைக்கட்டும்! நான் போகிறேன், அவ்வளவுதான்!" இப்படி ஒரு முடிவுக்கு வந்ததும், திரு. கோல்யாட்கின், தனக்குள் ஏதோ ஒரு சுருள் (spring) இயக்கப்பட்டதைப் போலத் திடீரென முன்னோக்கி நகர்ந்தார்; இரண்டு அடிகளில் சிற்றுண்டி அறைக்குச் சென்றார், அங்கே தனது நீண்ட மேலங்கியை (greatcoat) கழற்றி, தொப்பியை எடுத்து, அவற்றை அவசரமாக ஒரு மூலையில் தள்ளிவிட்டு, தன் தோற்றத்தைச் சரிசெய்து சீர்செய்துகொண்டார்; பிறகு... பிறகு தேநீர் அறைக்குச் சென்றார், அங்கிருந்து இன்னொரு அறைக்கு விரைந்தார், ஆட்டத்தின் பரபரப்பில் மூழ்கியிருந்த ஆட்டக்காரர்களுக்கு இடையே யாருடைய கவனத்திலும் படாமல் நழுவிச் சென்றார்; பிறகு... பிறகு... அந்தத் தருணத்தில், திரு. கோல்யாட்கின் தன்னைச் சுற்றியிருந்த அனைத்தையும் மறந்துவிட்டு—திடீரெனவும் எதிர்பாராத விதமாகவும்—நடன அரங்கில் தோன்றினார்.

அதிர்ஷ்டவசமாக, அந்த நேரத்தில் யாரும் நடனமாடிக் கொண்டிருக்கவில்லை. பெண்கள் அழகான குழுக்களாக மண்டபத்தில் உலாவிக்கொண்டிருந்தனர். ஆண்கள் கூட்டமாக நின்றுகொண்டிருந்தனர் அல்லது பெண்களை நடனத்திற்கு அழைத்தபடி அறைக்குள் அங்குமிங்கும் விரைந்து கொண்டிருந்தனர். திரு. கோல்யாட்கின் இதையெல்லாம் கவனிக்கவில்லை. அவர் கிளாரா ஓல்சுஃப்யெவ்னாவை மட்டுமே பார்த்தார்; ...அவருக்கு அருகில் ஆண்ட்ரி ஃபிலிப்போவிச், பிறகு விளாடிமிர் செம்யோனோவிச், அத்துடன் இரண்டு மூன்று அதிகாரிகள் மற்றும் இரண்டு மூன்று இளைஞர்கள்—அவர்களும் மிகவும் சுவாரஸ்யமான ஆளுமைகள்; அவர்கள் ஏதோ ஒரு திறமையை வெளிப்படுத்திக்கொண்டிருந்தனர், அல்லது—முதல் பார்வையில் கணிப்பதானால்—ஏற்கனவே ஏதோ ஒரு நம்பிக்கைக்குரிய நிலையை அடைந்திருந்தனர்... அவர் மற்றவர்களையும் பார்த்தார். அல்லது சொல்லப்போனால், இல்லை; அவர் யாரையும் பார்க்கவில்லை, யாருடைய முகத்தையும் உற்றுநோக்கவில்லை... ஆனாலும், முன்பின் அறிமுகமில்லாத ஒரு பந்து நடன நிகழ்ச்சிக்கு அழைப்பின்றித் தானாகவே சென்று நுழைவதற்குத் தூண்டிய அதே உந்துதலால் உந்தப்பட்டு, அவர் முன்னேறிச் சென்றார்—மேலும் மேலும் முன்னேறிச் சென்றார்; வழியில், ஒரு கவுன்சிலர் மீது மோதி அவரது காலில் மிதித்துவிட்டார்; அதோடு நில்லாமல், கண்ணியமான தோற்றமளித்த ஒரு மூதாட்டியின் ஆடையின் மீதும் மிதித்துவிட்டார்......அவர் கூட்டத்தை ஊடுருவிச் சென்றார்; தட்டு ஏந்தியிருந்த ஒருவரை இடித்துத் தள்ளினார், வேறு சிலரை விலக்கிவிட்டார்; இவை எதையும் பெரிதாகக் கவனிக்காமல்—அல்லது மேலோட்டமாக மட்டும் கவனித்து, யாரையும் நேராகப் பார்க்காமல், தொடர்ந்து முன்னேறிச் சென்றவர்—திடீரென்று கிளாரா ஓல்சுஃப்யெவ்னாவிற்கு நேர் எதிரே நின்றுகொண்டிருப்பதைக் கண்டார். சந்தேகமே இல்லாமல், கண் இமைக்கும் நேரத்தில், அந்த இடத்திலேயே தரை பிளந்து உள்ளே சென்றுவிட முடிந்திருந்தால் அவர் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்திருப்பார்; ஆனால் நடந்து முடிந்ததை மாற்ற முடியாது... அதை மாற்றவே முடியாது. இப்போது என்ன செய்வது? "தோல்வி என்றால் உறுதியாக இரு; வெற்றி என்றால் மனவலிமையுடன் இரு." திரு. கோல்யாட்கின் சதித்திட்டங்கள் தீட்டுபவரோ அல்லது தன் காலணிகளால் மெருகூட்டப்பட்ட தரையில் நளினமாக வலம் வருவதில் வல்லவரோ அல்ல... அப்படித்தான் எல்லாம் நடந்தது. அதோடு, இதில் ஏதோ ஒரு வகையில் ஜெசூட்டுகளும் சம்பந்தப்பட்டிருந்தனர்... ஆனால் அவர்களைப் பற்றிச் சிந்திக்க திரு. கோல்யாட்கினுக்கு நேரமில்லை! அசைந்துகொண்டும், சத்தமிட்டுக்கொண்டும், பேசிக்கொண்டும், சிரித்துக்கொண்டும் இருந்த அனைத்தும்—ஏதோ மாயாஜாலம் போல—திடீரென்று அமைதியடைந்தன; மெல்ல மெல்ல திரு. கோல்யாட்கினைச் சுற்றி ஒரு கூட்டம் கூடியது. ஆனால், திரு. கோல்யாட்கின் எதையும் கேட்பதாகவோ பார்ப்பதாகவோ தெரியவில்லை; அவரால் நிமிர்ந்து பார்க்க முடியவில்லை... அவரால் துளியும் நிமிர்ந்து பார்க்க முடியவில்லை; தரையையே உற்றுநோக்கியபடி நின்றுகொண்டிருந்தார்; அதே வேளையில், அன்றிரவே தன்னைத்தானே சுட்டுக்கொள்வதாகத் தனக்குத்தானே ஒரு உறுதிமொழியையும் அளித்துக்கொண்டார். அந்த உறுதியான முடிவை எடுத்ததும், "வரட்டும் என்ன வேண்டுமானாலும் வரட்டும்!" என்று தனக்குள் சொல்லிக்கொண்டார்; பிறகு—அவருக்கே மிகுந்த ஆச்சரியம் அளிக்கும் வகையில்—திடீரென்று பேசத் தொடங்கினார்.

திரு. கோல்யாட்கின் வாழ்த்துகளையும் அதற்கேற்ற நல்வாழ்த்துகளையும் கூறித் தொடங்கினார். வாழ்த்துகள் நன்றாகவே அமைந்தன, ஆனால் நல்வாழ்த்துகளைக் கூறுவதில் நம் கதாநாயகன் தடுமாறினார். தடுமாறினால் எல்லாம் பாழாகிவிடும் என்று அவர் உணர்ந்தார். சரியாக அதுதான் நடந்தது—அவர் தடுமாறினார், பேச்சில் சிக்கிக்கொண்டார்... சிக்கிக்கொண்டதும் முகம் சிவந்துபோனது; முகம் சிவந்ததும் திகைத்துப்போனார்; திகைத்துப்போய் கண்களை உயர்த்தினார்; கண்களை உயர்த்திச் சுற்றிலும் பார்த்தார்; சுற்றிலும் பார்த்தவர்—அப்படியே உறைந்துபோனார்... அனைத்தும் அசைவற்று நின்றன, அனைத்தும் அமைதியாக இருந்தன, அனைத்தும் காத்திருந்தன; சற்றுத் தொலைவில் கிசுகிசுப்பு கேட்டது; சற்று அருகில் சிரிப்பொலி கேட்டது. திரு. கோல்யாட்கின் பணிவான, அதே சமயம் திகைப்பு கலந்த ஒரு பார்வையை ஆண்ட்ரே பிலிப்போவிச் மீது வீசினார். ஆண்ட்ரே ஃபிலிப்போவிச் ஒரு கூர்மையான பார்வையை வீசினார்; அந்தப் பார்வை எவ்வளவு தீவிரமானதென்றால், நம் கதாநாயகன் ஏற்கனவே முழுமையாகச் சிதைக்கப்பட்டிருக்காவிட்டால், அத்தகையதொரு நிலை சாத்தியமென்றால், அவர் நிச்சயமாக இரண்டாவது முறையாகவும் கொல்லப்பட்டிருப்பார். அந்த மௌனம் நீண்டுகொண்டே போனது.

"இது பெரும்பாலும் எனது வீட்டுச் சூழல் மற்றும் தனிப்பட்ட வாழ்க்கை சார்ந்தது, ஆண்ட்ரே ஃபிலிப்போவிச்," என்று பாதி உயிரோடு இருந்த திரு. கோல்யாட்கின் மிக மெல்லிய குரலில் முணுமுணுத்தார்; "இது ஒரு அதிகாரப்பூர்வமற்ற நிகழ்வு, ஆண்ட்ரே ஃபிலிப்போவிச்..."

"அவமானம், ஐயா, அவமானம்!" என்று விவரிக்க முடியாத கோபத்தை வெளிப்படுத்தியவாறு ஆண்ட்ரே ஃபிலிப்போவிச் பாதி கிசுகிசுக்கும் குரலில் கூறினார்; அவ்வாறு கூறியபடியே அவர் கிளாரா ஓல்சுஃப்யெவ்னாவின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு, திரு. கோல்யாட்கினிடமிருந்து விலகித் திரும்பினார்.

"நான் வெட்கப்படுவதற்கு ஒன்றுமில்லை, ஆண்ட்ரே ஃபிலிப்போவிச்," என்று திரு. கோல்யாட்கின் பதிலளித்தார்; அவரும் பாதி கிசுகிசுக்கும் குரலிலேயே பேசினார், அதே சமயம் பரிதாபகரமான பார்வையைச் சுற்றிலும் வீசினார். குழப்பமடைந்த அந்த மக்கள் கூட்டத்திற்கு மத்தியில், தனது நிலை என்ன என்பதையும் சமூகத்தில் தனக்கான இடம் எது என்பதையும் புரிந்துகொள்ள அவர் திணறிக் கொண்டிருந்தார்.

"பரவாயில்லை, பரவாயில்லை, கனவான்களே! இதில் என்ன இருக்கிறது? யாருக்கு வேண்டுமானாலும் இது நடக்கலாம்," என்று திரு. கோல்யாட்கின் கிசுகிசுத்தபடியே, தன்னைச் சூழ்ந்திருந்த கூட்டத்திலிருந்து விலகிச் செல்ல முயன்றார். அவர்கள் அவருக்கு வழிவிட்டனர். ஆர்வத்துடனும் குழப்பத்துடனும் வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்த இரு வரிசை மனிதர்களுக்கு இடையே நம் கதாநாயகன் எப்படியோ முன்னேறிச் சென்றார். விதி அவரை இழுத்துச் சென்று கொண்டிருந்தது. விதி தன்னை இழுத்துச் செல்வதை திரு. கோல்யாட்கின் உணர்ந்தார். நிச்சயமாக, கண்ணியத்தைக் குலைக்காமல், பின் படிக்கட்டுக்கு அருகிலுள்ள தாழ்வாரத்தில் தனது வழக்கமான இடத்தில் நிற்க முடிந்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருந்திருக்கும் என்று அவர் விரும்பினார்; ஆனால் அது முற்றிலும் சாத்தியமற்றது என்பதால், அவர் ஒரு மூலையில் நழுவிச் சென்று அமைதியாக நிற்க முயன்றார்—அதாவது அடக்கமாகவும், முறையாகவும், யாருக்கும் இடையூறு செய்யாமலும், தேவையற்ற கவனத்தை ஈர்க்காமலும் நிற்க விரும்பினார்; அதே சமயம் விருந்தினர்கள் மற்றும் விருந்து அளிப்பவரின் நன்மதிப்பைப் பெறவும் அவர் விரும்பினார். இருப்பினும், திரு. கோல்யாட்கின் ஒரு விசித்திரமான உணர்வை அனுபவித்தார்; அது தனது சமநிலை குலைவது போன்றோ அல்லது கீழே விழும் விளிம்பில் தடுமாறுவது போன்றோ இருந்தது. இறுதியில், அவர் ஒரு மூலையை அடைந்து, பற்றற்ற மற்றும் அலட்சியமான ஒரு பார்வையாளரைப் போல அங்கு நிலைநிறுத்திக் கொண்டார்; இரண்டு நாற்காலிகளின் பின்புறத்தில் கைகளை ஊன்றியபடி—அவற்றின் மீது தனக்கு உரிமை இருப்பதை உணர்த்தும் வகையில்—அருகில் கூடியிருந்த ஓல்சுஃபி இவானோவிச்சின் விருந்தினர்களை நோக்கி மகிழ்ச்சியான தோற்றத்துடன் பார்க்க முயன்றார். அவருக்கு மிக அருகில் ஒரு அதிகாரி நின்றுகொண்டிருந்தார்—உயரமான, அழகான தோற்றம் கொண்டவர் அவர்; அவருக்கு அருகில் நின்றபோது திரு. கோல்யாட்கின் தன்னை ஒரு அற்பமான பூச்சியாகவே உணர்ந்தார்.

"லெப்டினன்ட் அவர்களே, இந்த இரண்டு நாற்காலிகளும் முன்பதிவு செய்யப்பட்டவை: ஒன்று கிளாரா ஓல்சுஃபிவ்னாவுக்கும், மற்றொன்று இங்கே நடனமாடிக்கொண்டிருக்கும் இளவரசி செவ்செகனோவாவுக்கும் உரியவை; அந்தப் பெண்களுக்காக நான் இவற்றை வைத்திருக்கிறேன்," என்று திரு. கோல்யாட்கின் மூச்சிரைக்கக் கூறினார்; அந்த அதிகாரியை கெஞ்சும் பார்வையுடன் பார்த்தபடியே அவர் இவ்வாறு பேசினார். அந்த லெப்டினன்ட் ஒருவித ஏளனமான புன்னகையை உதிர்த்தபடி மௌனமாகத் திரும்பிச் சென்றார். அங்கே அவமானத்தைச் சந்தித்த பிறகு, நமது கதாநாயகன் வேறு இடத்தில் தன் அதிர்ஷ்டத்தை முயன்று பார்க்க நினைத்தார்; கழுத்தில் ஒரு பெரிய சிலுவைச் சின்னத்தை அணிந்திருந்த உயர்மட்ட கவுன்சிலர் ஒருவரை அணுகினார். ஆனால் அந்த கவுன்சிலர் அவரை மிகவும் உறைந்துபோகும் வகையிலான ஒரு பார்வையால் பார்த்தார்; அது திரு. கோல்யாட்கின் மீது ஒரு வாளி குளிர்ந்த நீரை ஊற்றியது போன்ற உணர்வை ஏற்படுத்தியது. திரு. கோல்யாட்கின் மௌனமானார். அமைதியாக இருப்பதே சிறந்தது என்றும், உரையாடலைத் தொடங்காமல் மற்றவர்களைப் போலவே சாதாரணமானவராகத் தோற்றமளிப்பதே நல்லது என்றும் அவர் முடிவு செய்தார்; அதே சமயம், தனது சொந்த நிலை—அல்லது குறைந்தது தனக்குத் தோன்றியவாறாவது—கண்ணியமான ஒன்றுதான் என்பதைக் காட்டவும் விரும்பினார். இதை மனதில் கொண்டு, அவர் தனது சீருடை மேலங்கியின் கைப் பட்டைகளை உற்று நோக்கினார்; பின்னர் கண்களை உயர்த்தி, மிகவும் கண்ணியமான தோற்றம் கொண்ட ஒரு கனவானின் மீது அவற்றை நிலைநிறுத்தினார். "அந்த கனவான் ஒரு விக்கை (செயற்கை முடி) அணிந்திருக்கிறார்," என்று திரு. கோல்யாட்கின் நினைத்தார், "அதை யாராவது கழற்றினால்..."
"...இந்த விக்கை (செயற்கை முடியை) கழற்றினால், என் உள்ளங்கையைப் போலவே வழுக்கையான தலை ஒன்று தென்படும்." இந்த முக்கிய உண்மையைக் கண்டறிந்த திரு. கோல்யாட்கின்னுக்கு அரேபிய அமீர்களின் நினைவு வந்தது; நபிகள் நாயகத்துடனான தங்கள் உறவின் அடையாளமாக அவர்கள் அணியும் பச்சை நிறத் தலைப்பாகையை அகற்றினால், அதற்குக் கீழே முடி ஏதுமற்ற வழுக்கைத் தலை வெளிப்படும் அல்லவா? பிறகு—ஒருவேளை துருக்கியர்களைப் பற்றிய ஏதோ ஒரு விசித்திரமான சிந்தனைத் தொடர்பின் காரணமாகவோ என்னவோ—திரு. கோல்யாட்கின்னின் எண்ணங்கள் துருக்கிய வகைச் செருப்புகளின் பக்கம் திரும்பின; அப்போது ஆண்ட்ரே ஃபிலிப்போவிச் அணிந்திருந்த பூட்ஸ் காலணிகள், சாதாரண பூட்ஸை விடச் செருப்புகளைப் போலவே இருந்தன என்பது அவருக்கு நினைவுக்கு வந்தது. திரு. கோல்யாட்கின் அந்தச் சூழலுக்கு ஓரளவுக்குப் பழகிவிட்டார் என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது. "அந்த சரவிளக்கு," என்று திரு. கோல்யாட்கின்னின் மனதில் ஒரு எண்ணம் மின்னியது, "அந்த சரவிளக்கு இப்போது கழன்று கீழே இருப்பவர்கள் மீது விழுந்தால், நான் உடனடியாக ஓடிச் சென்று கிளாரா ஓல்சுஃப்யெவ்னாவைக் காப்பாற்றுவேன். அவளைக் காப்பாற்றிய பிறகு, நான் அவளிடம் இப்படிச் சொல்வேன்: 'பயப்படாதீர்கள் அம்மா; ஒன்றும் இல்லை—நான்தான் உங்களைக் காப்பாற்றியவன்.' பிறகு..." இந்தத் தருணத்தில், திரு. கோல்யாட்கின் கிளாரா ஓல்சுஃப்யெவ்னாவைத் தேடித் தன் பார்வையைத் திருப்பினார்; அப்போது ஓல்சுஃப் இவனோவிச்சின் வயதான உதவியாளரான (வேலையாள்) கெராசிமிச் கண்ணில் பட்டார். கெராசிமிச் மிகுந்த அக்கறையுடனும், அதிகாரப்பூர்வமான கம்பீரத்துடனும் அவரை நோக்கி நேராக வந்து கொண்டிருந்தார். விவரிக்க முடியாத, ஆனால் மிகவும் விரும்பத்தகாத ஒரு உணர்வால் திரு. கோல்யாட்கின் திடுக்கிட்டுச் சுருங்கிப்போனார். அவர் இயந்திரத்தனமாகச் சுற்றிலும் பார்த்தார்; எப்படியாவது—அமைதியாக, யாருக்கும் தெரியாமல், ரகசியமாக—அந்தச் சிக்கலிலிருந்து நழுவிச் செல்ல வேண்டும் என்றும், அந்த விஷயத்திற்கும் தனக்கும் எந்தச் சம்பந்தமும் இல்லாதது போலவும், தான் அதில் முற்றிலும் தொடர்பற்றவர் என்பது போலவும் காட்டிக்கொண்டு பின்னணியில் மறைந்துவிட வேண்டும் என்றும் அவர் நினைத்தார். ஆனால், நம் கதாநாயகன் எதையும் முடிவு செய்வதற்கு முன்பே, கெராசிமிச் அவருக்கு முன்னால் வந்து நின்றார். "இதோ பாருங்கள், கெராசிமிச்," என்று புன்னகையுடன் அவரிடம் கூறினார் நம் கதாநாயகன். "ஏன் ஒரு உத்தரவு பிறப்பிக்கக்கூடாது? அந்த மெழுகுவர்த்தி தாங்கியில் (candelabra) உள்ள மெழுகுவர்த்தியைப் பாருங்கள், கெராசிமிச்—அது விழப்போகிறது; எனவே, அதைச் சரிசெய்ய ஒருவரிடம் சொல்லுங்கள்; அது உண்மையிலேயே விழப்போகிறது, கெராசிமிச்..."

"மெழுகுவர்த்தியா, ஐயா? இல்லை, அது நேராகத்தான் நிற்கிறது; ஆனால் யாரோ உங்களைத் தேடி வந்திருக்கிறார்கள், ஐயா."

"யார் என்னைத் தேடி வந்திருக்கிறார்கள், கெராசிமிச்?"

"யார் என்று சரியாகச் சொல்ல முடியவில்லை, ஐயா. யாரோ சிலரால் அனுப்பப்பட்ட ஒரு நபர்... யாக்கோவ் பெட்ரோவிச் கோல்யாட்கின் இங்கே இருக்கிறாரா என்று கேட்டார்; மிக அவசரமான மற்றும் முக்கியமான விஷயத்திற்காக அவரை வெளியே அழைக்கச் சொன்னார்... அப்படித்தான் விஷயம், ஐயா."

"இல்லை, கெராசிமிச், நீங்கள் தவறாக நினைக்கிறீர்கள்; இதில் நீங்கள் தவறு செய்கிறீர்கள், கெராசிமிச்."

"எனக்குச் சந்தேகம் இருக்கிறது, ஐயா."

"இல்லை, கெராசிமிச், இதில் எந்தச் சந்தேகமும் இல்லை; இதில் சந்தேகப்பட ஒன்றுமில்லை, கெராசிமிச். யாரும் என்னைத் தேடி வரவில்லை; என்னைத் தேடி வர யாருமில்லை, நான் இங்கேதான் இருக்கிறேன்—அதாவது, என் பணியிடத்தில் இருக்கிறேன், கெராசிமிச்."

திரு. கோல்யாட்கின் மூச்சை இழுத்துவிட்டுச் சுற்றிலும் பார்த்தார். உண்மைதான்! அந்த மண்டபத்தில் இருந்த அனைவரும் ஒருவிதமான தீவிர எதிர்பார்ப்புடன் தங்கள் கண்களையும் காதுகளையும் அவர் பக்கம் திருப்பியிருந்தனர். ஆண்கள் நெருங்கி வந்து கவனித்தனர். சற்றுத் தொலைவில், பெண்கள் பதற்றத்துடன் கிசுகிசுத்துக்கொண்டிருந்தனர். விருந்துக்கு ஏற்பாடு செய்தவரே திரு. கோல்யாட்கினுக்குச் சற்றுத் தொலைவில் தோன்றினார்; திரு. கோல்யாட்கினின் விவகாரங்களில் அவருக்கும் நேரடித் தொடர்பு இருப்பதை அவரது வெளிப்படையான நடவடிக்கைகள் காட்டாவிட்டாலும்—ஏனெனில் அந்த விவகாரம் மிகவும் நுணுக்கமாகக் கையாளப்பட்டு வந்தது—ஒரு தீர்க்கமான தருணம் வந்துவிட்டது என்பதை அது நம் கதாநாயகனுக்குத் தெளிவாக உணர்த்தியது. ஒரு துணிச்சலான நடவடிக்கையை மேற்கொள்ளவும், தன் எதிரிகளை அவமானப்படுத்தவும் ஏற்ற நேரம் வந்துவிட்டது என்பதைத் திரு. கோல்யாட்கின் தெளிவாக உணர்ந்தார். திரு. கோல்யாட்கின் பதற்றமடைந்தார். திடீரென ஒரு உத்வேகம் தோன்ற, தனது பதிலுக்காகக் காத்திருந்த கெராசிமிச்சிடம் அவர் மீண்டும் நடுங்கும், ஆனால் கம்பீரமான குரலில் பேசினார்:

"இல்லை, என் நண்பரே, யாரும் என்னை அழைக்கவில்லை. நீங்கள் தவறு செய்கிறீர்கள். அதுமட்டுமின்றி, இன்று காலையிலும் நீங்கள் தவறு செய்தீர்கள்; அதாவது, ஒரு தந்தையின் இதயத்திற்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியைத் தரும் இத்தகைய தருணத்தில், பல ஆண்டுகளாக எனக்கு நன்மை செய்தவரும், ஒரு வகையில் எனக்குத் தந்தையாகத் திகழ்ந்தவருமான ஓல்சுஃபி இவானோவிச் எனக்குத் தன் கதவை அடைத்துவிடுவார் என்று என்னிடம் உறுதியாகக் கூறினீர்களே—அப்படிச் சொல்லவே உங்களுக்குத் துணிச்சல் வந்ததே!" (திரு. கோல்யாட்கின் தன் குரலை உயர்த்தினார்). (திரு. கோல்யாட்கின் மிகுந்த உணர்ச்சிவசப்பட்ட நிலையில், அதே சமயம் ஒருவித மனநிறைவுடன் சுற்றிலும் பார்த்தார்; அவர் கண்களில் கண்ணீர் துளிர்த்தது.) "மீண்டும் சொல்கிறேன், என் நண்பரே," என்று நம் கதாநாயகன் முடித்தார், "நீங்கள் தவறு செய்தீர்கள்—மிகவும் மோசமான, மன்னிக்க முடியாத தவறு..."

அது ஒரு முக்கியமான தருணம். தான் ஒரு வலுவான தாக்கத்தை ஏற்படுத்திவிட்டதாக திரு. கோல்யாட்கின் உறுதியாக நம்பினார். ஓல்சுஃபி இவானோவிச் தன்னை அணைத்துக்கொள்வார் என்ற எதிர்பார்ப்புடன், அடக்கமான பாவனையில் கண்களைக் கீழே தாழ்த்தியபடி அவர் நின்றுகொண்டிருந்தார். விருந்தினர்களிடையே ஒருவித சலசலப்பும் திகைப்பும் பரவியது; அசைக்க முடியாத, கம்பீரமான கெராசிமிச் கூட "சந்தேகத்திற்குரியது" என்ற வார்த்தையைச் சொல்லத் தடுமாறினார்—அப்போது திடீரென்று, எந்தக் காரணமும் இன்றி, அந்த இரக்கமற்ற இசைக்குழு 'போல்கா' (polka) நடன இசையை வாசிக்கத் தொடங்கியது. எல்லாம் வீணாகிவிட்டது; அனைத்தும் பாழாகிவிட்டன. திரு. கோல்யாட்கின் திடுக்கிட்டார், கெராசிமிச் பின்வாங்கினார், அறை முழுவதும் கடல் அலை போலக் கொந்தளித்தது; விளாடிமிர் செம்யோனோவிச் ஏற்கனவே கிளாரா ஓல்சுஃபிவ்னாவுடன் முதல் ஜோடியாக நடனமாடத் தொடங்கியிருந்தார், அதே சமயம் ஒரு அழகான லெப்டினன்ட் இளவரசி செவ்செகனோவாவுடன் நடனமாடிக்கொண்டிருந்தார். அனைவரையும் ஈர்த்த, புதுமையான மற்றும் நாகரிகமான அந்தப் போல்கா நடனத்தைப் பார்க்கப் பார்வையாளர்கள் ஆர்வத்துடனும் மகிழ்ச்சியுடனும் சூழ்ந்துகொண்டனர். அந்தத் தருணத்தில், திரு. கோல்யாட்கின் மறக்கப்பட்டார். ஆனால் திடீரென்று, அறையில் ஒரு சலசலப்பும் குழப்பமும் பரவியது; இசை நின்றது... ஒரு விசித்திரமான சம்பவம் நிகழ்ந்திருந்தது. நடனத்தால் சோர்ந்துபோய், மூச்சுவிடவே சிரமப்பட்ட நிலையில்—கன்னங்கள் சிவந்து, மார்பு வேகமாக ஏறி இறங்க—கிளாரா ஓல்சுஃபிவ்னா மிகுந்த களைப்புடன் ஒரு நாற்காலியில் சரிந்து அமர்ந்தார். அனைவரின் இதயங்களும் அந்த அழகான மங்கையின் பக்கம் திரும்பின; அனைவரும்......அவள் அளித்த மகிழ்ச்சிக்காக அவளுக்கு நன்றி கூறவும் வாழ்த்து தெரிவிக்கவும் அவர்கள் விரைந்து கொண்டிருந்தனர்—அப்போது திடீரென்று திரு. கோல்யாட்கின் அவளுக்கு முன்னால் தோன்றினார். திரு. கோல்யாட்கின் முகம் வெளிறிப்போய், மிகுந்த பதற்றத்துடன் காணப்பட்டார்; அவர் முற்றிலும் சோர்ந்து போயிருந்தார், அவரால் நகரவே முடியவில்லை. அவர் ஒரு விசித்திரமான புன்னகையை வெளிப்படுத்தியபடி, கெஞ்சும் பாவனையில் தன் கையை நீட்டினார். திகைத்துப்போன கிளாரா ஓல்சுஃப்யெவ்னா சரியான நேரத்தில் தன் கையை விலக்கிக்கொள்ளத் தவறினார்; திரு. கோல்யாட்கினின் அழைப்பை ஏற்று இயந்திரகதியாக எழுந்து நின்றார். திரு. கோல்யாட்கின் முன்னால் தள்ளாடினார்—ஒருமுறை, பிறகு மீண்டும்—ஒரு காலை உயர்த்தி, ஏதோ ஒருவிதமான தடுமாற்றமான அசைவையும் காலால் தரையை மிதிக்கும் செயலும் செய்தார், பின்னர் தடுமாறினார்... அவரும் கிளாரா ஓல்சுஃப்யெவ்னாவுடன் நடனமாட விரும்பினார். கிளாரா ஓல்சுஃப்யெவ்னா அலறினார்; திரு. கோல்யாட்கினின் பிடியிலிருந்து அவள் கையை விடுவிக்க அனைவரும் விரைந்தனர், மேலும் நம் கதாநாயகன் கூட்டத்தால் உடனடியாகப் பின்னுக்குத் தள்ளப்பட்டார்—சுமார் பத்து அடிகள் தூரத்திற்குத் தள்ளிவிடப்பட்டார். அவரைச் சுற்றியும் ஒரு சிறிய வட்டம் உருவானது. ஒப்பனை அறையின் (powder room) அருகே திரு. கோல்யாட்கின் மோதி கீழே தள்ளும் நிலைக்கு ஆளாக்கிய இரண்டு வயதான பெண்களிடமிருந்து அலறல்களும் கூச்சல்களும் கேட்டன. அங்கே பயங்கரமான குழப்பம் நிலவியது; அனைவரும் கேள்விகளைக் கேட்டுக் கொண்டும், கத்திக்கொண்டும், வாக்குவாதம் செய்துகொண்டும் இருந்தனர். இசைக்குழு அமைதியானது. நம் கதாநாயகன் தனக்கான அந்த வட்டத்திற்குள் சுழன்றபடி, இயந்திரத்தனமாகப் புன்னகைத்துக்கொண்டு தனக்குத்தானே முணுமுணுத்தார்—ஏன் கூடாது? என்று முணுமுணுத்தார்; அதாவது, 'போல்கா' (polka)—அவருக்கு அப்படித் தோன்றியது—என்பது பெண்களின் மகிழ்ச்சிக்காக உருவாக்கப்பட்ட ஒரு புதிய மற்றும் கவர்ச்சிகரமான நடனம் என்றும், அதற்குக் கட்டுப்படத் தான் தயாராக இருப்பதாகவும் அவர் நினைத்தார். ஆனால், திரு. கோல்யாட்கினின் சம்மதத்தை யாரும் உண்மையில் கேட்கவில்லை என்பது போலத் தெரிந்தது. திடீரென்று தன் கையின் மீது ஒரு கை படுவதையும், முதுகின் மீது மற்றொரு கை மென்மையாக அமர்வதையும் உணர்ந்த நம் கதாநாயகன், மிகுந்த அக்கறையுடன் ஒரு குறிப்பிட்ட திசையில் தான் வழிநடத்தப்படுவதை உணர்ந்தார். இறுதியாக, அவர் நேராக வாசலை நோக்கி நடந்து கொண்டிருப்பதை கவனித்தார். திரு. கோல்யாட்கின் ஏதோ சொல்லவோ அல்லது செய்யவோ முயன்றார்... ஆனால் இல்லை, அவருக்கு இனி எதுவும் தேவைப்படவில்லை. அவர் வெறும் இயந்திரத்தனமான ஒரு மெல்லிய சிரிப்பை வெளிப்படுத்தினார். பின்னர் தன் நீண்ட மேலங்கி (greatcoat) அணிவிக்கப்படுவதையும், தொப்பி கண்களை மறைக்கும்படி இழுத்து விடப்படுவதையும் உணர்ந்தார்; இருட்டும் குளிரும் நிறைந்த நுழைவு மண்டபத்திலும், பின்னர் படிக்கட்டுகளிலும் தன்னை உணர்ந்தார். ஒரு பாதாளத்தில் விழுவது போன்ற உணர்வுடன் அவர் தடுமாறினார்; அவர் அலற முற்பட்டபோது—திடீரென்று அவர் முற்றவெளியில் நின்றுகொண்டிருந்தார். புத்துணர்ச்சியூட்டும் காற்று அவர் மீது வீசியது; அவர் ஒரு கணம் நின்றார்; அதே கணத்தில், இசைக்குழு மீண்டும் வாசிக்கத் தொடங்கிய சத்தம் அவர் காதுகளில் விழுந்தது. திரு. கோல்யாட்கினுக்கு திடீரென்று அனைத்தும் நினைவுக்கு வந்தது; மறைந்துபோன அவரது வலிமை முழுவதும் மீண்டும் திரும்பியது போலிருந்தது. அதுவரை ஒரே இடத்தில் உறைந்து நின்றிருந்த அவர், அங்கிருந்து தன்னை விடுவித்துக்கொண்டு வேகமாக ஓடினார்—எங்காவது, திறந்த வெளிக்கு, சுதந்திரத்தை நோக்கி, தன் கண்கள் காட்டும் திசையை நோக்கி...
V

செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கின் அனைத்து மணிக்கூண்டுகளிலும் நள்ளிரவு மணி ஒலித்துக்கொண்டிருந்தபோது, ​​திரு. கோல்யாட்கின் நிலைகுலைந்த நிலையில் இஸ்மைலோவ்ஸ்கி பாலத்திற்கு அருகிலுள்ள ஃபோன்டான்கா ஆற்றங்கரையை நோக்கி ஓடினார். எதிரிகள், துன்புறுத்தல்கள், அச்சுறுத்தும் விதமாகச் சுட்டிக்காட்டப்பட்ட விரல்கள், பதற்றமடைந்த முதிய பெண்களின் கூச்சல்கள், பெண்களின் மூச்சுத்திணறல் மற்றும் ஆச்சரியக் குரல்கள், மற்றும் ஆண்ட்ரி ஃபிலிப்போவிச்சின் கொலைவெறி கொண்ட பார்வைகள் ஆகியவற்றிலிருந்து அவர் தப்பித்து ஓடிக்கொண்டிருந்தார். திரு. கோல்யாட்கின் நிலைமை முடிவுக்கு வந்துவிட்டது—சொல்லின் முழு அர்த்தத்திலும் அவர் முற்றிலும் அழிந்துபோகும் நிலையில் இருந்தார்; அந்தத் தருணத்தில் அவரால் ஓட முடிந்ததென்றால், அது ஒரு அதிசயத்தால் மட்டுமே—ஆனால் அந்த அதிசயத்தை அவரே கூட நம்ப மறுத்துவிட்டார். அது ஒரு பயங்கரமான நவம்பர் இரவு—ஈரப்பதம், மூடுபனி, மழை மற்றும் பனிப்பொழிவு நிறைந்த இரவு; பல்வலி, சளி, காய்ச்சல், தொண்டை அழற்சி மற்றும் நடுக்கம் போன்ற அனைத்து விதமான உபாதைகளும் நிறைந்த இரவு—சுருக்கமாகச் சொன்னால், செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கின் நவம்பர் மாதம் வழங்கும் அனைத்து "பரிசுகளும்" நிறைந்த இரவு. ஆள் அரவமற்ற தெருக்களில் காற்று ஊளையிட்டது; அது ஃபோன்டான்கா ஆற்றின் கருமையான நீரை படகுகள் கட்டும் வளையங்களுக்கு மேலே எழும்பச் செய்ததுடன், ஆற்றங்கரையோரம் இருந்த மெலிதான தெருவிளக்குக் கம்பங்களை விளையாட்டுத்தனமாக அசைத்தது; அந்தக் கம்பங்கள் காற்றின் ஓலத்திற்குப் பதிலளிக்கும் விதமாக மெல்லிய, கூர்மையான கீச்சு ஒலியை எழுப்பின; இது செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க் வாசிகள் அனைவருக்கும் நன்கு பரிச்சயமான, முடிவில்லாத, கீச்சிடும் மற்றும் இரைச்சலான ஒரு இசை நிகழ்ச்சியைப் போல ஒலித்தது. மழையும் பனியும் ஒரே நேரத்தில் பெய்துகொண்டிருந்தன. காற்றின் பலமான வீச்சு மழையை கிட்டத்தட்ட கிடைமட்டமாக—தீயணைப்பு குழாயிலிருந்து வரும் நீரைப் போல—அடித்துச் சென்றது; அது துரதிர்ஷ்டவசமான திரு. கோல்யாட்கினின் முகத்தில் ஆயிரக்கணக்கான ஊசிகள் குத்துவது போலத் தாக்கியது. தொலைவில் கேட்கும் வண்டிகளின் இரைச்சல், சீறும் காற்று மற்றும் ஆடும் விளக்குகளின் கீச்சுக்குரல் ஆகியவற்றைத் தவிர வேறெந்த சத்தமும் இல்லாத அந்த இரவு நேர அமைதியில், கூரைகள், தாழ்வாரங்கள், வடிகால்கள் மற்றும் கட்டிட விளிம்புகளிலிருந்து கிரானைட் நடைபாதையில் வழிந்தோடும் நீரின் சலிப்பூட்டும் சலசலப்பு மற்றும் கொப்புளிக்கும் ஓசை தெளிவாகக் கேட்டது. கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் வரை ஒரு மனித நடமாட்டம் கூட இல்லை; சொல்லப்போனால், இத்தகைய மோசமான வானிலையில், இந்த நேரத்தில் யாராவது வெளியே இருக்க முடியும் என்பதே சாத்தியமற்றதாகத் தோன்றியது. எனவே, திரு. கோல்யாட்கின் மட்டும்—தனது விரக்தியுடன் தனித்து—ஃபோன்டான்கா ஆற்றங்கரையோரம் தனது வழக்கமான குட்டையான, விரைவான நடையில் சென்று கொண்டிருந்தார்; ஷெஸ்டிலவோச்னாயா தெருவில் உள்ள தனது நான்காவது மாடி வீட்டிற்கு எவ்வளவு விரைவாகச் செல்ல முடியுமோ அவ்வளவு விரைவாகச் செல்ல அவர் அவசரப்பட்டார். செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கின் நவம்பர் மாத வானில் பனிப்புயலும் இருளும் சூழ்ந்துகொள்ளும்போது சீறிப்பாயும் பனி, மழை மற்றும் பெயரிட முடியாத அந்த இயற்கைச் சீற்றங்கள் அனைத்தும்—துரதிர்ஷ்டத்தால் ஏற்கனவே நிலைகுலைந்திருந்த திரு. கோல்யாட்கினைத் திடீரெனத் தாக்கின; அவை அவருக்குச் சிறிதும் கருணையோ அல்லது ஓய்வோ அளிக்கவில்லை; அவரது எலும்புகளை உறைய வைக்கும் குளிரையும், கண்களை மறைக்கும் பனியையும், எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் அவரைத் தாக்கும் காற்றையும் கொண்டு, அவரைத் தனது பாதையிலிருந்தும் எஞ்சியிருந்த மன அமைதியிலிருந்தும் விலகச் செய்தன. அவரது பகல், மாலை மற்றும் இரவு ஆகியவற்றை உண்மையிலேயே துயரமானதாக மாற்ற அவரது எதிரிகளுடன் இயற்கையே கூட்டுச் சேர்ந்தது போல, இவை அனைத்தும் ஒரே நேரத்தில் அவர் மீது பாய்ந்தன. இருப்பினும், விதியின் இந்தத் தொடர் துன்புறுத்தலின் புதிய சான்றாக அமைந்த இச்சூழ்நிலையைத் திரு. கோல்யாட்கின் பெரிதாகப் பொருட்படுத்தவில்லை; ஏனெனில், சில நிமிடங்களுக்கு முன்பு அரசு ஆலோசகர் பெரெண்டேயேவின் வீட்டில் நடந்த நிகழ்வுகள் அவரை அவ்வளவு ஆழமாக உலுக்கி, திகைக்க வைத்திருந்தன.
திரு. கோல்யாட்கினின் அந்தச் சோகமான நடைமுறையை, ஒரு நடுநிலையான பார்வையாளர் சற்றே கவனித்திருந்தால் கூட, அவரது நிலையின் முழுமையான மற்றும் பயங்கரமான அவலத்தை உடனடியாகப் புரிந்துகொண்டிருப்பார்; திரு. கோல்யாட்கின் தன்னைவிட்டே ஒளிந்துகொள்ளவோ ​​அல்லது எங்காவது ஓடிவிடவோ விரும்புவது போலத் தோன்றினார் என்று நிச்சயமாகச் சொல்லியிருப்பார். ஆம்! அதுதான் உண்மை. அதற்கும் மேலாக: திரு. கோல்யாட்கின் தன்னைவிட்டு ஓடிப்போக மட்டுமல்ல, முற்றிலும் அழிந்துபோகவும்—அதாவது இருப்பதே இல்லாமல் போகவும், தூசியாக மாறவும்—விரும்பினார். அந்தத் தருணத்தில், தன்னைச் சுற்றியுள்ள சூழலைப் பற்றியோ அல்லது அங்கு என்ன நடக்கிறது என்பது பற்றியோ அவருக்கு எந்த உணர்வும் இல்லை; அந்த மோசமான இரவு, நீண்ட பயணம், மழை, பனி, காற்று மற்றும் சீற்றத்துடன் கூடிய இயற்கைச் சூழல் என எதுவுமே இல்லாதது போல அவர் நேராக வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். திரு. கோல்யாட்கினின் வலது காலணியிலிருந்து நழுவி விழுந்த 'கலோஷ்' (galosh) காலணி, ஃபோன்டான்கா (Fontanka) ஆற்றங்கரையின் சேற்றிலும் பனியிலும் அப்படியே கிடந்தது; அதை எடுக்கத் திரும்பிப் பார்க்கவோ அல்லது அது தொலைந்துபோனதை உணரவோ கூட அவர் முற்படவில்லை. அவர் எந்த அளவுக்குக் குழப்பத்தில் ஆழ்ந்திருந்தார் என்றால், பலமுறை—திடீரென, சூழலை மறந்து—ஓரிடத்தில் ஒரு கம்பத்தைப் போல அப்படியே உறைந்து நின்றுவிடுவார்; அப்போது, ​​சமீபத்தில் தனக்கு நேர்ந்த பயங்கரமான வீழ்ச்சியைப் பற்றிய சிந்தனையில் அவர் முழுமையாக மூழ்கியிருப்பார்; அந்த நொடியில், தான் இறந்து கொண்டிருப்பதாகவோ அல்லது மறைந்து கொண்டிருப்பதாகவோ உணர்வார்—ஆனால் அடுத்த கணமே, ஒரு பைத்தியக்காரனைப் போலத் திடீரெனப் பாய்ந்து ஓடுவார்; தன்னை யாரோ துரத்துவது போலவோ அல்லது இன்னும் பயங்கரமான ஏதோ ஒரு பேரழிவிலிருந்து தப்பிப்பது போலவோ பின்னால் திரும்பிப் பார்க்காமல் ஓடிக்கொண்டே இருப்பார்... உண்மையில், அவரது நிலைமை மிகவும் பரிதாபகரமானதாக இருந்தது! இறுதியாக, மிகுந்த சோர்வடைந்த நிலையில், திரு. கோல்யாட்கின் நின்று, ஆற்றங்கரையின் கைப்பிடிச் சுவரில் சாய்ந்துகொண்டார்—திடீரென எதிர்பாராத விதமாக மூக்கில் ரத்தம் வடியத் தொடங்கிய ஒரு மனிதனைப் போல நின்று—ஃபோன்டான்கா ஆற்றின் கலங்கிய கருமையான நீரை உற்று நோக்கினார். அவர் எவ்வளவு நேரம் அப்படிச் செய்துகொண்டிருந்தார் என்பது சரியாகத் தெரியவில்லை. ஆனால் ஒன்று மட்டும் நிச்சயம்: அந்தத் தருணத்தில், திரு. கோல்யாட்கின் மிகுந்த விரக்தியின் உச்சத்தை அடைந்திருந்தார்—அவர் மிகுந்த வேதனைக்கும், சோர்வுக்கும் ஆளாகி, ஏற்கனவே பலவீனமாக இருந்த மனவலிமையையும் முற்றிலும் இழந்திருந்தார்; அதனால் அவர் எல்லாவற்றையும் மறந்துவிட்டார்: இஸ்மாயிலோவ்ஸ்கி பாலம், ஷெஸ்டிலாவோச்னாயா தெரு மற்றும் தனது தற்போதைய நிலைமை என அனைத்தையும்... உண்மையில், அதெல்லாம் ஒரு பொருட்டா என்ன? இப்போது அது அவருக்கு எந்த வித்தியாசத்தையும் ஏற்படுத்தவில்லை: காரியம் முடிந்துவிட்டது, முடிவு உறுதி செய்யப்பட்டுவிட்டது; அதைப் பற்றி அவருக்கு என்ன கவலை? திடீரென்று... திடீரென்று, அவர் உடல் முழுவதும் ஒரு நடுக்கம் பரவியது; அவர் அறியாமலேயே ஓரிரு அடிகள் பக்கவாட்டில் குதித்து விலகினார். விவரிக்க முடியாத ஒருவித பதற்றத்துடன் அவர் சுற்றிலும் பார்த்தார்; ஆனால் அங்கே யாரும் இல்லை, அசாதாரணமான எதுவும் நடக்கவில்லை—இருப்பினும்... இருப்பினும், சற்று நேரத்திற்கு முன்பு யாரோ ஒருவர் அவருக்கு அருகிலேயே நின்று, அந்தத் தடுப்புச் சுவரின் கைப்பிடியில் சாய்ந்திருந்ததாகவும்—விசித்திரமாக—அவரிடம் ஏதோ சொன்னதாகவும் அவருக்குத் தோன்றியது: அது விரைவாகவும், சட்டெனவும், முழுமையாகத் தெளிவாக இல்லாமலும் சொல்லப்பட்ட ஒன்று; ஆனால் அது அவருக்கு மிகவும் நெருக்கமான, அவரைத் தனிப்பட்ட முறையில் பாதிக்கும் ஒரு விஷயம். "அப்படியானால் நான் கற்பனை செய்துகொண்டேனா?" என்று திரு. கோல்யாட்கின் மீண்டும் ஒருமுறை சுற்றிலும் பார்த்தவாறே கூறினார். "நான் எங்கே நிற்கிறேன்? ...ஐயோ, கடவுளே!" என்று தலையை அசைத்தவாறே முடித்தார்; அதே வேளையில், ஒருவித அமைதியற்ற, சோகமான உணர்வுடன்—பயத்துடனும் கூட—அவர் மங்கலான, ஈரப்பதமான தொலைதூரத்தைப் பார்க்கத் தொடங்கினார்; தன் கிட்டப்பார்வை கொண்ட கண்களால் தனக்கு முன்னால் விரிந்து கிடந்த அந்த ஈரமான பரப்பை ஊடுருவிப் பார்க்க முழு முயற்சியையும் மேற்கொண்டார். ஆனால் புதிதாக எதுவும் இல்லை; அசாதாரணமான எதுவும் திரு. கோல்யாட்கினின் கண்ணில் படவில்லை. எல்லாம் வழக்கம்போலவே இருந்தன—அதாவது, பனி இன்னும் தீவிரமாக, பெரிய மற்றும் அடர்த்தியான துகள்களாகப் பொழிந்து கொண்டிருந்தது; இருபது அடி தூரத்திற்கு அப்பால் எதுவும் தெரியவில்லை; தெருவிளக்குகள் முன்பை விடக் கூர்மையான சத்தத்துடன் கீச்சிட்டன; காற்று தனது துயரமான பாடலை இன்னும் பரிதாபகரமாகவும் ஏக்கத்துடனும் பாடுவது போல் இருந்தது—உணவு வாங்குவதற்கு ஒரு செப்புக் காசுக்காக கெஞ்சும் பிடிவாதமான பிச்சைக்காரனைப் போல. "ஐயோ, கடவுளே! எனக்கு என்ன ஆகிறது?" என்று திரு. கோல்யாட்கின் மீண்டும் முணுமுணுத்தவாறே, அவ்வப்போது எச்சரிக்கையுடன் சுற்றிலும் பார்த்தபடி நடக்கத் தொடங்கினார். இதற்கிடையில், திரு. கோல்யாட்கினின் ஆழ்மனதில் ஒரு விசித்திரமான புதிய உணர்வு எழுந்தது—அது துயரமும் அல்ல, பயமும் அல்ல; ஒருவித காய்ச்சல் போன்ற நடுக்கம் அவர் நரம்புகளில் ஓடியது. அது மிகுந்த சங்கடத்தை அளிக்கும் ஒரு தருணமாக இருந்தது! "சரி, ஒன்றும் இல்லை," என்று அவர் தனக்குத்தானே சமாதானம் சொல்லிக்கொண்டார். "சரி, இது ஒன்றும் பெரிய விஷயமல்ல; ஒருவேளை இது ஒன்றுமே இல்லாததாகக்கூட இருக்கலாம், யாருடைய கௌரவத்திற்கும் இது இழுக்கு ஏற்படுத்தாது. ஒருவேளை இது இப்படித்தான் நடக்க வேண்டும் என்று இருந்திருக்கலாம்," என்று அவர் தன் வார்த்தைகளின் முழு அர்த்தத்தையும் உணராமலே தொடர்ந்து கூறினார்; "காலப்போக்கில் எல்லாம் நல்லபடியாக அமையலாம்—புகார் சொல்ல இடமிருக்காது, எல்லோரும் தங்கள் தரப்பு நியாயத்தை நிரூபித்துக்கொள்வார்கள்." மனதை ஆற்றுப்படுத்திக்கொள்ளும் விதமாக இதை முணுமுணுத்தவாறே, திரு. கோல்யாட்கின் தன்னைத்தானே உதறிக்கொண்டார்; தனது தொப்பி, காலர், மேலங்கி, கழுத்துப்பட்டை, பூட்ஸ் மற்றும் பிறவற்றின் மீது அடர்த்தியான படலமாகப் படிந்திருந்த பனித்துகள்களைத் தட்டிவிட்டார்; ஆனாலும், அந்த விசித்திரமான உணர்வையும், தன் மனதை அழுத்தும் அந்த விசித்திரமான, இருண்ட சோகத்தையும் அவரால் உதறிவிட முடியவில்லை. எங்கோ தொலைவில் ஒரு பீரங்கி முழக்கம் கேட்டது. "என்ன ஒரு வானிலை," என்று நம் கதாநாயகன் நினைத்தார். "கேளுங்கள்! ஒருவேளை வெள்ளம் வரப்போகிறதோ? நீர்மட்டம் ஆபத்தான அளவுக்கு உயர்ந்திருக்கக்கூடும்." திரு. கோல்யாட்கின் இப்படி நினைத்த அடுத்த கணமே, தன்னை நோக்கி நடந்து வரும் ஒருவரைக் கண்டார்—அவரைப் போலவே, ஏதோ ஒரு காரணத்தால் தாமதமாகிக்கொண்டிருந்த ஒருவர் அவர். அது ஒரு சாதாரண, தற்செயலான சந்திப்பாகவே தோன்றியது; ஆயினும், அறியாத ஏதோ ஒரு காரணத்தால், திரு. கோல்யாட்கின் பதற்றமடைந்தார்—பயம்கூடக் கொண்டார்—மற்றும் ஒரு கணம் தன் நிதானத்தை இழந்தார். தீய எண்ணம் கொண்ட ஒருவரைக் கண்டு அவர் பயப்படவில்லை, மாறாக... "இந்த நள்ளிரவு அந்நியரைப் பற்றி யாருக்குத் தெரியும்?" என்ற எண்ணம் திரு. கோல்யாட்கினின் மனதில் மின்னலெனத் தோன்றியது. "ஒருவேளை அவர்தான் அந்த நபர்... ஒருவேளை அவர்தான்...""...இது முக்கியமான விஷயம்; அவர் சும்மா குறிக்கோளின்றி நடக்கவில்லை—ஏதோ ஒரு நோக்கத்துடன் எங்கோ செல்கிறார்; அவர் என் பாதையைக் கடந்து, என்னோடு உரசியபடியே செல்கிறார்." ஒருவேளை திரு. கோல்யாட்கின் சரியாக இப்படி நினைக்கவில்லை; ஒருவேளை அந்த ஒரு நொடியில், அதுபோன்ற ஏதோ ஒன்றை—மிகவும் விரும்பத்தகாத ஒன்றை—மட்டுமே அவர் உணர்ந்திருக்கலாம். எதுவாயினும், சிந்திப்பதற்கோ உணர்வதற்கோ நேரமில்லை; அந்த வழிப்போக்கர் ஏற்கனவே இரண்டு அடி தூரத்தில் இருந்தார். திரு. கோல்யாட்கின் உடனடியாக—தனது வழக்கப்படி—ஒரு குறிப்பிட்ட தோரணையை மேற்கொள்ள முற்பட்டார்: அதாவது, தான் (கோல்யாட்கின்) தன் வேலையைப் பார்த்துக்கொண்டு செல்வதாகவும், தான் யாருக்கும் தீங்கு விளைவிக்காதவன் என்றும், தெரு எல்லோருக்கும் போதுமான அளவு அகலமாக இருப்பதாகவும், தான் யாரையும் தொந்தரவு செய்யவில்லை என்றும் வெளிப்படையாகக் காட்டும் தோரணை அது. திடீரென்று, மின்னல் தாக்கியது போல அவர் அப்படியே நின்றார்; தன்னைத் தாண்டிச் சென்ற அந்த வழிப்போக்கரைப் பார்க்க வேகமாகத் திரும்பினார்; யாரோ பின்னால் இருந்து தன்னை இழுத்தது போலவோ அல்லது காற்று தன் திசைகாட்டி முள்ளை (weather vane) சுழற்றியது போலவோ அவர் திரும்பினார். அந்த வழிப்போக்கர் சுழலும் பனிப்புயலுக்குள் வேகமாக மறைந்து கொண்டிருந்தார். அவரும் அவசரமாக நடந்து கொண்டிருந்தார்; அவரும்—திரு. கோல்யாட்கினைப் போலவே—தலை முதல் கால் வரை போர்த்திக்கொண்டு ஆடை அணிந்திருந்தார்; அவரும் இவரைப் போலவே, ஃபோன்டான்கா (Fontanka) ஆற்றங்கரையில் சிறிய, வேகமான அடிகளுடன், லேசாக ஓடுவது போன்ற நடையில் சென்று கொண்டிருந்தார். "என்ன—என்ன இது?" என்று திரு. கோல்யாட்கின் நம்பமுடியாத புன்னகையுடன் முணுமுணுத்தார், அதே சமயம் அவர் உடல் முழுவதும் நடுங்கியது. அவர் முதுகெலும்பில் ஒரு நடுக்கம் ஓடியது. இதற்கிடையில், அந்த வழிப்போக்கர் முழுவதுமாக மறைந்துவிட்டார்; அவர் காலடிச் சத்தம் இனி கேட்கவில்லை, ஆனாலும் திரு. கோல்யாட்கின் அங்கேயே நின்று அவரைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். இறுதியில், அவர் மெல்லத் தன்னைச் சுதாரித்துக்கொண்டார். "இது என்ன விசித்திரம்?" என்று எரிச்சலுடன் நினைத்தார். "எனக்கு உண்மையிலேயே பைத்தியம் பிடித்துவிட்டதா?" — அவர் திரும்பித் தன் வழியில் நடக்கத் தொடங்கினார், நடையை வேகப்படுத்தினார்—சிறிய, விரைவான அடிகளை எடுத்து வைத்தார்—மேலும் எதைப் பற்றியும் சிந்திக்காமல் இருக்க முழு முயற்சியும் செய்தார். இதற்காக அவர் கண்களைக் கூட மூடிக்கொண்டார். திடீரென்று, சீறும் காற்றின் மற்றும் புயலின் இரைச்சலுக்கு இடையே, மிக அருகில் யாரோ நடக்கும் சத்தம் மீண்டும் அவர் காதுகளில் விழுந்தது. அவர் திடுக்கிட்டு கண்களைத் திறந்தார். அவருக்கு முன்னால், சுமார் இருபது அடிகள் தொலைவில், ஒரு குட்டையான மனிதனின் இருண்ட உருவம் வேகமாக நெருங்கி வந்து கொண்டிருந்தது. அந்தச் சிறிய மனிதன் விரைவாகவும் குட்டையான அடிகளை வைத்தும் அவசரமாக நடந்து வந்தான்; அவர்களுக்கிடையிலான இடைவெளி வேகமாகச் சுருங்கி வந்தது. இப்போது திரு. கோல்யாட்கின் அந்தப் புதிய, நள்ளிரவுப் பயணியை மிகத் தெளிவாக அடையாளம் கண்டுகொண்டார்—அடையாளம் கண்டதும், அவர் வியப்பிலும் அச்சத்திலும் அலறினார்; அவரது கால்கள் தளர்ந்து போயின. சுமார் பத்து நிமிடங்களுக்கு முன்புதான் அவர் கடந்து செல்ல அனுமதித்த அதே பாதசாரிதான் அவன்—இப்போது முற்றிலும் எதிர்பாராத விதமாக அவருக்கு முன்னால் மீண்டும் தோன்றியிருந்தான். ஆயினும், இந்த விசித்திரமான நிகழ்வு மட்டுமே திரு. கோல்யாட்கினை அதிர்ச்சியில் ஆழ்த்தவில்லை; உண்மையில், அவர் மிகவும் திகைத்துப்போய் நின்றார், அலறினார், ஏதோ சொல்லத் தொடங்கினார்—ஆனால் சட்டென்று அந்த அந்நியனைத் தடுத்து நிறுத்த வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் அவனை நோக்கி ஓடினார், அவனைப் பார்த்துச் சத்தமும் போட்டார். அந்த அந்நியன் உண்மையில் நின்றான்—திரு. கோல்யாட்கினிடமிருந்து சுமார் பத்து அடிகள் தொலைவில், அருகிலிருந்த தெருவிளக்கின் ஒளி அவன் உருவத்தின் மீது முழுமையாக விழும் வகையில் நின்றான்—மேலும், திரு. கோல்யாட்கினை நோக்கித் திரும்பி, அவர் என்ன சொல்ல வருகிறார் என்பதைக் கேட்கும் ஆவலுடனும் சற்றுப் பொறுமையற்ற கவலையுடனும் காத்திருந்தான். "மன்னிக்கவும், நான் ஒருவேளை தவறு செய்திருக்கலாம்," என்று நமது கதாநாயகன் நடுங்கும் குரலில் கூறினார். அந்த அந்நியன் மௌனமான எரிச்சலுடன் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டு வேகமாகத் தன் வழியே நடக்கத் தொடங்கினான்; திரு. கோல்யாட்கினுடனான உரையாடலில் இழந்த அந்த இரண்டு வினாடிகளை ஈடுசெய்யும் அவசரத்தில் இருப்பது போல அவன் நடந்தான். திரு. கோல்யாட்கினைப் பொறுத்தவரை, அவரது உடலின் ஒவ்வொரு நரம்பும் நடுங்கத் தொடங்கியது, முழங்கால்கள் தளர்ந்து பலவீனமடைந்தன, ஒரு பெருமூச்சுடன் அவர் தெருவோரத்திலிருந்த ஒரு தடுப்புக் கல்லின் மீது சரிந்து அமர்ந்தார். உண்மையில், அத்தகைய பதற்றத்திற்கு வலுவான காரணம் இருந்தது. விஷயம் என்னவென்றால், அந்த அந்நியன் இப்போது அவருக்கு ஏதோ ஒரு வகையில் பரிச்சயமானவனாகத் தோன்றினான். அது மட்டுமே பெரிய விஷயமாக இருந்திருக்காது. ஆனால் அவர் அந்த மனிதனை அடையாளம் கண்டுகொண்டார்—கிட்டத்தட்ட முழுமையாகவே அடையாளம் கண்டுகொண்டார். அவர் அவனை அடிக்கடி பார்த்திருக்கிறார்—கடந்த காலத்தில் ஏதோ ஒரு தருணத்தில், அதுவும் மிகச் சமீபத்தில்தான் பார்த்திருக்கிறார்; ஆனால் எங்கே? அது நேற்றாக இருக்குமோ? ஆயினும், முக்கிய விஷயம் என்னவென்றால், திரு. கோல்யாட்கின் அவனை அடிக்கடி பார்த்திருந்தார் என்பது மட்டுமல்ல; உண்மையில், அந்த மனிதனிடம் குறிப்பிடத்தக்க சிறப்பம்சங்கள் எதுவும் இல்லை—முதல் பார்வையில் அவன் யாருடைய சிறப்புக் கவனத்தையும் ஈர்க்கக்கூடியவனாக இருக்கவில்லை. அவன் ஒரு சாதாரண மனிதன்—நிச்சயமாக, கண்ணியமான ஒரு மனிதனைப் போலவே கண்ணியமானவன்—ஒருவேளை சில நற்பண்புகளைக் கொண்டிருக்கலாம், குறிப்பிடத்தக்க பண்புகளைக் கூடக் கொண்டிருக்கலாம்; சுருக்கமாகச் சொன்னால், அவர் ஒரு தனித்துவமான மனிதர். அந்த மனிதர் மீது திரு. கோல்யாட்கினுக்கு வெறுப்போ, பகையோ அல்லது துளிக்கூட தீய எண்ணமோ இருக்கவில்லை—சொல்லப்போனால், அதற்கு நேர்மாறான உணர்வே அவரிடம் இருந்தது—இருப்பினும் (இங்குதான் விஷயத்தின் முக்கிய அம்சம் அடங்கியுள்ளது), உலகின் அனைத்துச் செல்வங்களைக் கொடுத்தாலும் அவரைச் சந்திக்க அவர் விரும்பியிருக்க மாட்டார்; அதிலும் குறிப்பாக, சற்றுமுன் நிகழ்ந்தது போன்றதொரு சூழலில் அவரைச் சந்திப்பதை அவர் ஒருபோதும் விரும்பியிருக்க மாட்டார். அதையும் தாண்டி, திரு. கோல்யாட்கினுக்கு அந்த மனிதரை மிக நன்றாகவே தெரியும்; அவரது முதல் பெயர் மற்றும் குடும்பப் பெயர் கூட அவருக்குத் தெரியும்; ஆனாலும் எக்காரணம் கொண்டும்—மீண்டும் சொல்கிறேன், உலகின் அனைத்துச் செல்வங்களைக் கொடுத்தாலும்—அவரது பெயரைச் சொல்லவோ அல்லது "இதுதான் அவரது பெயர், இதுதான் அவரது தந்தையின் பெயரிலிருந்து வந்த பெயர், அதுதான் அவரது குடும்பப் பெயர்" என்று ஒப்புக்கொள்ளவோ ​​அவர் விரும்பியிருக்க மாட்டார். திரு. கோல்யாட்கினின் அந்தத் திகைப்பு நிலை நீண்ட நேரம் நீடித்ததா அல்லது குறுகிய நேரமா, அல்லது அந்தத் தெருவோரத் தூணில் அவர் சரியாக எவ்வளவு நேரம் அமர்ந்திருந்தார் என்பது என்னால் உறுதியாகச் சொல்ல முடியாது; ஆனால் இறுதியில், ஓரளவு சுயநினைவு திரும்பியதும், அவர் திடீரென ஓடத் தொடங்கினார்—தன் முழு பலத்தையும் திரட்டி மிக வேகமாக ஓடினார். மூச்சு வாங்கியது; இருமுறை தடுமாறி கீழே விழும் நிலைக்குச் சென்றார்—அப்போது, ​​அவரது மற்றொரு பூட்ஸிலிருந்த மேலுறை (galosh) கழன்று விழுந்து, அந்தப் பூட்ஸ் மட்டும் தனியாகத் திக்கற்ற நிலையில் எஞ்சியது. இறுதியாக, மூச்சைச் சீராக்கிக்கொள்ள திரு. கோல்யாட்கின் தனது வேகத்தைக் சற்று குறைத்து, அவசரமாகச் சுற்றிலும் பார்த்தார்; அப்போதுதான், தான் அறியாமலேயே 'ஃபோன்...' (Fon...) வழியாகச் செல்ல வேண்டிய பாதையின் முழு தூரத்தையும் ஓடி முடித்திருப்பதை அவர் உணர்ந்தார்.
...அனிச்ச்கோவ் பாலத்தைக் கடந்து, நெவ்ஸ்கி ப்ராஸ்பெக்ட்டின் ஒரு பகுதியைத் தாண்டி, இப்போது லிட்டெய்னயா தெருவுக்கான திருப்பத்தில் நின்றுகொண்டிருந்தார். திரு. கோல்யாட்கின் லிட்டெய்னயா தெருவில் திரும்பினார். அந்தத் தருணத்தில், அவரது நிலைமை எப்படி இருந்தது என்றால்—காலடியில் உள்ள நிலம் சரிந்து விழத் தொடங்கும் ஒரு பயங்கரமான பள்ளத்தின் விளிம்பில் நிற்கும் ஒரு மனிதனைப் போல அது இருந்தது; நிலம் ஏற்கனவே ஆடிக்கொண்டும் நகர்ந்துகொண்டும் இருந்தது, சரிந்து அவரை அந்த ஆழமான பாதாளத்தில் இழுத்துச் செல்வதற்கு முன் கடைசி முறையாகத் தடுமாறிக் கொண்டிருந்தது. அந்தத் துரதிர்ஷ்டவசமான மனிதனிடம் பின்னோக்கித் தாவவோ அல்லது அந்தப் பயங்கரமான பள்ளத்திலிருந்து பார்வையை விலக்கவோ தேவையான வலிமையோ மன உறுதியோ இல்லை; அந்தப் பாதாளம் அவரைத் தன்பால் ஈர்த்தது, இறுதியில் அவரே தானாக முன்வந்து அதில் குதித்து, தனது அழிவுக்கான தருணத்தை விரைவுபடுத்திக்கொண்டார். வழியில் தனக்கு ஏதோ ஒரு விரும்பத்தகாத சம்பவம் நடக்கப்போகிறது என்பதையும்—அந்த அந்நிய மனிதனை மீண்டும் சந்திப்பது போன்ற ஏதோ ஒரு புதிய துரதிர்ஷ்டம் தன்னைத் தேடி வரப்போகிறது என்பதையும்—திரு. கோல்யாட்கின் அறிந்திருந்தார், உணர்ந்திருந்தார், அதில் உறுதியாகவும் இருந்தார்; ஆனாலும்—சொல்லப்போனால் விசித்திரமாக—அவர் அந்தச் சந்திப்பை விரும்பினார், அது தவிர்க்க முடியாதது என்று கருதினார்; எல்லாம் விரைவாக முடிவுக்கு வர வேண்டும் என்றும், தனது நிலைமை எப்படியாவது ஒரு முடிவுக்கு வர வேண்டும் என்றும்—அதுவும் விரைவில் நடக்க வேண்டும் என்றும்—மட்டுமே பிரார்த்தித்தார். இதற்கிடையில், அவர் ஓடிக்கொண்டே இருந்தார்; ஏதோ ஒரு வெளிப்புற சக்தி அவரை உந்தித் தள்ளுவது போல இருந்தது, ஏனெனில் அவர் உடல் முழுவதும் ஒரு விசித்திரமான பலவீனத்தையும் மரத்துப்போன உணர்வையும் உணர்ந்தார்; அவரால் எதையும் சிந்திக்க முடியவில்லை, அதே சமயம் அவரது எண்ணங்கள் முட்செடிகளைப் போல எல்லாவற்றிலும் சிக்கிக்கொண்டிருந்தன. மழையில் நனைந்து நடுங்கிக்கொண்டிருந்த ஒரு சிறிய தெரு நாய் திரு. கோல்யாட்கினுடன் ஒட்டிக்கொண்டு அவருடன் ஓடியது—வால் மற்றும் காதுகளை உள்ளே இழுத்துக்கொண்டு, பக்கவாட்டில் அவசரமாக ஓடியது—அவ்வப்போது பயத்துடனும் ஆனால் ஏதோ புரிந்துகொண்டது போன்ற பார்வையுடனும் அவரை அண்ணாந்து பார்த்தது. வெகு காலத்திற்கு முன்பு மறந்துபோன ஒரு எண்ணம்—நீண்ட காலத்திற்கு முன் நடந்த ஒரு நிகழ்வின் நினைவு—இப்போது அவர் மனதில் நுழைந்தது; அது ஒரு சிறிய சுத்தியலால் தட்டுவது போல அவர் தலைக்குள் தட்டிக்கொண்டே இருந்தது, அவரைத் தொந்தரவு செய்தது மற்றும் அவரை விட்டு விலக மறுத்தது. "ஓ, அந்தப் பரிதாபகரமான சிறிய நாய்!" என்று திரு. கோல்யாட்கின் தனக்குத்தானே முணுமுணுத்துக்கொண்டார், ஆனால் அவர் என்ன சொல்கிறார் என்பது அவருக்கே சரியாகப் புரியவில்லை. இறுதியாக, இத்தாலியன்ஸ்கயா தெருவுக்கான திருப்பத்தில் அந்த அந்நிய மனிதரை அவர் கண்டார். ஆனால் இப்போது, ​​அந்த அந்நியர் அவரை நோக்கி வரவில்லை, மாறாக அதே திசையில் அவருக்குச் சில அடிகள் முன்னால் அவசரமாகச் சென்று கொண்டிருந்தார். கடைசியாக, அவர்கள் ஷெஸ்டிலவோச்னயா தெருவில் திரும்பினார்கள். திரு. கோல்யாட்கினின் மூச்சு திணறியது. திரு. கோல்யாட்கின் தங்கியிருந்த கட்டிடத்தின் வாசலில் அந்த அந்நியன் வந்து நின்றான். மணி ஒலிக்கும் சத்தம் கேட்டது; அதைத் தொடர்ந்து இரும்புத் தாழ்ப்பாள் திறக்கும் கீச்சுக்குரல் கேட்டது. சிறிய கதவு திறந்தது; குனிந்து உள்ளே நுழைந்த அந்த அந்நியன், ஒரு கணம் கண்ணில் பட்டான், பின் மறைந்தான். அதே கணத்தில், திரு. கோல்யாட்கின் அங்கு வந்து, அம்பு போல நுழைவாயில் வழியாக உள்ளே பாய்ந்தான். முணுமுணுத்த வாயிற்காவலரைப் பொருட்படுத்தாமல், மூச்சிரைக்க முற்றத்திற்குள் ஓடிய அவன், ஒரு கணம் கண்ணிலிருந்து மறைந்திருந்த அந்த மர்மமான துணையை உடனடியாகக் கண்டுகொண்டான். திரு. கோல்யாட்கினின் அறைக்குச் செல்லும் படிக்கட்டின் நுழைவாயிலில் அந்த அந்நியன் அப்போதுதான் ஒரு கணம் தோன்றியிருந்தான். திரு. கோல்யாட்கின் அவனைத் துரத்திக்கொண்டு விரைந்தான். அந்தப் படிக்கட்டு இருண்டும், ஈரப்பதத்துடனும், அசுத்தமாகவும் இருந்தது. வசிப்பவர்களின் குப்பைகள் ஆங்காங்கே குவிந்து கிடந்தன; அதனால், அந்த இடத்தைப் பற்றி அறியாத ஒரு அந்நியன் இருட்டிய பிறகு இந்தப் படிக்கட்டில் ஏற நேர்ந்தால், கால் முறியும் அபாயத்துடன் அரை மணி நேரப் போராட்டத்தை மேற்கொள்ள வேண்டியிருக்கும்; அத்துடன் அந்தப் படிக்கட்டையும், இத்தகைய வசதியற்ற இடத்தில் வசிக்கத் தேர்ந்தெடுத்த நண்பர்களையும் சபித்திருப்பான். ஆனால், திரு. கோல்யாட்கினின் துணையோ ஒரு பழைய அறிமுகம் போலவும், தன் வீட்டிலேயே வசிப்பவர் போலவும் தோன்றினான்; அவன் அந்தச் சூழலை நன்கு அறிந்திருந்ததால், எந்தச் சிரமமும் இன்றி லாவகமாக மேலே ஓடினான். திரு. கோல்யாட்கின் அவனை நெருங்கிக்கொண்டிருந்தான்; இரண்டு அல்லது மூன்று முறை அந்த அந்நியனின் நீண்ட மேலங்கியின் விளிம்பு அவனது மூக்கைத் தொட்டதுகூட. அவனது இதயம் ஒரு கணம் நின்றுபோனது. அந்த மர்ம மனிதன் திரு. கோல்யாட்கினின் அறைக் கதவுக்கு முன்னால் நின்று தட்டினான்; அப்போது—வேறு எந்தச் சமயத்திலும் திரு. கோல்யாட்கினை ஆச்சரியத்தில் ஆழ்த்தியிருக்கக்கூடிய வகையில்—தூங்கச் செல்லாமல் காத்திருந்தது போல, பெட்ருஷ்கா உடனடியாகக் கதவைத் திறந்து, கையில் மெழுகுவர்த்தியுடன் அந்த மனிதனைப் பின்தொடர்ந்து உள்ளே சென்றான். திகைப்பும் பதற்றமும் மேலிட, நம் கதையின் நாயகன் தன் வீட்டிற்குள் விரைந்தான்; தன் மேலங்கியையோ தொப்பியையோ கழற்றாமலே சிறிய நடைபாதையில் நடந்து சென்று, மின்னல் தாக்கியது போலத் தன் அறையின் வாசலில் நின்றான். திரு. கோல்யாட்கினுக்கு இருந்த அனைத்துத் தீய முன்னுணர்வுகளும் முழுமையாக உண்மையாகின. அவன் எதற்கெல்லாம் அஞ்சினானோ, எதையெல்லாம் முன்னரே கணித்திருந்தானோ, அவை அனைத்தும் இப்போது நிஜத்தில் நிகழ்ந்துகொண்டிருந்தன. அவனது மூச்சு திணறியது; தலை சுற்றத் தொடங்கியது. அந்த அந்நியன் அவனுக்கு எதிரே—அவனும் ஒரு நீண்ட மேலங்கியையும் தொப்பியையும் அணிந்திருந்தான்—அவனது படுக்கையிலேயே அமர்ந்திருந்தான்; அவன் லேசாகப் புன்னகைத்து, கண்களைச் சற்று சுருக்கி, அவனுக்கு நட்புறவுடன் தலையசைத்தான். திரு. கோல்யாட்கின் அலற விரும்பினான், ஆனால் அவனால் முடியவில்லை; ஏதேனும் ஒரு வகையில் எதிர்ப்பு தெரிவிக்க விரும்பினான், ஆனால் அதற்கான வலிமை அவனிடம் இல்லை. அவனது தலைமுடி சிலிர்த்தது; பயத்தால் உணர்விழந்து, நின்ற இடத்திலேயே அவன் சரிந்து விழுந்தான். உண்மையில், அதற்கான வலுவான காரணம் அவனிடம் இருந்தது. திரு. கோல்யாட்கின் அந்த இரவு நேரத் துணையை மிகத் தெளிவாக அடையாளம் கண்டுகொண்டான். அந்த இரவு நேரத் துணை வேறெவருமல்ல, அவன்தான்—திரு. கோல்யாட்கின் தான், இன்னொரு திரு. கோல்யாட்கின், ஆனால் அவனைப் போலவே அச்சு அசலாக இருப்பவன்—சுருக்கமாகச் சொன்னால், எல்லா வகையிலும் அவனது 'இரட்டை' (double) என்று அழைக்கப்படுபவன்...VI

மறுநாள் சரியாக எட்டு மணிக்கு, திரு. கோல்யாட்கின் படுக்கையில் கண்விழித்தார். அடுத்த கணமே, முந்தைய நாள் நடந்த அசாதாரண நிகழ்வுகள் மற்றும் நம்பமுடியாத, விசித்திரமான அந்த இரவு முழுவதும்—அதில் நிகழ்ந்த சாத்தியமற்ற சாகசங்கள் உட்பட—அனைத்தும் ஒரே நேரத்தில், அவற்றின் முழுமையான பயங்கரத்துடன் அவர் நினைவிலும் கற்பனையிலும் அலைமோதின. அவரது எதிரிகளின் கடுமையான, நரகத்திற்கு இணையான வஞ்சகம்—குறிப்பாக அந்த வஞ்சகத்தின் சமீபத்திய ஆதாரம்—திரு. கோல்யாட்கினின் இதயத்தை உறைய வைத்தது. ஆயினும், அதே வேளையில், இவை அனைத்தும் மிகவும் விசித்திரமாகவும், புரிந்துகொள்ள முடியாததாகவும், நம்பவே முடியாததாகவும் இருந்தன; கசப்பான வாழ்க்கை அனுபவத்தின் மூலம் வஞ்சகம் ஒரு மனிதனை எவ்வளவு தூரம் கொண்டு செல்லும் என்பதையும், தன்மானத்திற்காகவும் லட்சியத்திற்காகவும் பழிவாங்கும்போது ஒரு எதிரி எந்த எல்லை வரை செல்வான் என்பதையும் அவர் அறிந்திருக்காவிட்டால்—அதிர்ஷ்டவசமாக அவர் அதை அறிந்திருந்தார்—இவை அனைத்தையும் ஒரு சாத்தியமற்ற பிரமை என்றோ, கற்பனையின் தற்காலிகக் குழப்பம் என்றோ அல்லது மனதின் தடுமாற்றம் என்றோ அவர் ஒதுக்கியிருப்பார். மேலும், திரு. கோல்யாட்கினின் அடிபட்ட உடல் உறுப்புகள், கனமான மற்றும் வலிக்கும் தலை, விறைத்த முதுகு மற்றும் கடுமையான சளி ஆகியவை முந்தைய இரவு மேற்கொண்ட பயணத்தின்—மற்றும் அதன் போது நடந்த மற்ற அனைத்தின்—உண்மைத்தன்மைக்கு வலுவான சான்றாக அமைந்தன. இறுதியாக, தனக்கு எதிராக ஏதோ சதி நடக்கிறது என்பதையும், அதில் வேறொருவர் சம்பந்தப்பட்டிருக்கிறார் என்பதையும் திரு. கோல்யாட்கின் நீண்ட காலமாகவே அறிந்திருந்தார். ஆனால் என்ன செய்வது? ஆழ்ந்த சிந்தனைக்குப் பிறகு, திரு. கோல்யாட்கின் அமைதியாக இருக்கவும், பணிந்து போகவும், இப்போதைக்கு இந்த விஷயத்தில் எந்த எதிர்ப்பையும் தெரிவிக்காமல் இருக்கவும் தீர்மானித்தார். "ஒருவேளை அவர்கள் என்னை பயமுறுத்த மட்டுமே நினைத்திருக்கலாம்; நான் கூச்சல் போடாமலோ, எதிர்ப்பு தெரிவிக்காமலோ, எல்லாவற்றையும் பணிவுடன் ஏற்றுக்கொண்டு முழுமையாக அடிபணிந்து போவதைப் பார்த்ததும், அவர்கள் பின்வாங்கிவிடுவார்கள்; அவர்களே தானாக முன்வந்து பின்வாங்கிவிடுவார்கள்." படுக்கையில் உடலை நீட்டி, வலிக்கும் உறுப்புகளுக்கு இதம் கொடுத்தபடியும், பெட்ருஷ்கா தனது அறைக்கு வழக்கமாக வரும் நேரத்தை எதிர்பார்த்துக் காத்திருந்தபடியும் திரு. கோல்யாட்கினின் மனதில் இத்தகைய எண்ணங்கள் ஓடிக்கொண்டிருந்தன. அவர் ஏற்கனவே கால் மணி நேரத்திற்கும் மேலாகக் காத்திருந்தார்; மறைப்புக்கு அப்பால் சோம்பேறியான பெட்ருஷ்கா 'சமோவார்' (தேநீர் கொதிக்கவைக்கும் பாத்திரம்) விஷயத்தில் ஏதோ முணுமுணுத்துச் செய்வதை அவரால் கேட்க முடிந்தது; ஆனாலும் அவனை அழைக்கும் துணிச்சல் அவருக்கு வரவில்லை. சொல்லப்போனால், பெட்ருஷ்காவை நேருக்கு நேர் சந்திப்பதற்கே திரு. கோல்யாட்கின் இப்போது சற்று அஞ்சினார். "கடவுளுக்குத்தான் தெரியும்," என்று அவர் நினைத்தார், "அந்தக் கயவன் இந்த விவகாரத்தை இப்போது எப்படிப் பார்க்கிறான் என்பது கடவுளுக்குத்தான் தெரியும். அவன் அமைதியாக இருக்கிறான், ஆனால் அவனுக்கெனத் தனிப்பட்ட எண்ணங்கள் இருக்கின்றன." இறுதியாக, கதவு கீச்சிடும் சத்தத்துடன் திறக்க, பெட்ருஷ்கா கையில் ஒரு தட்டுடன் வெளியே வந்தான். திரு. கோல்யாட்கின் அவனை ஒரு தயக்கமான, பக்கவாட்டுப் பார்வையால் பார்த்தார்; என்ன நடக்கப்போகிறது என்பதையும், அந்த விஷயம் குறித்து அவன் ஏதேனும் சொல்வானா என்பதையும் அறிய ஆவலுடன் காத்திருந்தார். ஆனால் பெட்ருஷ்கா எதுவும் பேசவில்லை; மாறாக, அவன் வழக்கத்தை விட அதிக மௌனத்துடனும், கடுமையுடனும், எரிச்சலுடனும் காணப்பட்டான்; புருவங்களுக்கு அடியிலிருந்து கோபமான பார்வைகளை வீசினான். அவன் ஏதோ ஒரு விஷயத்தில் மிகுந்த அதிருப்தியில் இருப்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது; அவன் தன் எஜமானரை ஒருமுறை கூட நிமிர்ந்து பார்க்கவில்லை—இந்த விஷயம் திரு. கோல்யாட்கினுக்குச் சற்று மனவேதனையை அளித்தது. அவன் தான் கொண்டு வந்ததை கீழே வைத்துவிட்டு, திரும்பி, அமைதியாகத் தன் மறைப்புக்கு அப்பால் சென்றுவிட்டான். "அவனுக்குத் தெரியும், அவனுக்குத் தெரியும்—அந்தக் கயவனுக்கு எல்லாம் தெரியும்!" என்று தேநீர் அருந்தத் தொடங்கிய திரு. கோல்யாட்கின் முணுமுணுத்தார். ஆயினும், அதன் பிறகு பெட்ருஷ்கா பல்வேறு வேலைகளுக்காக அறைக்குள் பலமுறை வந்தபோதிலும், நம் கதாநாயகன் அவனிடம் எதையும் கேட்கவில்லை. திரு. கோல்யாட்கின் மிகுந்த மனக்குழப்பத்திலும் பதற்றத்திலும் இருந்தார். அலுவலகத்திற்குச் செல்ல வேண்டிய எண்ணமே அவருக்குள் அச்சத்தை ஏற்படுத்தியது; அங்கே ஏதோ சரியில்லை என்ற வலுவான உள்ளுணர்வு அவருக்கு இருந்தது. "எப்படியாயினும்," என்று அவர் நினைத்தார், "நான் இப்போது வெளியே சென்றால், எதிர்பாராத ஏதேனும் சிக்கலில் மாட்டிக்கொள்ளக்கூடும். இன்னும் சிறிது காலம் பொறுத்திருப்பது நல்லதல்லவா? காத்திருப்பது சிறந்ததுதானே? அவர்கள் அங்கே என்ன வேண்டுமானாலும் செய்துவிட்டுப் போகட்டும்; நான் இன்று இங்கேயே காத்திருந்து, என் மனவலிமையை மீட்டெடுத்து, உடல்நலம் தேறி, இந்த விவகாரம் குறித்து நிதானமாகச் சிந்தித்து, பின்னர்—சரியான தருணத்தில்—மிகவும் புத்துணர்ச்சியுடன் திடீரென அவர்கள் முன் தோன்றலாமே." இவ்வாறெல்லாம் சிந்தித்தபடியே திரு. கோல்யாட்கின் அடுத்தடுத்து குழாய் புகையிலையை (pipe) புகைத்துக்கொண்டிருந்தார்; நேரம் வேகமாக ஓடியது; மணி ஏற்கனவே ஒன்பதரைக்கு மேல் ஆகிவிட்டது. "ஏற்கனவே மணி ஒன்பதரை ஆகிவிட்டது," என்று திரு. கோல்யாட்கின் நினைத்தார், "அங்கு செல்வதற்கு இது மிகவும் தாமதமான நேரம். அதோடு, நான் உடல்நலக்குறைவாக இருக்கிறேன்—வெளிப்படையாகவும் மறுக்க முடியாத வகையிலும் நோய்வாய்ப்பட்டிருக்கிறேன்; இதை யார் மறுக்க முடியும்? அதைப் பற்றி எனக்கு என்ன கவலை? அதைச் சரிபார்க்க அவர்கள் யாரையாவது அனுப்பட்டும்; அந்த அதிகாரி (எக்ஸிகியூட்டர்) வரட்டும்—அதனால் எனக்கு என்ன ஆகப்போகிறது? என் முதுகு வலிக்கிறது, இருமல் மற்றும் சளி தொல்லை வேறு; எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, இந்த வானிலையில் என்னால் வெளியே செல்லவே முடியாது—அது சாத்தியமே இல்லை; உடல்நிலை மோசமாகி நான் இறக்கக்கூட நேரிடலாம்—இக்காலத்தில் இறப்பு விகிதம் மிக அதிகமாக இருக்கிறதே..." இத்தகைய வாதங்களின் மூலம், திரு. கோல்யாட்கின் இறுதியாகத் தன் மனசாட்சியை முழுமையாக அமைதிப்படுத்திக்கொண்டார்; அத்துடன், கடமை தவறியதற்காக ஆண்ட்ரி ஃபிலிப்போவிச்சிடமிருந்து வரவிருக்கும் கடுமையான கண்டனத்தை எதிர்கொள்ளத் தன்னைத்தானே முன்கூட்டியே நியாயப்படுத்திக்கொண்டார். உண்மையில், இது போன்ற சூழல்களில் எல்லாம், மறுக்க முடியாத பல்வேறு வாதங்களைக் கொண்டு தன்னைத்தானே நியாயப்படுத்திக்கொள்வதிலும், அதன் மூலம் தன் மனசாட்சியை முழுமையாக ஆற்றுப்படுத்துவதிலும் நமது கதாநாயகன் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைவார். அவ்வாறாகத் தன் மனசாட்சியை முழுமையாக அமைதிப்படுத்திய பிறகு, அவர் தனது புகையிலைக் குழாயை (pipe) எடுத்து அதில் புகையிலையை நிரப்பினார்; அது சரியாக எரியத் தொடங்கிய தருணத்தில், திடீரென சோபாவிலிருந்து துள்ளி எழுந்து, குழாயை ஓரமாக வீசிவிட்டு, விரைவாக முகம் கழுவி, சவரம் செய்து, தலைமுடியைச் சரிசெய்து, தனது அலுவலகச் சீருடை மற்றும் பிற ஆடைகளை அணிந்துகொண்டு, சில காகிதங்களை எடுத்துக்கொண்டு அலுவலகத்திற்கு விரைந்தார். திரு. கோல்யாட்கின் மிகுந்த தயக்கத்துடனும், ஏதோ ஒரு விரும்பத்தகாத நிகழ்வு நடக்கப்போகிறது என்ற நடுக்கத்துடனும் அலுவலகத்திற்குள் நுழைந்தார்—அந்த உணர்வு தெளிவற்றதாகவும் ஆழ்மனதில் பதிந்த ஒன்றாகவும் இருந்தாலும், அது மிகவும் சங்கடமானதாகவே இருந்தது; அவர் பிரிவுத் தலைவரான ஆன்டன் ஆன்டோனோவிச் செடோச்கினுக்கு அருகிலுள்ள தனது வழக்கமான இருக்கையில் தயக்கத்துடன் அமர்ந்தார். எதையும் பார்க்காமலோ அல்லது கவனம் சிதறாமலோ, அவர் தனக்கு முன்னால் இருந்த காகிதங்களில் உள்ள விஷயங்களில் தன்னை முழுமையாக ஈடுபடுத்திக்கொண்டார்......அவனுக்கு முன்னால் காகிதங்கள் இருந்தன. தூண்டக்கூடிய அல்லது தன்னைச் சிக்கலில் ஆழ்த்தக்கூடிய எதையும்—உதாரணமாக, துருவித் துருவி கேட்கப்படும் கேள்விகள் அல்லது முந்தைய நாள் மாலை நடந்த நிகழ்வுகள் குறித்து மற்றவர்கள் சொல்லும் கேலிகள் மற்றும் பொருத்தமற்ற குறிப்புகள்—தவிர்க்க வேண்டும் என்று அவன் உறுதியெடுத்துக்கொண்டான்; சக ஊழியர்களிடம் வழக்கமாகப் பரிமாறிக்கொள்ளப்படும் நலம் விசாரிப்புகள் போன்றவற்றைக்கூடத் தவிர்க்க அவன் தீர்மானித்தான். ஆனாலும், நிலைமை இப்படியே தொடர முடியாது என்பது தெளிவாக இருந்தது; அது சாத்தியமற்றது. நிகழ்வுகளை விட, தன்னை நேரடியாகப் பாதிக்கும் விஷயங்கள் குறித்த அறியாமையும் கவலையுமே அவனை எப்போதும் அதிகம் வாட்டின. அதனால்தான், தன்னைச் சுற்றியுள்ள எதிலும் ஈடுபடக்கூடாது என்றும் அனைத்தையும் தவிர்க்க வேண்டும் என்றும் உறுதியளித்திருந்த போதிலும், திரு. கோல்யாட்கின் அவ்வப்போது, ​​ரகசியமாகவும் மிக மெதுவாகவும் தலையை உயர்த்தித் தன் சக ஊழியர்களை எட்டிப் பார்த்தான்; ஏதேனும் புதிய அல்லது அசாதாரணமான விஷயம்—அதாவது, ஏதோ ஒரு தீய நோக்கத்திற்காகத் தனக்கு மறைக்கப்படும், தன்னைச் சார்ந்த ஒரு விஷயம்—நடைபெறுகிறதா என்பதை அவர்களின் நடத்தையிலிருந்து ஊகிக்க முயன்றான். முந்தைய நாள் நிகழ்வுகளுக்கும் தற்போதைய சூழலுக்கும் இடையே தவிர்க்க முடியாத தொடர்பு இருப்பதாக அவன் கருதினான். இறுதியில், மிகுந்த மனவேதனையில், எல்லாம் எவ்வளவு விரைவாக முடியுமோ அவ்வளவு விரைவாகத் தீர்க்கப்பட வேண்டும் என்று அவன் விரும்பினான்—அது பேரழிவாக இருந்தாலும் சரி, அதைப் பற்றிக் கவலையில்லை! சரியாக அந்தத் தருணத்தில்தான் விதி திரு. கோல்யாட்கினைச் சிக்க வைத்தது: அந்த விருப்பத்தை அவன் கொண்ட அடுத்த கணமே அவனது சந்தேகங்கள் தீர்க்கப்பட்டன—ஆனால் மிகவும் விசித்திரமான மற்றும் எதிர்பாராத விதத்தில்.

