தி மூன் அண்ட் சிக்ஸ்பென்ஸ் 31 to 60 (The Moon and Sixpence) வில்லியம் சோமர்செட் மாம் எழுதியது

 $31

அடுத்த நாள், நான் அவரை அங்கேயே தங்குமாறு வற்புறுத்தியும், ஸ்ட்ரோவ் என்னை விட்டுச் சென்றார். அவரது பொருட்களை ஸ்டுடியோவிலிருந்து எடுத்து வருவதாக நான் கூறினேன்; ஆனால் அவரே நேரில் சென்று எடுத்து வருவதில் பிடிவாதமாக இருந்தார். ஒருவேளை அவர்கள் அவரது பொருட்களை இன்னும் ஒன்றாகச் சேர்த்து வைத்திருக்காமல் இருந்திருக்கலாம் என்றும், அதனால் தனது மனைவியை மீண்டும் பார்க்கும் வாய்ப்பும், அவளைத் தன்னுடன் திரும்பி வரச் சம்மதிக்க வைக்கும் வாய்ப்பும் கிடைக்கலாம் என்றும் அவர் நம்பியிருக்கலாம் என்று நான் நினைக்கிறேன். ஆனால், காவலாளி அறையில் அவரது பொருட்கள் தயாராக வைக்கப்பட்டிருந்தன; பிளான்ச் வெளியே சென்றிருப்பதாகக் காவலாளி அவரிடம் கூறினார். தனது துயரங்களைப் பற்றி அவளிடம் சொல்லும் ஆசையை அவர் அடக்கிக்கொண்டார் என்று எனக்குத் தோன்றவில்லை. தனக்குத் தெரிந்த அனைவரிடமும் அவர் அவற்றைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தார்; அவர் அனுதாபத்தை எதிர்பார்த்தார், ஆனால் மற்றவர்கள் அவரை ஏளனமே செய்தனர்.

அவரது நடத்தை மிகவும் கண்ணியமற்றதாக இருந்தது. தனது மனைவி எந்த நேரத்தில் பொருட்கள் வாங்கச் செல்வாள் என்பது அவருக்குத் தெரியும்; ஒரு நாள், அவளைப் பார்க்காமல் இருக்க முடியாத நிலையில், தெருவில் அவளை வழிமறித்தார். அவள் அவரிடம் பேச விரும்பவில்லை, ஆனால் அவரோ அவளிடம் பேச வேண்டும் என்பதில் பிடிவாதமாக இருந்தார். அவளிடம் தான் செய்த தவறுகளுக்காக மன்னிப்பு கோரித் தடுமாற்றத்துடன் பேசினார்; அவளைத் தான் ஆழமாக நேசிப்பதாகக் கூறி, தன்னுடன் திரும்பி வருமாறு கெஞ்சினார். அவள் பதிலளிக்கவில்லை; முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டு வேகமாக நடந்தாள். அவரது குட்டையான பருமனான கால்களுடன் அவளுக்கு ஈடுகொடுத்து நடக்க அவர் சிரமப்படுவதை நான் கற்பனை செய்து பார்த்தேன். அவசரத்தில் சற்று மூச்சிரைத்தபடியே, தான் எவ்வளவு துயரத்தில் இருக்கிறேன் என்று அவரிடம் கூறினார்; தன் மீது இரக்கம் காட்டுமாறு கெஞ்சினார்; அவள் மன்னித்தால், அவள் விரும்பும் அனைத்தையும் செய்வதாக உறுதியளித்தார். அவளை ஒரு பயணத்திற்கு அழைத்துச் செல்வதாகவும் கூறினார். ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் விரைவில் அவளை வெறுத்துவிடுவான் என்றும் அவளிடம் சொன்னார். அந்த அசிங்கமான சம்பவத்தை அவர் என்னிடம் விவரித்தபோது எனக்குக் கோபம் பொத்துக்கொண்டு வந்தது. அவர் எந்தவிதமான விவேகத்தையோ அல்லது கண்ணியத்தையோ வெளிப்படுத்தவில்லை. தன் மனைவி தன்னை வெறுக்கும்படியாகச் செய்யக்கூடிய எதையும் அவர் விட்டுவைக்கவில்லை. தன்னை நேசிக்கும் ஒருவனை, தான் நேசிக்காதபோது ஒரு பெண் காட்டும் கொடுமையை விடப் பெரிய கொடுமை வேறெதுவும் இல்லை; அப்போது அவளிடம் கருணையோ அல்லது சகிப்புத்தன்மையோ இருப்பதில்லை; மாறாக, ஒருவிதமான வெறித்தனமான எரிச்சல் மட்டுமே இருக்கும். பிளான்ச் ஸ்ட்ரோவ் திடீரென்று நின்றாள், தன் கணவனின் முகத்தில் முடிந்த பலத்துடன் அறைந்தாள். அவர் நிலைகுலைந்து நின்ற அந்தச் சூழலைப் பயன்படுத்தி அங்கிருந்து தப்பித்து, படிக்கட்டுகள் வழியாக ஸ்டுடியோவை நோக்கி ஓடினாள். அவள் வாயிலிருந்து ஒரு வார்த்தை கூட வரவில்லை. அவன் இதை என்னிடம் சொன்னபோது, ​​அந்த அடியின் வலியை இன்னும் உணர்வது போலத் தன் கன்னத்தில் கையை வைத்துக்கொண்டான்; அவனது கண்களில் நெஞ்சை உருக்கும் வலியும், அதே சமயம் வேடிக்கையானதொரு திகைப்பும் தெரிந்தன. அவன் ஒரு பெரிய பள்ளிக்கூடச் சிறுவனைப் போலத் தோன்றினான்; அவன் மீது எனக்குப் பரிதாபம் இருந்தாலும், என்னால் சிரிப்பை அடக்க முடியவில்லை.

பிறகு, அவள் கடைகளுக்குச் செல்லப் பயன்படுத்தும் தெருவில் அவன் நடக்கத் தொடங்கினான்; அவள் கடந்து செல்லும்போது, ​​தெருவின் மறுமுனையில் ஒரு மூலையில் அவன் நிற்பான். அவளிடம் மீண்டும் பேச அவனுக்குத் துணிச்சல் வரவில்லை; ஆனால், தன் இதயத்தில் இருந்த கெஞ்சும் உணர்வை அந்த உருண்டையான கண்களின் வழியாக வெளிப்படுத்த முயன்றான். தன் துயரத்தைப் பார்த்தால் அவள் மனம் இளகும் என்று அவன் நினைத்திருக்கலாம். ஆனால், அவன் நிற்பதைப் பார்த்ததற்கான எந்தச் சிறு அறிகுறியையும் அவள் காட்டவில்லை. தன் வேலைகளுக்காக வெளியே செல்லும் நேரத்தையோ அல்லது செல்லும் பாதையையோ கூட அவள் மாற்றிக்கொள்ளவில்லை. அவளது அந்த அலட்சியத்தில் ஒருவிதக் கொடூரம் இருந்ததாக எனக்குத் தோன்றியது. ஒருவேளை, அவனுக்கு அளிக்கும் அந்தத் துன்புறுத்தலில் அவள் இன்பம் கண்டிருக்கலாம். அவள் ஏன் அவனை அவ்வளவு வெறுத்தாள் என்று நான் யோசித்தேன்.

புத்திசாலித்தனமாக நடந்துகொள்ளுமாறு நான் ஸ்ட்ரோவிடம் (Stroeve) கெஞ்சிக் கேட்டுக்கொண்டேன். அவனது அந்த மன உறுதி இல்லாத போக்கு எனக்கு எரிச்சலூட்டியது.

"இப்படியே தொடர்ந்து செய்வதால் எந்தப் பயனும் இல்லை," என்று நான் சொன்னேன். "அவள் தலையில் ஒரு குச்சியால் அடித்திருந்தால்கூட அது புத்திசாலித்தனமாக இருந்திருக்கும் என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது. அப்போது அவள் உன்னை இப்போது பார்ப்பது போல இவ்வளவு இழிவாகப் பார்த்திருக்க மாட்டாள்."

அவன் சிறிது காலம் தன் ஊருக்குச் செல்லலாம் என்று நான் யோசனை சொன்னேன். ஹாலந்தின் வடக்குப் பகுதியில் உள்ள, அமைதியான ஒரு நகரத்தைப் பற்றி அவன் என்னிடம் அடிக்கடி பேசியிருக்கிறான்; அங்கேதான் அவனது பெற்றோர் இன்னும் வசித்து வந்தனர். அவர்கள் ஏழைகள். அவனது தந்தை ஒரு தச்சர்; அவர்கள் மெதுவாக ஓடும் கால்வாய் ஒன்றின் ஓரத்தில் இருந்த, சுத்தமான மற்றும் நேர்த்தியான ஒரு சிறிய பழைய செங்கல் வீட்டில் வசித்து வந்தனர். அங்கிருந்த தெருக்கள் அகலமாகவும் ஆள் நடமாட்டம் இல்லாமலும் இருந்தன; அந்த இடம் கடந்த இருநூறு ஆண்டுகளாகச் சிதைவை நோக்கிச் சென்று கொண்டிருந்தாலும், அங்கிருந்த வீடுகள் அக்காலத்திற்கே உரிய ஒரு கம்பீரமான, இதமான தோற்றத்தைக் கொண்டிருந்தன. தொலைதூரத்திலிருந்த இந்தியப் பகுதிகளுக்குத் தங்கள் சரக்குகளை அனுப்பிய செல்வந்த வணிகர்கள் அந்த வீடுகளில் அமைதியான, வளமான வாழ்க்கையை வாழ்ந்திருந்தனர்; கண்ணியமான அந்தச் சிதைவிலும், அவை தங்கள் சிறப்பான கடந்த காலத்தின் நறுமணத்தைத் தக்கவைத்திருந்தன. கால்வாய் ஓரமாக நடந்து சென்றால் அகலமான பச்சை வயல்களை அடையலாம்; அங்கே ஆங்காங்கே காற்றாலைகள் இருந்தன, கருப்பு-வெள்ளை நிறக் கால்நடைகள் சோம்பலாக மேய்ந்து கொண்டிருந்தன. சிறுவயது நினைவுகள் நிறைந்த அந்தச் சூழலில், டர்க் ஸ்ட்ரோவ் (Dirk Stroeve) தன் துயரத்தை மறந்துவிடுவான் என்று நான் நினைத்தேன். ஆனால் அவன் செல்ல மறுத்துவிட்டான்.

"அவளுக்கு என் உதவி தேவைப்படும்போது நான் இங்கே இருக்க வேண்டும்," என்று அவன் மீண்டும் கூறினான். "ஏதேனும் மோசமான சம்பவம் நிகழ்ந்து, அந்த நேரத்தில் நான் அருகில் இல்லாமல் போனால் அது மிகக் கொடுமையாகிவிடும்."

"என்ன நடக்கும் என்று நீ நினைக்கிறாய்?" என்று நான் கேட்டேன்.

"எனக்குத் தெரியவில்லை. ஆனால் எனக்குப் பயமாக இருக்கிறது."

நான் என் தோள்களைக் குலுக்கினேன்.

எவ்வளவுதான் வேதனையில் ஆழ்ந்திருந்தாலும், டிர்க் ஸ்ட்ரோவ் (Dirk Stroeve) பார்ப்பதற்கு ஒரு நகைப்புக்குரிய மனிதராகவே இருந்தான். அவன் உடல் மெலிந்து, சோர்ந்து போயிருந்தால் ஒருவேளை அவன் மீது பரிதாபம் ஏற்பட்டிருக்கலாம். ஆனால் அவன் அப்படி எதுவும் ஆகவில்லை. அவன் குண்டாகவே இருந்தான்; அவனது உருண்டையான, சிவந்த கன்னங்கள் பழுத்த ஆப்பிள்களைப் போல ஜொலித்தன. அவன் தன்னை மிகவும் நேர்த்தியாக வைத்துக்கொண்டான்; எப்போதும் தனக்குச் சற்று சிறியதாகவே இருக்கும் அந்த நேர்த்தியான கருப்பு கோட் மற்றும் 'பவுலர்' (bowler) தொப்பியை மிகவும் கம்பீரமாகவும் உற்சாகத்துடனும் அணிந்திருந்தான். அவனுக்குச் சற்று தொப்பை விழத் தொடங்கியிருந்தது; துயரம் அதைச் சிறிதும் பாதிக்கவில்லை. அவன் பார்ப்பதற்கு ஒரு வசதியான விற்பனைப் பிரதிநிதியைப் (bagman) போலவே இருந்தான். ஒரு மனிதனின் வெளித்தோற்றத்திற்கும் அவனது ஆன்மாவிற்கும் இடையே இவ்வளவு பெரிய முரண்பாடு இருப்பது விசித்திரமானது. டிர்க் ஸ்ட்ரோவ், 'சர் டோபி பெல்ச்' (Sir Toby Belch) போன்ற உடலமைப்பைக் கொண்டிருந்தாலும், அவனுக்குள் 'ரோமியோ'வைப் (Romeo) போன்ற தீவிரமான காதல் உணர்வு இருந்தது. அவன் இனிமையான மற்றும் தாராள குணம் கொண்டவனாக இருந்தபோதிலும், எப்போதும் ஏதேனும் தவறுகளைச் செய்துகொண்டே இருந்தான்.