அடுத்த அறையிலிருந்து வந்த கதவு திடீரென கீச்சிடும் சத்தத்துடன் திறந்தது—உள்ளே வருபவரின் முக்கியத்துவமின்மையை உணர்த்துவது போல மென்மையாகவும் தயக்கத்துடனும் அந்தச் சத்தம் இருந்தது—அப்போது, ​​திரு. கோல்யாட்கினுக்கு நன்கு அறிமுகமான ஒரு உருவம், அவன் அமர்ந்திருந்த மேசைக்கு முன்னால் தயக்கத்துடன் தோன்றியது. நம் கதாநாயகன் தலையை உயர்த்தவில்லை—இல்லை, அவன் அந்த உருவத்தை ஒரு கணம் மட்டுமே மேலோட்டமாகப் பார்த்தான்; ஆனாலும், மிகச்சிறிய விவரம் வரை அனைத்தையும் உடனடியாக அடையாளம் கண்டு புரிந்துகொண்டான். அவமானத்தால் தகித்தபடி, அவன் தன் தலையைக் காகிதங்களுக்குள் புதைத்துக்கொண்டான்—வேட்டைக்காரனால் துரத்தப்படும் நெருப்புக்கோழி (ostrich) சுடும் மணலுக்குள் தன் தலையை ஒளித்துக்கொள்வதைப் போன்ற அதே காரணத்திற்காக. உள்ளே வந்தவர் ஆண்ட்ரி பிலிப்போவிச்சிற்கு வணக்கம் செலுத்தினார்; உடனடியாக ஒரு குரல் கேட்டது—அது அலுவலகங்களில் மேலதிகாரிகள் புதிதாக வந்த கீழ்நிலை ஊழியர்களிடம் பேசும் தொனியில், அதிகாரப்பூர்வமான அதே சமயம் கனிவான குரலாக இருந்தது. "இங்கேயே அமருங்கள்," என்று ஆண்ட்ரே ஃபிலிப்போவிச் கூறினார்; புதிதாக வந்தவரை ஆன்டன் ஆன்டோனோவிச்சின் மேஜையை நோக்கிச் சுட்டிக்காட்டிய அவர், "இதோ இங்கே, திரு. கோல்யாட்கினுக்கு நேர் எதிரே; சற்று நேரத்தில் உங்களுக்கு வேலையைத் தருவோம்," என்றார். ஆண்ட்ரே ஃபிலிப்போவிச் அந்தப் புதியவரை நோக்கி ஒரு சுறுசுறுப்பான, கண்ணியமான மற்றும் எச்சரிக்கை கலந்த சைகையைச் செய்துவிட்டு, உடனடியாகத் தன் முன் குவிந்து கிடந்த காகிதங்களைப் படிப்பதில் மூழ்கினார்.

திரு. கோல்யாட்கின் இறுதியாகத் தன் கண்களை உயர்த்தினார்; அவர் மயங்கி விழாமல் இருந்ததற்கு ஒரே காரணம், அந்த நிகழ்வு முழுவதையும் அவர் முன்பே உணர்ந்திருந்ததுதான்—அதாவது, அதைப் பற்றி அவருக்கு முன்னரே எச்சரிக்கை செய்யப்பட்டிருந்ததுடன், அந்தப் புதியவரின் வருகையை அவர் தன் மனதிலேயே ஊகித்திருந்தார். திரு. கோல்யாட்கினின் முதல் எண்ணம், சுற்றிலும் விரைவாகப் பார்ப்பதாகவே இருந்தது—யாராவது கிசுகிசுக்கிறார்களா, தன்னை வைத்து அலுவலகத்தில் யாராவது கேலி பேசுகிறார்களா, யாருடைய முகத்திலாவது ஆச்சரியம் தெரிகிறதா, அல்லது அதிர்ச்சியில் யாராவது மேஜைக்கு அடியில் சரிந்து விழுந்துவிட்டார்களா என்று பார்க்க விரும்பினார். ஆனால், திரு. கோல்யாட்கினுக்கு மிகுந்த ஆச்சரியம் அளிக்கும் வகையில், அப்படி எதுவும் யாரிடமும் காணப்படவில்லை. சக ஊழியர்கள் மற்றும் எழுத்தர்களின் நடத்தை அவருக்குப் புரியாத புதிராக இருந்தது; அது எந்தப் பகுத்தறிவுக்கும் அப்பாற்பட்டதாகத் தோன்றியது. அத்தகைய அசாதாரணமான அமைதி திரு. கோல்யாட்கினை உண்மையில் பயமுறுத்தியது. அந்தச் சூழலின் எதார்த்தம் தெளிவாக இருந்தது; அந்த நிகழ்வு விசித்திரமாகவும், விகாரமாகவும், விபரீதமாகவும் இருந்தது. அது ஒருவரின் ரத்தத்தையே உறைய வைக்கும் அளவுக்கு இருந்தது. இவை அனைத்தும், இயல்பாகவே, திரு. கோல்யாட்கினின் மனதில் மின்னல் வேகத்தில் ஓடின. அவர் மிகுந்த மன உளைச்சலுக்கும் பதற்றத்திற்கும் ஆளாகியிருந்தார்—அதற்குச் சரியான காரணமும் இருந்தது. இப்போது திரு. கோல்யாட்கினுக்கு நேர் எதிரே அமர்ந்திருந்த நபர், திரு. கோல்யாட்கினின் பயங்கரம், திரு. கோல்யாட்கினின் அவமானம், முந்தைய நாள் இரவு அவரைத் துரத்திய அந்தப் பயங்கரக் கனவு—சுருக்கமாகச் சொன்னால், அவரேதான்; அதாவது திரு. கோல்யாட்கினேதான். இப்போது வாயைப் பிளந்தபடியும் கையில் பேனாவை அசைவற்றுப் பிடித்தபடியும் அமர்ந்திருக்கும் அந்தத் திரு. கோல்யாட்கின் அல்ல; துறைத் தலைவரின் உதவியாளராகப் பணியாற்றும் அந்த நபர் அல்ல; கூட்டத்தில் தன்னை மறைத்துக்கொண்டு பின்னணியில் இருக்க விரும்பும் அந்த நபர் அல்ல; இறுதியாக, "என்னைத் தொடாதீர்கள், நானும் உங்களைத் தொடமாட்டேன்" அல்லது "என்னைத் தொடாதீர்கள், நான் உங்களுக்கு எந்தத் தொந்தரவும் தரவில்லை" என்று வெளிப்படையாக அறிவிக்கும் நடை கொண்டவர் இவரல்ல; இல்லை, இவர் வேறொரு திரு. கோல்யாட்கின்—முற்றிலும் மாறுபட்டவர், அதே சமயம் அசல் கோல்யாட்கினைப் போலவே இருப்பவர்: அதே உயரம், அதே உடல்வாகு, அதே போன்ற உடை, அதே வழுக்கை—சுருக்கமாகச் சொன்னால், அச்சு அசலாக ஒரே மாதிரியாக இருப்பதில் எந்தக் குறையும் இல்லை. அவர்களை அருகருகே நிறுத்தினால், உண்மையான கோல்யாட்கின் யார், போலியானவர் யார்; பழையவர் யார், புதியவர் யார்; அசல் எது, நகல் எது என்று யாராலும்—நிச்சயமாக யாராலும்—சொல்லத் துணிய முடியாது.

நமது கதாநாயகன்—அப்படி ஒரு ஒப்பீடு அனுமதிக்கப்படுமானால்—இப்போது ஒரு குறும்புக்காரனின் விளையாட்டுப் பொருளாக மாறிய மனிதனைப் போன்ற நிலையில் இருந்தார்; அந்த குறும்புக்காரன் வேடிக்கைக்காக, ஒரு பூதக்கண்ணாடியின் (burning glass) மூலம் சூரிய ஒளியை அவர் மீது ரகசியமாகக் குவித்துக்கொண்டிருந்தான். "இது என்ன—கனவா அல்லது நனவா?" என்று அவர் யோசித்தார். "இது நிஜமா, அல்லது நேற்றைய நிகழ்வுகளின் தொடர்ச்சியா? ஆனால் எப்படி?" "என்ன உரிமையில் இதெல்லாம் நடக்கிறது? இப்படிப்பட்ட ஒரு அதிகாரியை யார் நியமித்தது? இதற்கான உரிமையை யார் கொடுத்தது? நான் தூங்கிக்கொண்டிருக்கிறேனா? கனவு காண்கிறேனா?" திரு. கோல்யாட்கின் தன்னைத்தானே கிள்ளிப் பார்த்துக் கொண்டார்—வேண்டுமென்றால் வேறொருவரைக் கிள்ளிப் பார்க்கலாம் என்றும் கூட நினைத்தார்... இல்லை, இது கனவு அல்ல—தெளிவாகவும் சந்தேகத்திற்கு இடமின்றியும் அது நிஜம். திரு. கோல்யாட்கின் உடல் முழுவதும் வியர்வை வெள்ளமெனப் பெருகி வழிவதை உணர்ந்தார்.
தனக்கு முன்னெப்போதும் இல்லாத, இதுவரை காணாத ஏதோ ஒன்று நிகழ்ந்துகொண்டிருப்பதை அவர் உணர்ந்தார்—அதுவும் மிகத் தவறான அல்லது முறையற்ற ஒரு விஷயமாக அது அமைந்திருந்தது; ஏனெனில், இத்தகையதொரு அவமானகரமான அல்லது விசித்திரமான நிகழ்வுக்கு முதல் உதாரணமாக இருப்பதிலுள்ள அனைத்துச் சிக்கல்களையும் திரு. கோல்யாட்கின் புரிந்துகொண்டிருந்தார். இறுதியில், அவர் தனது சொந்த இருப்பைப் பற்றியே சந்தேகிக்கத் தொடங்கினார்; எதற்கும் தயாராக இருந்தவராகவும், தனது சந்தேகங்கள் எப்படியாவது தீர வேண்டும் என்று விரும்பியவராகவும் இருந்தபோதிலும், அந்தச் சூழலின் தன்மையே அவரைத் திடுக்கிட வைக்கும் வகையில் அதிர்ச்சியூட்டுவதாக இருந்தது. வேதனை அவரை அழுத்தி வாட்டியது. சில சமயங்களில், அவர் தனது உணர்வையும் நினைவாற்றலையும் முழுமையாக இழந்தார். அத்தகைய தருணங்களுக்குப் பிறகு சுயநினைவு திரும்பும்போது, ​​காகிதத்தின் மீது தானியக்கமாகவும் உணர்வற்ற நிலையிலும் பேனாவை நகர்த்திக்கொண்டிருந்ததை அவர் கவனித்தார். தன் மீதே அவநம்பிக்கை கொண்டவராக, தான் எழுதியதைச் சரிபார்க்கத் தொடங்கினார்—ஆனால் எதுவும் அவருக்குப் புரியவில்லை. இறுதியாக, அதுவரை கண்ணியமாகவும் அமைதியாகவும் அமர்ந்திருந்த *மற்றொரு* திரு. கோல்யாட்கின் எழுந்து, ஒருவேளை ஏதோ வேலையாக இருக்கலாம், கதவு வழியாக மற்றொரு பகுதிக்குச் சென்று மறைந்தார். திரு. கோல்யாட்கின் சுற்றிலும் பார்த்தார்; அங்கே எதுவும் இல்லை—எல்லாம் அமைதியாக இருந்தது; பேனாக்கள் உரசும் சத்தம், பக்கங்களைத் திருப்பும்போது ஏற்படும் சலசலப்பு மற்றும் ஆண்ட்ரி பிலிப்போவிச்சின் மேஜையிலிருந்து வெகு தொலைவில் உள்ள மூலைகளில் எழுந்த குரல்களின் முணுமுணுப்பு மட்டுமே கேட்டன. திரு. கோல்யாட்கின் அன்டன் அன்டோனோவிச்சை நோக்கினார்; பெரும்பாலும் நமது கதாநாயகனின் முகபாவனை அவரது தற்போதைய நிலையை முழுமையாகப் பிரதிபலித்ததாலும், அந்தச் சூழலின் ஒட்டுமொத்தத் தன்மையுடன் அது ஒத்துப்போனதாலும் (ஒரு வகையில் அது மிகவும் குறிப்பிடத்தக்கதாக அமைந்திருந்தது), கனிவான அன்டன் அன்டோனோவிச் தனது பேனாவை ஓரமாக வைத்துவிட்டு, வழக்கத்திற்கு மாறான அக்கறையுடன் திரு. கோல்யாட்கினின் உடல்நலம் குறித்து விசாரித்தார்.

"நான்... அன்டன் அன்டோனோவிச்—கடவுளுக்கு நன்றி..." என்று திரு. கோல்யாட்கின் தடுமாற்றத்துடன் கூறினார். "நான்... அன்டன் அன்டோனோவிச், நலமாகவே இருக்கிறேன்; நான்... அன்டன் அன்டோனோவிச், இப்போது நன்றாகவே இருக்கிறேன்," என்று அவர் தயக்கத்துடன் மேலும் கூறினார்; ஏனெனில், தான் அடிக்கடி குறிப்பிடும் அந்த அன்டன் அன்டோனோவிச்சை அவர் இன்னும் முழுமையாக நம்பத் தயாராக இல்லை.

"ஆ!" "உங்களுக்கு உடல்நலக்குறைவு ஏற்பட்டிருக்கிறதோ என்று எனக்குத் தோன்றியது; உண்மையில், இக்காலத்தில் பரவிவரும் தொற்றுநோய்களைப் பார்க்கும்போது அது ஆச்சரியப்படுவதற்கில்லை—கடவுள் காக்கட்டும்!—உங்களுக்குத் தெரியுமல்லவா..."

"ஆம், ஆன்டன் ஆன்டோனோவிச், அத்தகைய நோய்கள் இருப்பதை நான் அறிவேன்... ஆனால் அது விஷயமல்ல, ஆன்டன் ஆன்டோனோவிச்," என்று திரு. கோல்யாட்கின், ஆன்டன் ஆன்டோனோவிச்சை உற்றுநோக்கியவாறே தொடர்ந்தார். "பாருங்கள், ஆன்டன் ஆன்டோனோவிச், எனக்கு எப்படி... அதாவது, இந்த விஷயத்தை எங்கிருந்து தொடங்குவது என்றே தெரியவில்லை, ஆன்டன் ஆன்டோனோவிச்..."

"மன்னிக்கவும்? நான்... உங்களுக்குத் தெரியுமல்லவா... நீங்கள் சொல்வது எனக்குச் சரியாகப் புரியவில்லை என்பதை ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும்; நீங்கள்... சரி, என்ன சிக்கலை எதிர்கொள்கிறீர்கள் என்பதை இன்னும் விரிவாக விளக்க முடியுமா?" என்று ஆன்டன் ஆன்டோனோவிச் கேட்டார்; திரு. கோல்யாட்கினின் கண்களில் கண்ணீர் திரள்வதைக் கண்ட அவர் சற்றுத் திகைப்புக்குள்ளானார்.

"நான்... உண்மையில்... இங்கே, ஆன்டன் ஆன்டோனோவிச்... ஒரு எழுத்தர் இருக்கிறார், ஆன்டன் ஆன்டோனோவிச்..."

"சரி? எனக்கு இன்னும் புரியவில்லை."

"நான் சொல்ல வருவது என்னவென்றால், ஆன்டன் ஆன்டோனோவிச், இங்கே புதிதாக ஒரு எழுத்தர் வந்திருக்கிறார்."

"ஆம், இருக்கிறார்; உங்கள் பெயரையே கொண்டவர்."

"என்ன?" என்று திரு. கோல்யாட்கின் அலறினார்.

"நான் சொன்னேன்: உங்கள் பெயரையே கொண்டவர்; அவரும் ஒரு கோல்யாட்கின் தான். ஒருவேளை அவர் உங்கள் சகோதரரோ?"

"இல்லை, ஆன்டன் ஆன்டோனோவிச், நான்..."

"ம்ம்! அப்படியா? அவர் உங்கள் நெருங்கிய உறவினராகத்தான் இருக்க வேண்டும் என்று எனக்குத் தோன்றியது. உங்களுக்குத் தெரியுமல்லவா, ஒருவிதமான... குடும்ப ஒற்றுமை தெரிகிறது."

திரு. கோல்யாட்கின் திகைப்பில் உறைந்துபோனார்; ஒரு கணம், அவரால் பேசவே முடியவில்லை. இவ்வளவு விசித்திரமான, முன்னெப்போதும் நிகழாத ஒரு விஷயத்தைப் பற்றி—மிகவும் அலட்சியமான பார்வையாளரைக் கூட அதிர்ச்சியில் ஆழ்த்தக்கூடிய ஒரு தனித்துவமான நிகழ்வைப் பற்றி—இவ்வளவு சாதாரணமாகப் பேசுவதா? கண்ணாடியில் தெரியும் பிம்பத்தைப் போலத் தெளிவான ஒற்றுமை இருக்கும்போது, ​​அதை வெறும் 'குடும்ப ஒற்றுமை' என்று சொல்வதா! "உங்களுக்குத் தெரியுமா, யாகோவ் பெட்ரோவிச், நான் உங்களுக்கு ஒரு ஆலோசனை சொல்கிறேன்," என்று ஆன்டன் ஆன்டோனோவிச் தொடர்ந்தார். "நீங்கள் ஒரு மருத்துவரைப் பார்த்து ஆலோசனை பெற வேண்டும். பாருங்கள், நீங்கள் உடல்நலம் குன்றியவர் போலத் தெரிகிறீர்கள். குறிப்பாக உங்கள் கண்கள்... அவற்றில் ஒரு விசித்திரமான பாவனை தெரிகிறது." "இல்லை, ஆன்டன் ஆன்டோனோவிச், எனக்கு என்ன தோன்றுகிறது என்றால்... அதாவது, நான் ஒரு விஷயத்தைக் கேட்க விரும்பினேன்: அந்த அதிகாரி பற்றி என்ன நினைக்கிறீர்கள்?"

"சொல்லுங்கள்?"

"அதாவது, அவரைப் பற்றி ஏதேனும் விசேஷமானதை நீங்கள் கவனித்தீர்களா, ஆன்டன் ஆன்டோனோவிச்... ஏதேனும்... அதாவது, மிகவும் குறிப்பிடத்தக்க வகையில் வெளிப்படும் ஒரு அம்சம்?"

"என்ன சொல்ல வருகிறீர்கள்?"

"நான் சொல்ல வருவது என்னவென்றால், ஆன்டன் ஆன்டோனோவிச், அவருக்கு யாரோ ஒருவருடன்—உதாரணமாக என்னுடன்—அதிசயிக்கத்தக்க ஒற்றுமை இருக்கிறது. சற்று முன்புதான், ஆன்டன் ஆன்டோனோவிச், நீங்கள் குடும்ப ஒற்றுமை பற்றி ஒரு குறிப்பு சொன்னீர்கள்... இரட்டையர்கள் எப்படி இருப்பார்கள் என்று உங்களுக்குத் தெரியுமல்லவா—அச்சு அசலாக, இரண்டு நீர்த்துளிகளைப் போல ஒரே மாதிரியாக இருப்பார்கள், அவர்களைப் பிரித்தறியவே முடியாது? அதைத்தான் நானும் சொல்கிறேன்."

"ஆம்," என்று சிறிது யோசித்த பிறகு ஆன்டன் ஆன்டோனோவிச் கூறினார்; அந்த யோசனை அவருக்கு அப்போதுதான் உதித்தது போல் தோன்றியது. "ஆம்! மிகச் சரி. அந்த ஒற்றுமை உண்மையில் வியக்கத்தக்கது—நீங்கள் சரியாகத்தான் கணித்திருக்கிறீர்கள்; ஒருவரைப் பார்த்துவிட்டு இன்னொருவர் என்று எளிதாகத் தவறுதலாக நினைத்துவிடலாம்," என்று அவர் கண்கள் விரியத் தொடர்ந்தார். "மேலும் யாக்கோவ் பெட்ரோவிச், இது உண்மையிலேயே ஒரு அற்புதமான ஒற்றுமை—சொல்லப்போனால் ஒரு விசித்திரமான ஒற்றுமை; அவர் அச்சு அசலாக உங்களைப் போலவே இருக்கிறார்... அதை நீங்கள் கவனித்தீர்களா, யாக்கோவ் பெட்ரோவிச்? உண்மையில் நானே உங்களிடம் இதற்கான விளக்கத்தைக் கேட்க விரும்பினேன், ஆனால் ஒப்புக்கொள்கிறேன், ஆரம்பத்தில் நான் அதை அவ்வளவாகக் கவனிக்கவில்லை. ஒரு அதிசயம்—உண்மையிலேயே ஒரு அதிசயம்! சொல்லுங்கள் யாக்கோவ் பெட்ரோவிச்—நீங்கள் பூர்வீகமாக இந்தப் பகுதியைச் சேர்ந்தவர் இல்லையே?"

"இல்லை."

"அவரும் இந்தப் பகுதியைச் சேர்ந்தவர் அல்ல. ஒருவேளை நீங்கள் இருவரும் ஒரே இடத்திலிருந்து வந்திருக்கலாம். உங்கள் தாயார்—கேட்கலாமா?—அவர் பெரும்பாலும் எங்கே வசித்து வந்தார்?" "நீங்கள் சொன்னீர்கள்... நீங்கள் சொன்னீர்கள், ஆன்டன் ஆன்டோனோவிச், அவர் இந்தப் பகுதியைச் சேர்ந்தவர் இல்லை என்று?"

"ஆம், உண்மைதான்—இந்தப் பகுதியைச் சேர்ந்தவர் அல்ல. இது உண்மையில் சுவாரஸ்யமான ஒரு விஷயம்," என்று அதிகம் பேசும் இயல்புடைய ஆன்டன் ஆன்டோனோவிச் தொடர்ந்தார்—அவரைப் பொறுத்தவரை எதைப் பற்றியாவது உரையாடுவதற்கான வாய்ப்பு ஒரு பெரிய மகிழ்ச்சிக்குரிய விஷயம்—"இது உண்மையிலேயே ஒருவரின் ஆர்வத்தைத் தூண்டக்கூடிய விஷயம்."
இருப்பினும், அவரை கவனிக்காமலேயே நீங்கள் எத்தனை முறை அவரைக் கடந்து சென்றிருக்கலாம், அவர் மீது உரசியிருக்கலாம் அல்லது அவர் மீது மோதியிருக்கலாம். ஆனால் அதற்காகக் கவலைப்பட வேண்டாம். அப்படி நடப்பது இயல்புதான். உங்களுக்குத் தெரியுமா—நான் சொல்கிறேன் கேளுங்கள்—என் தாயின் சகோதரிக்கும் (என் அத்தைக்கும்) இதே போன்ற ஒரு சம்பவம் நடந்தது; அவரும் இறப்பதற்கு முன் தன்னைப் போலவே தோற்றமளிக்கும் இன்னொரு உருவத்தைப் பார்த்தார்...

— இல்லை, நான்... குறுக்கிட்டதற்கு மன்னிக்கவும், ஆன்டன் ஆன்டோனோவிச்... நான் அந்த அதிகாரியைப் பற்றித் தெரிந்துகொள்ள விரும்பினேன்—அதாவது, அவர் எந்த அடிப்படையில் இங்கே இருக்கிறார்?

— மறைந்த செம்யோன் இவனோவிச்சின் இடத்தைப் பிடிக்க அவர் இங்கே வந்துள்ளார்—ஒரு காலிப் பணியிடத்தை நிரப்புகிறார்; ஒரு பதவி காலியானதால், அதை நிரப்பினார்கள். பாருங்கள், துரதிர்ஷ்டவசமாக மறைந்த செம்யோன் இவனோவிச் மூன்று குழந்தைகளை விட்டுச் சென்றார்—அனைவரும் மிகச் சிறியவர்கள், கைக்குழந்தைகள் போன்றவர்கள். அவருடைய விதவை மனைவி அந்த உயர் அதிகாரியின் கால்களில் விழுந்து மன்றாடினார். ஆனால், கவனித்தீர்களா, அவர் நிலைமையைச் சமாளித்து வருகிறார் என்று சொல்கிறார்கள்—அவரிடம் கொஞ்சம் பணம் சேமித்து வைக்கப்பட்டிருக்கிறது, ஆனால் அதை அவர் வெளியே காட்டிக்கொள்வதில்லை...

— இல்லை, ஆன்டன் ஆன்டோனோவிச், நான் இன்னும் அந்த குறிப்பிட்ட சூழ்நிலையைப் பற்றித்தான் கேட்கிறேன்.

— நீங்கள் சொல்வது...? சரி, ஆம்! ஆனால் இதில் உங்களுக்கு ஏன் இவ்வளவு ஆர்வம்? நான் சொல்கிறேன், இதற்காகக் கவலைப்பட வேண்டாம். இது ஒரு தற்காலிகமான விஷயம். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, இதில் உங்களுக்கு ஒரு தொடர்பு இருக்கிறது; கடவுளே இதைத் தீர்மானித்தார்—இது அவருடைய விருப்பம், இதைப் பற்றிப் புகார் செய்வது பாவம். இதில் அவருடைய எல்லையற்ற ஞானம் வெளிப்படுகிறது. மேலும் யாக்கோவ் பெட்ரோவிச்—எனக்குத் தெரிந்தவரை—இதில் உங்களுக்குச் சிறிதும் தவறில்லை. உலகில் எத்தனையோ விசித்திரங்கள் உள்ளன! இயற்கை அன்னை தாராளமானவள்; இதற்காக நீங்கள் பொறுப்பேற்க வேண்டியதில்லை—இதற்கு நீங்கள் பதில் சொல்ல வேண்டியிருக்காது. உதாரணமாகச் சொல்லப்போனால்—அதைப் பற்றிப் பேசும்போது—நீங்கள் நிச்சயமாகக் கேள்விப்பட்டிருப்பீர்கள்... அவர்களை என்ன சொல்வார்கள்... ஆம், சியாமீஸ் இரட்டையர்கள் (ஒட்டிய இரட்டையர்கள்): அவர்கள் முதுகில் இணைக்கப்பட்டிருப்பார்கள், அதனால் அவர்கள் ஒன்றாகவே வாழ்கிறார்கள், சாப்பிடுகிறார்கள், தூங்குகிறார்கள்; அவர்கள் நிறைய பணம் சம்பாதிக்கிறார்கள் என்று சொல்கிறார்கள்[21]. — என்னை அனுமதிக்கவும், ஆன்டன் ஆன்டோனோவிச்...

— எனக்குப் புரிகிறது, எனக்குப் புரிகிறது! ஆம்! சரி, அதனால் என்ன? அது ஒன்றும் பெரிய விஷயமல்ல! நான் பார்ப்பதவரை, இதில் பதற்றமடைய எந்தக் காரணமும் இல்லை. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அவர் ஒரு சாதாரண அதிகாரிதான்; அவர் திறமையான மனிதராகத் தெரிகிறது. தன் பெயர் கோல்யாட்கின் என்று சொல்கிறார்; இந்தப் பகுதியைச் சேர்ந்தவர் அல்லவாம்—ஒரு 'டைட்டூலர் கவுன்சிலர்' (Titular Councillor) பதவி வகிப்பவர். அவர் மாண்புமிகு அதிகாரியை நேரில் சந்தித்துப் பேசினார்.

— அப்படியா? அந்தச் சந்திப்பு எப்படி அமைந்தது?

— மிக நன்றாகவே அமைந்தது; அவர் தன் நிலைமையை விளக்கிக் கூறி, தனது வாதங்களை முன்வைத்தாராம். அதாவது, "மாண்புமிகு அவர்களே, விஷயம் இதுதான்: என்னிடம் பெரிய வசதி வாய்ப்புகள் இல்லை, ஆனாலும் நான் பணிபுரிய விரும்புகிறேன்—குறிப்பாகத் தங்கள் மேலான தலைமையின் கீழ்..." என்பது போல... எல்லாவற்றையும் மிகத் திறமையாக வெளிப்படுத்தினாராம். பார்த்தாலே புத்திசாலி என்று தெரிகிறது. இயல்பாகவே, அவர் ஒரு பரிந்துரைக் கடிதத்துடன் வந்திருந்தார்; அது இல்லாமல் காரியம் நடக்காது அல்லவா...

— சரி... யாரிடமிருந்து... அதாவது, இந்தக் கேவலமான காரியத்தில் யாருக்குத் தொடர்பு இருக்கிறது என்று கேட்கிறேன்?

— ஆம். நல்லதொரு பரிந்துரை என்று சொல்கிறார்கள்; மாண்புமிகு அதிகாரியும் ஆண்ட்ரி ஃபிலிப்போவிச்சும் அதைப் பற்றிக் கூடச் சிரித்துப் பேசிக்கொண்டார்களாம்.

— ஆண்ட்ரி ஃபிலிப்போவிச்சுடன் சிரித்துப் பேசினார்களா?

— ஆம்; அவர்கள் புன்னகைத்துவிட்டு, எல்லாம் சரிதான் என்று சொன்னார்களாம்—அவர் உண்மையாகப் பணிபுரியும் பட்சத்தில் அவரை ஏற்றுக்கொள்ளத் தயாராக இருந்தார்களாம்...

— சரி, சொல்லுங்கள். என் மனச்சோர்வைச் சற்று நீக்குகிறீர்கள், ஆன்டன் ஆன்டோனோவிச்; தயவுசெய்து சொல்லுங்கள்.

— ஒரு நிமிடம்... எனக்கு... சரி, ஆம்; ஒன்றும் பெரிய விஷயமில்லை; சாதாரணமான ஒன்றுதான்; சொல்கிறேன் கேளுங்கள், பதற வேண்டாம், இதில் சந்தேகப்பட ஒன்றுமில்லை...

— இல்லை. "நான் உங்களிடம் கேட்க விரும்புவது இதுதான், ஆன்டன் ஆன்டோனோவிச்—மாண்புமிகு அதிகாரி வேறு ஏதேனும் சொன்னாரா... உதாரணமாக, என்னைப் பற்றி?"

"ஓ, நிச்சயமாக! ஆம், அப்படித்தான்! அதாவது, இல்லை, ஒன்றுமே சொல்லவில்லை; நீங்கள் முழுமையாக நிம்மதியாக இருக்கலாம். இது ஒரு குறிப்பிடத்தக்க விஷயம் என்பது உண்மைதான்—இயல்பாகவே அப்படித்தான்—ஆரம்பத்தில்... உதாரணமாக, நான்கூட அதை முதலில் கவனிக்கவில்லை. நீங்கள் நினைவூட்டும் வரை ஏன் அதைக் கவனிக்கவில்லை என்று எனக்கே தெரியவில்லை. ஆனால், எப்படியாயினும், நீங்கள் அமைதியாக இருக்கலாம். விசேஷமாக எதுவும்—முற்றிலும் ஒன்றுமே—சொல்லப்படவில்லை," என்று கனிவான ஆன்டன் ஆன்டோனோவிச் தன் நாற்காலியிலிருந்து எழுந்தவாறே கூறினார். "ஆக, பார்த்தீர்களா, ஆன்டன் ஆன்டோனோவிச்..."

"ஆ, என்னை மன்னிக்க வேண்டும். நான் அற்பமான விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தேன், ஆனால் இங்கே ஒரு முக்கியமான, அவசரமான காரியம் இருக்கிறது. நான் அதைக் கவனிக்க வேண்டும்."

"ஆன்டன் ஆன்டோனோவிச்!" என்று ஆண்ட்ரே ஃபிலிப்போவிச்சின் பணிவான, அழைக்கும் குரல் கேட்டது. "மாண்புமிகு அதிகாரி உங்களைத்தான் கேட்டுக் கொண்டிருந்தார்."

"இதோ வருகிறேன், இதோ வருகிறேன், ஆண்ட்ரே ஃபிலிப்போவிச்—நான் வந்து கொண்டிருக்கிறேன்." ஆன்டன் ஆன்டோனோவிச் காகிதக் கட்டை எடுத்துக்கொண்டு, முதலில் ஆண்ட்ரே ஃபிலிப்போவிச்சிடமும், பின்னர் மாண்புமிகு அதிகாரியின் தனி அறைக்கும் விரைந்தார்.

"அப்படியா விஷயம்?" என்று திரு. கோல்யாட்கின் தனக்குள் நினைத்துக்கொண்டார். "அப்படியானால் நாம் இப்படித்தான் விளையாடிக் கொண்டிருக்கிறோமா! காற்று இப்போது இப்படித்தான் வீசுகிறதா... ஒன்றும் மோசமில்லை; விஷயங்கள் மிகவும் சாதகமான திசையில் திரும்பியுள்ளன," என்று நம் கதாநாயகன் தனக்குள் சொல்லிக்கொண்டார்; கைகளைத் தேய்த்துக்கொண்ட அவர், மகிழ்ச்சியில் காற்றில் மிதப்பது போன்ற உணர்வைப் பெற்றார். "ஆக, இது வழக்கமான நமது வேலைதான். எல்லாம் அற்பமான விஷயங்களிலேயே முடிந்துவிடுகின்றன, ஒன்றுமில்லாமல் கரைந்துபோகின்றன. உண்மையில், யாரும் ஒரு வார்த்தை கூடச் சொல்லவில்லை—அந்தக் குறும்புக்காரர்களிடமிருந்து ஒரு சத்தம் கூட வரவில்லை; அவர்கள் தங்கள் வேலையைப் பார்த்தபடி அமர்ந்திருக்கிறார்கள். அருமை, மிக அருமை!" "நல்ல மனிதர்களை எனக்குப் பிடிக்கும்—நான் அவரை நேசித்திருக்கிறேன், எப்போதும் அவரை மதிக்கத் தயாராக இருக்கிறேன்... ஆனாலும், யோசித்துப் பார்த்தால், இந்த ஆன்டன் ஆன்டோனோவிச்... அவரிடம் மனதை விட்டுப் பேசுவது சற்று பயமாக இருக்கிறது: அவர் மிகவும் மந்தமானவர், வயதின் காரணமாகத் தடுமாற்றம் கொண்டவர். இருந்தாலும், உண்மையிலேயே சிறப்பான மற்றும் முக்கியமான விஷயம் என்னவென்றால், மாண்புமிகு அதிகாரி எதுவும் சொல்லாமல் அதை அப்படியே விட்டுவிட்டார்—அது நல்லது! நான் அதை வரவேற்கிறேன்! ஆனால் ஆண்ட்ரே ஃபிலிப்போவிச் ஏன் தன் கேலிச் சிரிப்புடன் இதில் தலையிட வேண்டும்? அவனுக்கு என்ன வேலை? அந்தப் பழைய பேய்! எப்போதும் என் பாதையில் குறுக்கிடுகிறான், கறுப்புப் பூனை போல என் வழியை மறிக்கப் பார்க்கிறான், எப்போதும் குறுக்கே நின்று குரோதத்துடன் நடந்துகொள்கிறான்—பகைமை உணர்வுடன் என் வழியை மறிக்கிறான்..."

திரு. கோல்யாட்கின் மீண்டும் சுற்றும் முற்றும் பார்த்தார்; அவரது நம்பிக்கைகள் மீண்டும் துளிர்த்தன. ஆயினும், ஒரு நீடித்த எண்ணம்—ஏதோ ஒரு விரும்பத்தகாத எண்ணம்—அவரைத் தொடர்ந்து தொந்தரவு செய்வதை அவர் உணர்ந்தார். எப்படியாவது... அவரிடம் நல்ல பெயர் வாங்கிக்கொள்ளலாம் என்ற எண்ணம் கூட அவர் மனதில் தோன்றியது......அதிகாரிகளிடம்—ஒருவேளை முந்திக்கொண்டு செயல்படும் விதமாக (அலுவலகத்தை விட்டு வெளியேறும்போதோ அல்லது அலுவல் ரீதியான விஷயத்திற்காக அணுகும்போதோ) உரையாடலின் இடையே ஒரு குறிப்பை வெளிப்படுத்துவது—"பாருங்கள் கனவான்களே, விஷயம் இதுதான்: ஒரு வியக்கத்தக்க ஒற்றுமை, ஒரு விசித்திரமான சூழல், ஒரு கேலிக்கூத்தான பகடி"—சுருக்கமாகச் சொன்னால், எல்லாவற்றையும் தானே ஒரு வேடிக்கையான விஷயமாக மாற்றி, அதன் மூலம் ஆபத்தின் அளவை மதிப்பிடுவது. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, 'அமைதியான நீரோட்டம் ஆழமானது' (அமைதியாக இருப்பவர்களிடம் ஆழமான எண்ணங்கள் இருக்கலாம்) என்று நம் கதாநாயகன் நினைத்துக்கொண்டான். இருப்பினும், திரு. கோல்யாட்கின் இதை நினைத்தாரே தவிர, நல்லவேளையாகச் சரியான நேரத்தில் தன்னைத் தடுத்துக்கொண்டார். தான் உணர்ச்சிவசப்பட்டு எல்லை மீறிச் செல்வதை அவர் உணர்ந்தார். "இதுதான் உன் இயல்பு!" என்று தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொண்டு, தன் நெற்றியில் மெதுவாகத் தட்டிக்கொண்டார். "நீ சட்டென்று உணர்ச்சிவசப்பட்டு விடுகிறாய்—எளிமையான, நேர்மையான ஆன்மாவே! இல்லை, நாம் பொறுமையாக இருக்க வேண்டும், யாகோவ் பெட்ரோவிச்; காத்திருந்து பொறுமை காப்போம்." ஆயினும்கூட—நாம் ஏற்கனவே குறிப்பிட்டது போல—திரு. கோல்யாட்கின் புதுப்பிக்கப்பட்ட நம்பிக்கையால் நிறைந்திருந்தார்; அவர் மரணத்திலிருந்து மீண்டு வந்தது போல உணர்ந்தார். "பரவாயில்லை," என்று அவர் நினைத்தார். "என் நெஞ்சிலிருந்து ஐந்நூறு 'புட்' (pud) எடை கொண்ட பாரம் நீங்கியது போல் இருக்கிறது! என்ன ஒரு சூழல்! ஆனாலும் தீர்வு எவ்வளவு எளிமையாக இருந்தது[22]. கிரிலோவ் சொன்னது சரிதான்—கிரிலோவ் முற்றிலும் சரிதான்... அந்த கிரிலோவ் ஒரு கூர்மையான புத்திசாலி, உண்மையான தந்திரசாலி மற்றும் சிறந்த நீதிக்கதை ஆசிரியர்! அவரைப் பொறுத்தவரை—அவர் பணியாற்றட்டும், யாருக்கும் இடையூறு செய்யாமலும் தொந்தரவு செய்யாமலும் இருக்கும் வரை அவர் மனதாரப் பணியாற்றட்டும்; அவர் பணியாற்றட்டும்—நான் ஒப்புக்கொள்கிறேன், அதை அங்கீகரிக்கிறேன்[23]!"

இதற்கிடையில், நேரங்கள் வேகமாக ஓடின; யாரும் கவனிப்பதற்குள் கடிகாரம் நான்கு மணியை அடித்தது. அன்றைய தினத்திற்கான அலுவலகப் பணிகள் முடிந்து அலுவலகம் மூடப்பட்டது; ஆண்ட்ரி பிலிப்போவிச் தனது தொப்பியை எடுத்தார், வழக்கப்படி மற்றவர்களும் அதையே செய்தனர். திரு. கோல்யாட்கின் ஒரு கணம் தயங்கினார்—சரியான அளவு நேரம்—பின்னர் மற்றவர்கள் அனைவரும் வெவ்வேறு திசைகளில் கலைந்து சென்ற பிறகு, வேண்டுமென்றே கடைசியாக வெளியே வந்தார். தெருவுக்கு வந்ததும், அவர் சொர்க்கத்தில் இருப்பது போல் உணர்ந்தார்; நெவ்ஸ்கி ப்ராஸ்பெக்ட் (Nevsky Prospect) வழியாகச் சுற்றி நடந்து செல்ல வேண்டும் என்ற ஆசை கூட அவருக்கு ஏற்பட்டது. "விதியின் என்ன ஒரு திருப்பம் இது!" நமது கதாநாயகன் தனக்குள்ளேயே சொல்லிக்கொண்டான்: "எதிர்பாராத விதமாக நிலைமை தலைகீழாக மாறிவிட்டது. வானிலையும் மிக அழகாகத் தெளிந்துவிட்டது—லேசான பனிப்பொழிவு, பனிச்சறுக்கு வண்டிகள் வெளியே வந்துவிட்டன... ரஷ்யர்கள் பனிக்காலத்திற்கென்றே படைக்கப்பட்டவர்கள்; குளிரோடு அவர்கள் மிகச் சிறப்பாகப் பொருந்திப்போகிறார்கள்! ரஷ்யர்களின் இயல்பு எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும். அந்தப் பனி—வேட்டைக்காரர்கள் சொல்வது போல, புதிதாகப் படிந்த மெல்லிய பனிப்படலம்; அந்தப் புதிய பனியில் முயலின் தடத்தைப் பின்தொடர்வதை நினைத்துப் பாருங்கள்! சரி... அதையெல்லாம் விடுங்கள்!"

திரு. கோல்யாட்கின் இப்படித் தன் மகிழ்ச்சியை வெளிப்படுத்தினாலும், ஏதோ ஒன்று இன்னும் அவர் மனதின் ஆழத்தில் உறுத்திக்கொண்டிருந்தது—அது முழுமையான சோகம் என்று சொல்ல முடியாது; ஆனால், தன்னை எப்படித் தேற்றிக்கொள்வது என்று தெரியாத ஒரு விசித்திரமான, மனதை அரிக்கும் வேதனை அது. "இருப்பினும், விடியும் வரை காத்திருப்போம், பிறகு மகிழ்ச்சியாக இருக்கலாம். அதெல்லாம் போகட்டும், அதனால் என்ன ஆகிவிடப்போகிறது? யோசிப்போம், பார்ப்போம். வாருங்கள், இதைப்பற்றி நிதானமாகச் சிந்திப்போம் என் இளம் நண்பரே—சிந்திப்போம். அவரும் உங்களைப் போன்ற ஒரு மனிதர்தான்—சொல்லப்போனால், அச்சு அசலாக உங்களைப் போலவே இருப்பவர். சரி, அதனால் என்ன? அவர் அப்படிப்பட்ட மனிதராக இருந்தால், அதற்காக நான் அழ வேண்டுமா? அதனால் எனக்கு என்ன வந்தது? அதற்கும் எனக்கும் எந்தச் சம்பந்தமும் இல்லை; நான் கவலையின்றி என் வழியில் செல்வேன்! நான் என் முடிவை எடுத்துவிட்டேன், அவ்வளவுதான்! அவர் வேலையைச் செய்யட்டும்! இது ஒரு அதிசயம், ஒரு விசித்திரம்—சியாமீஸ் இரட்டையர்களைப் பற்றிப் பேசுகிறார்களே... ஆனால் ஏன் சியாமீஸ் இரட்டையர்களைப் பற்றிப் பேச வேண்டும்? அவர்கள் இரட்டையர்கள் என்பது உண்மைதான், ஆனால் மாபெரும் மனிதர்கள் கூட சில சமயங்களில் விசித்திரமாக நடந்துகொண்டிருக்கிறார்கள். புகழ்பெற்ற சுவோரோவ் சேவலைப் போலக் கூவுவார் என்று வரலாறு சொல்கிறது...[24] சரி, அவர் அதை அரசியல் காரணங்களுக்காகச் செய்தார்..." ...மற்றும் மாபெரும் ராணுவத் தளபதிகள்... சரி, உண்மையில் தளபதிகளைப் பற்றி ஏன் பேச வேண்டும்? என்னைப் பொறுத்தவரை, நான் தனித்து நிற்கிறேன்; யாருடனும் எனக்கு எந்தத் தொடர்பும் வேண்டாம்; என் அப்பாவியான குணத்தால், என் எதிரியை நான் அலட்சியப்படுத்துகிறேன். நான் சதித்திட்டம் தீட்டுபவன் அல்ல, அதை நினைத்து நான் பெருமை கொள்கிறேன். "நான் தூய்மையானவன், நேர்மையானவன், ஒழுங்கானவன், இனிமையானவன், தீய எண்ணங்கள் அற்றவன்..."

திடீரென்று திரு. கோல்யாட்கின் மௌனமானார்; சட்டென்று நின்றார்; இலையைப் போல நடுங்கினார்; ஒரு கணம் கண்களைக்கூட மூடிக்கொண்டார். இருப்பினும், தனக்கு அச்சமூட்டிய அந்த விஷயம் வெறும் மாயைதானோ என்று நம்பி, இறுதியில் கண்களைத் திறந்து வலதுபுறம் ஒரு தயக்கமான பார்வையை வீசினார். இல்லை, அது மாயை அல்ல! ...அவருக்கு அருகிலேயே காலையில் தான் சந்தித்த அந்த நபர் நடந்து வந்து கொண்டிருந்தார்; அவர் புன்னகைத்தபடியும், கோல்யாட்கினின் முகத்தை உற்றுநோக்கியபடியும், பேச்சுவார்த்தையைத் தொடங்குவதற்கான வாய்ப்புக்காகக் காத்திருப்பவர்போலவும் காணப்பட்டார். ஆனால், பேச்சுவார்த்தை எதுவும் தொடங்கவில்லை. அவர்கள் இருவரும் அவ்வாறே சுமார் ஐம்பது அடிகள் நடந்தனர். திரு. கோல்யாட்கினின் ஒரே நோக்கம், தன்னை முடிந்தவரை இறுக்கமாகப் போர்த்திக்கொள்வதும், தனது நீண்ட மேலங்கிக்குள் (greatcoat) தன்னை மறைத்துக்கொள்வதும், தொப்பியை முடிந்தவரை தாழ்த்தி கண்களை மூடிக்கொள்வதுமாகவே இருந்தது. நிலைமையை இன்னும் மோசமாக்கும் விதமாக, அவருடன் வந்தவரின் மேலங்கியும் தொப்பியும் அச்சு அசலாக இவருடையதைப் போலவே இருந்தன—அவை திரு. கோல்யாட்கினின் உடலிலிருந்தே கழற்றி எடுக்கப்பட்டது போலத் தோன்றின.

"அன்புள்ள ஐயா," என்று நமது கதாநாயகன் இறுதியில் கூறினார்; தன் துணையைப் பார்க்காமலே மிக மெல்லிய குரலில் பேச முயன்றார் அவர். "நாம் வெவ்வேறு திசைகளில் செல்கிறோம் என்று தோன்றுகிறது... அதைப்பற்றி எனக்கு முழு உறுதி இருக்கிறது," என்று சிறிது இடைவெளிக்குப் பிறகு அவர் மேலும் கூறினார். "மேலும், நான் சொல்வதை நீங்கள் மிகத் தெளிவாகப் புரிந்துகொண்டிருக்கிறீர்கள் என்பதிலும் எனக்கு உறுதியான நம்பிக்கை உண்டு," என்று சற்று கண்டிப்பான தொனியில் அவர் பேச்சை முடித்தார்.

"நான் விரும்புகிறேன்," என்று திரு. கோல்யாட்கினின் துணை இறுதியில் கூறினார், "நான் விரும்புகிறேன்... நீங்கள் என்னை மன்னிப்பீர்கள் என்று நம்புகிறேன்... இங்கே யாரிடம் உதவி கேட்பது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை... எனது சூழ்நிலை—என் துணிச்சலை நீங்கள் மன்னிப்பீர்கள் என்று நம்புகிறேன்—இரக்க உணர்வால் உந்தப்பட்டு, இன்று காலையில் நீங்கள் என் மீது ஆர்வம் காட்டினீர்கள் என்றுகூட எனக்குத் தோன்றியது." "என்னைப் பொறுத்தவரை, உங்களைப் பார்த்த முதல் கணமே உங்கள் மீது எனக்கு ஒரு ஈர்ப்பு ஏற்பட்டது; "நான்..." — இந்தத் தருணத்தில், தனது புதிய சக ஊழியர் பூமி பிளந்து உள்ளே சென்றுவிடக்கூடாதா என்று திரு. கோல்யாட்கின் மனதிற்குள் விரும்பினார். — "யாக்கோவ் பெட்ரோவிச், நான் சொல்வதைக் காதுகொடுத்துக் கேட்கும் கனிவை நீங்கள் காட்டுவீர்கள் என்று நம்பத் துணிந்தால்..."

"நாம்... நாம் இங்கே... நாம் என் வீட்டிற்குச் செல்வதே சிறந்தது," என்று திரு. கோல்யாட்கின் பதிலளித்தார்; "இப்போது நாம் நெவ்ஸ்கி சாலையின் மறுபக்கத்திற்குக் கடந்து செல்வோம் — அங்கே நமக்கு வசதியாக இருக்கும் — பிறகு ஒரு குறுக்குச் சாலை வழியாக... ஆம், ஒரு குறுக்குச் சாலையைத் தேர்ந்தெடுப்பதே நல்லது."

"சரி ஐயா. தாராளமாக, நாம் குறுக்குச் சாலை வழியாகவே செல்வோம்," என்று கோல்யாட்கினின் பணிவான சக ஊழியர் தயக்கத்துடன் கூறினார்; அந்தத் தேர்வைப்பற்றி கேள்வி கேட்கும் நிலையில் தான் இல்லை என்பதை அவரது தொனி உணர்த்துவது போல் இருந்தது.
...ஒரு சிறிய சந்தையிலாவது திருப்தியடைய அவர் தயாராக இருந்தார். திரு. கோல்யாட்கினைப் பொறுத்தவரை, தனக்கு என்ன நேர்கிறது என்பது பற்றிய எந்தவொரு புரிதலும் அவரிடம் துளியும் இல்லை. அவரால் அதை நம்பவே முடியவில்லை. அந்த அதிர்ச்சியிலிருந்து அவர் இன்னும் மீளவில்லை.
VII
VII

படிக்கட்டில் ஏறித் தன் வீட்டின் கதவை நெருங்கும்போது அவர் ஓரளவு நிதானமடைந்தார். "அட, நான் எவ்வளவு பெரிய முட்டாள்!" என்று தனக்குள்ளேயே கடிந்துகொண்டார். "இவனை எங்கே அழைத்துச் செல்கிறேன்? நானே என் கழுத்தை இறுக்கும் கயிற்றை மாட்டிக்கொள்கிறேனே. எங்களை ஒன்றாகப் பார்க்கும்போது பெத்ருஷ்கா என்ன நினைப்பான்? அந்தத் துரோகி இப்போது என்ன நினைக்கத் துணிவான்? அவனோ சந்தேகப் புத்தி கொண்டவன்..." ஆனால் வருத்தப்படுவதற்கு நேரம் கடந்துவிட்டது; திரு. கோல்யாட்கின் கதவைத் தட்டினார், கதவு திறந்தது; பெத்ருஷ்கா விருந்தினரின் மற்றும் தன் எஜமானரின் மேலங்கிகளைக் கழற்றத் தொடங்கினான். திரு. கோல்யாட்கின் பெத்ருஷ்காவின் முகத்தைப் படித்து அவன் எண்ணங்களை அறியும் நோக்கில், அவன் மீது ஒரு விரைவான, பக்கவாட்டுப் பார்வையை வீசினார். ஆனால், அவருக்குப் பெரும் ஆச்சரியம் அளிக்கும் வகையில், தன் வேலையாளிடம் எந்தவிதமான வியப்பும் தெரியவில்லை; மாறாக, ஏதோ ஒன்றை அவன் எதிர்பார்த்துக் காத்திருந்தது போலவே இருந்தது. நிச்சயமாக, அவன் இன்னும் கோபத்துடனும் வெறுப்புடனும் முறைத்துப் பார்த்தான்; யாரையாவது விழுங்கிவிடுவது போலச் சந்தேகத்துடன் பக்கவாட்டில் பார்த்தான். "இன்று இவர்கள் எல்லோருக்கும் யாராவது மந்திரம் போட்டுவிட்டார்களா?" என்று நம் கதாநாயகன் வியந்தார். "ஏதாவது பேய் அலைந்து கொண்டிருக்கிறதா? இன்று எல்லோரிடமும் ஏதோ விசித்திரமான மாற்றம் தெரிகிறது. ச்சே, என்ன ஒரு சோதனை இது!" இவையெல்லாம் யோசித்தபடியே, திரு. கோல்யாட்கின் தன் விருந்தினரை அறைக்குள் அழைத்துச் சென்று, மரியாதையுடன் அமருமாறு கேட்டுக்கொண்டார். அந்த விருந்தினர் மிகுந்த குழப்பத்திலும் தயக்கத்திலும் இருப்பது போல் தோன்றினார்; அவர் தன் புரவலரின் ஒவ்வொரு அசைவையும் பணிவுடன் கவனித்தார்; அவரது பார்வையைப் பிடித்து, அதிலிருந்து அவர் எண்ணங்களை ஊகிக்க முயன்றார். அவரது ஒவ்வொரு அசைவிலும் ஒருவித அவமானமும், ஒடுக்கப்பட்ட நிலையும், பயமும் தெரிந்தன; சொல்லப்போனால் - ஒரு ஒப்பீட்டைப் பயன்படுத்தினால் - அந்தத் தருணத்தில் அவர், தனக்கெனத் துணிகள் இல்லாததால் வேறொருவரின் துணிகளை அணிந்துகொண்ட ஒரு மனிதரைப் போலத் தோன்றினார்: கைகள் மேலே ஏறிக்கொண்டிருக்க, இடுப்புப் பகுதி கழுத்துக்குப் பின்னால் இருப்பது போல உயரமாகவும், சிறிய மேலங்கியைத் தொடர்ந்து சரிசெய்தபடியும், ஒதுங்கிச் செல்லவும் மறைந்துகொள்ளவும் முயன்றபடியும், மக்கள் தன் அவல நிலையைப் பற்றிப் பேசுகிறார்களா, தன்னைப்பார்த்துச் சிரிக்கிறார்களா அல்லது தன்னை நினைத்து வெட்கப்படுகிறார்களா என்று அறிய அவர்கள் கண்களை உற்றுநோக்கியும், பேச்சைக் கவனித்தும் நின்றார் - அந்த மனிதன் வெட்கப்படுகிறான், பதற்றமடைகிறான், அவனது கௌரவம் பாதிக்கப்படுகிறது... திரு. கோல்யாட்கின் தன் தொப்பியை ஜன்னல் பலகையின் மீது வைத்தார்; ஒரு கவனக்குறைவான அசைவு அதைத் தரையில் உருண்டு விழச் செய்தது. அந்த விருந்தினர் உடனடியாக அதை எடுக்க விரைந்தார், அதன் மீதிருந்த தூசியைத் தட்டிவிட்டு, கவனமாக அதை மீண்டும் அதன் இடத்தில் வைத்தார்; பின்னர், தான் பணிவாக அமர்ந்திருந்த நாற்காலிக்கு அருகில் தரையில் தனது சொந்தத் தொப்பியை வைத்தார். இந்தச் சிறிய சம்பவம் திரு. கோல்யாட்கினின் கண்களைச் சற்றுத் திறந்தது; அந்த மனிதர் கடும் நெருக்கடியில் இருப்பதை அவர் உணர்ந்தார். எனவே, அந்த விஷயத்தை விருந்தினரிடம் எப்படித் தொடங்குவது என்பது பற்றிய கவலையை அவர் கைவிட்டார்; அது முறையானது என்பதால், அந்தப் பொறுப்பை முழுமையாக விருந்தினரின் விருப்பத்திற்கே விட்டுவிட்டார். விருந்தினரும் தானாக முன்வந்து எதையும் பேசவில்லை; கூச்சம், லேசான தர்மசங்கடம் அல்லது விருந்தளிப்பவரே முன்னெடுப்பை மேற்கொள்ளட்டும் என்ற கண்ணியமான விருப்பம் - இவற்றில் எது காரணம் என்று சொல்ல முடியவில்லை. அந்தத் தருணத்தில் பெட்ருஷ்கா உள்ளே நுழைந்து வாசலிலேயே நின்றான்; விருந்தினரும் அவனது எஜமானரும் அமர்ந்திருந்த இடத்திற்கு நேர் எதிர் திசையில் தன் பார்வையை நிலைநிறுத்தினான்.

"இரவு உணவுக்கு இரண்டு பங்கு (portions) ஆர்டர் செய்யட்டுமா?" என்று அவன் சற்று கரகரப்பான குரலில் சாதாரணமாகக் கேட்டான்.

"நான்... எனக்குத் தெரியவில்லை... நீ... சரி, இரண்டு பங்கு கொண்டு வா, என் அருமை மனிதனே."

பெட்ருஷ்கா வெளியேறினான். திரு. கோல்யாட்கின் தன் விருந்தினரைப் பார்த்தார். அந்த விருந்தினரின் முகம் காது நுனி வரை சிவந்துபோனது. திரு. கோல்யாட்கின் ஒரு கனிவான மனிதர்; எனவே, தன் நல்ல உள்ளத்தின் காரணமாக, அவர் உடனடியாக ஒரு முடிவுக்கு வந்தார்:

"பாவம்," என்று அவர் நினைத்தார், "இவருக்கு இந்தப் பணி கிடைத்து ஒரு நாள்தான் ஆகிறது; இவர் தன் காலத்தில் பல கஷ்டங்களை அனுபவித்திருக்கலாம்; ஒருவேளை அவரிடம் இருக்கும் ஒரே நல்ல பொருள் அந்த கண்ணியமான உடை மட்டுமாகத்தான் இருக்கும், ஆனால் உண்பதற்கு ஒரு வாய் உணவு கூட இல்லாமல் இருக்கலாம். அவரைப் பாருங்கள் - எவ்வளவு ஒடுக்கப்பட்ட நிலையில் இருக்கிறார்! சரி, பரவாயில்லை; ஒரு வகையில், இது நல்லதுதான்..."

"என்னை மன்னிக்கவும்... ம்ம்..." திரு. கோல்யாட்கின் பேசத் தொடங்கினார். "சொல்லுங்கள், உங்கள் பெயரை நான் தெரிந்துகொள்ளலாமா?"

"நான்... நான்... யாகோவ் பெட்ரோவிச்," என்று அந்த விருந்தினர் மெல்லிய குரலில் கூறினார்; ஏதோ வெட்கத்தாலோ அல்லது தர்மசங்கடத்தாலோ பேசுவது போலவும், தானும் யாகோவ் பெட்ரோவிச் என்று பெயரிடப்பட்டதற்காக மன்னிப்பு கேட்பது போலவும் அவர் பேசினார்.

"யாகோவ் பெட்ரோவிச்!" என்று நம் கதாநாயகன் திரும்பக் கூறினார்; அவரால் தன் திகைப்பை மறைக்க முடியவில்லை. "ஆம் ஐயா, சரியாகச் சொன்னீர்கள்... உங்கள் பெயரையே கொண்டவன் நான்," என்று திரு. கோல்யாட்கினின் அந்த அடக்கமான விருந்தினர் பதிலளித்தார்; லேசாகப் புன்னகைத்து, சற்று நகைச்சுவையாகப் பேசவும் முயன்றார். ஆனால், தன்னைச் சந்தித்தவர் நகைச்சுவை உணர்வில் இல்லை என்பதை உணர்ந்ததும், அவர் உடனடியாகத் தன் புன்னகையை மறைத்துக்கொண்டு, மிகவும் தீவிரமான—அதே சமயம் சற்றுத் தடுமாற்றம் கலந்த—தோற்றத்தை மேற்கொண்டார்.

"நீங்கள்... அப்படியானால், நான் கேட்கலாமா... எந்தக் காரணத்திற்காக எனக்கு இந்த மரியாதை..."

"உங்கள் பெருந்தன்மையையும் நற்பண்புகளையும் அறிந்து," என்று அந்த விருந்தினர் நாற்காலியிலிருந்து சற்று எழுந்து நின்று, விரைவாகவும் அதே சமயம் தயக்கத்துடனும் குறுக்கிட்டுப் பேசினார், "நான் உங்களை அணுகி... உங்கள் நட்பையும் ஆதரவையும் கோரத் துணிந்தேன்..." என்று அவர் பேச்சை முடித்தார். வார்த்தைகளைத் தேர்ந்தெடுப்பதில் அவர் வெளிப்படையாகவே சிரமப்பட்டார்—அடிமைத்தனமாகத் தோன்றும் முகஸ்துதிக்கும், முறையற்ற சமத்துவ உணர்வை வெளிப்படுத்தும் துணிச்சலுக்கும் இடையே ஒரு சமநிலையை அவர் தேடிக்கொண்டிருந்தார். பொதுவாகச் சொன்னால், திரு. கோல்யாட்கினின் விருந்தினர், கிழிசல் ஒட்டப்பட்ட நீண்ட கோட் (tailcoat) அணிந்து, பாக்கெட்டில் கண்ணியமான அடையாள ஆவணத்தை வைத்திருக்கும் ஒரு 'கண்ணியமான ஏழையைப்' போல நடந்துகொண்டார்—அதாவது, பிச்சைக்காகக் கையேந்தும் கலையை இன்னும் முழுமையாகக் கற்றுக்கொள்ளாத ஒருவரைப் போல.

"நீங்கள் என்னைச் சங்கடப்படுத்துகிறீர்கள்," என்று திரு. கோல்யாட்கின் பதிலளித்தார்; அவர் தன்னைத்தானும், சுவர்களையும், தன் விருந்தினரையும் ஒருமுறை பார்த்துக்கொண்டார். "நான் எப்படி... அதாவது, நான் என்ன சொல்ல வருகிறேன் என்றால்... எந்த வகையில் நான் உங்களுக்கு உதவ முடியும்?"

"உங்களைப் பார்த்தவுடனேயே உங்கள் மீது எனக்கு ஒரு ஈர்ப்பு ஏற்பட்டது, யாகோவ் பெட்ரோவிச்; தயவுசெய்து என்னை மன்னிக்கவும்—நான் உங்கள் மீது நம்பிக்கை வைத்தேன்... உங்கள் மீது நம்பிக்கை வைக்கத் துணிந்தேன், யாகோவ் பெட்ரோவிச். நான்... நான் இங்கே வழிதெரியாமல் தவிக்கும் ஒரு மனிதன், யாகோவ் பெட்ரோவிச்—ஏழை, நிறையத் துன்பங்களை அனுபவித்தவன், யாகோவ் பெட்ரோவிச்—மேலும் நான் இந்தப் பகுதிக்குப் புதியவன். உங்கள் இயல்பான, உள்ளார்ந்த...""...உங்கள் உன்னதமான ஆன்மாவின் பண்புகள், என் பெயரைக் கொண்டவரே..."

திரு. கோல்யாட்கின் முகத்தைச் சுளித்தார்.

"நீங்கள் என் பெயரைக் கொண்டவர் என்பதாலும், நான் வந்த அதே பகுதியிலிருந்து வந்தவர் என்பதாலும், உங்களை அணுகி எனது இக்கட்டான சூழ்நிலையை எடுத்துரைக்கத் துணிந்தேன்."

"சரி, சரி; உண்மையில், என்ன சொல்வதென்றே எனக்குத் தெரியவில்லை," என்று திரு. கோல்யாட்கின் சங்கடமான குரலில் பதிலளித்தார். "நாம் இரவு உணவுக்குப் பிறகு பேசிக்கொள்ளலாம்..."

விருந்தினர் தலைவணங்கினார்; இரவு உணவு கொண்டு வரப்பட்டது. பெட்ருஷ்கா மேஜையைத் தயார் செய்தார்; விருந்தினரும் அவரை உபசரிப்பவரும் உணவருந்தத் தொடங்கினர். அந்த இரவு உணவு நீண்ட நேரம் நீடிக்கவில்லை; இருவருமே அவசரத்தில் இருந்தனர்—உபசரிப்பவருக்கு உடல்நிலை சரியில்லாத உணர்வு இருந்தது, அதோடு உணவின் தரம் குறைவாக இருந்ததற்காக அவருக்கு ஒருவித அவமானமும் இருந்தது (விருந்தினருக்கு ஒரு நல்ல விருந்தை அளிக்க விரும்பியதாலும், அதே சமயம் தான் ஒரு ஏழையைப் போல வாழவில்லை என்பதைக் காட்ட விரும்பியதாலும் அந்த அவமானம்). மறுபுறம், விருந்தினர் மிகுந்த பதற்றத்துடனும் சங்கடத்துடனும் காணப்பட்டார். ஒரு துண்டு ரொட்டியை எடுத்து உண்ட பிறகு, அடுத்த துண்டை எடுக்க அவர் அஞ்சினார்; உணவின் சிறந்த பகுதிகளை எடுத்துக்கொள்வதில் அவருக்குத் தயக்கம் இருந்தது; தனக்கு பசியே இல்லை என்றும், உணவு மிகச் சிறப்பாக இருந்ததாகவும், தான் முழு திருப்தி அடைந்ததாகவும், தன் வாழ்நாள் முழுவதும் நன்றியுடன் இருப்பதாகவும் அவர் திரும்பத் திரும்பக் கூறினார். உணவு முடிந்ததும், திரு. கோல்யாட்கின் தனது புகைக்குழாயைப் (pipe) பற்றவைத்தார், மேலும் நண்பருக்காக வைத்திருந்த மற்றொரு குழாயை விருந்தினருக்கு அளித்தார்; இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் எதிரே அமர்ந்தனர், விருந்தினர் தனது சாகசங்களைப் பற்றி விவரிக்கத் தொடங்கினார்.

திரு. கோல்யாட்கின் ஜூனியரின் விவரிப்பு மூன்று அல்லது நான்கு மணி நேரம் நீடித்தது. இருப்பினும், அவரது சாகசங்களின் கதை மிகவும் அற்பமான—மிகவும் சாதாரணமான என்று கூடச் சொல்லலாம்—சூழல்களைக் கொண்டதாகவே இருந்தது. பேச்சுவார்த்தையானது ஒரு மாகாண அரசு அலுவலகத்தில் பணிபுரிவது, அரசு வழக்கறிஞர்கள் மற்றும் தலைவர்கள், அதிகாரத்துவ சூழ்ச்சிகள், மூத்த எழுத்தர் ஒருவரின் ஒழுக்கச் சீர்கேடு, அரசு ஆய்வாளர், மேலதிகாரிகளின் திடீர் மாற்றம் மற்றும் எந்தத் தவறும் செய்யாத நிலையில் திரு. கோல்யாட்கின் ஜூனியர் எவ்வாறு துன்பப்பட்டார் என்பது பற்றியெல்லாம் திரும்பியது; அது அவரது வயதான அத்தை பெலஜேயா செம்யோனோவ்னா பற்றியும், எதிரிகளின் சூழ்ச்சியால் அவர் தனது வேலையை இழந்து செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க் வரை நடந்தே வந்ததைப் பற்றியும் தொட்டுச் சென்றது; இந்த நகரத்தில் அவர் எவ்வளவு துன்பங்களையும் இன்னல்களையும் அனுபவித்தார் என்பதை அவர் விவரித்தார்—நீண்ட காலமாக வேலை தேடியும் பலனளிக்காதது, கையில் இருந்த பணமும் உணவும் தீர்ந்துபோனது, கிட்டத்தட்ட தெருவிலேயே வசிக்கும் நிலை, கண்ணீருடன் பழைய ரொட்டியை உண்டு பச்சைக் தரையில் உறங்கியது என அனைத்தையும் கூறினார். இறுதியில், ஒரு நல்ல உள்ளம் கொண்டவர் அவருக்கு உதவ முன்வந்து, அவரைப் பரிந்துரைத்து, தாராள மனதுடன் ஒரு புதிய வேலையையும் பெற்றுத் தந்தார் என்பதையும் அவர் தெரிவித்தார். திரு. கோல்யாட்கினின் விருந்தினர் தனது கதையைச் சொல்லும்போது கண்ணீர் விட்டார்; எண்ணெய் பூசப்பட்ட துணியைப் (oilcloth) போன்ற தோற்றமளித்த நீல நிறக் கட்டங்கள் கொண்ட கைக்குட்டையால் அந்தக் கண்ணீரைத் துடைத்துக்கொண்டார். இறுதியில் திரு. கோல்யாட்கினிடம் தன் மனதை முழுமையாகத் திறந்து பேசினார்; வாழ்வதற்கோ அல்லது முறையாகக் குடியேறுவதற்கோ அவரிடம் வசதி இல்லை என்பது மட்டுமல்லாமல், முறையான சீருடை வாங்குவதற்குக் கூட பணம் இல்லை என்பதை ஒப்புக்கொண்டார். கண்ணியமான காலணிகளை வாங்குவதற்குக்கூட அவரால் போதுமான பணத்தைச் சேர்க்க முடியவில்லை என்றும், அவர் அணிந்திருந்த நீண்ட கோட் (frock coat) சிறிது காலத்திற்கு மட்டுமே இரவலாகப் பெறப்பட்டது என்றும் விளக்கினார்.

திரு. கோல்யாட்கின் மிகவும் நெகிழ்ந்து போனார்; அவரது இதயம் உண்மையாகவே தொட்டுணரப்பட்டது. உண்மையில், அந்த விருந்தினரின் கதை மிகவும் சாதாரணமான ஒன்றாக இருந்தபோதிலும், அதன் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் திரு. கோல்யாட்கினின் இதயத்தில் சொர்க்கத்திலிருந்து விழுந்த 'மன்னா' (தெய்வீக உணவு) போல இனிமையாக விழுந்தது. உண்மை என்னவென்றால், திரு. கோல்யாட்கின் தனது மனதில் எஞ்சியிருந்த கடைசிச் சந்தேகங்களையும் தூக்கியெறிந்துவிட்டு, தன் இதயத்தை சுதந்திரத்திற்கும் மகிழ்ச்சிக்கும் விட்டுக்கொடுத்தார்; அத்துடன், தன்னைத்தானே ஒரு முட்டாள் என்று மனதிற்குள் ஒப்புக்கொண்டார். அனைத்தும் மிகவும் இயல்பாகத் தோன்றின! கவலைப்படுவதற்கும், பதற்றமடைவதற்கும் நிச்சயமாகக் காரணங்கள் இருந்தன! ஒரு நுட்பமான சூழல் இருந்தது உண்மைதான்—ஆனால் அது உண்மையான சிக்கல் அல்ல: ஒரு மனிதனுக்கு எந்தத் தவறும் இல்லாதபோது—இயற்கையே இதில் ஒரு பங்கை வகித்திருக்கும்போது—அது ஒரு மனிதனை அவமானப்படுத்தவோ, அவனது நற்பெயரைக் கெடுக்கவோ அல்லது அவனது வேலையை அழிக்கவோ முடியாது. அதுமட்டுமின்றி, அந்த விருந்தினர் பாதுகாப்பை நாடியிருந்தார்; அவர் கண்ணீர் விட்டார் மற்றும் விதியைச் சாடினார்; அவர் மிகவும் கள்ளங்கபடமற்றவராகவும்—தீய எண்ணங்களோ சூழ்ச்சியோ இல்லாதவராகவும்—பரிதாபகரமானவராகவும், முக்கியத்துவமற்றவராகவும் தோன்றினார். இப்போது, ​​தனக்கும் தன்னை உபசரிப்பவருக்கும் இடையே உள்ள விசித்திரமான முக ஒற்றுமையைக் குறித்து—ஒருவேளை வேறு காரணத்திற்காக இருக்கலாம்—அவர் வெட்கப்படுவதாகவும் தோன்றியது. அவர் மிகவும் முன்மாதிரியான முறையில் நடந்துகொண்டார்; எப்போதும் தன்னை உபசரிப்பவரை மகிழ்விக்க முயன்றார்—மற்றொருவருக்குத் தவறு செய்துவிட்டதாக உணரும், குற்ற உணர்ச்சியால் வாடும் ஒரு மனிதனின் பார்வையுடன் அவரைப் பார்த்தார். உதாரணமாக, ஏதேனும் ஒரு கருத்து வேறுபாட்டிற்குரிய விஷயம் எழுந்தால், அந்த விருந்தினர் உடனடியாக திரு. கோல்யாட்கினின் கருத்தை ஏற்றுக்கொள்வார். தவறுதலாக திரு. கோல்யாட்கினின் கருத்துக்கு முரணான ஒன்றைச் சொல்லிவிட்டு, தான் தவறிழைத்துவிட்டதை உணர்ந்தால், உடனே அதைத் திருத்திக்கொண்டு, அதற்கான விளக்கத்தையும் அளிப்பார்; மேலும், தனது விருந்தளிப்பவர் எப்படிக் கருதினாரோ, அதேபோல்தான்தானும் கருதுவதாகவும், விஷயங்களை அதே கண்ணோட்டத்தில் பார்ப்பதாகவும் தெளிவுபடுத்துவார். சுருக்கமாகச் சொன்னால், திரு. கோல்யாட்கினுடன் ஒருமித்த கருத்தை எட்ட அந்த விருந்தினர் முழு முயற்சியும் மேற்கொண்டார்; இதனால், அந்த விருந்தினர் எல்லா வகையிலும் மிகவும் கனிவான மனிதர் என்ற முடிவுக்கு திரு. கோல்யாட்கின் வந்தார். இதற்கிடையில் தேநீர் பரிமாறப்பட்டது; நேரம் எட்டு மணியைக் கடந்திருந்தது. திரு. கோல்யாட்கின் மிகுந்த உற்சாகத்துடன் இருந்தார்; அவர் மகிழ்ச்சியும் குதூகலமும் அடைந்து, இயல்பான உற்சாகம் பெற்று, இறுதியில் தனது விருந்தினருடன் மிகவும் சுவாரஸ்யமான மற்றும் ஈடுபாடுமிக்க உரையாடலைத் தொடங்கினார். மிகுந்த உற்சாகத்தில் இருக்கும்போது, ​​சுவாரஸ்யமான விஷயங்களை அவ்வப்போது விவரிப்பதில் திரு. கோல்யாட்கினுக்கு விருப்பம் உண்டு. இந்தச் சந்தர்ப்பத்திலும் அதுவே நடந்தது: தலைநகரம் பற்றியும்—அங்குள்ள பொழுதுபோக்குகள் மற்றும் அழகிய இடங்கள், நாடக அரங்கம், கிளப்புகள் மற்றும் பிரியுல்லோவின் ஓவியம்[26] ஆகியவை பற்றியும்; 'சம்மர் கார்டன்' (Summer Garden) எனப்படும் கோடைக்காலப் பூங்காவின் இரும்பு வேலியைப் பார்ப்பதற்காகவே இங்கிலாந்திலிருந்து செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கிற்குப் பயணம் செய்து, அதைப் பார்த்த உடனேயே திரும்பிச் சென்ற இரண்டு ஆங்கிலேயர்களைப் பற்றியும்[27]; மேலும் தனது பணி, ஓல்சுஃபி இவனோவிச் மற்றும் ஆண்ட்ரி பிலிப்போவ் ஆகியோர் பற்றியும் அவர் தனது விருந்தினரிடம் விரிவாகப் பேசினார்.

 ...ரஷ்யா எப்படி ஒவ்வொரு மணிநேரமும் முழுமையை நோக்கி முன்னேறிக் கொண்டிருக்கிறது என்பது பற்றியும், இங்கே...