அழகின் மீதான ஆழ்ந்த உணர்வு ஒருபுறம், ஆனால் சாதாரணமாகவே எதையும் படைக்கக்கூடிய இயல்பு மறுபுறம்; உணர்வுகளில் ஒருவித நுட்பமான மென்மை, ஆனால் நடத்தையிலோ முரட்டுத்தனம். பிறர் விஷயங்களைக் கையாளும்போது அவரால் மிகுந்த விவேகத்துடன் செயல்பட முடிந்தது; ஆனால், சொந்த விஷயங்களிலோ அந்த விவேகம் துளியும் அவரிடம் இருக்கவில்லை. இத்தனை முரண்பட்ட இயல்புகளை ஒன்றாகத் திணித்து, பிரபஞ்சத்தின் திகைப்பூட்டும் உணர்ச்சியற்ற தன்மைக்கு முன்னால் அந்த மனிதரைத் தனித்து நிறுத்தியதன் மூலம், இயற்கையானது எவ்வளவு கொடூரமானதொரு விளையாட்டை ஆடியிருக்கிறது!

=========

$32

பல வாரங்களாக நான் ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்டைப் பார்க்கவில்லை. அவன் மீது எனக்கு வெறுப்பு ஏற்பட்டிருந்தது; வாய்ப்பு கிடைத்திருந்தால் அதை அவனிடமே வெளிப்படுத்தியிருப்பேன், ஆனால் அதற்காக அவனைத் தேடிச் செல்வதில் எனக்கு எந்தப் பயனும் தெரியவில்லை. தார்மீகக் கோபத்தை வெளிப்படுத்துவதில் எனக்குச் சற்று தயக்கம் உண்டு; அதில் எப்போதும் ஒருவிதமான 'தன்னிறைவு' உணர்வு கலந்திருக்கும், இது நகைச்சுவை உணர்வுள்ள ஒருவருக்குச் சங்கடத்தை அளிக்கக்கூடியது. எனக்கே கேலிக்குரியதாக அமையக்கூடிய ஒரு செயலைச் செய்ய, எனக்குள் ஒரு தீவிரமான உந்துதல் தேவைப்பட்டது. ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்டிடம் ஒருவிதமான ஏளனத்தன்மை கலந்த நேர்மை இருந்தது; அது, அவன் ஏதோ பாவனை செய்கிறான் என்று தோன்றக்கூடிய எதையும் கூர்ந்து கவனிக்கும் உணர்வை எனக்குள் ஏற்படுத்தியது.

ஆனால் ஒரு மாலை வேளையில், ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் அடிக்கடி செல்லும் - ஆனால் நான் இப்போது தவிர்த்து வந்த - கஃபே ஒன்றின் முன் உள்ள 'அவென்யூ டி கிளிச்சி' (Avenue de Clichy) சாலையில் நடந்து சென்றுகொண்டிருந்தபோது, ​​நான் அவனை நேருக்கு நேர் சந்தித்தேன். அவனுடன் பிளான்ச் ஸ்ட்ரோவ் (Blanche Stroeve) இருந்தாள்; அவர்கள் இருவரும் ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்டின் விருப்பமான அந்த மூலை இருக்கையை நோக்கிச் சென்று கொண்டிருந்தனர்.

"இவ்வளவு நாளாக எங்கே தொலைந்து போயிருந்தாய்?" என்று அவன் கேட்டான். "நீ வெளியூர் சென்றிருப்பாய் என்று நினைத்தேன்."

அவனுடன் பேச எனக்கு விருப்பமில்லை என்பது அவனுக்குத் தெரியும் என்பதையே அவனது அந்த அன்பான வரவேற்பு உணர்த்தியது. அவனிடம் வீணாக நாகரிகம் பாராட்டுவதில் எந்தப் பயனும் இல்லை.

"இல்லை," என்றேன் நான்; "நான் வெளியூர் எதுவும் செல்லவில்லை."

"ஏன் இங்கே வரவில்லை?"

"சும்மா நேரத்தைக் கழிக்க பாரிஸில் ஒரே ஒரு கஃபே மட்டுமா இருக்கிறது?"

அப்போது பிளான்ச் தன் கையை நீட்டி எனக்கு மாலை வணக்கம் தெரிவித்தாள். அவள் ஏதோ மாறியிருப்பாள் என்று நான் ஏன் எதிர்பார்த்தேன் என்று தெரியவில்லை; அவள் வழக்கமாக அணியும் அதே சாம்பல் நிற ஆடையைத்தான் அணிந்திருந்தாள் - அது அவளுக்கு நேர்த்தியாகவும் அழகாகவும் இருந்தது. ஸ்டுடியோவில் வீட்டு வேலைகளில் ஈடுபட்டிருந்தபோது நான் அவளைப் பார்த்தது போலவே, அவளது நெற்றி வெளிப்படையானதாகவும், கண்கள் அமைதியானதாகவும் இருந்தன.

"வா, சதுரங்கம் விளையாடலாம்," என்றான் ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட்.

அந்தத் தருணத்தில் ஏன் என்னால் எந்த ஒரு சாக்குப்போக்கையும் யோசிக்க முடியவில்லை என்று தெரியவில்லை. ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் எப்போதும் அமரும் மேஜையை நோக்கி நான் சற்று அதிருப்தியுடனேயே அவர்களைப் பின்தொடர்ந்து சென்றேன்; அவன் சதுரங்கப் பலகையையும் காய்களையும் கொண்டுவரச் சொன்னான். அவர்கள் இருவரும் அந்தச் சூழலை மிகவும் இயல்பாக எடுத்துக்கொண்டதால், நான் மட்டும் வேறுவிதமாக நடந்துகொள்வது அபத்தமாகத் தோன்றியது. திருமதி ஸ்ட்ரோவ் எந்த உணர்ச்சியையும் வெளிப்படுத்தாத முகத்துடன் ஆட்டத்தைக் கவனித்துக்கொண்டிருந்தாள். அவள் அமைதியாக இருந்தாள்; ஆனால் அவள் எப்போதும் அமைதியாகவே இருந்தவள்தான். அவளது மனதிலிருப்பதை அறிந்துகொள்ள உதவும் ஏதேனும் ஒரு குறிப்பு அவளது உதடுகளில் தெரிகிறதா என்று நான் உற்றுப் பார்த்தேன்; அவள் கண்களில் ஏதேனும் வெளிப்படையான மின்னல் கீற்றையோ, அல்லது திகைப்பு அல்லது கசப்புணர்வின் சிறு அறிகுறியையோ காண முயன்றேன்; அவளது நெற்றியில் ஏதேனும் உணர்ச்சியின் வெளிப்பாட்டைக் காட்டும் சுருக்கம் தென்படுகிறதா என்றும் உற்று நோக்கினேன். ஆனால் அவளது முகம் எதையும் வெளிப்படுத்தாத ஒரு முகமூடி போல இருந்தது. அவளது கைகள் மடியில் அசைவற்று, ஒன்றுடன் ஒன்று தளர்வாகப் பிணைக்கப்பட்ட நிலையில் இருந்தன. அவள் தீவிரமான உணர்ச்சிகளைக் கொண்ட பெண் என்பதை நான் கேள்விப்பட்டிருந்தேன்; தன்னை மிகவும் ஆழமாக நேசித்த டிர்க் (Dirk) மீது அவள் தொடுத்த அந்தத் தாக்குதல், அவளது திடீர் கோபத்தையும் கொடூரமான குரூரத்தையும் வெளிப்படுத்தியது. கணவனின் பாதுகாப்பான அரவணைப்பையும், வசதியான வாழ்க்கைச் சூழலையும் துறந்து, மிகுந்த ஆபத்து நிறைந்த ஒரு பாதையை அவள் தேர்ந்தெடுத்திருந்தாள். இது சாகசத்தின் மீதான ஆர்வத்தையும், நிச்சயமற்ற வாழ்க்கைக்கும் தயாராக இருக்கும் மனநிலையையும் காட்டியது; அதே சமயம், அவள் தன் வீட்டைப் பராமரிப்பதில் காட்டிய அக்கறையும், சிறந்த இல்லத்தரசிக்கான பண்புகளும் அவளது இந்தச் செயலை வியக்கத்தக்கதாக மாற்றின. அவள் சிக்கலான குணம் கொண்ட பெண்ணாகத்தான் இருக்க வேண்டும்; அவளது அடக்கமான தோற்றத்திற்கும் அந்தச் சிக்கலான குணத்திற்கும் இடையிலான முரண்பாட்டில் ஒருவிதமான நாடகத்தன்மை இருந்தது.

அந்தச் சந்திப்பு எனக்குள் ஒருவிதமான பரபரப்பை ஏற்படுத்தியது; நான் விளையாடிக்கொண்டிருந்த ஆட்டத்தில் கவனம் செலுத்த முயன்றாலும், என் கற்பனை ஓடிக்கொண்டே இருந்தது. ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்டை (Strickland) தோற்கடிக்க நான் எப்போதும் முழு முயற்சியுடன் செயல்படுவேன்; ஏனெனில், தான் தோற்கடிக்கும் எதிராளியை அவன் மதிக்காமல் ஏளனம் செய்பவன். வெற்றியில் அவன் காட்டும் அந்தத் திமிர், தோல்வியை ஏற்றுக்கொள்வதை இன்னும் கடினமாக்கியது. மறுபுறம், அவன் தோற்கடிக்கப்படும்போது அதை மிகுந்த நல்லெண்ணத்துடனும் இயல்பாகவும் ஏற்றுக்கொள்வான். வெற்றிபெறும்போது மோசமாகவும், தோல்வியடையும்போது கண்ணியமாகவும் நடந்துகொள்பவன் அவன். ஒரு மனிதனின் உண்மையான குணம் விளையாடும்போதுதான் மிகத் தெளிவாக வெளிப்படுகிறது என்று நினைப்பவர்கள், இந்தச் சூழலிலிருந்து நுட்பமான முடிவுகளை எடுக்கக்கூடும்.

அவன் ஆட்டத்தை முடித்ததும், பானங்களுக்கான கட்டணத்தைச் செலுத்தப் பணியாளரை அழைத்தேன், பின்னர் அவர்களை விட்டுவிட்டு அங்கிருந்து கிளம்பினேன். அந்தச் சந்திப்பில் குறிப்பிடத்தக்க நிகழ்வுகள் எதுவும் நடக்கவில்லை. சிந்திக்கத் தூண்டும் வகையில் எந்த வார்த்தையும் பேசப்படவில்லை; எனவே, நான் செய்யும் எந்தவொரு அனுமானமும் ஆதாரமற்றதாகவே இருக்கும். அந்தச் சூழல் எனக்குள் ஒருவித ஆர்வத்தைத் தூண்டியது. அவர்களுக்குள் உறவுநிலை எப்படி இருக்கிறது என்பதை என்னால் கணிக்க முடியவில்லை. ஒரு கண்ணுக்குத் தெரியாத ஆவியாக மாறி, அவர்களின் ஸ்டுடியோவின் தனிமையில் அவர்கள் பேசுவதைக் கேட்க முடிந்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும் என்று நான் விரும்பினேன். என் கற்பனையைச் செலுத்துவதற்குச் சிறிய அளவிலான குறிப்பு கூட எனக்குக் கிடைக்கவில்லை.

$33

இரண்டு அல்லது மூன்று நாட்களுக்குப் பிறகு டிர்க் ஸ்ட்ரோவ் என்னை வந்து பார்த்தார்.

"நீங்கள் பிளான்ச்சைச் சந்தித்ததாகக் கேள்விப்பட்டேன்," என்று அவர் கூறினார்.

"அது உங்களுக்கு எப்படித் தெரியும்?"

"நீங்கள் அவர்களுடன் அமர்ந்திருந்ததைப் பார்த்த ஒருவர் என்னிடம் சொன்னார். ஏன் என்னிடம் சொல்லவில்லை?"

"அது உங்களுக்கு வேதனையைத்தான் தரும் என்று நினைத்தேன்."

"அதனால் என்ன? அவளைப் பற்றிய மிகச் சிறிய விஷயத்தைக் கூடக் கேட்க நான் ஆவலாக இருக்கிறேன் என்பது உங்களுக்குத் தெரியுமல்லவா?"

அவர் என்னிடம் கேள்விகள் கேட்பார் என்று நான் காத்திருந்தேன்.

"அவள் எப்படி இருக்கிறாள்?" என்று அவர் கேட்டார்.

"அப்படியேதான் இருக்கிறாள்; எந்த மாற்றமும் இல்லை."

"அவள் மகிழ்ச்சியாகத் தெரிகிறாளா?"

நான் என் தோள்களைக் குலுக்கினேன்.