"இன்று சொல்லாற்றல் கலைகள் செழித்தோங்குகின்றன;"

என்பது பற்றியும், *தி நார்தர்ன் பீ* (The Northern Bee) இதழில் சமீபத்தில் படித்த ஒரு சிறு நிகழ்வு பற்றியும், இந்தியாவில் அசாதாரண வலிமை கொண்ட ஒரு பெரிய மலைப்பாம்பு (boa constrictor) இருப்பது பற்றியும்; இறுதியாக, பேரன் பிராம்பியஸ் (Baron Brambeus) பற்றியும் எனப் பல விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசினார். சுருக்கமாகச் சொன்னால், திரு. கோல்யாட்கின் மிகுந்த மகிழ்ச்சியில் இருந்தார்—முதலாவதாக, அவர் முழுமையான நிம்மதியுடன் இருந்தார்; இரண்டாவதாக, அவர் தனது எதிரிகளைக் கண்டு அஞ்சவில்லை என்பது மட்டுமல்லாமல், அவர்களை ஒரு தீர்க்கமான போருக்கு அழைக்கவும் தயாராக இருந்தார்; மூன்றாவதாக, அவர் தனிப்பட்ட முறையில் ஒருவருக்கு ஆதரவளித்து, ஒரு நல்ல காரியத்தைச் செய்து கொண்டிருந்தார். இருப்பினும், ஆழ்மனதில் அந்தத் தருணத்தில் அவர் முழுமையான மகிழ்ச்சியுடன் இல்லை என்பதை ஒப்புக்கொண்டார்—ஏனெனில் சந்தேகமெனும் ஒரு சிறு புழு அவரது இதயத்தைக் குடைந்து கொண்டிருந்தது. முந்தைய நாள் மாலை ஓல்சுஃபி இவனோவிச்சின் வீட்டில் நடந்த நிகழ்வுகளின் நினைவுகள் அவரைத் துயரப்படுத்தின. நேற்று நடந்த சில விஷயங்கள் நடக்காமல் இருந்திருக்க வேண்டும் என்று அவர் இப்போது பெரிதும் விரும்பினார். "இருப்பினும், இது உண்மையில் பெரிய விஷயமல்ல!" என்று நமது கதாநாயகன் இறுதியாக முடிவெடுத்தார்; இனிவரும் காலங்களில் சரியாக நடந்துகொள்வதாகவும், அத்தகைய தவறுகளைத் தவிர்ப்பதாகவும் உறுதியெடுத்துக்கொண்டார். திரு. கோல்யாட்கின் இப்போது உற்சாகமாகவும், திடீரென முழு மகிழ்ச்சியுடனும் இருந்ததால், அந்த நல்ல வாழ்க்கையை அனுபவிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் அவருக்குள் எழுந்தது. பெட்ருஷ்கா ரம் (rum) கொண்டு வந்தான், 'பஞ்ச்' (punch) பானம் தயாரிக்கப்பட்டது. விருந்தினரும் அவரை உபசரிப்பவரும் தலா ஒன்று அல்லது இரண்டு கிளாஸ் அருந்தினர். அந்த விருந்தினர் முன்பை விட மிகவும் கனிவானவராகவும், வெளிப்படையான மற்றும் மகிழ்ச்சியான சுபாவம் கொண்டவராகவும் இருந்தார்; அவர் திரு. கோல்யாட்கினின் மகிழ்ச்சியில் முழுமையாகப் பங்கேற்றார், அவரை உபசரிப்பவரின் மகிழ்ச்சியில் மட்டுமே தானும் மகிழ்வது போல் தோன்றியது, மேலும் அவரைத் தனது உண்மையான மற்றும் ஒரே நலம் விரும்பியாகக் கருதினார். ஒரு பேனாவையும் காகிதத் துண்டையும் எடுத்துக்கொண்டு, தான் எழுதப்போவதை பார்க்க வேண்டாம் என்று திரு. கோல்யாட்கினிடம் கேட்டுக்கொண்டார்; பின்னர், எழுதி முடித்ததும், தான் எழுதிய அனைத்தையும் அவரிடம் காட்டினார். அது நான்கு வரிகளைக் கொண்ட ஒரு கவிதையாக (quatrain) இருந்தது—மிகுந்த உணர்வுப்பூர்வமாகவும், அதே சமயம் சிறந்த நடையிலும் கையெழுத்திலும் எழுதப்பட்டிருந்தது—வெளிப்படையாக அது அந்த அன்பான விருந்தினரே இயற்றியது. அந்தக் கவிதை வரிகள் பின்வருமாறு அமைந்திருந்தன:

நீர் என்னை மறந்துவிட்டாலும்,
நான் உம்மை மறக்கமாட்டேன்;
வாழ்வில் எது வேண்டுமானாலும் நடக்கலாம்—
நீரும் என்னை மறந்துவிடாதீர்! கண்களில் கண்ணீருடன் திரு. கோல்யாட்கின் தனது விருந்தினரைக் கட்டியணைத்துக்கொண்டார்; இறுதியில் உணர்ச்சிவசப்பட்ட நிலையில், ஆண்ட்ரே பிலிப்போவிச் மற்றும் கிளாரா ஓல்சுஃப்யெவ்னா ஆகியோரைப் பற்றிய விஷயங்களுக்கு முக்கியத்துவம் அளித்து, தனது சொந்த ரகசியங்கள் மற்றும் மர்மங்கள் சிலவற்றை அவரிடம் பகிர்ந்துகொண்டார். "யாக்கோவ் பெட்ரோவிச், நாம் இருவரும் மிகச் சிறப்பாகப் பழகிப்போவோம் என்பது உங்களுக்குத் தெரியும்," என்று நமது கதாநாயகன் தன் விருந்தினரிடம் கூறினார். "நீங்களும் நானும், யாக்கோவ் பெட்ரோவிச், தண்ணீரில் வாழும் மீன்களைப் போலவும், சொந்தச் சகோதரர்களைப் போலவும் வாழ்வோம். நாம் தந்திரமாகச் செயல்படுவோம் நண்பரே—நாம் இணைந்து திட்டங்களை வகுப்போம்; அவர்களை எரிச்சலூட்டும் வகையில் ஒரு சூழ்ச்சியை முன்னெடுப்போம்... ஆம், அவர்களைக் கோபமூட்டும் ஒரு சூழ்ச்சி. ஆனால், *அவர்களில்* யாரிடமும் எதையும் சொல்லிவிடாதீர்கள். யாக்கோவ் பெட்ரோவிச், எனக்கு உங்களை நன்றாகத் தெரியும், உங்கள் குணத்தையும் நான் புரிந்துகொள்கிறேன்; நீங்கள் எல்லாவற்றையும் வெளிப்படையாகச் சொல்லிவிடும் இயல்புடையவர்—அவ்வளவு நேர்மையான ஆன்மா உங்களுடையது! நீங்கள் அவர்கள் அனைவரிடமிருந்தும் விலகியே இருக்க வேண்டும் நண்பரே." விருந்தினர் அதை முழுமையாக ஏற்றுக்கொண்டு, திரு. கோல்யாட்கினுக்கு நன்றி தெரிவித்து, தானும் சில துளிகள் கண்ணீர் விட்டார். "யாஷா," என்று திரு. கோல்யாட்கின் நடுங்கும் குரலில் தொடர்ந்தார், "நீ என்னுடன் வந்து தங்க வேண்டும்—சிறிது காலத்திற்கோ அல்லது நிரந்தரமாகவோ கூட. நாம் நன்றாகப் பழகிவிடுவோம். என்ன சொல்கிறாய் நண்பரே? இப்போது நாம் இருக்கும் இந்த விசித்திரமான சூழ்நிலையைப் பற்றிக் கவலைப்படவோ அல்லது குறை கூறவோ வேண்டாம்; குறை கூறுவது பாவம் நண்பரே..." "இது இயற்கையின் செயல்! அன்னை இயற்கை தாராளமானவள்—அதுதான் விஷயம், சகோதரனே யாஷா! உன் மீதான அன்பினால்—சகோதர அன்பினால்—இதைச் சொல்கிறேன். ஆனால் நீயும் நானும், யாஷா, தந்திரமாகச் செயல்படுவோம்; அவர்களை வீழ்த்துவோம், அவர்களுக்கு ஒரு பாடம் புகட்டுவோம்." 'பஞ்ச்' (punch) பானம் ஆளுக்கு மூன்று அல்லது நான்கு கிளாஸ்கள் வரை சென்றடைந்த நிலையில், திரு. கோல்யாட்கின் இரண்டு உணர்வுகளை அனுபவிக்கத் தொடங்கினார்: ஒன்று, அவர் அளவற்ற மகிழ்ச்சியில் இருந்தார்; மற்றொன்று, அவரால் இனி தன் கால்களில் நிற்க முடியவில்லை. இயல்பாகவே, அந்த விருந்தினர் இரவைக் கழிக்க அங்கேயே தங்க அழைக்கப்பட்டார். இரண்டு வரிசை நாற்காலிகளைக் கொண்டு அவசரமாக ஒரு படுக்கை அமைக்கப்பட்டது. திரு. கோல்யாட்கின் ஜூனியர், நண்பரின் கூரையின் கீழ் வெறும் தரையில் கூட மென்மையாக உறங்க முடியும் என்று கூறினார்; தன்னைப் பொறுத்தவரை, தான் எங்கு தங்க நேர்ந்தாலும், மனநிறைவுடனும் நன்றியுடனும் அங்கேயே உறங்குவதாகக் கூறினார்; அவர் இப்போது சொர்க்கத்தில் இருப்பதாக உணர்ந்தார்; எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, தன் வாழ்நாளில் பல துரதிர்ஷ்டங்களையும் துயரங்களையும் தாங்கியிருந்தார்—அனைத்தையும் கண்டார், அனைத்தையும் அனுபவித்தார்—மேலும்—எதிர்காலம் என்ன வைத்திருக்கிறது என்று யாருக்குத் தெரியும்?—இன்னும் பலவற்றையும் தாங்க வேண்டியிருக்கலாம். இதற்கு திரு. கோல்யாட்கின் (மூத்தவர்) மறுப்பு தெரிவித்து, ஒருவர் தன் முழு நம்பிக்கையையும் கடவுள் மீதே வைக்க வேண்டும் என்று வாதிடத் தொடங்கினார். அந்த விருந்தினரும் அதை முழுமையாக ஏற்றுக்கொண்டு, இயல்பாகவே கடவுளுக்கு நிகராக யாரும் இல்லை என்று கூறினார். அப்போது, ​​தூக்கத்தில் கூட கடவுளின் பெயரை உச்சரிக்கும் துருக்கியர்களின் செயல் ஒரு வகையில் சரியானதுதான் என்று திரு. கோல்யாட்கின் (மூத்தவர்) குறிப்பிட்டார். பின்னர்—துருக்கிய இறைத்தூதர் முஹம்மது மீது சுமத்தப்பட்ட சில அவதூறுகள் குறித்து சில அறிஞர்களின் கருத்துகளுடன் உடன்படாத அதே வேளையில், அவரை ஒரு சிறந்த அரசியல் ராஜதந்திரி என்று அங்கீகரித்தவாறே—திரு. கோல்யாட்கின் அல்ஜீரிய முடிதிருத்தும் நிலையம் பற்றிய சுவாரஸ்யமான விவரிப்புக்கு மாறினார்; அது பற்றி அவர் ஒரு தொகுப்பு நூலில் படித்திருந்தார். துருக்கியர்களின் அப்பாவிக் குணத்தைக் கண்டு விருந்தினரும் அவரை உபசரித்தவரும் மனதாரச் சிரித்தனர்; இருப்பினும், அபினியால் தூண்டப்பட்ட அந்தத் தீவிரமான மனநிலையைக் கண்டு வியக்காமல் இருக்க முடியவில்லை... இறுதியில் அந்த விருந்தினர் ஆடைகளைக் கழற்றத் தொடங்கினார்; அதே வேளையில் திரு. கோல்யாட்கின் தடுப்புத் திரைக்குப் பின்னால் சென்றார்—ஒருபுறம் தன் நல்லெண்ணத்தின் காரணமாக (அவரிடம் ஒரு நல்ல சட்டை கூட இல்லாமல் இருக்கலாம் என்று நினைத்து, ஏற்கனவே பல துன்பங்களைச் சந்தித்த அவருக்கு மேலும் சங்கடம் ஏற்படக்கூடாது என்று விரும்பியதால்), மறுபுறம் பெட்ருஷ்காவை எடைபோடவும், அவரைப் பற்றி அறிந்துகொள்ளவும், முடிந்தால் அவரை உற்சாகப்படுத்தவும், அனைவரையும் மகிழ்ச்சியாக வைத்திருக்கவும், மேஜையில் உப்பு சிந்தாதவாறு (அதாவது தேவையற்ற மனக்கசப்புகள் ஏற்படாதவாறு) கனிவாக நடந்துகொள்ளவும் அவர் அவ்வாறு செய்தார்...பெட்ருஷ்கா இன்னும் திரு. கோல்யாட்கினுக்கு ஒருவித অস্বস্তியையே ஏற்படுத்திக்கொண்டிருந்தான் என்பதைக் குறிப்பிட வேண்டும்.

"இப்போது நீ தூங்கச் செல், பியோத்ர்," என்று திரு. கோல்யாட்கின் தன் வேலையாளின் அறைக்குள் நுழைந்தவாறே மென்மையாகக் கூறினார். "இப்போது தூங்கச் சென்று, நாளை காலை எட்டு மணிக்கு என்னை எழுப்பிவிடு. புரிகிறதா, பெட்ருஷ்கா?"

திரு. கோல்யாட்கின் வழக்கத்திற்கு மாறான மென்மையுடனும் பாசத்துடனும் பேசினார். ஆனால் பெட்ருஷ்கா மௌனமாகவே இருந்தான். அப்போது அவன் தன் படுக்கையைச் சரிசெய்வதில் மும்முரமாக இருந்தான்; தன் எஜமானரைத் திரும்பிப் பார்க்கக்கூட இல்லை—உண்மையில் மரியாதையின் நிமித்தமாவது அவன் அப்படிச் செய்திருக்க வேண்டும்.

"நான் சொல்வது கேட்டதா, பியோத்ர்?" என்று திரு. கோல்யாட்கின் தொடர்ந்தார். "இப்போது தூங்கச் செல், நாளை—பெட்ருஷ்கா—காலை எட்டு மணிக்கு என்னை எழுப்பிவிடு; புரிகிறதா?"

"நினைவில் வைத்துக்கொள்கிறேன், நினைவில் வைத்துக்கொள்கிறேன்—இதைப் பற்றித் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லத் தேவையில்லை," என்று பெட்ருஷ்கா தனக்குள்ளேயே முணுமுணுத்தான்.

"சரிதான், பெட்ருஷ்கா; நீயும் நிம்மதியாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் இருக்க வேண்டும் என்பதற்காகத்தான் நான் இதைச் சொல்கிறேன். இப்போது நாம் அனைவரும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறோம், பார்த்தாயா? அதனால் நீயும் நிம்மதியாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் இருக்க வேண்டும் என்று நான் விரும்புகிறேன். சரி, இனிய இரவு வணக்கம். தூங்கச் செல், பெட்ருஷ்கா, தூங்கச் செல்; நாம் எல்லோரும் வேலை செய்ய வேண்டியிருக்கிறது... என் அருமை நண்பனே, வேறு விதமான எண்ணங்கள் எதையும் வளர்த்துக்கொள்ளாதே..."

திரு. கோல்யாட்கின் மேலும் ஏதோ சொல்லத் தொடங்கிவிட்டு, சட்டென்று நிறுத்திக்கொண்டார். "இது கொஞ்சம் அதிகமோ?" என்று அவர் நினைத்தார். "நான் எல்லை மீறிவிட்டேனோ? எப்போதும் இப்படித்தான்; நான் எப்போதும் எல்லாவற்றையும் அளவுக்கு அதிகமாகவே செய்துவிடுகிறேன்." நம் கதாநாயகன் தன்னைப்பற்றி ஒருவித அதிருப்தியுடன் பெட்ருஷ்காவின் அறையை விட்டு வெளியேறினார். அதோடு, பெட்ருஷ்காவின் முரட்டுத்தனமும் பதிலளிக்காத தன்மையும் அவருக்குச் சற்று மனவருத்தத்தை அளித்தன. "அந்தக் கயவனுடன் நட்பாக இருக்க முயல்கிறோம், எஜமானரே அவனிடம் பேசி அவனைச் சிறப்பிக்கிறார், ஆனால் அவன் அதை மதிக்கவில்லை," என்று திரு. கோல்யாட்கின் நினைத்தார். "இருப்பினும், அந்த இனத்தின் கேவலமான இயல்பே அப்படித்தான்!" சிறிது தள்ளாடியபடியே அவர் அறைக்குத் திரும்பினார்; தன் விருந்தினர் உறங்கத் தயாராகிவிட்டதைக் கண்டதும், படுக்கையின் விளிம்பில் சிறிது நேரம் அமர்ந்தார். "சரி, ஒப்புக்கொள் யஷா," என்று தலையை அசைத்தபடியே மெல்லிய குரலில் பேசத் தொடங்கினார், "நீ—நீ ஒரு அயோக்கியன்—எனக்கு அநீதி இழைத்துவிட்டாய், இல்லையா? உனக்குத் தெரியும், என் பெயரைக் கொண்டவனே... உனக்குத் தெரியும்..." என்று தன் விருந்தினரிடம் மிகவும் நெருக்கமான, கேலி கலந்த தொனியில் பேசினார். இறுதியாக, அவரிடம் நட்புடன் 'শুভ রাত্রি' (goodnight) கூறிவிட்டு, திரு. கோல்யாட்கின் படுக்கைக்குச் சென்றார். இதற்கிடையில், அந்த விருந்தினர் குறட்டை விடத் தொடங்கினார். திரு. கோல்யாட்கினும் படுக்கைக்குத் தயாரானார்; அப்போது தனக்குள்ளேயே சிரித்துக்கொண்டு முணுமுணுத்தார்: "இன்று இரவு நீ குடித்திருக்கிறாய், என் அருமை நண்பனே, யாகோவ் பெட்ரோவிச்—நீ ஒரு அயோக்கியன், கோல்யாட்கா—அப்படிப்பட்ட ஆள் தான் நீ! சரி, எதற்காக இவ்வளவு மகிழ்ச்சி? நாளை நீ கண்ணீர் சிந்தப்போகிறாய், அழுகை மூஞ்சியே—உன்னை வைத்துக்கொண்டு நான் என்ன செய்யப் போகிறேன்?" அப்போது, ​​திரு. கோல்யாட்கினின் உள்ளத்தில் ஒரு விசித்திரமான உணர்வு எழுந்தது—அது சந்தேகம் அல்லது குற்ற உணர்வைப் போன்ற ஒன்று. "நான் என் கட்டுப்பாட்டை இழந்துவிட்டேன்," என்று அவர் நினைத்தார்; "இப்போது தலை சுற்றுகிறது, நான் குடித்திருக்கிறேன்; என்னால் என்னைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை—நான் எவ்வளவு பெரிய முட்டாள்! அர்த்தமற்ற பல விஷயங்களைப் பேசிவிட்டேன், அதோடு தந்திரமான நரியைப் போல நடந்துகொள்ளவும் திட்டமிட்டேன்—நான் ஒரு அயோக்கியன். நிச்சயமாக, மன்னிப்பதும் அவமதிப்புகளை மறந்துவிடுவதும் உயர்ந்த பண்புதான், ஆனாலும்—இது ஒரு மோசமான விஷயம்! நிலைமை அப்படித்தான் இருக்கிறது!" பின்னர் திரு. கோல்யாட்கின் எழுந்து, மெழுகுவர்த்தியை எடுத்துக்கொண்டு, கால் சத்தம் கேட்காதவாறு நடந்து சென்று, உறங்கிக்கொண்டிருந்த விருந்தினரை ஒருமுறை கடைசியாகப் பார்த்தார். ஆழ்ந்த சிந்தனையில் நீண்ட நேரம் அவர் மீது குனிந்தபடி நின்றார். "அருவருப்பான காட்சி! ஒரு கேலிச்சித்திரம்—முற்றிலும் ஒரு கேலிச்சித்திரம், அவ்வளவுதான்!"

இறுதியில், திரு. கோல்யாட்கின் படுக்கையில் படுத்தார். அவர் தலை இரைச்சலுடனும், துடிப்புடனும், ரீங்காரத்துடனும் இருந்தது. அவர் மெல்லத் தூக்க நிலைக்குச் சென்றார்... எதையாவது சிந்திக்க முயன்றார், மிகவும் சுவாரஸ்யமான ஒன்றை நினைவுகூர முயன்றார், மிக முக்கியமான ஒன்றை—ஏதோ ஒரு நுட்பமான விஷயத்தை—தீர்க்க முயன்றார்; ஆனால் அவரால் முடியவில்லை. வெற்றி உணர்வுடன் இருந்த அவர் மீது தூக்கம் கவிழ்ந்தது; ஒரு சிநேகபூர்வமான சந்திப்பில் வழக்கத்திற்கு மாறாக ஐந்து குவளைகள் 'பஞ்ச்' (punch) பானத்தை அருந்தியவர்கள் எப்படித் திடீரெனத் தூங்கிவிடுவார்களோ, அதேபோல அவரும் தூங்கிப்போனார்.
VIII

வழக்கம் போலவே, மறுநாள் காலை எட்டு மணிக்கு திரு. கோல்யாட்கின் விழித்தெழுந்தார்; விழித்ததும் முந்தைய நாள் மாலை நடந்த நிகழ்வுகள் அவருக்கு நினைவுக்கு வந்தன—அவர் முகம் சுளித்தார். "நேற்று நான் என்னை எவ்வளவு முட்டாளாக்கிக்கொண்டேன்!" என்று நினைத்தபடியே படுக்கையிலிருந்து எழுந்த அவர், தன் விருந்தினர் படுத்திருந்த படுக்கையைப் பார்த்தார். ஆனால், அந்த அறையில் விருந்தினரோ அல்லது அவர் படுத்திருந்த படுக்கையோகூட இல்லை என்பதைக் கண்டபோது அவர் அடைந்த ஆச்சரியத்திற்கு அளவே இல்லை! "இது என்ன?" என்று திரு. கோல்யாட்கின் கத்தும் தொனியில் கேட்டார். "இதன் பொருள் என்ன? இந்த புதிய மாற்றத்தின் முக்கியத்துவம் என்ன?" அந்த வெறுமையான இடத்தைப் பார்த்து திகைப்புடன் வாய் பிளந்து நின்றுகொண்டிருந்தபோது, ​​கதவு கீச்சிடும் சத்தத்துடன் திறக்க, பெட்ருஷ்கா தேநீர் தட்டுடன் உள்ளே நுழைந்தான். "அவன் எங்கே? எங்கே?" என்று முந்தைய இரவு விருந்தினர் படுத்திருந்த இடத்தைச் சுட்டிக்காட்டி நம் கதாநாயகன் மெல்லிய குரலில் கேட்டார். முதலில், பெட்ருஷ்கா எந்தப் பதிலும் சொல்லவில்லை; தன் எஜமானரைப் பார்க்கக்கூட இல்லை. அதற்குப் பதிலாக, அவன் தன் பார்வையை வலதுபுற மூலையை நோக்கித் திருப்பினான்; இதனால் திரு. கோல்யாட்கினும் அந்தத் திசையைப் பார்க்க வேண்டியதாயிற்று. இறுதியாக, ஒரு கணம் மௌனமாக இருந்த பிறகு, பெட்ருஷ்கா கரகரப்பான, முரட்டுத்தனமான குரலில், "எஜமான் வீட்டில் இல்லை" என்று பதிலளித்தான்.

— "முட்டாளே; ஆனால் நான்தானே உன் எஜமான், பெட்ருஷ்கா," என்று திரு. கோல்யாட்கின் தன் வேலையாளைக் கண்கள் விரியப் பார்த்தபடி தழுதழுத்த குரலில் கூறினார்.

பெட்ருஷ்கா எந்தப் பதிலும் சொல்லவில்லை, ஆனால் அவன் திரு. கோல்யாட்கினைப் பார்த்த விதம் அவரைச் செவிமடல் வரை சிவக்க வைத்தது—அவன் ஒருவித அவமதிப்பு கலந்த குற்றச்சாட்டுடன் பார்த்தான்; அது ஒருவகையில் வெளிப்படையான ஏச்சுக்குச் சமமாக இருந்தது. திரு. கோல்யாட்கின் முற்றிலும் மனமுடைந்து போனார். இறுதியாக, அந்த மற்ற நபர் ஒன்றரை மணி நேரத்திற்கு முன்பே சென்றுவிட்டதாகவும், காத்திருக்க விரும்பவில்லை என்றும் பெட்ருஷ்கா கூறினான். அந்தப் பதில், இயல்பாகவே, நம்பத்தகுந்ததாகவும் உண்மையாக இருக்கக்கூடியதாகவும் இருந்தது; பெத்ருஷ்கா பொய் சொல்லவில்லை என்பதும், அவனது அவமதிப்பு கலந்த பார்வையும் அவன் பயன்படுத்திய "மற்றவர்" (the other) என்ற சொல்லும் அந்த மோசமான, நன்கு அறியப்பட்ட சூழலின் விளைவுதான் என்பதும் தெளிவாகத் தெரிந்தது; ஆயினும், ஏதோ சரியில்லை என்பதையும், விதி தனக்காக மற்றொரு "பரிசை"த் தயார் செய்து கொண்டிருக்கிறது என்பதையும் திரு. கோல்யாட்கின் - எவ்வளவு மங்கலாக இருந்தாலும் - புரிந்துகொண்டார்.

 ...மிகவும் விரும்பத்தகாத ஒன்று. "சரி, பார்க்கலாம்," என்று தனக்குள்ளேயே நினைத்துக்கொண்டான்; "பார்ப்போம்; உரிய நேரத்தில் இதற்கெல்லாம் ஒரு தீர்வு காண்போம்... கடவுளே!" என்று அவன் முனகினான்; அவனது குரல் முற்றிலும் மாறியிருந்தது. "நான் ஏன் அவனை அழைத்தேன்? என்ன நினைத்துக்கொண்டு அப்படிச் செய்தேன்? திருடர்களின் அந்தத் தூக்குக்கயிற்றில் என் தலையை நானே நுழைத்துக்கொண்டிருக்கிறேன்—சொல்லப்போனால், அந்தக்கயிற்றை நானேதான் இறுக்கிக்கொள்கிறேன். அட முட்டாளே, முட்டாளே! ஒரு பள்ளிச் சிறுவனைப் போலவோ, அற்பமான எழுத்தரைப் போலவோ, மதிப்பற்ற ஒருவனைப் போலவோ, ஒரு துண்டுத் துணியைப் போலவோ, அழுகிப்போன குப்பையைப் போலவோ உளறாமல் உன்னால் இருக்கவே முடியவில்லையா—வெறும் வதந்திகளைப் பேசும் கிழவியைப் போல நடந்துகொள்கிறாயே! கடவுளே! அந்த அயோக்கியன் கவிதைகள் வேறு எழுதி, என் மீது தனக்குக் காதல் இருப்பதாகவும் கூறினானே! அவன் மீண்டும் வந்தால்... அந்தத் துரோகியை எப்படித்தான் வெளியேற்றுவது? அதைச் சமாளிக்கப் பல வழிகள் உள்ளனதான். 'எனது குறைந்த சம்பளத்தைக் கருத்தில் கொண்டு...' என்று சொல்லலாம். அல்லது அவனைச் சற்று பயமுறுத்தலாம்—'இதையெல்லாம் கணக்கில் கொண்டு, நான் இதைத் தெரிவித்தே ஆகவேண்டும்...' என்று சொல்லி, தங்குவதற்கும் உணவிற்கும் பாதிப் பணத்தை முன்கூட்டியே கட்ட வேண்டும் என்று கூறலாம். ம்ம்! இல்லை, ச்சே, கூடாது! அது என் நற்பெயரைக் கெடுத்துவிடும். அது அவ்வளவு கண்ணியமான காரியமாக இருக்காது! ஒருவேளை இப்படிச் செய்யலாமோ: பெட்ருஷ்காவை ஏவிவிட்டு—அவன் வாழ்க்கையை நரகமாக்கச் சொல்லி, அவனை அலட்சியப்படுத்தியோ அல்லது முரட்டுத்தனமாக நடத்தியோ வெளியேற்றலாமா? இருவரையும் ஒருவருக்கொருவர் மோதவிடலாமா... இல்லை, ச்சே, கூடாது! அது ஆபத்தானது; அதுமட்டுமின்றி, அந்தப் கோணத்தில் பார்த்தால்—உண்மைதான், அது அறவே சரியல்ல! அறவே சரியல்ல! ஆனால், அவன் வராமலே போய்விட்டால் என்ன செய்வது?" "அதனால் என்ன கெடுதல் வந்துவிடப் போகிறது? நேற்று இரவு நான் அவனிடம் பொய் சொல்லிவிட்டேனே! ... ஐயோ, இது மோசமானது, மிகவும் மோசமானது! நிலைமை நமக்குச் சாதகமாகத் தெரியவில்லை! என் தலை... பாழாய்ப்போன என் தலை! சரியான விஷயங்களை உனக்குள் ஏற்றிக்கொள்ள உனக்குத் தெரியவில்லை; அந்த மண்டைக்குள் கொஞ்சம் புத்தியையாவது புகுத்த உன்னால் முடியவில்லை! அவன் வந்து மறுத்துவிட்டால் என்ன செய்வது? ஆனாலும்... கடவுள் அருளால் அவன் வரட்டும்! அவன் வந்தால் நான் மட்டற்ற மகிழ்ச்சி அடைவேன்; அவன் வருவதற்காக எதையும் கொடுக்கத் தயாராக இருப்பேன்..." என்று திரு. கோல்யாட்கின் தேநீரை அவசரமாக அருந்தியபடியும், சுவரில் இருந்த கடிகாரத்தை இடைவிடாது பார்த்தபடியும் தனக்குள்ளேயே எண்ணிக்கொண்டார். "இப்போது மணி ஒன்பதுக்குக் கால் மணி நேரம் குறைவு; கிளம்ப வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டது. ஆனால் ஏதோ ஒன்று நடக்கப்போகிறது; ஏதோ ஒரு சதி இங்கே நடந்து கொண்டிருக்கிறது. இதில் மறைந்திருக்கும் அந்தச் 'சிறப்பு விவகாரம்' என்ன—அதன் நோக்கம், திசை மற்றும் அதன் அனைத்து நுணுக்கங்களும் என்ன—என்பதை நான் துல்லியமாகத் தெரிந்துகொள்ள விரும்புகிறேன். இவர்கள் எதை நோக்கிச் செல்கிறார்கள், இவர்களின் முதல் நகர்வு என்னவாக இருக்கும் என்பதைத் தெரிந்துகொள்வது நல்லது..." திரு. கோல்யாட்கினால் இனிப் பொறுத்துக்கொள்ள முடியவில்லை; பாதி புகைத்த குழாயை (pipe) தூக்கி எறிந்துவிட்டு, ஆடை அணிந்து, அந்த ஆபத்தை நேருக்கு நேர் எதிர்கொள்ளவும் எல்லாவற்றையும் நேரில் சரிபார்க்கவும் எண்ணி வேலைக்குக் கிளம்பினார். அங்கே ஒரு ஆபத்து இருந்தது; ஆபத்து ஒன்று இருப்பதை அவர் நன்கு அறிந்திருந்தார். "நாம்... இந்தச் சிக்கலைத் தீர்ப்போம்," என்று திரு. கோல்யாட்கின் வரவேற்பறையில் தனது மேலங்கியையும் காலணிகள் மீதான உறைகளையும் (galoshes) கழற்றியபடி கூறினார். "இந்த விவகாரங்கள் அனைத்தின் உண்மைத் தன்மையையும் இப்போதே கண்டறிவோம்." இவ்வாறு செயல்படத் தீர்மானித்த பிறகு, நம் கதாநாயகன் தன்னைச் சரிசெய்துகொண்டு, ஒரு முறையான, அதிகாரபூர்வமான தோற்றத்தை ஏற்றுக்கொண்டு, அடுத்த அறைக்குள் நுழைய முயன்றபோது, ​​திடீரென்று வாசலிலேயே முந்தைய நாள் தனக்கு அறிமுகமான அந்த நபர்—அதாவது அவரது நண்பர் மற்றும் கூட்டாளி—மீது மோதினார். திரு. கோல்யாட்கின் ஜூனியர், திரு. கோல்யாட்கின் சீனியரைப் பார்த்ததாகவே தெரியவில்லை; அவர்கள் இருவரும் மூக்கு முட்டிக்கொள்ளும் அளவுக்கு மிக அருகில் வந்தபோதிலும் கூட அவர் கவனிக்கவில்லை. திரு. கோல்யாட்கின் ஜூனியர் ஏதோ வேலையில் மும்முரமாக இருப்பது போல் தோன்றியது; அவர் எங்கோ அவசரமாகச் சென்று கொண்டிருந்தார், மூச்சிரைத்துக்கொண்டிருந்தார். அவர் மிகவும் அதிகாரப்பூர்வமான, தொழில்முறைத் தோற்றத்துடன் இருந்தார்; "ஒரு சிறப்புப் பணிக்காக அனுப்பப்பட்டவர்..." என்பது அவர் முகத்திலேயே தெரிவது போல் இருந்தது.

"ஆ, அது நீங்கள்தானா, யாகோவ் பெட்ரோவிச்!" என்று கூறியபடியே, நம் கதாநாயகன் முந்தைய நாள் வந்திருந்த அந்த விருந்தினரின் கையைப் பற்றிக்கொண்டார்.

"பிறகு, பிறகு—என்னை மன்னிக்கவும்—நீங்கள் பிறகு சொல்லலாம்," என்று திரு. கோல்யாட்கின் ஜூனியர் கத்தினார்; அவர் முன்னோக்கிச் செல்ல மிகவும் சிரமப்பட்டுக் கொண்டிருந்தார்.

"ஆனால் என்னைச் சொல்ல அனுமதியுங்கள்; யாகோவ் பெட்ரோவிச், நீங்கள் ஏதோ சொல்ல விரும்பியது போல் தோன்றியது..."

"எதை? விரைவாகச் சொல்லுங்கள்." இதைக் கேட்டதும், முந்தைய நாள் வந்திருந்த அந்த விருந்தினர்—விருப்பமின்றியும் தயக்கத்துடனும்—நின்று, தன் காதை திரு. கோல்யாட்கின் மூக்கிற்கு மிக அருகில் கொண்டு வந்தார்.

"யாகோவ் பெட்ரோவிச், அந்த வரவேற்பைக் கண்டு நான் வியந்துபோனேன் என்று சொல்லியாக வேண்டும்... நான் சற்றும் எதிர்பார்க்காத வகையிலான வரவேற்பு அது."

"எல்லாவற்றிற்கும் ஒரு முறையான நடைமுறை இருக்கிறது. மாண்புமிகு அதிகாரியின் செயலாளரிடம் உங்களை அறிமுகப்படுத்திக்கொள்ளுங்கள், பிறகு—முறையான வழியில்—அலுவலகத் தலைவரிடம் விண்ணப்பியுங்கள். உங்களிடம் மனு ஏதேனும் இருக்கிறதா?"

"என்ன சொல்வதென்றே தெரியவில்லை, யாகோவ் பெட்ரோவிச்! நீங்கள் என்னை வியக்க வைக்கிறீர்கள், யாகோவ் பெட்ரோவிச்! நிச்சயமாக நீங்கள் என்னை அடையாளம் காணவில்லை, அல்லது ஒருவேளை நீங்கள் வேடிக்கையாகப் பேசுகிறீர்கள்—உங்கள் இயல்பான மகிழ்ச்சியான சுபாவத்தின் காரணமாக."

"ஆ, அது நீங்கள்தானா!" என்று திரு. கோல்யாட்கின் ஜூனியர் கூறினார்; திரு. கோல்யாட்கின் சீனியரை இப்போதுதான் கவனித்தது போல அவர் நடித்தார். "அப்படியானால், அது நீங்கள்தானா? சரி, நன்றாகத் தூங்கினீர்களா?" — இங்கே திரு. கோல்யாட்கின் ஜூனியர்—லேசாகப் புன்னகைத்தார்; ஒரு முறையான, அதிகாரப்பூர்வமான பாணியில் புன்னகைத்தார்—ஆனால் அவர் உண்மையில் எப்படிப் புன்னகைத்திருக்க வேண்டுமோ அப்படி இல்லை (ஏனெனில், திரு. கோல்யாட்கின் சீனியருக்கு அவர் நன்றிக்கடன் பட்டிருந்தார்)—சரி, அந்த முறையான, அதிகாரப்பூர்வமான பாணியில் புன்னகைத்த பிறகு, திரு. கோல்யாட்கின் நன்றாகத் தூங்கியதில் தனக்கு மகிழ்ச்சி என்று கூறினார்; பின்னர் லேசாகத் தலைவணங்கி, அங்கேயே சில விரைவான, குட்டி அடிகளை எடுத்து வைத்து, வலதுபுறமும் இடதுபுறமும் பார்த்து, கண்களைத் தரையை நோக்கித் தாழ்த்தி, பக்கவாட்டுக் கதவை நோக்கி நகர்ந்து—ஒரு சிறப்புப் பணியில் இருப்பதாக வேகமாக முணுமுணுத்தபடியே—அடுத்த அறைக்குள் நழுவிச் சென்றார். அதற்குப் பிறகு அவர் கண்ணில் படவே இல்லை.

— அட, இதைப் பாருங்கள்! — என்று நம் கதாநாயகன் முணுமுணுத்தான்; ஒரு கணம் அவன் திகைத்துப்போய் நின்றான். — அட, இதைப் பாருங்கள்! அப்படியென்றால், நிலைமை இதுதான்... — அப்போது, ​​ஏனோ தெரியவில்லை, திரு. கோல்யாட்கினின் உடல் முழுவதும் ஒருவிதச் சிலிர்ப்பு ஓடியது. — ஆயினும்... — என்று அவன் தனக்குள்ளேயே தொடர்ந்து நினைத்தான்......அவர் தனது அலுவலகப் பிரிவை நோக்கிச் சென்றுகொண்டிருந்தபோது—உண்மையில், இந்தச் சூழலைப் பற்றி நான் வெகு காலத்திற்கு முன்பே பேசியிருந்தேன்; அவர் அங்கு ஒரு சிறப்புப் பணிக்காகத்தான் இருக்கிறார் என்பதை நான் அப்போதே உணர்ந்திருந்தேன்—ஏன், நேற்று கூட நான் சொன்னேன், அந்த மனிதர் சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி யாரோ ஒருவரின் சிறப்புப் பணிக்காகவே நியமிக்கப்பட்டிருக்கிறார் என்று...

"யாக்கோவ் பெட்ரோவிச், நேற்று அந்த ஆவணத்தை முடித்துவிட்டீர்களா?" என்று தன் அருகில் வந்து அமர்ந்திருந்த திரு. கோல்யாட்கினிடம் அன்டன் அன்டோனோவிச் செடோச்கின் கேட்டார். "அது உங்களிடம் இருக்கிறதா?"

"இருக்கிறது," என்று திரு. கோல்யாட்கின் சற்று திகைப்புடன் கூடிய பாவனையில் தன் பிரிவுத் தலைவரைப் பார்த்தவாறே மெல்லிய குரலில் கூறினார்.

"புரிகிறது. நான் இதைக் குறிப்பிடுவதற்குக் காரணம், ஆண்ட்ரி பிலிப்போவிச் ஏற்கனவே அதைப் பற்றி இரண்டு முறை கேட்டுவிட்டார். மேன்மைதங்கிய அவர் எந்த நேரத்திலும் அதைத் தன்னிடம் கொண்டுவரச் சொல்லலாம்..."

"ஓ இல்லை, அது முடிந்துவிட்டது..."

"சரி, அப்படியானால் நல்லது."

"அன்டன் அன்டோனோவிச், நான் எப்போதும் என் கடமைகளைச் சரியாகவே செய்து வந்திருக்கிறேன்; உயர் அதிகாரிகள் என்னிடம் ஒப்படைத்த பணிகளில் மிகுந்த ஆர்வத்தைக் காட்டியிருக்கிறேன்; அவற்றை நான் மனசாட்சிக்கு உட்பட்டுச் செய்து வருகிறேன்."

"உண்மைதான். சரி, இதன் மூலம் நீங்கள் என்ன சொல்ல வருகிறீர்கள்?"

"குறிப்பாக ஒன்றுமில்லை, அன்டன் அன்டோனோவிச். நான் விளக்க விரும்புவது என்னவென்றால்... அதாவது, சில சமயங்களில் தீய எண்ணமும் பொறாமையும் யாரையும் விட்டுவைப்பதில்லை; அவை தங்கள் அருவருப்பான அன்றாட உணவைத் தேடி அலைகின்றன என்பதைத்தான் நான் சொல்ல வந்தேன்..."

"மன்னிக்கவும், நீங்கள் சொல்வது எனக்குச் சரியாகப் புரியவில்லை. அதாவது, நீங்கள் யாரைக் குறிப்பிடுகிறீர்கள்?"

"நான் சொல்ல வந்தது இதுதான், அன்டன் அன்டோனோவிச்: நான் நேர்மையான பாதையில் நடக்கிறேன், வளைந்து செல்லும் குறுக்கு வழிகளை வெறுக்கிறேன்; நான் சதித்திட்டங்கள் தீட்டுபவன் அல்ல—இதைச் சொல்வதில் எனக்கு நியாயமான பெருமை உண்டு..."

"உண்மைதான். அது முற்றிலும் உண்மை, உங்கள் வாதத்தின் நியாயத்தை நான் முழுமையாக ஏற்றுக்கொள்கிறேன்; ஆனாலும் யாக்கோவ் பெட்ரோவிச், கண்ணியமான சமூகத்தில் தனிப்பட்ட கருத்துகளை வெளிப்படுத்துவது அவ்வளவு பொருத்தமானதல்ல என்பதைச் சுட்டிக்காட்ட என்னை அனுமதியுங்கள்..." — ...உதாரணமாக, என் முதுகுக்குப் பின்னால் பேசப்படுவதைப் பொறுத்துக்கொள்ள நான் தயாராக இருக்கிறேன்—எல்லாரைப் பற்றியும் முதுகுக்குப் பின்னால் விமர்சனங்கள் வரத்தானே செய்கின்றன?—ஆனால் என் முகத்திற்கு நேராகவே—ஐயா, உண்மையில்—அத்தகைய அநாகரிகத்தை நான் ஒருபோதும் அனுமதிக்கமாட்டேன். "அன்பிற்குரிய ஐயா, அரசுப் பணியில் என் தலை நரைத்துவிட்டது; என் முதுமைக் காலத்தில் என்னிடம் யாரும் துடுக்குத்தனமாகப் பேசுவதை நான் அனுமதிக்க மாட்டேன்..."

— இல்லை, இல்லை, ஆன்டன் ஆன்டோனோவிச்—பாருங்கள், ஆன்டன் ஆன்டோனோவிச்—உங்களுக்கு என் கருத்து சரியாகப் புரியவில்லை என்று தோன்றுகிறது, ஆன்டன் ஆன்டோனோவிச். ஆனால் நானோ—கடவுளே, ஆன்டன் ஆன்டோனோவிச்—இதை ஒரு கௌரவமாகவே கருதுகிறேன்...

— சரி, எங்களையும் மன்னிக்க வேண்டும். நாங்கள் பழைய முறைகளில் பயின்றவர்கள். உங்கள் புதிய பாணி முறைகளைக் கற்றுக்கொள்ள எங்களுக்கு இப்போது நேரமில்லை. இதுவரை தாய்நாட்டிற்குச் சேவை செய்யத் தேவையான புரிதல் எங்களுக்கு இருந்திருக்கிறது என்றே தோன்றுகிறது. அன்பிற்குரிய ஐயா, உங்களுக்கே தெரியும்—இருபது ஆண்டுகாலக் களங்கமற்ற சேவைக்கான பதக்கம் என்னிடம் உள்ளது...

— அதை நான் அறிவேன், ஆன்டன் ஆன்டோனோவிச்; அதையெல்லாம் நான் முழுமையாக மதிக்கிறேன். ஆனால் அது விஷயமல்ல; நான் அந்த முகமூடியைப் பற்றித்தான் பேசிக்கொண்டிருந்தேன், ஆன்டன் ஆன்டோனோவிச்...

— முகமூடியைப் பற்றியா?

— அதாவது, நீங்கள் மீண்டும்... என் வார்த்தைகளின் அர்த்தத்தை—நீங்கள் குறிப்பிட்டது போல—தவறாகப் புரிந்துகொள்வீர்களோ என்று அஞ்சுகிறேன், ஆன்டன் ஆன்டோனோவிச். நான் ஒரு கருத்தை முன்வைக்கிறேன்—ஒரு யோசனையைத் தெரிவிக்கிறேன், ஆன்டன் ஆன்டோனோவிச்—முகமூடி அணிபவர்கள் இப்போது மிகவும் சாதாரணமாகிவிட்டார்கள்; மேலும், அந்த முகமூடிக்குப் பின்னால் இருப்பவரை அடையாளம் காண்பது கடினமாக இருக்கிறது...

— உண்மையில் அது அவ்வளவு கடினமானதல்ல. சில சமயங்களில் அது மிகவும் எளிது; சில நேரங்களில் வெகுதூரம் தேட வேண்டிய அவசியம்கூட இருப்பதில்லை. "இல்லை, பாருங்கள் ஆன்டன் ஆன்டோனோவிச்—அதாவது, நான் எனக்குள்ளேயே சொல்லிக்கொள்வது என்னவென்றால்—உதாரணமாக, தேவைப்படும்போது மட்டுமே நான் முகமூடி அணிகிறேன்—அதாவது, சரியாகச் சொன்னால், திருவிழாக்கள் மற்றும் கொண்டாட்டங்களின்போது—ஆனால் அன்றாட வாழ்க்கையில், அந்த மறைமுகமான அர்த்தத்தில், நான் மக்களின் முன்னால் முகமூடி அணிவதில்லை. அதைத்தான் நான் சொல்ல விரும்பினேன், ஆன்டன் ஆன்டோனோவிச்."

"சரி, அதையெல்லாம் இப்போதைக்கு விட்டுவிடுவோம்; அதுமட்டுமின்றி, எனக்கு நேரமில்லை," என்று கூறியவாறே ஆன்டன் ஆன்டோனோவிச் தன் இருக்கையிலிருந்து எழுந்து, உயர் அதிகாரிக்குச் சமர்ப்பிக்க வேண்டிய அறிக்கைக்கான காகிதங்களைச் சேகரிக்கத் தொடங்கினார். "உங்கள் விவகாரத்தைப் பொறுத்தவரை, அது விரைவில் உரிய நேரத்தில் தெளிவுபடுத்தப்படும் என்று நான் கருதுகிறேன். யாரைக் குறை கூற வேண்டும் அல்லது யாருக்குப் பொறுப்பு உண்டு என்பதை நீங்களே அறிந்துகொள்வீர்கள்; இப்போது, ​​பணிக்குத் தீங்கு விளைவிக்கக்கூடிய மேலதிக தனிப்பட்ட விவாதங்கள் அல்லது ஊகங்களைத் தவிர்த்துவிடுமாறு நான் மிகவும் பணிவுடன் கேட்டுக்கொள்கிறேன்..."

"இல்லை, ஆன்டன் ஆன்டோனோவிச்," என்று திரு. கோல்யாட்கின்—முகம் சற்று வெளிறிய நிலையில்—அங்கிருந்து சென்று கொண்டிருந்த ஆன்டன் ஆன்டோனோவிச்சை நோக்கிக் கூவினார், "இல்லை, ஆன்டன் ஆன்டோனோவிச், நான்... நான் அப்படிப்பட்ட ஒன்றை நினைத்துக்கூடப் பார்க்கவில்லை." "இதன் பொருள் என்ன?" என்று தனக்குத்தானே கேட்டுக்கொண்டார் நமது கதாநாயகன், அங்கே தனியாக விடப்பட்ட பிறகு. "இங்கே என்ன மாதிரியான சூழல் நிலவுகிறது, மற்றும் இந்த புதிய சிக்கலின் அர்த்தம் என்ன?" திகைத்துப்போய், முற்றிலும் மனமுடைந்த நிலையில் இருந்த நமது கதாநாயகன் இந்தப் புதிய புதிரை விடுவிக்கத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தபோது, ​​அடுத்த அறையில் ஒரு சத்தம் கேட்டது—அலுவலகப் பணிக்கான அறிகுறிகள் தெரிந்தன—கதவு திறந்தது; உயர் அதிகாரியின் அலுவலகத்திற்கு ஒரு வேலையாகச் சென்று திரும்பியிருந்த ஆண்ட்ரி ஃபிலிப்போவிச், மூச்சிரைத்தபடி வாசலில் தோன்றினார், திரு. கோல்யாட்கினை அழைத்தார். என்ன நடக்கிறது என்பதை அறிந்திருந்ததாலும், ஆண்ட்ரி ஃபிலிப்போவிச்சை காத்திருக்க வைக்க விரும்பாததாலும், திரு. கோல்யாட்கின் இருக்கையிலிருந்து துள்ளி எழுந்து உடனடியாகச் சுறுசுறுப்புடன் செயல்படத் தொடங்கினார்—முறைப்படி—தேவையான குறிப்பேட்டைத் தயார் செய்து ஒழுங்குபடுத்தினார்; அதே வேளையில், அந்தக் குறிப்பேடு மற்றும் ஆண்ட்ரி ஃபிலிப்போவிச் ஆகியோரைப் பின்தொடர்ந்து உயர் அதிகாரியின் அறைக்குச் செல்லவும் தயாரானார். திடீரென்று—வாசலில் நின்றுகொண்டிருந்த ஆண்ட்ரி ஃபிலிப்போவிச்சின் கைக்குக் கீழிருந்து பாய்ந்து வருவது போல—திரு. கோல்யாட்கின் ஜூனியர் அறைக்குள் நுழைந்தார்; பதற்றத்துடனும், மூச்சிரைப்புடனும், பணிச்சுமையின் பரபரப்புடனும் இருந்தபோதிலும், ஒருவித அதிகாரத் தோரணையும் சுய முக்கியத்துவமும் கொண்டவராக, அவர் நேராகத் திரு. கோல்யாட்கின் சீனியரை நோக்கி விரைந்து வந்தார்—அத்தகையதொரு திடீர் வருகையை அவர் சற்றும் எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை...

— அந்த ஆவணங்கள், யாகோவ் பெட்ரோவிச், அந்த ஆவணங்கள்... உயர் அதிகாரி..."நீங்கள் தயாராக இருக்கிறீர்களா என்று தெரிந்துகொள்ள மாண்புமிகு அதிகாரி விரும்பினார்," என்று திரு. கோல்யாட்கின் சீனியரின் அறிமுகமான ஒருவர் வேகமான, தாழ்ந்த குரலில் கூறினார். "ஆண்ட்ரே ஃபிலிப்போவிச் உங்களுக்காகக் காத்திருக்கிறார்..."

"அவர் காத்திருக்கிறார் என்பது எனக்குச் சொல்லாமலே தெரியும்," என்று திரு. கோல்யாட்கின் சீனியர் பதிலளித்தார்; அவரும் அதே வேகத்துடனும் கிசுகிசுக்கும் குரலிலும் பேசினார்.

"இல்லை, யாகோவ் பெட்ரோவிச், அது விஷயமல்ல; இல்லை, யாகோவ் பெட்ரோவிச், அது விஷயமே இல்லை; நான் உங்கள் நிலையை உணர்கிறேன், யாகோவ் பெட்ரோவிச், உங்கள் மீது உண்மையான அக்கறை கொண்டிருக்கிறேன்."

"அதிலிருந்து என்னை விடுவிக்குமாறு பணிவுடன் கேட்டுக்கொள்கிறேன். என்னை அனுமதியுங்கள், என்னை அனுமதியுங்கள்..."

"நிச்சயமாக நீங்கள் அவற்றை ஒரு உறையில் இடுவீர்கள், யாகோவ் பெட்ரோவிச், மேலும் மூன்றாவது பக்கத்தில் ஒரு அடையாளத்தை வைப்பீர்கள்—என்னை அனுமதியுங்கள், யாகோவ் பெட்ரோவிச்..."

"கடவுள் மீதாணையாக, என்னை விட்டுவிடுங்கள்..."

"ஆனால் இங்கே ஒரு மை கறை இருக்கிறது, யாகோவ் பெட்ரோவிச்; அந்த மை கறையை நீங்கள் கவனித்தீர்களா?.."

அந்தத் தருணத்தில், ஆண்ட்ரே ஃபிலிப்போவிச் திரு. கோல்யாட்கினை இரண்டாவது முறையாக அழைத்தார்.

"இதோ வருகிறேன், ஆண்ட்ரே ஃபிலிப்போவிச்; ஒரு நிமிடம், இதோ இங்கே... என் அன்பிற்குரியவரே, உங்களுக்கு ரஷ்ய மொழி தெரியுமா?"

"ஒரு பேனாக் கத்தியால் அதைச் சுரண்டி எடுப்பதுதான் சிறந்தது, யாகோவ் பெட்ரோவிச்; என் மீது நம்பிக்கை வையுங்கள்—நீங்களே அதைத் தொடாதீர்கள், யாகோவ் பெட்ரோவிச், என் மீது நம்பிக்கை வையுங்கள்—நான் இங்கே அந்தப் பேனாக் கத்தியை வைத்துச் சிறிது..."

ஆண்ட்ரே ஃபிலிப்போவிச் திரு. கோல்யாட்கினை மூன்றாவது முறையாக அழைத்தார்.

"ஆனால், என் அன்பிற்குரியவரே, எங்கே இருக்கிறது அந்தக் கறை? இங்கே எந்தக் கறையும் இருப்பதாக எனக்குத் தெரியவில்லையே?"

"மிகப்பெரிய கறை, இதோ இங்கே! பாருங்கள், என்னை அனுமதியுங்கள், நான் அதை இங்கேயே பார்த்தேன்;" "இதோ, என்னை அனுமதியுங்கள்... என்னை அனுமதியுங்கள், யாகோவ் பெட்ரோவிச்—நான் அந்தச் சிறிய கத்தியை இங்கே பயன்படுத்துகிறேன், வெறும் உதவி செய்யும் நோக்கத்தில்தான், யாகோவ் பெட்ரோவிச், உண்மையான மனதுடன் சிறிது சுரண்டுகிறேன்... இதோ, இப்போது விஷயம் முடிந்தது..."

அந்தத் தருணத்தில்—மிகவும் எதிர்பாராத விதமாகவும், வெளிப்படையான காரணமேதுமின்றியும்—திரு. கோல்யாட்கின் ஜூனியர், கோல்யாட்கின் சீனியருடன் ஏற்பட்ட ஒரு சிறிய மோதலில் (சீனியரின் விருப்பத்திற்கு முற்றிலும் மாறாக) அவரை முறியடித்தார். அதிகாரிகளுக்குத் தேவைப்பட்ட அந்த ஆவணத்தை அவர் கைப்பற்றினார்; கோல்யாட்கின் சீனியரிடம் தான் உதவுவதாக வஞ்சகமாக உறுதியளித்தபடி அந்தச் சிறிய கத்தியைக் கொண்டு அதைச் சுரண்டுவதற்குப் பதிலாக, அதை விரைவாகச் சுருட்டித் தனது அக்குளில் வைத்துக்கொண்டார். பின்னர், இந்தச் செயல்கள் எதையும் கவனிக்காத ஆண்ட்ரி ஃபிலிப்போவிச் என்பவரிடம் துள்ளி ஓடிச் சென்று, அவருடன் இயக்குநரின் அலுவலகத்திற்கு விரைந்து சென்றார். கோல்யாட்கின் சீனியர் அந்தச் சிறிய கத்தியை ஏந்தியவாறு, எதையோ சுரண்டப்போவது போன்ற தோற்றத்துடன், அங்கேயே அசையாமல் நின்றுகொண்டிருந்தார்...

நமது கதாநாயகன் தனது புதிய சூழலை இன்னும் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ளவில்லை; அவர் இன்னும் தன் சுயநினைவை முழுமையாக மீட்டெடுக்கவில்லை. அந்த அடியை அவர் உணர்ந்திருந்தாலும், அது பெரிய விஷயமல்ல என்றே நினைத்தார். சொல்லொணாத் துயரமும் வேதனையும் அவரை ஆட்கொள்ள, ஒருவழியாக அங்கிருந்து விடுபட்டு இயக்குநரின் அலுவலகத்தை நோக்கி நேராக ஓடினார்; எல்லாம் நல்லபடியாக முடிய வேண்டும் என்றும், இந்தப் பிரச்சனை ஒன்றுமில்லாமல் போக வேண்டும் என்றும் அவர் இடைவிடாது வேண்டிக்கொண்டார்... இயக்குநரின் அலுவலகத்திற்கு வெளியே இருந்த வரவேற்பறையில், அவர் ஆண்ட்ரி ஃபிலிப்போவிச் மற்றும் அதே பெயரைக் கொண்ட அந்த நபர் ஆகியோரை நேருக்கு நேர் சந்தித்தார். அவர்கள் ஏற்கனவே திரும்பி வந்து கொண்டிருந்தனர்; கோல்யாட்கின் ஓரத்திற்கு விலகி நின்றார். ஆண்ட்ரி ஃபிலிப்போவிச் மகிழ்ச்சியுடனும் புன்னகையுடனும் பேசிக்கொண்டிருந்தார். கோல்யாட்கின் சீனியரின் அதே குடும்பப் பெயரைக் கொண்ட அந்த நபரும் புன்னகைத்துக்கொண்டிருந்தார்; ஆண்ட்ரி ஃபிலிப்போவிச்சின் மரியாதைக்குரிய தூரத்தில் பணிவாகவும் அடக்கமாகவும் நடந்து வந்த அவர், மிகுந்த வியப்புடன் அவரது காதில் ஏதோ கிசுகிசுத்துக்கொண்டிருந்தார்—அதற்கு ஆண்ட்ரி ஃபிலிப்போவிச் மிகவும் கனிவாகத் தலையசைத்தார். நமது கதாநாயகன் அந்தச் சூழலை உடனடியாகப் புரிந்துகொண்டார். உண்மை என்னவென்றால் (அவர் பின்னர் அறிந்துகொண்டபடி), அவரது பணி 'மாண்புமிகு' அதிகாரியின் எதிர்பார்ப்புகளை விஞ்சியிருந்ததுடன், சரியான நேரத்திலும் முடிக்கப்பட்டிருந்தது. அந்த அதிகாரி மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்திருந்தார். கோல்யாட்கின் ஜூனியருக்கு அந்த அதிகாரி நன்றி தெரிவித்ததாகவும்—மனதார நன்றி தெரிவித்ததாகவும்—அவரை நினைவில் கொள்வதாகவும், நிச்சயமாக மறக்கமாட்டேன் என்று கூறியதாகவும் கூட சொல்லப்பட்டது... இயல்பாகவே, கோல்யாட்கினுக்கு முதலில் தோன்றிய எண்ணம் எதிர்ப்பு தெரிவிப்பதாகவே இருந்தது—தனது முழு பலத்துடனும், இறுதிவரை எதிர்ப்பு தெரிவிக்க வேண்டும் என்று அவர் நினைத்தார். மிகுந்த மனக்குழப்பத்துடனும், மரணத்தைப் போல வெளிறிய முகத்துடனும் அவர் ஆண்ட்ரி ஃபிலிப்போவிச்சை நோக்கி விரைந்து சென்றார். ஆனால், திரு. கோல்யாட்கினின் விஷயம் ஒரு தனிப்பட்ட விவகாரம் என்று அறிந்ததும், ஆண்ட்ரே ஃபிலிப்போவிச் அதைக் கேட்க மறுத்துவிட்டார்; தனது சொந்த வேலைகளுக்கேகூட தனக்கு ஒரு நிமிடம் கூட அவகாசம் இல்லை என்று அவர் கரகரப்பான குரலில் சுருக்கமாகக் கூறிவிட்டார்.

அவரது குரலில் இருந்த வறட்சியும், அந்த மறுப்பின் திடீர் தன்மையும் திரு. கோல்யாட்கினைத் திகைக்க வைத்தன. "ஒருவேளை நான் இதை வேறு கோணத்தில் அணுகுவது நல்லது... அதற்குப் பதிலாக நான் அன்டன் அன்டோனோவிச்சிடம் செல்கிறேன்." துரதிர்ஷ்டவசமாக, அன்டன் அன்டோனோவிச்சும் அங்கு இல்லை; அவரும் வேறு ஏதோ வேலையில் மும்முரமாக இருந்தார். "ஆகவே, எந்த விளக்கமோ அல்லது விவாதமோ வேண்டாம் என்று அவர் கேட்டதில் நியாயம் இருந்திருக்கிறது!" என்று நம் கதாநாயகன் நினைத்தான். "அவர் அதைத்தான் குறிவைத்தார்—அந்தத் தந்திரக்கார நரி! அப்படியானால், நான் நேரடியாக அந்த உயர்திரு அதிகாரியிடமே (His Excellency) கெஞ்சிக் கேட்பதுதான் சரி."

முகம் வெளிறிப்போய், தலை சுழல, அடுத்து என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் திகைத்து நின்ற திரு. கோல்யாட்கின் ஒரு நாற்காலியில் சரிந்து அமர்ந்தார். "விஷயம் அவ்வளவுதானாக இருந்தால் எவ்வளவோ நன்றாக இருந்திருக்கும்," என்று அவர் தனக்குள்ளேயே நினைத்துக்கொண்டார். "உண்மையில், அப்படிப்பட்ட ஒரு மர்மமான விஷயம் நம்பவே முடியாததாக இருந்தது. முதலாவதாக, அது அர்த்தமற்றது; இரண்டாவதாக, அது நடக்கவே முடியாத ஒன்று. அது ஒருவேளை கற்பனையின் விளையாட்டாகவோ அல்லது உண்மையில் நடந்ததாகத் தோன்றியதற்கு மாறாக வேறு ஏதோ ஒன்றாகவோ இருந்திருக்கலாம்; அல்லது ஒருவேளை நானே நடந்து சென்றுகொண்டிருந்து... என்னை அறியாமலேயே என்னை வேறொருவராகத் தவறாக நினைத்துக்கொண்டேனோ... சுருக்கமாகச் சொன்னால், அது முற்றிலும் சாத்தியமற்ற ஒரு விஷயமாக இருந்தது."

அது முற்றிலும் சாத்தியமற்ற விஷயம் என்று திரு. கோல்யாட்கின் முடிவு செய்த அடுத்த கணமே, திரு. கோல்யாட்கின் ஜூனியர் இரு கைகளிலும் காகிதங்களை ஏந்தியபடியும், சிலவற்றை அக்குளில் இடுக்கிக்கொண்டும் திடீரென அறைக்குள் நுழைந்தார். ஆண்ட்ரே ஃபிலிப்போவிச்சிடம் போகிற போக்கில் சில அவசியமான வார்த்தைகளைப் பரிமாறிக்கொண்டு, மற்றவர்களுடன் சுருக்கமாகப் பேசி, சிலரிடம் கனிவாகவும், சிலரிடம் நெருக்கமான பழக்கத்துடனும் நடந்துகொண்ட பிறகு......யாரோ ஒருவருடன்; நேரம் வீணடிக்க விரும்பாதவர் போலத் தோன்றிய ஜூனியர் கோல்யாட்கின் அறையை விட்டு வெளியேறத் தயாரானார். ஆனால், சீனியர் கோல்யாட்கினின் அதிர்ஷ்டவசமாக, அவர் வாசலிலேயே நின்று, அங்கு நின்றுகொண்டிருந்த இரண்டு மூன்று இளம் எழுத்தர்களுடன் சாதாரணமாகப் பேசத் தொடங்கினார். சீனியர் கோல்யாட்கின் அவரை நோக்கி நேராக விரைந்து சென்றார். சீனியர் கோல்யாட்கின் தன்னை நோக்கி வருவதைக் கண்டவுடனேயே, ஜூனியர் கோல்யாட்கின் அங்கிருந்து விரைவாக நழுவிச் செல்வதற்கான வழியைத் தேடி பதற்றத்துடன் சுற்றும் முற்றும் பார்க்கத் தொடங்கினார். ஆனால், அதற்குள் நமது கதாநாயகன், முந்தைய இரவு தன் வீட்டுக்கு வந்திருந்த அந்த விருந்தினரின் சட்டைக் கைகளைப் பிடித்துக்கொண்டார். அந்த இரண்டு 'டைட்டூலர் கவுன்சிலர்'களையும் (Titular Councilors) சூழ்ந்திருந்த எழுத்தர்கள், என்ன நடக்கப்போகிறது என்பதை ஆவலுடன் பார்க்க ஒதுங்கி நின்றனர். பொதுக்கருத்து தனக்குச் சாதகமாக இல்லை என்பதையும், தனக்கு எதிராகச் சதித்திட்டங்கள் தீட்டப்படுகின்றன என்பதையும் அந்த மூத்த அதிகாரி நன்கு புரிந்துகொண்டார்; அதனால், அங்கிருந்து விலகாமல் உறுதியாக நிற்பது இன்னும் அவசியமாக இருந்தது. அது ஒரு தீர்க்கமான தருணம்.

"என்ன விஷயம்?" என்று ஜூனியர் கோல்யாட்கின், சீனியர் கோல்யாட்கினை மிகுந்த ஆணவத்துடன் பார்த்துக் கேட்டார்.

சீனியர் கோல்யாட்கினால் மூச்சு விடுவதே கடினமாக இருந்தது.

"என்னிடம் நீங்கள் நடந்துகொண்ட விசித்திரமான விதத்தை எப்படி விளக்குவது என்றே எனக்குத் தெரியவில்லை," என்று அவர் பேசத் தொடங்கினார்.

"சரி? சொல்லுங்கள், தொடர்ந்து பேசுங்கள்." இதைக் கேட்டதும், ஜூனியர் கோல்யாட்கின் சுற்றும் முற்றும் பார்த்துவிட்டு, ஒரு வேடிக்கையான நாடகம் தொடங்கப்போகிறது என்பது போலச் சுற்றியிருந்த எழுத்தர்களைப் பார்த்து கண் சிமிட்டினார்.

"இந்தச் சூழலில் என்னிடம் நீங்கள் காட்டிய ஆணவமும் வெட்கக்கேடான நடத்தையுமே, நான் சொல்லக்கூடிய எந்த வார்த்தைகளை விடவும் உங்களை அதிகமாகக் குற்றவாளியாகக் காட்டுகின்றன... உங்கள் அந்தச் சிறு விளையாட்டு பலனளிக்காது: அது மிகவும் மட்டமான ஒன்று..."

"சரி, யாகோவ் பெட்ரோவிச், இப்போது சொல்லுங்கள்—நீங்கள் எப்படித் தூங்கினீர்கள்?" என்று ஜூனியர் கோல்யாட்கின், சீனியர் கோல்யாட்கினின் கண்களை நேராகப் பார்த்துக் கேட்டார்.

"நீங்கள் வரம்பு மீறிப் பேசுகிறீர்கள்," என்று அந்த அதிகாரி கூறினார்; அவர் முற்றிலும் திகைத்துப்போய், காலடியில் தரை நழுவுவது போன்ற உணர்வைப் பெற்றார்; "உங்கள் பேச்சுத் தொனியை மாற்றுவீர்கள் என்று நம்புகிறேன்..."

"என் அருமை நண்பரே!" என்று ஜூனியர் கோல்யாட்கின், சீனியர் கோல்யாட்கினைப் பார்த்து ஒருவித விகாரமான முகபாவனையை வெளிப்படுத்தியவாறு கூறினார்; பிறகு, மிகவும் எதிர்பாராத விதமாக—ஒரு பாசமான செய்கை போல நடித்து—அவர் திரு. கோல்யாட்கின் சீனியரின் சற்று பருமனான வலது கன்னத்தை இரண்டு விரல்களுக்கு இடையில் வைத்து கிள்ளினார். நம் கதாநாயகனின் முகம் கோபத்தாலும் அவமானத்தாலும் சிவந்து போனது... உடல் முழுவதும் நடுங்கி, ஆத்திரத்தில் பேச்சற்று, வேகவைத்த இறால் போல சிவந்து, பொறுமையின் எல்லைக்கே தள்ளப்பட்டிருந்த தனது எதிராளி, ஒருவேளை தன்னைத் தாக்கக்கூடும் என்பதை உணர்ந்த அந்த "நண்பர்", உடனடியாகவும் மிகவும் வெட்கங்கெட்ட முறையிலும் அவனுக்கு முந்திக்கொண்டு செயல்பட்டார். கோபத்தில் உறைந்துபோய் நின்றிருந்த அந்த மனிதரின் கன்னத்தைத் தட்டிக்கொடுத்தும், சற்று கிச்சுகிச்சு மூட்டியும், அவரை வைத்துச் சிறிது நேரம் விளையாடியும் அங்கிருந்த இளைஞர்களை மகிழ்வித்த திரு. கோல்யாட்கின் ஜூனியர், மிகுந்த எரிச்சலூட்டும் வெட்கமற்ற தன்மையுடன், திரு. கோல்யாட்கின் சீனியரின் உருண்டையான வயிற்றில் இறுதியாக ஒரு தட்டு தட்டினார். பின்னர், நஞ்சும் கேலியும் கலந்த ஒரு புன்னகையுடன் அவரிடம், "நீங்கள் தந்திரமான வேலைகளில் ஈடுபடுகிறீர்கள், சகோதரர் யாகோவ் பெட்ரோவிச்—தந்திரமான வேலைகள்! நாம் விளையாடப் போகிறோம், நீங்களும் நானும், யாகோவ் பெட்ரோவிச்—நாம் விளையாடப் போகிறோம்," என்று கூறினார். பின்னர், அந்தத் தாக்குதலில் இருந்து நம் கதாநாயகன் மீள்வதற்கு முன்பே, திரு. கோல்யாட்கின் ஜூனியர் திடீரென—முதலில் அங்கிருந்தவர்களைப் பார்த்து ஒரு புன்னகை வீசிவிட்டு—மிகவும் பரபரப்பான, அதிகாரப்பூர்வமான முக்கியத்துவம் வாய்ந்த மற்றும் தொழில்முறைத் தீவிரத்தன்மை கொண்ட ஒரு தோற்றத்தை வெளிப்படுத்தினார்; அவர் கண்களைக் கீழே தாழ்த்தி, கூன் போட்டு தன்னைச் சுருக்கிக்கொண்டு, "ஒரு சிறப்புப் பணி" என்று விரைவாக முணுமுணுத்தவாறே, தனது குட்டையான காலால் உதைத்துக்கொண்டு அடுத்த அறைக்குள் வேகமாகச் சென்றார். தன் கண்களையே நம்ப முடியாத நிலையில் இருந்த நம் கதாநாயகனால், இன்னும் தன் சிந்தனைகளை ஒருமுகப்படுத்த முடியவில்லை...

இறுதியில், அவர் சுயநினைவுக்கு வந்தார். தான் அழிந்துவிட்டோம்—ஒரு வகையில் அடியோடு ஒழிக்கப்பட்டுவிட்டோம்—என்பதையும், தன் பெயருக்கும் புகழுக்கும் களங்கம் ஏற்படுத்திக்கொண்டோம் என்பதையும், அந்நியர்கள் முன்னிலையில் கேலி செய்யப்பட்டு அவமானப்படுத்தப்பட்டோம் என்பதையும், நேற்றுவரை தனது நெருங்கிய மற்றும் மிகவும் நம்பகமான நண்பராகக் கருதிய ஒருவராலே துரோகத்தனமாக அவமானப்படுத்தப்பட்டோம் என்பதையும், சுருக்கமாகச் சொன்னால், தான் முற்றிலும் நிலைகுலைந்துவிட்டோம் என்பதையும் ஒரு நொடியில் உணர்ந்த திரு. கோல்யாட்கின், அந்த எதிராளியைத் துரத்திக்கொண்டு ஓடினார். அந்தத் தருணத்தில், தனது அவமானத்திற்குச் சாட்சியாக இருந்தவர்களைப் பற்றிச் சிந்திக்கக்கூட அவர் விரும்பவில்லை. "அவர்கள் அனைவரும் ஒன்றுசேர்ந்து கூட்டுச் சதி செய்கிறார்கள்," என்று அவர் தனக்குள்ளேயே சொல்லிக்கொண்டார்; "ஒருவருக்கொருவர் ஆதரவாக நின்று, எனக்கு எதிராக ஒருவரையொருவர் தூண்டிவிடுகிறார்கள்." இருப்பினும், பத்து அடிகள் நடந்த பிறகு, அவர்களைத் துரத்திச் செல்வது பயனற்றது என்பதை உணர்ந்த நமது கதாநாயகன் திரும்பிவிட்டார். "நீங்கள் தப்பிக்க முடியாது," என்று அவர் நினைத்தார்; "சரியான நேரத்தில் நீங்கள் வலையில் விழுவீர்கள்; ஆட்டின் கண்ணீருக்கு அந்த ஓநாய் மிகக் கடுமையான விலையைக் கொடுக்க வேண்டியிருக்கும்." கடும் ஆத்திரத்துடனும் அதே சமயம் உறுதியான மனநிலையுடனும், திரு. கோல்யாட்கின் ஒரு நாற்காலியை நோக்கிச் சென்று அமர்ந்தார். "நீங்கள் தப்பிக்க முடியாது!" என்று அவர் மீண்டும் கூறினார். இது வெறும் தற்காப்பு நடவடிக்கை மட்டுமல்ல; அங்கு ஒரு தீர்க்கமான தாக்குதல் நடவடிக்கையின் சாயல் தெரிந்தது. அந்தத் தருணத்தில் திரு. கோல்யாட்கினைப் பார்ப்பவர்—முகம் சிவந்து, தனது பதற்றத்தை அடக்கிக்கொண்டு, பேனாவை மசிக்கூட்டில் குத்தி ஆவேசமாக எழுதத் தொடங்கிய அவரைக் காணும்போது—இந்த விவகாரம் சாதாரணமாக முடிந்துவிடாது என்றோ அல்லது ஏதோ அற்பமான, கிழட்டுத்தனமான பாணியில் முடிவடையாது என்றோ உடனடியாக முடிவு செய்திருக்கலாம். அவரது ஆன்மாவின் ஆழத்தில் ஒரு தீர்மானம் உருவானது; அதைச் செயல்படுத்த வேண்டும் என்று அவர் தனது இதயத்தின் ஆழத்தில் உறுதியளித்தார். உண்மையைச் சொல்லப்போனால், எப்படிச் செயல்படுவது என்று அவருக்கு இன்னும் சரியாகத் தெரியவில்லை—அல்லது இன்னும் துல்லியமாகச் சொல்வதானால், அவருக்கு எந்த யோசனையும் இல்லை; ஆனால் அது ஒரு பொருட்டல்ல, அதனால் எந்த வித்தியாசமும் இல்லை! "அன்புள்ள ஐயா, இந்த நம் காலத்தில் போலித்தனமும் வெட்கமின்மையும் வெற்றிபெறுவதில்லை. போலித்தனமும் வெட்கமின்மையும் நல்லதில்லை; அவை நேராகத் தூக்குக்கயிற்றை நோக்கியே இட்டுச் செல்லும். கிரிஷ்கா ஓட்ரே..."
"...அன்புள்ள ஐயா, ஒரே ஒரு நபர் மட்டும்தான் ஏமாற்று வேலை மூலம் அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றினார்—அதாவது, கண்மூடித்தனமாக நம்பிய மக்களை ஏமாற்றி; ஆனால் அதுவும் நீண்ட காலம் நீடிக்கவில்லை." இந்த நிலைமை இருந்தபோதிலும், சில முகங்களிலிருந்து முகமூடி விலகி உண்மை வெளிவரும் வரை காத்திருக்க திரு. கோல்யாட்கின் தீர்மானித்தார். இதற்காக, முதலாவதாக, அலுவலக நேரம் விரைவில் முடிவடைய வேண்டியது அவசியமாக இருந்தது; அதுவரை எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்கக்கூடாது என்று நமது கதாநாயகன் முடிவு செய்தார். பின்னர், அலுவலக நேரம் முடிந்ததும், அவர் ஒரு குறிப்பிட்ட நடவடிக்கையை மேற்கொள்ளவிருந்தார். அந்த நடவடிக்கையை எடுத்த பிறகு எப்படிச் செயல்பட வேண்டும் என்பது அவருக்குத் துல்லியமாகத் தெரியும்; அதேபோல், ஆணவத்தின் கொம்பை உடைக்கவும், இயலாமையின் அவமானத்தில் மண்ணைக் கவ்விக்கிடக்கும் அந்தப் பாம்பை நசுக்கவும் தனது முழுச் செயல் திட்டத்தையும் எவ்வாறு வகுப்பது என்பதும் அவருக்குத் தெரிந்திருந்தது. சேறு படிந்த காலணிகளைத் துடைக்கப் பயன்படும் ஒரு கந்தல் துணியைப் போலத் தன்னை மிதிக்கப்படுவதை திரு. கோல்யாட்கினால் அனுமதிக்க முடியாது. அத்தகைய ஒன்றை அவரால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது—குறிப்பாக இந்தச் சூழலில். இந்தச் சமீபத்திய அவமானம் மட்டும் இல்லையென்றால், நமது கதாநாயகன் ஒருவேளை தன்னைத் திடப்படுத்திக்கொண்டிருக்கலாம்; மௌனம் காக்கவும், பணிந்து போகவும், பிடிவாதமாக எதிர்ப்பு தெரிவிக்காமல் இருக்கவும் அவர் தீர்மானித்திருக்கலாம்; அவர் வாதிட்டிருப்பார், சற்றுப் போராடியிருப்பார், தான் சொல்வதுதான் சரி என்பதை நிரூபித்திருப்பார்; பிறகு கொஞ்சம் விட்டுக்கொடுத்திருப்பார், பின்னர் இன்னும் கொஞ்சம் விட்டுக்கொடுத்திருப்பார், இறுதியில் முழுமையாக ஒப்புக்கொண்டிருப்பார்; அதன்பின்—குறிப்பாக எதிர்த்தரப்பினர் அவரது உரிமையை முறைப்படி அங்கீகரித்த பிறகு—அவர் சமாதானம் கூட அடைந்திருக்கலாம், ஒருவித உணர்வுப்பூர்வமான நெகிழ்ச்சியைக் கூட உணர்ந்திருக்கலாம்; ஒருவேளை—யாருக்குத் தெரியும்?—ஒரு புதிய நட்பு மலர்ந்திருக்கலாம்; நேற்றைய நட்பை விடவும் ஆழமான, தீவிரமான ஒரு நட்பு; அந்த இரு மனிதர்களுக்கும் இடையிலான கண்ணியமற்ற அந்த 'ஒரே மாதிரியான தோற்றம்' ஏற்படுத்திய கசப்புணர்வை முற்றிலுமாக மறக்கடிக்கும் வகையிலான ஒரு நட்பு; அதன் மூலம் அந்த இரு 'டைட்டூலர் கவுன்சிலர்களும்' (Titular Councillors) மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்து நூறு ஆண்டுகள் வரை வாழ்ந்திருக்கலாம், இப்படியாக எல்லாம் நடந்திருக்கலாம். வெளிப்படையாகச் சொல்வதானால்: தனக்காகவும் தன் உரிமைகளுக்காகவும் நின்றதன் விளைவாக விரும்பத்தகாத சூழலைச் சந்திக்க நேர்ந்ததற்காக, திரு. கோல்யாட்கின் ஒருவித வருத்தத்தைக் கூட உணரத் தொடங்கியிருந்தார். "அவன் மட்டும் பணிந்து போனால்," என்று திரு. கோல்யாட்கின் நினைத்தார், "அவன் சும்மா விளையாட்டுக்குத்தான் அப்படிச் சொன்னதாக ஒப்புக்கொண்டால்—நான் அவனை மன்னித்துவிடுவேன்; அவன் வெளிப்படையாக ஒப்புக்கொண்டால், நான் தாராளமாக அவனை மன்னித்துவிடுவேன். ஆனால், ஒரு கந்தல் துணியைப் போல நான் மிதிக்கப்படுவதை அனுமதிக்க மாட்டேன்." அவர்களைப் போன்றவர்கள் என்னை மிதித்துச் செல்ல நான் அனுமதிக்கவில்லை; ஒரு கேடுகெட்ட மனிதன் அதைச் செய்ய முயல்வதையும் நிச்சயமாக அனுமதிக்க மாட்டேன். நான் ஒன்றும் மிதியடி அல்ல; "ஐயா, நான் ஒன்றும் வெறும் கந்தல் துணி அல்ல!" சுருக்கமாகச் சொன்னால், நம் கதாநாயகன் ஒரு முடிவுக்கு வந்துவிட்டார். "ஐயா, இதற்கெல்லாம் நீங்களேதான் பொறுப்பு!" அவர் எதிர்ப்பது என்று தீர்மானித்தார்—கடைசி வரை, தன் முழு பலத்துடனும் எதிர்க்க வேண்டும் என்று முடிவு செய்தார். அத்தகைய குணம் கொண்டவர் அவர்! அவமானப்படுத்தப்படுவதையே அவரால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை; அதிலும் ஒரு கேடுகெட்ட மனிதனால் வெறும் கந்தல் துணியைப் போல மிதிக்கப்படுவதை அவரால் சற்றும் பொறுத்துக்கொள்ள இயலவில்லை. இதை நாங்கள் மறுக்கவில்லை; இதை நாங்கள் மறுக்கவே இல்லை. ஒருவேளை, யாராவது விரும்பியிருந்தால்—அதாவது, திரு. கோல்யாட்கினை வெறும் கந்தல் துணியாகவே மாற்றிவிட வேண்டும் என்று யாராவது உறுதியாக நினைத்திருந்தால்—அவர்கள் அதைச் செய்திருக்க முடியும்; எந்த எதிர்ப்பும் இன்றி, எவ்விதத் தண்டனைக்கும் அஞ்சாமல் அவரை அப்படி மாற்றியிருக்க முடியும் (திரு. கோல்யாட்கினே சில சமயங்களில் இதை உணர்ந்திருந்தார்). அப்படி நடந்திருந்தால், அங்கே கோல்யாட்கின் இருந்திருக்க மாட்டார், ஒரு கந்தல் துணிதான் இருந்திருக்கும்—ஒரு அருவருப்பான, அழுக்கு படிந்த கந்தல் துணி. ஆனால் அது சாதாரணமான கந்தல் துணியாக இருந்திருக்காது; அது லட்சியம் கொண்ட ஒரு கந்தல் துணியாக, ஆன்மாவும் உணர்வுகளும் கொண்ட ஒரு கந்தல் துணியாக இருந்திருக்கும்—நிறைவேறாத லட்சியம் மற்றும் நிறைவேறாத உணர்வுகள் கொண்டதாக, அதன் அழுக்கு மடிப்புகளுக்குள் ஆழமாகப் புதைந்து கிடந்தாலும் உணர்வுகளைக் கொண்டதாக அது இருந்திருக்கும்...

மணிநேரங்கள் மிக மெதுவாக, முடிவே இல்லாமல் நகர்ந்தன; இறுதியாக, கடிகாரம் நான்கு மணியை அடித்தது. சிறிது நேரத்திலேயே, அனைவரும் எழுந்து தங்கள் மேலதிகாரியைப் பின்தொடர்ந்து வீட்டிற்குப் புறப்பட்டனர். திரு. கோல்யாட்கின் கூட்டத்தோடு கூட்டமாகச் சென்றார்; அதே சமயம், தான் கவனித்துக்கொண்டிருந்த நபரின் மீது தன் கூர்மையான பார்வையைச் செலுத்திக்கொண்டே இருந்தார். கடைசியில், நம் கதாநாயகன் தனது "நண்பன்" அலுவலக உதவியாளர்களிடம் ஓடுவதைப் பார்த்தார்; அவர்கள் குளிர்கால மேலங்கிகளை (greatcoats) விநியோகித்துக்கொண்டிருந்தனர். அந்த நண்பனோ—தனக்கே உரிய கேடுகெட்ட இயல்புக்கேற்ப—தனது மேலங்கிக்காகக் காத்திருக்கும்போதே அவர்களிடம் முகஸ்துதி பேசிப் பழகிக்கொண்டிருந்தான். அது ஒரு முக்கியமான தருணம். திரு. கோல்யாட்கின் எப்படியோ கூட்டத்தில் முண்டியடித்துக்கொண்டு முன்னேறினார்; பின் தங்கிவிடக் கூடாது என்பதால், அவரும் தனது மேலங்கியைப் பெற முயன்றார். ஆனால், அந்த மேலங்கி முதலில் திரு. கோல்யாட்கினின் நண்பனும் கூட்டாளியுமான அந்த நபருக்கே கிடைத்தது—ஏனெனில், இங்கேயும் அவன் மற்றவர்களிடம் நல்ல பெயர் எடுத்து, தந்திரமாகப் பேசி, காதுகளில் ரகசியம் பேசி, தனது மோசமான தந்திரங்களை அரங்கேற்றியிருந்தான். தனது மேலங்கியைப் போர்த்திக்கொண்ட 'ஜூனியர்' கோல்யாட்கின், 'சீனியர்' கோல்யாட்கினை ஏளனப் பார்வையுடன் பார்த்தான்—அவரை வேண்டுமென்றே சீண்டும் வகையில் வெளிப்படையாகவும் துணிச்சலாகவும் அப்படிச் செய்தான்—பிறகு, அவனுக்கே உரிய திமிருடன் சுற்றும் முற்றும் பார்த்தான், பரபரப்பாக... அதிகாரிகள் மத்தியில் சாதகமான அபிப்பிராயத்தை ஏற்படுத்தும் வகையில் அவர் நடந்துகொண்டார்: ஒருவரிடம் ஒரு வார்த்தை பேசினார், இன்னொருவரிடம் ஏதோ கிசுகிசுத்தார், மூன்றாமவரிடம் பணிவுடன் உபசரிப்பு காட்டினார், நான்காமவரைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தார், ஐந்தாமவருடன் கை குலுக்கினார், பின்னர் உற்சாகமாகப் படிக்கட்டுகளில் கீழே இறங்கிச் சென்றார். மூத்த திரு. கோல்யாட்கின் அவரைப் பின்தொடர்ந்தார்; சொல்லொணா மகிழ்ச்சியுடன், படிக்கட்டின் அடிப்பகுதியில் அவரை நெருங்கி, அவரது நீண்ட மேலங்கியின் காலரைப் பிடித்து நிறுத்தினார். இளைய திரு. கோல்யாட்கின் ஒரு கணம் திகைத்துப்போனார்; குழப்பமடைந்த பாவனையுடன் சுற்றும் முற்றும் பார்த்தார்.