"எப்படிச் சொல்வது? நாங்கள் ஒரு காபி விடுதியில் இருந்தோம்; சதுரங்கம் விளையாடிக்கொண்டிருந்தோம்; அவளிடம் பேச எனக்கு வாய்ப்பே கிடைக்கவில்லை."

"ஓ, ஆனால் அவள் முகத்தைப் பார்த்தாவது தெரிந்திருக்காதா?"

நான் தலையை மறுப்பாக அசைத்தேன். வார்த்தைகளாலோ அல்லது ஏதேனும் சைகையாலோ அவள் தன் உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தவில்லை என்பதைத்தான் என்னால் மீண்டும் சொல்ல முடிந்தது. அவளுடைய சுயக்கட்டுப்பாட்டுத் திறன் எவ்வளவு வலிமையானது என்பது என்னை விட அவனுக்கு நன்றாகவே தெரிந்திருக்கும். அவன் உணர்ச்சிவசப்பட்ட நிலையில் தன் கைகளைக் கோர்த்துக்கொண்டான்.

"ஓ, எனக்கு மிகவும் பயமாக இருக்கிறது. ஏதோ நடக்கப்போகிறது, ஏதோ பயங்கரமான ஒன்று நடக்கப்போகிறது என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது; அதைத் தடுக்க என்னால் எதுவும் செய்ய முடியவில்லை."

"எந்த மாதிரியான விஷயம்?" என்று நான் கேட்டேன்.

"ஓ, எனக்குத் தெரியவில்லை," என்று தன் தலையைப் பிடித்தபடி அவன் புலம்பினான். "ஏதோ ஒரு பயங்கரமான பேரழிவை நான் முன்னரே உணர்கிறேன்."

ஸ்ட்ரோவ் எப்போதும் உணர்ச்சிவசப்படக்கூடியவர் தான், ஆனால் இப்போது அவர் நிலைகுலைந்து போயிருந்தார்; அவரிடம் எதையும் சொல்லிப் புரியவைக்க முடியவில்லை. ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்டுடன் வாழ்க்கையைத் தொடர்வது பிளான்ச் ஸ்ட்ரோவுக்குச் சகிக்க முடியாததாக இருந்திருக்கலாம் என்பது எனக்குத் தோன்றியது; ஆனால், 'தாங்கள் விரித்த படுக்கையில்தான் தாங்கள் படுக்க வேண்டும்' (செய்த தவறுக்குத் தாமே முழுப் பொறுப்பேற்க வேண்டும்) என்பது மிகவும் தவறான பழமொழிகளில் ஒன்றாகும். மக்கள் தொடர்ந்து பேரழிவுக்கு இட்டுச் செல்லும் செயல்களைச் செய்தாலும், ஏதோ ஒரு தற்செயல் நிகழ்வால் தங்கள் முட்டாள்தனத்தின் விளைவுகளிலிருந்து தப்பித்துவிடுவதையே வாழ்க்கை அனுபவம் காட்டுகிறது. ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்டுடன் சண்டையிட்டபோது அவள் அவரை விட்டு விலகிச் சென்றிருக்கலாம்; அவளுடைய கணவரோ அவளை மன்னித்து மறந்துவிடத் தாழ்மையுடன் காத்திருந்தார். அவள் மீது பெரிய அளவில் பரிதாபப்பட நான் தயாராக இல்லை.

"உங்களுக்குப் புரிகிறது, நீங்கள் அவளை நேசிக்கவில்லை," என்று ஸ்ட்ரோவ் கூறினார். "அவள் மகிழ்ச்சியற்றவளாக இருக்கிறாள் என்பதை நிரூபிக்க எந்த ஆதாரமும் இல்லையே. ஒருவேளை அவர்கள் ஒரு சாதாரண இல்லறத் தம்பதியினரைப் போல இணக்கமாக வாழத் தொடங்கியிருக்கலாம்."

ஸ்ட்ரோவ் தன் சோகமான கண்களால் என்னைப் பார்த்தான்.

"உன்னைப் பொறுத்தவரை இது பெரிய விஷயமாக இல்லாமல் இருக்கலாம்; ஆனால் என்னைப் பொறுத்தவரை இது மிகவும் தீவிரமான, மிக முக்கியமான ஒரு விஷயம்."

நான் அவசரப்பட்டோ அல்லது அலட்சியமாகவோ நடந்துகொண்டதாகத் தோன்றியிருந்தால் அதற்காக வருந்தினேன்.

"எனக்காக ஒரு உதவி செய்வாயா?" என்று ஸ்ட்ரோவ் கேட்டான்.

"தாராளமாகச் செய்கிறேன்."

"எனக்காக பிளான்ஷுக்கு (Blanche) ஒரு கடிதம் எழுதுவாயா?"

"நீயே ஏன் எழுதக்கூடாது?"

"நான் பலமுறை எழுதியிருக்கிறேன். அவள் பதில் அளிப்பாள் என்று நான் எதிர்பார்க்கவில்லை. அவள் அந்தக் கடிதங்களைப் படிப்பாள் என்றும் எனக்குத் தோன்றவில்லை."

"பெண்களுக்கே உரிய இயல்பான ஆர்வத்தை நீ கணக்கில் கொள்ளவில்லையே. அவளால் அதைக் கட்டுப்படுத்திக்கொள்ள முடியுமா என்று நினைக்கிறாயா?"

"அவளால் முடியும்—என்னுடைய விஷயத்தில்."

நான் அவனை உற்றுப் பார்த்தேன். அவன் தன் கண்களைத் தாழ்த்திக்கொண்டான். அவனது அந்தப் பதில் எனக்கு விசித்திரமான அவமான உணர்வைத் தருவதாக இருந்தது. அவள் அவனை எவ்வளவு ஆழ்ந்த அலட்சியத்துடன் பார்க்கிறாள் என்பது அவனுக்குத் தெரிந்திருந்தது; அவனது கையெழுத்தைப் பார்ப்பதுகூட அவள் மீது எந்தச் சிறிய தாக்கத்தையும் ஏற்படுத்தாது என்பது அவனுக்குப் புரிந்திருந்தது.

"அவள் எப்போதாவது உன்னிடம் திரும்பி வருவாள் என்று நீ உண்மையிலேயே நம்புகிறாயா?" என்று நான் கேட்டேன்.

"மிக மோசமான சூழல் ஏதேனும் ஏற்பட்டால், அவள் என்னை நம்பி வரலாம் என்பதை அவள் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்று நான் விரும்புகிறேன். அதைத்தான் நீ அவளிடம் சொல்ல வேண்டும் என்று நான் ஆசைப்படுகிறேன்."

நான் ஒரு காகிதத்தை எடுத்தேன்.

"நான் சரியாக என்ன சொல்ல வேண்டும் என்று விரும்புகிறாய்?"

நான் எழுதியது இதுதான்:

அன்புள்ள திருமதி ஸ்ட்ரோவ் அவர்களுக்கு,

எப்போதாவது உங்களுக்குத் தேவை ஏற்பட்டால், உங்களுக்கு உதவக் கிடைக்கும் வாய்ப்பை டர்க் (Dirk) நன்றியுடன் ஏற்றுக்கொள்வார் என்பதை உங்களுக்குத் தெரிவிக்குமாறு அவர் என்னிடம் கேட்டுக்கொண்டார். நடந்த எதற்கும் அவர் உங்கள் மீது எந்தக் கசப்புணர்வையும் கொண்டிருக்கவில்லை. உங்கள் மீதான அவரது அன்பு மாறாமல் இருக்கிறது. பின்வரும் முகவரியில் நீங்கள் அவரை எப்போதும் தொடர்புகொள்ளலாம்:

$34

ஸ்ட்ரோவ் (Stroeve) போலவே, ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் (Strickland) மற்றும் பிளான்ச் (Blanche) இடையிலான உறவு பேரழிவில் முடியும் என்று நானும் உறுதியாக நம்பியிருந்தேன்; ஆனால், அந்த விவகாரம் இவ்வளவு துயரமான வடிவத்தை எடுக்கும் என்று நான் எதிர்பார்க்கவில்லை. மூச்சுத்திணற வைக்கும் வகையிலான வெப்பம் மிகுந்த கோடைக்காலம் வந்தது; இரவில் கூட, சோர்வடைந்த நரம்புகளுக்கு இதமளிக்கும் வகையிலான குளிர்ச்சி இல்லை. பகலில் சுட்டெரித்த சூரிய வெப்பத்தை அந்தத் தெருக்கள் மீண்டும் உமிழ்வது போல் தோன்றியது; அவ்வழியே சென்றவர்கள் சோர்வுடன் கால்களை இழுத்துக்கொண்டு நடந்தனர். பல வாரங்களாக நான் ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்டைப் பார்க்கவில்லை. வேறு வேலைகளில் மூழ்கியிருந்ததால், அவனைப் பற்றியோ அவனது விவகாரங்களைப் பற்றியோ சிந்திப்பதை நிறுத்தியிருந்தேன். பயனற்ற புலம்பல்களால் டிர்க் (Dirk) எனக்குச் சலிப்பை ஏற்படுத்தியிருந்தான், அதனால் அவனது சகவாசத்தைத் தவிர்த்தேன். அது ஒரு அருவருப்பான விவகாரம்; அதில் மேலும் தலையிட்டு என்னை வருத்திக்கொள்ள எனக்கு விருப்பமில்லை.

ஒரு நாள் காலை நான் வேலையில் ஈடுபட்டிருந்தேன். பைஜாமா அணிந்து அமர்ந்திருந்தேன். என் சிந்தனைகள் அலைபாய்ந்தன; பிரிட்டானியின் (Brittany) வெயில் கொஞ்சும் கடற்கரைகளையும் கடலின் புத்துணர்ச்சியையும் நினைத்துக்கொண்டேன். என் அருகில் ஒரு காலி கிண்ணம் இருந்தது; அதில் தான் காவலாளி எனக்கு 'கஃபே ஓ லே' (பால் கலந்த காபி) கொண்டு வந்திருந்தார்; அதோடு, பசியின்மையால் நான் முழுமையாகச் சாப்பிடாத 'குரோசண்ட்' (croissant) அப்பத்தின் ஒரு துண்டும் அதில் இருந்தது. அடுத்த அறையில் காவலாளி குளியல் தொட்டியிலிருந்த நீரை வெளியேற்றுவது கேட்டது. என் வீட்டு அழைப்பு மணி ஒலித்தது; கதவைத் திறக்கும் பொறுப்பை அவளிடமே விட்டுவிட்டேன். அடுத்த கணமே, நான் உள்ளே இருக்கிறேனா என்று விசாரிக்கும் ஸ்ட்ரோவ்வின் குரல் கேட்டது. அங்கிருந்து நகராமலே, உள்ளே வருமாறு அவனிடம் கத்தினேன். அவன் வேகமாக அறைக்குள் நுழைந்து, நான் அமர்ந்திருந்த மேஜை அருகே வந்தான்.

"அவள் தற்கொலை செய்துகொண்டாள்," என்று கரகரப்பான குரலில் கூறினான்.

"என்ன சொல்கிறாய்?" என்று நான் திடுக்கிட்டுக் கேட்டேன்.

அவன் பேசுவது போல உதடுகளை அசைத்தான், ஆனால் அதிலிருந்து எந்தச் சத்தமும் வரவில்லை. ஒரு முட்டாளைப் போல உளறினான். என் இதயம் படபடவெனத் துடித்தது; ஏன் என்று தெரியவில்லை, எனக்குக் கோபம் பொத்துக்கொண்டு வந்தது.

"கடவுள் மேல் ஆணையாக, உன்னைச் சற்று நிதானப்படுத்திக்கொள்," என்று நான் கூறினேன். "என்னதான் பேசுகிறாய்?"

அவன் விரக்தியுடன் கைகளை அசைத்தான், ஆனாலும் அவன் வாயிலிருந்து வார்த்தைகள் வரவில்லை. அவன் பேசும் திறனை இழந்தது போல இருந்தான். எனக்குள் என்ன தோன்றியதோ தெரியவில்லை; நான் அவன் தோள்களைப் பிடித்து உலுக்கினேன். இப்போது திரும்பிப் பார்க்கும்போது, ​​நான் அப்படி முட்டாள்தனமாக நடந்துகொண்டது குறித்து எரிச்சலடைகிறேன்; கடந்த சில நாட்களாகத் தூக்கமின்றித் தவித்தது என் நரம்புகளை நான் நினைத்ததை விட அதிகமாகவே பாதித்திருக்க வேண்டும்.

"என்னை உட்கார விடுங்கள்," என்று அவர் மூச்சிரைக்கக் கூறினார்.

நான் ஒரு கண்ணாடியில் 'செயிண்ட் கால்மியர்' (St. Galmier) பானத்தை ஊற்றி அவரிடம் கொடுத்தேன். ஒரு குழந்தைக்குக் கொடுப்பது போல அதை அவர் வாயருகே பிடித்தேன். அவர் அதை அவசரமாக ஒரு மிடறு குடித்தார்; அதில் கொஞ்சம் அவர் சட்டையின் முன்புறம் சிந்தியது.

"யார் தற்கொலை செய்துகொண்டது?"

அவர் யாரைக் குறிப்பிடுகிறார் என்பது எனக்குத் தெரிந்திருந்தும், நான் ஏன் அப்படி இப்படிக் கேட்டேன் என்று தெரியவில்லை. அவர் தன்னைச் சற்று ஆசுவாசப்படுத்திக்கொள்ள முயன்றார்.

"நேற்றிரவு அவர்களுக்குள் சண்டை நடந்தது. அவர் வெளியே போய்விட்டார்."

"அவள் இறந்துவிட்டாளா?"

"இல்லை; அவளை மருத்துவமனைக்குக் கொண்டு சென்றுவிட்டார்கள்."

"பிறகு எதைப் பற்றிப் பேசுகிறீர்கள்?" என்று நான் பொறுமையின்றிச் கேட்டேன். "அவள் தற்கொலை செய்துகொண்டதாக ஏன் சொன்னீர்கள்?"

"என் மீது கோபப்படாதீர்கள். நீங்கள் அப்படிப் பேசினால் என்னால் எதுவும் சொல்ல முடியாது."

என் எரிச்சலைக் கட்டுப்படுத்திக்கொள்ள நான் கைகளை இறுக்கிக்கொண்டேன். ஒரு புன்னகையை வரவழைக்க முயன்றேன்.

"மன்னிக்கவும். நிதானமாகச் சொல்லுங்கள். அவசரப்பட வேண்டாம், நல்ல மனிதரே."

கண்ணாடிக்குப் பின்னால் இருந்த அவரது உருண்டையான நீல நிறக் கண்கள் பயத்தில் பீதியூட்டும் வகையில் தெரிந்தன. அவர் அணிந்திருந்த உருப்பெருக்கக் கண்ணாடிகள் அந்தக் கண்களைச் சிதைத்துத் காட்டின.

"இன்று காலை காவல்காரப் பெண்மணி ஒரு கடிதத்தைக் கொடுக்க மேலே சென்றபோது, ​​அழைப்பு மணியை அடித்தும் எந்தப் பதிலும் வரவில்லை. யாரோ முனகும் சத்தம் அவருக்குக் கேட்டது. கதவு பூட்டப்பட்டிருக்கவில்லை, அதனால் அவர் உள்ளே சென்றார். பிளான்ஷ் (Blanche) படுக்கையில் கிடந்தாள். அவள் பயங்கரமாக வாந்தி எடுத்திருந்தாள். மேஜை மீது ஆக்சாலிக் அமிலம் (oxalic acid) இருந்த ஒரு பாட்டில் இருந்தது."

ஸ்ட்ரோவ் (Stroeve) தன் முகத்தைக் கைகளால் மூடிக்கொண்டு, முனகியபடியே முன்னும் பின்னும் ஆடிக்கொண்டிருந்தார்.

"அவளுக்கு நினைவு இருந்ததா?"

"ஆம். அவள் எவ்வளவு அவதிப்படுகிறாள் என்று உங்களுக்குத் தெரிந்தால்! என்னால் அதைத் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை. என்னால் தாங்க முடியவில்லை."

அவரது குரல் அலறலாக உயர்ந்தது.

"தொலையட்டும், அதை நீங்கள் தாங்கிக்கொள்ள வேண்டியதில்லை," என்று நான் பொறுமையின்றிச் சொன்னேன். "அவள்தான் அதைத் தாங்கிக்கொள்ள வேண்டும்."

"நீங்கள் எப்படி இவ்வளவு கொடூரமானவராக இருக்க முடியும்?"

"நீங்கள் என்ன செய்தீர்கள்?"

"அவர்கள் மருத்துவருக்கும் எனக்கும் தகவல் அனுப்பினார்கள்; போலீஸுக்கும் தெரிவித்தார்கள். நான் அந்தப் பெண்மணிக்கு இருபது பிராங்குகள் கொடுத்து, ஏதாவது நடந்தால் எனக்குத் தகவல் தெரிவிக்குமாறு சொல்லியிருந்தேன்." அவர் ஒரு நிமிடம் தயங்கினார்; அவர் சொல்லவிருந்த விஷயம் அவருக்கு மிகவும் கடினமான ஒன்று என்பதை நான் உணர்ந்தேன்.

"நான் அங்கு சென்றபோது அவள் என்னிடம் பேச மறுத்துவிட்டாள். என்னை வெளியேற்றிவிடுமாறு அவள் மற்றவர்களிடம் கூறினாள். அவள் செய்த அனைத்தையும் நான் மன்னித்துவிட்டதாக அவளிடம் உறுதியளித்தேன், ஆனால் அவள் அதைக் கேட்கவே இல்லை. அவள் தன் தலையைச் சுவரில் மோதிக்கொள்ள முயன்றாள். நான் அவளுடன் இருக்கக்கூடாது என்று மருத்துவர் என்னிடம் கூறினார். 'அவனை வெளியே அனுப்புங்கள்!' என்று அவள் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லிக்கொண்டே இருந்தாள். நான் அங்கிருந்து வெளியேறி, ஸ்டுடியோவில் காத்திருந்தேன். ஆம்புலன்ஸ் வந்து அவளை ஸ்ட்ரெச்சரில் ஏற்றும்போது, ​​நான் அங்கு இருப்பதை அவள் அறியக்கூடாது என்பதற்காக என்னை சமையலறைக்குச் செல்லுமாறு அவர்கள் கூறினார்கள்."

ஸ்ட்ரோவ் (Stroeve) என்னை உடனடியாகத் தன்னுடன் மருத்துவமனைக்கு வருமாறு விரும்பியதால், நான் உடை மாற்றிக்கொண்டிருந்தபோது அவர் என்னிடம் ஒரு விஷயத்தைச் சொன்னார்: பொது வார்டுகளில் நிலவும் அசுத்தமான மற்றும் நெரிசலான சூழலிலிருந்து அவளைக் காப்பாற்ற, அவளுக்கு ஒரு தனி அறையை ஏற்பாடு செய்திருப்பதாக அவர் கூறினார். மருத்துவமனைக்குச் செல்லும் வழியில், நான் அங்கு வருவதை அவர் ஏன் விரும்பினார் என்பதையும் அவர் விளக்கினார்; ஒருவேளை அவள் அவரைச் சந்திக்க மறுத்தாலும், என்னையாவது சந்திக்கக்கூடும் என்று அவர் கருதினார். அவளை இன்னும் நேசிப்பதாக அவளிடம் கூறுமாறு அவர் என்னிடம் கெஞ்சிக் கேட்டுக்கொண்டார்; அவர் அவளை எதற்காகவும் குறை கூறப்போவதில்லை, மாறாக அவளுக்கு உதவ மட்டுமே விரும்புவதாகக் கூறினார்; அவள் மீது எந்த உரிமையும் கோரப்போவதில்லை என்றும், அவள் குணமடைந்த பிறகு தன்னுடன் திரும்பி வருமாறு வற்புறுத்தப்போவதில்லை என்றும், அவள் முற்றிலும் சுதந்திரமாக இருக்கலாம் என்றும் அவர் தெரிவித்தார்.

ஆனால் நாங்கள் மருத்துவமனைக்குச் சென்றடைந்தபோது—அது பார்ப்பதற்கே மனதை வாட்டும் வகையிலான, களையிழந்த, சோகமான தோற்றமளிக்கும் ஒரு கட்டிடம்—அங்குள்ள அதிகாரிகளிடம் மாறி மாறி வழி கேட்க வேண்டியிருந்தது; முடிவில்லாத படிக்கட்டுகளில் ஏறி, நீண்ட, வெறுமையான தாழ்வாரங்கள் வழியாகச் செல்ல வேண்டியிருந்தது... அந்த வழக்கைக் கவனித்துக்கொண்டிருந்த மருத்துவரை நாங்கள் சந்தித்தபோது, ​​நோயாளி மிகவும் உடல்நலக்குறைவாக இருப்பதால் அன்று யாரையும் பார்க்க முடியாது என்று எங்களிடம் கூறப்பட்டது. அந்த மருத்துவர், தாடி வைத்திருந்த ஒரு குட்டையான மனிதர்; வெண்ணிற உடை அணிந்திருந்த அவர் அலட்சியமான போக்கைக் கொண்டிருந்தார். நோயாளியை வெறும் ஒரு 'கேஸ்' (case) ஆகவும், கவலையோடு வரும் உறவினர்களை உறுதியாகக் கையாள வேண்டிய தொல்லை தரும் நபர்களாகவுமே அவர் பார்த்தார். மேலும், அவருக்கு இது ஒரு சாதாரண விஷயமாகவே இருந்தது; காதலனுடன் சண்டையிட்டு விஷம் அருந்திய ஒரு உணர்ச்சிவசப்பட்ட பெண் - அவ்வளவுதான்; இது அடிக்கடி நடக்கும் ஒன்றுதானே. ஆரம்பத்தில், இந்தத் துயரச் சம்பவத்திற்குக் காரணம் டிர்க் (Dirk) தான் என்று நினைத்த அவர், அவரிடம் தேவையற்ற கடுமையுடன் நடந்துகொண்டார். அவர் அந்தப் பெண்ணின் கணவர் என்பதையும், அவளை மன்னிக்கத் தயாராக இருக்கிறார் என்பதையும் நான் விளக்கியபோது, ​​மருத்துவர் அவரை ஒருவிதமான ஆர்வத்துடனும் கூர்ந்து நோக்கும் பார்வையுடனும் பார்த்தார். அந்தப் பார்வையில் ஒருவித ஏளனம் இருப்பதை நான் உணர்ந்தேன்; ஏமாற்றப்பட்ட கணவனின் தோற்றத்தை ஸ்ட்ரோவ் (Stroeve) கொண்டிருந்தது உண்மைதான். மருத்துவர் லேசாகத் தன் தோள்களைக் குலுக்கினார்

"உடனடி ஆபத்து ஏதுமில்லை," என்று எங்கள் கேள்விக்குப் பதிலளித்தார் அவர். "அவள் எவ்வளவு உட்கொண்டாள் என்று தெரியவில்லை. ஒருவேளை பயத்துடன் அவள் தப்பித்துக்கொள்ளவும் வாய்ப்புள்ளது. காதலுக்காகப் பெண்கள் அடிக்கடி தற்கொலைக்கு முயல்கிறார்கள், ஆனால் பொதுவாக அதில் வெற்றிபெறாமல் பார்த்துக்கொள்கிறார்கள். இது பெரும்பாலும் தங்கள் காதலனிடம் பரிதாபத்தையோ அல்லது பயத்தையோ தூண்டுவதற்கான ஒரு செய்கையாகவே இருக்கிறது."

அவரது குரலில் ஒருவிதமான உணர்ச்சியற்ற ஏளனம் இருந்தது. பாரிஸ் நகரில் அந்த ஆண்டில் நடந்த தற்கொலை முயற்சிகளின் புள்ளிவிவரப் பட்டியலில் சேர்க்கப்பட வேண்டிய ஒரு நபராக மட்டுமே பிளான்ச் ஸ்ட்ரோவை (Blanche Stroeve) அவர் கருதினார் என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது. அவர் வேலையில் மும்முரமாக இருந்ததால், எங்களுக்காக மேலும் நேரத்தை வீணடிக்க விரும்பவில்லை. மறுநாள் ஒரு குறிப்பிட்ட நேரத்தில் வந்தால், பிளான்ச்சின் உடல்நிலை தேறியிருந்தால், அவளுடைய கணவர் அவளைப் பார்க்க வாய்ப்பிருக்கலாம் என்று அவர் எங்களிடம் கூறினார்.

$35

அந்த நாளை நாங்கள் எப்படிக் கடத்தினோம் என்பதே எனக்குத் தெரியவில்லை. ஸ்ட்ரோவ் (Stroeve) தனிமையில் இருக்க விரும்பவில்லை; அவனது கவனத்தைத் திசைதிருப்ப நான் பெரும் முயற்சி செய்து களைத்துப் போனேன். அவனை லூவ்ர் (Louvre) அருங்காட்சியகத்திற்கு அழைத்துச் சென்றேன்; அங்கே அவன் ஓவியங்களைப் பார்ப்பது போல் நடித்தானே தவிர, அவனது சிந்தனை முழுவதும் அவன் மனைவியின் மீதே இருந்தது. அவனை வற்புறுத்தி உணவு உண்ண வைத்தேன்; மதிய உணவிற்குப் பிறகு அவனைச் சற்று ஓய்வெடுக்கச் சொன்னேன், ஆனால் அவனால் தூங்க முடியவில்லை. சில நாட்கள் என் வீட்டிலேயே தங்குமாறு நான் விடுத்த அழைப்பை அவன் மனமுவந்து ஏற்றுக்கொண்டான். அவனுக்குப் படிக்கப் புத்தகங்களைக் கொடுத்தேன்; ஆனால் ஓரிரு பக்கங்களைப் படித்ததும் அவன் புத்தகத்தைக் கீழே வைத்துவிட்டு, வெறுமையுடன் ஒருவிதத் துயரமான பார்வையுடன் வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பான். மாலையில் நாங்கள் பலமுறை 'பிக்கெட்' (piquet) சீட்டாட்டம் விளையாடினோம்; என் முயற்சிகளை வீணாக்கக் கூடாது என்பதற்காக, அவன் ஆர்வத்துடன் இருப்பது போல் காட்டிக்கொள்ள முயன்றான். இறுதியில் அவனுக்கு ஒரு மருந்து கொடுத்தேன்; அதன் பிறகு அவன் ஒருவித நிம்மதியற்ற உறக்கத்தில் ஆழ்ந்தான்.