"உங்களை நான் எப்படிப் புரிந்துகொள்வது?" என்று அவர் இறுதியில் மூத்த திரு. கோல்யாட்கினிடம் மெல்லிய குரலில் கேட்டார்.

"அன்புள்ள ஐயா, நீங்கள் உண்மையிலேயே கண்ணியமான மனிதர் என்றால், நேற்றைய நமது நட்புரீதியான உறவை நீங்கள் நினைவுகூர்வீர்கள் என்று நம்புகிறேன்," என்று நமது கதாநாயகன் கூறினார்.

"ஓ, ஆமாம். சரி? நன்றாகத் தூங்கினீர்களா, ஐயா?"

கோபத்தால் மூத்த திரு. கோல்யாட்கினால் ஒரு கணம் பேச முடியாமல் போனது.

"என்னைப் பொறுத்தவரை, நான் நன்றாகவே தூங்கினேன்... ஆனால் அன்புள்ள ஐயா, ஒன்று சொல்லிக்கொள்ள விரும்புகிறேன்; உங்கள் விளையாட்டு மிகவும் சிக்கலானது..."

"யார் அப்படிச் சொல்வது? என் எதிரிகள்தான் அப்படிச் சொல்கிறார்கள்," என்று அந்த நபர் (தன்னைத் திரு. என்று அழைத்துக்கொண்டவர்) கோபத்துடன் பதிலளித்தார்.
...கோல்யாட்கின்; அந்த வார்த்தையை உச்சரித்தவாறே, உண்மையான திரு. கோல்யாட்கினின் பலவீனமான பிடியிலிருந்து அவன் எதிர்பாராத விதமாகத் தன்னை விடுவித்துக்கொண்டான். விடுதலையானதும் அவன் படிகளில் வேகமாக ஓடி இறங்கி, சுற்றும் முற்றும் பார்த்து ஒரு குதிரை வண்டிக்காரனைக் கண்டான்; அவனருகே ஓடிச் சென்று வண்டியில் ஏறிக்கொண்டான், அடுத்த கணமே திரு. கோல்யாட்கின் சீனியரின் பார்வையில் படாதவாறு மறைந்துபோனான். அனைவராலும் கைவிடப்பட்ட அந்த விரக்தியடைந்த 'டைட்டூலர் கவுன்சிலர்' (Titular Councillor) சுற்றும் முற்றும் பார்த்தார், ஆனால் வேறு எந்த வண்டிக்காரரும் அங்கு தென்படவில்லை. அவர் ஓட முயன்றார், ஆனால் அவரது கால்கள் தளர்ந்து அவரைத் தாங்க மறுத்தன. முகம் சோர்ந்து, வாய் பிளந்த நிலையில்—முற்றிலும் மனமுடைந்து, அச்சத்தில் சுருங்கியபடி—அவர் ஒரு தெருவிளக்குக் கம்பத்தில் உதவியற்ற நிலையில் சாய்ந்து, நடைபாதையின் நடுவே பல நிமிடங்கள் நின்றுகொண்டிருந்தார். திரு. கோல்யாட்கினைப் பொறுத்தவரை அனைத்தும் முடிந்துவிட்டதாகவே தோன்றியது...
IX
IX

எல்லாம்—இயற்கை கூட—திரு. கோல்யாட்கினுக்கு எதிராகச் சதி செய்வது போல் தோன்றியது; ஆனாலும் அவர் இன்னும் தளராமல் நின்றுகொண்டிருந்தார்; தான் தோற்கடிக்கப்படவில்லை என்பதை அவர் உணர்ந்தார். அவர் போராடத் தயாராக இருந்தார். ஆரம்ப அதிர்ச்சியிலிருந்து மீண்டதும், அவர் மிகுந்த உணர்ச்சியோடும் ஆற்றலோடும் தன் கைகளைத் தேய்த்துக் கொண்டார்; அதைப் பார்த்தாலே அவர் ஒருபோதும் பணியமாட்டார் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது. இருப்பினும், ஆபத்து உடனடியாகவும் வெளிப்படையாகவும் இருந்தது; திரு. கோல்யாட்கினும் அதை உணர்ந்தார்—ஆனால் அதை எப்படி எதிர்கொள்வது? அதுதான் கேள்வியாக இருந்தது. ஒரு கணநேரத்திற்கு, திரு. கோல்யாட்கினின் மனதில் ஒரு எண்ணம் தோன்றியது: "எல்லாவற்றையும் அப்படியே விட்டுவிட்டால் என்ன? சும்மா பின்வாங்கினால் என்ன? அதனால் என்ன ஆகிவிடப் போகிறது? ஒன்றும் ஆகாது. நான் என் வழியைப் பார்த்துக்கொண்டு ஒதுங்கி இருப்பேன்—அது நானே இல்லை என்பது போல," என்று திரு. கோல்யாட்கின் நினைத்தார். "எல்லாவற்றையும் அலட்சியப்படுத்திவிடுவேன்; அது நானல்ல, அவ்வளவுதான். அவனும் அவன் வழியைப் பார்த்துக்கொள்வான், ஒருவேளை பின்வாங்கவும் கூடும்; அந்தத் துரோகி கொஞ்சம் ஆர்ப்பாட்டம் செய்து, அலைந்து திரிந்துவிட்டு, பிறகு விட்டுவிடுவான். அதுதான் சரியான வழி! பணிவின் மூலம் நான் வெற்றி பெறுவேன். உண்மையில் ஆபத்து எங்கே இருக்கிறது? என்ன ஆபத்து? இந்த விஷயத்தில் உள்ள ஆபத்தை யாராவது எனக்குச் சுட்டிக்காட்டினால் நன்றாக இருக்கும். இது ஒரு அற்பமான விஷயம்! அன்றாட நிகழ்வுதான்..." இங்கே திரு. கோல்யாட்கின் சட்டென்று நிறுத்திக்கொண்டார். வார்த்தைகள் அவர் உதட்டிலேயே நின்றுவிட்டன; அந்த எண்ணத்திற்காக அவர் தன்னைத்தானே சபித்துக்கொண்டார்; அத்தகைய எண்ணத்தை மனதில் கொண்டதற்காகத் தன் இழிவான மற்றும் கோழைத்தனமான தன்மையை உடனடியாகக் கடிந்துகொண்டார்; ஆனாலும், எல்லாவற்றையும் மீறி, அவர் ஒருவிதத் தயக்கத்துடன் அப்படியே நின்றுகொண்டிருந்தார். அந்தத் தருணத்தில் ஒரு முடிவை எடுப்பது மிக அவசியம் என்று அவர் உணர்ந்தார்; என்ன முடிவு எடுக்க வேண்டும் என்று துல்லியமாகச் சொல்லும் ஒருவருக்கு எதையும் கொடுக்கத் தயாராக இருப்பதாகவும் அவர் உணர்ந்தார். ஆனால், அதை எப்படி ஊகிப்பது? தவிர, ஊகிப்பதற்கு நேரமும் இல்லை. பாதுகாப்பான நடவடிக்கையாகவும்—நேரத்தை வீணடிக்காமல் இருக்கவும்—அவர் ஒரு வாடகை வண்டியை அமர்த்தி வீட்டுக்கு விரைந்தார். "சரி? இப்போது எப்படி உணர்கிறீர்கள்?" என்று அவர் தனக்குள் கேட்டுக்கொண்டார். "இப்போது உனக்கு எப்படி இருக்கிறது, யாகோவ் பெட்ரோவிச்? என்ன செய்யப் போகிறாய்? இப்போது என்ன செய்யப் போகிறாய், அயோக்கியனே, கயவனே! உன்னை நீயே ஒரு விளிம்பு வரை கொண்டு வந்துவிட்டு, இப்போது அழுது புலம்புகிறாயா!" என்று திரு. கோல்யாட்கின் குலுங்கும் வண்டியில் அமர்ந்து சென்றுகொண்டிருந்தபோது தன்னைத்தானே ஏளனம் செய்துகொண்டார். தன்னைத்தானே ஏளனம் செய்துகொள்வதும், தன் மனப்புண்களைத் தானே கிளறி விடுவதும் அந்தத் தருணத்தில் அவருக்கு ஒருவித ஆழ்ந்த இன்பத்தைத் தந்தது—சொல்லப்போனால், அது ஒருவிதமான பரவசமான இன்பம். "ஒருவேளை," என்று அவர் நினைத்தார், "இப்போது ஒரு மந்திரவாதி தோன்றி—அல்லது அதிகாரப்பூர்வமாகவே ஒரு ஏற்பாடு செய்யப்பட்டு—இப்படிச் சொன்னால்: 'கோல்யாட்கின், உன் வலது கை விரல் ஒன்றை எனக்குக் கொடு, கணக்கு முடிந்தது; இனி வேறொரு கோல்யாட்கின் இருக்கமாட்டான், நீ மகிழ்ச்சியாக இருப்பாய்—நிச்சயமாக, அந்த ஒரு விரல் இல்லாமல்' என்று சொன்னால்—நான் அந்த விரலைக் கொடுத்துவிடுவேன்; ஒரு கணம் கூட யோசிக்காமல், முகம் சுளிக்காமல் கூட அதைக் கொடுத்துவிடுவேன். எல்லாவற்றையும் தொலைக்கட்டும்!" என்று அந்த விரக்தியடைந்த 'டைட்டிகுலர் கவுன்சிலர்' (Titular Councillor) கடைசியில் கூச்சலிட்டார். "இதற்கெல்லாம் என்ன அர்த்தம்? ஏன் இது நடக்க வேண்டும்? இது நடந்தே தீர வேண்டியிருந்தது—இதே விஷயம், துல்லியமாக இதுவே—வேறு எதுவும் சாத்தியமில்லை என்பது போல! ஆரம்பத்தில் எல்லாம் நன்றாகத்தான் இருந்தது; எல்லோரும் மகிழ்ச்சியாகவும் திருப்தியாகவும் இருந்தார்கள். ஆனால் இல்லை—இது நடந்தே தீர வேண்டியிருந்தது! ஆனாலும், வெறும் வார்த்தைகளால் எதுவும் தீராது. செயல் தேவை."

ஏதாவது ஒன்றைச் செய்ய வேண்டும் என்று கிட்டத்தட்ட முடிவெடுத்த நிலையில், திரு. கோல்யாட்கின் தன் வீட்டிற்குள் நுழைந்தார்; ஒரு கணம் கூட தாமதிக்காமல் தன் புகைக்குழாயை (pipe) எடுத்தார்; ஆவேசமாகப் புகைத்து, இடமும் வலமும் புகையை ஊதியவாறு, மிகுந்த பதற்றத்துடன் அறைக்குள் அங்குமிங்கும் நடக்கத் தொடங்கினார். இதற்கிடையில், பெட்ருஷ்கா உணவு மேஜையைத் தயார் செய்யத் தொடங்கினார். இறுதியாக, திரு. கோல்யாட்கின் ஒரு முழுமையான முடிவுக்கு வந்தார்; திடீரென்று புகைக்குழாயை ஓரமாக வீசிவிட்டு, தன் நீண்ட மேலங்கியை (greatcoat) அணிந்துகொண்டு, வீட்டில் சாப்பிடப்போவதில்லை என்று அறிவித்துவிட்டு, அவசரமாக வீட்டை விட்டு வெளியேறினார். அவர் மறந்துபோய் விட்டுச் சென்ற தொப்பியை கையில் ஏந்தியபடி, மூச்சிரைக்க ஓடிவந்த பெட்ருஷ்கா படிக்கட்டுகளில் அவரைப் பின்தொடர்ந்து பிடித்தார். திரு. கோல்யாட்கின் அந்தத் தொப்பியை வாங்கிக்கொண்டு, பெட்ருஷ்காவிடம் ஒரு சிறிய விளக்கத்தை அளிக்க முற்பட்டார்—அதாவது, தொப்பியை மறந்துவிட்டது போன்ற ஏதோ ஒரு காரணத்தைக் கூறி, அவர் தவறாக எதுவும் நினைக்காதவாறு செய்ய நினைத்தார். ஆனால் பெட்ருஷ்கா அவரைத் திரும்பிப் பார்க்கக்கூட மறுத்துவிட்டு உடனடியாக அங்கிருந்து சென்றுவிட்டதால், திரு. கோல்யாட்கின் வேறு எந்த விளக்கமும் அளிக்காமல் தொப்பியைத் தலையில் அணிந்துகொண்டார். எல்லாம் நல்லபடியாக முடியும் என்றும், அந்த விஷயம் எப்படியாவது தானாகவே தீர்ந்துவிடும் என்றும் தனக்குள்ளேயே முணுமுணுத்தபடி அவர் படிக்கட்டுகளில் அவசரமாக இறங்கினார்—அவரது உடல் முழுவதும் ஒரு நடுக்கம் பரவியிருந்தபோதிலும். பின்னர் தெருவில் இறங்கி, ஒரு வாடகை வண்டியை அமர்த்திக்கொண்டு ஆண்ட்ரி ஃபிலிப்போவிச்சைச் சந்திக்க விரைந்தார். "ஒருவேளை நாளைக்குச் சென்றால் இன்னும் நன்றாக இருக்குமோ?" என்று ஆண்ட்ரி ஃபிலிப்போவிச்சின் வீட்டு வாசலில் இருந்த மணி இழுப்பானை (bell-pull) தொட்டவாறே திரு. கோல்யாட்கின் யோசித்தார். "சொல்வதற்குத்தான் என்ன இருக்கிறது? இதில் விசேஷமாக ஒன்றுமில்லை. இது மிகச் சாதாரணமான விஷயம்—உண்மையிலேயே இது அற்பமானது, ஒரு சின்ன விஷயம், சொல்லப்போனால் ஒன்றுமே இல்லாதது... நிலைமை அப்படித்தான் இருக்கிறது..." திடீரென்று திரு. கோல்யாட்கின் அந்த மணி இழுப்பானை பலமாக இழுத்தார்; மணி ஒலித்தது, உள்ளிருந்து யாரோ நடந்து வரும் சத்தம் கேட்டது... அந்தத் தருணத்தில், தனது அவசரத்திற்கும் துணிச்சலுக்கும் திரு. கோல்யாட்கின் தன்னைத்தானே நொந்துகொண்டார். மற்ற வேலைகளுக்கு இடையே அவர் கிட்டத்தட்ட மறந்திருந்த சமீபத்திய கசப்பான சம்பவங்களும், ஆண்ட்ரி ஃபிலிப்போவிச்சுடனான மோதலும் உடனடியாக அவர் நினைவுக்கு வந்தன. ஆனால் தப்பி ஓடுவதற்குள் நேரம் கடந்துவிட்டது: கதவு திறந்தது. திரு. கோல்யாட்கினுக்கு அதிர்ஷ்டவசமாக, ஆண்ட்ரி ஃபிலிப்போவிச் வேலையிலிருந்து இன்னும் வீடு திரும்பவில்லை என்றும், அவர் அங்கு இரவு உணவு சாப்பிடப்போவதில்லை என்றும் அவரிடம் கூறப்பட்டது. "அவர் எங்கே சாப்பிடுவார் என்று எனக்குத் தெரியும்: இஸ்மாயிலோவ்ஸ்கி பாலத்திற்கு அருகில் உள்ள இடத்தில்தான் சாப்பிடுவார்," என்று நினைத்த நம் கதாநாயகன் மிகுந்த மகிழ்ச்சி அடைந்தார். தன்னைப்பற்றி எப்படித் தெரிவிப்பது என்று வீட்டு வேலைக்காரர் கேட்டபோது, ​​"நான்... நான் பிறகு வருகிறேன் நண்பரே," என்று கூறிவிட்டு, ஒருவித சுறுசுறுப்புடன் படிக்கட்டுகளில் இறங்கிச் சென்றார். வெளியே வந்ததும், தான் வந்த வண்டியை அனுப்பிவிட முடிவு செய்து, ஓட்டுநருக்கு அதற்கான கட்டணத்தைச் செலுத்தினார்.
நீண்ட நேரம் காத்திருந்ததாகவும், தங்கள் சேவைக்காகக் குதிரையை மிக வேகமாக ஓட்டி வந்ததாகவும் கூறி வண்டி ஓட்டுநர் சற்று கூடுதல் கட்டணம் கேட்டபோது, ​​அவர் மகிழ்ச்சியுடனேயே அந்த ஐந்து-கோபெக் நாணயத்தை கூடுதலாகக் கொடுத்தார்; பின்னர் அவரே நடந்தே செல்லத் தொடங்கினார்.

"உண்மைதான்," என்று திரு. கோல்யாட்கின் நினைத்தார், "இந்த விஷயத்தை அப்படியே விட்டுவிட முடியாது; ஆனாலும், நிதானமாக யோசித்துப் பார்த்தால், இதற்காக இவ்வளவு ஆரவாரம் செய்ய என்ன இருக்கிறது? இல்லை, இருங்கள்—நான் ஏன் ஆரவாரம் செய்ய வேண்டும்? ஏன் என்னை நானே வருத்திக்கொள்ள வேண்டும், போராட வேண்டும், துன்பப்பட வேண்டும், சோர்ந்து போக வேண்டும்? முதலாவதாக, நடந்த காரியம் நடந்துவிட்டது, அதை மாற்ற முடியாது... அதை மாற்றவே முடியாது! இதை இப்படிப் பார்ப்போம்: ஒரு மனிதன் வருகிறான்—சிறந்த நற்சான்றிதழ்கள் கொண்டவன், நல்ல குணமுள்ள திறமையான அதிகாரி, ஆனால் ஏழை, பல துரதிர்ஷ்டவசமான சூழல்களைச் சந்தித்தவன்—சரி, வறுமை ஒன்றும் குற்றமல்லவே; எனவே, இதில் எனக்கு எந்தச் சம்பந்தமும் இல்லை. உண்மையில், இது என்ன அபத்தம்? இயற்கையே ஒருவரைப் போலவே இன்னொருவரை—அச்சு அசலாக இன்னொருவரின் நகலாக—படைத்திருக்கிறது; அதற்காக மட்டுமே அவரைத் துறைக்கு வேலைக்கு எடுக்கக்கூடாதா?! இது விதியின் செயல் என்றால்—விதிதான், அல்லது கண்மூடித்தனமான அதிர்ஷ்டம்தான் காரணம் என்றால்—அதற்காக அவரை ஒரு கந்தல் துணியைப் போல நசுக்கிவிட வேண்டுமா? அவருக்குப் பணியாற்றும் வாய்ப்பை மறுக்க வேண்டுமா? அப்படியானால் அதில் என்ன நீதி இருக்கிறது? அவர் ஒரு ஏழை, வழிதவறிய, பயந்த சுபாவம் கொண்ட மனிதர்; அவரைப் பார்க்கும்போது மனம் வலிக்கிறது—அவர் மீது இரக்கம் கொண்டு அவரை வேலைக்குச் சேர்த்துக்கொள்ள வேண்டும்! ஆம்! நான் சிந்திப்பதைப் போலவே என் மேலதிகாரிகளும் சிந்தித்திருந்தால்—நான் ஒரு பைத்தியக்காரனாக இருந்தாலும்! என்ன ஒரு புத்திசாலி நான்! சில சமயங்களில் பத்து பேருக்குச் சமமான முட்டாள்தனத்தை நான் செய்கிறேன்! இல்லை, இல்லை!" ...அவர்கள் செய்தது நல்ல காரியம், அந்த ஏழை, பரிதாபகரமான மனிதர் மீது இரக்கம் காட்டியதற்காக அவர்களுக்கு நன்றி... சரி, உதாரணமாக, நாங்கள் இரட்டையர்கள் என்று வைத்துக்கொள்வோம்—நாங்கள் அப்படித்தான் பிறந்தோம், இரட்டைச் சகோதரர்கள், அவ்வளவுதான்—அப்படித்தான் அது இருக்கிறது! சரி, அதனால் என்ன? அது ஒரு பொருட்டல்ல! அலுவலகத்தில் உள்ள அனைவரும் இதற்குப் பழகியிருக்கக்கூடும்... வெளியிலிருந்து எங்கள் துறைக்குள் நுழையும் ஒருவருக்குக்கூட, இத்தகைய சூழலில் முறையற்றதோ அல்லது சங்கடமானதோ எதுவும் தெரியாது. இதில் நெகிழ்ச்சியான ஒரு விஷயமும் இருக்கிறது—அதாவது, தெய்வீகத் திருவுளம் ஒரே மாதிரியான இரு உயிர்களைப் படைத்தது; அந்தத் தெய்வீக விருப்பத்தை உணர்ந்துகொண்ட கருணைமிக்க அதிகாரிகள் அந்த இரட்டையர்களுக்கு அடைக்கலம் அளித்தனர் என்ற எண்ணம் அது. நிச்சயமாக—திரு. கோல்யாட்கின் மூச்சை இழுத்துவிட்டபடியே குரலைச் சற்றுத் தாழ்த்தித் தொடர்ந்தார்—நிச்சயமாக... நிச்சயமாக, இவை எதுவும்—இந்த நெகிழ்ச்சியான நிகழ்வுகள் எதுவும்—நடந்திருக்காவிட்டால் நன்றாக இருந்திருக்கும்; அந்த இரட்டையர்களே இல்லாமல் இருந்திருக்கலாம்... எல்லாம் நாசமாய்ப் போகட்டும்! இதற்கெல்லாம் என்ன தேவை இருந்தது? அப்படி என்ன கட்டாயமான, அவசரத் தேவை?! கடவுளே! அந்தப் பேய்கள் என்னவொரு குழப்பத்தை உருவாக்கிவிட்டன! அவனுக்கு அப்படி ஒரு குணம்—விளையாட்டுத்தனமான, அதே சமயம் மோசமான சுபாவம்—அந்த அயோக்கியன், அந்தச் சும்மா இருக்காதவன், அந்தச் சேவகம் செய்பவன், அந்த கோல்யாட்கின்! அவன் ஏதாவது அத்துமீறி நடந்து என் நற்பெயரைக் கெடுத்துவிடக்கூடும், அந்தப் பாவி. இப்போது நான் அவன் மீது ஒரு கண் வைத்திருக்க வேண்டும், அவனைப் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும்! என்னவொரு தண்டனை இது! ஆனால்... அதனால் என்ன? அவன் அயோக்கியனாக இருக்கட்டும்—அவன் அயோக்கியனாகவே இருக்கட்டும், மற்றவன் நேர்மையானவனாக இருக்கட்டும். அவன் அயோக்கியனாகவும் நான் நேர்மையானவனாகவும் இருக்கட்டும்—அப்போது மக்கள் சொல்வார்கள்: "இங்கே இருக்கும் இந்த கோல்யாட்கின் ஒரு அயோக்கியன்; அவனைப் பற்றிக் கவலைப்படாதீர்கள், மற்றவருடன் குழப்பிக்கொள்ளாதீர்கள்"; ...ஆனால் இவனோ நேர்மையானவன், நல்லொழுக்கம் மிக்கவன், அடக்கமானவன், நல்ல சுபாவம் கொண்டவன், கடமைகளைச் செய்வதில் மிகவும் நம்பகமானவன், பதவி உயர்வுக்குத் தகுதியானவன்—அப்படித்தான் அது அமையும்! சரி, பரவாயில்லை... ஆனால் ஒருவேளை... ஒருவேளை அவன் போய்... எல்லாவற்றையும் குழப்பிவிட்டால் என்ன செய்வது! அவன் என்ன செய்வான் என்று சொல்லவே முடியாது! சர்வ வல்லமையுள்ள கடவுளே! அவன் ஒரு மனிதனை மாற்றிக்கொடுத்துவிடுவான்—அந்த அயோக்கியன் உண்மையில் அவனை மாற்றிக்கொடுத்துவிடுவான்—ஒரு மனிதன் வெறும் கந்தைத் துணி அல்ல என்பதைச் சற்றும் யோசிக்காமல், ஒரு கந்தைத் துணியைப் போல ஒரு மனிதனைத் தூக்கி எறிந்துவிடுவான். சர்வ வல்லமையுள்ள கடவுளே! "என்னவொரு பேரிடர்!..."

இவ்வாறெல்லாம் சிந்தித்துக்கொண்டே புலம்பியபடி, திரு. கோல்யாட்கின் பாதை எதுவென்று கவனிக்காமலும், தான் எங்கே செல்கிறோம் என்று அறியாமலும் ஓடினார். 'நெவ்ஸ்கி ப்ராஸ்பெக்ட்' (Nevsky Prospekt) வீதிக்கு வந்தபோதுதான் அவருக்குச் சுயநினைவு திரும்பியது; அதற்குக் காரணம், அவ்வழியே சென்ற ஒருவர் மீது அவர் மிகக் கடுமையாக மோதியதுதான்—அந்த மோதலின் வேகத்தில் அவருக்குக் கண்கள் இருண்டு மின்னியது. தலையை நிமிர்த்தாமலே திரு. கோல்யாட்கின் மன்னிப்பு கோரும் விதமாக ஏதோ முணுமுணுத்தார்; அந்த நபர் ஏதோ அதிருப்தியான வார்த்தைகளைச் சொல்லிவிட்டு வெகுதூரம் சென்ற பிறகுதான், தான் எங்கே இருக்கிறோம் என்பதையும் சூழலையும் அறிந்துகொள்ள அவர் நிமிர்ந்து பார்த்தார். ஒல்சுஃபி இவனோவிச்சின் விருந்துக்குச் செல்லும் முன் தான் ஓய்வெடுத்த உணவகத்திற்கு அருகிலேயே வந்துவிட்டதை உணர்ந்ததும், நம் கதாநாயகனுக்குத் திடீரெனப் பசி எடுத்தது; தான் இன்னும் எதுவும் சாப்பிடவில்லை என்பதையும், வேறு எங்கும் தனக்காக விருந்து காத்திருக்கவில்லை என்பதையும் அவர் நினைவுகூர்ந்தார். எனவே, தனது பொன்னான நேரத்தை வீணடிக்காமல், விரைவாகச் சாப்பிடுவதற்காக உணவகத்தின் படிக்கட்டுகளில் ஏறிச் சென்றார்—நேரம் கடந்துவிடக் கூடாது என்பதில் அவர் அவசரம் காட்டினார். அந்த உணவகத்தில் விலைகள் சற்று அதிகமாக இருந்தபோதிலும், இந்தச் சிறிய விஷயம் அந்தச் சமயத்தில் திரு. கோல்யாட்கினைத் தடுக்கவில்லை; மேலும், அற்பமான விஷயங்களைப் பற்றிச் சிந்தித்துக்கொண்டிருக்க இப்போது நேரமும் இல்லை. பிரகாசமான வெளிச்சம் கொண்ட அந்த அறையில், வாடிக்கையாளர்களின் கூட்டம் கவுண்டரைச் (counter) சூழ்ந்து நின்றது; அதன் மீது கண்ணியமான மக்கள் விரும்பி உண்ணும் பலவிதமான சிற்றுண்டிகள் வைக்கப்பட்டிருந்தன. பானங்களை ஊற்றிக் கொடுப்பது, ஆர்டர்களை நிறைவேற்றுவது மற்றும் பணப் பரிமாற்றங்களைக் கையாள்வது என அந்த ஊழியர் மிகவும் மும்முரமாகச் செயல்பட்டுக்கொண்டிருந்தார். திரு. கோல்யாட்கின் தன் முறை வரும் வரை காத்திருந்து, வாய்ப்பு கிடைத்ததும் அடக்கத்துடன் 'ராஸ்தேகாய்' (rastegay) எனப்படும் ஒரு சிறிய காரமான அப்பத்தை (savory pie) எடுத்தார். ஒரு மூலையில் ஒதுங்கி நின்று, மற்றவர்களுக்குத் தன் முதுகைக் காட்டியபடி அந்தச் சிற்றுண்டியை மிகுந்த சுவையுடன் உண்ட பிறகு, அவர் மீண்டும் கவுண்டரிடம் சென்று, மேஜையின் மீது தன் தட்டை வைத்துவிட்டு, அதன் விலையை அறிந்திருந்ததால் பத்து வெள்ளி கோபெக் (kopeck) நாணயங்களை எடுத்தார்.
...கவுண்டரில் ஒரு நாணயத்தை வைத்து, விற்பனையாளரின் கவனத்தை ஈர்த்து, "இதோ நாணயம்; ஒரே ஒரு *ராஸ்தேகாய்* (rastegay) மட்டும்தான்" என்பது போல சைகை செய்தார்.

"அதற்கு ஒரு ரூபிள் பத்து கோபெக்குகள் (kopecks) ஆகும்," என்று விற்பனையாளர் பற்களைக் கடித்தபடி முணுமுணுத்தார்.

திரு. கோல்யாட்கின் (Mr. Golyadkin) மிகுந்த திகைப்புக்குள்ளானார்.

"என்னிடம் தான் பேசுகிறீர்களா? ... நான்... நான் ஒரே ஒரு பேஸ்ட்ரியைத்தான் எடுத்ததாக நினைக்கிறேன்."

"நீங்கள் பதினொன்றை எடுத்தீர்கள்," என்று விற்பனையாளர் உறுதியாக மறுமொழி கூறினார்.

"நீங்கள்... எனக்குத் தெரிந்தவரை... உங்களுக்குத் தவறு நேர்ந்திருக்கிறது என்று நினைக்கிறேன்... நான் உண்மையில் ஒரே ஒரு பேஸ்ட்ரியைத்தான் எடுத்தேன் என்று நம்புகிறேன்."

"நான் எண்ணிப் பார்த்தேன்; நீங்கள் பதினொன்றை எடுத்தீர்கள். ஒன்றை எடுத்தால் அதற்குப் பணம் செலுத்த வேண்டும்; இங்கே எதுவும் இலவசமாகக் கொடுக்கப்படுவதில்லை."

திரு. கோல்யாட்கின் வாயடைத்துப் போனார். "இது என்ன? என் மீது ஏதேனும் சூனிய வித்தை காட்டப்படுகிறதா?" என்று அவர் யோசித்தார். இதற்கிடையில், விற்பனையாளர் திரு. கோல்யாட்கினின் முடிவை எதிர்பார்த்துக் காத்திருந்தார்; அவரைச் சுற்றி ஒரு கூட்டம் கூடத் தொடங்கியது; எந்தச் சிக்கலும் வேண்டாம் என்று கருதி, உடனடியாகப் பணம் செலுத்தத் திரு. கோல்யாட்கின் தனது பையில் இருந்த வெள்ளி ரூபிளை எடுக்க முயன்றார். "சரி, பதினொன்று என்றால் பதினொன்றுதான்," என்று அவர் முகத்தில் ரத்தம் ஏற வெட்கத்துடன் நினைத்தார். "அதனால் என்ன? பதினொரு பேஸ்ட்ரிகள் உண்ணப்பட்டன. ஒரு மனிதனுக்குப் பசி, அதனால் பதினொரு பேஸ்ட்ரிகளைச் சாப்பிட்டான் - அவன் அவற்றைச் சாப்பிட்டு ரசிக்கட்டும்; இதில் ஆச்சரியப்படவோ அல்லது வெட்கப்படவோ ஒன்றுமில்லை..." திடீரென்று, திரு. கோல்யாட்கின் ஒரு கூர்மையான உணர்வை (ஒருவித அதிர்ச்சியை) உணர்ந்தார்; அவர் நிமிர்ந்து பார்த்தார் - அந்த நொடியே அந்தப் புதிரைப் புரிந்துகொண்டார், அந்த மாயாஜாலத்தின் முழு உண்மையும் அவருக்கு விளங்கியது; எல்லாச் சிக்கல்களும் ஒரே கணத்தில் தீர்ந்தன... அடுத்த அறைக்கான வாசலில் - கிட்டத்தட்ட அந்த விற்பனையாளருக்கு நேர் பின்னால், திரு. கோல்யாட்கினை நோக்கியவாறு - ஒரு குள்ளமான மனிதர் நின்றுகொண்டிருந்தார்; அங்கே நின்றவர் - திரு. கோல்யாட்கின் தான் - ஆனால் அவர் பழைய திரு. கோல்யாட்கின் அல்ல, நம் கதையின் நாயகன் அல்ல, மாறாக மற்றொரு திரு. கோல்யாட்கின், ஒரு புதிய திரு. கோல்யாட்கின். அந்த மற்றொரு திரு. கோல்யாட்கின் மிகுந்த உற்சாகத்துடன் காணப்பட்டார். அவர் முதல் திரு. கோல்யாட்கினைப் பார்த்துப் புன்னகைத்து, தலையசைத்து, கண்ணடித்து, கால்களைச் சற்று நகர்த்தினார்; பார்ப்பதற்கு அவர் எந்த நேரத்திலும் மறைந்துவிடுவது போலத் தோன்றியது—அடுத்த அறைக்குள் நழுவிச் சென்று, ஒருவேளை பின்னோக்கி நகர்ந்து, பிறகு... அவரைத் துரத்திப் பிடிக்கும் முயற்சி அனைத்தும் வீணாகிவிடும் என்பது போல இருந்தது. அவர் கையில் பத்தாவது 'ராஸ்தேகாய்' (rasstegai) அப்பத்தின் கடைசித் துண்டு இருந்தது; அதைத் திரு. கோல்யாட்கினின் கண்முன்னாலேயே வாயில் போட்டுக்கொண்டு, சுவைபட உதடுகளைச் சப்புக்கொட்டினார். "அந்தக் கயவன் என் இடத்தைப் பிடித்துக்கொண்டான்!" என்று நினைத்த திரு. கோல்யாட்கின், அவமானத்தால் முகம் சிவந்துபோனார். "பொது இடத்தில் இதைச் செய்ய அவனுக்குச் சிறிதும் கூச்சம் இல்லையே! யாராவது அவனைப் பார்க்கிறார்களா? யாரும் கவனிக்கவில்லை என்றே தோன்றுகிறது..." சுட்டுக் கொள்வது போல அந்த வெள்ளி ரூபிள் நாணயத்தைக் கீழே வீசியெறிந்தார் திரு. கோல்யாட்கின்; அந்த எழுத்தரின் திமிர்பிடித்த, அதே சமயம் வெற்றி மற்றும் அமைதியான அதிகாரத்தைக் காட்டும் அர்த்தமுள்ள புன்னகையைப் புறக்கணித்துவிட்டு, கூட்டத்திலிருந்து விடுபட்டுத் திரும்பிப் பார்க்காமலே வேகமாகச் சென்றார். "நல்லவேளையாக அவன் ஒரு மனிதனின் நற்பெயரை முழுமையாகக் கெடுக்கவில்லை!" என்று மூத்த திரு. கோல்யாட்கின் நினைத்தார். "எல்லாம் ஒருவாறு நல்லபடியாக முடிந்ததற்கு அந்தத் துரோகிக்கும்—விதிக்கும்—நன்றி சொல்ல வேண்டும். அந்த எழுத்தர் மட்டுமே அநாகரிகமாக நடந்துகொண்டார்." சொல்லப்போனால், அவருக்கு அதற்கான உரிமை இருந்தது! பயணக் கட்டணம் ஒரு ரூபிள் பத்து கோபெக்குகள்; எனவே, அவர் தன் உரிமையின்படியே நடந்துகொண்டார். அதாவது, பணம் செலுத்தாமல் இங்கே யாரும் பயணம் செய்ய முடியாது என்பதை உணர்த்துவது போல! "அவன் இன்னும் கொஞ்சம் கண்ணியமாக நடந்துகொண்டிருக்கலாம், அந்தச் சோம்பேறி!..."

திரு. கோல்யாட்கின் முகப்புக்குச் செல்லும் படிக்கட்டுகளில் இறங்கும்போது இதையெல்லாம் சொல்லிக்கொண்டே சென்றார். ஆனால், கடைசிப் படியில் நின்றபோது அவர் சட்டென்று அப்படியே உறைந்துபோனார்; அவமானம் தாங்காததால் ஏற்பட்ட உணர்ச்சிவசத்தால் முகம் சிவந்து, கண்களில் கண்ணீர் துளிர்த்தது. அரை நிமிடம் அசையாமல் நின்றவர், திடீரென உறுதியுடன் தரையில் காலை ஓங்கி மிதித்து, முகப்பிலிருந்து தெருவுக்கு ஒரே தாவலில் குதித்தார். மூச்சு வாங்க, சோர்வைக்கூடப் பொருட்படுத்தாமல், திரும்பிப் பார்க்காமலே ஷெஸ்டிலவோச்னயா தெருவில் உள்ள தன் வீட்டை நோக்கி விரைந்தார். வீட்டிற்கு வந்ததும், வழக்கமாகச் செய்யும் தளர்வான ஆடைகளை அணிந்து ஓய்வெடுக்கும் பழக்கத்திற்கு மாறாக, தன் மேலங்கியைக்கூடக் கழற்றாமலும், புகைக்குழாயை (pipe) எடுக்கக்கூட நில்லாமலும், உடனடியாக சோபாவில் அமர்ந்தார். மைக்கூட்டை அருகில் இழுத்து, பேனாவை எடுத்து, ஒரு காகிதத்தை விரித்து, உள்ளே பொங்கிய உணர்ச்சியால் நடுங்கும் கையுடன் பின்வரும் செய்தியை எழுதத் தொடங்கினார்:


"அன்புள்ள ஐயா,

யாகோவ் பெட்ரோவிச்!

என் சூழ்நிலைகளும்—மற்றும் நீங்களே, அன்புள்ள ஐயாவே—என்னை வற்புறுத்தாதிருந்தால் நான் ஒருபோதும் பேனாவைக் கையில் எடுத்திருக்க மாட்டேன். என்னை நம்புங்கள், கட்டாயத்தின் காரணமாகவே உங்களிடம் இந்த விளக்கத்தை அளிக்கிறேன்; எனவே, அன்புள்ள ஐயாவே, எனது இந்தச் செயலை உங்களை வேண்டுமென்றே அவமதிக்கும் முயற்சியாகக் கருதாமல், தற்போது நம்மைப் பிணைத்துள்ள சூழ்நிலைகளின் தவிர்க்க முடியாத விளைவாகக் கருதும்படி உங்களைக் கேட்டுக்கொள்கிறேன்."


"இது நன்றாக இருக்கிறது—முறையானதாகவும் கண்ணியமாகவும் இருக்கிறது; அதே சமயம் இதில் வலிமையும் உறுதியும் குறையவில்லை... இதில் அவர் கோபப்படுவதற்கு எந்தக் காரணமும் இருக்க முடியாது." "அதோடு, என் தரப்பு நியாயமானதே," என்று திரு. கோல்யாட்கின் தான் எழுதியதை மீண்டும் வாசித்தவாறே நினைத்துக்கொண்டார். "என் எதிரிகளின் (அவர்கள் மீதான அவமதிப்பு காரணமாக அவர்களின் பெயர்களை நான் குறிப்பிட விரும்பவில்லை) முரட்டுத்தனமான மற்றும் நாகரிகமற்ற நடத்தையைத் தொடர்ந்து, அந்தப் புயல் வீசிய இரவில் தாங்கள் எதிர்பாராத விதமாகவும் விசித்திரமாகவும் தோன்றியதுதான், நம்மிடையே தற்போது நிலவும் அனைத்துத் தவறான புரிதல்களுக்கும் மூல காரணமாக அமைந்தது. மேலும், உங்கள் போக்கிலேயே பிடிவாதமாகத் தொடர்வதும், என் தனிப்பட்ட வாழ்க்கை மற்றும் நடைமுறை விவகாரங்களில் வலுக்கட்டாயமாகத் தலையிடுவதும், வெறும் கண்ணியம் மற்றும் சாதாரண சமூக உறவுமுறைகளின் எல்லைகளைத் தாண்டிய செயல்களாகும். நம் உயர் அதிகாரிகளின் நன்மதிப்பைப் பெறுவதற்காக — உண்மையில் நீங்கள் பெறத் தகுதிபெறாத அந்த நன்மதிப்பிற்காக — எனது ஆவணத்தையும் எனது நற்பெயரையும் நீங்கள் தவறாகப் பயன்படுத்திக்கொண்டதைப் பற்றியும் நான் இங்கே குறிப்பிடத் தேவையில்லை. அதேபோல, சூழ்நிலைக்குத் தேவைப்பட்ட விளக்கங்களை அளிப்பதிலிருந்து நீங்கள் வேண்டுமென்றே மற்றும் அவமரியாதையான முறையில் நழுவிச் சென்றதைப் பற்றியும் நான் சொல்ல வேண்டியதில்லை. இறுதியாக, வெளிப்படையாகச் சொல்வதானால்..."
"...காபி விடுதியில் என்னிடம் நீங்கள் நடந்துகொண்ட விசித்திரமான—புரிந்துகொள்ளவே முடியாத என்று கூடச் சொல்லலாம்—முறையைப் பற்றி நான் இங்கே குறிப்பிடவில்லை. ஒரு வெள்ளி ரூபிள் இழப்பைப் பற்றிக் குறை கூறுவது என் நோக்கமல்ல—அந்த இழப்பு எனக்கு ஒரு பொருட்டே அல்ல—ஆனால் என் கண்ணியத்திற்கு நீங்கள் இழைத்த அப்பட்டமான அவமதிப்பை நினைக்கும்போது என் கோபத்தை வெளிப்படுத்தாமல் இருக்க முடியவில்லை; அதுவும் எனக்கு அறிமுகமில்லாத, ஆனால் மிகச் சிறந்த நற்பண்புகள் கொண்டவர்களாகத் தெரிந்த பலரின் முன்னிலையில் அந்த அவமதிப்பு நிகழ்ந்ததே..."


"நான் எல்லை மீறிச் செல்கிறேனா?" என்று திரு. கோல்யாட்கின் நினைத்தார். "இது அதிகப்படியாகிவிட்டதா? ஒருவேளை புண்படுத்தும் விதமாக இருக்கிறதா—அந்த 'சிறந்த நற்பண்புகள்' பற்றிய குறிப்பு, உதாரணமாக? ... பரவாயில்லை! நான் என் உறுதியான குணத்தை வெளிப்படுத்த வேண்டும். அதோடு, இறுதியில் அவரைச் சற்றுப் புகழ்ந்து பேசி அந்தச் கடுமையைக் குறைத்துக்கொள்ளலாம். பார்க்கலாம்."


"ஆயினும், உங்கள் உயர்ந்த எண்ணங்களும் வெளிப்படையான இயல்பும், இந்தத் தவறுகளைச் சரிசெய்து விஷயங்களை மீண்டும் பழைய நிலைக்குக் கொண்டுவருவதற்கான வழிகளைத் தாமாகவே உங்களுக்கு உணர்த்தும் என்று நான் உறுதியாக நம்புவதால்தான் இந்தக் கடிதத்தின் மூலம் உங்களைத் தொந்தரவு செய்கிறேன்.

இந்தக் கடிதத்தைக் கண்டு நீங்கள் கோபப்படமாட்டீர்கள் என்றும், இவ்விஷயம் குறித்து முறையான எழுத்துப்பூர்வமான விளக்கத்தை என் ஆள் மூலமாகத் தர மறுக்கமாட்டீர்கள் என்றும் நான் உறுதியாக நம்புகிறேன்.

உங்கள் பதிலுக்காகக் காத்திருக்கும்,

ஐயா,

தங்கள் மிகவும் பணிவான ஊழியன்,

யா. கோல்யாட்கின்."


"சரி, எல்லாம் முடிவாகிவிட்டது. காரியம் முடிந்தது; இப்போது விஷயம் எழுத்துப்பூர்வமான பரிமாற்றத்திற்கு வந்துவிட்டது. ஆனால் இதில் யாருடைய தவறு? அவருடையதே: ஒரு மனிதனை எழுத்துப்பூர்வமான ஆவணத்தைக் கேட்கும் நிலைக்குத் தள்ளுவது அவர்தான். மேலும், எனக்கு அதற்கான உரிமை இருக்கிறது..."

கடிதத்தை கடைசி முறையாக வாசித்த பிறகு, திரு. கோல்யாட்கின் அதை மடித்து, முத்திரையிட்டு, பெட்ருஷ்காவை அழைத்தார். பெட்ருஷ்கா வழக்கம்போல தூக்கக் கலக்கமான கண்களுடனும், ஏதோ ஒரு விஷயத்தில் மிகுந்த எரிச்சலுடனும் வந்து நின்றான்.

"சரி, என் அருமை நண்பனே, நீ இந்தக் கடிதத்தை எடுத்துச் செல்ல வேண்டும்... புரிகிறதா?"

பெட்ருஷ்கா அமைதியாக இருந்தான்.

"நீ இதை எடுத்துக்கொண்டு அலுவலகத்திற்குச் செல்ல வேண்டும்; அங்கே பணியில் இருக்கும் அதிகாரியான மாகாணச் செயலாளர் வக்ரமீவை (Vakhrameev) பார்க்க வேண்டும். இன்று வக்ரமீவ் தான் பணியில் இருக்கிறார். புரிகிறதா?"

"புரிகிறது." "புரிகிறது! 'புரிகிறது ஐயா' என்று சொல்லக்கூடாதா? நீ அந்த அதிகாரி வக்ரமீவை (Vakhrameev) விசாரித்து அவரிடம்—அதாவது நிலைமையை விளக்கி—உன் எஜமான் தன் நல்வாழ்த்துகளைத் தெரிவிப்பதாகவும், 'டிட்டியுலர் கவுன்சிலர்' (Titular Councillor) கோல்யாட்கின் எங்கே வசிக்கிறார் என்பதைத் தெரிந்துகொள்ளத் துறையின் முகவரிப் புத்தகத்தைப் (address book) பார்க்குமாறு மிகவும் பணிவாகக் கேட்டுக்கொள்வதாகவும் சொல்."

பெத்ருஷ்கா அமைதியாக இருந்தான்; கோல்யாட்கினுக்கு அவன் சிரிப்பது போலத் தோன்றியது.

"சரி, பியோத்தர் (Pyotr), நீ அவர்களிடம் முகவரியைக் கேட்டு, புதிதாக வந்திருக்கும் அதிகாரி கோல்யாட்கின் எங்கே வசிக்கிறார் என்பதைக் கண்டறிய வேண்டும்."

"சரி ஐயா."

"முகவரியைக் கேட்டு, இந்தக் கடிதத்தை அந்த முகவரிக்குக் கொண்டு செல்ல வேண்டும்; புரிகிறதா?"

"புரிகிறது."

"அங்கே—நீ கடிதத்தைக் கொண்டு செல்லும் அந்த இடத்தில்—நீ யாரிடம் அதைக் கொடுக்கிறாயோ, அந்த கோல்யாட்கின்... ஏன் சிரிக்கிறாய், மடையா?"

"நான் ஏன் சிரிக்கக்கூடாது? எனக்கு அதனால் எந்தப் பாதிப்பும் இல்லையே! நான் ஒன்றும் செய்யவில்லையே ஐயா. நம்மைப் போன்றவர்கள் சிரிப்பதெல்லாம்... அது சரியல்லவே..."

"சரி, அப்படியானால்... அந்த நபர் உன் எஜமான் எப்படி இருக்கிறார், நிலைமை எப்படி இருக்கிறது என்று கேட்டால்—அப்படி ஏதேனும் கேட்டால்—நீ அமைதியாக இருந்து, உன் எஜமான் நலமாக இருக்கிறார் என்றும், ஆனால் அவரிடமிருந்து ஒரு எழுத்துப்பூர்வமான பதிலை எதிர்பார்ப்பதாகவும் சொல். புரிகிறதா?" "புரிகிறது ஐயா."

"சரி... அவரிடம், 'என் எஜமான் நலமாக இருக்கிறார், வெளியே செல்லத் தயாராகிக்கொண்டிருக்கிறார்; ஆனால் உங்களிடமிருந்து ஒரு எழுத்துப்பூர்வமான பதிலை எதிர்பார்க்கிறார்' என்று சொல். புரிகிறதா?"

"புரிகிறது."

"சரி, கிளம்பு."

"இந்த மடையனைச் சமாளிப்பதே ஒரு பெரும்பாடு! தனக்குள்ளேயே சிரித்துக்கொண்டே இருக்கிறான், அவ்வளவுதான். எதற்காகச் சிரிக்கிறான்? ஒரு பெரிய சிக்கலில் மாட்டிக்கொண்டேன்—இப்படி ஒரு சிக்கலில் மாட்டிக்கொண்டேனே! இருந்தாலும், ஒருவேளை எல்லாம் நல்லபடியாக முடியலாம்... அந்தத் துரோகி இப்போது இரண்டு மணி நேரம் தாமதப்படுத்துவான்; எங்காவது போய் காணாமல் போய்விடுவான். வேறு யாரையும் அனுப்ப முடியாது. என்ன ஒரு மோசமான காரியம் இது... என்ன ஒரு மோசமான நிலையில் நான் இருக்கிறேன்!" தனது இக்கட்டான நிலையை முழுமையாக உணர்ந்துகொண்ட நம் கதாநாயகன், பெட்ருஷ்காவுக்காகச் சும்மா காத்திருப்பதைத் தவிர வேறு வழியின்றி அதை ஏற்றுக்கொண்டார். சுமார் ஒரு மணி நேரத்திற்கு, அவர் அறையில் அங்கும் இங்கும் நடந்தபடியே புகைபிடித்தார்; பிறகு தனது புகைக்குழாயை (pipe) ஓரமாக வீசிவிட்டு, ஒரு புத்தகத்தை எடுத்து அமர்ந்தார்; பின்னர் சோபாவில் படுத்தார்; மீண்டும் புகைக்குழாயை எடுத்தார்; அதன்பின் மீண்டும் அறையில் நடக்கத் தொடங்கினார். நிலைமையைச் சீர்தூக்கிப் பார்க்க முயன்றார், ஆனால் அவரால் எதைப் பற்றியும் சிந்திக்கவே முடியவில்லை. இறுதியாக, கட்டாயமாகச் சும்மா இருக்க வேண்டியதின் வேதனை எல்லை மீறியது; அப்போது திரு. கோல்யாட்கின் ஒரு குறிப்பிட்ட நடவடிக்கையை எடுக்க முடிவு செய்தார். "பெட்ருஷ்கா திரும்பி வர இன்னும் ஒரு மணி நேரம் ஆகும்," என்று அவர் நினைத்தார்; "நான் சாவியை வாயிற்காவலரிடம் கொடுத்துவிட்டு, அந்த இடைப்பட்ட நேரத்தில்... சரி, அந்த விஷயத்தை நானே நேரில் சென்று கவனிக்கலாம்." நேரத்தை வீணடிக்காமல், நிலைமையை ஆராயும் ஆர்வத்துடன், திரு. கோல்யாட்கின் தனது தொப்பியை எடுத்துக்கொண்டு அறையை விட்டு வெளியேறினார்; வீட்டைப் பூட்டிவிட்டு, வாயிற்காவலரின் அறைக்குச் சென்று, அவரிடம் சாவியையும் பத்து-கோபெக் நாணயம் ஒன்றையும் கொடுத்தார்—திரு. கோல்யாட்கின் வழக்கத்திற்கு மாறாகத் தாராள மனப்பான்மையுடன் இருந்தார்—அதன்பின் தனது இலக்கை நோக்கிப் புறப்பட்டார். திரு. கோல்யாட்கின் நடந்தே செல்லத் தொடங்கினார்; முதலில் இஸ்மாயிலோவ்ஸ்கி பாலத்தை நோக்கிச் சென்றார். அந்த நடைப்பயணம் சுமார் அரை மணி நேரம் பிடித்தது. இலக்கை அடைந்ததும், அவருக்கு நன்கு தெரிந்த அந்த வீட்டின் முற்றத்திற்குள் நேராக நுழைந்து, அரசு ஆலோசகர் பெரெண்டேயேவின் குடியிருப்பு ஜன்னல்களை அண்ணாந்து பார்த்தார். சிவப்புத் திரைகள் போடப்பட்டிருந்த மூன்று ஜன்னல்களைத் தவிர, மற்ற அனைத்தும் இருண்டு போயிருந்தன. "இன்று ஓல்சுஃபி இவனோவிச்சிற்கு விருந்தினர்கள் யாரும் வந்திருக்க வாய்ப்பில்லை," என்று திரு. கோல்யாட்கின் நினைத்தார்; "அவர்கள் அனைவரும் இப்போது வீட்டில் தனியாகத்தான் அமர்ந்திருப்பார்கள்." சிறிது நேரம் முற்றத்தில் நின்ற பிறகு, நம் கதாநாயகன் ஒரு முடிவை எடுக்கும் தருவாயில் இருந்தார். ஆனால் அந்த முடிவை எடுப்பது அவருக்கு விதிக்கப்படவில்லை என்று தோன்றியது. திரு. கோல்யாட்கின் தனது முடிவை மாற்றிக்கொண்டார், அலட்சியமாக ஒரு கையை அசைத்துவிட்டு, மீண்டும் தெருவிற்குத் திரும்பினார். "இல்லை, நான் செல்ல வேண்டிய இடம் இதுவல்ல. என்ன...""...இங்கே நான் என்ன செய்யப் போகிறேன்?.. நானே நேரில் சென்று விசாரிப்பதே மேல்." இந்த முடிவை எடுத்த திரு. கோல்யாட்கின் தனது அலுவலகத்தை நோக்கிப் புறப்பட்டார். அது சிறிய தூரம் அல்ல; அதோடு, சேறு சகதி அதிகமாக இருந்தது, ஈரமான பனி அடர்த்தியான பெரிய துகள்களாகப் பொழிந்து கொண்டிருந்தது. ஆயினும், அந்தத் தருணத்தில் நமது கதாநாயகனுக்கு எந்தத் தடையும் இருப்பது போல் தெரியவில்லை. அவர் மழையில் நனைந்து, சேற்றில் முழுவதுமாகப் புரண்டாலும், "இதெல்லாம் அன்றாட வேலையின் ஒரு பகுதிதான், முக்கியம் இலக்கை அடைவதுதானே" என்று நினைத்துக்கொண்டார். உண்மையில், திரு. கோல்யாட்கின் தனது இலக்கை நெருங்கிக்கொண்டிருந்தார். தொலைவில் அந்தப் பிரம்மாண்டமான அரசு அலுவலகக் கட்டிடம் இருண்ட தோற்றத்துடன் கம்பீரமாக நின்றிருந்தது. "நில்!" என்று அவர் நினைத்தார். "நான் எங்கே போகிறேன், இங்கே என்ன செய்யப் போகிறேன்? ஒருவேளை அவன் எங்கே வசிக்கிறான் என்று கண்டுபிடித்தாலும், அதற்குள் பெட்ருஷ்கா எனக்கான பதிலுடன் திரும்பியிருப்பானே. என் பொன்னான நேரத்தை வீணடிக்கிறேன்—எதற்கும் உதவாத வகையில் அதைச் செலவழிக்கிறேன். சரி, பரவாயில்லை; எல்லாவற்றையும் இன்னும் சரிசெய்துவிடலாம். ஆனாலும்... வக்ரமேயேவைச் சந்தித்துவிட்டுப் போகலாமா? வேண்டாம், அது வேண்டாம்! அதை அப்புறம் பார்த்துக்கொள்ளலாம்... கடவுளே! நான் வெளியே வந்திருக்கவே தேவையில்லை. ஆனால், அதுதான் என் இயல்பு! தேவைப்பட்டாலும் இல்லாவிட்டாலும், எப்போதும் மற்றவர்களை விட ஒரு படி முன்னால் இருக்க முயற்சிப்பது என் வழக்கம்... ம்ம்... மணி என்ன இருக்கும்? ஒன்பது மணி ஆகியிருக்கும். பெட்ருஷ்கா வந்து என்னைப் பார்க்காமல் போகக்கூடும். வெளியே வந்து நான் ஒரு முட்டாள்தனமான காரியத்தைச் செய்துவிட்டேன்... என்ன ஒரு குழப்பம்!"

தான் ஒரு முட்டாள்தனமான காரியத்தைச் செய்துவிட்டதை தனக்குள்ளேயே நேர்மையாக ஒப்புக்கொண்ட பிறகு, நமது கதாநாயகன் ஷெஸ்டிலவோச்னயா தெருவில் உள்ள தனது இருப்பிடத்திற்கு ஓடினான். அவன் மிகுந்த சோர்வுடனும் களைப்புடனும் அங்கு வந்து சேர்ந்தான். பெட்ருஷ்கா அங்கு வருவதைப் பற்றிக் கூட நினைக்கவில்லை என்று வாயிற்காவலர் அவனிடம் கூறினார். "நான் நினைத்தது சரிதான்—எனக்கு அப்போதே ஒரு முன் உணர்வு இருந்தது," என்று நமது கதாநாயகன் நினைத்தான், "அதற்குள் ஒன்பது மணி ஆகிவிட்டது. என்ன ஒரு அயோக்கியன் அவன்!" "எப்போதும் எங்காவது குடித்துக்கொண்டே இருக்கிறான்! கடவுளே! என் துரதிர்ஷ்டவசமான வாழ்க்கைக்கு இன்று என்ன ஒரு நாளாக அமைந்துவிட்டது!" இவ்வாறாக முணுமுணுத்துக்கொண்டே புலம்பியபடி, திரு. கோல்யாட்கின் தனது வீட்டின் கதவைத் திறந்து, விளக்கை ஏற்றி, ஆடைகளைக் களைந்து, புகைக்குழாயைப் (pipe) பற்றவைத்தார். பின்னர், மிகுந்த சோர்வுடனும் களைப்புடனும், மனதளவில் நொறுங்கிய நிலையிலும் பசியுடனும், பெட்ருஷ்காவின் வருகைக்காகக் காத்திருக்க சோபாவில் படுத்துக்கொண்டார். மெழுகுவர்த்தியின் சுடர் குறைந்து மங்கலாக எரிந்தது; சுவர்களில் ஒளி அலைபாய்ந்து கொண்டிருந்தது... திரு. கோல்யாட்கின் அதையே உற்றுநோக்கிச் சிந்தித்தவாறே, இறுதியில் ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் மூழ்கினார்.

அவர் தாமதமாகவே விழித்தெழுந்தார். மெழுகுவர்த்தி ஏறக்குறைய முழுவதுமாக எரிந்து தீர்ந்திருந்தது; அதிலிருந்து புகை கிளம்பிக்கொண்டிருந்தது, அது அணைந்துபோகும் நிலையில் இருந்தது. திரு. கோல்யாட்கின் திடுக்கிட்டு எழுந்து தன்னைச் சுதாரித்துக்கொண்டார்; அப்போது அனைத்தும்—முற்றிலும் அனைத்தும்—அவருக்கு நினைவுக்கு வந்தன. தடுப்புச் சுவருக்குப் பின்னாலிருந்து பெட்ருஷ்காவின் கனத்த குறட்டைச் சத்தம் கேட்டது. திரு. கோல்யாட்கின் ஜன்னலை நோக்கி விரைந்தார்—எங்கும் எந்த வெளிச்சமும் தென்படவில்லை. அவர் சிறிய ஜன்னல் கண்ணாடியைத் திறந்தார்—எங்கும் அமைதி நிலவியது; நகரம் உயிரற்றது போலவும், ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருப்பது போலவும் தோன்றியது. மணி இரண்டு அல்லது மூன்றாக இருக்க வேண்டும்; சரியாகச் சொன்னால், தடுப்புச் சுவருக்குப் பின்னால் இருந்த கடிகாரம் சிரமப்பட்டு இரண்டு மணியை அடித்தது. திரு. கோல்யாட்கின் தடுப்புச் சுவருக்குப் பின்னால் விரைந்து சென்றார்.

மிகுந்த முயற்சிக்குப் பிறகு, எப்படியோ பெட்ருஷ்காவை உலுக்கி எழுப்பி, அவனைப் படுக்கையில் அமர வைத்தார். அந்தத் தருணத்தில், மெழுகுவர்த்தி முழுவதுமாக அணைந்துவிட்டது. மற்றொரு மெழுகுவர்த்தியைத் தேடி எடுத்து ஏற்றுவதற்குத் திரு. கோல்யாட்கினுக்கு சுமார் பத்து நிமிடங்கள் பிடித்தன. அதற்குள், பெட்ருஷ்கா மீண்டும் தூங்கிவிட்டான். "அடேய் அயோக்கியனே! ஒன்றுக்கும் உதவாதவனே!" என்று கத்தியபடியே திரு. கோல்யாட்கின் அவனை மீண்டும் உலுக்கினார். "எழுந்திருக்கப் போகிறாயா? விழித்துக்கொள்ளப் போகிறாயா?" அரை மணி நேர முயற்சிக்குப் பிறகு, திரு. கோல்யாட்கின் தனது வேலையாளை முழுமையாக எழுப்பி, தடுப்புச் சுவருக்குப் பின்னாலிருந்து வெளியே இழுத்து வர முடிந்தது. அப்போதுதான், பெட்ருஷ்கா அளவுக்கு அதிகமாகக் குடித்துவிட்டு, காலில் நிற்கக்கூட முடியாத நிலையில் இருப்பதை நம் கதாநாயகன் கவனித்தார். "ஒன்றுக்கும் உதவாதவனே! அயோக்கியனே! என்னை அடியோடு நாசமாக்கிவிட்டாயே! கடவுளே, அந்தக்கடிதத்தை எங்கேதான் தொலைத்தாய்? கருணைமிக்க இறைவா, ஒருவேளை... அதை நான் ஏன் எழுதினேன்? அதை எழுதவேண்டிய அவசியம் என்ன இருந்தது? என் அகங்காரத்திற்கு அடிபணிந்துவிட்டேனே, முட்டாள்தனமாக நடந்து கொண்டேனே! அந்த அகங்காரத்தால் வந்த வினை இது! அகங்காரத்தின் பலன் இதுதான், அயோக்கியனே—இதோ அகங்காரத்தின் பலன்! ​​சரி, இப்போது சொல்—அந்தக் கடிதத்தை எங்கே வைத்தாய், அயோக்கியனே? யாரிடம் கொடுத்தாய்?"

"நான் அந்தக் கடிதத்தை யாரிடமும் கொடுக்கவில்லை; என்னிடம் எந்தக் கடிதமும் இருக்கவும் இல்லை... அவ்வளவுதான்!"

திரு. கோல்யாட்கின் விரக்தியில் கைகளைப் பிசைந்துகொண்டார்.

"கேள், பியோத்தர்... நான் சொல்வதைக் கேள், சும்மா கேள்..."

"கேட்டுக்கொண்டுதான் இருக்கிறேன்..."

"எங்கே போனாய்? பதில் சொல்..."

"எங்கே போனேன்... கண்ணியமான மனிதர்களைப் பார்க்கப் போனேன்! அங்கேதான் போனேன்!"

"ஓ, கடவுளே! முதலில் எங்கே போனாய்? அலுவலகத்திற்குப் போனாயா? ... கேள், பியோத்தர்—நீ குடித்திருக்கிறாயா?"

"நானா, குடித்திருக்கிறேனா? அப்படி இருந்தால் இங்கேயே செத்துப்போகட்டும்—நான் நல்ல தெளிவான நிலையில்தான் இருக்கிறேன், சொல்கிறேன்..."

"இல்லை, இல்லை, நீ குடித்திருந்தாலும் பரவாயில்லை... சும்மா கேட்டேன்; நீ குடித்திருப்பது நல்லதே; எனக்கு ஒன்றும் பிரச்சினையில்லை, பெத்ருஷ்கா, எனக்கு ஒன்றும் பிரச்சினையில்லை... ஒருவேளை நீ மறந்துபோயிருக்கலாம், ஆனால் உண்மையில் உனக்கு எல்லாம் நினைவிருக்கும். சரி, நினைவுகூர முயற்சி செய்—அந்த எழுத்தர் வக்ரமேயேவை (Vakhrameyev) பார்க்கப் போனாயா? போனாயா இல்லையா?"

"நான் போகவில்லை, அப்படி ஒரு எழுத்தரே இல்லை. இங்கேயே செத்துப்போகட்டும்..."

"இல்லை, இல்லை, பியோத்தர்! இல்லை, பெத்ருஷ்கா, நான் கோபப்படவில்லை. நான் கோபப்படவில்லை என்பது உனக்கே தெரியும்... சரி, அதை விடு! வெளியே குளிராகவும் ஈரப்பதமாகவும் இருக்கிறது; அதனால் அந்த ஆள் கொஞ்சம் குடித்திருக்கலாம்—பரவாயில்லை, அது பெரிய விஷயமல்ல... நான் கோபப்படவில்லை. நானும் இன்று கொஞ்சம் குடித்திருக்கிறேன், சகோதரா... உண்மையை ஒப்புக்கொள், நினைவுகூர முயற்சி செய், சகோதரா: அந்த அதிகாரி வக்ரமேயேவை பார்க்கப் போனாயா?" — சரி, இப்போது விஷயங்கள் நடந்திருக்கும் விதத்தைப் பார்த்தால்... உண்மையைச் சொல்லப்போனால், நான் சென்றேன்; இதோ இந்த நிமிஷமே நான் சத்தியம் செய்து சொல்வேன்...

— சரி, பெத்ருஷா, நீ சென்றது நல்லதே. பார், நான் கோபப்படவில்லை... வா, வா—என்று கூறியவாறே, அந்தத் தலைவன் தன் வேலையாளின் தோளைத் தட்டிக்கொடுத்து, அவனைப் பார்த்துப் புன்னகைத்து அவனை மேலும் சமாதானப்படுத்த முயன்றான்—அப்படியானால் நீ கொஞ்சம் குடித்திருக்கிறாய், அடேய் குறும்புக்காரப் பயலே... அதற்காகப் பத்து கோபெக் செலவழித்தாயா? அடேய் தந்திரக்காரக் கிழவா! சரி, பரவாயில்லை; பார், நான் கோபப்படவில்லை... நான் கோபப்படவில்லை, என் அருமை நண்பனே, நான் கோபப்படவில்லை...

— இல்லை, நான் ஒன்றும் தந்திரக்காரன் இல்லை ஐயா, நீங்கள் என்ன சொன்னாலும் சரி... நான் கண்ணியமான மனிதர்களைச் சந்திக்கத்தான் அங்கே நின்றேன்; நான் தந்திரக்காரன் இல்லை, ஒருபோதும் அப்படி இருந்ததும் இல்லை...

— ஓ, இல்லை, இ—"சரி, பெத்ருஷா! சொல்வதைக் கேள், பியோத்தர்: உன் மீது எனக்குக் கோபமில்லை, உனக்குத் தெரியும்—என்னை ஒரு 'கில்லாடி' (தந்திரசாலி) என்று அழைத்ததற்காக நான் உன்னைத் திட்டவில்லை. உன்னைத் தேற்றுவதற்காகவும், உன்னைப் பாராட்டும் விதமாகவுமே நான் அதைச் சொல்கிறேன். பார் பெத்ருஷா, ஒருவனை 'சூழ்ச்சிக்காரன்' என்றோ 'புத்திசாலி' என்றோ புகழ்வது—அதாவது முட்டாள் அல்லாதவன், யாராலும் ஏமாற்ற முடியாதவன் என்று சொல்வது—அத்தகைய வார்த்தைகளைத்தான் மக்கள் கேட்க விரும்புகிறார்கள்... சரி, சரி, பரவாயில்லை! இப்போது சொல் பெத்ருஷா—வெளிப்படையாக, ஒரு நண்பனாகச் சொல்—நீ அந்த அதிகாரி வக்ரமீவைச் சந்தித்தாயா? அவர் உனக்கு அந்த முகவரியைக் கொடுத்தாரா?"

"அவர் முகவரியைக் கொடுத்தார்—ஆம், முகவரியைக் கொடுத்தார். மிகச் சிறந்த அதிகாரி அவர்! உன் எஜமான் ஒரு நல்ல மனிதர்—மிகவும் நல்ல மனிதர் என்று அவர் சொன்னார். 'உன் எஜமானரிடம் என் வணக்கத்தைச் சொல், அவருக்கு என் நன்றியைத் தெரிவி, அவர் மீது எனக்கு எவ்வளவு விருப்பமும் மரியாதையும் இருக்கிறது என்பதை அவரிடம் சொல்!' என்று அவர் கூறினார். 'ஏனென்றால்,' என்று அவர் தொடர்ந்தார், 'உன் எஜமான்—அதாவது நீ, பெத்ருஷா—ஒரு நல்ல மனிதர்; நீயும் ஒரு நல்ல மனிதர்தான், பெத்ருஷா'—இப்படித்தான் அவர் சொன்னார்..."

"கடவுளே! ஆனால் அந்த முகவரி—அந்த முகவரி என்ன, துரோகி?" என்று திரு. கோல்யாட்கின் கடைசி வார்த்தைகளை மெல்லிய குரலில் கேட்டார்.

"அந்த முகவரியா... அவரும் அந்த முகவரியைக் கொடுத்தார்."

"கொடுத்தாரா? சரி, அவர் எங்கே வசிக்கிறார்—கோல்யாட்கின், அந்த அதிகாரி கோல்யாட்கின், அந்த 'டைட்டூலர் கவுன்சிலர்' (Titular Councillor) எங்கே வசிக்கிறார்?"

"ஷெஸ்டிலவோச்னயா (Shestilavochnaya) தெருவில் கோல்யாட்கினைப் பார்க்கலாம் என்று அவர் சொன்னார். 'ஷெஸ்டிலவோச்னயா தெருவுக்குச் சென்றதும்,' என்று அவர் கூறினார், 'வலதுபுறம் திரும்பி, படிக்கட்டுகள் வழியாக நான்காவது மாடிக்குச் செல்லுங்கள். அங்கேதான் கோல்யாட்கின் இருப்பார்...'"

"பாவி!" என்று பொறுமை இழந்த நம் கதாநாயகன் இறுதியாகக் கத்தினான். "கில்லாடி! அட, அது *நான்தானே*!" "நீ பேசுவது என்னைப் பற்றித்தானே. ஒருவேளை வேறொரு கோல்யாட்கின் இருக்கிறாரா—அவரைப் பற்றித்தான் சொல்கிறாயா, பாவி?" "சரி, உன் இஷ்டப்படியே ஆகட்டும்! அதைப் பற்றிக் கவலை எனக்கு என்ன? உன் வழியிலேயே போ..."

"ஆனால் அந்தக்கடிதம்—அந்தக்கடிதம்..."

"என்ன கடிதம்? அப்படி எந்தக் கடிதமும் இல்லையே; நான் எந்தக் கடிதத்தையும் பார்க்கவே இல்லையே."

"அப்படியானால் அதை என்ன செய்தாய், அயோக்கியனே?"

"நான் அதை ஒப்படைத்துவிட்டேன்—கடிதத்தைக் கொடுத்துவிட்டேன். 'என் வணக்கத்தைச் சொல்,' என்று அவர் சொன்னார், 'என் நன்றியையும் தெரிவி; உன் எஜமான் ஒரு நல்ல மனிதர்,' என்றார். 'உன் எஜமானுக்கு என் வணக்கத்தைச் சொல்,' என்று சொன்னார்..."

"ஆனால் யார் அதைச் சொன்னது? கோல்யாட்கினா அதைச் சொன்னான்?"

பெத்ருஷ்கா ஒரு கணம் நின்றான், பிறகு தன் எஜமானின் கண்களை நேராகப் பார்த்தபடி அகலமாகச் சிரித்தான்.

"இங்கே கேள், நீ ஒரு துரோகி!" என்று திரு. கோல்யாட்கின் மூச்சுத் திணற, கோபத்தின் உச்சத்துக்கே சென்று பேசத் தொடங்கினார். "எனக்கு என்ன செய்திருக்கிறாய்? சொல், எனக்கு என்ன செய்திருக்கிறாய்? நீ என்னை அழித்துவிட்டாய், நீ ஒரு பாதகன்! என் தலையை என் தோள்களிலிருந்து வெட்டி வீழ்த்திவிட்டாய், நீ ஒரு காட்டிக்கொடுக்கும் துரோகி!"

"சரி, உன் இஷ்டப்படியே ஆகட்டும்! அதைப் பற்றிக் கவலை எனக்கு என்ன?" என்று உறுதியாகச் சொன்ன பெத்ருஷ்கா, தடுப்புச் சுவருக்குப் பின்னால் பின்வாங்கினான்.

"இங்கே வா—இங்கே வா, அயோக்கியனே!.."

"நான் இப்போது உன்னிடம் வரப்போவதில்லை—அப்படியே வரமாட்டேன். அதைப் பற்றிக் கவலை எனக்கு என்ன? நான் நல்ல மனிதர்களிடம் செல்வேன்... நல்ல மனிதர்கள் நேர்மையாக வாழ்வார்கள்; நல்ல மனிதர்கள் வஞ்சகம் இல்லாமல் வாழ்வார்கள், அங்கே ஒரே நேரத்தில் இருவர் இருக்கமாட்டார்கள்..."

திரு. கோல்யாட்கினின் கைகளும் கால்களும் பனிக்கட்டி போல உறைந்து போயின, மூச்சு அவர் தொண்டையிலேயே சிக்கிக்கொண்டது...

"ஆம் ஐயா," என்று பெத்ருஷ்கா தொடர்ந்தான், "அங்கே ஒரே நேரத்தில் இருவர் இருக்கமாட்டார்கள்; அவர்கள் கடவுளுக்கோ அல்லது நேர்மையான மனிதர்களுக்கோ அநீதி இழைக்கமாட்டார்கள்..."

"பயனற்றவனே—நீ குடித்திருக்கிறாய்! இப்போது தூங்கப் போ, அயோக்கியனே! ஆனால் நாளை—நாளை இதற்கு நீ பதில் சொல்லித்தான் ஆகவேண்டும்," என்று திரு. கோல்யாட்கின் மிக மெல்லிய குரலில் கூறினார். பெத்ருஷ்காவோ வேறு ஏதோ முணுமுணுத்தான்; பிறகு அவன் தன் உடல் பாரத்தை படுக்கையின் மீது போடும் சத்தம் கேட்டது—படுக்கை கீச்சிட்டது—அதைத் தொடர்ந்து நீண்ட கொட்டாவி, உடலை நீட்டி நெளித்தல், மற்றும் இறுதியாக, 'அப்பாவிக்குரிய' குறட்டைச் சத்தம் ஆகியவை கேட்டன. திரு. கோல்யாட்கின் மிகுந்த அச்சத்தில் உறைந்து போயிருந்தார்—உயிரே போய்விடுமோ என்று அஞ்சும் அளவுக்குப் பயம் அவரை ஆட்கொண்டிருந்தது. பெட்ருஷ்காவின் நடத்தை, அவனது விசித்திரமான (தெளிவற்றதாக இருந்தாலும்) குறிப்புகள்—உண்மையில் கோபப்படுவதற்கு அதில் பெரிய காரணம் ஏதுமில்லை, அதிலும் குறிப்பாகப் பேசுபவன் போதையில் இருந்தான்—மற்றும் இறுதியாக, அந்த விவகாரம் எடுத்த ஆபத்தான திருப்பம்: இவை அனைத்தும் கோல்யாட்கினை அடியோடு உலுக்கிவிட்டன. "நள்ளிரவில் அவனைத் திட்டுவதற்கு எனக்கு என்னதான் புத்தி வந்தது?" என்று நம் கதாநாயகன் ஒருவித உடல்நலக்குறைவு சார்ந்த நடுக்கத்துடன் கேட்டுக் கொண்டான். "ஒரு குடிகாரனுடன் ஏன் சம்பந்தப்பட்டேன்? குடிகாரனிடமிருந்து என்ன அறிவார்ந்த பேச்சை எதிர்பார்க்க முடியும்? அவன் வாயிலிருந்து வரும் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் பொய். ஆனால் அவன் எதைத்தான் குறிப்பால் உணர்த்தினான், அந்த அயோக்கியன்? கடவுளே! அந்தக்கடிதங்கள் அனைத்தையும் நான் ஏன் எழுதினேன்—பாவம் செய்தவன் நான், என் அழிவை நானே தேடிக்கொள்பவன்! வாயை மூடிக்கொண்டிருக்கக்கூடாதா என்னால்? தேவையில்லாமல் வாயைக் கொடுத்து மாட்டிக்கொண்டேனே! இப்போது நிலைமையைப் பார்! நீ அதலபாதாளத்தில் வீழ்ந்து கொண்டிருக்கிறாய், வெறும் கந்தலாகிப் போகிறாய்—ஆனால் இல்லை, கௌரவத்தைப் பற்றிப் பேசுகிறாய், மானம் போய்விடுமோ என்று அஞ்சுகிறாய், மானத்தைக் காப்பாற்ற வேண்டும் என்று பிடிவாதம் பிடிக்கிறாய்! என் அழிவை நானே தேடிக்கொள்ளும் மனிதன் நான்!"

சோபாவில் அமர்ந்திருந்த திரு. கோல்யாட்கின், அசைவதற்குக்கூட அஞ்சியவாறு இவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருந்தார். திடீரென்று, அவரது கவனம் முழுவதையும் ஈர்க்கும் ஒரு பொருளின் மீது அவரது கண்கள் நிலைத்தன. கண்ணில் பட்ட அந்தப் பொருள் வெறும் மாயையோ அல்லது கற்பனையின் விளையாட்டோ என்று அஞ்சியவாறே, நம்பிக்கை, தயக்கம் மற்றும் விவரிக்க முடியாத ஆர்வம் கலந்த உணர்வுடன் அதை நோக்கித் தன் கையை நீட்டினார்... இல்லை, அது வெறும் தந்திரம் அல்ல! மாயையும் அல்ல! ஒரு கடிதம்—ஆம், ஒரு கடிதம், நிச்சயமாக அது ஒரு கடிதம்தான்—அதுவும் அவருக்குத்தான் முகவரியிடப்பட்டிருந்தது... திரு. கோல்யாட்கின் மேஜையிலிருந்து அந்தக் கடிதத்தை எடுத்தார். அவரது இதயம் படபடவெனத் துடித்தது. "அந்த அயோக்கியன்தான் இதைக் கொண்டு வந்திருக்க வேண்டும்," என்று அவர் நினைத்தார், "இங்கே வைத்துவிட்டு, பிறகு அதை மறந்துபோயிருக்க வேண்டும்; அப்படித்தான் நடந்திருக்க வேண்டும்—ஆம், நிச்சயமாக அப்படித்தான் நடந்திருக்கும்..." அந்தக் கடிதம் எழுத்தர் வக்ரமீவிடமிருந்து வந்திருந்தது; அவர் திரு. கோல்யாட்கினின் இளம் சக ஊழியரும், முன்பே அறிமுகமானவருமாவார். "இருப்பினும், இவை அனைத்தையும் பற்றியும் எனக்கு ஒரு முன்னுணர்வு இருந்தது," என்று நம் கதாநாயகன் நினைத்தான், "இப்போது இந்தக் கடிதத்தில் உள்ள அனைத்தையும் நான் முன்பே ஊகித்திருந்தேன்..." அந்தக் கடிதம் பின்வருமாறு இருந்தது:

"அன்புள்ள ஐயா,

யாகோவ் பெட்ரோவிச்!"
உங்கள் ஆள் போதையில் இருக்கிறார்; அவரிடமிருந்து அறிவார்ந்த எதையும் எதிர்பார்க்க முடியாது. அதனால்தான் நான் எழுத்துப்பூர்வமாகப் பதிலளிக்க விரும்புகிறேன். நீங்கள் என்னிடம் ஒப்படைத்த பணியை—அதாவது, உங்களுக்கு நன்கு தெரிந்த ஒருவரிடம் கடிதம் ஒன்றைச் சேர்ப்பதை—முழு விசுவாசத்துடனும் துல்லியத்துடனும் நிறைவேற்ற ஒப்புக்கொள்கிறேன் என்பதைத் தெரிவித்துக்கொள்கிறேன். உங்களுக்கு நன்கு அறிமுகமானவரும், இப்போது எனக்கு நண்பராகத் திகழ்பவரும்—அதே சமயம், முற்றிலும் அப்பாவியான ஒருவரின் நற்பெயரைத் தேவையற்றுக் களங்கப்படுத்த விரும்பாததால் இங்கு அவர் பெயரை நான் குறிப்பிடாதவருமான—அந்த நபர், கரோலினா இவனோவ்னாவின் வீட்டில் எங்களுடன் தங்கியிருக்கிறார். நீங்கள் முன்பு அங்கு தங்கியிருந்தபோது, ​​தம்போவிலிருந்து (Tambov) வந்த காலாட்படை அதிகாரி ஒருவர் தங்கியிருந்த அதே அறையில்தான் அவரும் தங்கியுள்ளார். சொல்லப்போனால், நேர்மையான மற்றும் உண்மையான உள்ளம் கொண்டவர்களிடையே அந்த நபரை நீங்கள் காணலாம்; மற்றவர்களைப் பற்றி அப்படிச் சொல்ல முடியாது. இந்நாள் முதல் உங்களுடனான என் உறவை முறித்துக்கொள்ளத் தீர்மானித்திருக்கிறேன்; இனி நாம் நட்புறவையோ அல்லது பழைய இணக்கமான தோழமையையோ தொடர முடியாது. எனவே, அன்புள்ள ஐயா, இந்தக் கள்ளங்கபடமற்ற கடிதம் கிடைத்தவுடன், ஏழு மாதங்களுக்கு முன்பு—நீங்கள் கரோலினா இவனோவ்னாவின் (அவரை நான் மனதார மதிக்கிறேன்) வீட்டில் எங்களுடன் வசித்தபோது—நான் உங்களுக்குக் கடனாக விற்ற வெளிநாட்டுத் தயாரிப்பு ரேஸர்களுக்கான (razors) இரண்டு ரூபிள்களை எனக்கு அனுப்பி வைக்குமாறு கேட்டுக்கொள்கிறேன். நான் இவ்வாறு செயல்படுவதற்குக் காரணம், விவேகமானவர்களின் கருத்துப்படி, நீங்கள் உங்கள் கௌரவத்தையும் நற்பெயரையும் இழந்துவிட்டீர்கள்; மேலும் அப்பாவியான மற்றும் களங்கமற்ற ஆன்மாக்களின் ஒழுக்கநெறிக்கு ஆபத்தானவராகவும் மாறிவிட்டீர்கள். ஏனெனில், உண்மையாக வாழாதவர்கள்—அதாவது பொய் பேசுபவர்கள் மற்றும் நல்லவர் போலக் காட்டிக்கொண்டாலும் சந்தேகத்திற்குரிய நடத்தை கொண்டவர்கள்—சிலர் இருக்கவே செய்கிறார்கள். கரோலினா இவனோவ்னாவுக்கு இழைக்கப்பட்ட அவமதிப்பு விவகாரத்தைப் பொறுத்தவரை—அவர் முன்மாதிரியான நடத்தையையும் நேர்மையையும் கொண்டவர்; வயதானவராக இருந்தாலும் திருமணம் ஆகாதவர்; மேலும் கண்ணியமான வெளிநாட்டுப் பெயர் கொண்டவர்—அத்தகைய விஷயத்திற்காகக் குரல் கொடுக்க முன்வரும் மனிதர்களை எப்போது வேண்டுமானாலும், எங்கு வேண்டுமானாலும் காணலாம். சொல்லப்போனால், சிலர் தங்கள் சார்பாக இந்தக் கடிதத்தில் இதைக் குறிப்பிடுமாறு என்னிடம் கேட்டுக்கொண்டனர். எப்படியாயினும், உரிய நேரத்தில் நீங்கள் எல்லாவற்றையும் அறிந்துகொள்வீர்கள்—ஒருவேளை ஏற்கனவே அறிந்திருக்கலாம். ஏனெனில், விவேகமானவர்களின் கருத்துப்படி, தலைநகரம் முழுவதும் நீங்கள் அவப்பெயரைச் சம்பாதித்துவிட்டீர்கள்; அதன் விளைவாக, உங்களைப் பற்றிய அந்தத் தகவல்களை நீங்கள் ஏற்கனவே அறிந்திருக்கவும் வாய்ப்புள்ளது, அன்புள்ள ஐயா. இக்கடிதத்தை நிறைவு செய்யும் வேளையில், உங்களுக்கு நன்கு அறிமுகமான ஒருவரைப் பற்றி (அவரது பெயரை நான் இங்கே குறிப்பிடாததற்குப் பலரும் அறிந்த, கண்ணியமான காரணங்கள் உள்ளன) நான் உங்களுக்குத் தெரிவிக்க வேண்டும்: அவர் நல்லெண்ணம் கொண்டவர்களால் பெரிதும் மதிக்கப்படுபவர்; மகிழ்ச்சியான மற்றும் இனிமையான சுபாவம் கொண்ட அவர், தனது தொழில்முறைப் பணிகளிலும் சரி, விவேகமான மனிதர்களின் நட்பிலும் சரி, சிறந்து விளங்குகிறார். அவர் தனது சொல்லுக்கும் நட்புக்கும் உண்மையாக இருப்பவர்; நேருக்கு நேர் நட்புடன் பழகும் ஒருவரைப் பற்றி, அவர்கள் இல்லாத நேரத்தில் ஒருபோதும் குறை கூறவோ அல்லது புறம் பேசவோ மாட்டார்.