நாங்கள் மீண்டும் மருத்துவமனைக்குச் சென்றபோது ஒரு செவிலியரைச் சந்தித்தோம். பிளான்ஷ் (Blanche) சற்று தேறியிருப்பதாக அவர் கூறினார்; அவள் தன் கணவனைச் சந்திக்க விரும்புகிறாளா என்று கேட்பதற்காக அவர் உள்ளே சென்றார். அவள் படுத்திருந்த அறையிலிருந்து குரல்கள் கேட்டன; சிறிது நேரத்தில் திரும்பி வந்த செவிலியர், நோயாளி யாரையும் பார்க்க மறுத்துவிட்டதாகக் கூறினார். டிர்க்கைப் (Dirk) பார்க்க அவள் மறுத்தால், என்னையாவது பார்க்கச் சம்மதிக்கிறாளா என்று கேட்குமாறு நாங்கள் செவிலியரிடம் சொல்லியிருந்தோம்; ஆனால் அதையும் அவள் மறுத்துவிட்டாள். டிர்க்கின் உதடுகள் நடுங்கின.

"நான் அதை வற்புறுத்தத் துணியவில்லை," என்று செவிலியர் கூறினார். "அவள் மிகவும் பலவீனமாக இருக்கிறாள். ஒருவேளை ஓரிரு நாட்களில் அவள் மனதை மாற்றிக்கொள்ளலாம்."

"வேறு யாரையாவது அவள் பார்க்க விரும்புகிறாளா?" என்று டிர்க் மிக மெல்லிய குரலில், கிட்டத்தட்ட கிசுகிசுப்பது போலக் கேட்டான்.

"அவள் தன்னை யாரும் தொந்தரவு செய்யாமல் அமைதியாக இருக்க விடுமாறு மட்டுமே கூறுகிறாள்."

டிர்க்கின் கைகள் விசித்திரமாக அசைந்தன; அவை அவனது உடலின் கட்டுப்பாட்டில் இல்லாதது போல, தன்னிச்சையாக இயங்குவது போல் தோன்றின.

"வேறு யாரையாவது அவள் பார்க்க விரும்பினால், நான் அவர்களை அழைத்து வருகிறேன் என்று அவளிடம் சொல்வீர்களா? அவள் மகிழ்ச்சியாக இருக்க வேண்டும் என்பது மட்டுமே என் விருப்பம்."

செவிலியர் அவனைத் தன் அமைதியான, கனிவான கண்களால் பார்த்தார்; அந்தக் கண்கள் உலகின் அனைத்துக் கொடுமைகளையும் வேதனைகளையும் கண்டிருந்தாலும், பாவம் இல்லாத ஒரு உலகத்தைப் பற்றிய பார்வையால் நிறைந்திருந்ததால் அமைதியாகவே இருந்தன.

"அவள் சற்று அமைதியடைந்ததும் நான் அவளிடம் சொல்கிறேன்."

அனுதாபம் மிகுந்த டிர்க், அந்தச் செய்தியை உடனே அவளிடம் தெரிவிக்குமாறு அவரிடம் கெஞ்சினான்.

"அது அவளைக் குணப்படுத்தக்கூடும். தயவுசெய்து இப்போதே அவளிடம் கேளுங்கள் என்று நான் உங்களைக் கெஞ்சிக் கேட்டுக்கொள்கிறேன்." அனுதாபத்துடன் கூடிய ஒரு மெல்லிய புன்னகையை உதிர்த்தபடி, அந்தச் செவிலியர் மீண்டும் அறைக்குள் சென்றார். அவரது மெல்லிய குரல் கேட்டது; அதைத் தொடர்ந்து, எனக்கு அடையாளம் தெரியாத ஒரு குரலில் பதில் வந்தது:

"இல்லை... இல்லை... இல்லை."

செவிலியர் மீண்டும் வெளியே வந்து தலையை அசைத்தார்.

"அப்போது பேசியது அவர்தானா?" என்று நான் கேட்டேன். "அவரது குரல் மிகவும் விசித்திரமாக ஒலித்தது."

"அமிலத்தால் அவரது குரல் நாண்கள் (vocal cords) எரிந்துபோய்விட்டதாகத் தெரிகிறது."

துயரம் கலந்த ஒரு மெல்லிய அலறலை டர்க் வெளிப்படுத்தினான். நான் அந்தச் செவிலியரிடம் ஏதோ சொல்ல வேண்டியிருந்ததால், அவனை வாசலில் சென்று எனக்காகக் காத்திருக்குமாறு கூறினேன். அது என்னவென்று அவன் கேட்கவில்லை; அமைதியாகச் சென்றுவிட்டான். அவனது மன உறுதி முழுவதுமாகச் சிதைந்துபோனது போலத் தோன்றியது; அவன் ஒரு கீழ்ப்படிதலுள்ள குழந்தையைப் போல இருந்தான்.

"அவள் ஏன் அப்படிச் செய்தாள் என்று உங்களிடம் சொன்னாளா?" என்று நான் கேட்டேன்.

"இல்லை. அவள் பேசுவதில்லை. அவள் மல்லாக்கப் படுத்துக்கொண்டு அமைதியாக இருக்கிறாள். மணிக்கணக்கில் அசையாமல் இருக்கிறாள். ஆனால் எப்போதும் அழுதுகொண்டே இருக்கிறாள். அவளது தலையணை முழுவதும் நனைந்துவிடுகிறது. கைக்குட்டையைப் பயன்படுத்த முடியாத அளவுக்கு அவள் மிகவும் பலவீனமாக இருக்கிறாள்; கண்ணீர் அவள் முகத்தில் வழிந்தோடிக்கொண்டே இருக்கிறது."

அது என் இதயத்தை ஏதோ பிழிவது போன்ற வேதனையைத் தந்தது. அந்தத் தருணத்தில் ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்டைக் கொன்றிருக்கக்கூடத் தோன்றியது; செவிலியரிடம் விடைபெற்றபோது என் குரல் நடுங்கியதை நான் உணர்ந்தேன்.

படிநிலைகளில் டர்க் எனக்காகக் காத்திருந்தான். அவன் எதையும் பார்ப்பதாகத் தெரியவில்லை; நான் அவன் கையைத் தொடும் வரை, அவனுடன் நான் இணைந்ததைக்கூட அவன் கவனிக்கவில்லை. நாங்கள் அமைதியாக நடந்தோம். அந்தப் பாவம் செய்த அந்தப் பெண்ணை அத்தகைய பயங்கரமான முடிவை எடுக்கத் தூண்டியது எதுவாக இருக்கும் என்று நான் கற்பனை செய்து பார்க்க முயன்றேன். நடந்ததை ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் அறிந்திருப்பார் என்று நான் கருதினேன்; ஏனெனில் காவல்துறையிலிருந்து யாராவது அவரைச் சந்தித்திருக்க வேண்டும், அவரும் தனது வாக்குமூலத்தை அளித்திருக்க வேண்டும். அவர் எங்கே இருக்கிறார் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. அவர் தனது ஓவியக்கூடமாகப் பயன்படுத்திய அந்தச் சாதாரணமான மாடி அறைக்கே திரும்பியிருப்பார் என்று நான் நினைத்தேன். அவள் அவரைச் சந்திக்க விரும்பாதது விசித்திரமாக இருந்தது. ஒருவேளை, அவர் வர மறுப்பார் என்று தெரிந்ததாலேயே, அவரை வரவழைக்க அவள் மறுத்திருக்கலாம். எத்தகைய கொடூரமான ஆழத்தை அவள் பார்த்திருப்பாள், அதனால் பயந்துபோய் வாழ்வதையே மறுத்திருப்பாள் என்று நான் வியந்தேன்.

$36

அடுத்த வாரம் மிகவும் துயரமானதாக அமைந்தது. ஸ்ட்ரோவ் (Stroeve) தினமும் இருமுறை மருத்துவமனைக்குச் சென்று தன் மனைவியின் உடல்நிலை குறித்து விசாரித்தார்; அவரோ அவரைச் சந்திக்க மறுத்துவிட்டார். ஆரம்பத்தில் அவள் உடல்நிலை தேறுவதாகக் கூறப்பட்டதால் அவர் நிம்மதியும் நம்பிக்கையும் அடைந்தார்; ஆனால் பின்னர், மருத்துவர் அஞ்சியபடியே உடல்நிலையில் சிக்கல்கள் ஏற்பட்டதால் அவள் பிழைக்க வாய்ப்பில்லை என்று தெரிந்தபோது மிகுந்த விரக்திக்குள்ளானார். செவிலியர் அவர் துயரத்தைக் கண்டு பரிதாபப்பட்டாலும், அவருக்கு ஆறுதல் சொல்ல அவரிடம் பெரிதாக எதுவும் இல்லை. அந்தப் பாவம் செய்த பெண், மரணம் எப்போது வரும் என்று உற்று நோக்குவது போலக் கண்களை நிலைக்க வைத்து, பேச மறுத்து, அசைவற்றுப் படுத்திருந்தாள். இனி ஒன்று அல்லது இரண்டு நாட்களே எஞ்சியிருந்தன; ஒரு நாள் மாலை தாமதமாக ஸ்ட்ரோவ் என்னைச் சந்திக்க வந்தபோது, ​​அவள் இறந்துவிட்டாள் என்பதைச் சொல்லத்தான் வருகிறார் என்று எனக்குப் புரிந்தது. அவர் முற்றிலும் சோர்ந்து போயிருந்தார். எப்போதும் சரளமாகப் பேசும் இயல்பு மறைந்துபோக, அவர் சோர்வுடன் என் சோபாவில் சரிந்து அமர்ந்தார். ஆறுதல் வார்த்தைகள் எதுவும் பலனளிக்காது என்று உணர்ந்த நான், அவரை அமைதியாக அங்கேயே இருக்கவிட்டேன். நான் ஏதாவது படித்தால் அவர் அதை உணர்ச்சியற்ற செயலாகக் கருதக்கூடும் என்று அஞ்சியதால், அவர் பேசும் மனநிலைக்கு வரும் வரை ஜன்னல் ஓரத்தில் அமர்ந்து 'பைப்' (pipe) புகைத்துக் கொண்டிருந்தேன்.

"நீங்கள் என் மீது மிகுந்த அன்பு காட்டினீர்கள்," என்று அவர் கடைசியாகச் சொன்னார். "எல்லோருமே மிகவும் அன்பாக இருந்தார்கள்."

"அப்படியெல்லாம் இல்லை," என்று நான் சற்று சங்கடத்துடன் கூறினேன்.

"மருத்துவமனையில் நான் காத்திருக்கலாம் என்று சொன்னார்கள். அவர்கள் எனக்கு ஒரு நாற்காலி கொடுத்தார்கள், நான் கதவுக்கு வெளியே அமர்ந்திருந்தேன். அவள் சுயநினைவை இழந்தபோது, ​​நான் உள்ளே செல்லலாம் என்று கூறினார்கள். ஆசிட் பட்டதால் அவள் வாயும் தாடையும் எரிந்து போயிருந்தன. அவளுடைய அழகான சருமம் காயம்பட்டுக் கிடப்பதைப் பார்ப்பதே கொடூரமாக இருந்தது. அவள் மிகவும் அமைதியாக உயிர் துறந்தாள்; செவிலியர் வந்து சொல்லும் வரை அவள் இறந்துவிட்டதே எனக்குத் தெரியவில்லை."

அவர் அழுவதற்குக் கூடத் தெம்பில்லாமல் இருந்தார். உடலின் அனைத்து சக்தியும் வற்றிப்போனது போல அவர் மல்லாக்கச் சரிந்து படுத்திருந்தார்; சிறிது நேரத்தில் அவர் ஆழ்ந்து தூங்கிவிட்டதை நான் கவனித்தேன். ஒரு வாரத்திற்குப் பிறகு அவருக்குக் கிடைத்த முதல் இயல்பான தூக்கம் அதுதான். சில சமயங்களில் மிகவும் கொடூரமாக இருக்கும் இயற்கை, சில வேளைகளில் கருணையுடனும் இருக்கிறது. நான் அவர் மீது போர்வையை மூடிவிட்டு, விளக்கை அணைத்தேன். காலையில் நான் விழித்தபோது அவர் இன்னும் தூங்கிக்கொண்டிருந்தார். அவர் எந்த அசைவும் செய்யவில்லை. தங்க விளிம்பு கொண்ட அவரது மூக்குக் கண்ணாடி இன்னும் அவர் மூக்கின் மீதே இருந்தது.

$37

பிளான்ச் ஸ்ட்ரோவின் (Blanche Stroeve) மரணத்தைச் சுற்றியிருந்த சூழல் பலவிதமான துயரமான நடைமுறைகளை அவசியமாக்கியது; ஆனால் இறுதியாக அவளை அடக்கம் செய்ய எங்களுக்கு அனுமதி கிடைத்தது. டிர்க்கும் (Dirk) நானும் மட்டுமே சவ ஊர்தியைப் பின்தொடர்ந்து கல்லறைத் தோட்டத்திற்குச் சென்றோம். செல்லும் வழியில் மெதுவாகச் சென்றோம், ஆனால் திரும்பும்போது வேகமாகச் சென்றோம்; சவ ஊர்தியை ஓட்டியவர் குதிரைகளைச் சாட்டையால் அடித்த விதம் எனக்குள் ஒருவிதமான அருவருப்பை ஏற்படுத்தியது. அது அந்த மரணத்தை அலட்சியமாகப் புறக்கணிப்பது போலத் தோன்றியது. அவ்வப்போது எனக்கு முன்னால் அசைந்தாடியபடி சென்ற சவ ஊர்தியை நான் பார்த்தேன்; நாங்கள் பின்தங்கிவிடக் கூடாது என்பதற்காக எங்கள் வண்டி ஓட்டுநரும் குதிரைகளை வேகமாக ஓட்டினார். இந்த நிகழ்வு முழுவதையும் என் மனதிலிருந்து அகற்றிவிட வேண்டும் என்ற எண்ணம் எனக்கும் தோன்றியது. உண்மையில் என்னுடன் நேரடித் தொடர்பில்லாத ஒரு துயரச் சம்பவத்தால் நான் சலிப்படையத் தொடங்கியிருந்தேன்; ஸ்ட்ரோவின் கவனத்தைத் திசைதிருப்பவே பேசுவது போல எனக்குள்ளேயே பாவனை செய்துகொண்டு, நான் நிம்மதியுடன் வேறு விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசத் தொடங்கினேன்.

"நீங்கள் கொஞ்ச காலம் வெளியூர் சென்று வரலாம் என்று நினைக்கிறேன்," என்று நான் கூறினேன். "இப்போது பாரிஸில் தங்கியிருப்பதில் எந்தப் பயனும் இல்லை."

அவன் பதில் எதுவும் சொல்லவில்லை, ஆனால் நான் விடாப்பிடியாகத் தொடர்ந்து கேட்டேன்:

"அடுத்தகட்டமாக என்ன செய்யப் போகிறீர்கள் என்று ஏதேனும் திட்டமிட்டிருக்கிறீர்களா?"

"இல்லை."

"வாழ்க்கையை மீண்டும் சீரமைக்க முயற்சிக்க வேண்டும். இத்தாலிக்குச் சென்று உங்கள் வேலையைத் தொடங்கலாமே?"

அப்போதும் அவன் பதில் எதுவும் சொல்லவில்லை, ஆனால் எங்கள் வண்டி ஓட்டுநர் எனக்கு உதவ முன்வந்தார். ஒரு கணம் வேகத்தைக் குறைத்துவிட்டு, அவர் குனிந்து என்னிடம் பேசினார். அவர் சொன்னது எனக்குக் கேட்காததால், நான் ஜன்னல் வழியாகத் தலையை வெளியே நீட்டினேன். எங்களை எங்கே இறக்கிவிட வேண்டும் என்று அவர் தெரிந்துகொள்ள விரும்பினார். ஒரு நிமிடம் காத்திருக்குமாறு நான் அவரிடம் கூறினேன்.

"என்னுடன் வந்து மதிய உணவு சாப்பிடலாம்," என்று நான் டிர்க்கிடம் கூறினேன். "எங்களை 'பிளேஸ் பிகால்' (Place Pigalle) பகுதியில் இறக்கிவிடுமாறு அவரிடம் சொல்கிறேன்."

"வேண்டாம். நான் ஸ்டுடியோவிற்குச் செல்ல விரும்புகிறேன்."

நான் ஒரு கணம் தயங்கினேன்.

"நான் உங்களுடன் வர வேண்டுமா?" என்று பிறகு கேட்டேன்.

"வேண்டாம்; நான் தனியாக இருக்கவே விரும்புகிறேன்."

"சரி."

வண்டி ஓட்டுநரிடம் தேவையான வழிமுறைகளைக் கூறினேன், மீண்டும் அமைதி நிலவ நாங்கள் பயணத்தைத் தொடர்ந்தோம். பிளான்ச்சை மருத்துவமனைக்குக் கொண்டு சென்ற அந்தத் துயரமான காலைப் பொழுதிற்குப் பிறகு, டிர்க் ஸ்டுடியோவிற்குச் சென்றிருக்கவில்லை. அவன் என்னையும் தன்னுடன் வருமாறு கேட்காதது எனக்கு மகிழ்ச்சியை அளித்தது; எனவே, வாசலில் அவனை விட்டுவிட்டு நான் அங்கிருந்து நகர்ந்தபோது நிம்மதியாக உணர்ந்தேன். பாரிஸ் நகரின் வீதிகளில் ஒரு புதிய இன்பத்தைக் கண்டேன்; அங்கு அங்கும் இங்கும் அவசரமாகச் சென்றுகொண்டிருந்த மக்களைப் புன்னகை பூத்த கண்களுடன் பார்த்தேன். அன்று வானம் தெளிவாகவும் சூரிய வெளிச்சம் நிறைந்ததாகவும் இருந்தது; வாழ்க்கையின் மீதான ஒரு தீவிரமான மகிழ்ச்சியை நான் எனக்குள் உணர்ந்தேன். என்னால் அதைத் தவிர்க்க முடியவில்லை; ஸ்ட்ரோவையும் அவனது துயரங்களையும் என் மனதிலிருந்து அகற்றிவிட்டேன். நான் மகிழ்ச்சியாக இருக்க விரும்பினேன்.

$38

சுமார் ஒரு வார காலத்திற்கு நான் அவரைப் பார்க்கவில்லை. பிறகு, ஒரு மாலை வேளையில் ஏழு மணிக்குப் பிறகு அவர் என்னை அழைத்துச் சென்று இரவு உணவு அளித்தார். அவர் ஆழ்ந்த துக்கத்தைக் குறிக்கும் வகையிலான ஆடைகளை அணிந்திருந்தார்; அவரது 'போலர்' (bowler) தொப்பியைச் சுற்றி ஒரு அகலமான கருப்புப் பட்டை இருந்தது. அவரது கைக்குட்டையில் கூட கருப்பு நிற விளிம்பு இருந்தது. அவரது அந்தத் துக்க உடை, உலகில் அவருக்கு இருந்த உறவினர்கள் அனைவரையும் - தூரத்து உறவினர்கள் உட்பட - ஒரே பேரழிவில் இழந்துவிட்டாரோ என்று எண்ணும் அளவுக்கு இருந்தது. அவரது பருமனான உடலும், சிவந்த, கொழுத்த கன்னங்களும் அந்தத் துக்கத் தோற்றத்திற்குச் சற்று முரணாக அமைந்திருந்தன. அவரது தீவிரமான துயரத்திலும் ஒருவிதமான கோமாளித்தனம் கலந்திருந்தது கொடுமையானதாகத் தோன்றியது.

நான் முன்பு பரிந்துரைத்தபடி இத்தாலிக்குச் செல்லாமல், ஹாலந்துக்குச் செல்ல முடிவு செய்திருப்பதாக அவர் என்னிடம் கூறினார்.

"நான் நாளை புறப்படுகிறேன். ஒருவேளை நாம் சந்திக்கும் கடைசித் தருணம் இதுவாகத்தான் இருக்கும்."

அதற்கு நான் தகுந்த பதில் கூறினேன்; அவர் ஒருவித சோகமான புன்னகையை உதிர்த்தார்.

"நான் ஐந்து ஆண்டுகளாக வீட்டிற்குச் செல்லவில்லை. எல்லாவற்றையும் மறந்துவிட்டதாகவே நினைத்தேன்; என் தந்தையின் வீட்டிலிருந்து வெகுதூரம் வந்துவிட்டதால், மீண்டும் அங்கு செல்வதற்கே கூச்சமாக இருந்தது; ஆனால் இப்போது அதுதான் எனக்கு ஒரே புகலிடம் என்று உணர்கிறேன்."

மனதளவில் அவர் மிகவும் காயப்பட்டிருந்தார்; அவரது எண்ணங்கள் தாயின் அன்பின் மென்மைத்தன்மையை நோக்கித் திரும்பின. பல ஆண்டுகளாக அவர் எதிர்கொண்ட கேலிகள் இப்போது அவரை வெகுவாக வாட்டுவது போல் இருந்தது; பிளான்ஷின் துரோகம் எனும் இறுதி அடி, அந்த கேலிகளை மகிழ்ச்சியுடன் எதிர்கொள்ள அவருக்கு உதவிய மன உறுதியையும் பறித்துவிட்டது. தன்னைப்பார்த்துச் சிரிப்பவர்களுடன் சேர்ந்து இனி அவரால் சிரிக்க முடியவில்லை. அவர் ஒரு ஒதுக்கப்பட்ட மனிதராகிவிட்டார். நேர்த்தியான செங்கல் வீட்டில் கழிந்த தனது குழந்தைப் பருவத்தைப் பற்றியும், தன் தாயின் தீவிரமான ஒழுங்கு உணர்வைப் பற்றியும் அவர் என்னிடம் கூறினார். அவரது தாயின் சமையலறை தூய்மையும் பிரகாசமும் நிறைந்த ஒரு அற்புத இடமாக இருந்தது. அனைத்தும் எப்போதும் தங்கள் உரிய இடத்தில் இருந்தன; எங்கும் ஒரு சிறு தூசு கூட இருக்காது. உண்மையில், தூய்மை என்பது அவருக்கு ஒரு வெறியாகவே இருந்தது. ஆப்பிள் போன்ற கன்னங்களைக் கொண்ட அந்த நேர்த்தியான மூதாட்டி, தன் வீட்டைச் சுத்தமாகவும் அழகாகவும் வைத்திருக்க, நீண்ட ஆண்டுகளாகக் காலை முதல் இரவு வரை அயராது உழைத்ததை நான் என் மனக்கண்ணில் கண்டேன். அவரது தந்தை மெலிந்த உடல்வாகு கொண்ட முதியவர்; வாழ்நாள் முழுவதும் உழைத்ததால் அவரது கைகள் சொரசொரப்பாகவும் விறைப்பாகவும் மாறியிருந்தன; அவர் அமைதியானவராகவும் நேர்மையானவராகவும் இருந்தார். மாலை வேளையில் அவர் செய்தித்தாள சத்தமாக வாசிப்பார்; அதே சமயம், ஒரு மீன்பிடிப் படகின் தலைவனைத் திருமணம் செய்துகொண்டிருந்த அவரது மகளும் மனைவியும், ஒரு கண நேரத்தைக் கூட வீணாக்க விரும்பாமல், குனிந்து தங்கள் தையல் வேலையில் மும்முரமாக ஈடுபட்டிருப்பார்கள். நாகரிக வளர்ச்சியின் ஓட்டத்தில் பின்தங்கிப்போன அந்தச் சிறிய நகரத்தில் விசேஷமாக எதுவும் நிகழ்வதில்லை; கடினமாக உழைத்தவர்களுக்கு ஓய்வளிக்க மரணம் ஒரு நண்பனைப் போல வந்து சேரும் வரை, ஆண்டுகள் ஒன்றன் பின் ஒன்றாகக் கடந்து சென்றன.

"என் தந்தையைப் போலவே நானும் ஒரு தச்சனாக மாற வேண்டும் என்று அவர் விரும்பினார். ஐந்து தலைமுறைகளாக, தந்தையிடமிருந்து மகனுக்கு என நாங்கள் அதே தொழிலைச் செய்து வருகிறோம். ஒருவேளை, வலதுபுறமோ இடதுபுறமோ திரும்பாமல் தந்தையின் அடிச்சுவட்டிலேயே நடப்பதுதான் வாழ்க்கையின் ஞானமோ என்னவோ. நான் சிறுவனாக இருந்தபோது, ​​பக்கத்து வீட்டில் வசித்த குதிரைக்கான சேணம் (harness) செய்பவரின் மகளைத் திருமணம் செய்துகொள்வதாகச் சொல்லியிருந்தேன். அவள் நீல நிறக் கண்களையும், சணல் நிறத்திலான பின்னலையும் கொண்ட ஒரு சிறுமி. அவள் என் வீட்டை மிக நேர்த்தியாகப் பராமரித்திருப்பாள்; எனக்குப் பிறகு தொழிலைத் தொடர ஒரு மகனும் இருந்திருப்பான்."

ஸ்ட்ரோவ் (Stroeve) லேசாகப் பெருமூச்சு விட்டு அமைதியானார். 'நடந்திருக்கக்கூடிய' வாழ்க்கை குறித்த காட்சிகளில் அவர் சிந்தனை ஆழ்ந்திருந்தது; அவர் வேண்டாம் என்று மறுத்த அந்தப் பாதுகாப்பான வாழ்க்கை குறித்த ஏக்கம் அவரை ஆட்கொண்டது.