எப்படியாயினும், நான்,

உங்கள் தாழ்மையான பணியாளன்,
என். வக்ரமீவ்.



பின்குறிப்பு: உங்கள் ஆளை நீங்கள் வேலையை விட்டு நீக்கிவிட வேண்டும்: அவர் ஒரு குடிகாரர்; நிச்சயமாக உங்களுக்கு அவர் மிகுந்த தொல்லைகளைத் தருவார். அதற்குப் பதிலாக, முன்பு எங்களிடம் பணிபுரிந்து தற்போது வேலையின்றி இருக்கும் எவஸ்தாஃபியை (Evstafiy) பணியில் அமர்த்திக்கொள்ளுங்கள். உங்கள் தற்போதைய பணியாளர் குடிகாரர் மட்டுமல்ல, ஒரு திருடரும் கூட; கடந்த வாரத்தில்கூட, அவர் ஒரு பவுண்டு சர்க்கரையை (கட்டி வடிவில்) கரோலினா இவனோவ்னாவுக்குக் குறைந்த விலைக்கு விற்றார். உங்களிடமிருந்து சிறிது சிறிதாக, தந்திரமாகத் திருடாமல் இத்தகையதொரு விற்பனையை அவரால் செய்திருக்க முடியாது. மற்றவர்களை, குறிப்பாக நேர்மையான மற்றும் நல்ல குணம் கொண்டவர்களை, புண்படுத்தவும் ஏமாற்றவும் மட்டுமே தெரிந்தவர்கள் சிலர் இருக்கிறார்கள்; ஆனாலும், நான் இதை நல்லெண்ணத்துடனேயே எழுதுகிறேன்... மேலும், அவர்கள் பொறாமையினாலும், அத்தகைய நற்பண்புகள் தங்களுக்கு இல்லையென்ற ஏமாற்றத்தினாலும், அத்தகைய நல்ல மனிதர்களைப் பற்றிப் புறம் பேசுவதும் அவர்களைப் பற்றித் தவறாகச் சித்தரிப்பதும் உண்டு.

வி.”


வக்ரமீவின் கடிதத்தைப் படித்த பிறகு, நம் கதாநாயகன் நீண்ட நேரம் சோபாவில் அசையாமல் அமர்ந்திருந்தார். கடந்த இரண்டு நாட்களாக அவரைச் சூழ்ந்திருந்த தெளிவற்ற, மர்மமான மூடுபனி விலகி, ஒரு புதிய வெளிச்சம் தென்படத் தொடங்கியது. நம் கதாநாயகன் ஓரளவு விஷயத்தைப் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்கினார்... புத்துணர்ச்சி பெறவும், சிதறிய எண்ணங்களை ஒருமுகப்படுத்தித் தற்போதைய விஷயத்தில் கவனம் செலுத்தவும், பின்னர்—மனதை ஒருநிலைப்படுத்திய பிறகு—தனது சூழ்நிலையை முதிர்ச்சியுடன் சிந்திக்கவும் அவர் சோபாவிலிருந்து எழுந்து அறையில் சில முறை நடக்க முயன்றார். ஆனால் அவர் எழுந்திருக்க முயன்ற அடுத்த கணமே, பலவீனமாகவும் சக்தியின்றியும் மீண்டும் இருக்கையிலேயே சரிந்து விழுந்தார். “நிச்சயமாக, இதையெல்லாம் நான் முன்பே உணர்ந்திருந்தேன்; ஆனாலும், அவர் எழுதியிருக்கும் விதம்—இந்த வார்த்தைகளின் நேரடிப் பொருள் என்ன? எனக்கு அதன் பொருள் தெரியும் என்றுதான் நினைக்கிறேன்; ஆனால் இது எங்கே போய் முடியப்போகிறதோ? அவர் வெளிப்படையாகப் பேசியிருந்தால்—‘நிலைமை இதுதான், இன்னது தேவைப்படுகிறது’ என்று சொல்லியிருந்தால்—நான் அதைச் செய்திருப்பேன். ஆனால் அந்தத் தொனி, இந்த விவகாரம் செல்லும் போக்கு—எல்லாம் மிகவும் கசப்பானதாக இருக்கிறது! நாளை பொழுது சீக்கிரம் விடியக்கூடாதா? அப்போதுதான் விஷயத்தின் ஆழத்தை என்னால் புரிந்துகொள்ள முடியும்! இப்போது என்ன செய்ய வேண்டும் என்பது எனக்குத் தெரியும். நான் இப்படிச் சொல்வேன்: ‘விஷயம் இதுதான்; உங்கள் வாதங்களை நான் ஏற்றுக்கொள்கிறேன்; என் கௌரவத்தை நான் விட்டுக் கொடுக்கமாட்டேன், ஆனால் அந்த மற்ற விஷயத்தைப் பொறுத்தவரை... சரி, ஒருவேளை ஒப்புக்கொள்ளலாம்.’ ஆனால் *அவர்*—அந்தப் பிரபலமான நபர், அந்த விரோத மனப்பான்மை கொண்டவர்—எப்படி இதில் சம்பந்தப்பட்டார்? சரியாகச் சொல்வதானால், அவர் ஏன் இதில் தலையிட்டார்? நாளை பொழுது சீக்கிரம் விடியக்கூடாதா! அதற்குள் அவர்கள் என் நற்பெயரைக் கெடுத்துவிடுவார்கள்; அவர்கள் சதி செய்கிறார்கள், காழ்ப்புணர்ச்சியால் செயல்படுகிறார்கள்! முக்கியமானது நேரத்தை வீணடிக்காமல் இருப்பதுதான்; உதாரணமாக, அவர் இப்போதே ஒரு கடிதம் எழுதலாம்—குறிப்பிட்ட நிபந்தனைகளுக்கு ஒப்புக்கொள்வதாக ஒரு சிறு குறிப்பு—அதை விடியற்காலையிலேயே அனுப்பிவிடலாம். அவர் அவர்களை முந்திக்கொள்ளலாம்... அதாவது, அவர்களை முந்திக்கொண்டு அந்த ‘அன்புக்குரிய’ மனிதர்களுக்குத் தகுந்த எச்சரிக்கை விடுக்கலாம்... இல்லையென்றால், அவர்கள் சும்மாவே என் நற்பெயரை அழித்துவிடுவார்கள்!

திரு. கோல்யாட்கின் காகிதத்தைத் தன்பக்கம் இழுத்து, பேனாவை எடுத்து, மாகாணச் செயலாளரின் கடிதத்திற்குப் பதிலாகப் பின்வரும் செய்தியை எழுதினார்......தார்யா வக்ரமீவா:

"அன்புள்ள ஐயா,

நெஸ்டர் இக்னாத்யேவிச்!

உங்கள் கடிதத்தை நான் மிகுந்த ஆச்சரியத்துடனும், துயரம் நிறைந்த இதயத்துடனும் வாசித்தேன்; அது எனக்கு ஆழ்ந்த மனவேதனையை அளித்தது. ஏனெனில், 'தகுதியற்ற நபர்கள்' அல்லது 'தீய நோக்கம் கொண்டவர்கள்' என்று குறிப்பிடும் போர்வையில், நீங்கள் என்னையேதான் குறிக்கிறீர்கள் என்பதை நான் தெளிவாக உணர்கிறேன். என் நல்வாழ்வு, கௌரவம் மற்றும் நற்பெயருக்குப் பாதிப்பை ஏற்படுத்தும் வகையில், அவதூறு எவ்வளவு விரைவாகவும் வெற்றிகரமாகவும் வேரூன்றிவிட்டது என்பதையும், அந்த வேர்கள் எவ்வளவு ஆழமாகச் சென்றுவிட்டன என்பதையும் காணும்போது நான் உண்மையான துயரமடைகிறேன். நேர்மையானவர்கள்—உன்னத மனப்பான்மை கொண்டவர்கள் மற்றும் வெளிப்படையான குணம் படைத்தவர்கள்—கூட, கண்ணியமான மனிதர்களின் நலன்களைப் புறக்கணித்துவிட்டு, இக்கடினமான மற்றும் ஒழுக்கக்கேடான காலங்களில் துரதிர்ஷ்டவசமாகப் பரவலாகவும் தீய நோக்கத்துடனும் பெருகிவிட்ட அந்த நச்சுத்தன்மை வாய்ந்த தீமைக்குத் தங்கள் இதயத்தின் சிறந்த பண்புகளை அர்ப்பணிப்பது இன்னும் அதிக வேதனையையும் அவமானத்தையும் அளிக்கிறது. இறுதியாக, நீங்கள் குறிப்பிட்ட அந்த இரண்டு வெள்ளி ரூபிள் கடனை முழுமையாகத் திருப்பிச் செலுத்துவதை நான் ஒரு புனிதக் கடமையாகக் கருதுகிறேன் என்று கூற விரும்புகிறேன்.

ஒரு குறிப்பிட்ட பெண்மணி குறித்தும்—அவரது நோக்கங்கள், கணக்கீடுகள் மற்றும் பல்வேறு திட்டங்கள் குறித்தும்—நீங்கள் முன்வைத்த மறைமுகக் குறிப்புகளைப் பொறுத்தவரை, அவை தெளிவற்றதாகவும் மர்மமானதாகவும் இருந்தன என்றுதான் நான் கூற வேண்டும். அன்புள்ள ஐயா, எனது உன்னதக் கொள்கைகளையும் கண்ணியமான பெயரையும் களங்கமின்றி வைத்திருக்க என்னை அனுமதியுங்கள். எவ்வாறாயினும், எழுத்துப்பூர்வமான தொடர்பை விட நேரடித் தொடர்பையே நான் விரும்புவதால், தனிப்பட்ட முறையில் விளக்கம் அளிக்க நான் தயாராக இருக்கிறேன்; மேலும், பரஸ்பரம் ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடிய அமைதியான ஏற்பாடுகளைச் செய்யவும் நான் தயாராக உள்ளேன். இதற்காக, அந்தப் பெண்மணியிடம் தனிப்பட்ட உடன்பாட்டிற்கு வருவதற்கான எனது விருப்பத்தைத் தெரிவிக்குமாறும், சந்திப்பிற்கான நேரத்தையும் இடத்தையும் அவர் முடிவு செய்யுமாறும் கேட்டுக்கொள்கிறேன்." நான் உங்களை அவமதித்ததாகவும், நமது நீண்டகால நட்பைத் துரோகம் செய்ததாகவும், உங்களைப் பற்றித் தவறாகப் பேசியதாகவும் கூறப்படும் மறைமுகக் குறிப்புகளை வாசிப்பது எனக்கு மிகுந்த வேதனையை அளித்தது. இவை அனைத்திற்கும் காரணம் ஒரு தவறான புரிதல், அல்லது கீழ்த்தரமான அவதூறு, பொறாமை மற்றும் எனது மிகக் கொடிய எதிரிகள் என்று நான் நியாயமாக அழைக்கக்கூடியவர்களின் தீய எண்ணங்களே என்று நான் கருதுகிறேன். ஆயினும், குற்றமற்ற தன்மை என்பதே ஒரு வலிமையான கவசம் என்பதையும்; சிலரின் வெட்கமற்ற தன்மை, திமிர் மற்றும் ஆன்மாவை புண்படுத்தும் வகையிலான எல்லை மீறிய நடத்தை ஆகியவை, விரைவில் அல்லது தாமதமாக, அனைவராலும் வெறுக்கப்படும் இழிநிலையை அவர்களுக்குத் தேடித்தரும் என்பதையும் அவர்கள் அறியமாட்டார்கள். மேலும், இத்தகைய நபர்கள் தங்கள் சொந்த ஒழுக்கக்கேடு மற்றும் மனதின் சீர்கேடு ஆகியவற்றின் காரணமாகவே அழிவைச் சந்திப்பார்கள். இறுதியாக, அன்புள்ள ஐயா, அவர்களிடம் ஒரு விஷயத்தைத் தெரிவிக்குமாறு உங்களைக் கேட்டுக்கொள்கிறேன்: அதாவது, உலகில் தாங்கள் இருப்பதன் மூலம் இயல்பாகவே தங்களுக்குக் கிடைத்திருக்கும் இடத்திலிருந்து மற்றவர்களை வெளியேற்றிவிட்டு, அந்த இடத்தைத் தாங்களே அபகரித்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று அவர்கள் கொண்டிருக்கும் அந்த விசித்திரமான எண்ணம்—அந்த இழிவான, கற்பனை கலந்த ஆசை—ஆச்சரியம், அவமதிப்பு, பரிதாபம் மற்றும் சொல்லப்போனால் ஒரு மனநலக் காப்பகம் ஆகியவற்றையே தகுதியாக்கிக்கொள்கிறது. மேலும், இத்தகைய நடத்தை சட்டப்படி கண்டிப்பாகத் தடைசெய்யப்பட்டுள்ளது—என் பார்வையில் அது மிகவும் சரியானதுகூட; ஏனெனில், ஒவ்வொருவரும் தங்கள் சொந்த இடத்தோடு திருப்தி அடைவதே முறை. எல்லாவற்றிற்கும் ஒரு எல்லை உண்டு; இது ஒரு வேடிக்கை என்றால், அது கண்ணியமற்றது—சொல்லப்போனால், முற்றிலும் அறநெறிக்கு முரணானது. ஏனெனில், அன்புள்ள ஐயா, ஒருவரின் 'இடம்' குறித்து நான் மேலே விளக்கிய கருத்துக்கள் முற்றிலும் அறம் சார்ந்தவை என்று உங்களுக்கு உறுதியளிக்கிறேன்.

எதுவாயினும், நான்

உங்கள் பணிவான ஊழியன்,
யா. கோல்யாட்கின். X

மொத்தத்தில், முந்தைய நாள் நிகழ்வுகள் திரு. கோல்யாட்கினை அடியோடு உலுக்கிவிட்டன என்று சொல்லலாம். நம் கதாநாயகனுக்குத் தூக்கம் சரியாக வரவில்லை—சொல்லப்போனால், அவரால் ஐந்து நிமிடங்கள் கூட ஆழ்ந்து உறங்க முடியவில்லை; யாரோ ஒரு குறும்புக்காரர் தன் படுக்கையில் பன்றியின் முரட்டு முடிகளைத் தூவிவிட்டது போன்ற உணர்வு அவருக்கு ஏற்பட்டது. உறக்கத்திற்கும் விழிப்புக்கும் இடைப்பட்ட நிலையில், புரண்டு படுத்தபடியும், முனகியபடியும், அவ்வப்போது சற்று கண் அயர்ந்து உடனே விழித்துக்கொண்டபடியும் அவர் அந்த முழு இரவையும் கழித்தார்; இவற்றுடன் விவரிக்க முடியாத சோகம், தெளிவற்ற நினைவுகள் மற்றும் விகாரமான காட்சிகள் என எண்ணற்ற விரும்பத்தகாத உணர்வுகளும் அவரை ஆட்கொண்டன. அவ்வப்போது, ​​விசித்திரமான மங்கலான வெளிச்சத்தில் ஆண்ட்ரி ஃபிலிப்போவிச்சின் உருவம் அவர் கண்முன் தோன்றும்—உலர்ந்த, கடுமையான பார்வையையும், உணர்ச்சியற்ற மற்றும் இறுக்கமான கண்ணியத்துடன் கூடிய கண்டிக்கும் பாணியையும் கொண்ட, மெலிந்த மற்றும் எளிதில் கோபப்படக்கூடிய அந்த உருவம் அது. எப்படியாவது தன்னை நியாயப்படுத்திக்கொள்ளவும், எதிரிகள் சித்தரித்தது போன்ற நபர் தான் அல்ல என்பதையும், தனது இயல்பான குணங்களுக்கு அப்பால் வேறு சில சிறப்பான தகுதிகளையும் கொண்டவன் என்பதையும் நிரூபிக்கவும் திரு. கோல்யாட்கின் அந்த ஆண்ட்ரி ஃபிலிப்போவிச்சை நெருங்க முற்படும்போதெல்லாம்—அந்த மோசமான குணம் கொண்ட உருவம் திடீரெனத் தோன்றி, அவரது திட்டங்கள் அனைத்தையும் நொடிப்பொழுதில் தகர்த்துவிடும்; திரு. கோல்யாட்கினின் கண்முன்னாலேயே அவரது நற்பெயரைக் கெடுத்து, அவரது லட்சியங்களைச் சேற்றில் மிதித்து, பணி மற்றும் சமூகத்தில் அவரது இடத்தையும் உடனடியாகக் கைப்பற்றிக்கொள்ளும். சில சமயங்களில், பொதுவான தங்கும் அறையிலோ அல்லது பணி நிமித்தமாகவோ தனக்கு அளிக்கப்பட்ட—எதிர்த்துப் பேச முடியாத—ஒரு சிறு கொட்டு அல்லது தட்டலால் திரு. கோல்யாட்கினின் தலையில் அரிப்பு ஏற்படும்... அத்தகைய செயலை ஏன் எதிர்க்க முடியவில்லை என்று அவர் தீவிரமாக யோசிக்கத் தொடங்கும்போதே, அந்தக் கொட்டு பற்றிய சிந்தனை மெல்ல மாறி, தான் பார்த்த அல்லது கேள்விப்பட்ட ஏதோ ஒரு சிறிய அல்லது பெரிய கீழ்த்தரமான செயலின் வடிவமாக உருவெடுக்கும்......அல்லது அவர் சமீபத்தில் செய்துகொண்ட ஒரு செயல்—அதுவும் பெரும்பாலும் எந்தவொரு இழிவான நோக்கத்துடனோ அல்லது கீழ்த்தரமான உந்துதலுடனோ செய்யப்பட்டதல்ல; மாறாக... சில சமயங்களில் தற்செயலாகவோ, அல்லது நாசூக்காக நடந்துகொள்ளும் எண்ணத்திலோ, அல்லது முற்றிலும் தற்காத்துக்கொள்ள முடியாத ஒரு சூழலிலோ அது நிகழ்ந்திருக்கலாம்; இறுதியாக... சுருக்கமாகச் சொன்னால், அதற்கான காரணம் திரு. கோல்யாட்கினுக்கு நன்றாகவே தெரியும்! இத்தகைய தருணங்களில், திரு. கோல்யாட்கின் தூக்கத்திலேயே வெட்கத்தால் முகம் சிவப்பார்; அந்தச் சிவப்பை அடக்கிக்கொண்டே தனக்குள்ளேயே முணுமுணுப்பார்: "இங்கே ஒருவன் தன் மன உறுதியை வெளிப்படுத்தியிருக்கலாம்—இதுபோன்ற சூழலில் குறிப்பிடத்தக்க மன உறுதியை நிரூபித்திருக்கலாம்..." ஆனால் உடனே அவரே முடித்துக்கொள்வார்: "ஆனால் மன உறுதிக்கு என்ன முக்கியத்துவம் இருக்கிறது... அதை இப்போது ஏன் பேச வேண்டும்?" ஆயினும், திரு. கோல்யாட்கினை எல்லாவற்றிற்கும் மேலாகக் கோபமூட்டியதும் எரிச்சலூட்டியதும் ஒரு விஷயம்: சரியாக அந்தத் தருணத்தில்—அவர் அழைக்கப்பட்டிருந்தாலும் இல்லாவிட்டாலும்—அங்கே அந்த நபர் தோன்றுவார்; அவதூறான மற்றும் இழிவான நடத்தைகளுக்குப் பெயர் பெற்ற அந்த நபர்—அந்த விவகாரம் ஏற்கனவே எல்லோருக்கும் தெரிந்திருந்தாலும் கூட—அங்கே குறுக்கிட்டு, ஒருவித அருவருக்கத்தக்க, கேலியான புன்னகையுடன் முணுமுணுப்பார்: "என்ன மன உறுதி பற்றிய பேச்சு இது! யாக்கோவ் பெட்ரோவிச், நமக்கெல்லாம் என்ன மன உறுதி இருக்க முடியும்?.." வேறு சில சமயங்களில், திரு. கோல்யாட்கின் மிகச் சிறந்த மனிதர்கள் சூழப்பட்டிருப்பதாகக் கனவு காண்பார்—அறிவுக்கூர்மைக்கும் கண்ணியமான நடத்தைக்கும் பெயர் பெற்ற ஒரு குழு அது; அவரும் தனது கனிவான மற்றும் நகைச்சுவையான பேச்சால் தனித்துத் தெரிந்ததாகவும், எல்லோரும் அவரை விரும்பியதாகவும்—அங்கே இருந்த அவரது எதிரிகள் கூட அவரை விரும்பத் தொடங்கியதாகவும்—கனவு காண்பார்; இது திரு. கோல்யாட்கினுக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியை அளிக்கும்; ...எல்லோரும் அவருக்கு ஒரு கௌரவமான இடத்தைத் தருவார்கள்; இறுதியாக, விருந்தளிப்பவர் சில விருந்தினர்களைத் தனியே அழைத்துத் தன்னைப் புகழ்ந்து பேசுவதை திரு. கோல்யாட்கின் தற்செயலாகக் கேட்டு மகிழ்வார்... அப்போது திடீரென்று, எந்தவொரு வெளிப்படையான காரணமும் இன்றி, தீய எண்ணங்களுக்கும் மிருகத்தனமான இயல்புகளுக்கும் பெயர் பெற்ற அந்த நபர்—திரு. கோல்யாட்கின் ஜூனியர்—மீண்டும் தோன்றுவார்; அக்கணமே, ஒரே கணத்தில், தனது வருகையின் மூலமாகவே, 'கோல்யாட்கின் ஜூனியர்' என்பவர் 'கோல்யாட்கின் சீனியரின்' வெற்றி மற்றும் புகழைத் தகர்த்தெறிந்தார்; அவரை நிழலில் மறைத்து, சேற்றில் மிதித்து, 'உண்மையான' கோல்யாட்கின் சீனியர் என்பவர் உண்மையில் ஒரு போலியானவர் என்றும், *தானே* உண்மையானவர் என்றும் நிரூபித்தார். கோல்யாட்கின் சீனியர் பார்ப்பதற்குத் தெரிந்ததைப் போன்றவர் அல்ல, மாறாக முற்றிலும் மதிப்பற்ற ஒரு நபர் என்றும், எனவே கண்ணியமான, நற்பண்புகள் கொண்டவர்களின் சமூகத்தில் இடம்பெற அவருக்கு எந்த உரிமையோ தகுதியோ இல்லை என்றும் அவர் காட்டினார். இவை அனைத்தும் எவ்வளவு விரைவாக நடந்தனவென்றால், கோல்யாட்கின் சீனியர் வாயைத் திறப்பதற்கு முன்பே, அங்கிருந்த அனைவரும்—உள்ளம் மற்றும் ஆன்மாவால்—அந்த அருவருப்பான, போலியான கோல்யாட்கினின் பக்கம் சாய்ந்துவிட்டனர்; அதேவேளையில் உண்மையான, அப்பாவியான கோல்யாட்கினை ஆழ்ந்த அவமதிப்புடன் ஒதுக்கித் தள்ளினர். அந்த அருவருப்பான கோல்யாட்கின் தனது சுயநல நோக்கங்களுக்காக மாற்றியமைக்காத கருத்துடையவர் ஒருவர்கூட அங்கு இல்லை. பயனற்ற மற்றும் நேர்மையற்ற அந்தக் கோல்யாட்கின், தனது தேன் தடவிய போன்ற இனிமையான நடத்தையால் கவர முயலாத நபர் ஒருவர்கூட—அந்தக் கூட்டத்தில் மிகச் சாதாரணமானவர் உட்பட—அங்கு இல்லை; அவர் யாருடைய மனதிற்குள்ளும் நுழைய முயற்சிக்கவில்லை? யாருடைய முன்னிலையிலும் அவர்—தனது வழக்கப்படி—மிகவும் இனிமையான நறுமணப் புகையை வீசவில்லை? அந்தப் புகையை நுகர்ந்தவர்கள் தும்மி, கண்களில் ஆனந்தக் கண்ணீர் வரும் அளவுக்கு மகிழ்ந்தனர். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, இவை அனைத்தும் மின்னல் வேகத்தில் நடந்தன: சந்தேகத்திற்குரிய மற்றும் பயனற்ற அந்தக் கோல்யாட்கின் செயல்பட்ட வேகம் வியக்கத்தக்கதாக இருந்தது! உதாரணமாக, ஒருவரிடம் பணிவாகப் பேசி அவர்களின் ஆதரவைப் பெறுவதற்குள்—கண் இமைக்கும் நேரத்தில்—அவர் மற்றொருவரிடம் சென்றுவிடுவார். இரண்டாவது நபரிடமும் அமைதியாகப் பணிவு காட்டி, ஒரு ஒப்புதல் புன்னகையைப் பெற்று, தனது குட்டையான, உருண்டையான காலால் லேசாக உதைத்துவிட்டு—இதோ பாருங்கள்—அவர் ஏற்கனவே மூன்றாவது நபரிடம் சென்று, அரசவை ஊழியரைப் போலப் பழகி அவர்களுடனும் நெருக்கமாவார்; நீங்கள் வாயைத் திறப்பதற்கு முன்போ அல்லது உங்கள் வியப்பிலிருந்து மீள்வதற்கு முன்போ, அவர் நான்காவது நபரிடம் சென்று அதே பாணியில் பழகிக்கொண்டிருப்பார்—இது நம்பமுடியாதது: இது ஒரு மாயாஜாலம்! அனைவரும் அவரை வரவேற்கிறார்கள், நேசிக்கிறார்கள், புகழ்கிறார்கள்; மேலும், 'உண்மையான' திரு. கோல்யாட்கினின் கனிவான மற்றும் கிண்டல் கலந்த இயல்பை விட, இவருடைய அதே பண்புகள் ஈடு இணையற்ற வகையில் சிறந்தவை என்று அனைவரும் ஒருமித்த குரலில் முழங்குகிறார்கள். இதன் மூலம் அவர்கள் உண்மையான மற்றும் அப்பாவியான திரு. கோல்யாட்கினை அவமானப்படுத்துகிறார்கள்; உண்மையைப் போற்றும் திரு. கோல்யாட்கினை நிராகரிக்கிறார்கள்; நல்லெண்ணம் கொண்ட திரு. கோல்யாட்கினை அங்கும் இங்கும் தள்ளிவிடுகிறார்கள்; சக மனிதர்கள் மீது அன்பு கொண்டவரான உண்மையான திரு. கோல்யாட்கினின் மூக்கிலேயே கொட்டவும் செய்கிறார்கள்! வேதனை, திகில் மற்றும் கடும் கோபத்தில் உந்தப்பட்ட திரு. கோல்யாட்கின் தெருவுக்கு ஓடினார்; 'மாண்புமிகு' அதிகாரியிடம் - அல்லது அது முடியாவிட்டால், குறைந்தது ஆண்ட்ரி ஃபிலிப்போவிச்சிடமாவது - விரைந்து செல்ல ஒரு வண்டிக்காரரை அமர்த்த முயன்றார். ஆனால் - என்ன ஒரு பயங்கரம்! - வண்டிக்காரர்கள் திரு. கோல்யாட்கினை அழைத்துச் செல்லத் திட்டவட்டமாக மறுத்துவிட்டனர்: "ஐயா, ஒரே மாதிரியான இருவரை வண்டியில் ஏற்ற முடியாது; கண்ணியமிக்க ஐயா, ஒரு நல்ல மனிதன் நேர்மையாக வாழவே முயல்வான், ஏனோதானோவென்று வாழமாட்டான்; ஒருவருக்கு இன்னொரு 'இரட்டை' இருக்கவே முடியாது," என்று அவர்கள் கூறினர். அவமானத்தால் நிலைகுலைந்த, முற்றிலும் நேர்மையான திரு. கோல்யாட்கின் சுற்றிலும் பார்த்தார்; வண்டிக்காரர்களும் அவர்களுடன் கூட்டுச் சேர்ந்திருந்த பெட்ருஷ்காவும் சொல்வது முற்றிலும் சரி என்பதைத் தன் சொந்தக் கண்களாலேயே கண்டுகொண்டார். ஏனெனில், அந்தத் தீய குணம் கொண்ட திரு. கோல்யாட்கின் உண்மையில் அவருக்கு அருகிலேயே - மிக அருகில் - நின்றுகொண்டிருந்தார்; மேலும், தனது இழிவான இயல்புக்கேற்ப, அந்த இக்கட்டான தருணத்திலும்......அவர் வெளிப்படையாகவே மிகவும் முறையற்ற ஒன்றைச் செய்யத் தயாராகிக்கொண்டிருந்தார்; முறையான வளர்ப்பால் பொதுவாக ஒருவரிடம் அமையப்பெறும் அந்த உன்னதப் பண்பு எதையும் கொண்டிராத செயல் அது—அதாவது, அருவருக்கத்தக்க திரு. கோல்யாட்கின் II (Mr. Golyadkin II) ஒவ்வொரு சந்தர்ப்பத்திலும் பெருமையாகப் பேசிக்கொண்ட அந்த உன்னதப் பண்பு அவரிடம் துளியும் இல்லை. அவமானத்தாலும் விரக்தியாலும் நிலைகுலைந்துபோன, சீரழிந்த—ஆனால் உண்மையில் எந்தத் தவறும் செய்யாத—திரு. கோல்யாட்கின், தன் விதியைத் தற்செயல் நிகழ்வுகளிடம் விட்டுவிட்டு, கண்கள் காட்டும் திசையெல்லாம் ஓடினார்; ஆயினும் அவர் எடுத்து வைத்த ஒவ்வொரு அடியிலும், கிரானைட் கற்கள் பதிக்கப்பட்ட நடைபாதையில் அவர் உதைத்த ஒவ்வொரு முறையும்—பூமியிலிருந்தே முளைத்தெழுவது போல—மற்றொரு திரு. கோல்யாட்கின் தோன்றினார்; அவர் அசல் கோல்யாட்கினைப் போலவே தோற்றமளித்தாலும், அதே அளவு அருவருக்கத்தக்க தீய மனதைக் கொண்டவராக இருந்தார். தோன்றிய அந்தத் தருணத்திலேயே, அந்தப் போலிகள் அனைவரும் ஒன்றன் பின் ஒன்றாக ஓடத் தொடங்கினர்; வாத்துகளின் வரிசையைப் போல நீண்ட சங்கிலியாக அவர்கள் மூத்த திரு. கோல்யாட்கினைப் பின்தொடர்ந்து வந்தனர்; இதனால் அவர் தப்பிச் செல்ல வழியே இல்லாமல் போனது; பரிதாபகரமான திரு. கோல்யாட்கினை மூச்சடைக்கச் செய்யும் பயம் ஆட்கொண்டது; இறுதியில், அந்தப் போலிகளின் ஒரு பயங்கரமான கூட்டம் பெருகி உருவானது; தலைநகரம் முழுவதும் அவர்களால் நிரம்பி வழிந்தது; கண்ணியத்திற்கு எதிரான இத்தகைய செயலைக் கண்ட ஒரு காவலர், அந்தப் போலிகள் அனைவரின் கழுத்துப் பகுதியைப் பிடித்து இழுத்துச் சென்று அருகிலிருந்த காவல் அறையில் அடைக்க வேண்டியதாயிற்று... பயத்தால் உறைந்துபோய் உணர்விழந்து கிடந்த நம் கதாநாயகன் விழித்தெழுவார்—ஆனால் விழித்தெழுந்த பிறகும், அதே பயமும் உணர்விழப்பும் தொடர, விழித்திருக்கும் நேரமும் கூட மகிழ்ச்சியானதாக இல்லை என்பதை உணர்வார்... அது ஒரு கனமான, வேதனை நிறைந்த காலம்... யாரோ ஒருவர் தன் நெஞ்சிலிருந்து இதயத்தையே பிடுங்கித் தின்பது போன்றதொரு கடும் வேதனை அவரை ஆட்கொண்டது...

இறுதியில், திரு. கோல்யாட்கினால் அதைத் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை. "இது நடக்கக்கூடாது!" என்று உறுதியுடன் படுக்கையிலிருந்து எழுந்த அவர், அந்த முழக்கத்துடன் முழுமையாக விழித்துக்கொண்டார். பகல் பொழுது ஏற்கனவே தொடங்கி வெகுநேரம் ஆகியிருந்தது. அறை வழக்கத்திற்கு மாறாக வெளிச்சமாக இருந்தது; பனிப்படலத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஜன்னல் கண்ணாடிகள் வழியாகச் சூரியக் கதிர்கள் அடர்த்தியாக ஊடுருவி அறை முழுவதும் தாராளமாகப் பரவியிருந்தன—இக்காட்சி திரு. கோல்யாட்கினை மிகவும் ஆச்சரியப்படுத்தியது, ஏனெனில் வழக்கமாகச் சூரியன் நண்பகலில் மட்டுமே அவரை எட்டிப் பார்க்கும்; சொல்லப்போனால், திரு. கோல்யாட்கினின் நினைவில், சூரியனின் அந்த வழக்கமான பாதையில் இத்தகைய விதிவிலக்கு நிகழ்ந்ததே இல்லை எனலாம். இதைக் கண்டு வியப்பதற்குள், தடுப்புச் சுவருக்குப் பின்னால் இருந்த கடிகாரம் ரீங்காரமிடத் தொடங்கியது; அது மணி அடிக்கப்போவதை உணர்த்தியது. "ஆ, இதோ!" என்று நினைத்த திரு. கோல்யாட்கின், மிகுந்த ஆவலுடனும் பதற்றத்துடனும் அதைக் கேட்கத் தயாரானார்... ஆனால்—அவருக்குப் பேரதிர்ச்சியும் ஏமாற்றமும் அளிக்கும் வகையில்—அந்தக் கடிகாரம் சிரமப்பட்டு ஒரே ஒரு முறை மட்டுமே ஒலித்தது. "இதன் அர்த்தம் என்ன?" என்று அலறியபடி அவர் படுக்கையிலிருந்து குதித்து எழுந்தார். தன் காதுகளையே நம்ப முடியாத நிலையில், அவர் தடுப்புச் சுவருக்குப் பின்னால் விரைந்து சென்றார். கடிகாரம் உண்மையில் ஒரு மணியைக் காட்டியது. திரு. கோல்யாட்கின் பெட்ருஷ்காவின் படுக்கையைப் பார்த்தார், ஆனால் அறையில் பெட்ருஷ்காவின் அறிகுறி ஏதுமில்லை; அவனது படுக்கை வெகு நேரத்திற்கு முன்பே சரிசெய்யப்பட்டு விடப்பட்டிருந்தது, அவனது பூட்ஸ் காலணிகளும் எங்கும் காணப்படவில்லை—பெட்ருஷ்கா உண்மையில் வீட்டில் இல்லை என்பதற்கான தெளிவான அறிகுறி அது. திரு. கோல்யாட்கின் கதவுகளை நோக்கி ஓடினார்: அவை பூட்டப்பட்டிருந்தன. "ஆனால் பெட்ருஷ்கா எங்கே?" என்று அவர் முணுமுணுத்தார்; உடல் முழுவதும் நடுங்க, மிகுந்த பதற்றத்தில் ஆழ்ந்திருந்தார்... திடீரென்று, ஒரு எண்ணம் அவர் மனதில் மின்னியது... திரு. கோல்யாட்கின் தன் மேஜையை நோக்கி ஓடி, அதைச் சோதித்து, சுற்றிலும் தேடினார்—நிச்சயமாக, நேற்று வக்ரமேயேவுக்கு (Vakhrameyev) அவர் எழுதிய கடிதம் காணாமல் போயிருந்தது... பெட்ருஷ்காவும் தடுப்புச் சுவருக்குப் பின்னால் எங்கும் காணப்படவில்லை; கடிகாரம் ஒரு மணியைக் காட்டியது, மேலும் முந்தைய நாள் வக்ரமேயேவிடமிருந்து வந்த கடிதம் சில புதிய விஷயங்களைச் சுட்டிக்காட்டியிருந்தது—அவை முதலில் பார்த்தபோது மர்மமாகத் தோன்றின, ஆனால் இப்போது மிகத் தெளிவாகப் புரிந்தன. இறுதியாக, பெட்ருஷ்கா—நிச்சயமாக லஞ்சம் கொடுக்கப்பட்டிருந்த பெட்ருஷ்கா! ஆம், ஆம், அதுதான் விஷயம்!

"அப்படியானால், முக்கியச் சிக்கல் அங்கேதான் பின்னப்பட்டுக் கொண்டிருந்ததா!" என்று திரு. கோல்யாட்கின் தன் நெற்றியில் அறைந்துகொண்டார்; அவரது கண்கள் ஆச்சரியத்தில் மேலும் மேலும் விரிந்தன. "ஆக, இந்தத் தீமைக்கெல்லாம் மூல காரணம் அதுதான்—அந்தக் கஞ்சத்தனமான ஜெர்மானியப் பெண்ணின் கூடாரம்தான்! என்னை இஸ்மைலோவ்ஸ்கி பாலத்தை நோக்கிச் செல்லுமாறு அவள் கூறியது வெறும் திசைதிருப்பும் தந்திரம் என்பது இப்போது புரிகிறது—என்னைத் தவறான பாதையில் செலுத்தி, குழப்பத்தில் ஆழ்த்தி (அந்தக் கேடுகெட்ட சூனியக்காரி!), அதே சமயம் எனக்கு எதிராகச் சதி செய்திருக்கிறாள்!!! ஆம், அதுதான் உண்மை! அந்தப் கோணத்தில் பார்த்தால், எல்லாமே கச்சிதமாகப் பொருந்தி வருகிறது! அந்த அயோக்கியனின் வருகைக்கான காரணமும் இப்போது தெளிவாகிறது: எல்லாம் ஒன்றோடொன்று பொருந்திப் போகிறது. அவர்கள் அவனைப் பாதுகாத்து, தயார்படுத்தி, ஒரு இக்கட்டான தருணத்திற்காகக் காத்திருக்க வைத்திருந்தார்கள். ஆக, விஷயங்கள் இப்படித்தான் முடிந்துள்ளன! இப்படித்தான் எல்லாம் ஒரு முடிவுக்கு வந்துள்ளது! ஆனால் பரவாயில்லை! இன்னும் நேரம் இருக்கிறது..." இந்தத் தருணத்தில், மதியம் ஒரு மணி கடந்துவிட்டதை நினைத்து திரு. கோல்யாட்கின் அதிர்ச்சியடைந்தார். "ஒருவேளை அவர்கள் ஏற்கனவே..." அவரது நெஞ்சிலிருந்து ஒரு பெருமூச்சு வெளிப்பட்டது... "இல்லை, இல்லை, அது அபத்தம், அவர்களால் அப்படிச் செய்திருக்க முடியாது... பார்க்கலாம்..." அவர் அவசரமாக உடை அணிந்து, காகிதத்தையும் பேனாவையும் எடுத்துக்கொண்டு, பின்வரும் செய்தியை வேகமாக எழுதினார்:

"அன்புள்ள ஐயா,

யாகோவ் பெட்ரோவிச்!

நாமிருவரில் ஒருவர் தான் இருக்க முடியும்; நாம் இருவரும் இணைந்து செயல்பட முடியாது! எனவே, நான் உங்களுக்குத் தெரிவிப்பது என்னவென்றால், என் இரட்டையரைப் போலத் தோற்றமளிக்கவும், அப்படிப்பட்டவராகவே உங்களைக் காட்டிக்கொள்ளவும் நீங்கள் கொண்டிருக்கும் விசித்திரமான, அபத்தமான மற்றும் அதே சமயம் சாத்தியமற்ற விருப்பம், உங்கள் முழுமையான அவமானத்திலும் தோல்வியிலுமே முடியும். எனவே, உங்கள் நன்மைக்காக, நன்னோக்கம் கொண்ட உன்னதமான மனிதர்களுக்கு வழிவிட்டு ஒதுங்கிக்கொள்ளுமாறு நான் உங்களைக் கேட்டுக்கொள்கிறேன். இல்லையெனில், மிகக் கடுமையான நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ளவும் நான் தயாராக இருக்கிறேன். நான் என் பேனாவை கீழே வைத்துவிட்டு..."
"...நான் காத்திருக்கிறேன்... ஆயினும், நான் சேவை செய்யவும் தயாராக இருக்கிறேன்—அதே சமயம் துப்பாக்கிச் சண்டைக்குத் தயாராகவும் இருக்கிறேன்.
ஒய். கோல்யாட்கின்.”


அந்தக் குறிப்பை எழுதி முடித்ததும் நம் கதாநாயகன் தன் கைகளை வேகமாகத் தேய்த்துக் கொண்டான். பிறகு, தன் நீண்ட மேலங்கியையும் தொப்பியையும் அணிந்துகொண்டு, ஒரு மாற்றுச் சாவியால் தன் வீட்டைத் திறந்துவிட்டு அலுவலகத்திற்குப் புறப்பட்டான். அவன் அலுவலகக் கட்டிடத்தை அடைந்தான், ஆனால் உள்ளே செல்லத் துணியவில்லை; உண்மையில், நேரமும் கடந்துவிட்டிருந்தது—திரு. கோல்யாட்கினின் கடிகாரம் இரண்டரை மணியைக் காட்டியது. திடீரென்று, ஒரு சாதாரணமான நிகழ்வு திரு. கோல்யாட்கினின் சில சந்தேகங்களுக்கு விடை அளித்தது: மூச்சிரைக்க, முகம் சிவந்த நிலையில் ஒரு உருவம் அலுவலகக் கட்டிடத்தின் மூலையிலிருந்து வெளிப்பட்டது; அது எலியைப் போலத் திருட்டுத்தனமான நடையுடன் வராண்டாவிற்குள் பாய்ந்து, உடனடியாக நுழைவு மண்டபத்திற்குள் சென்றது. அவன் ஒஸ்டாஃப்யேவ்—திரு. கோல்யாட்கினுக்கு நன்கு அறிமுகமான ஒரு எழுத்தர்; தனக்கே உரிய வகையில் பயனுள்ளவன், அதே சமயம் பத்து-கோபெக் நாணயத்திற்காக எதையும் செய்யத் துணிந்தவன். ஒஸ்டாஃப்யேவின் பலவீனத்தை அறிந்திருந்த நம் கதாநாயகன், ஏதோ "மிக அவசரமான" தனிப்பட்ட வேலைக்காக நழுவிச் சென்றிருந்த அவன், வழக்கத்தை விட இப்போது அந்தப் பத்து-கோபெக் நாணயத்தைப் பெற அதிக ஆர்வத்துடன் இருப்பான் என்பதை உணர்ந்தான்; எனவே, அவன் கஞ்சத்தனம் காட்டாமல், உடனடியாக வராண்டாவிற்குள் பாய்ந்து ஒஸ்டாஃப்யேவைப் பின்தொடர்ந்து நுழைவு மண்டபத்திற்குள் சென்றான். அவனை அழைத்தவன், மர்மமான பாவனையுடன், ஒரு பெரிய இரும்பு அடுப்புக்குப் பின்னால் இருந்த ஒதுக்குப்புறமான மூலைக்கு அவனை அழைத்துச் சென்றான். அவனை அங்கு அழைத்துச் சென்றதும், நம் கதாநாயகன் அவனிடம் கேள்விகளைக் கேட்கத் தொடங்கினான்.

“சரி, என் நண்பனே, நிலைமை எப்படி இருக்கிறது... உனக்குத் தெரியும்... நான் சொல்வது புரிகிறதா?.. ”

“உங்கள் சேவைக்குக் காத்திருக்கிறேன், ஐயா; உங்கள் நல்வாழ்வை விரும்புகிறேன்.”

“நல்லது, என் நண்பனே, நல்லது; உனக்கு நான் வெகுமதி அளிப்பேன், என் அருமை நண்பனே. சரி, பார்... எப்படி இருக்கிறது, நண்பா?”

“நீங்கள் என்ன கேட்க விரும்புகிறீர்கள், ஐயா?” இதைக் கேட்டதும், ஒஸ்டாஃப்யேவ் தற்செயலாகத் திறந்திருந்த தன் வாயின் மீது சிறிது நேரம் கையை வைத்துக்கொண்டான். “பார், என் அருமை நண்பனே, நான்... சரி... தவறாக நினைத்துக்கொள்ளாதே... சொல், ஆண்ட்ரி ஃபிலிப்போவிச் இங்கே இருக்கிறாரா?”

“இருக்கிறார், ஐயா.”

“மற்ற அதிகாரிகளும்?”

“அதிகாரிகளும் இங்கேதான் இருக்கிறார்கள், ஐயா—அனைவரும் வந்துவிட்டார்கள்.”

“மாண்புமிகு அதிகாரியும் கூடவா, ஐயா.” — அந்தத் தருணத்தில், எழுத்தர் மீண்டும் ஒருமுறை தன் வாயை மூடிக்கொண்டார் (அது திறந்தபடியே இருந்திருந்தது); பிறகு திரு. கோல்யாட்கினை ஒருவித விசித்திரமான, ஆர்வம் கலந்த பார்வையுடன் பார்த்தார். அல்லது, குறைந்தது நம் கதாநாயகனுக்கு அப்படித்தான் தோன்றியது.

“ஏதேனும் விசேஷமான விஷயம் நடக்கிறதா, நண்பரே?”

“இல்லை ஐயா; ஒன்றுமில்லை.”

“என்னைப் பற்றி ஏதேனும்... நண்பரே? ஒன்றுமே இல்லையா... என்ன? சும்மா... நான் சொல்வது புரிகிறதா?”

“இல்லை ஐயா; இதுவரை எதுவும் கேள்விப்படவில்லை.” — மீண்டும் அந்த எழுத்தர் தன் வாயை மூடிக்கொண்டு, திரு. கோல்யாட்கினை அதே விசித்திரமான பார்வையுடன் பார்த்தார். உண்மை என்னவென்றால், ஒஸ்டாஃப்யேவின் முகத்தில் ஏதேனும் மறைக்கப்படுகிறதா என்று அறிய நம் கதாநாயகன் முயன்று கொண்டிருந்தார். உண்மையில், ஏதோ ஒன்று மறைக்கப்படுவது போலவே தோன்றியது; உரையாடலின் தொடக்கத்தில் காட்டிய ஆர்வத்தை விட, இப்போது திரு. கோல்யாட்கினின் விஷயங்களில் குறைவான ஆர்வத்தையே அவர் காட்டினார்; மேலும் அவரது பேச்சு மிகவும் சுருக்கமாகவும் கறாராகவும் மாறியிருந்தது. “ஒரு வகையில் அவருக்கு அதற்கான உரிமை இருக்கிறது,” என்று திரு. கோல்யாட்கின் நினைத்தார். “எப்படியிருந்தாலும், அவருக்கு நான் யார்? ஒருவேளை வேறு யாரிடமிருந்தாவது அவருக்கு ஏதேனும் கிடைத்திருக்கலாம்—அதனால்தான் அந்த அவசர வேலையாக வெளியே சென்றார். ஆனால் நானோ...” அந்தப் பத்து-கோபெக் நாணயங்களை அளிப்பதற்கான தருணம் வந்துவிட்டதை திரு. கோல்யாட்கின் உணர்ந்தார்.

“இதோ வைத்துக்கொள்ளுங்கள், நண்பரே...”

“மிக்க நன்றி, ஐயா.”

“இன்னும் கொஞ்சம் தருகிறேன்.”

“மிகவும் நல்லது, ஐயா.”

“இப்போதே—இந்த நொடியே—இன்னும் கொஞ்சம் தருகிறேன்; வேலை முடிந்ததும், அதே அளவு தொகையை மீண்டும் தருகிறேன்.” "புரிகிறதா?"

அந்த எழுத்தர் அமைதியாக, நிமிர்ந்து நின்றபடி திரு. கோல்யாட்கினை உற்று நோக்கினார்.

"சரி, இப்போது சொல்: என்னைப் பற்றிய ஏதேனும் செய்தி இருக்கிறதா?.."

"தற்போதைக்கு... அதாவது... இதுவரை எதுவும் இல்லை என்றே தோன்றுகிறது," என்று ஓஸ்தாஃப்யேவ் நிதானமாகப் பதிலளித்தார்; திரு. கோல்யாட்கினைப் போலவே அவரும் ஒருவித மர்மமான பாவனையைக் கையாண்டார்; புருவங்களைச் சற்று அசைத்து, தரையைப் பார்த்தவாறு, சரியான தொனியில் பேச முயன்றார்—சுருக்கமாகச் சொன்னால், வாக்குறுதி அளிக்கப்பட்ட வெகுமதியைப் பெறத் தன் முழு ஆற்றலையும் பயன்படுத்தினார்; ஏனெனில், தனக்கு ஏற்கனவே வழங்கப்பட்டதை அவர் தனக்குச் சொந்தமானதாகவும், உறுதியாகக் கிடைத்துவிட்டதாகவும் கருதினார்.

"எதுவும் தெரியவரவில்லையா?"

"இதுவரை இல்லை, ஐயா."

"ஆனால் கேள்... ம்... ஒருவேளை இது தெரியவரக்கூடுமோ?"

"பிற்காலத்தில், நிச்சயமாக, தெரியவரலாம்."

"மோசம்!" என்று நம் கதாநாயகன் நினைத்தான்.

"கேள், இதோ உனக்கு இன்னொன்று, என் அருமை நண்பரே."

"தங்களுக்கு நான் மிகவும் கடமைப்பட்டிருக்கிறேன்."

"நேற்று வக்ரமேயேவ் இங்கே வந்திருந்தாரா?.."

"வந்திருந்தார், ஐயா."

"வேறு யாரேனும் வந்திருந்தார்களா?.. நினைவுகூர முயற்சி செய், என் நல்ல மனிதரே."

அந்த எழுத்தர் ஒரு கணம் தன் நினைவில் தேடிப் பார்த்தார், ஆனால் குறிப்பிடத்தக்க எதுவும் அவருக்கு நினைவுக்கு வரவில்லை.

"இல்லை, ஐயா, வேறு யாரும் வரவில்லை."

"ம்!" ஒரு நிசப்தம் நிலவியது.

"கேள், என் நல்ல மனிதரே, இதோ உனக்கு இன்னொன்று;" "எல்லாம் சொல்—முழு கதையையும் சொல்."

"சரி ஐயா." இப்போது ஓஸ்தாஃப்யேவ் ஒரு ஆட்டுக்குட்டியைப் போல மிகவும் பணிவாக இருந்தான்—திரு. கோல்யாட்கின் எதிர்பார்த்ததும் அதுதான்.

"இப்போது எனக்கு விளக்கு, என் அருமை மனிதனே: அவனது நிலைமை எப்படி இருக்கிறது?"

"ஓ, ஒன்றும் குறைவில்லை—அவன் நன்றாகத்தான் இருக்கிறான் ஐயா," என்று அந்த எழுத்தர் திரு. கோல்யாட்கினை அகன்ற கண்களுடன் பார்த்தவாறே பதிலளித்தான்.

"'நன்றாக இருக்கிறான்' என்றால் என்ன அர்த்தம்?"

"அப்படித்தான் ஐயா." இதைச் சொல்லும்போது, ​​ஓஸ்தாஃப்யேவ் தன் புருவங்களை ஒருவித அர்த்தமுள்ள பாவனையுடன் அசைத்தான். ஆனால், அடுத்து என்ன சொல்வதென்று தெரியாமல் அவன் திகைத்து நின்றான். "மோசம்!" என்று நினைத்தார் திரு. கோல்யாட்கின்.

"அவர்களுக்கும் வக்ரமேயேவுக்கும் இடையே ஏதேனும் நடக்கிறதா?"

"எல்லாம் முன்பிருந்தபடியேதான் இருக்கிறது ஐயா."

"யோசித்துப் பார்."

"ஏதோ ஒன்று இருப்பதாகச் சொல்கிறார்கள் ஐயா."

"சரி? அப்படியானால் அது என்ன?"

ஓஸ்தாஃப்யேவ் தன் கையால் வாயை மூடிக்கொண்டான்.

"அங்கிருந்து எனக்கு ஏதேனும் கடிதம் வந்திருக்கிறதா?"

"காவலாளி மிகேயெவ் இன்று வக்ரமேயேவின் தங்குமிடத்திற்குச் சென்றான்—அங்கே, அந்த ஜெர்மானியப் பெண்ணின் இடத்திற்கு—அதனால் நீங்கள் விரும்பினால் நான் சென்று விசாரிக்கிறேன்."

"எனக்காக ஒரு உதவி செய், என் அருமை நண்பனே, கடவுள் மேல் சத்தியமாக!... நான் சும்மா கேட்கிறேன்... நீ வேறு விதமாக எதுவும் நினைத்துக்கொள்ளாதே சகோதரா; நான் சும்மா கேட்கிறேன். ஆனால் விசாரித்துப் பார், என் அருமை நண்பனே—தெரிந்துகொள்—ஒருவேளை..."...அங்கே எனக்கு எதிராக ஏதேனும் சதி நடக்கிறதா என்று பார்க்க வேண்டும். அவர் எப்படி நடந்துகொள்கிறார்? அதைத்தான் நான் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும்; அதை விசாரித்துச் சொல்லுங்கள் நண்பரே, பிறகு உங்களுக்கு நன்றி கூறுகிறேன்...

— சரி ஐயா; ஆனால் இன்று உங்கள் இருக்கையில் அமர்ந்தவர் இவான் செம்யோனிச் தான் ஐயா.

— இவான் செம்யோனிச்சா? ஆ! ஆம்! அப்படியா?

— ஆண்ட்ரி ஃபிலிப்போவிச் தான் அவரை அங்கே அமருமாறு பணித்தார் ஐயா...

— அப்படியா? என்ன காரணத்திற்காக? அதை விசாரித்துச் சொல்லுங்கள் நண்பரே—கடவுள் மேல் ஆணையாக, அதைத் தெரிந்துகொள்ளுங்கள்; எல்லாவற்றையும் விசாரித்துச் சொல்லுங்கள்—அப்போது உங்களுக்கு நன்றி கூறுகிறேன்; அதுதான் எனக்குத் தேவை... மேலும், வேறு விதமாக எதுவும் நினைத்துக்கொள்ளாதீர்கள் நண்பரே...

— சரி ஐயா, சரி; நான் உடனே மேலே செல்கிறேன். ஆனால் நீங்கள் இன்று உள்ளே வரவில்லையா ஐயா?

— இல்லை நண்பரே; நான் சும்மா... ஒரு பார்வை பார்த்துவிட்டுப் போகலாம் என்றுதான் வந்தேன்; பிறகு உங்களுக்கு நன்றி கூறுகிறேன்.

— சரி ஐயா. — அந்த எழுத்தர் படிக்கட்டுகளில் வேகமாக ஏறிச் சென்றார்; திரு. கோல்யாட்கின் தனியாக விடப்பட்டார்.

"மோசம்," என்று அவர் நினைத்தார். "ஐயோ, நிலைமை மிகவும் மோசமாகிவிட்டது! நம்முடைய அந்தச் சிறிய விவகாரம்... இப்போது அது மிக மோசமான நிலையில் இருக்கிறது! இதற்கெல்லாம் என்ன அர்த்தம்? உதாரணமாக, அந்த போதையில் இருந்தவர் சொன்ன குறிப்புகளுக்கு என்ன பொருள்? இது யாருடைய வேலை? ஆ! இப்போது புரிகிறது, இது யாருடைய வேலை என்று. விஷயம் இதுதான்: அவர்கள் உண்மையை அறிந்திருக்க வேண்டும், அதனால்தான் அவரை அங்கே அமர்த்தினார்கள்... ஆனால் உண்மையில்—அவரை அங்கே அமர்த்தியது யார்? ஆண்ட்ரி ஃபிலிப்போவிச் தான் அவரை அங்கே அமர்த்தினார்—அதாவது இவான் செம்யோனோவிச்; ஆனால் ஏன் அவரை அங்கே அமர்த்தினார், என்ன நோக்கத்திற்காக? அவர்கள் உண்மையை அறிந்திருக்க வேண்டும்... இது வக்ரமேயேவின் வேலை—அல்லது சொல்லப்போனால், வக்ரமேயேவின் வேலை அல்ல; அவன் ஒரு மரக்கட்டையைப் போல மந்தபுத்தி கொண்டவன்; ...அவர்கள் அனைவரும் அவனுக்காகவே வேலை செய்கிறார்கள்—அந்தக் கயவன் அதே காரணத்திற்காகத்தான் என் மீது ஏவிவிடப்பட்டான்; அந்த ஜெர்மானியப் பெண்மணி—அந்த ஒற்றைக் கண் கொண்டவள்—போய்ப் புகார் அளித்தாள்! இந்தச் சதியில் கண்ணுக்குத் தெரிவதை விட அதிகமான விஷயங்கள் இருக்கின்றன என்றும், அந்தப் பழைய பாட்டித்தனமான வதந்திகளிலும் ஏதோ உண்மை இருக்க வேண்டும் என்றும் நான் எப்போதும் சந்தேகித்தேன்; கிரெஸ்தியன் இவானோவிச்சிடம் நான் அதையே சொன்னேன்—அவர்கள் அந்த மனிதனைக் கொன்றுவிட (உருவகமாகச் சொன்னால்) சபதம் செய்திருந்தார்கள் என்றும், அதைச் செய்ய கரோலினா இவானோவ்னாவைப் பயன்படுத்திக்கொண்டார்கள் என்றும். இல்லை, இங்கே உண்மையான நிபுணர்கள் செயல்படுகிறார்கள் என்பது தெளிவாகிறது! இங்கே ஒரு திறமையான கரம் செயல்படுகிறது, என் அன்பிற்குரியவரே—வக்ரமேயேவ் அல்ல. வக்ரமேயேவ் ஒரு முட்டாள் என்பது தெரிந்த விஷயம், ஆனால் இது... அவர்கள் அனைவரையும் பின்னாலிருந்து இயக்குவது யார் என்று இப்போது எனக்குத் தெரியும்: அது அந்தத் துரோகியின் வேலை, அந்தப் போலி மனிதனின் வேலை! அதில் தான் அவன் செழித்து வளர்கிறான்—உயர்தர சமூகத்தில் அவன் வெற்றி பெற்றதற்கான காரணமும் அதுதான். ஆனாலும், அவன் இப்போது எந்த நிலையில் இருக்கிறான் என்பதை நான் அறிய விரும்புகிறேன்... அவர்களுடன் அவனது நிலை என்ன? ஆனால் அவர்கள் ஏன் இவான் செம்யோனோவிச்சைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும்? இவான் செம்யோனோவிச் அவர்களுக்கு எதற்குத் தேவைப்பட்டது? வேறு யாரையும் கண்டுபிடிக்க முடியாதது போலவா? இருப்பினும், யாரைத் தேர்ந்தெடுத்திருந்தாலும் முடிவு ஒன்றாகத்தான் இருந்திருக்கும் என்று நினைக்கிறேன்; எனக்குத் தெரிந்ததெல்லாம் இவான் செம்யோனோவிச் நீண்ட காலமாகவே சந்தேகத்திற்குரியவராகத் தோன்றினார் என்பதுதான்—அவனைப் பற்றிய சில விஷயங்களை நான் வெகு காலத்திற்கு முன்பே கவனித்திருந்தேன்:" ஒரு மோசமான, அருவருப்பான முதியவர்—அவர் வட்டிக்குக் கடன் கொடுப்பதாகவும், கொள்ளை லாபம் தரும் வகையிலான—அதாவது "யூத" பாணியிலான—அதிக வட்டி விகிதங்களை வசூலிப்பதாகவும் சொல்வார்கள். இதற்கெல்லாம் காரணம் அந்த 'கரடி'தான். அந்த 'கரடி' இந்த விவகாரம் முழுவதிலும் தன்னை ஈடுபடுத்திக்கொண்டிருக்கிறது. இது இப்படித்தான் தொடங்கியது; இஸ்மாயிலோவ்ஸ்கி பாலத்தின் அருகேதான் இது தொடங்கியது..." இங்கே திரு. கோல்யாட்கின் எலுமிச்சை பழத்தைக் கடித்தது போல முகத்தைச் சுளித்தார்—ஒருவேளை மிகவும் விரும்பத்தகாத ஒன்றை நினைவுகூர்ந்திருக்கலாம். "சரி, அதைப் பற்றி கவலை வேண்டாம்! — என்று அவர் நினைத்துக்கொண்டார். — ஆனால் நான் மீண்டும் என் சொந்த விஷயங்களிலேயே மூழ்கியிருக்கிறேனே. ஓஸ்தாஃப்யேவ் ஏன் இன்னும் வரவில்லை?" ஒருவேளை அவர் எங்காவது தாமதப்பட்டிருக்கலாம் அல்லது தடுத்து நிறுத்தப்பட்டிருக்கலாம். ஒரு வகையில், நானும் எனக்கே உரிய சில சூழ்ச்சிகளிலும் எதிர்-திட்டங்களிலும் ஈடுபட்டிருந்தது நல்லதாகவே இருந்தது. ஓஸ்தாஃப்யேவிடம் ஒரு பத்து-கோபெக் நாணயத்தைக் கொடுத்தால் போதும், அவர்... சரி, நம் பக்கம் வந்துவிடுவார். ஆனால் கேள்வி என்னவென்றால்: அவர் *உண்மையிலேயே* என் பக்கம் இருந்தாரா? ஒருவேளை *அவர்களும்*... அவனுடன் சதித்திட்டம் தீட்டிக்கொண்டிருக்கலாம். அவன் ஒரு கொள்ளைக்காரனைப் போலத் தெரிந்தான், அந்த அயோக்கியன்—அசல் கொள்ளைக்காரன்! அந்தத் துரோகி ஏதோ சதி செய்துகொண்டிருந்தான்! "ஓ, ஒன்றுமில்லை," என்று அவன் சொல்வான், "மேலும் தங்கள் மேன்மைக்கு நான் மிகவும் கடமைப்பட்டிருக்கிறேன்." அசல் கொள்ளைக்காரனே!

ஒரு சத்தம் கேட்டது... திரு. கோல்யாட்கின் சுருங்கிப்போய் அடுப்புக்குப் பின்னால் பாய்ந்து ஒளிந்துகொண்டார். யாரோ படிக்கட்டில் இறங்கி தெருவுக்கு வந்தனர். "இந்த நேரத்தில் யார் வெளியே கிளம்பிக்கொண்டிருக்க முடியும்?" என்று நம் கதாநாயகன் யோசித்தார். ஒரு கணம் கழித்து, மீண்டும் காலடிச் சத்தம் கேட்டது... திரு. கோல்யாட்கினால் தன்னை அடக்கிக்கொள்ள முடியவில்லை; அவர் தனது மறைவிடத்திலிருந்து மூக்கின் நுனியை மட்டும் வெளியே நீட்டினார்—நீட்டினார், ஆனால் யாரோ ஊசியால் குத்தியது போல உடனடியாக அதை உள்ளே இழுத்துக்கொண்டார். இம்முறை கடந்து சென்ற நபர்—சரி, அது யார் என்று உங்களுக்குத் தெரியும்: அந்த அயோக்கியன், சூழ்ச்சிக்காரன் மற்றும் ஒழுக்கங்கெட்டவன்—அவன் வழக்கமான அந்த இழிவான, வேகமான சிறிய அடிகளுடன் நடந்து கொண்டிருந்தான்; யாரையோ எட்டி உதைக்கப்போவது போல கால்களை வீசி வீசி, நளினமாக ஆனால் விகாரமாக நடந்து சென்றான். "பாவி!" என்று நம் கதாநாயகன் தனக்குள்ளேயே முணுமுணுத்துக்கொண்டார். இருப்பினும், அந்த அயோக்கியன் தனது அக்குளில் ஒரு பெரிய பச்சை நிறக் கோப்பை (portfolio) வைத்திருந்ததை திரு. கோல்யாட்கினால் கவனிக்காமல் இருக்க முடியவில்லை—அது மாண்புமிகு அதிகாரியுடையது. "அவன் மீண்டும் ஏதோ ஒரு ரகசிய வேலையில் ஈடுபட்டிருக்கிறான்," என்று நினைத்த திரு. கோல்யாட்கின், தர்மசங்கடத்தால் முகம் சிவந்து, இன்னும் சுருங்கிப்போனார். திரு. கோல்யாட்கின் ஜூனியர், சீனியரான திரு. கோல்யாட்கினைச் சற்றும் கவனிக்காமல் வேகமாக அவரைக் கடந்து சென்றார்; அப்போது மூன்றாவது முறையாகக் காலடிச் சத்தம் கேட்டது; இம்முறை அது ஒரு எழுத்தரின் காலடிச் சத்தம் என்பதை திரு. கோல்யாட்கின் உணர்ந்தார். எதிர்பார்த்தபடியே, நேர்த்தியான தோற்றமளித்த ஒரு எழுத்தர் அடுப்புக்குப் பின்னாலிருந்து அவரை எட்டிப் பார்த்தார்; ஆனால் அவர் ஓஸ்தாஃப்யேவ் (Ostafyev) அல்ல, பிசாரென்கோ (Pisarenko) என்று அழைக்கப்பட்ட வேறொரு எழுத்தர். இது திரு. கோல்யாட்கினை வியப்பில் ஆழ்த்தியது. "ஏன் அவன் இந்த ரகசியத்தை மற்றவர்களிடமும் பகிர்ந்துகொண்டான்?" என்று நம் கதாநாயகன் யோசித்தார். "எப்பேர்ப்பட்ட காட்டுமிராண்டிகள்! அவர்களுக்குப் புனிதமானவை என்று எதுவும் இல்லையா!"

"என்ன நண்பரே?" என்று பிசாரென்கோவை நோக்கிக் கேட்டார் அவர். "யார் உங்களை அனுப்பியது, நண்பரே?.."

"அது... ஐயா... உங்கள்..."
— ...உங்கள் அந்தச் சிறிய விஷயம் பற்றிச் சொல்கிறேன் ஐயா. இதுவரை யாரிடமிருந்தும் எந்தத் தகவலும் வரவில்லை ஐயா. ஆனால் தகவல் வந்தால், நாங்கள் உங்களுக்குத் தெரிவிப்போம் ஐயா.

— அப்படியானால் ஓஸ்தாஃப்யேவ்?..

— ஓ, அவருக்கு அது சாத்தியமே இல்லை ஐயா. உயர் அதிகாரி ஏற்கனவே இரண்டு முறை இந்தத் துறைக்கு வந்து சென்றுவிட்டார்; எனக்கும் இப்போது ஒரு நிமிடம் கூட ஓய்வு இல்லை.

— நன்றி நண்பரே, நன்றி... ஒரே ஒரு விஷயத்தை மட்டும் சொல்லுங்கள்...

— சத்தியமாக, எனக்கு நேரமே இல்லை ஐயா... ஒவ்வொரு நிமிடமும் எங்களிடம் ஏதோ ஒன்று கேட்கப்படுகிறது ஐயா... ஆனால் நீங்கள் இன்னும் சிறிது நேரம் இங்கே காத்திருந்தால்—உங்கள் அந்தச் சிறிய விஷயம் குறித்து ஏதேனும் தகவல் வந்தால், நாங்கள் உங்களுக்குத் தெரிவிப்போம் ஐயா...

— இல்லை நண்பரே, அதை மட்டும் சொல்லுங்கள்...

— மன்னிக்கவும்; எனக்கு நேரமில்லை ஐயா," என்று பிசாரென்கோ கூறினார்; அவர் திரு. கோல்யாட்கினிடமிருந்து விடுபட முயன்றார், ஏனெனில் கோல்யாட்கின் அவரது கோட் முனையைப் பிடித்துக்கொண்டிருந்தார்; "உண்மையில், இது சாத்தியமில்லை ஐயா. இன்னும் சிறிது நேரம் இங்கே காத்திருங்கள், நாங்கள் உங்களுக்குத் தெரிவிப்போம்.

— ஒரு நிமிடம் நண்பரே! ஒரு நிமிடம்! விஷயம் என்னவென்றால்: இதோ ஒரு கடிதம் நண்பரே; உங்களுக்கு நான் வெகுமதி அளிப்பேன்.

— சரி ஐயா.

— இதை திரு. கோல்யாட்கினிடம் ஒப்படைக்க முயற்சி செய்யுங்கள்.

— கோல்யாட்கினிடம்?

— ஆம் நண்பரே, திரு. கோல்யாட்கினிடம்.

— சரி ஐயா; எனக்கு ஓய்வு கிடைத்தவுடன், நான் அதை அவரிடம் கொண்டு சேர்ப்பேன். ஆனால் அதுவரை நீங்கள் இங்கே காத்திருங்கள். இங்கே உங்களை யாரும் பார்க்கமாட்டார்கள்...

— இல்லை நண்பரே—தவறாக நினைக்காதீர்கள்... நான் யாரின் கண்ணிலும் படாமல் இருக்க இங்கே நிற்கவில்லை. நான் இங்கே இருக்கமாட்டேன் நண்பரே... நான் அந்தச் சிறிய பக்கவாட்டுத் தெருவில் இருப்பேன். அங்கே ஒரு காபி விடுதி இருக்கிறது; நான் அங்கே காத்திருப்பேன், ஏதேனும் தகவல் வந்தால், எல்லாவற்றையும் எனக்குத் தெரிவியுங்கள்—புரிகிறதா?

— சரி ஐயா. "என்னைச் சும்மா விடுங்கள்; எனக்குப் புரிகிறது..."

— "அதற்கு நான் உனக்கு வெகுமதி அளிப்பேன், என் அருமை நண்பரே!" ...இறுதியில் பிடியிலிருந்து விடுபட்டுச் சென்ற பிசாரென்கோவை நோக்கி திரு. கோல்யாட்கின் கத்தினார்... "அவன் முன்பை விட இப்போது அதிக முரட்டுத்தனமாக நடந்துகொள்கிறான் போலிருக்கிறதே," என்று அடுப்பின் பின்னால் மறைந்திருந்தபடி நம் கதாநாயகன் நினைத்துக்கொண்டான். "இதில் ஏதோ சூழ்ச்சி இருக்கிறது. அது தெளிவாகத் தெரிகிறது... ஆரம்பத்தில் அவன்... அப்படி இப்படி என்றுதான் இருந்தான்... ஒருவேளை அவனுக்கு உண்மையிலேயே அவசரமாக இருந்திருக்கலாம்; நிறைய வேலைகள் இருக்கின்றனவே. அதோடு, மாண்புமிகு அதிகாரி அவர்கள் இருமுறை அந்தத் துறைக்குள் வந்து சென்றாரே... அது எதற்காக இருந்திருக்கும்?.. ஃப்யூ! சரி, அதைப் பற்றிக் கவலை வேண்டாம்! ஒருவேளை அது ஒன்றுமில்லாத விஷயமாகவும் இருக்கலாம்—ஆனால் இப்போது பார்க்கலாம்..."

அந்தத் தருணத்தில், திரு. கோல்யாட்கின் கதவைத் திறந்து வெளியே வர முயன்றபோது—சரியாக அதே கணத்தில்—மாண்புமிகு அதிகாரியின் குதிரை வண்டி இரைச்சலுடன் நுழைவாயிலுக்கு வந்து நின்றது. திரு. கோல்யாட்கின் சுதாரிப்பதற்கு முன்பே, வண்டியின் கதவுகள் உள்ளிருந்து வேகமாகத் திறந்தன; உள்ளே அமர்ந்திருந்த அந்த நபர் படிகளில் குதித்து இறங்கினார். புதிதாக வந்தவர் வேறு யாருமல்ல, வெறும் பத்து நிமிடங்களுக்கு முன்புதான் அங்கிருந்து சென்றிருந்த 'ஜூனியர்' திரு. கோல்யாட்கின் தான். இயக்குநரின் குடியிருப்பு மிக அருகிலேயே இருப்பதை 'சீனியர்' திரு. கோல்யாட்கின் நினைவுகூர்ந்தார். "அவன் ஏதோ விசேஷமான காரியத்தில் ஈடுபட்டிருக்கிறான்," என்று நம் கதாநாயகன் தனக்குள் நினைத்துக்கொண்டான். இதற்கிடையில், 'ஜூனியர்' திரு. கோல்யாட்கின்—வண்டியிலிருந்து தடிமனான பச்சை நிறப் பை மற்றும் சில காகிதங்களை எடுத்துக்கொண்டு, சாரதியிடம் ஒரு கட்டளையிட்ட பிறகு—கதவைத் திறந்தார்; அப்போது 'சீனியர்' திரு. கோல்யாட்கின் மீது மோதும் நிலைக்குச் சென்றார். பின்னர், அவரை வேண்டுமென்றே புறக்கணித்து—அதாவது காழ்ப்புணர்ச்சியுடன் நடந்துகொண்டு—துறையின் படிக்கட்டுகளில் வேகமாக ஏறினார். "மோசமான விவகாரம் இது!" என்று திரு. கோல்யாட்கின் நினைத்தார். "ஐயோ, நம்முடைய இந்தச் சிறிய விவகாரம் இப்போது எந்தத் திசையில் திரும்பியிருக்கிறது! அவனைப் பாருங்கள்—கடவுளே!" நம் கதாநாயகன் இன்னும் அரை நிமிடம் அசையாமல் நின்றான்; இறுதியில், ஒரு முடிவுக்கு வந்தான். இரண்டாவது யோசனை ஏதுமின்றி—இதயம் வேகமாகத் துடிக்கவும் உடல் உறுப்புகள் நடுங்கவும் செய்தபோதிலும்—அவன் அந்த அறிமுகமான நபரைப் பின்தொடர்ந்து படிக்கட்டுகளில் ஓடினான். "சரி! என்ன நடந்தால் என்ன? எனக்கு என்ன கவலை? எப்படியும் நானும் இதில் ஒரு தரப்புதானே," என்று நினைத்தபடியே, அவர் முகப்பு அறையில் தனது தொப்பி, நீண்ட மேலங்கி மற்றும் காலணிகளை (galoshes) கழற்றி வைத்தார்.

திரு. கோல்யாட்கின் தனது அலுவலக அறைக்குள் நுழைந்தபோது, ​​நேரம் நன்றாகவே இருட்டிவிட்டிருந்தது. அந்த அறையில் ஆண்ட்ரி ஃபிலிப்போவிச் அல்லது ஆன்டன் ஆன்டோனோவிச் என யாருமே இல்லை; இருவரும் இயக்குநரின் அறையில் தங்கள் அறிக்கைகளைச் சமர்ப்பித்துக் கொண்டிருந்தனர். அதே சமயம், இயக்குநர்—வட்டாரப் பேச்சுப்படி—உயர்ந்த அதிகாரி ஒருவரைச் சந்திக்க அவசரமாகச் சென்றுகொண்டிருந்தார். இத்தகைய சூழலில்—அதாவது இருள் சூழ்ந்துவரும் வேளையிலும், வேலை நேரம் முடிவடையும் தருவாயிலும்—சில எழுத்தர்கள் (குறிப்பாக இளையவர்கள்) நம் கதாநாயகன் உள்ளே நுழைந்த அந்தத் தருணத்தில் சும்மா பொழுதைப் போக்கிக் கொண்டிருந்தனர்; அவர்கள் ஒன்றுகூடி அரட்டை அடிப்பதிலும், விவாதிப்பதிலும், சிரித்து மகிழ்வதிலும் ஈடுபட்டிருந்தனர். மிக இளையவர்களில் சிலர்—அதாவது மிகக் குறைந்த பதவியில் இருப்பவர்கள்—அறையில் நிலவிய அந்தப் பொதுவான சலசலப்பைப் பயன்படுத்தி, ஜன்னல் ஓரத்தில் யாருக்கும் தெரியாமல் 'தலை-பூ' (heads-or-tails) விளையாட்டைக்கூட ஏற்பாடு செய்திருந்தனர். கண்ணியத்தைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டியதன் அவசியத்தையும், அதே சமயம் நல்லதொரு பிம்பத்தை உருவாக்கி அலுவலகத்தில் "தனக்கான இடத்தை உறுதிப்படுத்திக்கொள்ள" வேண்டிய தேவையையும் உணர்ந்த திரு. கோல்யாட்கின், தனக்குச் சற்று நெருக்கமான சில சக ஊழியர்களை அணுகி நலம் விசாரித்தார். ஆனால், அவரது வாழ்த்துகளுக்கு அந்தச் சக ஊழியர்கள் விசித்திரமான முறையில் பதிலளித்தனர். அவர்கள் காட்டிய பொதுவான குளிர்ந்த மனப்பான்மை, சுருக்கமான பதில்—சொல்லப்போனால் ஒருவிதக் கடுமை—அவருக்கு மிகுந்த மனவருத்தத்தை அளித்தது. யாரும் அவருக்குக் கைகொடுக்க முன்வரவில்லை. சிலர் சாதாரணமாக "ஹலோ" என்று சொல்லிவிட்டுச் சென்றுவிட்டனர்; வேறு சிலர் தலையை மட்டும் அசைத்தனர்; இன்னும் சிலர் அவரைக் கவனிக்காதது போலவே பாவனை செய்துவிட்டு வேறு பக்கம் திரும்பிக்கொண்டனர். இறுதியாக, அவர்களில் சிலர்—குறிப்பாக, திரு. கோல்யாட்கின் பொருத்தமாகவே வர்ணித்தபடி, வாய்ப்புக் கிடைக்கும்போது நாணயம் சுண்டி விளையாடுவதையோ அல்லது சும்மா சுற்றித் திரிவதையோ மட்டுமே தெரிந்த, எந்தப் பதவியும் இல்லாத அந்த இளைஞர்கள்—மெல்ல மெல்ல திரு. கோல்யாட்கினைச் சூழ்ந்துகொண்டு, அவர் வெளியேறுவதையே தடுக்கும் வகையில் நின்றனர். அவர்கள் அனைவரும் ஒருவித அவமதிப்பு கலந்த ஆர்வத்துடன் அவரை உற்று நோக்கிக் கொண்டிருந்தனர்.

அது ஒரு மோசமான அறிகுறியாக இருந்தது. திரு. கோல்யாட்கின் இதை உணர்ந்து, எதையும் கவனிக்காதது போல் நடிப்பதே புத்திசாலித்தனம் என்று தீர்மானித்தார். திடீரென, முற்றிலும் எதிர்பாராத ஒரு சூழல்—சொலவடைக்கேற்ப—இறுதி அடியை அளித்து திரு. கோல்யாட்கினை முற்றிலுமாக நிலைகுலையச் செய்தது.யாட்கினா.
தன்னைச் சுற்றியிருந்த இளம் சக ஊழியர்களுக்கு மத்தியில், திடீரென—அதுவும் திரு. கோல்யாட்கின் மிகுந்த மனச்சோர்வில் ஆழ்ந்திருந்த அதே தருணத்தில், வேண்டுமென்றே நடந்தது போல—திரு. கோல்யாட்கின் ஜூனியர் தோன்றினார்: எப்போதும் போல உற்சாகமாகவும், புன்னகை முகத்துடனும், சற்றே சலனத்துடனும் காணப்பட்டார்; சுருக்கமாகச் சொன்னால், அவர் ஒரு விளையாட்டுத்தனமான, துள்ளலான, முகஸ்துதி செய்யும், எப்போதும் சிரித்துக்கொண்டே இருக்கும் ஆளாக இருந்தார்—நாக்கிலும் காலிலும் சுறுசுறுப்புடன், முன்பைப் போலவே, குறிப்பாக முந்தைய நாள் திரு. கோல்யாட்கின் சீனியருக்கு மிகவும் சங்கடமான ஒரு தருணத்தில் அவர் எப்படி இருந்தாரோ, அதேபோலவே இருந்தார். அனைவருக்கும் "மாலை வணக்கம்" சொல்வது போன்ற புன்னகையுடன், முகத்தில் சிரிப்பைத் தேக்கி, உடல் அசைவுகளில் ஒருவித நளினத்தைக் காட்டியபடி, அவர் அந்த அதிகாரிகளின் குழுவிற்குள் நுழைந்தார்; ஒருவரின் கையை குலுக்கினார், இன்னொருவரின் தோளில் தட்டினார், மூன்றாமவரை லேசாக அணைத்துக்கொண்டார், நான்காமவரிடம் 'மாண்புமிகு அதிகாரி' தன்னை எந்த வேலைக்காக அனுப்பினார்—எங்கு சென்றார், என்ன செய்தார், என்ன கொண்டு வந்தார்—என்பதை விளக்கினார்; ஐந்தாமவரின்—அநேகமாக அவரது நெருங்கிய நண்பராக இருக்கலாம்—உதட்டில் சத்தமாக ஒரு முத்தத்தையும் பதித்தார். சுருக்கமாகச் சொன்னால், அனைத்தும் திரு. கோல்யாட்கின் சீனியரின் கனவில் நடந்ததைப் போலவே நிகழ்ந்தன. மனநிறைவு அடையும் வரை துள்ளிக்குதித்து, ஒவ்வொருவரிடமும் தனக்கே உரித்தான பாணியில் பேசி முடித்து, தேவைப்பட்டதோ இல்லையோ அனைவரையும் தன் வசப்படுத்தி, அவர்கள் மீது போதுமான அளவு முகஸ்துதி காட்டிய பிறகு, திரு. கோல்யாட்கின் ஜூனியர் திடீரென—அநேகமாகத் தவறுதலாக, தனது பழைய நண்பரை இன்னும் கவனிக்காத நிலையில்—திரு. கோல்யாட்கின் சீனியர் பக்கமும் தன் கையை நீட்டினார். அது ஒரு தவறுதலாகவே இருந்திருக்கலாம்—இருப்பினும், அந்த வெறுக்கத்தக்க திரு. கோல்யாட்கின் ஜூனியரைத் தெளிவாக அடையாளம் கண்டுகொண்ட நமது கதாநாயகன், எதிர்பாராத விதமாக நீட்டப்பட்ட அந்த கையை உடனடியாகவும் ஆர்வத்துடனும் பற்றிக்கொண்டு, மிகவும் உறுதியாகவும் நட்புறவுடனும் குலுக்கினார்; ஒரு விசித்திரமான, முற்றிலும் எதிர்பாராத உள் உந்துதலுடனும், கண்களில் கண்ணீரை வரவழைக்கும் உணர்வுடனும் அவர் அந்தக் கையை குலுக்கினார். தனது கண்ணியமற்ற எதிரியின் அந்த ஆரம்பகட்ட சைகையால் நமது கதாநாயகன் தவறாக வழிநடத்தப்பட்டாரா, அல்லது என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் திகைத்து நின்றாரா, அல்லது—ஆழ்மனதில்—தனது பாதுகாப்பற்ற நிலையை முழுமையாக உணர்ந்து ஏற்றுக்கொண்டாரா என்பது சொல்வது கடினம். திரு. கோல்யாட்கின் சீனியர், நல்ல மனநிலையுடனும், சுய விருப்பத்துடனும், சாட்சிகள் முன்னிலையிலும், தனது பரம எதிரி என்று அவர் கருதிய ஒருவரின் கையைத் தீவிரமான உணர்வுடன் குலுக்கினார் என்பது மறுக்க முடியாத உண்மை. ஆனால், அந்தத் தருணத்தில் திரு. கோல்யாட்கின் சீனியர் அடைந்த திகைப்பு, பதற்றம், கோபம், மற்றும் அவமானம் ஆகியவற்றைச் சற்று கற்பனை செய்து பாருங்கள். தான் வஞ்சகமாக ஏமாற்றித் துன்புறுத்திய அந்த மனிதர் செய்த தவறை உணர்ந்துகொண்ட அந்த இழிந்த திரு. கோல்யாட்கின் ஜூனியர், எந்தவிதமான கூச்சமோ, உணர்வோ, இரக்கமோ அல்லது மனசாட்சியோ இன்றி, தாங்க முடியாத ஆணவத்துடனும் முரட்டுத்தனத்துடனும் திரு. கோல்யாட்கின் சீனியரின் பிடியிலிருந்து தன் கையைத் திடீரென இழுத்துக்கொண்டார். அதுமட்டுமின்றி, ஏதோ ஒரு அருவருப்பான பொருளைத் தொட்டதால் தன் கை அசுத்தமாகிவிட்டது போல அதை உதறினார்; அதோடு நில்லாமல், மிகவும் அவமதிக்கும் வகையிலான சைகையுடன் ஒருபுறம் துப்பினார்; மேலும், தன் கைக்குட்டையை எடுத்து, அங்கேயே மிகவும் அநாகரிகமான முறையில், திரு. கோல்யாட்கின் சீனியரின் கையைச் சற்று நேரம் தொட்டிருந்த தன் விரல்களைத் துடைத்துக்கொண்டார். இவ்வாறு நடந்துகொண்டதன் மூலம், திரு. கோல்யாட்கின் ஜூனியர்—தனக்கே உரிய அந்த இழிவான பழக்கத்தின்படி—வேண்டுமென்றே சுற்றிலும் பார்த்து, அனைவரும் தன் நடத்தையைக் கவனிப்பதை உறுதிசெய்து, ஒவ்வொருவரின் கண்களையும் உற்றுநோக்கி, திரு. கோல்யாட்கின் மீது அனைவரின் மனதிலும் மிகவும் மோசமான அபிப்பிராயத்தை ஏற்படுத்த முயன்றார். அருவருக்கத்தக்க திரு. கோல்யாட்கின் ஜூனியரின் இந்த நடத்தை அங்கிருந்த அதிகாரிகளிடையே பொதுவான அதிருப்தியை ஏற்படுத்தியது; சற்றே பொறுப்பற்ற இளைஞர்கள் கூட தங்கள் அதிருப்தியை வெளிப்படுத்தினர். சுற்றிலும் முணுமுணுப்புகளும் சலசலப்பும் எழுந்தன. இந்தச் சலசலப்பு திரு. கோல்யாட்கின் சீனியரின் காதுகளுக்கு எட்டாமல் இருக்கவில்லை; ஆனால் திடீரென்று, திரு. கோல்யாட்கின் ஜூனியரின் உதடுகளிலிருந்து வெளிப்பட்ட ஒரு கிண்டலான கருத்து—சரியான தருணத்தில் சொல்லப்பட்டது—நமது கதாநாயகனின் கடைசி நம்பிக்கைகளையும் தகர்த்துச் சிதறடித்தது; அத்துடன், அந்தச் சூழலை மீண்டும் ஒருமுறை அவரது பரம எதிரிக்குச் சாதகமாக மாற்றியது. "இவர்தான் நமது ரஷ்ய 'ஃபௌப்லாஸ்'[36] (Faublas), கனவான்களே; இந்த இளம் ஃபௌப்லாஸை உங்களுக்கு அறிமுகப்படுத்துகிறேன்," என்று திரு. கோல்யாட்கின் ஜூனியர் கீச்சுக் குரலில் கூறினார். அவர் தனது இயல்பான துடுக்குத்தனத்துடன் அதிகாரிகளுக்கு இடையே நெளிந்து ஓடி, அங்கிருந்த உண்மையான திரு. கோல்யாட்கினைச் சுட்டிக்காட்டினார்; அந்த உண்மையான கோல்யாட்கினோ அச்சத்திலும் கடும் கோபத்திலும் உறைந்து போயிருந்தார். "ஒரு முத்தம் கொடுங்கள், என் அருமை நண்பரே!" என்று அவர் தொடர்ந்து கூறினார்; தான் இவ்வளவு மோசமாக அவமானப்படுத்திய அந்த மனிதரை நோக்கி அவர் மிகவும் நெருக்கமான, ஆனால் எரிச்சலூட்டும் பாவனையுடன் சென்றார். திரு. கோல்யாட்கின் ஜூனியரின் அந்தப் பேச்சு அங்கிருந்தவர்களிடம் ஒரு குறிப்பிட்ட தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது—குறிப்பாக, ஏற்கனவே அனைவருக்கும் தெரிந்திருக்கக்கூடிய ஒரு விஷயத்தை அது சூசகமாகவும் அதே சமயம் வஞ்சகமாகவும் சுட்டிக்காட்டியதால். தன் எதிரிகளின் கனமான கைகள் தன் தோள்களை அழுத்துவதை நமது கதாநாயகன் உணர்ந்தார். ஆயினும், அவர் ஒரு முடிவுக்கு வந்துவிட்டார். கண்கள் கனல, முகம் வெளிறிப்போக, உதட்டில் ஒரு நிலையான புன்னகையுடன் கூட்டத்திலிருந்து தன்னை விடுவித்துக்கொண்ட அவர், சீரற்ற மற்றும் அவசரமான நடையுடன் நேராக 'மாண்புமிகு' அதிகாரியின் அலுவலகத்தை நோக்கிச் சென்றார். கடைசிக்கு முந்தைய அறையில், அந்த அதிகாரியின் அறையிலிருந்து வெளியே வந்து கொண்டிருந்த ஆண்ட்ரி ஃபிலிப்போவிச்சை அவர் சந்தித்தார்; அந்த அறை முழுவதும் மற்றவர்கள்—அந்தத் தருணத்தில் திரு. கோல்யாட்கினுக்குத் தொடர்பில்லாத நபர்கள்—நிறைந்திருந்த போதிலும், நமது கதாநாயகன் அத்தகைய விவரங்களைப் பொருட்படுத்தவில்லை. நேரடியான, உறுதியான மற்றும் துணிச்சலான பாணியில்—தனது துணிச்சலைக் கண்டு அவரே வியந்து, மனதிற்குள் தன்னையே பாராட்டிக்கொண்ட நிலையில்—அவர் தாமதிக்காமல் ஆண்ட்ரி ஃபிலிப்போவிச்சை அணுகினார்; திடீரெனவும் எதிர்பாராத விதமாகவும் நிகழ்ந்த இந்த அணுகுமுறையைக் கண்டு அந்த அதிகாரி முற்றிலும் திகைத்துப்போனார்.

"ஆ! ... என்ன விஷயம்... உங்களுக்கு என்ன வேண்டும்?" என்று துறைத் தலைவர் கேட்டார்; வார்த்தைகளைத் தடுமாறிப் பேசிய திரு. கோல்யாட்கின் சொல்வதைக் அவர் முழுமையாகக் கவனிக்கவில்லை.

"ஆண்ட்ரி ஃபிலிப்போவிச், நான்... எனக்குக் கிடைக்குமா, ஆண்ட்ரி ஃபிலிப்போவிச்—இப்போதே, இந்தத் தருணத்திலேயே...""...மேலும், மாண்புமிகு அதிகாரியுடன் ஒரு தனிப்பட்ட, நேருக்கு நேர் உரையாடல்?" என்று நமது கதாநாயகன் ஆண்ட்ரே ஃபிலிப்போவிச்சை உறுதியான பார்வையுடன் உற்றுநோக்கியவாறு, தெளிவாகவும் நயமாகவும் கூறினார்.

"மன்னிக்கவும்? நிச்சயமாக இல்லை." ஆண்ட்ரே ஃபிலிப்போவிச் திரு. கோல்யாட்கினைத் தலை முதல் கால் வரை ஒருவித மதிப்பீட்டுப் பார்வையுடன் பார்த்தார்.

"நான் இதையெல்லாம் சொல்வதற்குக் காரணம் என்னவென்றால், ஆண்ட்ரே ஃபிலிப்போவிச், அந்தப் போலி நபரையும் அயோக்கியனையும் இங்கே யாரும் அம்பலப்படுத்தாதது எனக்கு வியப்பளிக்கிறது."

"எ-ன்ன?"

"ஒரு அயோக்கியன், ஆண்ட்ரே ஃபிலிப்போவிச்."

"அப்படிப்பட்ட வார்த்தைகளால் நீங்கள் யாரைப் பற்றிக் குறிப்பிடுகிறீர்கள்?"

"ஒரு குறிப்பிட்ட நபரைப் பற்றித்தான், ஆண்ட்ரே ஃபிலிப்போவிச். நான் ஒரு குறிப்பிட்ட நபரைத்தான் குறிப்பிடுகிறேன்; எனக்கு அதற்கான உரிமை இருக்கிறது... உயர் அதிகாரியை ஒரு தந்தையைப் போலக் கருதுவது—அதாவது, கருணைமிக்க அதிகாரிகளை ஒரு தந்தையைப் போலக் கருதி, தன் விதியை அவர்கள் கையில் கண்மூடித்தனமாக ஒப்படைப்பது—போன்ற உணர்வுகளை அதிகாரிகள் ஊக்குவிக்க வேண்டும் என்று நான் நம்புகிறேன், ஆண்ட்ரே ஃபிலிப்போவிச்," என்று திரு. கோல்யாட்கின் உணர்ச்சிவசப்பட்ட நிலையில் மேலும் கூறினார். "ஆண்ட்ரே ஃபிலிப்போவிச்... இது ஒரு உன்னதமான உணர்வு என்பதை நீங்களே உணர்வீர்கள், ஆண்ட்ரே ஃபிலிப்போவிச்; இது எனது மிகுந்த நன்னம்பிக்கையை வெளிப்படுத்துகிறது... அப்படித்தான்... விஷயம் அப்படித்தான் இருக்கிறது..." இந்தச் சமயத்தில், திரு. கோல்யாட்கினின் குரல் தழுதழுத்தது, முகம் சிவந்தது, கண்களில் இரண்டு கண்ணீர்த் துளிகள் திரண்டன.

திரு. கோல்யாட்கின் பேசுவதைக் கேட்டு ஆண்ட்ரே ஃபிலிப்போவிச் மிகவும் திகைப்படைந்தார்; அவர் அறியாமலேயே ஓரிரு அடிகள் பின்வாங்கினார். பிறகு அவர் ஒருவித பதற்றத்துடன் சுற்றும் முற்றும் பார்த்தார்... அந்த விவகாரம் எப்படி முடிந்திருக்கும் என்று சொல்வது கடினம்... ஆனால் திடீரென்று, மாண்புமிகு அதிகாரியின் அலுவலகக் கதவு திறந்தது; அவர் பல அதிகாரிகளுடன் வெளியே வந்தார். அறையில் இருந்த அனைவரும் அவரைப் பின்தொடர்ந்தனர். மாண்புமிகு அதிகாரி ஆண்ட்ரே ஃபிலிப்போவிச்சைத் தன்னிடம் வருமாறு சைகை செய்து அழைத்தார்; அவருடன் நடந்தபடியே அலுவலகப் பணிகள் குறித்து உரையாடத் தொடங்கினார். அனைவரும் நகரத் தொடங்கி அறையை விட்டு வெளியேற முற்பட்டபோது, ​​திரு. கோல்யாட்கின் தன்னைச் சுதாரித்துக்கொண்டார். அடங்கிய மனநிலையுடன், அவர் அன்டன் அன்டோனோவிச் செடோச்கினின் பாதுகாப்பை நாடிச் சென்றார்; செடோச்கின் கூட்டத்தின் மிகக் கடைசியில் தள்ளாடியபடி நடந்து கொண்டிருந்தார்—அவர் மிகவும் கண்டிப்பானவராகவும், ஏதோ சிந்தனையில் ஆழ்ந்தவராகவும் காணப்பட்டார் (அல்லது திரு. கோல்யாட்கினுக்கு அப்படித்தான் தோன்றியது). "இங்கேயும் நான் தவறு செய்துவிட்டேன்; எல்லாவற்றையும் பாழாக்கிவிட்டேன்," என்று அவர் தனக்குள்ளேயே நினைத்துக்கொண்டார், "ஆனால் பரவாயில்லை—அதைப் பற்றிக் கவலையில்லை."

"அந்தோன் அந்தோனோவிச், நீங்களாவது நான் சொல்வதைக் கேட்டு, என் நிலைமையை ஆராய ஒப்புக்கொள்வீர்கள் என்று நம்புகிறேன்," என்று அவர் மெல்லிய குரலில் கூறினார்; பதற்றத்தால் அவர் குரல் இன்னும் சற்று நடுங்கிக்கொண்டிருந்தது. "எல்லோராலும் கைவிடப்பட்ட நிலையில், நான் உங்களை நாடுகிறேன். ஆந்த்ரே ஃபிலிப்போவிச்சின் வார்த்தைகளுக்கு என்ன அர்த்தம் என்பது எனக்கு இன்னும் புரியவில்லை, அந்தோன் அந்தோனோவிச். முடிந்தால் தயவுசெய்து எனக்கு விளக்குங்கள்..."

"எல்லாம் உரிய நேரத்தில் விளக்கப்படும்," என்று அந்தோன் அந்தோனோவிச் கண்டிப்புடனும் நிதானத்துடனும் பதிலளித்தார்—அவர் முகபாவனை, உரையாடலைத் தொடர அவருக்கு விருப்பமில்லை என்பதைத் தெளிவாக உணர்த்துவதாக திரு. கோல்யாட்கினுக்குத் தோன்றியது. "விரைவிலேயே நீங்கள் எல்லாவற்றையும் தெரிந்துகொள்வீர்கள். இன்றுவே அது குறித்த அதிகாரப்பூர்வ அறிவிப்பு உங்களுக்கு வழங்கப்படும்."

"'அதிகாரப்பூர்வமாக' என்று எதைக் குறிப்பிடுகிறீர்கள், அந்தோன் அந்தோனோவிச்? ஏன் குறிப்பாக 'அதிகாரப்பூர்வமாக'?" என்று நம் கதாநாயகன் தயக்கத்துடன் கேட்டார்.

"அதிகாரிகளின் முடிவுகளை நம்மைப் போன்றவர்கள் கேள்விக்குள்ளாக்கக் கூடாது, யாகோவ் பெட்ரோவிச்."

"ஆனால் ஏன் அதிகாரிகள், அந்தோன் அந்தோனோவிச்?" திரு. கோல்யாட்கின் இன்னும் அதிகத் தயக்கத்துடன் கூறினார். "ஏன் அதிகாரிகள்? இந்த விஷயத்தில் அதிகாரிகள் தலையிட வேண்டிய அவசியம் இருப்பதாக எனக்குத் தெரியவில்லை, அந்தோன் அந்தோனோவிச்... ஒருவேளை நேற்றைய நிகழ்வுகள் குறித்து நீங்கள் ஏதேனும் சொல்ல விரும்புகிறீர்களா, அந்தோன் அந்தோனோவிச்?"

"இல்லை, இது நேற்று நடந்தது பற்றியது அல்ல; உங்கள் விஷயங்களில் வேறு ஏதோ சிக்கல் இருக்கிறது."

"என்ன சிக்கல், அந்தோன் அந்தோனோவிச்? எனக்கு ஒன்றும் சிக்கலாகத் தெரியவில்லையே, அந்தோன் அந்தோனோவிச்." "சரி, நீங்கள் யாருடன் விளையாடத் திட்டமிட்டிருந்தீர்கள்?" என்று அந்தோன் அந்தோனோவிச், முற்றிலும் திகைத்துப்போயிருந்த திரு. கோல்யாட்கினின் பேச்சைத் துண்டித்தார். திரு. கோல்யாட்கின் திடுக்கிட்டு, கைக்குட்டையைப் போல வெளிறிப்போனார்.

"நிச்சயமாக, அந்தோன் அந்தோனோவிச்," என்று அவர் மிக மெல்லிய குரலில் கூறினார், "ஒருவர் அவதூறுப் பேச்சைக் கேட்டு, மறுதரப்பின் விளக்கத்தை ஏற்றுக்கொள்ளாமல் எதிரிகளின் சொற்களுக்குச் செவிசாய்த்தால், அப்போது... நிச்சயமாக, அந்தோன் அந்தோனோவிச், ஒருவர் பாதிக்கப்படக்கூடும்—எந்தக் காரணமும் இன்றி, முற்றிலும் நிரபராதியாகப் பாதிக்கப்படக்கூடும், அந்தோன் அந்தோனோவிச்." "அப்படியேதான்; மேலும், உங்களுக்கு இவ்வளவு கருணை காட்டிய அந்த மதிப்பிற்குரிய, கண்ணியமான மற்றும் உயர்குடிப் பின்னணியைக் கொண்ட நல்லெண்ணம் கொண்ட இளம் பெண்ணின் நற்பெயருக்குக் களங்கம் விளைவித்த அந்தத் தகாத நடத்தை பற்றி என்ன சொல்லப் போகிறீர்கள்?"

"அது என்ன மாதிரியான நடத்தை, அன்டன் அன்டோனோவிச்?"

"அப்படியேதான். மற்றுமொரு இளம் பெண்ணைப் பொறுத்தவரை—ஏழையாக இருந்தாலும் நேர்மையான வெளிநாட்டுப் பின்னணியைக் கொண்டவர்—அந்த விஷயத்திலும் நீங்கள் காட்டிய 'பாராட்டத்தக்க' நடத்தை பற்றி உங்களுக்குத் தெரியாதா என்ன?"

"என்னைச் சொல்ல அனுமதியுங்கள், அன்டன் அன்டோனோவிச்... தயவுசெய்து, அன்டன் அன்டோனோவிச், நான் சொல்வதைக் கேளுங்கள்..."

"மேலும், உங்கள் துரோகத்தனமான நடத்தை மற்றும் இன்னொருவர் மீது நீங்கள் சுமத்திய அவதூறு—அதாவது, நீங்களே செய்த தவறுக்காக வேறொருவர் மீது குற்றம் சாட்டியது—இதைப் பற்றி என்ன சொல்வீர்கள்? என்ன? இதை நீங்கள் என்னவென்று அழைப்பீர்கள்?"

"நான்—நான் அவனை விரட்டவில்லை, அன்டன் அன்டோனோவிச்," என்று நம் கதாநாயகன் நடுங்கும் குரலில் கூறினான், "பெட்ருஷ்காவுக்கு—அதாவது என் ஆளுக்கு—அப்படிப்பட்ட எதையும் நான் கற்றுக்கொடுக்கவும் இல்லை... அவன் என் உணவை உண்டான், அன்டன் அன்டோனோவிச்; என் உபசரிப்பை அனுபவித்தான்," என்று நம் கதாநாயகன் மிகுந்த உணர்ச்சியுடனும் வெளிப்படையாகவும் கூறினான்; அப்போது அவனது தாடை லேசாக நடுங்கியது, கண்களில் மீண்டும் கண்ணீர் திரண்டது.

"அவன் உங்கள் உணவை உண்டான் என்பது *நீங்கள்* சொல்வது மட்டுமே, யாகோவ் பெட்ரோவிச்," என்று அன்டன் அன்டோனோவிச் ஒரு ஏளனச் சிரிப்புடன் பதிலளித்தான்; அவனது குரலில் இருந்த ஒருவித தந்திரமான தொனி திரு. கோல்யாட்கினின் இதயத்தை நிலைகுலையச் செய்தது. — "இன்னொரு விஷயத்தைக் கேட்க அனுமதியுங்கள், அன்டன் அன்டோனோவிச்—மிகவும் பணிவாகக் கேட்கிறேன்: மாண்புமிகு உயர் அதிகாரிக்கு இந்த விவகாரம் முழுவதும் தெரியுமா?"

— "நிச்சயமாக! ஆனால் இப்போது என்னைச் செல்ல விடுங்கள். உங்களுடன் இங்கே செலவிட எனக்கு நேரமில்லை... நீங்கள் தெரிந்துகொள்ள வேண்டிய அனைத்தையும் இன்றே தெரிந்துகொள்வீர்கள்."

— "கடவுள் மீதாணையாக, இன்னும் ஒரே ஒரு நிமிடம் மட்டும் அனுமதியுங்கள், அன்டன் அன்டோனோவ்..."
...இச்...

— அதைப்பற்றி நீங்கள் பிறகு சொல்லலாம்...

— இல்லை, ஆன்டன் ஆன்டோனோவிச்; பாருங்கள்—சற்று கேளுங்கள், ஆன்டன் ஆன்டோனோவிச்—நான் ஒருபோதும் சுதந்திரச் சிந்தனையாளன் அல்ல, ஆன்டன் ஆன்டோனோவிச்; சுதந்திரச் சிந்தனையை நான் வெறுக்கிறேன். நான் முழுமையாகத் தயாராக இருக்கிறேன்—உண்மையில், நான் ஒரு யோசனையைக் கூட மனதில் கொண்டிருந்தேன்...

— சரி, சரி. நான் ஏற்கனவே கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன்...

— இல்லை, இதை நீங்கள் கேள்விப்பட்டிருக்க மாட்டீர்கள், ஆன்டன் ஆன்டோனோவிச். இது வேறு விஷயம்—நல்ல விஷயம், உண்மையிலேயே நல்ல மற்றும் கேட்பதற்கு இனிமையான விஷயம்... நான் முன்பே விளக்கியது போல, ஒரு யோசனை என் மனதில் இருந்தது—ஆன்டன் ஆன்டோனோவிச்—அதாவது, தெய்வீகத் திருவுளம் ஒரே மாதிரியான இரு உயிர்களைப் படைத்தது என்றும், அந்தத் தெய்வீக விருப்பத்தை உணர்ந்துகொண்ட கருணைமிக்க அதிகாரிகள் அந்த இரட்டையர்களைத் தங்கள் பாதுகாப்பில் எடுத்துக்கொண்டார்கள் என்றும்... அது ஒரு நல்ல விஷயம், ஆன்டன் ஆன்டோனோவிச். அது எவ்வளவு சிறந்தது என்பதையும், நான் சுதந்திரச் சிந்தனையிலிருந்து எவ்வளவு விலகி இருக்கிறேன் என்பதையும் நீங்கள் காண்கிறீர்கள் அல்லவா, ஆன்டன் ஆன்டோனோவிச்? கருணைமிக்க அதிகாரிகளை நான் ஒரு தந்தையைப் போலக் கருதுகிறேன். நான் அவர்களிடம் சொல்வேன்: "கருணைமிக்க அதிகாரிகளே... அதாவது... ஒரு இளைஞன் சேவை செய்ய வேண்டியது அவசியம்..." எனக்கு ஆதரவளியுங்கள், ஆன்டன் ஆன்டோனோவிச்; எனக்காகப் பரிந்து பேசுங்கள், ஆன்டன் ஆன்டோனோவிச்... நான்... ஆன்டன் ஆன்டோனோவிச், தயவுசெய்து, ஒரே ஒரு வார்த்தை மட்டும்... ஆன்டன் ஆன்டோனோவிச்...

ஆனால் ஆன்டன் ஆன்டோனோவிச் ஏற்கனவே திரு. கோல்யாட்கினிடமிருந்து வெகுதூரம் சென்றுவிட்டிருந்தார்... நம் கதாநாயகனைப் பொறுத்தவரை, தான் எங்கே நிற்கிறோம், என்ன கேட்டோம், என்ன செய்தோம், தனக்கு என்ன நடந்தது அல்லது இனி என்ன நடக்கப்போகிறது என்பது எதுவும் அவனுக்குத் தெரியவில்லை—கேட்டவை மற்றும் தனக்கு நேர்ந்தவை அனைத்தும் அவனை அவ்வளவு குழப்பத்திலும் அதிர்ச்சியிலும் ஆழ்த்தியிருந்தன. அதிகாரிகளின் கூட்டத்தில் ஆன்டன் ஆன்டோனோவிச்சைத் தேடினான்; கெஞ்சும் பார்வையுடன் அவரைத் தேடியதற்குக் காரணம், அவர் பார்வையில் தன்னை மேலும் நியாயப்படுத்திக்கொள்ளவும், தன்னைப் பற்றி மிகவும் நல்லெண்ணம் கொண்ட, உன்னதமான மற்றும் ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடிய ஒன்றைச் சொல்லவும் விரும்பினான்... ஆயினும், மெல்ல மெல்ல, திரு. கோல்யாட்கினின் குழப்பத்தின் ஊடாக ஒரு புதிய ஒளி ஊடுருவத் தொடங்கியது—ஒரு புதிய, பயங்கரமான ஒளி; அது திடீரென்று, ஒரே கணத்தில், இதுவரை முற்றிலும் அறியப்படாத மற்றும் சற்றும் சந்தேகிக்கப்படாத சூழ்நிலைகளின் முழுப் பரிமாணத்தையும் வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டியது... அந்தத் தருணத்தில், முற்றிலும் குழப்பமடைந்திருந்த நம் கதாநாயகனின் விலாப்பகுதியில் யாரோ ஒருவன் முட்டினான். அவன் திரும்பினான். பிசாரென்கோ அவனுக்கு முன்னால் நின்றுகொண்டிருந்தான்.

"ஒரு கடிதம், ஐயா."

"ஆ! ... அப்படியானால் நீ ஏற்கனவே சென்று வந்துவிட்டாயா, என் அருமை நண்பனே?" "இல்லை ஐயா, இது இன்று காலை பத்து மணிக்கே இங்கு கொண்டு வரப்பட்டது. காவலாளி செர்ஜி மிகேயெவ், மாகாணச் செயலாளர் வக்ரமேயேவின் இருப்பிடத்திலிருந்து இதை எடுத்து வந்தார்."

"நல்லது நண்பரே, நல்லது; இதற்காக நான் உங்களுக்கு நன்றி கூறுகிறேன்."

இதைச் சொன்னதும், திரு. கோல்யாட்கின் அந்தக்கடிதத்தைத் தனது சீருடை மேலங்கியின் பக்கவாட்டுப் பையில் வைத்து, அதன் பொத்தான்களை முழுமையாகப் பூட்டிக்கொண்டார்; பின்னர் சுற்றும் முற்றும் பார்த்தபோது, ​​தான் ஏற்கனவே அலுவலகத்தின் நுழைவு மண்டபத்தில் இருப்பதையும், வேலை நேரம் முடிந்ததால் வெளியேறும் வழியை நோக்கி அதிகாரிகள் கூட்டம் கூட்டமாகச் செல்வதையும் கண்டு ஆச்சரியமடைந்தார். இந்த விஷயத்தை இதுவரை கவனிக்கத் தவறியது மட்டுமல்லாமல், தான் எப்போது தனது நீண்ட மேலங்கியையும் (greatcoat) காலணிகள் மீதான உறையையும் (galoshes) அணிந்துகொண்டு, கையில் தொப்பியுடன் நின்றுகொண்டிருக்கிறோம் என்பதைக்கூட அவர் உணரவில்லை; அது எப்படி நிகழ்ந்தது என்பதையும் அவரால் நினைவுகூர முடியவில்லை. அதிகாரிகள் அனைவரும் மரியாதையுடன் அசையாமல் நின்றுகொண்டிருந்தனர். அதற்குக் காரணம், உயர் அதிகாரி ஒருவர் படிக்கட்டின் அடியில் நின்றுகொண்டு தனது குதிரை வண்டிக்காகக் காத்திருந்தார்—ஏதோ காரணத்தால் வண்டி வரத் தாமதமானது—அப்போது அவர் இரண்டு ஆலோசகர்கள் மற்றும் ஆண்ட்ரே ஃபிலிப்போவிச் ஆகியோருடன் மிகவும் சுவாரஸ்யமான உரையாடலில் ஈடுபட்டிருந்தார். அந்த ஆலோசகர்கள் மற்றும் ஆண்ட்ரே ஃபிலிப்போவிச்சிலிருந்து சற்றுத் தள்ளி ஆன்டன் ஆன்டோனோவிச் செடோச்கினும் வேறு சில அதிகாரிகளும் நின்றுகொண்டிருந்தனர்; உயர் அதிகாரி நகைச்சுவையாகப் பேசிச் சிரிப்பதைக் கண்டு அவர்கள் அனைவரும் அகலமாகப் புன்னகைத்துக்கொண்டிருந்தனர். படிக்கட்டின் மேல் பகுதியில் கூடியிருந்த அதிகாரிகளும் புன்னகைத்தபடியே, அந்த உயர் அதிகாரி மீண்டும் எப்போது சிரிப்பார் என்று காத்திருந்தனர். புன்னகைக்காத ஒரே நபர் ஃபெடோசெய்ச் மட்டுமே—கதவுக் கைப்பிடியின் அருகே ஒரு கம்பைப் போல நிமிர்ந்து நின்றுகொண்டிருந்த அந்தப் பெருவயிறு கொண்ட வாயிற்காவலர் அவர். அவர் தனது வழக்கமான மகிழ்ச்சியான செயலுக்காக ஆவலுடன் காத்திருந்தார்: அதாவது, இரட்டைக் கதவின் ஒரு பாதியை ஒரே வீச்சில் அகலத் திறந்து, பின்னர் குனிந்து வணங்கி, அந்த உயர் அதிகாரியை மரியாதையுடன் உள்ளே செல்ல வழிவிடுவதுதான் அந்தச் செயல். ஆனால் எல்லோரையும் விட மிகுந்த மகிழ்ச்சியும் திருப்தியும் அடைந்தவராகத் தோன்றியவர் திரு. கோல்யாட்கினின் தகுதியற்ற மற்றும் இழிவான எதிரிதான். அந்தத் தருணத்தில், அவர் மற்ற அதிகாரிகளைப் பற்றிக் கூட மறந்துவிட்டார்; அவர்களிடையே முகஸ்துதி செய்வதையோ அல்லது அங்கும் இங்கும் அலைவதையோ நிறுத்திவிட்டார்; ஏன், யாரிடமாவது நல்ல பெயர் வாங்கும் வாய்ப்பைப் பயன்படுத்திக்கொள்வதைக் கூட மறந்துவிட்டார். அவர் தனது பார்வையை அந்த உயர் அதிகாரியின் மீதிருந்து ஒரு கணம் கூட விலக்காமல், நன்றாகக் கேட்பதற்காகத் தன்னை ஒரு விசித்திரமான விதத்தில் சுருக்கிக்கொண்டு, முழு கவனத்துடனும் நின்றுகொண்டிருந்தார். அவனது ஆன்மாவின் ஆழத்தில் மறைந்திருந்த உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தும் விதமாக, அவ்வப்போது அவனது கைகள், கால்கள் மற்றும் தலையில் மிக மெல்லிய, கண்ணுக்குத் தெரியாத அளவிலான தசைத் துடிப்புகள் மட்டும் தெரிந்தன.

"அவனைப் பாருங்கள், அவன் தன் இயல்பான சூழலில் எவ்வளவு கச்சிதமாகப் பொருந்திப்போகிறான்!" என்று எங்கள் கதாநாயகன் நினைத்தான். "ஒரு செல்லப்பிள்ளையைப் போல நடந்துகொள்கிறான், அந்த அயோக்கியன்! உயர்தட்டுச் சமூகத்தில் அவனுக்கு இவ்வளவு செல்வாக்கு கிடைக்கக் காரணம் என்னவென்று தெரிந்துகொள்ள எனக்கு மிகவும் ஆவலாக இருக்கிறது. புத்திசாலித்தனம் இல்லை, நல்ல குணநலன் இல்லை, முறையான கல்வியோ அல்லது உணர்வுப்பூர்வமான தன்மையோ இல்லை—அந்தக் கயவனிடம் இருப்பது அதிர்ஷ்டம் மட்டுமே! கடவுளே! ஒரு மனிதன் எவ்வளவு வேகமாக முன்னேற முடிகிறது—சற்று நிதானித்து யோசித்துப் பார்த்தால்—எல்லாரிடமும் எப்படித் தன் வழியை அமைத்துக்கொள்கிறான் என்பது வியக்கத்தக்கது!" அந்த ஆள் நிச்சயம் பெரிய இடத்திற்கு வருவான்—நான் உறுதியாகச் சொல்கிறேன், அந்தத் தந்திரக்காரன் முன்னேறித் தன் பாதையை அமைத்துக்கொள்வான்; அதிர்ஷ்டம் அந்த அயோக்கியனுக்குச் சாதகமாக இருக்கிறது! அவன் அவர்கள் எல்லோரிடமும் என்னதான் ரகசியமாகப் பேசுகிறான் என்பதைத் தெரிந்துகொள்ள எனக்கு மிகவும் ஆசை. அந்த மனிதர்களிடம் அவன் எத்தகைய ரகசியங்களைப் பகிர்ந்துகொள்கிறான்? கடவுளே! ஒருவேளை என்னாலும்... உங்களுக்குப் புரிகிறதல்லவா... அவர்களுடன் பேச முடிந்தால்... நிலைமையை விளக்க முடிந்தால்—ஒருவேளை அவனிடமே கேட்கலாம்... அதாவது, 'இதோ பாருங்கள், நான் இனி அப்படிச் செய்யமாட்டேன்; என் தவறை ஒப்புக்கொள்கிறேன்—எப்படியாயினும், மாண்புமிகு ஐயா, இன்றைய நாட்களில் ஒரு இளைஞன் தன் நாட்டிற்குச் சேவை செய்வது அவசியம்; என் கடந்த காலத்தின் அந்த இருண்ட சம்பவத்தைப் பற்றி எனக்குச் சிறிதும் கவலையில்லை—அவ்வளவுதான்!' என்று சொல்லலாம்! நான் எந்த ஆட்சேபனையும் தெரிவிக்கமாட்டேன்; எல்லாவற்றையும் பொறுமையுடனும் பணிவுடனும் ஏற்றுக்கொள்வேன்—அதுதான் சரியான வழி! ஒருவேளை..."...அப்படி நடந்துகொள்ளவா? ...சொல்லப்போனால், அவனிடம் எதையும் புரியவைக்கவே முடியாது—அந்தக் குறும்புக்காரன் வார்த்தைகளுக்குக் கட்டுப்படுபவன் அல்ல; அவனது அந்தப் பொறுப்பற்ற மண்டையில் புத்தியை ஏற்றவே முடியாது... இருந்தாலும், ஒருமுறை முயன்று பார்ப்போம். சரியான தருணம் அமைந்தால், நான் முயற்சி செய்துதான் பார்ப்போமே..."

கிளர்ச்சி, வேதனை மற்றும் குழப்பம் நிறைந்த நிலையில்—நிலைமை இப்படியே தொடர முடியாது என்றும், ஒரு தீர்க்கமான தருணம் வந்துவிட்டது என்றும், யாராவது ஒருவரிடம் இதைப் பற்றிப் பேசியே தீர வேண்டும் என்றும் உணர்ந்த நமது கதாநாயகன், தகுதியற்றவனும் மர்மமானவனுமான அந்த அறிமுக நபர் நின்றிருந்த இடத்தை நோக்கி மெல்ல நகரத் தொடங்கினார்; ஆனால் அதே கணத்தில், நீண்ட நேரமாகக் காத்திருந்த 'மாண்புமிகு'வின் (His Excellency) குதிரை வண்டி இரைச்சலுடன் நுழைவாயிலுக்கு வந்து நின்றது. ஃபெடோசெய்ச் (Fedoseich) கதவைத் திறந்து, உடல் வளைந்து வணங்கியபடி அவரை உள்ளே அழைத்துச் சென்றார். வெளியேறக் காத்திருந்த கூட்டம் ஒரே நேரத்தில் வெளியேறும் வழியை நோக்கி முண்டியடித்தது; இதனால் திரு. கோல்யாட்கின் சீனியர் (Senior), திரு. கோல்யாட்கின் ஜூனியரிடமிருந்து (Junior) சற்று விலகிச் செல்ல நேரிட்டது. "நீ தப்பிக்க முடியாது!" என்று கூறியபடியே, தனது இலக்கிலிருந்து பார்வையைச் சற்றும் விலக்காமல் கூட்டத்தை ஊடுருவிச் சென்றார் நமது கதாநாயகன். இறுதியாக, கூட்டம் விலகியது. விடுதலையடைந்த நமது கதாநாயகன், தன் எதிராளியைத் துரத்திக்கொண்டு வேகமாக ஓடினார்.
XI

திரு. கோல்யாட்கினின் மூச்சு திணறியது; வேகமாக விலகிச் செல்லும் தன் எதிராளியைத் துரத்தும்போது அவர் சிறகுகள் முளைத்து பறப்பது போல உணர்ந்தார். தனக்குள் ஒரு பெரும் ஆற்றல் பொங்கி வருவதை அவர் உணர்ந்தார். இருப்பினும், அந்தப் பெரும் ஆற்றல் இருந்தபோதிலும், ஒரு சாதாரண கொசு—அத்தகைய காலநிலையில் செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் அத்தகைய உயிரினம் உயிர்வாழ முடியுமானால்—தன் சிறகடிப்பாலேயே அவரை எளிதாகக் கீழே தள்ளிவிடக்கூடிய நிலையில் அவர் இருந்தார் என்று நியாயமாகவே கருதலாம். ஏதோ ஒரு விசித்திரமான, வெளிப்புற சக்தியால் இழுத்துச் செல்லப்படுவது போல, அவர் முற்றிலும் சோர்ந்து பலவீனமாகவும் உணர்ந்தார்; அவர் தன் சொந்த விருப்பத்தின் பேரில் நடக்கவில்லை என்றும், மாறாக, அவரது கால்கள் தளர்ந்து அவரைத் தாங்க மறுப்பதாகவும் அவருக்குத் தோன்றியது. ஆனாலும், நிலைமை இன்னும் நல்லபடியாக அமையக்கூடும். "நல்லதோ கெட்டதோ," என்று நினைத்தார் திரு. கோல்யாட்கின், வேகமாக ஓடியதால் மூச்சு வாங்கியபடி, "இப்போது ஆட்டம் கைநழுவிவிட்டது என்பதில் துளியும் சந்தேகமில்லை; "நான் முற்றிலும் அழிந்துபோனவன் என்பது—அனைவருக்கும் தெரிந்த, உறுதியான, தீர்மானிக்கப்பட்ட, மற்றும் அதிகாரப்பூர்வமாக உறுதிசெய்யப்பட்ட ஒரு உண்மை." இவையெல்லாம் ஒருபுறம் இருக்க, தனது எதிராளியின் நீண்ட மேலங்கியைப் (greatcoat) பிடித்துக்கொண்டபோது, ​​நம் கதாநாயகன் தான் மரணத்திலிருந்து மீண்டு வந்ததாகவும், ஒரு போரில் உயிர் பிழைத்ததாகவும், தோல்வியின் பிடியிலிருந்து வெற்றியைப் பறித்தெடுத்ததாகவும் உணர்ந்தான்; அந்த எதிராளியோ, தான் சற்றுமுன் அமர்த்தியிருந்த குதிரை வண்டியின் (droshky) மீது ஒரு காலை ஏற்றி வைத்துக்கொண்டிருந்தான். "அன்புள்ள ஐயா! அன்புள்ள ஐயா!" என்று அவன் அந்த இழிவான 'கோல்யாட்கின் ஜூனியர்' (Golyadkin Junior) என்பவனை நோக்கி உரக்கக் கூவினான்; அவனையே இவ்வளவு நேரமாகத் துரத்திப் பிடித்திருந்தான். "அன்புள்ள ஐயா, நீங்கள்..."

"இல்லை, தயவுசெய்து, எதையும் எதிர்பார்க்காதீர்கள்," என்று கோல்யாட்கினின் உணர்ச்சியற்ற எதிராளி மழுப்பலாகப் பதிலளித்தான்; அவன் வண்டியின் படிக்கட்டில் ஒரு காலை ஊன்றி நின்றுகொண்டு, மறு காலை வண்டியின் மறுபக்கத்திற்குக் கொண்டுவரத் தன் முழு பலத்தையும் பிரயோகித்துக்கொண்டிருந்தான்—சமநிலையைப் பேண முடியாமல் காற்றிலேயே காலை வீசிக்கொண்டிருந்தான்—அதே வேளையில், 'கோல்யாட்கின் சீனியர்' (Golyadkin Senior) தன் இயல்பான ஆற்றல் அனைத்தையும் பயன்படுத்தி அந்த மேலங்கியை விடாமல் பற்றிக்கொண்டிருக்க, இவனோ அதை விடுவித்துக்கொள்ளப் போராடிக்கொண்டிருந்தான்.

"யாக்கோவ் பெட்ரோவிச்! வெறும் பத்து நிமிடங்கள்..."

"என்னை மன்னியுங்கள், எனக்கு நேரமில்லை." "நீங்கள் ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும், யாக்கோவ் பெட்ரோவிச்... தயவுசெய்து, யாக்கோவ் பெட்ரோவிச்... கடவுள் மீதாணையாக, யாக்கோவ் பெட்ரோவிச்... நாம் இதற்கான விளக்கத்தைப் பெறவே வேண்டும்... வெளிப்படையாகப் பேசுங்கள்... ஒரு நிமிடம், யாக்கோவ் பெட்ரோவிச்!.."

"அன்பரே, எனக்கு நேரமில்லை," என்று கோல்யாட்கினின் அந்தப் போலியான கண்ணியம் கொண்ட எதிராளி பதிலளித்தான்—உண்மையான கனிவு போன்ற தோற்றத்திற்குள் மறைக்கப்பட்ட ஒரு முரட்டுத்தனத்துடன். "வேறு ஒரு சமயத்தில்—நம்புங்கள், என் முழு மனதுடனும் ஆன்மாவோடும் நான் அதைச் செய்வேன்—ஆனால் இப்போது... அது சாத்தியமே இல்லை."

"பாவி!" என்று நம் கதாநாயகன் நினைத்தான்.

"யாக்கோவ் பெட்ரோவிச்!" என்று அவன் பரிதாபகரமாகக் கூவினான். "நான் ஒருபோதும் உங்கள் எதிரியாக இருந்ததில்லை." "தீய எண்ணம் கொண்டவர்கள் என்னைப் பற்றித் தவறாகச் சித்தரித்துவிட்டார்கள்... என்னைப் பொறுத்தவரை, நான் தயாராகவே இருக்கிறேன்... யாகோவ் பெட்ரோவிச், நாம்—நீங்களும் நானும், யாகோவ் பெட்ரோவிச்—இப்போதே உள்ளே சென்றால் என்ன?.. அங்கே, உண்மையான மனதுடன்—நீங்கள் மிகச் சரியாகச் சொன்னது போல—வெளிப்படையாகவும் கண்ணியமாகவும் பேசி... இதோ இந்த காபி விடுதிக்குள் செல்வோம்: அப்போது எல்லாமே தானாகவே தெளிவாகிவிடும்—அப்படித்தான் அது அமையும், யாகோவ் பெட்ரோவிச்! அப்போது எல்லாமே நிச்சயமாகத் தெளிவாகிவிடும்..."

"காபி விடுதிக்கா? சரிதான். எனக்குச் சம்மதமே; காபி விடுதிக்குச் செல்வோம்—ஆனால் ஒரே ஒரு நிபந்தனை, என் அருமை நண்பரே, ஒரே ஒரு நிபந்தனைதான்: அங்கே எல்லாமே தெளிவாகிவிட வேண்டும். ஒரு நட்புரீதியான உரையாடல் மட்டுமே, என் அருமை நண்பரே," என்று கூறியவாறே திரு. கோல்யாட்கின் ஜூனியர் அந்த வண்டியிலிருந்து கீழே இறங்கி, வெட்கமே இல்லாமல் நம் கதாநாயகனின் தோளில் தட்டினார்—"பழைய நண்பரே! உங்களுக்காக, யாகோவ் பெட்ரோவிச், நான் சற்று மாற்றுப் பாதையில் செல்லவும் கூடத் தயாராக இருக்கிறேன் (ஒரு காலத்தில் நீங்கள் மிகச் சரியாகக் குறிப்பிட்டது போல, யாகோவ் பெட்ரோவிச்). அந்தப் பழைய குறும்புக்காரன்—உண்மையைச் சொல்லப்போனால், அவன் ஒரு மனிதனை வைத்துக்கொண்டு என்னவெல்லாம் செய்கிறான்!" என்று திரு. கோல்யாட்கினின் அந்தப் போலியான நண்பர் தொடர்ந்து பேசிக்கொண்டே, ஒரு மெல்லிய புன்னகையுடன் அவரைச் சுற்றிச் சுற்றி வந்தார். முக்கிய வீதிகளிலிருந்து ஒதுக்குப்புறமாக அமைந்திருந்த அந்தக் காபி விடுதி, இரு திரு. கோல்யாட்கின்களும் உள்ளே நுழைந்த அந்தத் தருணத்தில் முற்றிலும் ஆள் நடமாட்டமின்றி இருந்தது. மணி ஒலித்ததும், கவுண்டருக்குப் பின்னால் சற்று பருமனான ஒரு ஜெர்மானியப் பெண் தோன்றினாள். திரு. கோல்யாட்கினும் அவரது தகுதியற்ற எதிராளியும் இரண்டாவது அறைக்குள் சென்றனர்; அங்கே, குட்டையாக முடி வெட்டப்பட்ட, வீங்கிய முகமுடைய சிறுவன் ஒருவன் அடுப்புக்கு அருகில் விறகுக்கட்டுகளுடன் மல்லுக்கட்டிக்கொண்டிருந்தான்; அணைந்துபோகும் நெருப்பை மீண்டும் மூட்ட அவன் சிரமப்பட்டுக்கொண்டிருந்தான். திரு. கோல்யாட்கின் ஜூனியரின் வேண்டுகோளின்படி, சாக்லேட் பானம் பரிமாறப்பட்டது.

"நல்ல, கொழுக்குமுழுக்கென்ற பெண்மணி அவள்," என்று கூறிய திரு. கோல்யாட்கின் ஜூனியர், திரு. கோல்யாட்கின் சீனியரைப் பார்த்து தந்திரமாக ஒரு கண்ணைச் சிமிட்டினார்.

நம் கதாநாயகன் வெட்கத்தால் முகம் சிவக்க, அமைதியாக இருந்தார்.

"ஆ, ஆம்—மறந்துவிட்டேன், என்னை மன்னியுங்கள். உங்கள் ரசனை எனக்குத் தெரியும். மெலிந்த ஜெர்மானியப் பெண்கள் மீது நமக்கு ஒரு ஈர்ப்பு உண்டு, இல்லையா, என் நேர்மையான நண்பர் யாகோவ் பெட்ரோவிச்? மெலிந்தவர்கள் மீது நமக்கு ஒரு ஈர்ப்பு உண்டு—இருப்பினும்..."...குறிப்பிட்டதொரு வசீகரத்தைக் கொண்ட அந்த ஜெர்மானியப் பெண்களைப் பற்றிச் சொல்லவே வேண்டாம்; அவர்களிடம் நாம் அறைகளை வாடகைக்கு எடுக்கிறோம், அவர்களை மயக்குகிறோம், பீர் சூப் மற்றும் பால் சூப்[38] அருந்திக்கொண்டே அவர்களுக்கு நம் இதயத்தை அர்ப்பணிக்கிறோம், மேலும் பலவிதமான வாக்குறுதிகளில் கையெழுத்திடுகிறோம்—இதைத்தான் நாம் செய்கிறோம், ஏ துரோகி, ஏ வஞ்சகனே!

திரு. கோல்யாட்கின் ஜூனியர் இதையெல்லாம் சரளமாகப் பேசிக்கொண்டே, ஒரு குறிப்பிட்ட பெண்மணியைப் பற்றி முற்றிலும் பயனற்ற—ஆனால் மிகவும் தந்திரமான—குறிப்பொன்றை வெளியிட்டார்; அதே வேளையில், அவர் திரு. கோல்யாட்கினைச் சுற்றியே நின்றுகொண்டு, ஒருவிதப் பணிவான புன்னகையை வெளிப்படுத்தி, அந்தச் சந்திப்பில் மிகுந்த மகிழ்ச்சியும் இணக்கமும் கொண்டிருப்பதாகப் பாவனை செய்தார். இருப்பினும், திரு. கோல்யாட்கின் சீனியர் தன்னை உடனடியாக நம்பிவிடும் அளவுக்கு முட்டாளோ அல்லது கல்வி மற்றும் நற்பண்புகள் அற்றவரோ அல்ல என்பதை உணர்ந்த அந்த இழிந்த நபர், தனது உத்தியை மாற்றி வெளிப்படையாகச் செயல்பட முடிவு செய்தார். அந்த அருவருப்பான கருத்தைச் சொன்ன பிறகு, போலி திரு. கோல்யாட்கின், கண்ணியமான திரு. கோல்யாட்கினின் தோளில் அருவருக்கத்தக்க வகையிலான வெட்கமற்ற மற்றும் அதீத நெருக்கத்தைக் காட்டும் விதமாகத் தட்டினார்; அதோடு நில்லாமல், நாகரிகமான சமூகத்திற்கு முற்றிலும் பொருத்தமற்ற முறையில் அவரைச் சீண்டத் தொடங்கினார்—குறிப்பாக, தனது முந்தைய அத்துமீறலை மீண்டும் செய்ய முயன்றார்: அதாவது, கோபமடைந்த திரு. கோல்யாட்கின் சீனியர் எதிர்ப்பு தெரிவித்து மெல்லிய குரலில் கூச்சலிட்டபோதிலும், அவர் அவரது கன்னத்தைக் கிள்ள முயன்றார். அத்தகைய கீழ்த்தரமான நடத்தையைக் கண்டதும் நம் கதாநாயகனின் இரத்தம் கொதித்தது, ஆனாலும் அவர்—தற்போதைக்கு—மௌனம் காத்தார்.

"அது என் எதிரிகளின் பேச்சு," என்று அவர் இறுதியில் நடுங்கும் குரலில் பதிலளித்தார், அதே சமயம் விவேகத்துடன் தன்னை அடக்கிக்கொண்டார். அதே வேளையில், நம் கதாநாயகன் கவலையுடன் கதவை நோக்கினார். உண்மை என்னவென்றால், திரு. கோல்யாட்கின் ஜூனியர் மிகுந்த உற்சாகத்துடன் காணப்பட்டார்; பொது இடத்திற்குப் பொருத்தமற்ற மற்றும் நாகரிகமான சமூகத்தின் விதிகளால்—குறிப்பாக உயர்குடி வட்டாரங்களில்—ஏற்றுக்கொள்ளப்படாத பலவிதமான கேலிப் பேச்சுகளிலும் சேட்டைகளிலும் ஈடுபடத் தயாராக இருந்தார்.

"சரி, அப்படியானால், உங்கள் விருப்பப்படியே ஆகட்டும்," என்று திரு. கோல்யாட்கின் ஜூனியர், திரு. கோல்யாட்கின் சீனியரின் கருத்துக்குப் பதிலளித்தார்; அப்போது, ​​அருவருக்கத்தக்க பேராசையுடன் தான் காலி செய்திருந்த கோப்பையை மேஜையின் மீது வைத்தார். "சரி, அப்படியானால்... உங்களுடன் எனக்கு நீண்ட நேரம் பேசவேண்டிய அவசியம் ஏதுமில்லை... சொல்லுங்கள், யாக்கோவ் பெட்ரோவிச், இப்போதெல்லாம் உங்கள் வாழ்க்கை எப்படிப் போய்க்கொண்டிருக்கிறது?"

"யாக்கோவ் பெட்ரோவிச், நான் உங்களுக்கு ஒன்றைத்தான் சொல்ல முடியும்," என்று நமது கதாநாயகன் நிதானமாகவும் கண்ணியத்துடனும் பதிலளித்தார். "நான் ஒருபோதும் உங்களுக்கு எதிரியாக இருந்ததில்லை."

"ம்ம்... பிறகு பெட்ருஷ்கா? அவன் பெயர் என்ன? பெட்ருஷ்கா என்றுதானே நினைக்கிறேன்? ஆமாம், அதுதான்! சரி, அவன் எப்படி இருக்கிறான்? நலமாக இருக்கிறானா? எப்போதும் போலத்தானே?"

"அவனும் எப்போதும் போலத்தான் இருக்கிறான், யாக்கோவ் பெட்ரோவிச்," என்று சற்று ஆச்சரியத்துடன் பதிலளித்தார் மூத்த திரு. கோல்யாட்கின். "எனக்குத் தெரியவில்லை, யாக்கோவ் பெட்ரோவிச்... என்னைப் பொறுத்தவரை... நேர்மையாகவும் வெளிப்படையாகவும் சொல்வதானால், யாக்கோவ் பெட்ரோவிச்—நீங்களே இதை ஒப்புக்கொள்வீர்கள், யாக்கோவ் பெட்ரோவிச்..."

"ஆமாம், உண்மைதான். ஆனால் உங்களுக்கே தெரியும், யாக்கோவ் பெட்ரோவிச்," என்று இளைய திரு. கோல்யாட்கின் அமைதியான, உணர்வுபூர்வமான குரலில் பதிலளித்தார்—அனுதாபத்திற்குரிய, வருத்தமடைந்த ஒரு மனிதனைப் போல போலியாகத் தன்னை வெளிப்படுத்திக்கொண்டவாறு—"இவை கடினமான காலங்கள் என்பது உங்களுக்கே தெரியும்... நான் உங்களிடம் வேண்டுகோள் விடுக்கிறேன், யாக்கோவ் பெட்ரோவிச்; நீங்கள் புத்திசாலி மனிதர், நியாயமாகத் தீர்ப்பளிப்பீர்கள்," என்று மூத்த திரு. கோல்யாட்கினைத் தந்திரமாகப் புகழ்ந்து பேசினார் இளைய திரு. கோல்யாட்கின். "வாழ்க்கை ஒன்றும் விளையாட்டுப் பொருள் அல்ல, யாக்கோவ் பெட்ரோவிச், அது உங்களுக்கே தெரியும்," என்று அர்த்தமுள்ள தொனியில் பேசி முடித்தார் இளைய திரு. கோல்யாட்கின்; இதன் மூலம் உயர்ந்த விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசக்கூடிய அறிவுக்கூர்மை கொண்ட மனிதராகத் தன்னை அவர் காட்டிக்கொண்டார். "என்னைப் பொறுத்தவரை, யாகோவ் பெட்ரோவிச்," என்று நமது கதாநாயகன் உற்சாகத்துடன் பதிலளித்தார், "என்னைப் பொறுத்தவரை—சுற்றி வளைத்துப் பேசாமல், துணிச்சலுடனும் வெளிப்படையாகவும், கண்ணியமான மற்றும் உயரிய மொழியைப் பயன்படுத்தி, இந்த விவகாரத்தை ஒரு கண்ணியமான தளத்தில் வைத்துப் பார்க்கையில்—நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன், யாகோவ் பெட்ரோவிச், நான் முற்றிலும் குற்றமற்றவன் என்று என்னால் வெளிப்படையாகவும் கண்ணியத்துடனும் உறுதியாகச் சொல்ல முடியும். மேலும்—உங்களுக்கே தெரியும், யாகோவ் பெட்ரோவிச்—ஒருவேளை பரஸ்பரத் தவறான புரிதல் இருந்திருக்கலாம்—எதுவும் சாத்தியமே—உலகின் தீர்ப்பு, அடிவருடித் தன்மையுள்ள கூட்டத்தின் கருத்து... நான் வெளிப்படையாகப் பேசுகிறேன், யாகோவ் பெட்ரோவிச்: எது வேண்டுமானாலும் நடக்கலாம். மேலும், யாகோவ் பெட்ரோவிச், இதை அப்படி மதிப்பிட்டால்—ஒரு கண்ணியமான மற்றும் உயர்ந்த கண்ணோட்டத்தில் பார்த்தால்—நான் துணிச்சலுடனும், எந்தவிதமான போலி வெட்கமும் இல்லாமலும் சொல்வேன், யாகோவ் பெட்ரோவிச், நான் தவறு செய்திருந்தேன் என்பதை வெளிப்படுத்துவதில் உண்மையில் மகிழ்ச்சியடைவேன்; அதை ஒப்புக்கொள்வதிலும் கூட மகிழ்ச்சியடைவேன். இது உங்களுக்கே தெரியும்—நீங்கள் ஒரு புத்திசாலி மனிதர், அதோடு கண்ணியமானவரும் கூட. வெட்கப்படாமல்—போலி வெட்கம் இல்லாமல்—நான் அதை ஒப்புக்கொள்ளத் தயாராக இருக்கிறேன்..." என்று நமது கதாநாயகன் கண்ணியத்துடனும் உயரிய பண்புடனும் பேசி முடித்தார்.

"விதி, ஊழ்வினை! யாகோவ் பெட்ரோவிச்... ஆனால் அதையெல்லாம் விட்டுவிடுவோம்," என்று திரு. கோல்யாட்கின் ஜூனியர் பெருமூச்சுடன் கூறினார். "அதற்குப் பதிலாக, சக அரசு ஊழியர்களாகிய நமக்கு ஏற்ற வகையில், நமது சந்திப்பின் இந்தச் சிறிய தருணங்களை மிகவும் பயனுள்ள மற்றும் இனிமையான உரையாடலுக்கு அர்ப்பணிப்போம்... உண்மையில், இவ்வளவு காலமும் உங்களுடன் ஓரிரு வார்த்தைகள் கூடப் பேச எனக்கு வாய்ப்பு கிடைக்கவில்லை... அதற்கு நான் காரணமல்ல, யாகோவ் பெட்ரோவிச்..."

"நானும் காரணமல்ல," என்று நமது கதாநாயகன் ஆவேசத்துடன் இடைமறித்தார், "நானும் காரணமல்ல! என் இதயம் எனக்குச் சொல்கிறது, யாகோவ் பெட்ரோவிச், இதற்கெல்லாம் நான் காரணமல்ல என்று." "இதற்கெல்லாம் விதியைத்தான் நாம் குறை சொல்ல வேண்டும், யாகோவ் பெட்ரோவிச்," என்று திரு. கோல்யாட்கின் சீனியர் மிகவும் சமரச மனப்பான்மையுடன் கூறினார். அவரது குரல் மெல்ல மெல்லத் தளர்ந்து நடுங்கத் தொடங்கியது.

"சரி, பொதுவாக உங்கள் உடல்நிலை எப்படி இருக்கிறது?" என்று அந்த விசித்திரமான நபர் தேன் தடவிய குரலில் கேட்டார்.

"எனக்குச் சற்று இருமல் இருக்கிறது," என்று நமது கதாநாயகன் இன்னும் இனிமையான குரலில் பதிலளித்தார். "கவனமாக இருங்கள். இப்போதெல்லாம் பலவிதமான தொற்றுநோய்கள் பரவி வருகின்றன; தொண்டை அழற்சி (quinsy) போன்ற நோய்கள் எளிதில் தொற்றிக்கொள்ளக்கூடியவை—நான்கூட, உண்மையைச் சொல்லப்போனால், இப்போதே என்னைப் போர்த்திக்கொள்ள ஃபிளானல் துணியைப் பயன்படுத்தத் தொடங்கிவிட்டேன்."

"உண்மைதான், யாகோவ் பெட்ரோவிச், தொண்டை அழற்சி எளிதில் வரக்கூடியதுதான்... யாகோவ் பெட்ரோவிச்!" என்று அவர் ஒரு மெல்லிய......நமது கதாநாயகன் மௌனத்தைக் கலைத்தார். "யாகோவ் பெட்ரோவிச்! நான் தவறு செய்துவிட்டேன் என்பதை இப்போது உணர்கிறேன்... எனது எளிமையான—ஆனாலும், விருந்தோம்பல் மிக்கது என்று நான் துணிந்து சொல்லக்கூடிய—அந்தக் கூரையின் கீழ் நாம் ஒன்றாகக் கழித்த மகிழ்ச்சியான தருணங்களை நான் நெகிழ்ச்சியுடன் நினைவுகூர்கிறேன்..."

"ஆனால், உங்கள் கடிதத்தில் நீங்கள் அப்படி எழுதவில்லையே," என்று திரு. கோல்யாட்கின் ஜூனியர்—முற்றிலும் நியாயமானவர் (இந்த ஒரு விஷயத்தில் மட்டும்)—சற்று அதிருப்தியுடன் குறிப்பிட்டார்.

"யாகோவ் பெட்ரோவிச்! நான் தவறு செய்துவிட்டேன்... அந்தத் துரதிர்ஷ்டவசமான கடிதத்திலும் நான் தவறு செய்திருந்தேன் என்பதை இப்போது தெளிவாக உணர்கிறேன். யாகோவ் பெட்ரோவிச், உங்கள் முகத்தைப் பார்க்கவே எனக்கு வெட்கமாக இருக்கிறது—நீங்கள் நம்பமாட்டீர்கள், யாகோவ் பெட்ரோவிச்... அந்தக் கடிதத்தை என்னிடம் கொடுங்கள், அதை உங்கள் கண்முன்னே கிழித்தெறிய விரும்புகிறேன், யாகோவ் பெட்ரோவிச்—அல்லது, அது முற்றிலும் சாத்தியமில்லை என்றால், அதைத் தலைகீழாக வாசிக்குமாறு உங்களைக் கெஞ்சிக் கேட்டுக்கொள்கிறேன்... அதாவது, என் கடிதத்தில் உள்ள ஒவ்வொரு வார்த்தைக்கும் நேர்மாறான அர்த்தத்தைக் கொடுத்து, ஒரு நல்லெண்ணத்துடனும் நட்புணர்வோடும் அதை வாசிக்க வேண்டும். நான் தவறு செய்துவிட்டேன். என்னை மன்னியுங்கள், யாகோவ் பெட்ரோவிச்; நான் முற்றிலும்... நான் மிகவும் மோசமாகத் தவறு செய்துவிட்டேன், யாகோவ் பெட்ரோவிச்."

"அப்படியா?" என்று திரு. கோல்யாட்கின் சீனியரின் அந்தத் துரோக நண்பர், ஏதோ கவனச்சிதறலுடனும் அலட்சியத்துடனும் கேட்டார்.

"நான் சொல்வது என்னவென்றால், நான் முற்றிலும் தவறு செய்துவிட்டேன், யாகோவ் பெட்ரோவிச்; மேலும் என் தரப்பிலிருந்து, எந்தவிதமான போலியான கூச்சமும் இல்லாமல்..."

"சரி, நல்லது! நீங்கள் தவறு செய்தது மிகவும் நல்லது," என்று திரு. கோல்யாட்கின் ஜூனியர் முரட்டுத்தனமாகப் பதிலளித்தார்.

"எனக்கு ஒரு யோசனை கூடத் தோன்றியது, யாகோவ் பெட்ரோவிச்," என்று நமது கதாநாயகன் மேலும் கூறினார்—உன்னதமான முறையில் வெளிப்படையாகவும், அதே சமயம் தனது போலியான நண்பரின் பயங்கரமான துரோகத்தை அறியாமலும்—"அதாவது, முற்றிலும் ஒரே மாதிரியான இரண்டு உயிர்கள் உருவாகிவிட்டனவோ என்று கூட எனக்கு ஒரு யோசனை தோன்றியது..."

"ஆ! அப்படியானால் அதுதான் உங்கள் யோசனையா!.."

அந்தத் தருணத்தில், திரு. கோல்யாட்கின் ஜூனியர்—பயனற்றவர் என்று பெயர் பெற்றவர்—எழுந்து நின்று தனது தொப்பியை எடுத்துக்கொண்டார். அந்த வஞ்சகத்தை இன்னும் அறியாத திரு. கோல்யாட்கின் சீனியரும் எழுந்தார்; அவர் தனது போலியான நண்பரைப் பார்த்து கள்ளங்கபடமற்ற மற்றும் கனிவான புன்னகையைச் சிந்தினார்; தனது அப்பாவடித்தனத்தால், அவனைத் தன்வசப்படுத்தவும், ஊக்கப்படுத்தவும், அதன் மூலம் ஒரு புதிய நட்பை உருவாக்கவும் அவர் முயன்றார்...

"விடைபெறுகிறேன், ஐயா!" என்று திரு. கோல்யாட்கின் ஜூனியர் திடீரெனக் கூச்சலிட்டார். தன் எதிரியின் முகத்தில் ஒருவித வெறித்தனமான (மதுபோதையில் இருப்பது போன்ற) தோற்றத்தைக் கண்டதும் நம் கதாநாயகன் திடுக்கிட்டார்; அவனைத் தவிர்க்கும் நோக்கில் மட்டும், அந்த ஒழுக்கங்கெட்டவன் நீட்டிய கையைத் தொடும் விதமாகத் தன் கையின் இரண்டு விரல்களை மட்டும் அவனிடம் நீட்டினார்; ஆனால்... அப்போது திரு. கோல்யாட்கின் ஜூனியரின் துணிச்சல் எல்லை மீறிப்போனது. திரு. கோல்யாட்கின் சீனியரின் இரண்டு விரல்களைப் பிடித்துச் சற்று குலுக்கிய அந்த அயோக்கியன்—அவர் கண்முன்னாலேயே—அன்று காலை செய்த அதே வெட்கங்கெட்ட சேட்டையை மீண்டும் செய்யத் துணிந்தான். மனிதப் பொறுமைக்கு ஒரு எல்லை உண்டு அல்லவா...

விரல்களைத் துடைத்த கைக்குட்டையை அவர் மீண்டும் தன் பையில் திணித்துக்கொண்டிருந்தபோதே, திரு. கோல்யாட்கின் சீனியர் தன்னைச் சுதாரித்துக்கொண்டு, அடுத்த அறைக்கு அவரைத் துரத்திக்கொண்டு விரைந்தார்; தன் மோசமான பழக்கத்திற்கேற்ப, அந்தத் தீராத எதிரி அங்கிருந்து நழுவிச் சென்றிருந்தான். ஒரு அப்பாவிக் குட்டியைப் போலத் தோற்றமளித்த அவன், கடையின் கவுண்டர் அருகே நின்று பேஸ்ட்ரிகளைச் சாப்பிட்டுக் கொண்டும், ஒரு நல்ல மனிதருக்குரிய அமைதியுடன் கடையை நடத்தும் ஜெர்மானியப் பெண்ணுடன் கனிவாகப் பேசிக்கொண்டும் இருந்தான். "பெண்கள் முன்னிலையில் கூச்சலோ சண்டையோ போடக்கூடாது," என்று நினைத்த நம் கதாநாயகன், மிகுந்த பதற்றத்துடன் அவனும் கவுண்டரை நோக்கிச் சென்றான்.

"அவள் பார்ப்பதற்கு மோசமானவள் இல்லை, இல்லையா? நீங்கள் என்ன நினைக்கிறீர்கள்?" என்று திரு. கோல்யாட்கின் ஜூனியர் மீண்டும் தனது அநாகரிகமான சேட்டைகளைத் தொடங்கினான்; திரு. கோல்யாட்கினின் எல்லையற்ற பொறுமையை அவன் நம்பியிருந்தான் என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது. அந்தத் தடித்த ஜெர்மானியப் பெண், தன் இரு விருந்தினர்களையும் உணர்ச்சியற்ற கண்களுடன் பார்த்தாள்—அவள் கனிவாகப் புன்னகைத்தாலும், ரஷ்ய மொழியில் பேசப்பட்ட ஒரு வார்த்தையைக் கூட அவள் புரிந்துகொள்ளவில்லை என்பது வெளிப்படையாகத் தெரிந்தது. வெட்கங்கெட்ட திரு. கோல்யாட்கின் ஜூனியரின் வார்த்தைகளைக் கேட்டு நம் கதாநாயகன் கோபத்தில் கொதித்தெழுந்தார்; தன்னைத்தானே கட்டுப்படுத்திக்கொள்ள முடியாமல், அவனைத் துவம்சம் செய்து கணக்கை ஒருமுறைக்கு இருமுறையாகத் தீர்த்துக்கொள்ளும் நோக்கத்துடன் அவன் மீது பாய்ந்தார்; ஆனால், தன் இழிவான இயல்புக்கேற்ப திரு. கோல்யாட்கின் ஜூனியர் அப்போதே வெகுதூரம் சென்றுவிட்டான்; அவன் அங்கிருந்து ஓட்டம் பிடித்து, கடை முகப்புக்கு வெளியே சென்றுவிட்டான். திரு. கோல்யாட்கின் சீனியர் (மூத்தவர்) அடைந்த ஆரம்பக்கட்ட அதிர்ச்சியிலிருந்து மீண்டதும், தன்னைத் துன்புறுத்தியவனைத் துரத்திக் கொண்டு வேகமாக ஓடினார்; அந்த ஆளோ, அவனுடன் கைகோர்த்திருந்த ஒரு குதிரை வண்டிக்காரனின் வண்டியில் ஏறிக் கொண்டிருந்தான். ஆனால் அதே கணத்தில், தனது இரு வாடிக்கையாளர்களும் ஓடுவதைக் கண்ட அந்தத் தடித்த ஜெர்மானியப் பெண்மணி, அலறிக் கொண்டே தன் மணி (bell)யை முழு பலத்துடன் அடித்தாள். நம் கதாநாயகன் சட்டென்று திரும்பி—ஓடும் வேகத்திலேயே—தனக்கும், பணம் செலுத்தாத அந்த வெட்கங்கெட்ட ஆளுக்கும் சேர்த்துப் பணத்தை அவளிடம் வீசி எறிந்தார்; மீதிப் பணத்தைத் திரும்பப் பெறக்கூட அவர் நிற்கவில்லை. இந்தத் தாமதம் ஏற்பட்ட போதிலும், ஓடிக்கொண்டே அந்த எதிரியை அவரால் நெருங்க முடிந்தது. இயற்கையிலேயே தனக்குக் கிடைத்த முழு பலத்தையும் திரட்டி அந்த வண்டியின் பக்கவாட்டில் தொற்றிக்கொண்ட அவர், சிறிது தூரம் தெருவில் இழுத்துச் செல்லப்பட்டார்; வண்டிக்குள் ஏற அவர் போராட, திரு. கோல்யாட்கின் ஜூனியரோ (இளையவர்) அவரைத் தன் முழு பலத்துடன் தடுத்து விரட்ட முயன்றார். இதற்கிடையில், வண்டிக்காரன் சாட்டை, கடிவாளம், கால்கள் மற்றும் கூச்சல்கள் மூலம் தனது அடிபட்ட பழைய குதிரையை வேகமாக ஓட்ட முயன்றான்; எதிர்பாராத விதமாக, குதிரை கட்டுப்பாட்டை இழந்து ஓடத் தொடங்கியது; கடிவாளத்தைக் கடித்துக்கொண்டு, தனது மோசமான பழக்கப்படியே ஒவ்வொரு மூன்றாவது அடிக்கும் பின் கால்களால் உதைத்தபடி அது சீறியது. இறுதியாக, நம் கதாநாயகன் எப்படியோ வண்டிக்குள் ஏறி அமர்ந்தார்; இப்போது அவர் தன் எதிரியை நேருக்கு நேர் பார்த்தபடி இருந்தார்; அவரது முதுகு வண்டிக்காரனின் மீதும், முழங்கால்கள் அந்த வெட்கங்கெட்ட ஆளின் முழங்கால்கள் மீதும் பட்டுக் கொண்டிருந்தன; அதே சமயம், தனது வலது கையால் அந்தத் தீய மற்றும் கொடூரமான எதிரி அணிந்திருந்த அந்த மோசமான ரோமக் காலரை (fur collar) உயிரைப் பற்றிக்கொள்வது போல இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொண்டிருந்தார்...

அந்த எதிரிகள் இருவரும் சிறிது நேரம் அமைதியாகவே வண்டியில் சென்றனர். நம் கதாநாயகனால் மூச்சுவிடவே முடியவில்லை; சாலை மிகவும் மோசமாக இருந்ததால், ஒவ்வொரு அடியிலும் அவர் குலுக்கப்பட்டு, கழுத்து முறியும் அபாயத்தில் இருந்தார். அதோடு மட்டுமல்லாமல்...அவனது விடாப்பிடியான எதிராளி தோல்வியை ஒப்புக்கொள்ள மறுத்து, அவனைச் சேற்றில் தள்ளிவிட முயன்றான். நிலைமையை இன்னும் மோசமாக்கும் வகையில், வானிலையும் மிக மோசமாக இருந்தது. அடர்த்தியான பனித்துகள்கள் விழுந்து கொண்டிருந்தன; அவை உண்மையான திரு. கோல்யாட்கினின் தளர்வான மேலங்கிக்குள் நுழையத் தீவிரமாக முயன்றன. சுற்றிலும் மங்கலான சூழல் நிலவியது; எதையும் தெளிவாகப் பார்க்க முடியவில்லை. அவர்கள் எங்கே விரைந்து கொண்டிருந்தார்கள் அல்லது எந்தத் தெருக்களில் சென்றார்கள் என்பதை அறிவது கடினமாக இருந்தது... தனக்கு நன்கு பரிச்சயமான ஏதோ ஒன்று நிகழ்வது போன்ற உணர்வு திரு. கோல்யாட்கினுக்கு ஏற்பட்டது. ஒரு கணம், முந்தைய நாள் தனக்கு ஏதேனும் முன்னுணர்வு இருந்ததா—ஒருவேளை கனவிலாவது—என்று அவர் நினைவுகூர முயன்றார்... இறுதியில், அவரது மனவேதனை உச்சத்தை அடைந்தது. இரக்கமற்ற அந்த எதிராளி மீது தன் முழு பலத்தையும் பிரயோகித்து அவர் கத்தத் தொடங்கினார், ஆனால் அந்தக் கூச்சல் அவரது உதடுகளிலேயே அடங்கிப்போனது... ஒரு கணத்தில் திரு. கோல்யாட்கின் எல்லாவற்றையும் மறந்துவிட்டார்; எதுவுமே முக்கியமில்லை என்று முடிவு செய்தார்—எல்லாம் ஏதோ ஒரு வகையில், விவரிக்க முடியாதபடி நடந்து கொண்டிருக்கிறது என்றும், எதிர்ப்பு தெரிவிப்பது தேவையற்றதும் முற்றிலும் பயனற்றதும் என்றும் அவர் கருதினார்... ஆனால் திடீரென்று—நமது கதாநாயகன் இந்த முடிவுக்கு வந்த அதே கணத்தில்—ஒரு கவனக்குறைவான அதிர்வு நிலைமையை முற்றிலுமாக மாற்றிவிட்டது. திரு. கோல்யாட்கின் மாவு மூட்டையைப் போல குதிரை வண்டியிலிருந்து கீழே விழுந்து உருண்டார்; விழும்போது—மிகவும் பொருத்தமாகவே—தான் நிதானத்தை இழந்துவிட்டதையும், அதுவும் மிகவும் தவறான தருணத்தில் அப்படி நடந்துகொண்டதையும் அவர் உணர்ந்தார். கடைசியாக எழுந்து நின்றபோது, ​​அவர்கள் ஏதோ ஒரு இடத்திற்கு வந்திருப்பதை அவர் கண்டார்: குதிரை வண்டி ஒரு முற்றத்தில் நின்றுகொண்டிருந்தது; அது ஓல்சுஃபி இவனோவிச் தங்கியிருந்த வீட்டின் முற்றம் என்பதை நமது கதாநாயகன் உடனடியாகக் கவனித்தார். அதே கணத்தில், தனது துணையாளி வீட்டின் முகப்பை நோக்கிச் செல்வதையும் அவர் பார்த்தார்—ஒருவேளை ஓல்சுஃபி இவனோவிச்சைச் சந்திக்கச் செல்கிறானோ என்னவோ. விவரிக்க முடியாத வேதனையில், அவர் தன் எதிராளியைப் பின்தொடர விரைந்தார், ஆனால் அதிர்ஷ்டவசமாக, சரியான நேரத்தில் புத்திசாலித்தனமாகச் செயல்பட்டு அந்த எண்ணத்தைக் கைவிட்டார். வண்டிக்காரருக்குக் கட்டணம் செலுத்த மறக்காமல், திரு. கோல்யாட்கின் தெருவுக்குள் பாய்ந்து ஓடினார்; விதி எங்கு அழைத்துச் செல்கிறதோ அங்குத் தன் கால்கள் தாங்கும் வேகத்தில் ஓடினார். பனி இன்னும் அடர்த்தியாக விழுந்து கொண்டிருந்தது; சூழல் இன்னும் மங்கலாகவும், ஈரம் நிறைந்ததாகவும், இருளாகவும் இருந்தது. நமது கதாநாயகன் நடக்கவில்லை, மாறாகப் பறப்பது போலச் சென்றார்; வழியில் தென்பட்ட ஆண்கள், பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகள் என அனைவர் மீதும் மோதி அவர்களைத் தள்ளிவிட்டார்; அதே சமயம் அவர்கள் மீதும் மோதித் தெறித்து விழுந்தார். அவனைச் சுற்றிலும், அவனுக்குப் பின்னாலும் பயம் கலந்த குரல்களும், அலறல்களும், கூச்சல்களும் கேட்டுக் கொண்டிருந்தன... ஆனால் திரு. கோல்யாட்கின் தன் சுயநினைவை இழந்தது போலத் தோன்றினார்; எதையும் பொருட்படுத்தவில்லை... எனினும், செம்யோனோவ்ஸ்கி பாலத்திற்கு அருகில் வந்தபோது அவருக்குத் தெளிவு பிறந்தது—அதற்குக் காரணம், தெருவோர வியாபாரியின் பொருட்களைச் சுமந்து சென்ற இரு பெண்கள் மீது தற்செயலாக மோதி அவர்களைக் கீழே விழச் செய்ததும், தானும் தடுமாறி கீழே விழுந்ததும்தான். "பரவாயில்லை," என்று நினைத்தார் திரு. கோல்யாட்கின், "எல்லாம் நல்லபடியாக முடியலாம்"—உடனே சிதறிப்போன இஞ்சி ரொட்டி (gingerbread), ஆப்பிள்கள், பட்டாணி மற்றும் இதர பொருட்களுக்கு ஈடுசெய்ய ஒரு வெள்ளி ரூபிளைக் கொடுக்கத் தன் பையில் கையை விட்டார். திடீரென்று அவருக்கு ஒரு புதிய எண்ணம் தோன்றியது; தன் பையில் ஒரு கடிதம் இருப்பதை உணர்ந்தார்—அன்று காலை எழுத்தர் அவரிடம் கொடுத்த கடிதம் அது. அருகில் தனக்குத் தெரிந்த ஒரு மதுக்கூடம் (tavern) இருப்பதை நினைவுகூர்ந்து, அவர் உள்ளே ஓடினார்; கொழுப்பால் செய்யப்பட்ட மெழுகுவர்த்தி எரிந்து கொண்டிருந்த மேஜை ஒன்றில் அமர்ந்தார். தன்னைச் சுற்றியிருந்த எதையும் கவனிக்காமலும், உணவு ஆர்டர் எடுக்க வந்த பணியாளரைப் பொருட்படுத்தாமலும், அந்தக் கடிதத்தின் முத்திரையை உடைத்து அதைப் படிக்கத் தொடங்கினார்; அதில் இருந்த வரிகள் அவரைத் திகைத்துப்போகச் செய்தன:

"எனக்காகத் துன்பப்படும் உன்னத மனிதரே,

என் இதயத்திற்கு என்றென்றும் இனியவரே! நான் துன்பப்படுகிறேன், அழிந்து கொண்டிருக்கிறேன்—என்னை காப்பாற்றுங்கள்! அவதூறு பரப்புபவனும், சதி செய்பவனும், பயனற்ற செயல்களுக்குப் பெயர் பெற்றவனுமான ஒருவன் என்னை தன் வலையில் வீழ்த்திவிட்டான்; நான் அழிந்துவிட்டேன்! நான் வீழ்ந்துவிட்டேன்! அவன் எனக்கு அருவருப்பானவன், ஆனால் நீங்களோ...! நாம் பிரிக்கப்பட்டோம், உங்களுக்கு நான் எழுதிய கடிதங்கள் இடைமறிக்கப்பட்டன—இவையெல்லாம் அந்த ஒழுக்கங்கெட்ட பாவியால் செய்யப்பட்டன; அவன் தனக்கு இருந்த ஒரே ஒரு நல்ல விஷயத்தைப் பயன்படுத்திக்கொண்டான்: அது உங்களைப் போலவே இருக்கும் அவனது தோற்றம். ஒருவருடைய தோற்றம் கவர்ச்சியற்றதாக இருந்தாலும், அறிவு, ஆழமான உணர்வுகள் மற்றும் இனிமையான நடத்தைகள் மூலம் மற்றவர்களைக் கவர முடியும் அல்லவா... நான் அழிந்து கொண்டிருக்கிறேன்! என் விருப்பத்திற்கு மாறாக நான் வேறொருவருக்குத் திருமணம் செய்து கொடுக்கப்படுகிறேன்; இதில் முக்கிய சூழ்ச்சிக்காரர் என் சொந்தத் தந்தையே—என் நலம் விரும்பியும் அரசு ஆலோசகருமான ஓல்சுஃபி இவனோவிச் தான் அவர்; உயர் சமூகத்தில் என் இடத்தையும் அந்தஸ்தையும் அபகரிக்க அவர் விரும்புகிறார் போலும்... ஆனால் நான் ஒரு முடிவை எடுத்துவிட்டேன்; இயற்கை எனக்கு வழங்கிய அனைத்து வழிகளிலும் நான் இதை எதிர்க்கிறேன்." "இன்று சரியாக ஒன்பது மணிக்கு, ஓல்சுஃபி இவனோவிச்சின் (Olsufy Ivanovich) வீட்டு ஜன்னலுக்கு அருகில் உன் வண்டியுடன் எனக்காகக் காத்திரு. அங்கே இன்னொரு நடன விருந்து நடைபெறவுள்ளது, அதில் ஒரு அழகான லெப்டினன்ட்டும் கலந்துகொள்ளவிருக்கிறார். நான் நைசாக வெளியே வந்துவிடுவேன், பிறகு நாம் அங்கிருந்து தப்பிச் சென்றுவிடலாம். அதுமட்டுமின்றி, தாய்நாட்டிற்குச் சேவையாற்ற வேறு வழிகளும் இருக்கின்றன. எப்படியாயினும், என் நண்பனே, ஒன்றை நினைவில் கொள்: அப்பாவித்தனம் என்பது அதன் இயல்பான தூய்மையினாலேயே மிகுந்த வலிமை வாய்ந்தது. விடைபெறுகிறேன். நுழைவாயிலில் உன் வண்டியுடன் காத்திரு. அதிகாலை சரியாக இரண்டு மணிக்கு நான் ஓடிவந்து உன் அரவணைப்பில் தஞ்சமடைவேன்.

கல்லறை வரை உன்னவளாக,

கிளாரா ஓல்சுஃபிவ்னா (Klara Olsufyevna)."