"உலகம் கடினமானது மற்றும் கொடூரமானது. நாம் ஏன் இங்கே இருக்கிறோம் என்றோ, எங்கே செல்கிறோம் என்றோ யாருக்கும் தெரியாது. நாம் மிகவும் பணிவாக இருக்க வேண்டும். அமைதியின் அழகை நாம் காண வேண்டும். விதி நம்மை கவனிக்காதவாறு, மிக எளிமையாக, யாருடைய கண்ணிலும் படாமல் வாழ்க்கையைக் கடந்து செல்ல வேண்டும். எளிய, கல்வியறிவற்ற மக்களின் அன்பை நாம் நாட வேண்டும். நம்முடைய எல்லா அறிவையும் விட அவர்களின் அறியாமை மேலானது. அவர்களைப் போலவே பணிவாகவும் மென்மையாகவும், நம்முடைய சிறிய இருப்பிடத்திலேயே மனநிறைவுடன் அமைதியாக வாழ்வோம். அதுதான் வாழ்க்கையின் ஞானம்."

அவருடைய உடைந்த மனநிலையே அதில் வெளிப்படுவதாக எனக்குத் தோன்றியது; அவர் வாழ்க்கையைத் துறந்த அந்த மனப்பான்மையை நான் ஏற்க மறுத்தேன். ஆனால், என் எண்ணங்களை நான் வெளிப்படுத்திக்கொள்ளவில்லை.

"ஓவியராக வேண்டும் என்று உங்களுக்கு எப்படித் தோன்றியது?" என்று நான் கேட்டேன்.

அவர் தன் தோள்களைக் குலுக்கினார். "எனக்கு ஓவியம் வரைவதில் ஒரு இயல்பான திறமை இருந்தது. பள்ளியில் அதற்காகப் பரிசுகளையும் பெற்றேன். என் ஏழைத் தாயார் என் திறமையைக் குறித்து மிகவும் பெருமை கொண்டார்; எனக்குப் பரிசாக ஒரு வாட்டர்-கலர் (water-colour) வண்ணப் பெட்டியை வாங்கிக் கொடுத்தார். அவர் என் ஓவியங்களை ஊர் பாதிரியார், மருத்துவர் மற்றும் நீதிபதி ஆகியோரிடம் காட்டினார். அவர்கள் என்னை ஆம்ஸ்டர்டாமிற்கு அனுப்பி உதவித்தொகை பெற முயலச் சொன்னார்கள்; நானும் அதை வென்றேன். பாவம், அவர் என் மீது மிகுந்த பெருமை கொண்டிருந்தார்; என்னைப் பிரிவது அவர் இதயத்தை உடைப்பதாக இருந்தாலும், அவர் புன்னகைத்தார்; தன் துயரத்தை எனக்குக் காட்டிக்கொள்ளவில்லை. தன் மகன் ஒரு ஓவியனாக வருவதில் அவர் மகிழ்ச்சியடைந்தார். நான் வாழ்வதற்குத் தேவையான பணத்தைச் சேர்ப்பதற்காக அவர்கள் மிகுந்த சிக்கனத்துடன் வாழ்ந்தார்கள். எனது முதல் ஓவியம் கண்காட்சியில் வைக்கப்பட்டபோது, ​​என் அப்பாவும் அம்மாவும் தங்கையும் அதைப் பார்க்க ஆம்ஸ்டர்டாமிற்கு வந்தார்கள்; அதைப்பார்த்த என் அம்மா கண்ணீர் விட்டார்." அவரது கனிவான கண்கள் பளபளத்தன. "இப்போது அந்தப் பழைய வீட்டின் ஒவ்வொரு சுவரிலும் அழகான தங்கச் சட்டத்தில் என் ஓவியம் ஒன்று மாட்டப்பட்டிருக்கிறது."

அவர் மகிழ்ச்சியும் பெருமையும் கலந்த உணர்வால் ஜொலித்தார். ஓவியத்திற்கு ஏற்ற கிராமத்து மக்கள், சைப்ரஸ் மற்றும் ஆலிவ் மரங்கள் நிறைந்த அவரது அந்த 'குளிர்ச்சியான' ஓவியக் காட்சிகள் என் நினைவுக்கு வந்தன. ஒரு சாதாரண விவசாயியின் வீட்டில், அந்த ஓவியங்கள் மிகையான வேலைப்பாடுகள் கொண்ட சட்டங்களில் மாட்டப்பட்டிருக்கும்போது அவை விசித்திரமாகத் தோன்றியிருக்கக்கூடும்.

"என்னை ஒரு ஓவியனாக்கியதன் மூலம் எனக்காக ஒரு அற்புதமான காரியத்தைச் செய்வதாக அந்த நல்ல உள்ளம் நினைத்தது; ஆனால் ஒருவேளை, என் அப்பாவின் விருப்பப்படியே நான் ஒரு நேர்மையான தச்சனாக இருந்திருந்தால் அது எனக்கு இன்னும் சிறப்பாக இருந்திருக்குமோ என்னவோ."

"கலை உங்களுக்கு என்னவெல்லாம் தந்திருக்கிறது என்பது இப்போது உங்களுக்குத் தெரியும்; அப்படியிருக்க, உங்கள் வாழ்க்கையை மாற்றிக்கொள்ள விரும்புவீர்களா? அது உங்களுக்கு அளித்த அந்த மகிழ்ச்சி அனைத்தையும் இழக்கத் துணிவீர்களா?"

"கலைதான் இவ்வுலகிலேயே மிகச் சிறந்த விஷயம்," என்று அவர் பதிலளித்தார்... ஒரு இடைவெளி.

அவன் ஒரு நிமிடம் சிந்தனையுடன் என்னைப் பார்த்தான்; அவன் தயங்குவது போல் தோன்றியது; பிறகு அவன் சொன்னான்:

"நான் ஸ்ட்ரிக்லாண்டைப் பார்க்கச் சென்றிருந்தேன் என்பது உனக்குத் தெரியுமா?"

"நீயா?"

நான் திகைத்துப் போனேன். அவனைப் பார்க்கவே அவனுக்கு மனம் வராது என்று நான் நினைத்திருந்தேன். ஸ்ட்ரோவ் மெலிதாகப் புன்னகைத்தான்.

"எனக்கு முறையான கர்வம் இல்லை என்பது உனக்கு ஏற்கெனவே தெரியும்."

"அதனால் என்ன சொல்கிறாய்?"

அவன் என்னிடம் ஒரு விசித்திரமான கதையைச் சொன்னான்.

$39

பாவம் பிளான்ஷை அடக்கம் செய்த பிறகு நான் அவனிடமிருந்து விடைபெற்றபோது, ​​ஸ்ட்ரோவ் கனத்த இதயத்துடன் வீட்டிற்குள் நுழைந்தான். ஏதோ ஒன்று அவனைத் தனது ஓவியக்கூடத்திற்கு (ஸ்டுடியோவிற்கு) செல்லத் தூண்டியது - தன்னைத்தானே வருத்திக்கொள்ளும் ஒரு விசித்திரமான விருப்பம் அது; அதே சமயம், அங்கு காத்திருக்கும் வேதனையை நினைத்து அவன் அஞ்சினான். அவன் சிரமத்துடன் படிக்கட்டுகளில் ஏறினான்; அவனது கால்கள் அவனைச் சுமந்து செல்ல மறுப்பதைப் போலத் தோன்றின; உள்ளே செல்வதற்கான துணிச்சலை வரவழைத்துக்கொள்ள முயன்றபடி, கதவுக்கு வெளியே நீண்ட நேரம் தயங்கி நின்றான். அவனுக்கு உடல்நிலை மிகவும் மோசமாக இருப்பது போலவும், குமட்டுவது போலவும் உணர்ந்தான். என்னைத் தொடர்ந்து கீழே ஓடிச் சென்று, தன்னுடன் உள்ளே வருமாறு கெஞ்ச வேண்டும் என்று அவனுக்குத் தோன்றியது; அந்த ஓவியக்கூடத்தில் யாரோ ஒருவர் இருப்பது போன்ற உணர்வு அவனுக்கு ஏற்பட்டது. படிக்கட்டுகளில் ஏறிய பிறகு மூச்சிரைப்பைச் சீராக்க அந்தத் தளத்தில் (landing) ஓரிரு நிமிடங்கள் காத்திருந்ததும், பிளான்ஷைப் பார்க்க வேண்டும் என்ற அவசரத்தால் அந்த மூச்சு மீண்டும் சீர்குலைந்ததும் அவனுக்கு நினைவுக்கு வந்தது. அவளைப் பார்ப்பது ஒருபோதும் சலிப்பு தராத மகிழ்ச்சியை அளித்தது; ஒரு மணி நேரம் கூட அவளை விட்டுப் பிரிந்திருக்காத நிலையிலும், ஒரு மாதம் பிரிந்திருந்ததைப் போன்றதொரு உற்சாகம் அவனுக்குள் இருந்தது. திடீரென்று, அவள் இறந்துவிட்டாள் என்பதை அவனால் நம்ப முடியவில்லை. நடந்தது ஒரு கனவாகவோ, அல்லது ஒரு பயங்கரமான கனவாகவோதான் இருக்க முடியும் என்று தோன்றியது; சாவியைத் திருப்பி கதவைத் திறந்ததும், ஷார்டினின் (Chardin) 'பெனெடிசிடே' (Benedicité) ஓவியத்தில் உள்ள பெண்ணைப் போல, மேஜையின் மீது சற்று குனிந்த நிலையில் அவளைக் காண்பதாக அவன் கற்பனை செய்துகொண்டான் - அந்த ஓவியம் அவனுக்கு எப்போதும் மிகவும் அழகாகத் தோன்றும். அவசரமாகத் தன் பையிலிருந்து சாவியை எடுத்து, கதவைத் திறந்து உள்ளே நுழைந்தான்.

அந்த வீடு ஆள் அரவமற்றது போலத் தோன்றவில்லை. அவனது மனைவிக்கு இருந்த நேர்த்தியான பழக்கம் அவனுக்கு மிகவும் பிடித்தமான ஒன்று; ஒழுங்காகப் பொருட்களை வைப்பதில் உள்ள மகிழ்ச்சியைப் புரிந்துகொள்ளும் மனப்பக்குவம் அவனது வளர்ப்பின் மூலம் அவனுக்குக் கிடைத்திருந்தது; ஒவ்வொரு பொருளையும் அதற்கென ஒதுக்கப்பட்ட இடத்தில் வைப்பதில் அவளுக்கு இருந்த இயல்பான விருப்பத்தைக் காணும்போது, ​​அவனது இதயத்தில் ஒருவிதமான இதமான உணர்வு தோன்றும். படுக்கையறை அவள் சற்று நேரத்திற்கு முன்புதான் அங்கிருந்து சென்றது போலக் காட்சியளித்தது: அலங்கார மேஜையில் (toilet-table) சீப்புக்கு இருபுறமும் பிரஷ்கள் நேர்த்தியாக வைக்கப்பட்டிருந்தன; அந்த ஓவியக்கூடத்தில் அவள் கழித்த கடைசி இரவில் படுத்திருந்த படுக்கை யாரோ ஒருவரால் சரிசெய்யப்பட்டிருந்தது; தலையணையின் மீது ஒரு சிறிய உறையில் அவளது இரவு உடை வைக்கப்பட்டிருந்தது. அவள் இனி ஒருபோதும் அந்த அறைக்குள் வரமாட்டாள் என்பதை நம்பவே முடியவில்லை.

ஆனால் அவனுக்குத் தாகம் எடுத்தது, அதனால் தண்ணீர் குடிக்க சமையலறைக்குச் சென்றான். அங்கும் எல்லாம் நேர்த்தியாகவே இருந்தன. ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்டுடன் சண்டையிட்ட அந்த இரவில் அவள் இரவு உணவிற்குப் பயன்படுத்திய தட்டுகள் ஒரு தாங்கியில் இருந்தன; அவை கவனமாகத் துடைத்து வைக்கப்பட்டிருந்தன. கத்திகளும் முட்கரண்டிகளும் ஒரு இழுப்பறையில் எடுத்து வைக்கப்பட்டிருந்தன. ஒரு மூடியின் கீழ் பாலாடைக்கட்டித் துண்டின் எஞ்சிய பகுதியும், ஒரு தகரப் பெட்டியில் ரொட்டித் துண்டும் இருந்தன. அவள் அன்றாடம் தேவைக்குரிய பொருட்களை மட்டுமே வாங்கி வந்ததால், ஒரு நாளிலிருந்து அடுத்த நாளுக்கு எதுவும் மீதமிருக்காது. இரவு உணவுக்குப் பிறகு ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் உடனடியாக வீட்டை விட்டு வெளியேறிவிட்டான் என்பதைப் போலீஸ் விசாரணையின் மூலம் ஸ்ட்ரோவ் அறிந்திருந்தான்; பிளான்ச் வழக்கம்போல பாத்திரங்களைக் கழுவி வைத்திருந்தாள் என்ற உண்மை அவனுக்குள் ஒருவித நடுக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. அவளது அந்த ஒழுங்கான செயல்முறை, அவளது தற்கொலை ஒரு திட்டமிட்ட செயல் என்பதை உணர்த்தியது. அவளது மனக்கட்டுப்பாடு அச்சமூட்டுவதாக இருந்தது. திடீரென ஒரு வேதனை அவனைத் தாக்கியது; அவனது முழங்கால்கள் தளர்ந்துபோக, அவன் கீழே விழும் நிலைக்குச் சென்றான். அவன் மீண்டும் படுக்கையறைக்குச் சென்று படுக்கையில் சரிந்தான். அவன் அவளது பெயரை உரக்கக் கூவினான்.