இக்கடிதத்தைப் படித்ததும், நம் கதாநாயகன் மின்னல் தாக்கியது போலச் சில நிமிடங்கள் அப்படியே உறைந்து நின்றான். மிகுந்த வேதனையுடனும் பதற்றத்துடனும்—கைக்குட்டையைப் போல வெளிறிய முகத்துடன், கையில் கடிதத்தை இறுக்கமாகப் பிடித்தபடி—அவன் அறையில் பலமுறை அங்கும் இங்கும் நடந்தான்; நிலைமையை இன்னும் மோசமாக்கும் விதமாக, அந்தத் தருணத்தில் அறையில் இருந்த அனைவரின் பார்வையும் தன் மீதே குவிந்திருப்பதை அவன் கவனிக்கத் தவறினான். அநேகமாக, அவனது கலைந்த ஆடை அலங்காரம், கட்டுக்கடங்காத பதற்றம், அறையில் அவன் அங்கும் இங்கும் அலைபாய்ந்த விதம்—அல்லது சொல்லப்போனால், அவசர அவசரமாக ஓடியது—இரு கைகளையும் அசைத்துச் சைகை செய்தது, மற்றும் கவனச்சிதறலில் காற்றில் அவன் உதிர்த்த சில புரியாத வார்த்தைகள்—இவை அனைத்தும் அங்கிருந்த மற்றவர்களின் பார்வையில் திரு. கோல்யாட்கின் (Mr. Golyadkin) மீது ஒரு மோசமான பிம்பத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கக்கூடும்; ஏன், அந்தப் பணியாளன் கூட அவனைச் சந்தேகக் கண்ணோடு பார்க்கத் தொடங்கினான். ஆழ்ந்த சிந்தனையிலிருந்து மீண்டபோது, ​​தான் அறையின் நடுவே நின்று கொண்டிருப்பதையும்......மிகவும் கண்ணியமான தோற்றமளிக்கும் ஒரு முதியவரை—அவர் உணவை முடித்துவிட்டு, புனிதச் சின்னத்தின் முன் பிரார்த்தனை செய்துவிட்டு மீண்டும் அமர்ந்திருந்தவர்—மிகவும் முறையற்ற மற்றும் நாகரிகமற்ற விதத்தில் உற்று நோக்கிக்கொண்டிருந்தார். நமது கதாநாயகன் ஒருவித பதற்றத்துடன் சுற்றும் முற்றும் பார்த்தபோது, ​​அங்கிருந்த அனைவரும்—ஆம், ஒவ்வொருவரும்—அவரை மிகவும் தீய மற்றும் சந்தேகத்திற்குரிய பார்வையுடன் பார்ப்பதை கவனித்தார். திடீரென்று, சிவப்பு நிறக் காலர் அணிந்திருந்த ஓய்வுபெற்ற ராணுவ அதிகாரி ஒருவர் உரத்த குரலில் 'போலீஸ் கெஜட்' (Police Gazette) இதழைக் கேட்டார். திரு. கோல்யாட்கின் திடுக்கிட்டுப் போனார்; முகம் சிவந்துபோனது. தற்செயலாகக் கீழே பார்த்தபோது, ​​பொது இடத்திற்கு மட்டுமல்ல, சொந்த வீட்டிற்குக்கூட ஏற்றதல்லாத அளவுக்கு மிகவும் மோசமான நிலையில் தான் ஆடை அணிந்திருப்பதை உணர்ந்தார். அவரது பூட்ஸ் காலணிகள், கால்சட்டை மற்றும் இடது பக்க உடல் முழுவதும் சேறு படிந்திருந்தது; வலது காலின் அடியில் இருந்த பட்டை (strap) அறுந்து போயிருந்தது; அவரது நீண்ட கோட் (frock coat) பல இடங்களில் கிழிந்திருந்தது. மிகுந்த மனவேதனையுடன், அந்த நபர் படித்துக்கொண்டிருந்த மேஜையை நோக்கிச் சென்றார்; அப்போது ஒரு பணியாளர் விசித்திரமான, அதே சமயம் திமிர்த்தனமான பிடிவாதப் பார்வையுடன் தன்னை நோக்கி வருவதைக் கண்டார். பதற்றமும் மிகுந்த மனச்சோர்வும் அடைந்த நிலையில், தான் நின்றுகொண்டிருந்த மேஜையை உற்று நோக்கினார். அதன் மீது யாரோ சாப்பிட்டு முடித்த பிறகு அகற்றப்படாத தட்டுகள், அழுக்கடைந்த நாப்கின் மற்றும் பயன்படுத்தப்பட்ட கத்தி, ஃபோர்க் (fork), ஸ்பூன் ஆகியவை இருந்தன. "இங்கே யார் சாப்பிட்டது?" என்று அவர் யோசித்தார். "ஒருவேளை நானாக இருக்குமோ? எது வேண்டுமானாலும் நடக்கலாமே! கவனிக்காமலே கூட நான் சாப்பிட்டிருக்கலாம்; இப்போது என்ன செய்வது?" தலையை நிமிர்த்திப் பார்த்தபோது, ​​அந்தப் பணியாளர் தனக்கு அருகில் நிற்பதையும், ஏதோ சொல்ல முற்படுவதையும் திரு. கோல்யாட்கின் கண்டார்.

"நான் எவ்வளவு பணம் கொடுக்க வேண்டும்?" என்று நடுங்கும் குரலில் கேட்டார் நமது கதாநாயகன்.

திரு. கோல்யாட்கினைச் சுற்றி உரத்த சிரிப்பொலி கேட்டது; அந்தப் பணியாளரும் ஏளனமாகச் சிரித்தார். இங்கேயும் தான் ஒரு தவறு செய்துவிட்டதையும், மோசமான ஒரு குளறுபடியில் சிக்கிக்கொண்டதையும் திரு. கோல்யாட்கின் உணர்ந்தார். இதை உணர்ந்ததும் அவர் மிகவும் பதற்றமடைந்தார்; சும்மா நிற்பதைத் தவிர்ப்பதற்காகவாவது தன் கர்ச்சீப்பை (கைக்குட்டையை) எடுக்கப் பையில் கையை விட்டார். ஆனால், அவருக்கும் அவரைச் சுற்றியிருந்த அனைவருக்கும் சொல்லொணா ஆச்சரியத்தை அளிக்கும் வகையில், கர்ச்சீப்புக்குப் பதிலாக, நான்கு நாட்களுக்கு முன்பு கிரெஸ்டியன் இவனோவிச் பரிந்துரைத்த ஒரு மருந்து பாட்டிலை அவர் வெளியே எடுத்தார். "அதே மருந்துக் கடையிலிருந்து வந்த மருந்துகள்..." - திரு. கோல்யாட்கினின் மனதில் இந்த எண்ணம் மின்னல் வேகத்தில் தோன்றியது... திடீரென்று அவர் திடுக்கிட்டு, பயத்தில் அலறும் நிலைக்குச் சென்றார். ஒரு புதிய உண்மை அவருக்குப் புலப்பட்டது... இருண்ட, அருவருப்பான சிவப்பு நிற திரவம் ஒன்று ஒளியைப் பிரதிபலித்து, திரு. கோல்யாட்கினின் கண்களுக்கு முன்னால் ஒரு தீய சகுனத்தைப் போல மின்னியது... அந்தச் சிறிய மருந்துக்குப்பி அவர் கைகளிலிருந்து நழுவி, உடனடியாக உடைந்து சிதறியது. நமது கதாநாயகன் அலறியபடி, சிந்திய அந்தத் திரவத்திலிருந்து சில அடிகள் பின்வாங்கினார்... அவர் உடல் முழுவதும் நடுங்கியது; நெற்றியிலும் பொட்டிலும் வியர்வை அரும்பியது. "அப்படியானால், என் உயிருக்கு ஆபத்து!" இதற்கிடையில், அந்த அறையில் பெரும் கூச்சலும் பரபரப்பும் ஏற்பட்டது; அனைவரும் திரு. கோல்யாட்கினைச் சூழ்ந்துகொண்டு அவரிடம் பேசினர்; சிலர் அவரைப் பிடித்து இழுக்கவும் செய்தனர். ஆனால் நமது கதாநாயகன் வாய் பேசாமலும் அசையாமலும் நின்றார்; எதையும் பார்க்கவில்லை, எதையும் கேட்கவில்லை, எதையும் உணரவில்லை... இறுதியாக, திடீரென ஒரு உத்வேகம் பெற்றது போல, தன்னைத் தடுத்தவர்களை விலக்கிவிட்டு அந்த மதுக்கூடத்திலிருந்து வெளியே ஓடினார்; சுயநினைவை இழக்கும் நிலையில், கண்ணில் பட்ட முதல் குதிரை வண்டியில் ஏறித் தன் இருப்பிடத்தை நோக்கி விரைந்தார்.

தன் வீட்டின் நுழைவாயிலில், அலுவலகக் காவலரான மிகியேவை அவர் சந்தித்தார்; அவர் கையில் ஒரு அதிகாரப்பூர்வமான பொட்டலம் இருந்தது. "எனக்குத் தெரியும் நண்பா, எல்லாம் எனக்குத் தெரியும்," என்று மிகுந்த சோர்வுடனும் துயரத்துடனும் நமது கதாநாயகன் பதிலளித்தார்; "அது ஒரு அதிகாரப்பூர்வமான..." அந்தப் பொட்டலத்தில் உண்மையில் திரு. கோல்யாட்கினுக்கான ஒரு உத்தரவு இருந்தது—ஆண்ட்ரே பிலிப்போவிச் கையெழுத்திட்ட அந்த உத்தரவு, அவரிடம் உள்ள கோப்புகளை இவான் செம்யோனோவிச்சிடம் ஒப்படைக்குமாறு கூறியிருந்தது. அந்தப் பொட்டலத்தைப் பெற்றுக்கொண்டு காவலருக்கு பத்து-கோபெக் நாணயத்தைக் கொடுத்த பிறகு, திரு. கோல்யாட்கின் தன் வீட்டிற்குத் திரும்பினார். அங்கே பெட்ருஷ்கா தனது சில்லறைப் பொருட்கள் மற்றும் குப்பைகள்—அதாவது அவனது உடைமைகள் அனைத்தையும்—ஒன்றாகக் குவித்துக்கொண்டிருப்பதைக் கண்டார்; அவன் திரு. கோல்யாட்கினை விட்டுவிட்டு கரோலினா இவனோவ்னாவிடம் செல்லத் திட்டமிட்டிருந்தான் என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது; எவஸ்டாஃபியின் இடத்தைப் பிடிக்க அவனை அவள் தன் பக்கம் இழுத்திருந்தாள்.
XII

பெட்ருஷ்கா லேசாகத் தள்ளாடியபடியே உள்ளே நுழைந்தான்; ஒரு விசித்திரமான, அலட்சியமான தோரணையும், அதே சமயம் பணிவும் வெற்றியும் கலந்த ஒரு பார்வையும் அவன் முகத்தில் இருந்தன. அவன் ஏதோ ஒரு காரியத்தில் ஈடுபட்டிருக்கிறான் என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது; அவன் தனக்கு முழு உரிமை இருப்பதாக உணர்ந்தான்; பார்ப்பதற்கு முற்றிலும் அந்நியனைப் போல—அதாவது வேறொருவரின் வேலையாளைப் போல—காணப்பட்டான்; நிச்சயமாக திரு. கோல்யாட்கினின் முன்னாள் வேலையாளைப் போல அவன் இல்லை.

"சரி, இதைப் பார் நண்பா," என்று நம் கதாநாயகன் மூச்சிரைக்கப் பேசத் தொடங்கினான், "இப்போது என்ன நேரம் ஆகிறது, நண்பா?"

பெத்ருஷ்கா அமைதியாகத் தடுப்புச் சுவருக்குப் பின்னால் சென்றுவிட்டுத் திரும்பி வந்தான்; பிறகு, சற்றுத் துணிச்சலான அல்லது சுதந்திரமான தொனியில் மணி ஏறக்குறைய ஏழரை ஆகிறது என்று கூறினான்.

"சரி, நல்லது நண்பா, நல்லது. இதைப் பார் நண்பா... உனக்கு ஒன்று சொல்ல வேண்டும் நண்பா, நம் இருவருக்கும் இடையிலான உறவு இப்போது முடிந்துவிட்டதாகவே தோன்றுகிறது."

பெத்ருஷ்கா அமைதியாக இருந்தான்.

"சரி, இப்போது நம்மிடையேயான உறவு முடிந்துவிட்ட நிலையில், வெளிப்படையாகச் சொல்—ஒரு நண்பனாகச் சொல்—நீ எங்கே இருந்தாய், என் நல்ல மனிதனே?"

"எங்கே இருந்தேனா? கண்ணியமான மனிதர்களுடன் இருந்தேன், ஐயா."

"எனக்குத் தெரியும் நண்பா, எனக்குத் தெரியும். உன் மீது எனக்கு எப்போதும் நல்ல அபிப்பிராயம் இருந்தது, உனக்கு ஒரு நற்சான்றிதழும் தருவேன்... சரி, இப்போது அவர்களுக்காக என்ன வேலை செய்கிறாய்?"

"என்னவா, ஐயா? உங்களுக்குத் தெரியுமே ஐயா. 'நல்ல மனிதர் ஒருபோதும் கெட்ட விஷயங்களைக் கற்றுத்தர மாட்டார்' என்று சொல்வார்களே, அதுபோலத்தான்."

— எனக்குத் தெரியும் நண்பா, எனக்குத் தெரியும். இக்காலத்தில் நல்ல மனிதர்கள் கிடைப்பது அரிது நண்பா; அவர்களைப் போற்றிப் பேணிக்கொள். சரி, அவர்கள் எப்படி இருக்கிறார்கள்?

— உங்களுக்குத் தெரியுமே ஐயா... விஷயம் என்னவென்றால், என்னால் இனி உங்களுக்கு வேலை செய்ய முடியாது ஐயா; சூழ்நிலை என்னவென்று உங்களுக்கே தெரியுமே.

— எனக்குத் தெரியும் நண்பா, எனக்குத் தெரியும்; உன் ஆர்வத்தையும் சுறுசுறுப்பையும் நான் அறிவேன்; அதையெல்லாம் நான் பார்த்தேன், கவனித்தேன் நண்பா. நான் உன்னை மதிக்கிறேன் நண்பா. ஒரு நல்ல மற்றும் நேர்மையான மனிதனை நான் மதிக்கிறேன்—அவன் ஒரு வேலையாளாக இருந்தாலும் சரி.

— சரி,"உண்மைதான் ஐயா! என்னைப் போன்ற ஒரு மனிதனுக்கு... அதுவும், எது எங்கே சரியாக அமையும் என்பது உங்களுக்குத் தெரியுமே ஐயா. நிலைமை அப்படித்தான் இருக்கிறது. என்னைப் பொறுத்தவரை... ஒரு நல்ல மனிதனின் துணை இல்லாமல் ஒருவராலும் இருக்க முடியாது."

"மிகவும் சரி, என் அருமை நண்பரே, மிகவும் சரி; அதை நான் பாராட்டுகிறேன்... இதோ உங்கள் பணம், இதோ உங்கள் நற்சான்றிதழ். இப்போது நாம் ஒருவரையொருவர் கட்டிப்பிடித்து விடைபெறுவோம்... என் அருமை நண்பரே, நான் உங்களிடம் ஒரு உதவி கேட்கப் போகிறேன்—கடைசியாக ஒரே ஒரு உதவி," என்று திரு. கோல்யாட்கின் தீவிரமான குரலில் கூறினார். "பாருங்கள் நண்பரே, எவ்வளவோ விஷயங்கள் நடக்கின்றன. துக்கம் என்பது தங்க முலாம் பூசப்பட்ட அரண்மனைகளில் கூட ஒளிந்திருக்கும்; அதிலிருந்து தப்பிக்க முடியாது. நண்பரே, நான் எப்போதும் உங்களிடம் கனிவாகவே நடந்து கொண்டிருக்கிறேன் என்று நம்புகிறேன்..."

பெத்ருஷ்கா அமைதியாக இருந்தான்.

"நான் எப்போதும் உங்களிடம் கனிவாகவே இருந்திருக்கிறேன் என்று நம்புகிறேன், என் அருமை நண்பரே... இப்போது, ​​நம்மிடம் எவ்வளவு துணிகள் இருக்கின்றன?"

"எல்லாம் இங்கேதான் இருக்கின்றன ஐயா. ஆறு லினன் சட்டைகள், மூன்று ஜோடி காலுறைகள்; நான்கு சட்டை முன்பகுதிகள் (shirt-fronts); ஒரு ஃபிளானல் உள்சட்டை; இரண்டு உள்ளாடைகள். உங்களுக்கே தெரியுமே ஐயா—எல்லாம் இங்கேதான் உள்ளன. நான்... நான் ஒருபோதும்... எஜமானின் உடைமைகளை நான் நன்றாகப் பராமரிப்பவன். நான் ஒருபோதும்... உங்களுக்குத் தெரியுமே... என் மனசாட்சிக்கு விரோதமான எந்தத் தவறும்... ஒருபோதும் இல்லை ஐயா; அது உங்களுக்கே தெரியுமே..."

"நான் உன்னை நம்புகிறேன் நண்பரே, நான் உன்னை நம்புகிறேன். நான் சொல்ல வந்தது அதுவல்ல நண்பரே, அதுவல்ல; விஷயம் இதுதான் நண்பரே..."

"உண்மைதான் ஐயா; அது எங்களுக்கு நன்றாகவே தெரியும். சொல்லப்போனால், நான் ஜெனரல் ஸ்டோல்ப்நியாகோவிடம் வேலை செய்தபோது, ​​அவர் சரடோவுக்குப் பயணம் மேற்கொள்ளும்போது என்னை உடன் அழைத்துச் செல்வார்—அங்கே அவருக்கு ஒரு எஸ்டேட் இருந்தது..."

"இல்லை நண்பரே, அது விஷயமல்ல; அது ஒன்றுமில்லை... வேறு எதுவும் நினைத்துக்கொள்ளாதீர்கள், என் அருமை நண்பரே..."

— எனக்குப் புரிகிறது ஐயா. எங்களைப் போன்றவர்களைப் பொறுத்தவரை—உங்களுக்கே தெரியுமே ஐயா—ஒரு மனிதன் மீது பழி சுமத்துவதற்கு அதிக நேரம் தேவைப்படாது. ஆனால் நான் எல்லா இடங்களிலும் நல்ல பெயர் எடுத்திருந்தேன் ஐயா. அங்கே அமைச்சர்கள், தளபதிகள், செனட்டர்கள், பிரபுக்கள் எனப் பலரும் இருந்தார்கள்... நான் அவர்கள் அனைவருக்கும் பணிபுரிந்தேன், ஐயா—இளவரசர் ஸ்வின்சாட்கின், கர்னல் பெரெபோர்கின், ஜெனரல் நெடோபரோவ்; நான் அவர்களைச் சந்திப்பது வழக்கம், அவர்களின் கிராமப்புற எஸ்டேட்டுகளுக்குக் கூடச் சென்றிருக்கிறேன். எனக்குப் புரிகிறது...

— ஆம், என் நண்பரே, ஆம்; மிகச் சரி, என் நண்பரே, மிகச் சரி. இப்போது நானும் கிளம்புகிறேன், என் நண்பரே... ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு பாதை இருக்கிறது, என் அருமை நண்பரே; ஒரு மனிதன் எந்தப் பாதையில் சென்று முடிப்பான் என்று சொல்ல முடியாது. சரி, என் நண்பரே, நான் இப்போது உடை மாற்றிக்கொள்கிறேன்; நீ என் பணிச் சீருடையை எடுத்து வை... வேறொரு ஜோடி கால்சட்டை, விரிப்புகள், போர்வைகள், தலையணைகள்...

— எல்லாவற்றையும் ஒரு மூட்டையாகக் கட்டி வைக்கவா, ஐயா?

— ஆம், என் நண்பரே, ஆம்; ஒரு மூட்டையே போதும்... நமக்கு என்ன நேரும் என்று யாருக்குத் தெரியும். இப்போது, ​​என் அருமை நண்பரே, போய் ஒரு குதிரை வண்டியைப் பிடித்து வா...

— குதிரை வண்டியா, ஐயா?..

— ஆம், என் நண்பரே, ஒரு குதிரை வண்டி—அகலமான ஒன்று, காலவரையறையின்றிப் பயணம் செய்யக்கூடியது. நீ, என் நண்பரே, எதையும் நினைத்துக்கொள்ளாதே...

— நீங்கள் வெகுதூரம் பயணம் செய்யத் திட்டமிட்டிருக்கிறீர்களா, ஐயா?

— எனக்குத் தெரியாது, என் நண்பரே; அதுவும் எனக்குத் தெரியாது. அந்த மென்மையான இறகு மெத்தையும் அதிலேயே வைக்க வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன். நீ என்ன நினைக்கிறாய், என் நண்பரே? நான் உன்னைத்தான் நம்பியிருக்கிறேன், என் அருமை நண்பரே...

— நீங்கள் இப்போதே கிளம்பத் திட்டமிட்டிருக்கிறீர்களா, ஐயா?

— ஆம், என் நண்பரே, ஆம்! ஒரு குறிப்பிட்ட சூழல் உருவாகிவிட்டது... அப்படித்தான் இருக்கிறது, என் அருமை நண்பரே, அப்படித்தான் இருக்கிறது...

— எனக்குப் புரிகிறது, ஐயா; எங்கள் படைப்பிரிவில் இருந்த ஒரு லெப்டினன்ட்டுக்கும் இதே போன்ற ஒன்று நடந்தது, ஐயா... "அந்த நிலப்பிரபுவின் வீட்டில்... அவளைக் கடத்திச் சென்றுவிட்டார்கள்..."

"கடத்திச் சென்றார்களா? எப்படி? என் அருமை நண்பரே, நீ..."

"ஆம், ஐயா, அவளைக் கடத்திச் சென்றார்கள், வேறொரு எஸ்டேட்டில் அவர்களுக்குத் திருமணம் நடந்தது. எல்லாம் முன்பே திட்டமிடப்பட்டிருந்தது. துரத்திச் சென்றார்கள், ஐயா; இளவரசர்—அவர் ஆன்மா சாந்தியடையட்டும்—தலையிட்டார், விஷயம் முடிவுக்கு வந்தது..."

"திருமணம், ஆம்... ஆனால் உனக்கு, என் அருமை நண்பரே—உனக்கு அது எப்படித் தெரியும்?" "இயல்பாகவே அப்படித்தான் ஐயா! செய்திகள் பரவிவிடுகின்றனவே. எங்களுக்கு எல்லாம் தெரியுமே ஐயா... இருந்தாலும், பாவம் செய்யாதவர் யார்? ஆனால் இப்போது ஒன்று சொல்கிறேன் ஐயா—ஒரு தாழ்மையான வேலையாளைப் போல வெளிப்படையாகப் பேச என்னை அனுமதியுங்கள்; விஷயம் இப்படி ஆகிவிட்டதால் சொல்கிறேன்: உங்களுக்கு ஒரு எதிரி இருக்கிறார் ஐயா—ஒரு போட்டியாளர், சக்திவாய்ந்த போட்டியாளர்..."

"எனக்குத் தெரியும் நண்பரே, எனக்குத் தெரியும்; உனக்கும் அது தெரியும்... சரி, நான் உன்னைத்தான் நம்பியிருக்கிறேன். இப்போது நாம் என்ன செய்ய வேண்டும் நண்பரே? நீ என்ன ஆலோசனை சொல்கிறாய்?"

"சரி ஐயா, நீங்கள் இப்படிப் புறப்படுகிறீர்கள் என்றால்—சில பொருட்களை வாங்க வேண்டியிருக்கும்: படுக்கை விரிப்புகள், தலையணைகள், ஒன்று அல்லது இரண்டு மென்மையான மெத்தைகள்—இரட்டைப் படுக்கைக்கானது—நல்ல போர்வைகள்... கீழே வசிக்கும் நம் அண்டை வீட்டுக்காரர் ஒருவரிடம்—ஒரு பெண்மணி ஐயா—நரி ரோமம் கொண்ட ஒரு அருமையான மேலங்கி (*salop*) இருக்கிறது; அதை நீங்கள் பார்த்து வாங்கலாம்—நாம் இப்போதே சென்று பார்க்கலாம். அது உங்களுக்கு இப்போது தேவைப்படும் ஐயா; அது மிகச் சிறந்த மேலங்கி—சாடின் துணியால் மூடப்பட்டு, உள்ளே நரி ரோமம் பதிக்கப்பட்டது..."

"மிகவும் சரி நண்பரே, மிகவும் சரி;" "நான் ஒப்புக்கொள்கிறேன் நண்பரே, நான் உன்னை நம்புகிறேன்—முழுமையாக உன்னை நம்புகிறேன்; அந்த மேலங்கி சரியாக இருக்கும்... ஆனால் சீக்கிரம், சீக்கிரம்! கடவுள் மேல் சத்தியமாக, சீக்கிரம்! அந்த மேலங்கியை நான் வாங்கிக்கொள்கிறேன்—தயவுசெய்து சீக்கிரம் செய்! மணி கிட்டத்தட்ட எட்டு ஆகிவிட்டது—சீக்கிரம், கடவுள் மேல் சத்தியமாக, நண்பரே! விரைவாகச் செய் நண்பரே!.."

பெத்ருஷ்கா, தான் கட்டி முடிப்பதற்காகச் சேகரித்துக்கொண்டிருந்த துணிகள், தலையணைகள், போர்வை, விரிப்புகள் மற்றும் இதர பொருட்களை அப்படியே விட்டுவிட்டு, அறையை விட்டு மின்னல் வேகத்தில் வெளியே ஓடினான். இதற்கிடையில், திரு. கோல்யாட்கின் அந்தக்கடிதத்தை மீண்டும் கையில் எடுத்தார்—ஆனால் அவரால் அதை வாசிக்க முடியவில்லை. வெற்றிக்களிப்புடன் கூடிய தன் தலையை இரு கைகளாலும் பற்றிக்கொண்டு, திகைப்புடன் சுவரில் சாய்ந்து நின்றார். அவரால் எதையும் சிந்திக்கவோ அல்லது செயல்படவோ முடியவில்லை; தனக்கு என்ன நடக்கிறது என்பதுகூட அவருக்குத் தெரியவில்லை. இறுதியில், நேரம் கடந்து செல்வதையும், பெட்ருஷ்காவோ அல்லது அந்த 'சலோப்' (மேலங்கி) உடையோ இன்னும் வந்து சேராததையும் கண்ட திரு. கோல்யாட்கின், தானே நேரில் செல்ல முடிவு செய்தார். வரவேற்பறைக்கான கதவைத் திறந்தபோது, ​​கீழே சத்தம், பேச்சுவார்த்தை, வாக்குவாதம் மற்றும் அமளி ஆகியவை கேட்பதை அவர் உணர்ந்தார்... அண்டை வீட்டைச் சேர்ந்த சில பெண்கள் ஏதோ ஒரு விஷயத்தைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டும், கத்திக்கொண்டும், விவாதித்துக்கொண்டும் இருந்தனர்—அது என்னவென்று திரு. கோல்யாட்கினுக்குத் துல்லியமாகத் தெரிந்திருந்தது. பெட்ருஷ்காவின் குரல் கேட்டது; அதைத் தொடர்ந்து காலடிச் சத்தமும் கேட்டது. "கடவுளே! இவர்கள் ஊர் முழுவதையும் இங்கே கூட்டி வந்துவிடுவார்களே!" என்று திரு. கோல்யாட்கின் புலம்பினார்; கைகளைப் பிசைந்தவாறே......விரக்தியில், அவர் அவசரமாகத் தன் அறைக்குத் திரும்பினார். அங்கு சென்றதும், தான் என்ன செய்கிறோம் என்ற உணர்வே இல்லாமல், தலையணையில் முகத்தைப் புதைத்தபடி சோபாவில் சரிந்து விழுந்தார். சிறிது நேரம் அப்படியே கிடந்தவர், சட்டென்று எழுந்து நின்றார்; பெட்ருஷ்காவுக்காகக் காத்திருக்காமல், தனது காலணிகள் (galoshes), தொப்பி மற்றும் நீண்ட மேலங்கியை அணிந்துகொண்டு, பணப்பையை எடுத்துக்கொண்டு, படிக்கட்டுகளில் மிக வேகமாக ஓடினார். படிக்கட்டில் பெட்ருஷ்காவைச் சந்தித்தபோது, ​​"எதுவும் தேவையில்லை—எதுவும் வேண்டாம் நண்பரே! நானே அதைச் செய்துகொள்வேன்—எல்லாவற்றையும் நானே செய்துகொள்வேன். இப்போதைக்கு எனக்கு நீ தேவையில்லை; அதுமட்டுமின்றி, எல்லாம் நல்லபடியாகவே முடியலாம்," என்று முணுமுணுத்தவாறே, அவர் முற்றத்திற்கு ஓடி வீட்டை விட்டு வெளியேறினார். அவரது இதயம் தளர்ந்துபோயிருந்தது; அவரால் இன்னும் ஒரு முடிவை எடுத்துச் செயல்பட முடியவில்லை... அவர் என்ன செய்ய வேண்டும்? இக்கட்டான இந்தச் சூழலில் அவர் எப்படிச் செயல்பட வேண்டும்?

"யோசித்துப் பாருங்கள்: நான் என்ன செய்ய வேண்டும், இறைவா? இதெல்லாம் ஏன் நடக்க வேண்டும்?" என்று தெருவில் நோக்கமின்றித் தள்ளாடியபடி விரக்தியில் கூச்சலிட்டார். "இதெல்லாம் ஏன் நடக்க வேண்டும்? இது மட்டும்—குறிப்பாக இந்த விஷயம் மட்டும்—நடந்திருக்காவிட்டால், எல்லாம் தீர்க்கப்பட்டிருக்கும்; ஒரே அடியில், மிகத் திறமையான, துடிப்பான, உறுதியான ஒரே அடியில் எல்லாம் தீர்க்கப்பட்டிருக்கும். என் உயிரையே பணயம் வைத்துச் சொல்வேன்—அது தீர்க்கப்பட்டிருக்கும்! அது எப்படி நடக்கும் என்பதுகூட எனக்குத் துல்லியமாகத் தெரியும். அது இப்படித்தான் நடந்திருக்கும்: நான் உள்ளே சென்று சொல்லியிருப்பேன்—'பாருங்கள், விஷயம் இதுதான்... ஆனால் என்னைப் பொறுத்தவரை, ஐயா—சொல்லிக்கொள்ள அனுமதித்தால்—இது ஒரு கொள்கை சார்ந்த விஷயம்; விஷயங்களை இப்படிச் செய்யக்கூடாது, ஐயா—அன்பிற்குரிய ஐயா, காரியங்களை இப்படிச் செய்யக்கூடாது; போலித்தன்மையால் இங்கே எதுவும் சாதிக்க முடியாது; ஒரு போலி நபர் என்பவர், ஐயா... அதாவது, தாய்நாட்டிற்கு எந்தப் பயனும் அளிக்காத ஒரு பயனற்ற நபர்.' புரிகிறதா?" அதாவது, "இது உங்களுக்குப் புரிகிறதா, அன்பிற்குரிய ஐயாவே?!" என்று கேட்பது போல... விஷயம் அப்படித்தான்... ஆனால் இல்லை, உண்மையில்—நான் என்ன சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறேன்?—அது அதுவல்ல, அது அதுவே அல்ல... நான் ஏன் உளறிக்கொண்டிருக்கிறேன்? நான் ஒரு முழு முட்டாள்! தற்கொலை எண்ணம் கொண்ட ஒரு பாவி, அதுதான் நான்! "தற்கொலை எண்ணம் கொண்ட பாவியே," என்று அது சொல்கிறது, "விஷயம் அதுவல்ல..." எவ்வளவு கேவலமானவள் நீ—இக்காலத்தில் காரியங்கள் இப்படித்தான் நடக்கின்றனவா!... சரி, இப்போது நான் எங்கே போவது? என்ன செய்வது? எனக்கு இப்போது என்ன பயன்? சொல்லப்போனால், *உனக்கு* என்ன பயன், கோல்யாட்கின்—தகுதியற்ற உயிரினமே! சரி, இப்போது என்ன செய்வது? ஒரு வண்டியை வரவழைக்க வேண்டும்; "இங்கே ஒரு வண்டியைக் கொண்டு வாருங்கள்," என்று சொல்கிறார்கள்; "வண்டி இல்லையென்றால் எங்கள் கால்கள் நனைந்துவிடும்..." யார் இதை நினைத்திருப்பார்கள்? பாராட்டுக்கள், இளம் பெண்ணே—பாராட்டுக்கள், என் அன்பிற்குரிய அம்மையாரே! பாராட்டுக்கள், இவ்வளவு நற்பண்புகள் கொண்ட பெண்ணே! பாராட்டுக்கள், பெரிதும் புகழப்பட்டவளே. நீங்கள் உண்மையிலேயே உங்களை வெளிப்படுத்திக்கொண்டீர்கள், அம்மையாரே—இதை மறுக்க முடியாது, நீங்கள் உங்களை வெளிப்படுத்திக்கொண்டீர்கள்!.. இதற்கெல்லாம் காரணம் ஒழுக்கமற்ற வளர்ப்பு முறைதான்; இப்போது நான் அதை உற்றுநோக்கி நிலைமையைப் புரிந்துகொண்டபோது, ​​இது ஒழுக்கமின்மையைத் தவிர வேறெதுவும் இல்லை என்று காண்கிறேன். சிறுவயதில் அவளை அவ்வப்போது பிரம்பால் கண்டிப்பதற்குப் பதிலாக—உங்களுக்குத் தெரியும்—அவளுக்கு மிட்டாய்களையும் பலவிதமான இனிப்புகளையும் கொடுத்துத் திணித்தார்கள்; அந்த முதியவர் அவளை மிகவும் செல்லமாக நடத்தினார்: "நீ என் செல்லம், நீ ஒரு நல்ல பெண், நான் உன்னை ஒரு பிரபுவுக்கு (count) மணம் முடித்து வைப்பேன்!.." அதனால் அவள் இப்படி மாறிவிட்டாள், தன் உண்மையான முகத்தைக் காட்டிவிட்டாள்—அவள் ஆடும் ஆட்டத்தை நமக்குக் காட்டிவிட்டாள்! சிறுவயதில் அவளை வீட்டிலேயே வைத்திருப்பதற்குப் பதிலாக, அவளை ஒரு தங்கும் பள்ளிக்கூடத்திற்கு (boarding school) அனுப்பினார்கள்—ஏதோ ஒரு பிரெஞ்சுப் பெண்ணிடம், நாட்டை விட்டு வெளியேறிய ஒரு பெண்ணிடம்—ஏதோ ஒரு 'மேடம் ஃபால்பாலா'விடம்[43]; அங்கே அவள் அந்தப் பெண்ணிடமிருந்து—அந்த ஃபால்பாலாவிடமிருந்து—எல்லாவற்றையும் கற்றுக்கொண்டிருக்கிறாள்—இப்படித்தான் எல்லாம் நடக்கிறது. அதாவது: "போய் மகிழ்ச்சியாக இரு! இன்ன நேரத்தில் ஜன்னலுக்குக் கீழே உன் வண்டியுடன் வந்து உணர்ச்சிகரமான ஸ்பானிஷ் காதல் பாடலைப் பாடு; நான் உனக்காகக் காத்திருக்கிறேன், நீ என்னை நேசிக்கிறாய் என்று எனக்குத் தெரியும், நாம் இருவரும் ஓடிப்போய் ஒரு குடிசையில் வாழ்வோம்." ஆனால், உண்மையில், அதற்கெல்லாம் அனுமதி இல்லை; அன்புள்ள அம்மையாரே—வெளிப்படையாகச் சொல்லவேண்டுமென்றால்—பெற்றோரின் அனுமதியின்றி, ஒரு நேர்மையான, அப்பாவியான இளம் பெண்ணை அவர்கள் வீட்டிலிருந்து கடத்திச் செல்வது சட்டப்படி குற்றமாகும்! அதோடு, எதற்காக? அதற்கான அவசியம் என்ன? விதி அவளுக்காகக் குறித்திருக்கும் சரியான மனிதரை அவள் திருமணம் செய்துகொண்டு, அந்த விவகாரத்தை முடித்துக்கொள்ள வேண்டும்; அவ்வளவுதான். ஆனால் நானோ ஒரு வேலையில் இருப்பவன்; இதற்காக என் வேலையை இழக்க நேரிடலாம்; ஏன், சட்ட நடவடிக்கையைக்கூட எதிர்கொள்ள வேண்டியிருக்கலாம்! உங்களுக்குத் தெரியாதிருந்தால் தெரிந்துகொள்ளுங்கள், நிலைமை அப்படித்தான் இருக்கிறது. இதற்கெல்லாம் காரணம் அந்த ஜெர்மானியப் பெண்தான். அவளிடமிருந்துதான் எல்லாம் தொடங்குகிறது—அந்தப் பேய்மகள்; அவள்தான் இந்தச் சிக்கல்கள் அனைத்தையும் கிளறிவிடுகிறாள். ஒரு மனிதன் மீது அவதூறு சுமத்தப்பட்டதால்தான் இது நடக்கிறது—ஆண்ட்ரே பிலிப்போவிச்சின் ஆலோசனையின் பேரில், ஏதோ ஒரு கட்டுக்கதையை, ஒரு விரிவான பொய்யை அவர்கள் புனைந்ததால்தான் இது நிகழ்கிறது—அதுதான் இதற்கெல்லாம் அடிப்படை. இல்லையென்றால், பெட்ருஷ்கா இதில் ஏன் தலையிடப் போகிறான்? அவனுக்கு இதில் என்ன வேலை? அந்த அயோக்கியனுக்கு இதில் என்ன தேவை? இல்லை, என்னால் முடியாது—அன்புள்ள அம்மையாரே, என்னால் நிச்சயமாக முடியாது, எதற்காகவும் என்னால் இதைச் செய்ய முடியாது... தயவுசெய்து இந்த முறை என்னை மன்னித்துவிடுங்கள். உண்மையில், இதற்கெல்லாம் காரணம் *நீங்கள்தான்*, அன்புள்ள அம்மையாரே—அந்த ஜெர்மானியப் பெண் அல்ல, அந்தப் பேய்மகள் அல்ல, முழுக்க முழுக்க *நீங்கள்தான்* காரணம்; ஏனென்றால் அந்தப் பேய்மகள் ஒரு நல்ல பெண், அவளுக்கு இதில் எந்தத் தவறும் இல்லை, ஆனால் *நீங்கள்தான்*—அன்புள்ள அம்மையாரே—தவறு செய்தவர்; நிலைமை அப்படித்தான் இருக்கிறது! "நீங்கள்—அம்மையாரே, நீங்கள் எனக்குப் பெரும் அநீதி இழைக்கிறீர்கள்... ஒரு மனிதன் இங்கே அழிவை நோக்கிச் செல்கிறான்; ஒரு மனிதன் தன்னைத்தானே இழந்து, நிலைகுலைந்து போயிருக்கிறான்—இப்படிப்பட்ட நிலையில் திருமணத்தைப் பற்றிய பேச்சுக்கு என்ன இடம் இருக்கிறது! இதெல்லாம் எப்படி முடியப்போகிறது? இப்போது விஷயங்கள் எப்படித் தீரப்போகின்றன? இதையெல்லாம் தெரிந்துகொள்ள நான் எதையும் கொடுக்கத் தயாராக இருப்பேன்!.."

நம்பிக்கையிழந்த நிலையில் நம் கதாநாயகனின் எண்ணங்கள் இப்படித்தான் இருந்தன. திடீரென்று தன் சிந்தனையிலிருந்து விடுபட்ட அவன், தான் லிட்டெனாயா தெருவில் எங்கோ நின்றுகொண்டிருப்பதை உணர்ந்தான். வானிலை மிக மோசமாக இருந்தது: பனி உருகத் தொடங்கியிருந்தது, பனியும் மழையும் ஒன்றாகப் பொழிந்துகொண்டிருந்தன—திரு. கோல்யாட்கினின் துரதிர்ஷ்டங்கள் அனைத்தும் நள்ளிரவின் அந்தப் பயங்கரமான வேளையில் தொடங்கியபோது இருந்த அதே சூழல் அது. "இது என்ன மாதிரியான பயணம்?" திரு. கோல்யாட்கின் வானிலையை உற்றுநோக்கியவாறே யோசித்தார். "எங்கும் ஒரு பாழடைந்த சூழல்... கடவுளே! உதாரணமாக, இங்கே ஒரு வண்டியை நான் எங்கே தேடிப் பிடிப்பது? அதோ அங்கே..."
"அதோ அந்த மூலையில் ஏதோ இருண்ட உருவம் தெரிகிறது. போய் பார்ப்போம், விசாரிப்போம்... கடவுளே!" என்று முணுமுணுத்தபடி, குதிரை வண்டி போன்ற ஒன்றைச் சற்று முன் கண்ட அந்த இடத்தை நோக்கித் தள்ளாடும் கால்களுடன் அவர் நடந்தார். "இல்லை, நான் இப்படித்தான் செய்யப்போகிறேன்: நான் அவரிடம் சென்று, அவர் காலில் விழுந்து—முடிந்தால் பணிவாக மன்றாடுவேன். நான் சொல்வேன்: 'விஷயம் இதுதான்; என் தலைவிதியை உங்கள் கைகளில்—அதிகார வர்க்கத்தின் கைகளில்—ஒப்படைக்கிறேன். ஐயா, ஒரு மனிதனைக் காப்பாற்றி அவன் மீது கருணை காட்டுங்கள்; விஷயம் இதுதான்—இப்படி ஒரு சம்பவம், ஒரு சட்டவிரோதச் செயல் நடந்துவிட்டது; என்னை அழித்துவிடாதீர்கள்—நான் உங்களை ஒரு தந்தையாகவே பார்க்கிறேன்—என்னைக்கைவிடாதீர்கள்... என் லட்சியம், என் கௌரவம், என் பெயர் மற்றும் நற்பெயரைக் காப்பாற்றுங்கள்... அந்த வில்லனிடமிருந்து, அந்தத் தார்மீகச் சீர்கேடுடைய மனிதனிடமிருந்து என்னைக் காப்பாற்றுங்கள்... அவன் வேறு ஒரு ஆள், ஐயா, நானும் வேறு ஒரு ஆள்; அவன் ஒரு வகை, நான் இன்னொரு வகை—உண்மையாகவே, நான் எனக்கான தனி மனிதன், ஐயா, உண்மையாகவே தனி மனிதன்; நிலைமை அப்படித்தான் இருக்கிறது. என்னால் அவனைப் போல இருக்க முடியாது; தயவுசெய்து இதை மாற்றுங்கள்—மாற்ற உத்தரவிடுங்கள்—அந்தக் கடவுள் பயமற்ற, ஆணவம் பிடித்த போலித்தனத்தை அழித்துவிடுங்கள்... இது ஒரு விதிவிலக்கான விஷயமாக இருக்கட்டும், ஐயா. நான் உங்களை ஒரு தந்தையாகப் பார்க்கிறேன்; அதிகார வர்க்கம்—நிச்சயமாகக் கருணை மற்றும் அக்கறை கொண்ட அதிகார வர்க்கம்—இத்தகைய உணர்வுகளை ஊக்குவிக்க வேண்டும்... இதில் ஒரு வீரதீரத் தன்மையும் கூட இருக்கிறது. கருணைமிக்க அதிகாரமே, நான் உங்களை ஒரு தந்தையாக ஏற்றுக்கொண்டு என் தலைவிதியை உங்களிடம் ஒப்படைக்கிறேன்; நான் எந்த ஆட்சேபனையும் தெரிவிக்கமாட்டேன்—என்னை உங்களிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு விவகாரங்களிலிருந்து விலகிவிடுகிறேன்... நிலைமை அப்படித்தான்!'"

"சரி, ஐயா—குதிரை வண்டிக்காரரே?"

"குதிரை வண்டிக்காரர்..."

"எனக்கு ஒரு வண்டி வேண்டும் சகோதரா, மாலைப் பொழுதில்..."

"எவ்வளவு தூரம் செல்ல வேண்டும் ஐயா?"

"மாலைப் பொழுதில், மாலைப் பொழுதில்; எங்கு வேண்டுமானாலும் சரி, என் அன்பிற்குரியவரே, எங்கு வேண்டுமானாலும் சரி."

"நகருக்கு வெளியே செல்லத் திட்டமிட்டிருக்கிறீர்களா?" — ஆம், நண்பரே, ஒருவேளை நகருக்கு வெளியேதான். எனக்கே இன்னும் சரியாகத் தெரியவில்லை நண்பரே—உறுதியாகச் சொல்ல முடியவில்லை, என் அன்பிற்குரியவரே. "பார்த்தீர்களா நண்பரே, ஒருவேளை எல்லாம் நல்லபடியாகவே முடியும். உங்களுக்குத் தெரிந்ததே, என் நண்பரே..."

— "ஆம், நிச்சயமாக ஐயா, தாராளமாக; எல்லோருக்கும் நல்லதே நடக்கட்டும் என்று நான் விரும்புகிறேன்."

— "ஆம், நண்பரே, ஆம்; நன்றி நண்பரே; சரி, இதற்கு எவ்வளவு கட்டணம் கேட்பீர்கள்?"

— "நீங்கள் இப்போதே கிளம்புகிறீர்களா, ஐயா?"

— "ஆம், இப்போதே—அல்லது இல்லை, நீங்கள் ஒரு இடத்தில் காத்திருக்க வேண்டியிருக்கும்... கொஞ்ச நேரம் தான், அதிக நேரம் இல்லை நண்பரே..."

— "சரி, முழு நேரத்திற்கும் என்னை அமர்த்திக்கொள்வதாக இருந்தால், ஆறு ரூபிள்களுக்குக் குறைவாக என்னால் வாங்க முடியாது—வானிலையையும் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும் அல்லவா, ஐயா..."

— "மிகவும் சரி நண்பரே, மிகவும் சரி; நான் உங்களுக்கு நன்றியுள்ளவனாக இருப்பேன். அப்படியானால், நீங்கள் தான் என்னை அழைத்துச் செல்லப் போகிறீர்கள்."

— "தயவுசெய்து உள்ளே ஏறுங்கள்; ஒரு நிமிடம்—இங்கே கொஞ்சம் சரிசெய்து கொள்கிறேன்; இப்போது ஏறுங்கள். உங்களை எங்கே அழைத்துச் செல்ல வேண்டும்?"

— "இஸ்மைலோவ்ஸ்கி பாலத்திற்கு, நண்பரே."

சாரதி தன் இருக்கையில் ஏறி, வைக்கோல் தொட்டியிலிருந்து மிகுந்த சிரமத்துடன் பிரித்து இழுத்து வந்த அந்த இரண்டு மெலிந்த குதிரைகளை ஓட்டத் தொடங்கினான்; அவை இஸ்மைலோவ்ஸ்கி பாலத்தை நோக்கி நகர்ந்தன. ஆனால் திடீரென்று திரு. கோல்யாட்கின் கயிற்றை இழுத்து வண்டியை நிறுத்தினார்; இஸ்மைலோவ்ஸ்கி பாலத்திற்குப் பதிலாக வேறு ஒரு தெருவிற்குத் திரும்புமாறு கெஞ்சும் குரலில் கேட்டுக்கொண்டார். சாரதி அந்தத் தெருவில் வண்டியைத் திருப்பினான்; பத்து நிமிடங்களுக்குப் பிறகு, திரு. கோல்யாட்கின் புதிதாக அமர்த்திய வண்டி, அந்த உயர் அதிகாரி தங்கியிருந்த வீட்டின் முன் வந்து நின்றது. திரு. கோல்யாட்கின் வண்டியிலிருந்து இறங்கி, சாரதியிடம் காத்திருக்குமாறு பணிவாகக் கேட்டுக்கொண்டார்; பிறகு, இதயம் படபடக்க இரண்டாவது மாடிக்கு ஓடினார். மணி கட்டப்பட்டிருந்த கயிற்றை இழுத்தார், கதவு திறந்தது; இப்போது நம் கதாநாயகன் அந்த உயர் அதிகாரியின் வரவேற்பறையில் நின்றுகொண்டிருந்தார்.

"அந்த உயர் அதிகாரி வீட்டில் இருக்கிறாரா?" என்று கதவைத் திறந்த நபரிடம் திரு. கோல்யாட்கின் கேட்டார்.

"உங்களுக்கு என்ன வேலை?" என்று கேட்ட அந்தப் பணியாள், திரு. கோல்யாட்கினை மேலிருந்து கீழாக உற்று நோக்கினான். "அன்பரே, என் பெயர்... கோல்யாட்கின்—ஒரு அரசு ஊழியர், 'டிட்யுலர் கவுன்சிலர்' கோல்யாட்கின். சும்மா... அதாவது, ஒரு விளக்கம் அளிக்கத்தான்..."

"நீங்கள் காத்திருக்க வேண்டும்; இப்போது அது சாத்தியமில்லை..."

"அன்பரே, என்னால் காத்திருக்க முடியாது; என் வேலை மிக முக்கியமானது—சற்றும் தாமதிக்க முடியாத விஷயம்..."

"ஆனால் யார் உங்களை அனுப்பியது? உங்களிடம் ஆவணங்கள் ஏதேனும் உள்ளனவா?.."

"இல்லை அன்பரே, நான் என் சொந்த முயற்சியில்தான் வந்திருக்கிறேன்... என் வருகையைத் தெரிவியுங்கள்—ஒரு விளக்கம் அளிக்க வந்திருப்பதாகச் சொல்லுங்கள். உங்களுக்கு மிகவும் கடமைப்பட்டிருப்பேன்..."

"அது முடியாது. யாரையும் அனுமதிக்கக்கூடாது என்று உத்தரவு; உள்ளே விருந்தினர்கள் இருக்கிறார்கள். தயவுசெய்து காலை பத்து மணிக்கு வாருங்கள்..."

"என் வருகையைத் தெரிவியுங்கள்; என்னால் முடியாது—காத்திருப்பது எனக்குச் சாத்தியமே இல்லை... இதற்கு நீங்கள்தான் பொறுப்பேற்க வேண்டியிருக்கும்..."

"அட, போய்த் தெரிவியுங்களேன்; என்ன விஷயம்—காலணி தேய்ந்துவிடும் என்ற பயமா?" என்று மற்றொரு பணியாள் கேட்டான்; அவன் அதுவரை பெஞ்சில் சாய்ந்து அமர்ந்து ஒரு வார்த்தைகூடப் பேசாமல் இருந்தவன்.

"காலணி தேய்வதா! யாரையும் அனுமதிக்கக்கூடாது என்று அவர் உத்தரவிட்டிருக்கிறார், தெரியுமா? அதற்கெல்லாம் காலை நேரம்தான் ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது."

"தெரிவியுங்கள். உங்கள் நாக்கு விழுந்துவிடுமா என்ன?"

"சரி, நான் தெரிவிக்கிறேன்—என் நாக்கு ஒன்றும் விழுந்துவிடாது. ஆனால் அவர் உத்தரவிட்டிருந்தார்—அதாவது பார்வையாளர்களை அனுமதிக்கக்கூடாது என்று. சரி, அப்படியானால் அந்த அறைக்குள் வாருங்கள்."

திரு. கோல்யாட்கின் முதல் அறைக்குள் நுழைந்தார்; மேஜையின் மீது ஒரு கடிகாரம் இருந்தது. அவர் அதைப் பார்த்தார்: மணி எட்டுரை. ஒரு கவலை அவரது நெஞ்சைத் தாக்கியது. அவர் திரும்பிச் செல்ல முற்பட்டார், ஆனால் அதே கணத்தில் அடுத்த அறையின் வாசலில் நின்றுகொண்டிருந்த ஒல்லியான பணியாள் ஒருவர், திரு. கோல்யாட்கினின் பெயரை உரத்த குரலில் அறிவித்தார். "என்ன ஒரு சத்தமான குரல்!" என்று விவரிக்க முடியாத வேதனையுடன் நம் கதாநாயகன் நினைத்துக்கொண்டார். "நீங்கள் அதைச் சொல்லியிருந்தால்தான்... அதாவது... நான் மிகுந்த பணிவுடனும் மரியாதையுடனும் ஒரு விளக்கத்தை அளிக்க வந்திருக்கிறேன் என்று... அவர் என்னைச் சந்திக்கத் தயவு காட்டுவாரா என்று... ஆனால் இப்போது எல்லாம் பாழாகிவிட்டது, என் முழு முயற்சியும் வீணாகிவிட்டது; இருந்தாலும்... சரி—பரவாயில்லை..." இருப்பினும், இது குறித்துச் சிந்திக்க அவகாசம் இருக்கவில்லை. வீட்டுப் பணியாளர் திரும்பி வந்து, "தயவுசெய்து இந்தப் பக்கம் வாருங்கள்" என்று கூறி, திரு. கோல்யாட்கினை அவரது பணி அறைக்குள் அழைத்துச் சென்றார்.

அறைக்குள் நுழைந்ததும், நம் கதாநாயகனுக்குக் கண்கள் இருண்டுபோனது போன்ற உணர்வு ஏற்பட்டது; ஏனெனில், அவரால் எதையும் பார்க்க முடியவில்லை. இருப்பினும், இரண்டு அல்லது மூன்று உருவங்கள் அவர் கண்களுக்கு முன்னால் மின்னின: "ஆஹா, அவர்கள் விருந்தினர்களாகத்தான் இருக்க வேண்டும்," என்று திரு. கோல்யாட்கின் நினைத்தார். இறுதியாக, அந்த இருளுக்கு மத்தியில் ஒரு நட்சத்திரம் தெரிவதை அவர் தெளிவாகக் காணத் தொடங்கினார்......அவரது மேன்மைதங்கியவரின் வால்-கோட் (tailcoat); பின்னர், படிப்படியாகத் தன் கவனத்தை கருப்பு வால்-கோட்டின் மீது திருப்பினார்; இறுதியில், முழுமையாகச் சிந்திக்கும் நிலையை அடைந்தார்...

"என்ன?" என்று திரு. கோல்யாட்கினுக்கு மேலே ஒரு பரிச்சயமான குரல் கேட்டது.

"தலைப்புக்குரிய ஆலோசகர் (Titular Councillor) கோல்யாட்கின், உங்கள் மேன்மைதங்கியவரே."

"சரி, என்ன விஷயம்?"

"நான் ஒரு விளக்கம் அளிக்க வந்திருக்கிறேன்..."

"என்ன? ... எப்படி? ..."

"அப்படித்தான். அதாவது—நான் ஒரு விளக்கம் அளிக்க வந்திருக்கிறேன், உங்கள் மேன்மைதங்கியவரே..."

"ஆனால் நீங்கள்... நீங்கள் யார்? ..."

"தி-தி-திரு. கோல்யாட்கின், உங்கள் மேன்மைதங்கியவரே, தலைப்புக்குரிய ஆலோசகர்."

"சரி, அப்படியானால் உங்களுக்கு என்ன வேண்டும்?"

"அதாவது—நான் உங்களை ஒரு தந்தையாகக் கருதுகிறேன்; நான் சொந்த விவகாரங்களிலிருந்து விலகிவிடுகிறேன், மேலும்... தயவுசெய்து என் எதிரியிடமிருந்து என்னைக் காப்பாற்றுங்கள்—இதுதான் நிலைமை!"

"இது என்ன? ..."

"இது தெரிந்ததே..."

"என்ன தெரிந்திருக்கிறது?"

திரு. கோல்யாட்கின் மௌனமாக இருந்தார்; அவரது தாடை லேசாகத் துடிக்கத் தொடங்கியது...

"சொல்லுங்கள்?"

"நான் நினைத்தேன்—இது ஒரு கண்ணியமான செயல், உங்கள் மேன்மைதங்கியவரே... அதாவது, ஒரு மேலதிகாரியைத் தந்தையாகக் கருதுவது ஒரு கண்ணியமான செயல் என்று... அதாவது, தயவுசெய்து என்னைக் காப்பாற்றுங்கள்—நான் க-க-கண்ணீருடன் கெஞ்சுகிறேன்—மேலும் அத்தகைய... அத்தகைய உணர்வுகள்... ஊ... ஊ... ஊக்கப்படுத்தப்பட வேண்டும் என்று..."

அவரது மேன்மைதங்கியவர் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டார். சில கணங்களுக்கு, நம் கதாநாயகனால் எதையும் பார்க்க முடியவில்லை. அவரது நெஞ்சு இறுக்கமாக உணர்ந்தது. அவரால் மூச்சு விடுவதே கடினமாக இருந்தது. தான் எங்கே நிற்கிறோம் என்று அவருக்குத் தெரியவில்லை... அவர் அவமானத்தையும் சோகத்தையும் உணர்ந்தார். அடுத்து என்ன நடந்தது என்பது கடவுளுக்கே வெளிச்சம்... சுயநினைவு திரும்பியதும், அந்த மேன்மைதங்கியவர் தனது விருந்தினர்களுடன் உரையாடிக்கொண்டிருப்பதைக் கண்டார்—ஏதோ ஒன்றைப் பற்றி மிகவும் கடுமையாகவும் உறுதியாகவும் பேசிக்கொண்டிருந்ததாகத் தோன்றியது. திரு. கோல்யாட்கின் உடனடியாக விருந்தினர்களில் ஒருவரை அடையாளம் கண்டுகொண்டார். அவர் ஆண்ட்ரே பிலிப்போவிச்; ஆனால் மற்றவரை... அந்த முகம் கூட பரிச்சயமானதாகத் தோன்றியது—வயது முதிர்ந்த, உயரமான, பருமனான உருவம்; அடர்த்தியான புருவங்கள், கன்னங்களில் வளர்ந்த மீசை (side-whiskers) மற்றும் உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தும் கூர்மையான பார்வை ஆகியவை அவரது அடையாளங்களாக இருந்தன. அந்த அந்நியர் கழுத்தில் ஒரு பதக்கத்தை அணிந்திருந்தார், வாயில் ஒரு சிறிய சுருட்டு இருந்தது. அவர் புகைபிடித்துக்கொண்டிருந்தார்; வாயிலிருந்து அந்தச் சுருட்டை எடுக்காமலே, அவ்வப்போது திரு. கோல்யாட்கினைப் பார்த்தவாறு அர்த்தமுள்ள வகையில் தலையசைத்துக்கொண்டிருந்தார். திரு. கோல்யாட்கினுக்குச் சற்று சங்கடமாக இருந்தது; அவர் பார்வையைத் திருப்பியபோது, ​​மிக விசித்திரமான மற்றொரு விருந்தினரைக் கவனித்தார். கதவு நிலையில்—முன்பொருமுறை நடந்ததைப் போலவே, அது ஒரு கண்ணாடி என்று நம் கதாநாயகன் அதுவரை தவறாக நினைத்திருந்த அந்த இடத்தில்—அங்கே... எல்லோருக்கும் தெரிந்த அந்த நபர் தோன்றினார்: திரு. கோல்யாட்கினின் மிக நெருங்கிய அறிமுகமானவர் மற்றும் நண்பர். உண்மையில், அதுவரை திரு. கோல்யாட்கின் ஜூனியர் வேறொரு சிறிய அறையில் அவசரமாக எதையோ எழுதிக்கொண்டிருந்தார்; இப்போது அவர் தேவைப்பட்டார்—அதனால் அங்கே தோன்றினார், கக்கத்தில் காகிதங்களைச் செருகிக்கொண்டு. அவர் 'மாண்புமிகு' அதிகாரியை அணுகினார்; தனக்குச் சிறப்பு கவனம் கிடைக்கும் என்பதை முன்கூட்டியே உணர்ந்தவராக, மிகுந்த சாதுர்யத்துடன் அந்த உரையாடலிலும் ஆலோசனையிலும் தன்னை இணைத்துக்கொண்டார். அவர் ஆண்ட்ரி ஃபிலிப்போவிச்சிற்குச் சற்றுப் பின்னாலும், சுருட்டு பிடித்துக்கொண்டிருந்த அந்த அந்நியருக்குப் பின்னாலும் தன்னை ஓரளவு மறைத்துக்கொண்டு நின்றார். கண்ணியமான முறையில் ஒட்டுக்கேட்டுக் கொண்டிருந்த அந்த உரையாடலில் திரு. கோல்யாட்கின் ஜூனியர் மிகுந்த ஆர்வம் காட்டுவது போல் தெரிந்தது; அவர் தலையசைத்தார், குட்டிக்குட்டி அடிகளாக நடந்தார், புன்னகைத்தார், மேலும் 'மாண்புமிகு' அதிகாரியை அடிக்கடி பார்த்தார்—தானும் ஒரு வார்த்தை பேச அனுமதிக்குமாறு தன் கண்களால் கெஞ்சுவது போல இருந்தது அது. "பாவி!" என்று நினைத்த திரு. கோல்யாட்கின், அறியாமலேயே ஒரு அடி முன்னே வைத்தார். அந்தத் தருணத்தில், ஜெனரல் திரும்பி, சற்று தயக்கத்துடன் திரு. கோல்யாட்கினையே அணுகினார்.

"சரி, மிகவும் நல்லது; நீங்கள் இப்போது போகலாம்—கடவுள் உங்களை ஆசீர்வதிக்கட்டும்." "உங்கள் விஷயத்தை நான் பரிசீலித்து, உங்களை வெளியே அழைத்துச் செல்ல ஏற்பாடு செய்கிறேன்..." ஜெனரல் அடர்த்தியான பக்கவாட்டு மீசை வைத்திருந்த அந்த அந்நியரைப் பார்த்தார். அவரும் ஒப்புதலாகத் தலையசைத்தார்.

தான் வேறொருவராகத் தவறாகக் கருதப்படுகிறோம் என்பதையும், தனக்கு அளிக்கப்பட வேண்டிய சரியான வரவேற்பு அளிக்கப்படவில்லை என்பதையும் திரு. கோல்யாட்கின் தெளிவாக உணர்ந்தார். "எப்படியாவது, நான் என் தரப்பு விளக்கத்தைச் சொல்லியே ஆக வேண்டும்," என்று அவர் நினைத்தார். "'விஷயம் இதுதான், மாண்புமிகு அவர்களே' என்று நான் சொல்ல வேண்டும்." குழப்பத்தில் அவர் தன் பார்வையைத் தரையை நோக்கித் தாழ்த்தினார்; அப்போது அவருக்குப் பெரும் ஆச்சரியம் அளிக்கும் வகையில், 'மாண்புமிகு' அதிகாரியின் பூட்ஸ் காலணிகளில் ஒரு பெரிய வெள்ளை நிறப் பகுதியைக் கண்டார். "அவை கிழிந்துவிட்டனவா?" என்று திரு. கோல்யாட்கின் வியந்தார். இருப்பினும், விரைவில் அவர் ஒரு விஷயத்தைக் கண்டறிந்தார்: மாண்புமிகு அதிகாரியின் காலணிகள் எங்கும் பிளக்கவில்லை; மாறாக, அவை ஒளியைப் பிரதிபலிக்கின்றன—பளபளப்பான 'பேட்டன்ட் லெதர்' (patent leather) வகையைச் சேர்ந்தவை என்பதால் இது இயல்பான ஒன்றே. "இதைத்தான் 'ஹைலைட்' (highlight) என்று சொல்வார்கள்," என்று நம் கதாநாயகன் நினைத்தார்; "இது பெரும்பாலும் ஓவியர்களின் கூடங்களில் பயன்படுத்தப்படும் சொல்; மற்ற இடங்களில் இத்தகைய பிரதிபலிப்பு 'லைட் எட்ஜ்' (light edge) என்று அழைக்கப்படுகிறது." பின்னர் திரு. கோல்யாட்கின் நிமிர்ந்து பார்த்தார்; பேச வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டதை உணர்ந்தார், ஏனெனில் நிலைமை மோசமாகிவிடக்கூடும்... நம் கதாநாயகன் ஒரு அடி முன்னே வைத்தார்.

"விஷயம் இதுதான், மாண்புமிகு அவர்களே," என்று அவர் கூறினார், "ஆனால் இக்காலத்தில் போலியான வேடங்கள் எடுபடாது."

அந்த ஜெனரல் எந்தப் பதிலும் அளிக்காமல், அழைப்பு மணியின் கயிற்றை பலமாக இழுத்தார். நம் கதாநாயகன் மேலும் ஒரு அடி முன்னே வைத்தார்.

"அவன் ஒரு இழிந்த, கேடுகெட்ட மனிதன், மாண்புமிகு அவர்களே," என்று நம் கதாநாயகன் கூறினார்—அச்சத்தால் உறைந்துபோய், தன்னை மறந்த நிலையில் இருந்தாலும், அதே சமயம் துணிச்சலுடனும் உறுதியுடனும் அந்தத் தகுதியற்ற தனது 'இரட்டை'யைச் சுட்டிக்காட்டினார்; அந்த நபர் அப்போதுதான் அந்த அதிகாரியின் அருகில் பரபரப்பாக இயங்கிக்கொண்டிருந்தார். "விஷயம் இதுதான்; நான் ஒரு குறிப்பிட்ட நபரைப் பற்றிக் குறிப்பிடுகிறேன்." திரு. கோல்யாட்கினின் வார்த்தைகளைத் தொடர்ந்து ஒரு சலசலப்பு ஏற்பட்டது. ஆண்ட்ரி ஃபிலிப்போவிச் மற்றும் அந்த அறிமுகமில்லாத நபர் ஆகியோர் தலையசைத்தனர்; மாண்புமிகு அதிகாரி பணியாளர்களை அழைப்பதற்காகப் பொறுமையின்றித் தனது முழு பலத்தையும் கொண்டு அழைப்பு மணியின் கயிற்றை இழுத்தார். இந்தச் சூழலில், இளைய திரு. கோல்யாட்கின் (Mr. Golyadkin Jr.) முன்னே வந்தார்.

"மாண்புமிகு அவர்களே," என்று அவர் கூறினார், "பேசுவதற்குத் தங்கள் அனுமதியைத் தாழ்மையுடன் கோருகிறேன்." இளைய திரு. கோல்யாட்கினின் குரலில் மிகுந்த உறுதித்தன்மை வெளிப்பட்டது; அவரது தோற்றம்......தான் முழு உரிமையுடன் செயல்படுவதாக உணர்ந்ததை அது வெளிப்படுத்தியது.

"நான் உங்களிடம் கேட்கலாமா," என்று அவர் மீண்டும் தொடங்கினார்—உயர் அதிகாரியின் பதிலை முன்கூட்டியே ஊகித்த ஆர்வத்துடன், இம்முறை திரு. கோல்யாட்கினை நோக்கித் திரும்பியவாறு—"யாருடைய முன்னிலையில் நீங்கள் இப்படிப் பேசுகிறீர்கள் என்று நான் கேட்கலாமா? யாருக்கு முன்னால் நிற்கிறீர்கள்? யாருடைய பணி அறையில் (study) இருக்கிறீர்கள்?" இளைய திரு. கோல்யாட்கின் மிகுந்த பரபரப்புடன் இருந்தார்; கோபத்தாலும் ஆத்திரத்தாலும் அவரது முகம் சிவந்து தகித்தது, கண்களில் கண்ணீரும் கூடத் துளிர்த்திருந்தது.

"பசாவ்ரியுகோவ் குடும்பத்தினர்!" பணி அறையின் வாசலில் தோன்றிய ஒரு பணியாள் உரத்த குரலில் கூவினான். "சிறந்த உயர்குடி குடும்பம், பூர்வீகம் 'லிட்டில் ரஷ்யா' (Little Russia)," என்று திரு. கோல்யாட்கின் நினைத்தார்; அதே கணத்தில் ஒரு கை தன் முதுகில் மிகவும் நெருக்கமான பாவனையுடன் அழுத்துவதை உணர்ந்தார்; பின்னர் மற்றொரு கையும் அவர் முதுகில் அழுத்தியது. திரு. கோல்யாட்கினின் அந்த இழிவான இரட்டை உருவம் (twin) முன்னால் பரபரப்பாகச் சென்று வழி காட்டிக்கொண்டிருந்தது; அந்த அறையின் பெரிய இரட்டைக்கதவுகளை நோக்கித் தான் அழைத்துச் செல்லப்படுவதை நமது கதாநாயகன் தெளிவாகக் கண்டார். "ஓல்சுஃபி இவானோவிச்சின் வீட்டில் இருந்தது போலவே," என்று நினைத்தபடியே அவர் வரவேற்பறைக்கு (antechamber) வந்து சேர்ந்தார். சுற்றும் முற்றும் பார்த்தபோது, ​​உயர் அதிகாரியின் பணியாளர்கள் இருவரையும், தனக்கு அருகிலேயே அந்த இரட்டை உருவத்தையும் கண்டார்.

"மேலங்கி, மேலங்கி, மேலங்கி—என் நண்பனின் மேலங்கி! என் மிகச்சிறந்த நண்பனின் மேலங்கி!" என்று அந்த இழிந்த ஆள் கூச்சலிட்டான்; ஒருவரிடமிருந்து மேலங்கியைப் பறித்து, ஒரு கேவலமான, தீய ஏளனச் செயலாக அதை நேராகத் திரு. கோல்யாட்கினின் தலைக்கு மேல் வீசினான். அந்த மேலங்கியிலிருந்து தன்னை விடுவித்துக்கொள்ளப் போராடிய மூத்த திரு. கோல்யாட்கின், அந்தப் பணியாளர்கள் இருவரும் சிரிப்பதைக் தெளிவாகக் கேட்டார். ஆயினும், வேறு எதையும் பொருட்படுத்தாமல், அவர் வரவேற்பறையிலிருந்து வெளியேறி, வெளிச்சம் நிறைந்த படிக்கட்டுகளில் வந்து நின்றார். இளைய திரு. கோல்யாட்கின் அவரைப் பின்தொடர்ந்தார்.

"விடைபெறுகிறேன், உயர் அதிகாரியே!" என்று மூத்த திரு. கோல்யாட்கினை நோக்கி அவர் கூச்சலிட்டார்.

"பாவி!" என்று நமது கதாநாயகன் ஆத்திரத்தில் முணுமுணுத்தார்.

"அப்படியானால், ஒரு பாவி..."

"ஒழுக்கங்கெட்ட மனிதன்!"

"அப்படியானால், ஒரு ஒழுக்கங்கெட்ட மனிதன்..." என்று அந்தத் தகுதியற்ற எதிராளி, கண்ணியமிக்க திரு. கோல்யாட்கினிடம் பதிலளித்தான்; தனக்கே உரித்தான இழிவான தன்மையுடன், அவன் படிக்கட்டின் மேலிருந்து திரு. கோல்யாட்கினின் கண்களை இமைக்காமல் நேராக உற்று நோக்கினான்; அது அவரை மேலே வருமாறு அழைப்பது போல் இருந்தது. கோபமும் வெறுப்பும் கொண்ட நம் கதாநாயகன் துப்பிவிட்டு, வராண்டாவை நோக்கி ஓடினான்; அவன் மிகுந்த மனக்குழப்பத்தில் இருந்ததால், தன்னை யார் வண்டியில் ஏற்றினார்கள் அல்லது எப்படி ஏற்றினார்கள் என்பது அவனுக்குச் சிறிதும் நினைவில் இல்லை. சுயநினைவு திரும்பியபோது, ​​தான் ஃபோன்டாங்கா (Fontanka) ஆற்றங்கரையோரம் அழைத்துச் செல்லப்படுவதைக் கண்டான். "அப்படியானால், இஸ்மாயிலோவ்ஸ்கி பாலத்திற்குச் செல்கிறோமா?" என்று திரு. கோல்யாட்கின் நினைத்தான்... அந்தத் தருணத்தில், வேறு எதைப் பற்றியாவது சிந்திக்க அவன் விரும்பினான், ஆனால் அவனால் முடியவில்லை; அதே சமயம் அங்கே ஏதோ பயங்கரமான ஒன்று—விவரிக்க முடியாத ஒன்று—இருந்தது... "சரி, போகட்டும்!" என்று முடிவெடுத்த நம் கதாநாயகன், இஸ்மாயிலோவ்ஸ்கி பாலத்தை நோக்கிச் சென்றான்.
XIII

...வானிலை சீரடையத் தொடங்குவது போல் தோன்றியது. உண்மையில், அதுவரை அடர்த்தியாகப் பொழிந்து கொண்டிருந்த ஈரமான பனிப்பொழிவு, மெல்ல மெல்லக் குறைந்து இறுதியில் கிட்டத்தட்ட நின்றே போனது. வானம் கண்ணுக்குத் தெரியத் தொடங்கியது; அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாகச் சிறிய நட்சத்திரங்கள் மின்னத் தொடங்கின. சூழல் ஈரம் மற்றும் சேற்றுடன், புழுக்கமாகவும் மூச்சுத் திணற வைப்பதாகவும் இருந்தது—குறிப்பாக ஏற்கனவே மூச்சுவிடச் சிரமப்பட்டுக் கொண்டிருந்த திரு. கோல்யாட்கினுக்கு இது மிகவும் கடினமாக இருந்தது. நனைந்து கனத்திருந்த அவனது மேலங்கி, ஒருவித விரும்பத்தகாத வெதுவெதுப்பான ஈரப்பதத்துடன் அவன் உடல் உறுப்புகளைக் குளிரச் செய்தது; அதே சமயம் அதன் எடை, ஏற்கனவே பலவீனமடைந்திருந்த அவனது கால்களைத் தள்ளாடச் செய்தது. காய்ச்சல் காரணமாக உடல் முழுவதும் கூர்மையான, குத்தும் உணர்வுடன் கூடிய நடுக்கம் பரவியது; கடும் சோர்வு அவனது உடலில் குளிர்ந்த, நோயுற்ற தன்மையிலான வியர்வையை வரவழைத்தது. இதனால், எல்லாமே எப்படியோ, நிச்சயமாக, தவிர்க்க முடியாமல் நன்மைக்கே முடியும் என்ற தனக்குப் பிடித்தமான வாசகத்தை—தனக்கே உரித்தான உறுதியுடனும் மனவுறுதியுடனும்—மீண்டும் சொல்லிக்கொள்ளும் வாய்ப்பை அந்தத் தருணத்தில் அவன் தவறவிட்டான். "இருப்பினும், தற்போதைக்கு நிலைமை அவ்வளவு மோசமாக இல்லை," என்று உறுதியான மனதுடைய நம் கதாநாயகன் தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொண்டான்; அதே சமயம், தண்ணீரைத் தாங்க முடியாத அளவுக்கு முழுமையாக நனைந்திருந்த தனது வட்ட வடிவத் தொப்பியின் விளிம்பிலிருந்து எல்லா திசைகளிலும் வழிந்தோடிய குளிர்ந்த நீர்த்துளிகளை அவன் முகத்திலிருந்து துடைத்துக்கொண்டான். நிலைமை அவ்வளவு மோசமாக இல்லை என்று நினைத்தபடியே, ஓல்சுஃபி இவனோவிச்சின் முற்றத்தில் விறகு குவியலுக்கு அருகில் கிடந்த ஒரு தடிமனான மரக்கட்டையின் மீது அமர அவன் முயன்றான். நிச்சயமாக, ஸ்பானியப் பாணிக் காதல் பாடல்கள் (serenades) அல்லது பட்டுத் கயிறு ஏணிகள் பற்றிச் சிந்திப்பதில் இனி எந்தப் பயனும் இருக்கவில்லை; ஆயினும், ஒரு தனிமையான மூலை அவருக்குத் தேவைப்பட்டது—முற்றிலும் கதகதப்பானதாக இல்லாவிட்டாலும், வசதியான மற்றும் மறைவான ஒரு இடம். ஓல்சுஃபி இவனோவிச்சின் (Olsufy Ivanovich) வீட்டின் முகப்பு அறையில் உள்ள அந்த ஒரு குறிப்பிட்ட மூலையைப் பற்றி அவர் தீவிரமாக யோசித்தார்—இதை இங்கே குறிப்பிடுவது அவசியம்—ஏனெனில், இந்த உண்மைக் கதையின் ஆரம்பத்தில், நமது கதாநாயகன் ஒருமுறை அங்கே இரண்டு மணி நேரம் நின்றிருந்தான்: ஒரு அலமாரிக்கும் பழைய மடிக்கக்கூடிய திரைக்கும் (folding screen) இடையில், வீட்டு உபயோகமற்ற பொருட்கள், பயனற்ற குப்பைகள் மற்றும் தூக்கி எறியப்பட்ட பழைய சாமான்களுக்கு நடுவே அவன் நின்றிருந்தான். உண்மை என்னவென்றால், திரு. கோல்யாட்கின் (Mr. Golyadkin) ஏற்கனவே ஓல்சுஃபி இவனோவிச்சின் முற்றத்தில் இரண்டு முழு மணி நேரங்களாகக் காத்திருந்தார். ஆயினும், அந்தப் பழைய, தனிமையான மற்றும் வசதியான மூலையைப் பொறுத்தவரை, முன்பு இல்லாத சில சிக்கல்கள் இப்போது இருந்தன. முதல் சிக்கல் என்னவென்றால், ஓல்சுஃபி இவனோவிச்சின் கடைசி விருந்து நிகழ்ச்சியில் நடந்த சம்பவத்திற்குப் பிறகு, அந்த இடம் அநேகமாக மற்றவர்களின் கவனத்திற்கு வந்திருக்கலாம் மற்றும் அது குறித்து சில முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கைகள் எடுக்கப்பட்டிருக்கலாம்; இரண்டாவதாக, கிளாரா ஓல்சுஃபிவ்னாவிடமிருந்து (Klara Olsufyevna) முன்நிர்ணயிக்கப்பட்ட ஒரு சிக்னலுக்காக அவர் காத்திருக்க வேண்டியிருந்தது—ஏனெனில் அத்தகையதொரு சிக்னல் கண்டிப்பாக இருந்தாக வேண்டும். விஷயங்கள் எப்போதும் அப்படித்தான் கையாளப்பட்டன; "இது எங்களுடன் தொடங்கவில்லை, எங்களுடன் முடியப்போவதும் இல்லை" என்ற பழமொழிக்கு ஏற்ப அது அமைந்திருந்தது. திரு. கோல்யாட்கின், நீண்ட காலத்திற்கு முன்பு தான் படித்த ஒரு நாவலையும் தற்செயலாக நினைவுகூர்ந்தார்; அதில் கதாநாயகி இதே போன்றதொரு சூழலில் ஆல்பிரட் (Alfred) என்பவருக்கு முன்நிர்ணயிக்கப்பட்ட சிக்னல் ஒன்றை அளித்திருந்தாள்.
...ஜன்னலில் ஒரு இளஞ்சிவப்பு நிற ரிப்பனைக் கட்டுவதன் மூலம். ஆனால், ஈரப்பதத்திற்கும் நிலையற்ற தன்மைக்கும் பெயர் பெற்ற செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க் காலநிலையில், அதுவும் இப்போது இரவில், ஒரு இளஞ்சிவப்பு ரிப்பனைப் பயன்படுத்துவது என்பது சாத்தியமே இல்லாத காரியம்; சுருக்கமாகச் சொன்னால், அது முற்றிலும் நடைமுறைக்கு ஒவ்வாத ஒன்று. "இல்லை, பட்டு நூலால் ஆன ஏணிகளைப் பயன்படுத்த இது ஏற்ற நேரமல்ல," என்று நம் கதாநாயகன் நினைத்தான். "இங்கேயே அமைதியாகவும் யாருடைய கவனத்தையும் ஈர்க்காமலும் இருப்பதுதான் நல்லது... உதாரணமாக, இதோ இந்த இடத்தில் நான் நிலை கொண்டால் என்ன?" — என்று அவன் முற்றத்தில், ஜன்னல்களுக்கு நேர் எதிரே, விறகு அடுக்கிற்கு அருகில் ஒரு இடத்தைத் தேர்ந்தெடுத்தான். நிச்சயமாக, அஞ்சல் வண்டி ஓட்டுநர்கள் மற்றும் குதிரை வண்டி ஓட்டுநர்கள் எனப் பல அந்நியர்கள் அந்த முற்றத்தில் நடமாடிக்கொண்டிருந்தனர்; சக்கரங்களின் இரைச்சல், குதிரைகளின் கனைப்பு என அங்கே சத்தங்கள் நிறைந்திருந்தன; ஆனாலும் அது ஒரு வசதியான இடமாக இருந்தது: அவன் கவனிக்கப்பட்டாலும் இல்லாவிட்டாலும், ஒரு வகையில் அந்த நிகழ்வு நிழல்களுக்கு இடையே நடைபெறுவது ஒரு சாதகமாக அமைந்தது; யாராலும் திரு. கோல்யாட்கினைப் பார்க்க முடியாது, ஆனால் அவனால் எல்லாவற்றையும் தெளிவாகப் பார்க்க முடிந்தது. ஜன்னல்கள் பிரகாசமாக ஒளிர்ந்தன; ஓல்சுஃபி இவனோவிச்சின் வீட்டில் ஒரு பிரம்மாண்டமான விருந்து அல்லது கூட்டம் நடந்து கொண்டிருந்தது. இருப்பினும், அப்போது இசை எதுவும் கேட்கவில்லை. "அப்படியானால், இது நடன விருந்து (ball) அல்ல; வேறு ஏதோ ஒரு காரணத்திற்காக அவர்கள் கூடியிருக்கிறார்கள்," என்று நினைத்தபோது நம் கதாநாயகனுக்குச் சற்று ஏமாற்றமும் சோர்வும் ஏற்பட்டது. "ஆனால், அது உண்மையில் இன்றைக்குத்தானா?" என்ற எண்ணம் அவன் மனதில் மின்னியது. "தேதியை நான் தவறாகக் கணக்கிட்டுவிட்டேனா? எது வேண்டுமானாலும் நடந்திருக்கலாம்... ஒருவேளை... அந்த கடிதம் நேற்று எழுதப்பட்டு என்னிடம் வந்து சேராமல் போயிருக்கலாம்—அப்படி வந்து சேராமல் போனதற்கு அந்தத் துரோகி பெட்ருஷ்காதான் காரணமாக இருந்திருக்க வேண்டும்! அல்லது ஒருவேளை அது நாளைக்காக எழுதப்பட்டிருக்கலாம்—அதாவது, நான்... நான் எல்லாவற்றையும் நாளைதான் செய்ய வேண்டியிருந்திருக்கலாம்—அதாவது வண்டியுடன் காத்திருப்பது போன்றவற்றை..." இந்த எண்ணம் தோன்றியதும் நம் கதாநாயகன் உடல் நடுங்கிப்போனான்; சரிபார்ப்பதற்காகத் தன் பையில் இருந்த கடிதத்தை எடுக்க முயன்றான். ஆனால், அவனுக்கு அதிர்ச்சியளிக்கும் விதமாக, அந்தக் கடிதம் அவன் பையில் இல்லை. "இது எப்படிச் சாத்தியம்?" “...அரை-உயிராய் இருந்த திரு. கோல்யாட்கின் முணுமுணுத்தார், ‘அதை எங்கே விட்டுவிட்டேன்? அப்படியானால் அதைத் தொலைத்துவிட்டேனா? இதுதான் எல்லாவற்றிற்கும் மேலான கொடுமை!’ என்று அவர் இறுதியில் பெருமூச்சு விட்டார். ‘அது இப்போது தவறான கைகளில் சிக்கிக்கொண்டால் என்ன செய்வது? (அல்லது ஒருவேளை ஏற்கனவே சிக்கியிருக்கலாம்!) கடவுளே! இதனால் என்ன நேருமோ? ஏதோ ஒன்று நடக்கப்போகிறது—ஓ... ஓ, என் வெறுக்கத்தக்க விதியே!’ அப்போது, ​​தன் அவப்பெயருக்குரிய இரட்டை உருவம், அந்தப் பெரிய மேலங்கியைத் தன் தலைக்கு மேல் போர்த்திக்கொள்ளும்போதே, திரு. கோல்யாட்கினின் எதிரிகளிடமிருந்து அதைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டு, அந்தக்கடிதத்தைத் திருடவே திட்டமிட்டிருந்ததோ என்ற எண்ணத்தில் திரு. கோல்யாட்கின் இலையைப் போல நடுங்கினார். ‘அதுமட்டுமின்றி, அவன் விஷயங்களைத் தடுத்துக் கைப்பற்றிக்கொண்டிருக்கிறான்,’ என்று நம் கதாநாயகன் நினைத்தார், ‘அதற்கான ஆதாரம்... சரி, என்ன ஆதாரம்...’ ஆரம்பக்கட்ட அதிர்ச்சி மற்றும் பயத்தால் உறைந்துபோன நிலைக்குப் பிறகு, திரு. கோல்யாட்கினின் தலைக்கு இரத்தம் வேகமாக ஏறியது. முனகியபடியும் பற்களைக் கடித்தபடியும், அவர் தன் கொதிக்கும் தலையைப் பற்றிக்கொண்டு, அந்தச் சிறிய இருக்கையில் சரிந்து அமர்ந்து சிந்திக்கத் தொடங்கினார்... ஆனால் அவரது எண்ணங்கள் ஒன்றிணைய மறுத்தன. முகங்கள் கண்முன் மின்னின; நீண்ட காலத்திற்கு முன் மறக்கப்பட்ட சம்பவங்கள் நினைவுக்கு வந்தன—சில சமயங்களில் மங்கலாக, சில சமயங்களில் தெளிவாக; அர்த்தமற்ற பாடல்களின் துணுக்குகள் குறுக்கிட்டன... அந்த வேதனை—அந்த வேதனை இயல்புக்கு மீறியதாக இருந்தது! ‘கடவுளே!’ என்று நம் கதாநாயகன் நினைத்தார்; சற்று தேறி, நெஞ்சில் எழுந்த மெல்லிய விம்மலை அடக்கிக்கொண்டார். ‘என் துயரங்களின் அளவிட முடியாத ஆழத்தில் எனக்கு மன உறுதியைத் தந்தருளும்! நான் அழிந்துவிட்டேன்—முற்றிலும் நாசமாகிவிட்டேன்— என்பதில் சந்தேகமில்லை; இது இயற்கையான நிகழ்வுதான், ஏனெனில் வேறுவிதமாக நடந்திருக்க முடியாது. முதலாவதாக, நான் என் வேலையை இழந்துவிட்டேன்—நிச்சயமாக இழந்துவிட்டேன்; அது தவிர்க்க முடியாததாக இருந்தது... சரி, அதை எப்படியாவது சரிசெய்துவிடலாம் என்று வைத்துக்கொள்வோம்.’” "தொடக்கத்திற்குத் தேவையான பணம் என்னிடம் இருக்கிறது என்று நினைக்கிறேன்; பிறகு ஒரு சிறிய வீடு, கொஞ்சம் வீட்டு உபயோகப் பொருட்கள் பற்றிய விஷயம் இருக்கிறது... அதுமட்டுமின்றி, பெட்ருஷ்கா என்னுடன் இருக்கப்போவதில்லை. அந்தத் துரோகி இல்லாமலே நான் சமாளித்துவிடுவேன்... ஒரு வாடகைக்குக் குடியிருப்பவராக வாழ்வது, பார்த்தீர்களா; அது நல்லதுதான்! நீங்கள் விரும்பும் போதெல்லாம் வரலாம் போகலாம், தாமதமாக வீட்டுக்கு வருவதைப் பற்றி பெட்ருஷ்கா குறை சொல்லமாட்டான்—அப்படித்தான் அது; அதனால்தான் வாடகைக்குக் குடியிருப்பவராக இருப்பது நல்லது... சரி," "சரி, அதெல்லாம் இருக்கட்டும்; ஆனால் நான் ஏன் தவறான விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருக்கிறேன்? சரியான விஷயங்களைப் பற்றி இல்லையே?" - இந்தத் தருணத்தில், திரு. கோல்யாட்கினின் மனதில் தனது உண்மையான நிலைமை பற்றிய எண்ணம் மின்னல் வேகத்தில் வந்து சென்றது. அவர் சுற்றிலும் பார்த்தார். "கடவுளே! கடவுளே! நான் இப்போது என்ன பேசிக்கொண்டிருக்கிறேன்?" என்று நினைத்தபடி, காய்ச்சலால் தகிக்கும் தன் தலையைப் பிடித்தவாறு அவர் முற்றிலும் திகைத்து நின்றார்...

"நீங்கள் விரைவில் கிளம்பத் திட்டமிட்டிருக்கிறீர்களா, ஐயா?" என்று திரு. கோல்யாட்கினுக்கு மேலிருந்து ஒரு குரல் கேட்டது. திரு. கோல்யாட்கின் திடுக்கிட்டார்; ஆனால் அவருக்கு முன்னால் நின்றுகொண்டிருந்தது அவரது குதிரை வண்டி ஓட்டுநர்—அவரும் மழையில் நனைந்து நடுங்கிக்கொண்டிருந்தார்; பொறுமையின்மையாலும் சலிப்பாலும், விறகு அடுக்கிற்குப் பின்னால் என்ன செய்கிறார் என்று பார்க்க அவர் எட்டிப் பார்த்திருந்தார்.

"நான்... என் நண்பரே... ஒன்றுமில்லை... நான் விரைவில், மிக விரைவில் தயாராகிவிடுவேன்; நீங்கள் சற்றே காத்திருங்கள்..."

வண்டி ஓட்டுநர் தனக்குள்ளேயே முணுமுணுத்தபடி அங்கிருந்து நகர்ந்தார். "அவர் எதைப் பற்றி முணுமுணுக்கிறார்?" என்று திரு. கோல்யாட்கின் யோசித்தார்; அவர் கண்களில் கண்ணீர் திரண்டது. "எப்படியாயினும், நான் அவரை மாலைப் பொழுதில் வேலைக்கு அமர்த்தியிருக்கிறேன்; எனக்கு... அதற்கான உரிமை இருக்கிறது... அப்படித்தான்! நான் அவரை மாலைப் பொழுதில் அமர்த்தினேன், அவ்வளவுதான். நீங்கள் அங்கே சும்மா நின்றுகொண்டிருந்தாலும் அதனால் எந்த வித்தியாசமும் இல்லை. அது முழுக்க முழுக்க என் விருப்பம். நான் போகலாம் அல்லது போகாமலும் இருக்கலாம். நான் இங்கே விறகு அடுக்கிற்குப் பின்னால் நிற்பது... அது ஒரு பெரிய விஷயமே இல்லை... அதைப் பற்றி ஒரு வார்த்தை கூடச் சொல்ல உங்களுக்கு உரிமை இல்லை..." அதாவது, அந்த எஜமானர் விறகுக்காக வரிசையில் நிற்க *விரும்புகிறார்*, அதனால் அவர் விறகுக்காக வரிசையில் நிற்கிறார்... அவர் யாருடைய கௌரவத்தையும் களங்கப்படுத்தவில்லை—அப்படித்தான்! என் அன்பிற்குரிய அம்மையாரே, நீங்கள் தெரிந்துகொள்ள விரும்புவது அதுதான் என்றால், விஷயம் அப்படித்தான். ஆனால் அந்தக்குடிசையில்—என் அன்பிற்குரிய அம்மையாரே, விஷயம் என்னவென்றால், இன்றைய காலத்தில் யாரும் அப்படி வாழ்வதில்லை. அதுதான் முக்கியம்! ஆனால் நாகரிகமான நடத்தை இல்லாமல்—நமது இந்தத் தொழில்மயமான காலத்தில், என் அன்பிற்குரிய அம்மையாரே—நீங்கள் எங்கும் முன்னேற முடியாது; இதற்கு நீங்களே இப்போது ஒரு மோசமான உதாரணமாகத் திகழ்கிறீர்கள்... அதாவது, ஒருவர் ஒரு சாதாரண எழுத்தராகப் பணிபுரிந்து, கடற்கரையோரத்தில் உள்ள ஒரு குடிசையில் வசிக்க வேண்டும் என்பதுதான் அந்த எண்ணம். முதலாவதாக, என் அன்பிற்குரிய அம்மையாரே, கடற்கரையோரங்களில் சாதாரண எழுத்தர்கள் யாரும் இருப்பதில்லை; இரண்டாவதாக...அந்த 'போவிட்சிக்' (povytchik) ஆள் நமக்குச் சரிப்பட்டு வரமாட்டார். ஒரு உதாரணத்திற்குச் சொல்கிறேன்—நான் ஒரு விண்ணப்பத்தை அளித்து, நேரில் சென்று, "அவரே, நான் ஒரு 'போவிட்சிக்' ஆக விரும்புகிறேன்... எதிரிகளிடமிருந்து என்னைக் காப்பாற்றுங்கள்..." என்று கேட்பதாக வைத்துக்கொள்வோம். அப்போது அவர்கள் என்ன சொல்வார்கள் தெரியுமா? "இங்கே எவ்வளவோ 'போவிட்சிக்'கள் இருக்கிறார்கள்; இது ஒன்றும் 'மேடம் ஃபால்பாலா'வின் (Madame Falbala) இடம் அல்ல—அங்கேதான் நீங்கள் 'முறையான நடத்தையைக்' கற்றுக்கொண்டீர்கள் (ஆனால் நீங்களோ அந்த நடத்தையின் மிக மோசமான ஒரு உதாரணம்)." முறையான நடத்தை என்றால் என்ன தெரியுமா? வீட்டிலேயே இருப்பது, தந்தையை மதிப்பது, மற்றும் சரியான நேரம் வரும் வரை மணமகன் தேடுவதைப் பற்றிச் சிந்திக்காமல் இருப்பது. மணமகன்கள் உரிய காலத்தில் தானாகவே வருவார்கள்—அதுதான் இயல்பு! நிச்சயமாக, சில திறமைகள் தேவைதான்—அவ்வப்போது பியானோ வாசிப்பது, பிரெஞ்சு பேசுவது, வரலாறு, புவியியல், இறைவனின் சட்டம் மற்றும் கணக்கு வழக்குகளைத் தெரிந்துகொள்வது—இவைதான்!—ஆனால் இதற்கு மேல் எதுவும் தேவையில்லை. அதோடு சமையலறை; நல்ல குடும்பப் பின்னணியில் வளர்ந்த ஒரு இளம் பெண்ணின் கடமைகளில் சமையலறை என்பது மிக முக்கியமானது! இல்லையென்றால் என்ன நடக்கும்? முதலாவதாக, என் அன்பிற்குரிய பெண்ணே, கண்ணியமான எஜமானியே, அவர்கள் உங்களை சும்மா விட்டுவிட மாட்டார்கள்; உங்களைத் தேடி ஒரு படையையே அனுப்புவார்கள், பிறகு—உடனடியாக—உங்களை ஒரு கன்னியாஸ்திரீ மடத்திற்கு (convent) அனுப்பிவிடுவார்கள். பிறகு என்னவாகும்? அப்போது நான் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறீர்கள்? சில முட்டாள்தனமான நாவல்களில் வருவது போல, நான் அருகில் உள்ள ஒரு குன்றின் மீது ஏறி, உங்கள் சிறைச்சாலையின் குளிர்ந்த சுவர்களைப் பார்த்துக்கொண்டே கண்ணீர் விட்டு, இறுதியில் அந்தப் பரிதாபகரமான ஜெர்மானியக் கவிஞர்கள் மற்றும் நாவலாசிரியர்களின் பாணியில் இறந்துபோக வேண்டுமா—அப்படித்தானே நீங்கள் நினைக்கிறீர்கள்? ஆம்; முதலாவதாக, ஒரு நண்பனாகச் சொல்கிறேன், காரியங்கள் அப்படிச் செய்யப்படுவதில்லை; இரண்டாவதாக, அந்தப் பிரெஞ்சுப் புத்தகங்களை வாசிக்க உங்களை அனுமதித்ததற்காக உங்களுக்கும் உங்கள் பெற்றோருக்கும் நான் தகுந்த தண்டனை (அடி) கொடுப்பேன்; ஏனெனில் பிரெஞ்சுப் புத்தகங்கள் உங்களுக்கு நல்ல எதையும் கற்றுத்தரப் போவதில்லை. அவற்றில் விஷம் இருக்கிறது—மிகவும் ஆபத்தான விஷம் இருக்கிறது! அல்லது நீங்கள் என்ன நினைக்கிறீர்கள்—நான் ஒரு கேள்வி கேட்கட்டுமா—நாம் சும்மா எந்தத் தடங்கலுமின்றி ஓடிப்போய்... உங்களுக்குத் தெரியுமல்லவா... கடலோரத்தில் ஒரு சிறிய குடிலைக் கண்டுபிடித்து[46] அங்கே தங்கிவிடுவோம் என்றா? அங்கே கொஞ்சிப் பேசி, நம் உணர்வுகளைப் பகிர்ந்துகொண்டு, சுகபோகமாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் வாழ்நாள் முழுவதையும் கழிப்போம் என்றா? பிறகு, ஒரு குட்டிப் பாப்பா பிறக்கும்போது... நாம் நேராக... அதாவது... நம் தந்தையிடம்—அதாவது அரசு ஆலோசகர் ஓல்சுஃபி இவானோவிச்சிடம்—சென்று, "இதோ பாருங்கள், ஒரு குழந்தை வந்துவிட்டது; எனவே இப்போது அந்தச் சாபத்தை நீக்கி, இந்த மகிழ்ச்சியான தம்பதியை ஆசீர்வதிக்க இதுவே சரியான தருணம் அல்லவா?" என்று கேட்போம் என்றா? இல்லை, என் அன்பிற்குரிய அம்மையாரே; விஷயங்கள் அப்படி நடப்பதில்லை. முதலாவதாக, அங்கே கொஞ்சிக் குலாவல்கள் எதுவும் இருக்காது—அதை நீங்கள் எதிர்பார்க்கவே வேண்டாம். இக்காலத்தில், கணவனே எஜமான், என் அன்பிற்குரிய அம்மையாரே; ஒரு நல்ல, நற்பண்புகள் கொண்ட மனைவி எல்லாவற்றிலும் அவனுக்குப் பிடித்தபடியே நடக்க வேண்டும். இன்றைய நாட்களில்—நமது இந்தத் தொழில்மயமான காலத்தில்—மக்கள் பாசப் பெருக்கை வெளிப்படுத்துவதை விரும்புவதில்லை; ஜீன்-ஜாக் ரூசோவின் காலமெல்லாம் எப்போதோ முடிந்துவிட்டது. உதாரணமாக, ஒரு கணவன் வேலையிலிருந்து பசியுடன் வீடு திரும்புகிறான் என்று வைத்துக்கொள்வோம்—அவன், "அன்பே, சாப்பிடுவதற்கு ஏதேனும் இருக்கிறதா? கொஞ்சம் வோட்கா? கொஞ்சம் ஹெர்ரிங் மீன்?" என்று கேட்கிறான். அப்படியானால், நீங்கள் அந்த வோட்காவையும் ஹெர்ரிங் மீனையும் தயாராக வைத்திருக்க வேண்டும். அவன் உங்களை ஏறெடுத்துக் கூடப் பார்க்காமல் ஆர்வத்துடன் சாப்பிடுவான்; பிறகு, "சமையலறைக்குப் போ, என் குட்டிப் பூனைக்குட்டியே, இரவு உணவைக் கவனி" என்று சொல்வான்—ஒருவேளை, மிக அரிதாக, வாரத்திற்கு ஒருமுறை அவன் உங்களுக்கு ஒரு முத்தம் கொடுக்கலாம்; அதுவும் கூட ஏதோ கடமைக்குச் செய்வது போல, எந்த உணர்ச்சியும் இல்லாமல்... நம் உலகில் நிலைமை அப்படித்தான் இருக்கிறது, என் அன்பிற்குரிய அம்மையாரே! ...அதுவும் கூட—சொல்லப்போனால்—எந்த உணர்ச்சியும் இல்லாமல்!.. ஒருவர் அப்படிச் சிந்தித்தால்—அதாவது அந்த நிலைக்கு வந்தால்—மற்றும் விஷயத்தை அப்படிப்பட்ட கண்ணோட்டத்தில் பார்த்தால்—நிலைமை அப்படித்தான் இருக்கிறது... இதிலெல்லாம் என் பங்கு என்ன? ஏன், என் அன்பிற்குரிய அம்மையாரே, நான் உங்கள் இஷ்டப்படி நடக்கும் விவகாரங்களில் இழுத்து வரப்பட்டேன்? "ஒரு நற்பண்பாளர், எனக்காகத் துன்பப்படுபவர், மற்றும்—சொல்லப்போனால்—எல்லா வகையிலும் என் இதயத்திற்கு நெருக்கமானவர்" என்றெல்லாம்... சரி, ஒரு விஷயம்—என் அன்பிற்குரிய அம்மையாரே—நான் உங்களுக்கு ஏற்ற மனிதன் அல்ல; உங்களுக்கே தெரியும்: நான் முகஸ்துதி செய்வதில் வல்லவன் அல்ல; பெண்கள் விரும்பும் அந்த நறுமணம் கமழும், அற்பமான பேச்சுக்கள் எனக்குப் பிடிக்காது; பகட்டான ஆசாமிகள் மீது எனக்குப் பொறுமை இல்லை; சொல்லப்போனால்—என் தோற்றமும் அவ்வளவு சிறப்பாக இல்லை. என்னிடம் வீண் தற்பெருமையோ அல்லது போலியான கூச்சமோ இருக்காது; முழுமையான நேர்மையுடன் உங்களிடம் ஒப்புக்கொள்கிறேன்: என்னிடம் இருப்பது நேரடியான, வெளிப்படையான குணம் மற்றும் தெளிவான தீர்ப்புத் திறன் மட்டுமே; நான் எந்தவிதமான சூழ்ச்சிகளிலும் ஈடுபடுவதில்லை. நான் ஒரு சூழ்ச்சிக்காரன் அல்ல—அதை நினைத்து நான் பெருமைப்படுகிறேன்—அவ்வளவுதான்!.. கண்ணியமான மனிதர்களுக்கு மத்தியில் நான் எந்த முகமூடியும் அணியாமல் வலம் வருகிறேன், மேலும்—முழு உண்மையையும் சொல்லவேண்டுமென்றால்..."

திடீரென்று திரு. கோல்யாட்கின் திடுக்கிட்டார். விறகு அடுக்கிற்குப் பின்னாலிருந்து, அவரது வண்டி ஓட்டுநரின் சிவந்த, ஈரத்தில் நன்கு ஊறிய தாடி மீண்டும் அவரை எட்டிப் பார்த்தது...

"இதோ உடனே வருகிறேன் நண்பரே; நான்—உங்களுக்குத் தெரியும்—உடனே; நான்—நண்பரே—இந்த நொடியே," என்று திரு. கோல்யாட்கின் நடுங்கும், வேதனை கலந்த குரலில் பதிலளித்தார்.

வண்டி ஓட்டுநர் தன் தலையின் பின்புறத்தைச் சொறிந்து, தாடியைத் தடவிக்கொண்டு, ஒரு அடி முன்னே வைத்தார்... பிறகு நின்று, திரு. கோல்யாட்கினை ஒருவித சந்தேகப் பார்வையுடன் பார்த்தார்.

"இதோ உடனே வருகிறேன் நண்பரே; "பாருங்கள்... என் நண்பரே... ஒரு நிமிடம்—பாருங்கள், என் நண்பரே—சற்று பொறுங்கள்... பாருங்கள், என் நண்பரே..."

"அப்படியானால், நீங்கள் போகவே இல்லையா?" — என்று இறுதியாக வண்டி ஓட்டுநர் தீர்மானமான குரலில் திரு. கோல்யாட்கினை நோக்கித் திரும்பிக் கேட்டார்...

— இல்லை, என் நண்பரே, நான் உடனே திரும்பிவிடுவேன். பாருங்கள், என் நண்பரே, நான் ஒருவருக்காகக் காத்திருக்கிறேன்...

— புரிகிறது, ஐயா...

— பாருங்கள், என் நண்பரே... நீங்கள் எந்த ஊரைச் சேர்ந்தவர், என் அருமை நண்பரே?

— நாங்கள் நல்ல எஜமானர்களின் ஆட்கள்...

— நல்ல எஜமானர்களா?..

— அப்படித்தான் நினைக்கிறேன்...

— ஆம், என் நண்பரே; நீங்கள் இங்கேயே காத்திருங்கள். சொல்லுங்கள், என் நண்பரே, செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் நீங்கள் எவ்வளவு காலமாக இருக்கிறீர்கள்?

— ஒரு வருடமாக வண்டி ஓட்டிக்கொண்டிருக்கிறேன்...

— தொழில் நன்றாக நடக்கிறதா, என் நண்பரே?

— பரவாயில்லை.

— ஆம், என் நண்பரே, ஆம். இறைவனுக்கு நன்றி சொல்லுங்கள், என் நண்பரே. நீங்கள் ஒரு நல்ல மனிதரைத் தேட வேண்டும், என் நண்பரே. இக்காலத்தில் நல்ல மனிதர்கள் கிடைப்பது அரிது, என் அருமை நண்பரே; ஒரு நல்ல மனிதர் உங்களைக் குளிப்பாட்டி, உணவளித்து, குடிக்கவும் ஏதாவது தருவார், என் அன்பான நண்பரே... ஆனாலும், சில சமயங்களில் செல்வச் செழிப்பிற்கு மத்தியிலும் கண்ணீர் வழிவதைப் பார்க்கலாம், என் நண்பரே... பரிதாபகரமான உதாரணங்களைப் பார்க்கலாம்; அப்படித்தான் இருக்கிறது நிலைமை, என் அருமை நண்பரே...

வண்டி ஓட்டுநருக்குத் திரு. கோல்யாட்கின் மீது பரிதாபம் ஏற்பட்டதாகத் தோன்றியது.

— சரி ஐயா, நான் காத்திருக்கிறேன். உங்களுக்கு அதிக நேரம் ஆகுமா, ஐயா?

— இல்லை, என் நண்பரே, இல்லை; நான்..."தெரியுமா... நான் இனி காத்திருக்கப் போவதில்லை, நண்பரே. என்ன நினைக்கிறீர்கள்? நான் உங்களைத்தான் நம்பியிருக்கிறேன். நான் இங்கே காத்திருக்க மாட்டேன்..."

"அப்படியானால், நீங்கள் போகவே மாட்டீர்களா?"

"இல்லை நண்பரே, இல்லை—ஆனால் உங்களுக்கு நன்றி... நிலைமை அப்படித்தான் இருக்கிறது. நான் உங்களுக்கு எவ்வளவு பணம் தர வேண்டும்?"

"நாம் பேசி முடித்த தொகைதான், ஐயா. நான் வெகு நேரம் காத்திருந்தேன்; நிச்சயமாக நீங்கள் ஒரு மனிதருக்குக் கொடுக்க வேண்டியதில் குறை வைக்க மாட்டீர்கள்."

"சரி, இதோ வைத்துக்கொள்ளுங்கள் நண்பரே, இதோ." என்று கூறி, திரு. கோல்யாட்கின் அந்த ஆறு வெள்ளி ரூபிள்களையும் வண்டிக்காரரிடம் கொடுத்தார். இனி நேரத்தை வீணடிக்கக் கூடாது என்றும், பாதுகாப்பாக அங்கிருந்து வெளியேறிவிட வேண்டும் என்றும் (ஏனெனில் விஷயம் முடிந்துவிட்டது, வண்டிக்காரர் அனுப்பப்பட்டுவிட்டார், இனி காத்திருக்க ஒன்றுமில்லை) உறுதியாக முடிவு செய்த அவர், முற்றத்திலிருந்து அவசரமாக வெளியேறி, வாயிலைக் கடந்து, இடதுபுறம் திரும்பி, மூச்சு வாங்கினாலும் மிகுந்த உற்சாகத்துடன் பின்னால் திரும்பிப் பார்க்காமல் ஓடத் தொடங்கினார். "ஒருவேளை எல்லாம் நல்லபடியாக முடியலாம்," என்று அவர் நினைத்தார், "இப்படிச் செய்வதன் மூலம் நான் சிக்கலைத் தவிர்த்துவிட்டேன்." உண்மையில், திரு. கோல்யாட்கின் திடீரென மனதிற்குள் ஒரு அபாரமான லேசான உணர்வை அடைந்தார். "ஓ, எல்லாம் நல்லபடியாக முடிந்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும்!" என்று நம் கதாநாயகன் நினைத்தார்; ஆனால் அந்த வார்த்தைகளை அவரே முழுமையாக நம்பவில்லை. "அப்படியானால் நான்... சரி..." என்று அவர் யோசித்தார். "இல்லை, ஒருவேளை இப்படிச் செய்வது சிறந்ததோ—அல்லது வேறு கோணத்தில் பார்ப்பதா... அல்லது *அதைச்* செய்வது நல்லதா?" இவ்வாறு தயங்கியபடியும், தனது சந்தேகங்களைத் தீர்ப்பதற்கான வழியைத் தேடியபடியும், நம் கதாநாயகன் செம்யோனோவ்ஸ்கி பாலம் வரை ஓடினார்; அங்கு சென்றதும், புத்திசாலித்தனமாகவும் உறுதியாகவும் திரும்பிச் செல்ல முடிவு செய்தார். "அதுதான் சிறந்தது," என்று அவர் நினைத்தார். "நான் இதை மறுபக்கத்திலிருந்து அணுகுவேன்—அதாவது இப்படி: நான் ஒரு வெளியாள் பார்வையாளராக மட்டுமே இருப்பேன், அதோடு விஷயம் முடிந்தது..." ...அதாவது, "நான் வெறும் பார்வையாளன், ஒரு வெளியாள்—அவ்வளவுதான்; என்ன நடந்தாலும், அதில் என் தவறு ஏதுமில்லை" என்று சொல்வது போல. அப்படித்தான் விஷயம் இருந்தது! இப்போது நிலைமை அப்படித்தான் அமைந்திருந்தது. திரும்பிச் செல்ல முடிவெடுத்தபடியே நம் கதாநாயகன் திரும்பிச் சென்றான்—ஒரு மகிழ்ச்சியான எண்ணம் தோன்றியதால், தன்னை ஒரு முழுமையான அந்நியனாகக் கருதிக் கொண்ட அவனுக்கு அந்தத் திரும்புதல் இன்னும் எளிதாகவே இருந்தது. "உண்மையில் இதுவே சிறந்தது: எதற்கும் பொறுப்பல்ல, அதே சமயம் பார்க்க வேண்டியவற்றைப் பார்க்கவும் முடிகிறது... ஆம், அதுதான் சரி!" இது மிகத் தெளிவான, பிழையற்ற ஒரு கணக்கீடு. மனத்தெளிவு பெற்றதும், அவன் தனக்கு ஆறுதலையும் பாதுகாப்பையும் அளிக்கும் விறகு அடுக்கின் அமைதியான மறைவிடத்திற்குள் மெல்லச் சென்று, ஜன்னல்களைக் கூர்ந்து கவனிக்கத் தொடங்கினான். இம்முறை அவன் நீண்ட நேரம் காத்திருக்க வேண்டியிருக்கவில்லை. திடீரென்று, எல்லா ஜன்னல்களிலும் ஒரே நேரத்தில் ஒரு விசித்திரமான பரபரப்பு ஏற்பட்டது; உருவங்கள் அங்குமிங்கும் அலைபாய்ந்தன, திரைகள் விலக்கப்பட்டன, மேலும் ஓல்சுஃபி இவனோவிச்சின் ஜன்னல்களில் மக்கள் கூட்டம் திரண்டு, முற்றத்தில் ஏதோ ஒன்றைத் தேடியபடியும் உற்றுப் பார்த்தபடியும் நின்றது. விறகு அடுக்கின் பாதுகாப்பில் இருந்தபடியே, நம் கதாநாயகனும் அந்த அமளியை ஆவலுடன் கவனிக்கத் தொடங்கினான்; தன் கழுத்தை அங்குமிங்கும் நீட்டிப் பார்த்தான்—அவனை மறைத்துக்கொண்டிருந்த விறகு அடுக்கின் குட்டையான நிழல் அனுமதித்த வரைக்கும். திடீரென்று, அவன் உறைந்துபோனான், உடல் நடுங்கினான், பயத்தில் சரிந்து விழும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டான். அவனுக்கு ஒரு விஷயம் உறைத்தது—அல்லது இன்னும் சரியாகச் சொன்னால், அவர்கள் ஏதோ ஒரு பொருளையோ அல்லது யாரையோ தேடவில்லை, மாறாக *அவனைத்தான்*—திரு. கோல்யாட்கினைத்தான்—தேடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதை அவன் உறுதியாக உணர்ந்தான். எல்லோரும் அவன் இருக்கும் திசையையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர்; எல்லோரும் அவனையே சுட்டிக்காட்டிக் கொண்டிருந்தனர். தப்பி ஓடுவது சாத்தியமற்றது—அவர்கள் அவனைப் பார்த்துவிடுவார்கள்... திகைத்துப்போன திரு. கோல்யாட்கின், விறகுக் கட்டைகளை ஒட்டித் தன்னை முடிந்தவரை இறுக்கமாக மறைத்துக்கொள்ள முயன்றான்; ஆனால், அந்தத் துரோகமிழைக்கும் நிழல் அவனுக்குக் கை கொடுக்கவில்லை என்பதை உணர்ந்தான்—அது அவன் உடல் முழுவதையும் மறைக்கவில்லை. முடிந்திருந்தால், விறகு அடுக்குகளுக்கு இடையே உள்ள ஏதோ ஒரு எலிப் பொந்துக்குள் புகுந்து அமைதியாக அமர்ந்திருக்க நம் கதாநாயகன் மகிழ்ச்சியுடன் விரும்பியிருப்பான். ஆனால் அது முற்றிலும் சாத்தியமற்றதாக இருந்தது. அந்தத் தவிப்பில், அவன் இறுதியாக எல்லா ஜன்னல்களையும் ஒரே நேரத்தில் நேராகவும் உற்றுநோக்கியும் பார்க்கத் தொடங்கினான்—அது ஒரு வகையில் நல்லதாகவே முடிந்தது... அப்போது திடீரென்று, அவன் மிகுந்த அவமானத்தால் தகித்தான். அவன் அடையாளம் காணப்பட்டுவிட்டான்—எல்லோராலும் ஒரே நேரத்தில் அடையாளம் காணப்பட்டுவிட்டான்; அவர்கள் அனைவரும் அவனைத் தங்களை நோக்கி வருமாறு சைகை செய்தனர், தலையசைத்தனர், அவனை அழைத்தனர்; பிறகு, 'கிளிக்' என்ற சத்தத்துடன் பல சிறிய ஜன்னல் கண்ணாடிகள் திறந்தன, மேலும் பல குரல்கள் அவனைப் பார்த்து ஏதோ கத்தத் தொடங்கின... "அந்தப் பெண்கள் சிறுவயதிலிருந்தே அடி வாங்காமல் இருப்பது எனக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கிறது," என்று நமது கதாநாயகன் முற்றிலும் குழப்பமடைந்து தனக்குத்தானே முணுமுணுத்தான். திடீரென்று, *யார் என்று உங்களுக்குத் தெரிந்தவர்* வராந்தா படிகளில் இருந்து ஓடி வந்தார்—அவர் தனது அதிகாரப்பூர்வமான ஃபிராக் கோட்டை மட்டும் அணிந்திருந்தார், தொப்பி அணியவில்லை, மேலும் மூச்சிரைக்க—பரபரப்பாகவும், நளினமாகவும், துள்ளிக் குதித்தும் வந்தார், அதே சமயம் திரு. கோல்யாட்கினை இறுதியாகக் கண்டதில் ஏற்பட்ட மிகுந்த மகிழ்ச்சியை வஞ்சகமாகப் பாசாங்கு செய்தார்.
"யாக்கோவ் பெட்ரோவிச்," என்று அந்தத் தேவையற்றவன் என்று அறியப்பட்ட நபர் உற்சாகமாகப் பேசினான். "யாக்கோவ் பெட்ரோவிச், இங்கே இருக்கிறீர்களா? உங்களுக்குச் சளி பிடித்துக்கொள்ளும். வெளியே குளிராக இருக்கிறது, யாக்கோவ் பெட்ரோவிச். தயவுசெய்து உள்ளே வாருங்கள்."

"யாக்கோவ் பெட்ரோவிச்! ஐயோ, வேண்டாம்... நான் நலமாகத்தான் இருக்கிறேன், உண்மையிலேயே, யாக்கோவ் பெட்ரோவிச்," என்று நம் கதாநாயகன் பணிவாக முணுமுணுத்தான்.

"ஐயோ, அப்படிச் சொல்லக்கூடாது, யாக்கோவ் பெட்ரோவிச்: அவர்கள் நம்மை அழைக்கிறார்கள்—மிகவும் ஆர்வத்துடன் அழைக்கிறார்கள். 'எங்களுக்கு அந்தப் பெருமையை அளியுங்கள்,' என்று அவர்கள் சொல்கிறார்கள், 'யாக்கோவ் பெட்ரோவிச்சை இங்கே அழைத்து வாருங்கள்' என்று. நிலைமை அப்படித்தான் இருக்கிறது."

"வேண்டாம், யாக்கோவ் பெட்ரோவிச்; பாருங்கள், நான்... நான்... வீட்டுக்குப் போவதுதான் நல்லது என்று நினைக்கிறேன், யாக்கோவ் பெட்ரோவிச்..." என்று நம் கதாநாயகன் கூறினான்; அவனுக்கு மெல்லிய காய்ச்சல் தகித்துக்கொண்டிருந்தது, அதே சமயம் அவமானத்தாலும் பயத்தாலும் அவன் உறைந்து போயிருந்தான்.

"வேண்டாம், வேண்டாம், வேண்டாம், வேண்டாம்!" என்று அந்த வெறுக்கத்தக்க மனிதன் கூவினான். "வேண்டாம், வேண்டாம், வேண்டாம்—அப்படியெல்லாம் முடியாது! வாருங்கள்!" என்று உறுதியாகக் கூறிவிட்டு, திரு. கோல்யாட்கின் சீனியரை வராண்டாவை நோக்கி இழுத்துச் சென்றான். திரு. கோல்யாட்கின் சீனியருக்குப் போகவே விருப்பமில்லை; ஆனால் எல்லோரும் பார்த்துக்கொண்டிருந்ததால், எதிர்ப்பதோ அல்லது பிடிவாதம் பிடித்து நிற்பதோ முட்டாள்தனமாக இருக்கும் என்பதால், அவர் சென்றார்—அதை 'நடப்பது' என்று சொல்ல முடியாது, ஏனெனில் தனக்கு என்ன நடக்கிறது என்பது பற்றிய எந்தத் தெளிவான புரிதலும் அவரிடம் இல்லை. சரி, எது எப்படியோ, அவர்களுடன் செல்வதே மேல்!

நம் கதாநாயகன் தன்னைச் சுதாரித்துக்கொண்டு உணர்வுகளை மீட்டெடுப்பதற்குள், அவன் தன்னை ஒரு நடன அரங்கில் கண்டான். அவன் முகம் வெளிறிப்போய், கலைந்த தோற்றத்துடன், குழப்பமான நிலையில் இருந்தான்; கூட்டத்தின் மீது மந்தமான, திகைப்பு நிறைந்த பார்வையைச் செலுத்தினான்—அடக் கொடுமையே! அந்த நடன அரங்கம், மற்ற அறைகள்—எல்லாம், எல்லாமே மக்கள் கூட்டத்தால் நிரம்பி வழிந்தன. அங்கே ஒரு மனிதக் கடல், பெண்களின் பெரும் கூட்டம்; அவர்கள் அனைவரும் திரு. கோல்யாட்கினைச் சூழ்ந்துகொண்டனர், அவரை நோக்கி அலை அலையாக வந்தனர், அவரைத் தங்கள் தோள்களில் சுமந்து சென்றனர்; தன்னை ஒரு குறிப்பிட்ட திசையில் அழைத்துச் செல்கிறார்கள் என்பதை அவன் தெளிவாக உணர்ந்தான். "நிச்சயமாக வெளியேறும் கதவுகளை நோக்கி இருக்காது," என்று திரு. கோல்யாட்கினின் மனதில் ஒரு எண்ணம் மின்னியது. உண்மையில், அவர் கதவுகளை நோக்கி அழைத்துச் செல்லப்படவில்லை; மாறாக, நேராக ஓல்சுஃபி இவனோவிச்சின் (Olsufy Ivanovich) இருக்கையை நோக்கியே அழைத்துச் செல்லப்பட்டார். அந்த இருக்கையின் ஒரு பக்கத்தில் கிளாரா ஓல்சுஃபிவ்னா (Klara Olsufyevna) நின்றுகொண்டிருந்தார்—அவர் வெளிறிய முகத்துடனும், சோர்வுடனும், சோகத்துடனும் காணப்பட்டாலும், மிகச் சிறப்பாக ஆடை அணிந்திருந்தார். அவரது கருமையான கூந்தலில் சூடப்பட்டிருந்த சிறிய வெள்ளை மலர்கள் ஒரு அற்புதமான தோற்றத்தை அளித்தன; அது திரு. கோல்யாட்கினின் (Mr. Golyadkin) கவனத்தை வெகுவாக ஈர்த்தது. இருக்கையின் மறுபுறத்தில் விளாடிமிர் செம்யோனோவிச் (Vladimir Semyonovich) நின்றிருந்தார்; அவர் கருப்பு நிற வால் கோட் (tailcoat) அணிந்திருந்ததுடன், அதன் மடியில் (lapel) தனது புதிய பதக்கத்தையும் அணிந்திருந்தார். திரு. கோல்யாட்கின் கைகள் பிடித்து அழைத்துச் செல்லப்பட்டார்—முன்பே குறிப்பிட்டபடி, நேராக ஓல்சுஃபி இவனோவிச்சை நோக்கி. ஒரு பக்கம் 'ஜூனியர்' கோல்யாட்கின் (Mr. Golyadkin Junior) மிகுந்த கண்ணியத்துடனும் நன்னோக்கத்துடனும் அவரை அழைத்துச் சென்றார் (இது நம் கதாநாயகனுக்கு அளவற்ற மகிழ்ச்சியை அளித்தது); மறுபுறம் ஆண்ட்ரி ஃபிலிப்போவிச் (Andrei Filippovich) மிகவும் தீவிரமான முகபாவனையுடன் அவரை வழிநடத்திச் சென்றார். "இதன் பொருள் என்னவாக இருக்கும்?" என்று திரு. கோல்யாட்கின் யோசித்தார். ஆனால், தான் ஓல்சுஃபி இவனோவிச்சிடம் அழைத்துச் செல்லப்படுவதைக் கண்டதும், மின்னல் வெட்டுவது போல ஒரு உண்மை அவருக்குப் புலப்பட்டது. இடைமறிக்கப்பட்ட அந்தக் கடிதம் பற்றிய எண்ணம் அவர் மனதில் மின்னியது... மிகுந்த பதற்றத்துடன், நம் கதாநாயகன் ஓல்சுஃபி இவனோவிச்சின் இருக்கைக்கு முன் வந்து நின்றார். "இதை நான் எப்படி எதிர்கொள்வது?" என்று தனக்குள்ளேயே யோசித்தார். "இயல்பாகவே, நான் துணிச்சலான அணுகுமுறையைக் கையாள வேண்டும்—அதாவது, கண்ணியம் கலந்த வெளிப்படைத்தன்மையுடன் பேச வேண்டும்; 'விஷயம் இதுதான்' என்பது போல..." ஆயினும், நம் கதாநாயகன் அஞ்சிய அந்த நிகழ்வு நடக்கவில்லை. ஓல்சுஃபி இவனோவிச் திரு. கோல்யாட்கினை மிகவும் கனிவாகவே வரவேற்றார்; அவர் கையை நீட்டவில்லை என்றாலும், குறைந்தது—அவரைப் பார்த்தவாறே—மதிப்பிற்குரிய தனது நரைத்த தலையை அசைத்தார்; அந்த அசைவு ஒரே நேரத்தில் தீவிரமான சோகத்தையும் கனிவையும் வெளிப்படுத்துவதாக இருந்தது. குறைந்தது, திரு. கோல்யாட்கினுக்கு அப்படித்தான் தோன்றியது. ஓல்சுஃபி இவனோவிச்சின் மங்கலான கண்களில் ஒரு கண்ணீர் துளி மின்னியதாகவும் அவருக்குத் தோன்றியது; அவர் நிமிர்ந்து பார்த்தபோது, ​​அங்கேயே நின்றுகொண்டிருந்த கிளாரா ஓல்சுஃப்யெவ்னாவின் இமைகளிலும் ஒரு கண்ணீர் துளி மின்னியதைக் கண்டார்; விளாடிமிர் செம்யோனோவிச்சின் கண்களிலும் அதே போன்றதொரு உணர்வு தெரிந்தது; இறுதியாக, ஆண்ட்ரே ஃபிலிப்போவிச்சின் அசைக்க முடியாத, அமைதியான கண்ணியமும் கூட, அந்தப் பகிரப்பட்ட கண்ணீர் கலந்த அனுதாபத்திற்கு உரியதாகவே தோன்றியது; மேலும், ஒரு காலத்தில் அந்த முக்கிய கவுன்சிலரைப் போலவே தோற்றமளித்த அந்த இளைஞன், அந்தத் தருணத்தைப் பயன்படுத்திக்கொண்டு இப்போது விம்மி விம்மி அழுதுகொண்டிருந்தான்... அல்லது, திரு. கோல்யாட்கின் தானும் ஆழ்ந்த உணர்ச்சியால் கண்ணீர் விட்டு, தனது குளிர்ந்த கன்னங்களில் சூடான கண்ணீர் வழிந்தோடுவதை தெளிவாக உணர்ந்துகொண்டிருந்ததால், இவை அனைத்தும் அவருக்கு அப்படித் தோன்றியிருக்கலாம்... விக்கல் கலந்த குரலில்—மனிதகுலத்துடனும் விதியுடனும் சமாதானமடைந்து, அந்தத் தருணத்தில் ஓல்சுஃபி இவானோவிச் மற்றும் விருந்தினர்கள் அனைவர் மீதும் மட்டுமல்லாமல், தனது தீய குணம் கொண்ட 'இரட்டை'யின் (doppelgänger) மீதும் கூட (அவன் இப்போது தீயவனாகவோ அல்லது கோல்யாட்கினின் இரட்டையாகவோ தெரியாமல், ஒரு முழுமையான அந்நியனாகவும், இயல்பிலேயே மிகவும் கனிவான மனிதனாகவும் தோன்றினான்) அளவற்ற அன்பை உணர்ந்தபடி—நமது கதாநாயகன் ஓல்சுஃபி இவானோவிச்சிடம் தனது உள்ளத்தின் ஆழமான உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தத் தொடங்கினார்; ...ஆனால், தனக்குள் பொங்கி எழுந்த உணர்ச்சிகளின் மிகுதியால் அவரால் எதையும் விளக்க முடியவில்லை; அதற்குப் பதிலாக, மிகுந்த உணர்வுபூர்வமான சைகை ஒன்றின் மூலம், அவர் அமைதியாகத் தனது இதயத்தைச் சுட்டிக்காட்டினார்... இறுதியாக, ஆண்ட்ரே ஃபிலிப்போவிச்—ஒருவேளை அந்த நரைத்த முதியவரின் உணர்வுகளைப் புண்படுத்த விரும்பாமல்—திரு. கோல்யாட்கினைச் சற்று ஓரமாக அழைத்துச் சென்று அங்கே விட்டுவிட்டார்; அவர் முழு சுதந்திரத்துடன் நடமாடும் நிலையிலேயே இருந்தார். புன்னகைத்தபடியும், தனக்குள்ளேயே ஏதோ முணுமுணுத்தபடியும், சற்று திகைப்புடன் இருந்தபோதிலும்—எப்படியாயினும், சக மனிதர்களுடனும் விதியுடனும் கிட்டத்தட்ட முழுமையாகச் சமாதானமடைந்த நிலையில்—நமது கதாநாயகன் விருந்தினர்களின் அடர்த்தியான கூட்டத்தின் வழியாகச் செல்லத் தொடங்கினார். அனைவரும் அவருக்கு வழிவிட்டனர்; அனைவரும் அவரை ஒரு விசித்திரமான ஆர்வத்துடனும், விவரிக்க முடியாத, மர்மமான அனுதாபத்துடனும் உற்று நோக்கினர். நமது கதாநாயகன் மற்றொரு அறைக்குள் நுழைந்தார்—அங்கும் அதே போன்ற கவனிப்பு; தனக்குப் பின்னால் ஒரு பெரிய கூட்டமே நெருங்கி வருவதையும், அவர்கள் தன்னைப் பற்றிப் பேசுவதையும் வெகு தொலைவிலிருந்து கேட்பது போல அவர் உணர்ந்தார்......ஒவ்வொரு அடியிலும், மக்கள் மிகவும் சுவாரஸ்யமான ஏதோ ஒரு விஷயத்தைப் பற்றித் தங்களுக்குள் அமைதியாக விவாதித்துக்கொண்டிருந்தனர்—தலையை அசைத்தபடியும், பேசியபடியும், ஆலோசித்தபடியும், விவாதித்தபடியும், கிசுகிசுத்தபடியும் இருந்தனர். அவர்கள் அனைவரும் எதைப் பற்றி விவாதித்து, ஆலோசித்து, கிசுகிசுக்கிறார்கள் என்பதைத் தெரிந்துகொள்ள திரு. கோல்யாட்கின் மிகவும் விரும்பினார். சுற்றிலும் பார்த்தபோது, ​​நமது கதாநாயகன் தனக்கு அருகில் 'ஜூனியர்' கோல்யாட்கினைக் கவனித்தார். அவரது கையைப் பிடித்துத் தனியே அழைத்துச் செல்ல வேண்டிய அவசியத்தை உணர்ந்த திரு. கோல்யாட்கின், இனிவரும் அனைத்து முயற்சிகளிலும் தனக்கு உதவுமாறும், நெருக்கடியான நேரத்தில் தன்னைக் கைவிட வேண்டாம் என்றும் மற்றொரு யாகோவ் பெட்ரோவிச்சிடம் (ஜூனியர் கோல்யாட்கினிடம்) உருக்கமாக வேண்டிக்கொண்டார். ஜூனியர் கோல்யாட்கின் தீவிரமான பாவனையுடன் தலையசைத்து, சீனியர் கோல்யாட்கினின் கையை உறுதியாகப் பற்றிக்கொண்டார். உணர்ச்சிகளின் பெருக்கத்தால் நமது கதாநாயகனின் இதயம் படபடத்தது. ஆயினும், அவர் ஒருவித மூச்சுத்திணறலையும், தாங்க முடியாத அழுத்தத்தையும் உணர்ந்தார்—தன் மீது திரும்பியிருந்த அத்தனை பார்வைகளும் தன்னை அழுத்துவது போலவும், ஒடுக்குவது போலவும் அவருக்குத் தோன்றியது... அவ்வழியே சென்றபோது, ​​விக் (செயற்கை முடி) அணிந்திருந்த அந்த ஆலோசகரை திரு. கோல்யாட்கின் கண்ணுற்றார். அந்த ஆலோசகர் அவரை ஒரு கடுமையான, கூர்ந்து நோக்கும் பார்வையுடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்; அங்கிருந்த பொதுவான அனுதாப உணர்வு எதுவும் அந்தப் பார்வையில் துளியும் தென்படவில்லை... நமது கதாநாயகன் அவரிடம் நேராகச் சென்று புன்னகைத்து, அந்த இடத்திலேயே விஷயத்தைத் தீர்த்துக்கொள்ள முற்பட்டார், ஆனால் ஏனோ அந்தத் தருணம் நழுவிப்போனது. ஒரு கணம், திரு. கோல்யாட்கின் தன்னை முழுமையாக மறந்ததுடன், நினைவாற்றலையும் உணர்வையும் கூட இழக்கும் நிலைக்குச் சென்றார்... சுயநினைவு திரும்பியபோது, ​​தன்னைச் சூழ்ந்திருந்த விருந்தினர்களின் பெரிய வட்டத்திற்குள் தான் சுழன்று கொண்டிருப்பதைக் கண்டார். திடீரென்று, மற்றொரு அறையிலிருந்து திரு. கோல்யாட்கினை அழைக்கும் குரல் கேட்டது; அந்தக் குரல் உடனடியாகக் கூட்டத்தினரிடையே பரவியது. ஒரு சலசலப்பும் கூச்சலும் எழுந்தன; அனைவரும் முதல் அறையின் கதவுகளை நோக்கி விரைந்தனர், நமது கதாநாயகனும் அந்தக் கூட்டத்தோடு அடித்துச் செல்லப்பட்டார்—அப்போது விக் அணிந்திருந்த அந்த கடுமையான முகமுடைய ஆலோசகருக்கு அருகிலேயே அவர் வந்து சேர்ந்தார். இறுதியாக, அவர் அந்த ஆலோசகரின் கையைப் பிடித்து, ஓல்சுஃபி இவனோவிச்சுக்கு எதிரே—ஆனால் அவரிடமிருந்து கணிசமான இடைவெளியில்—தனக்கு அருகிலேயே அமர வைத்தார். அறைகளில் இருந்த அனைவரும் திரு. கோல்யாட்கின் மற்றும் ஓல்சுஃபி இவனோவிச்சைச் சுற்றிப் பல வரிசைகளில் அமர்ந்தனர். அந்தச் சபையில் ஒரு நிசப்தம் நிலவியது; அனைவரும் ஓல்சுஃபி இவனோவிச்சை உற்று நோக்கியபடி தீவிரமான அமைதியைக் கடைப்பிடித்தனர்—ஏதோ ஒரு அசாதாரணமான நிகழ்வை அவர்கள் எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருப்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது. ஓல்சுஃபி இவானோவிச்சின் நாற்காலிக்கு அருகிலேயே—அதே சமயம் அந்த கவுன்சிலருக்கு நேர் எதிரே—ஆண்ட்ரே பிலிப்போவிச்சின் பக்கத்தில் மற்றொரு திரு. கோல்யாட்கின் அமர்ந்திருப்பதை திரு. கோல்யாட்கின் கவனித்தார். அந்த அமைதி நீடித்தது; ஏதோ ஒன்றுக்காகக் காத்திருப்பது போலிருந்தது. "யாராவது நீண்ட பயணத்திற்குப் புறப்படுவதற்கு முன் கூடும் குடும்பச் சந்திப்பைப் போலவே இருக்கிறது; எழுந்து நின்று பிரார்த்தனை செய்வது மட்டுமே பாக்கி," என்று நம் கதாநாயகன் நினைத்தான். திடீரென்று, ஒரு அசாதாரணமான சலசலப்பு ஏற்பட்டு திரு. கோல்யாட்கினின் சிந்தனைகளைக் கலைத்தது. நீண்ட காலமாக எதிர்பார்க்கப்பட்ட ஏதோ ஒன்று நிகழ்ந்துகொண்டிருந்தது. "அவர் வருகிறார், அவர் வருகிறார்!" என்று கூட்டத்தினரிடையே ஒரு கிசுகிசுப்பு பரவியது. "யார் வருகிறார்?" என்ற கேள்வி திரு. கோல்யாட்கினின் மனதில் மின்னியது; ஒரு விசித்திரமான உணர்வால் அவர் உடல் நடுங்கியது. "நேரம் வந்துவிட்டது!" என்று கவுன்சிலர் கூறினார், ஆண்ட்ரே பிலிப்போவிச்சை உற்று நோக்கியவாறே. ஆண்ட்ரே பிலிப்போவிச், ஓல்சுஃபி இவானோவிச்சைப் பார்த்தார். ஓல்சுஃபி இவானோவிச் மிகுந்த கம்பீரத்துடனும் தீவிரத்துடனும் தலையசைத்தார். "நாம் எழுவோம்," என்று கூறிய கவுன்சிலர், திரு. கோல்யாட்கின் எழுந்து நிற்க உதவினார். அனைவரும் எழுந்தனர். பின்னர் கவுன்சிலர் மூத்த திரு. கோல்யாட்கினின் கையைப் பிடித்துக்கொள்ள, ஆண்ட்ரே பிலிப்போவிச் இளைய திரு. கோல்யாட்கினின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டார்; ஆவலுடன் காத்திருந்த கூட்டத்தின் நடுவே, ஒரே மாதிரியான தோற்றமளித்த அந்த இருவரையும் அவர்கள் இருவரும் கம்பீரமாக முன்னோக்கி அழைத்துச் சென்றனர். நம் கதாநாயகன் திகைப்புடன் சுற்றும் முற்றும் பார்த்தான், ஆனால் உடனடியாகத் தடுக்கப்பட்டு, தன் கையை நீட்டியிருந்த இளைய திரு. கோல்யாட்கினை நோக்கி வழிநடத்தப்பட்டான். "அவர்கள் எங்களைச் சமரசம் செய்ய விரும்புகிறார்கள்," என்று நினைத்த நம் கதாநாயகன், உணர்ச்சிவசப்பட்ட நிலையில் இளைய திரு. கோல்யாட்கினை நோக்கித் தன் கையையும் நீட்டினான்; பிறகு—பிறகு அவன் தன் தலையை அவரை நோக்கிச் சாய்த்தான். மற்ற திரு. கோல்யாட்கினும் அப்படியே செய்தான்... அந்தத் தருணத்தில், மூத்த திரு. கோல்யாட்கினுக்குத் தன் துரோகி நண்பன் புன்னகைப்பது போலவும், தன்னைச் சுற்றியிருந்த கூட்டத்தை நோக்கி விரைவாகவும் தந்திரமாகவும் கண் சிமிட்டுவது போலவும் தோன்றியது; கண்ணியமற்ற அந்த இளைய திரு. கோல்யாட்கினின் முகத்தில் ஏதோ ஒரு தீய குணம் தெரிந்தது; மேலும், யூதாஸ் போன்ற அந்த முத்தத்தை அளிக்கும் தருணத்தில் அவன் ஒரு விகாரமான முகபாவனையையும் வெளிப்படுத்தினான்... திரு. கோல்யாட்கினின் தலையில் ஒரு ரீங்கார ஒலி கேட்டது, அவரது பார்வை மங்கியது; அறையின் ஒவ்வொரு கதவு வழியாகவும் ஒரு பெரும் பள்ளம்—அதாவது, ஒரே மாதிரியான கோல்யாட்கின்களின் ஒரு நீண்ட வரிசையே—இரைச்சலுடன் உள்ளே நுழைவது போல அவருக்குத் தோன்றியது; ஆனால் அதற்குள் காலம் கடந்துவிட்டது... சத்தமான, துரோகம் இழைக்கும் வகையிலான ஒரு முத்த ஓசை கேட்டது, மற்றும்...

அப்போது, ​​முற்றிலும் எதிர்பாராத ஒரு சம்பவம் நிகழ்ந்தது... பெரும் சத்தத்துடன் கூடத்தின் கதவுகள் திறந்துகொண்டன; வாசலில் ஒரு மனிதன் தோன்றினான்; அவனைக் கண்ட மாத்திரத்திலேயே திரு. கோல்யாட்கினின் ரத்தம் உறைந்துபோனது. அவரது கால்கள் அங்கேயே வேரூன்றியது போல அசையாமல் நின்றன. இறுக்கமடைந்த அவரது நெஞ்சுக்குள்ளேயே ஒரு அலறல் அடங்கிப்போனது. ஆயினும், திரு. கோல்யாட்கினுக்கு இது முன்பே தெரிந்திருந்தது; இது போன்ற ஏதோ ஒன்று நடக்கப்போகிறது என்ற உணர்வு அவருக்கு வெகு காலத்திற்கு முன்பே ஏற்பட்டிருந்தது. அந்த அந்நியன் கம்பீரமான, கண்ணியமான தோரணையில் திரு. கோல்யாட்கினை நோக்கி வந்தான்... திரு. கோல்யாட்கினுக்கு அந்த உருவத்தை நன்றாகத் தெரியும். அவர் அவனைப் பார்த்திருக்கிறார்—மிகவும் அடிக்கடி பார்த்திருக்கிறார்—அன்று கூட அவனைப் பார்த்திருக்கிறார்... அந்த அந்நியன் உயரமான, பருமனான உருவம் கொண்டவன்; கருப்பு நிற நீண்ட கோட் (frock coat) அணிந்திருந்தான்; கழுத்தில் ஒரு பெரிய சிலுவைச் சின்னம் தொங்கிக்கொண்டிருந்தது; அடர்த்தியான, கருகருவென இருந்த கன்னத்து மீசையைக் கொண்டிருந்தான்; ...அவருடனான அந்த உருவ ஒற்றுமையை முழுமையாக்க அவனது வாயில் ஒரு சிகரெட் மட்டுமே குறையாக இருந்தது... ஆயினும், முன்பே சொன்னது போல, அந்த அந்நியனின் பார்வை திரு. கோல்யாட்கினை அச்சத்தால் உறைய வைத்தது. கம்பீரமான தோரணையில், அந்த அச்சமூட்டும் மனிதன் நம் கதையின் துயருற்ற நாயகனை நோக்கி வந்தான்... நம் நாயகன் தன் கையை நீட்டினான்; அந்த அந்நியன் அதைப் பிடித்து அவரை இழுத்துச் சென்றான்... மிகுந்த திகைப்பும் நிலைகுலைந்த மனநிலையும் கொண்டவராக நம் நாயகன் சுற்றிலும் பார்த்தார்...

— இவர்—இவர் தான் கிரெஸ்தியன் இவனோவிச் ருடென்ஷ்ஃபிட்ஸ்; மருத்துவம் மற்றும் அறுவை சிகிச்சையில் டாக்டர்; உங்களுக்கு நீண்ட கால அறிமுகமானவர், யாகோவ் பெட்ரோவிச்! — ......திரு. கோல்யாட்கினின் காதுக்கு அருகிலேயே ஒரு அருவருப்பான குரல் படபடவெனப் பேசிக்கொண்டிருந்தது. அவர் திரும்பிப் பார்த்தார்: அது திரு. கோல்யாட்கினின் மறுவடிவம்—அதாவது, இழிவான மற்றும் கீழ்த்தரமான ஆன்மாவைக் கொண்ட ஒரு உருவம். அவன் முகத்தில் ஒருவிதமான அநாகரிகமான, தீய மகிழ்ச்சி மின்னியது; அவன் மகிழ்ச்சியில் கைகளைத் தேய்த்துக் கொண்டான், தலையை அங்கும் இங்கும் திருப்பிக் கொண்டான், உற்சாகத்துடன் அனைவரிடமும் பரபரப்பாகச் சென்றான்; அந்தப் பரவசத்தில் அங்கேயே நடனமாடத் தயாராக இருப்பது போல் தோன்றினான்; இறுதியாக, அவன் முன்னோக்கிப் பாய்ந்து, பணியாளர் ஒருவரிடமிருந்து மெழுகுவர்த்தியைப் பறித்துக்கொண்டு, திரு. கோல்யாட்கின் மற்றும் கிரெஸ்தியன் இவானோவிச் ஆகியோருக்கு வழி காட்டியபடி முன்னே நடந்தான். மண்டபத்தில் இருந்த ஒட்டுமொத்தக் கூட்டமும் அவனைப் பின்தொடர்ந்து விரைந்து வருவதை திரு. கோல்யாட்கினால் தெளிவாகக் கேட்க முடிந்தது; அவர்கள் ஒருவரையொருவர் முட்டிக்கொண்டும் நெரித்துக்கொண்டும் வருவதையும், ஒரே குரலில் திரு. கோல்யாட்கின் சொன்னதையே திரும்பத் திரும்பச் சொல்வதையும் அவர் கேட்டார்: "பரவாயில்லை; பயப்படாதீர்கள் யாகோவ் பெட்ரோவிச்—எப்படியிருந்தாலும், இவர் உங்கள் பழைய நண்பரும் அறிமுகமானவருமான கிரெஸ்தியன் இவானோவிச் ருடென்ஷ்ஃபிட்ஸ் அல்லவா..." இறுதியாக, அவர்கள் நன்கு ஒளியூட்டப்பட்ட பிரம்மாண்டமான படிக்கட்டில் வந்து நின்றனர்; அங்கும் ஒரு கூட்டம் கூடியிருந்தது; முகப்பு வாயிலின் கதவுகள் தடதடவெனத் திறந்துகொள்ள, திரு. கோல்யாட்கின் கிரெஸ்தியன் இவானோவிச்சுடன் வெளியே வந்து நின்றார். நுழைவாயிலில் நான்கு குதிரைகள் பூட்டப்பட்ட ஒரு வண்டி நின்றிருந்தது; அந்தக் குதிரைகள் பொறுமையின்றி உறுமிக் கொண்டிருந்தன. வெற்றிக் களிப்பில் இருந்த 'ஜூனியர்' கோல்யாட்கின் (அவரது மறுவடிவம்) மூன்று தாவல்களில் படிக்கட்டுகளில் இறங்கி ஓடிவந்து, தானே வண்டியின் கதவைத் திறந்தான். உள்ளே வருமாறு சைகை மூலம் கிரெஸ்தியன் இவானோவிச் திரு. கோல்யாட்கினை அழைத்தார். இருப்பினும், அந்தச் சைகைக்கு உண்மையில் எந்தத் தேவையும் இருக்கவில்லை; அவருக்கு உதவ அங்கே நிறைய பேர் இருந்தனர்... பயத்தில் நடுங்கியபடி திரு. கோல்யாட்கின் திரும்பிப் பார்த்தார்: நன்கு ஒளியூட்டப்பட்ட அந்தப் படிக்கட்டு முழுவதும் மக்கள் நிறைந்திருந்தனர்; எல்லா திசைகளிலிருந்தும் ஆர்வமுள்ள கண்கள் அவர் மீது பதிந்திருந்தன; படிக்கட்டின் மிக உயர்ந்த தளத்தில் இருந்த வசதியான நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்த ஓல்சுஃபி இவானோவிச், அங்கு நடப்பவை அனைத்தையும் மிகுந்த கவனத்துடனும் ஆழ்ந்த அக்கறையுடனும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். அனைவரும் காத்திருந்தனர். திரு. கோல்யாட்கின் திரும்பிப் பார்த்தபோது, ​​கூட்டத்தினரிடையே பொறுமையின்மையின் முணுமுணுப்பு அலைபோலப் பரவியது. "இங்கே ஒன்றும் இல்லை என்று நம்புகிறேன்... கண்டிக்கத்தக்கது எதுவும் இல்லை... அல்லது கடுமையை வரவழைக்கக்கூடியதோ... அல்லது எனது அதிகாரப்பூர்வ அந்தஸ்து குறித்து அனைவரின் கவனத்தையும் ஈர்க்கக்கூடியதோ எதுவும் இல்லைதானே?" என்று நம் கதாநாயகன் தடுமாற்றத்துடனும் பதற்றத்துடனும் கேட்டான். சுற்றிலும் குரல்களின் கூச்சல் எழுந்தது; அனைவரும் மறுப்பதாகத் தலையசைத்தனர். திரு. கோல்யாட்கினின் கண்களில் கண்ணீர் துளிர்த்தது.

"அப்படியானால், நான் தயாராக இருக்கிறேன்... என்னை முழுமையாக உங்கள் கைகளில் ஒப்படைக்கிறேன்... என் விதியை கிரஸ்தியான் இவானோவிச்சிடம் ஒப்படைக்கிறேன்..."

தனது விதியை முழுமையாக கிரஸ்தியான் இவானோவிச்சிடம் ஒப்படைப்பதாக திரு. கோல்யாட்கின் அறிவித்த அடுத்த கணமே, அவரைச் சுற்றியிருந்தவர்களிடமிருந்து பயங்கரமான, காதைப் பிளக்கும், அதே சமயம் ஆரவாரமான கூச்சல் ஒன்று வெடித்தது; அது அங்கிருந்த கூட்டத்தினரிடையே ஒருவித அச்சுறுத்தும் எதிரொலியாகப் பரவியது. பின்னர், ஒருபுறம் கிரஸ்தியான் இவானோவிச்சும் மறுபுறம் ஆண்ட்ரி ஃபிலிப்போவிச்சும் திரு. கோல்யாட்கினின் கைகளைப் பிடித்து அவரை வண்டிக்குள் ஏற உதவினர்; அதே வேளையில், அந்த 'இரட்டை' (அவரது இன்னொரு வடிவம்), தனது இழிவான இயல்புக்கேற்ப, அவருக்குப் பின்னாலிருந்து உதவி செய்தான். பரிதாபகரமான மூத்த திரு. கோல்யாட்கின் அனைவரையும் எல்லாவற்றையும் ஒருமுறை கடைசியாகப் பார்த்தார்; பிறகு—குளிர்ந்த நீர் ஊற்றப்பட்ட பூனைக்குட்டி நடுங்குவது போல (அப்படி ஒரு உவமையைப் பயன்படுத்தலாமென்றால்)—வண்டிக்குள் ஏறினார்; கிரஸ்தியான் இவானோவிச் உடனடியாக அவருக்கு அருகில் அமர்ந்தார். வண்டியின் கதவு பலமாக மூடப்பட்டது; சாட்டையின் சத்தம் கேட்டது, குதிரைகள் முன்னோக்கிப் பாய்ந்து வண்டியை இழுத்துச் சென்றன... ஒட்டுமொத்த கூட்டமும் திரு. கோல்யாட்கினைத் தொடர்ந்து ஓடியது. அவரது எதிரிகளின் கூர்மையான, வெறித்தனமான கூச்சல்கள் அவரை வழியனுப்பும் விதமாகத் தொடர்ந்து ஒலித்தன. சிறிது நேரம், திரு. கோல்யாட்கினை ஏற்றிச் சென்ற வண்டியைச் சுற்றி முகங்கள் தெரிந்தபடி இருந்தன; ஆனால் அவை படிப்படியாகப் பின் தங்கி—மேலும் மேலும் பின்தங்கி—இறுதியில் முற்றிலும் மறைந்து போயின. திரு. கோல்யாட்கினின் அந்த அநாகரிகமான 'இரட்டை'தான் நீண்ட நேரம் உடன் வந்தான். தனது பச்சை நிறச் சீருடை கால்சட்டையின் பக்கவாட்டுப் பைகளில் கைகளை விட்டபடி, மகிழ்ச்சியான முகபாவனையுடன் அவன் ஓடிவந்தான்; வண்டியின் ஒரு பக்கமும் மறுபக்கமும் மாறி மாறித் துள்ளி ஓடினான்; அவ்வப்போது ஜன்னல் சட்டையைப் பிடித்துத் தொங்கிக்கொண்டு, தலையை உள்ளே நீட்டி, விடைபெறும் விதமாக திரு. கோல்யாட்கினை நோக்கி 'ஃப்ளையிங் கிஸ்' (காற்றில் முத்தம்) அனுப்பினான்; ஆனால் அவனும் சோர்வடையத் தொடங்கினான், அவனது வருகை குறைந்து கொண்டே வந்து, இறுதியில் அவனும் முற்றிலும் மறைந்து போனான். திரு. கோல்யாட்கினின் நெஞ்சில் ஒரு மந்தமான வலி பரவியது; இரத்தம் சூடாக அவன் தலைக்கு ஏறியது; மூச்சு முட்டுவது போல் உணர்ந்த அவன், தன் கோட்டின் பொத்தான்களைக் கழற்றி, மார்பைத் திறந்து, அதன் மீது பனியையும் குளிர்ந்த நீரையும் ஊற்றிக்கொள்ள விரும்பினான். இறுதியில், அவன் ஒருவித மயக்க நிலைக்குச் சென்றான்... சுயநினைவு திரும்பியபோது, ​​தனக்கு அறிமுகமில்லாத ஒரு பாதையில் குதிரைகள் தன்னை அழைத்துச் செல்வதைக் கண்டான். வலது மற்றும் இடதுபுறங்களில் காடுகள் இருண்டு நின்றன; அந்த இடம் ஆள் அரவமற்ற வெறிச்சோடிய பகுதியாக இருந்தது. திடீரென்று அவன் உறைந்துபோனான்: இருளிலிருந்து இரண்டு தீப்பிழம்பு போன்ற கண்கள் அவனை உற்று நோக்கிக் கொண்டிருந்தன; அவை ஒரு கொடூரமான, நரகத்திற்குரிய மகிழ்ச்சியுடன் ஜொலித்தன. அது கிரெஸ்தியன் இவானோவிச் இல்லை! அது யார்? அல்லது அது அவர்தானா? அது அவர்தான்! அது கிரெஸ்தியன் இவானோவிச் தான்—ஆனால் பழையவர் அல்ல; இது வேறொரு கிரெஸ்தியன் இவானோவிச்! இது ஒரு பயங்கரமான கிரெஸ்தியன் இவானோவிச்!…

"கிரெஸ்தியன் இவானோவிச், நான்... நான் நலமாக இருக்கிறேன் என்று நினைக்கிறேன், கிரெஸ்தியன் இவானோவிச்," என்று நம் கதாநாயகன் தயக்கத்துடனும் நடுக்கத்துடனும் பேசத் தொடங்கினான்; தன் பணிவு மற்றும் அடக்கத்தின் மூலம் அந்தப் பயங்கரமான கிரெஸ்தியன் இவானோவிச்சைச் சற்றேனும் சாந்தப்படுத்தலாம் என்று அவன் நம்பினான். "விறகு, விளக்கு வசதி மற்றும் ஒரு வேலையாள் ஆகியவற்றுடன் கூடிய அரசு வழங்கும் குடியிருப்பு ஒன்றை நீ பெறுகிறாய்—இவை உனக்குத் தகுதியற்றவை," என்று கிரெஸ்தியன் இவானோவிச்சின் பதில் வந்தது; அது ஒரு தீர்ப்பைப் போலக் கடுமையானதாகவும் பயங்கரமானதாகவும் ஒலித்தது.

நம் கதாநாயகன் அலறிக்கொண்டு தன் தலையைப் பற்றிக்கொண்டான். ஐயோ! இதைப் பற்றிய முன்னுணர்வு அவனுக்கு வெகு காலத்திற்கு முன்பே இருந்ததே!
குறிப்புகள்

முதலில் *ஓதெச்செஸ்த்வென்னியே ஜபிஸ்கி* (Otechestvennye Zapiski - 'தாய்நாட்டின் குறிப்புகள்') என்ற இதழில் 1846-ல் (தொகுதி XLIV, எண் 2, பிரிவு I, பக்கங்கள் 263–428) "திரு. கோல்யாட்கினின் சாகசங்கள்" என்ற துணைத் தலைப்புடன் வெளியிடப்பட்டது. 
'தலைப்புக்குரிய கவுன்சிலர்' (Titular Councilor) — 'தரவரிசை அட்டவணை'யில் (Table of Ranks) 9-வது வகுப்பைச் சேர்ந்த ஒரு சிவில் பணி நிலை. 
ஷெஸ்திலவோச்னயா தெரு செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கின் லிட்டெய்னி மாவட்டத்தில் அமைந்திருந்தது; இது... என்பதற்கு இணையானது.
...இன்றைய மயகோவ்ஸ்கி தெரு அமைந்துள்ள இடம். 
*Mankirovat* (பழங்கால வழக்கு) — மரியாதை இன்மை, அலட்சியம் அல்லது ஏளனத்தைக் காட்டுதல். 
வண்ணத்தின் அடிப்படையில் பணத்தாள்களுக்கான பேச்சுவழக்கு பெயர்கள்: *zelenenkaya* (பச்சை நிறத்தாள்) — 3 ரூபிள்; *serenkaya* (சாம்பல் நிறத்தாள்) — 50; *sinenkaya* (நீல நிறத்தாள்) — 5; *krasnenkaya* (சிவப்பு நிறத்தாள்) — 10 ரூபிள். 
*Abordirovat* (பிரெஞ்சு: *aborder*) — இங்கே: தாக்குதல் நடத்துதல். 
*Koka s sokom* — ஒரு விருந்து அல்லது பரிசு; உருவகமாக: எதிர்பாராத ஒரு "கொடை" அல்லது ஒரு சிக்கல்/பிரச்சினை. 
*Kollezhsky assessor* (Collegiate Assessor) — 1717 முதல் 1917 வரை இருந்த ஒரு சிவில் பதவி; 1722 முதல், இது 'பதவி வரிசை அட்டவணையில்' (Table of Ranks) 8-வது நிலையில் இருந்தது. 
*Neshchechko* — ஒரு பொக்கிஷம். 
இது *Severnaya Pchela* (வடக்குத் தேனீ) என்பதைக் குறிக்கிறது; இது 1825 முதல் 1864 வரை செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் வெளியிடப்பட்ட ஒரு அதிகாரப்பூர்வ அரசியல் மற்றும் இலக்கியச் செய்தித்தாளாகவும், அதே சமயம் 'மூன்றாவது பிரிவு' (Third Section - ரகசியக் காவல் துறை) அமைப்பின் அதிகாரப்பூர்வமற்ற ஊடகமாகவும் இருந்தது. 
*San-fason* (பிரெஞ்சு: *sans façon*) — சடங்குகள் இன்றி, முறைசாரா முறையில். 
*Pir Valtasarovsky* (பெல்ஷாசரின் விருந்து) — ஆடம்பரமான, கவலையற்ற விருந்து. 
எலிசெய்வ் (Yeliseyev) மற்றும் மிலியுடின் (Milyutin) — அக்காலத்தில் செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் இருந்த மிகப்பெரிய உயர்தர உணவு மற்றும் பழக் கடைகளின் உரிமையாளர்கள் மற்றும் வணிகர்கள். 
*Statsky sovetnik* (State Councillor) — 1917-க்கு முந்தைய ரஷ்ய 'பதவி வரிசை அட்டவணையில்' 5-வது நிலையில் இருந்த ஒரு சிவில் பதவி. 
பிரான்ஸ் நாட்டைக் குறிக்கிறது — இது பர்கண்டி (Burgundy) மற்றும் ஷாம்பெயின் (Champagne) ஒயின்களின் தாயகம். 
*Dead Souls* (இறந்த ஆன்மாக்கள்) நூலின் முதல் தொகுதியின் 9-வது அத்தியாயத்திலிருந்து கிண்டலாகப் பயன்படுத்தப்பட்ட மேற்கோள்: "...உங்களுக்குள் இருக்கும் அனைத்தும் ஏன் எதிர்பார்ப்பு நிறைந்த கண்களுடன் என்னை நோக்குகின்றன?" 
*Kollezhsky sovetnik* (Collegiate Councillor) — 'பதவி வரிசை அட்டவணையில்' 6-வது நிலையில் இருந்த ஒரு சிவில் பதவி. ஜீன்-பாப்டிஸ்ட் ஜோசப், கவுண்ட் டி விலேல் (1773–1854), 'மறுசீரமைப்பு' (Restoration) காலத்தைச் சேர்ந்த ஒரு பிரெஞ்சு அரசியல் தலைவர் ஆவார்; இவர் 1821 முதல் 1828 வரை பிரதமராகப் பணியாற்றினார். கோல்யாட்கின் (Golyadkin) மேற்கோள் காட்டிய அந்த வாசகம் விலேலின் அரசியல் குறிக்கோள் முழக்கமாக இருந்தது. 
இது மாட்வே கொமரோவ் எழுதிய *தி டேல் ஆஃப் தி அட்வென்ச்சர்ஸ் ஆஃப் தி இங்கிலீஷ் மிலார்ட் ஜார்ஜ் அண்ட் தி பிராண்டன்பர்க் மார்க்ரவின் ஃப்ரெடெரிகா-லூயிஸ்* (The Tale of the Adventures of the English Milord George and the Brandenburg Margravine Frederica-Louise) என்ற *லுபோக்* (அதாவது, சாதாரண வாசகர்களிடையே பிரபலமான, எளிமையான அச்சு வடிவத்திலான கதை) வகையைச் சேர்ந்த நாவலைக் குறிக்கிறது. 
*Neinteresovanny* (பழங்காலச் சொல்) — பாரபட்சமற்ற / தனிப்பட்ட ஈடுபாடற்ற. 
சியாமிஸ் இரட்டையர்களான சாங் மற்றும் எங் (1811–1874) ஆகியோர் ஐரோப்பா மற்றும் அமெரிக்கா முழுவதும் உள்ள பல்வேறு நாடுகளில் கட்டணம் வசூலித்து பொதுமக்களின் பார்வைக்கு வைக்கப்பட்டனர். 
இது இவான் ஆண்ட்ரிவிச் கிரிலோவ் (1808) எழுதிய "தி லிட்டில் கேஸ்கெட்" (*Larchik*) என்ற நீதிக்கதையில் இருந்து உருவான ஒரு சொற்றொடர். 
*Approbuyu* (பிரெஞ்சு சொல்லான *approuver* என்பதிலிருந்து வந்தது — அங்கீகரித்தல்) — நான் அங்கீகரிக்கிறேன். 
காண்க: எகோர் போரிசோவிச் ஃபுக்ஸ் வெளியிட்ட *Anecdotes of the Prince of Italy, Count Suvorov-Rymniksky* (இத்தாலியின் இளவரசர், கவுண்ட் சுவோரோவ்-ரிம்னிக்ஸ்கி பற்றிய நிகழ்வுக் குறிப்புகள்). செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க், 1827. பக்கங்கள் 75, 78.
*Povytchik* (பழங்காலச் சொல்) — அரசு அலுவலகத்தில் உள்ள ஒரு மூத்த எழுத்தர் அல்லது பிரிவுத் தலைவர். 
கார்ல் பாவ்லோவிச் பிரியுல்லோவ் வரைந்த *தி லாஸ்ட் டே ஆஃப் பாம்பே* (The Last Day of Pompeii) என்ற ஓவியம் இத்தாலியில் கலைஞரால் முழுமையாக்கப்பட்டது; அவர் அதை 1834-இல் செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கிற்குக் கொண்டு வந்தார், அங்கு அது கலைக்கான அகாடமியில் (Academy of Arts) காட்சிப்படுத்தப்பட்டது. அக்காலத்தில், அது வெளிநாட்டு மற்றும் ரஷ்ய ஊடகங்களில் பலவிதமான எதிர்வினைகளைத் தூண்டியது. 
இதே போன்ற நிகழ்வுக் குறிப்புகளுக்கு, இவற்றைப் பார்க்கவும்: க்வோஸ்டோவ், டி. ஐ., *Miscellaneous Poems* (செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க், 1827, தொகுதி 5, பக். 277); புர்யானோவ் (புர்னாஷேவ்), வி., *A Walk with Children Through St. Petersburg and Its Environs*. செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க், 1838. பகுதி 2, பக். 263–264. Baron Brambeus (பாரன் பிராம்பியஸ்) — *Biblioteka dlya chteniya* ('வாசிப்புக்கான நூலகம்' அல்லது 'Library for Reading') என்ற இதழின் வெளியீட்டாளரான ஓசிப் இவனோவிச் சென்கோவ்ஸ்கியின் புனைபெயர். 
"If you forget me..." ("என்னை மறந்துவிட்டால்...") — பெண்கள் தங்கும் விடுதிப் பள்ளிகளின் (boarding-school) மாணவியர் வைத்திருக்கும் நினைவுப் புத்தகங்களில் (keepsake albums) அடிக்கடி காணப்படும் கவிதை வரிகள். 
"Smes'" (ஸ்மெஸ் / 'பல்வகைத் தொகுப்பு') — அக்கால இதழ்களில் (வழக்கமாக இறுதிப் பகுதியில்) இடம்பெற்ற ஒரு பகுதியின் தலைப்பு; இதில் வெளிநாட்டுப் புத்தகங்கள், இதழ்கள், செய்தித்தாள்கள் அல்லது சமீபத்திய அறிவியல் வெளியீடுகளிலிருந்து திரட்டப்பட்ட சுவாரஸ்யமான செய்திகள் இடம்பெற்றிருக்கும். இங்கு இது *Biblioteka dlya chteniya* இதழின் ஒரு குறிப்பிட்ட இதழைக் குறிக்கிறது. 
கைது செய்யப்பட்ட நிலையில்
நிகழ்வுகளின் ஒரு பதிப்பின்படி, கிரிகோரி ஓட்ரெப்யேவ் என்ற துறவி, 'போலி டிமிட்ரி I' (False Dmitry I) என்று அறியப்படும் ஜார் மன்னராகத் தன்னை அடையாளப்படுத்திக்கொண்டார்.
புஷ்கினின் *மொஸார்ட் மற்றும் சலியேரி* (Mozart and Salieri) என்ற சோக நாடகத்தின் முதல் காட்சியில் வரும் சலியேரியின் சுய-உரையாடல் (monologue) வரிகளின் பகடி வடிவம்:

பெருமைமிக்க சலியேரி ஒருபோதும்
இழிவான பொறாமைக்காரனாக இருந்தான் என்று யார் சொல்வார்கள்?
மனிதர்களால் மிதிக்கப்பட்ட ஒரு பாம்பு, உயிருடன் இருக்கும்போதே
மணலையும் தூசியையும் இயலாமையுடன் கடித்துத் தின்பதைப் போல? 
Provincial Secretary (மாகாணச் செயலாளர்) — 'பதவி வரிசை அட்டவணை'யில் (Table of Ranks) உள்ள ஒரு சிவில் பணி நிலை (வகுப்பு XII). 
Parapet (பாராபெட் / அரண் சுவர்) — கோட்டை அல்லது பாதுகாப்பு அரணில் அமைக்கப்படும் ஒரு மேடு; இது துப்பாக்கிச் சூடு நடத்தவும், குண்டுகள் மற்றும் எறிகணைகளிலிருந்து பாதுகாப்பு அளிக்கவும், எதிரியின் பார்வையில் படாமல் மறைந்திருக்கவும் உதவுகிறது. 
Faublas (ஃபோப்லாஸ்) — தந்திரமான மற்றும் திறமையான ஒரு காதலன் (பெண்களை மயக்குபவன்); பிரெஞ்சு எழுத்தாளர் ஜீன்-பாப்டிஸ்ட் லூவெட் டி கூவ்ரே (1760–1797) எழுதிய *The Amours of the Chevalier de Faublas* (1787–1790) என்ற நாவலின் கதாநாயகனின் பெயர் இது.
*Équilibre* (பிரெஞ்சு) — சமநிலை (equilibrium/balance). 
*Biersuppe* (ஜெர்மன்) — பீர் சூப். *Milchsuppe* (ஜெர்மன்) — பால் சூப். Angina (லத்தீன் சொல்லான *angina* என்பதிலிருந்து வந்தது — தொண்டை அழற்சி/தொண்டை வலி). 
*Politseyskiye Vedomosti* ("Police Gazette" / 'காவல்துறை இதழ்') — செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க் நகரக் காவல்துறையின் அதிகாரப்பூர்வ இதழ்; இது 1839 முதல் 1917 வரை செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் வெளியிடப்பட்டது; பிற தகவல்களுடன், தலைநகரில் நடந்த பல்வேறு சம்பவங்கள் குறித்த அறிக்கைகளையும் இது வெளியிட்டது. *Karpetki* (போலிஷ் மொழிச் சொல் *skarpetka*) — காலுறைகள் (socks). 
*Salop* (பிரெஞ்சு மொழிச் சொல் *salope*) — பெண்களுக்கான ஒரு வகை மேலங்கி; கைகளை வெளியே நீட்டுவதற்கான பிளவுகள் அல்லது சிறிய கைகளை (sleeves) கொண்ட, அகலமான மற்றும் நீண்ட மேலங்கி இது.
புஷ்கினின் *கவுண்ட் நூலின்* (Count Nulin) என்ற கவிதையில் வரும் தங்கும் விடுதி உரிமையாளரின் பெயர். 
*Foreytor* (ஜெர்மன் மொழிச் சொல் *Vorreiter*) — குதிரை வீரர் அல்லது வழிகாட்டி; வண்டியில் அமராமல், வண்டியை இழுத்துச் செல்லும் குதிரைகளில் ஒன்றின் மீது அமர்ந்து பயணிப்பவர். 
இதே போன்ற சூழல்கள் ஃபிரெட்ரிக் ஷில்லரின் *தி நைட் ஆஃப் டோகன்பர்க்* (The Knight of Toggenburg - 1797) என்ற கதைப்பாடலிலும், அக்காலத்தில் பெரும் பரபரப்பை ஏற்படுத்திய ஜோஹன் மார்ட்டின் மில்லரின் *சீக்வார்ட்* (Siegwart - 1776) என்ற உணர்வுப்பூர்வமான நாவலிலும் காணப்படுகின்றன. 
காதலர்களின் மகிழ்ச்சிக்கு மிகச்சிறிய குடிசையே போதுமானது என்ற கருத்து, ஃபிரெட்ரிக் ஷில்லரின் *தி யூத் பை தி ப்ரூக்* (The Youth by the Brook) என்ற கவிதையில் வெளிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. 
செலடான் (பிரெஞ்சு மொழிச் சொல் *Céladon*) — ஹானரே டி'உர்ஃபே (Honoré d'Urfé) எழுதிய *ஆஸ்ட்ரீ* (Astrée) நாவலில் வரும் ஒரு கதாபாத்திரம்.
607–1627); காதலில் மூழ்கிய ஒரு காதலனைக் குறிக்கும் பொதுவான பெயர்; பிற்காலத்தில் இது பரந்த பொருளைப் பெற்றது—பெண்ணை நாடுபவர், பெண்களைக் கவரும் ஆண், பெண்களுடன் அதிகம் தொடர்பு கொள்பவர். 
Licht (ஜெர்மன் *Licht*) — ஒளி, வெளிச்சம்.