"பிளான்ச். பிளான்ச்."

அவள் அனுபவித்த வேதனையைப் பற்றிய எண்ணமே தாங்க முடியாததாக இருந்தது. சமையலறையில் — அது ஒரு அலமாரியை விடச் சற்று பெரியதாகவே இருந்தது — அவள் தட்டுகள், டம்ளர்கள், முட்கரண்டிகள் மற்றும் கரண்டிகளைக் கழுவுவதும், கத்தி தேய்க்கும் பலகையில் கத்திகளை விரைவாகத் துடைப்பதும் அவனுக்குக் கண்முன்னே நிழலாடியது; பின்னர் எல்லாவற்றையும் எடுத்து வைப்பது, சிங்க்கைத் தேய்த்துக் கழுவுவது, பாத்திரம் துடைக்கும் துணியைக் காயப்போடுவது — அது இன்னும் அங்கேயே இருந்தது, சாம்பல் நிறத்தில் கிழிந்த ஒரு துணியாக; பிறகு எல்லாம் சுத்தமாகவும் நேர்த்தியாகவும் இருக்கிறதா என்று சுற்றிப் பார்ப்பது. அவள் தன் சட்டையின் கைகளை இறக்கிவிட்டு, ஏப்ரானைக் கழற்றுவதையும் — அந்த ஏப்ரான் கதவுக்குப் பின்னால் இருந்த ஆணியில் தொங்கிக்கொண்டிருந்தது — ஆக்சாலிக் அமிலப் பாட்டிலை எடுத்துக்கொண்டு படுக்கையறைக்குச் செல்வதையும் அவன் கண்டான்.

அந்த வேதனை அவனைப் படுக்கையிலிருந்து எழுந்து அறையை விட்டு வெளியேறத் தூண்டியது. அவன் ஸ்டுடியோவிற்குள் சென்றான். பெரிய ஜன்னலில் திரைகள் இழுத்து மூடப்பட்டிருந்ததால் அங்கே இருட்டாக இருந்தது; அவன் விரைவாகத் திரைகளை விலக்கினான். ஆனால், தான் மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருந்த அந்த இடத்தைப் பார்த்ததும் அவனறியாமலே ஒரு விம்மல் வெளிப்பட்டது. இங்கும் எதுவும் மாறவில்லை. ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் தன்னைச் சுற்றியுள்ள சூழலைப் பற்றிக் கவலைப்படாதவன்; எதையும் மாற்ற வேண்டும் என்று நினைக்காமலே அவன் மற்றவனுடைய ஸ்டுடியோவில் வசித்து வந்தான். அது வேண்டுமென்றே கலைநயத்துடன் அமைக்கப்பட்டிருந்தது. ஒரு கலைஞனுக்கு ஏற்ற சூழல் எப்படி இருக்க வேண்டும் என்பது குறித்த ஸ்ட்ரோவின் எண்ணத்தையே அது பிரதிபலித்தது. சுவர்களில் பழைய பட்டுத்துணியின் சிறு துண்டுகள் இருந்தன, மேலும் பியானோ அழகானதும் நிறம் மங்கியதுமான ஒரு பட்டுத் துணியால் மூடப்பட்டிருந்தது; ஒரு மூலையில் மிலோவின் வீனஸின் நகலும், மற்றொரு மூலையில் மெடிசியின் வீனஸின் நகலும் இருந்தன. அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக டெல்ஃப்ட் சிற்பங்கள் பதிக்கப்பட்ட ஒரு இத்தாலிய அலமாரியும், அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக புடைப்புச் சிற்பங்களும் இருந்தன. ரோமில் ஸ்ட்ரோவ் உருவாக்கிய வெலாஸ்கெஸின் 'இன்னசென்ட் X' ஓவியத்தின் நகல், ஒரு அழகான தங்கச் சட்டத்தில் வைக்கப்பட்டிருந்தது. அவற்றின் அலங்கார அழகை முழுமையாக வெளிப்படுத்தும் விதமாக, ஸ்ட்ரோவின் பல ஓவியங்கள் அற்புதமான சட்டங்களில் வைக்கப்பட்டிருந்தன. ஸ்ட்ரோவ் தனது ரசனையைப் பற்றி எப்போதுமே மிகவும் பெருமை கொண்டிருந்தார். ஒரு கலைக்கூடத்தின் காதல்மயமான சூழலுக்கான தனது ரசனையை அவர் ஒருபோதும் இழந்ததில்லை. இப்போது அதைக் காண்பது அவரது இதயத்தில் ஒரு குத்து போல இருந்தாலும், என்ன செய்கிறோம் என்று யோசிக்காமல், தனது பொக்கிஷங்களில் ஒன்றான பதினைந்தாம் லூயி கால மேசையின் நிலையை அவர் சற்றே மாற்றினார். திடீரென்று, சுவரை நோக்கியவாறு இருந்த ஒரு ஓவியத் துணியை அவர் கண்டார். அது அவர் வழக்கமாகப் பயன்படுத்தும் அளவை விட மிகப் பெரியதாக இருந்த அந்த ஓவியம் அங்கே ஏன் இருந்தது என்று அவர் வியந்தார். அவர் அதை நெருங்கி, அதிலிருந்த ஓவியத்தைப் பார்க்கும் வகையில் அதைத் தன் பக்கம் சாய்த்தார். அது ஒரு நிர்வாணப் பெண்ணின் ஓவியம். அது ஸ்ட்ரிக்லேண்டின் ஓவியங்களில் ஒன்று என்பதை உடனடியாக ஊகித்ததால், அவர் இதயம் வேகமாகத் துடிக்கத் தொடங்கியது. அதை அங்கேயே விட்டுச் சென்றதற்காகக் கோபமடைந்து அதைச் சுவரை நோக்கி வீசினார்; ஆனால் அந்தச் செயலின் விளைவாக அது முகப்புப் பகுதி தரையில் படும்படி கீழே விழுந்தது. யாருடைய ஓவியமாக இருந்தாலும் அதைத் தூசியில் விட்டுவிட முடியாது என்பதால் அவர் அதை எடுத்தார்; ஆனால் அப்போது ஆர்வம் அவர் மனதை ஆட்கொண்டது. அதைச் சரியாகப் பார்க்க வேண்டும் என்று நினைத்து, அதை எடுத்து வந்து ஓவியம் தாங்கும் பலகையில் (easel) வைத்தார். பிறகு, நிதானமாகப் பார்ப்பதற்காகச் சற்று பின்னால் சென்று நின்றார்.

அவர் அதிர்ச்சியில் மூச்சடைத்துப் போனார். அது சோபாவில் படுத்திருக்கும் ஒரு பெண்ணின் ஓவியம்; ஒரு கை தலைக்கு அடியிலும் மற்றொரு கை உடலோடு ஒட்டியும் இருந்தது; ஒரு முழங்கால் உயர்த்தப்பட்டிருக்க, மற்றொரு கால் நீட்டப்பட்டிருந்தது. அந்த உடல் நிலை (pose) மிகச் சிறந்த கலைநயத்துடன் அமைந்திருந்தது. ஸ்ட்ரோவின் தலை சுழன்றது. அது பிளான்ஷ் (Blanche). துயரம், பொறாமை மற்றும் ஆத்திரம் அவரை ஆட்கொண்டன; அவர் கரகரப்பான குரலில் அலறினார்; வார்த்தைகள் வரவில்லை; அவர் தன் கைகளை இறுக்கமாக மூடி, கண்ணுக்குத் தெரியாத ஒரு எதிரியை நோக்கி அச்சுறுத்தும் வகையில் உயர்த்தினார். அவர் முழு பலத்துடன் கத்தினார். அவர் தன்னை மறந்த நிலையில் இருந்தார். அவரால் அதைத் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை. அது தாங்க முடியாத அளவுக்கு இருந்தது. ஓவியத்தைச் சிறு துண்டுகளாக வெட்டிச் சிதைக்க ஏதேனும் கருவி கிடைக்குமா என்று அவர் பதற்றத்துடன் தேடினார்; அது ஒரு நிமிடம் கூட இருக்கக்கூடாது என்று நினைத்தார். தன் நோக்கத்திற்கு உதவும் எதுவும் கண்ணில் படவில்லை; ஓவியம் வரையும் பொருட்களைத் தேடிப் பார்த்தார்; எதையும் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை; அவர் மிகுந்த பதற்றத்தில் இருந்தார். கடைசியில் அவர் தேடிய பெரிய சுரண்டும் கருவி (scraper) கிடைத்தது; வெற்றிக் கூச்சலுடன் அதை எடுத்தார். அதை ஒரு குத்துவாளைப் போலப் பற்றிக்கொண்டு ஓவியத்தை நோக்கி ஓடினார்.

ஸ்ட்ரோவ் இதை என்னிடம் விவரித்தபோது, ​​அந்தச் சம்பவம் நடந்தபோது இருந்த அதே உணர்ச்சிவசப்பட்ட நிலையில் இருந்தார்; எங்களுக்கு இடையே மேஜையில் இருந்த உணவு உண்ணும் கத்தியை எடுத்து வீசும் பாவனையில் சுழற்றினார். தாக்குவது போலக் கையை உயர்த்தினார், பிறகு கையைத் திறந்து அதைத் தரையில் விழச் செய்தார்; அது சத்தத்துடன் கீழே விழுந்தது. அவர் நடுங்கும் புன்னகையுடன் என்னைப் பார்த்தார். அவர் எதுவும் பேசவில்லை. "சொல்லுங்கள்," என்றேன் நான்.

"எனக்கு என்ன ஆனது என்றே தெரியவில்லை. அந்த ஓவியத்தில் ஒரு பெரிய ஓட்டையை ஏற்படுத்தத் தயாராக இருந்தேன்; அதற்கான அடியை இறக்க என் கையை உயர்த்தியிருந்தேன்; அப்போது திடீரென்று நான் அதைப் பார்த்தேன்."

"எதைப் பார்த்தீர்கள்?"

"அந்த ஓவியத்தை. அது ஒரு கலைப்படைப்பு. அதை என்னால் தொட முடியவில்லை. எனக்குப் பயமாக இருந்தது."

ஸ்ட்ரோவ் மீண்டும் மௌனமானார்; வாய் பிளந்தபடியும், உருண்டையான நீல நிறக் கண்கள் பிதுங்கி வெளியே வருவது போலவும் என்னை உற்று நோக்கினார்.

"அது ஒரு மகத்தான, அற்புதமான ஓவியம். நான் பிரமித்துப் போனேன். ஒரு பயங்கரமான குற்றத்தைச் செய்யும் நிலைக்குச் சென்றிருந்தேன். அதை இன்னும் தெளிவாகப் பார்க்கச் சற்று நகர்ந்தேன்; அப்போது என் கால் அங்கிருந்த சுரண்டும் கருவியின் (scraper) மீது மோதியது. நான் உடல் நடுங்கினேன்."

அவரை ஆட்கொண்டிருந்த அந்த உணர்வை நானும் ஓரளவு உணர்ந்தேன். நான் விவரிக்க முடியாத அளவுக்கு ஈர்க்கப்பட்டேன். மதிப்புகள் அனைத்தும் மாறிப்போன ஒரு உலகத்திற்குள் திடீரென அழைத்துச் செல்லப்பட்டது போன்ற உணர்வு அது. மனிதர்களின் இயல்பான எதிர்வினைகள் அனைத்தும் தனக்குத் தெரிந்தவற்றிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டிருக்கும் ஒரு அந்நிய தேசத்தில் நிற்கும் ஒருவரைப் போல, நான் செய்வதறியாது திகைத்து நின்றேன். ஸ்ட்ரோவ் அந்த ஓவியத்தைப் பற்றி என்னிடம் பேச முயன்றார்; ஆனால் அவர் வார்த்தைகள் தடுமாறின, அவர் சொல்ல வந்ததை நான் ஊகித்துக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது. அதுவரை அவரைக் கட்டுப்படுத்தியிருந்த தடைகளை ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் உடைத்தெறிந்திருந்தார். வழக்கமான சொற்றொடர் சொல்வது போல அவர் 'தன்னை' கண்டுகொள்ளவில்லை; மாறாக, இதுவரை அறியப்படாத ஆற்றல்களைக் கொண்ட ஒரு புதிய ஆன்மாவை அவர் கண்டடைந்திருந்தார். அந்த ஓவியத்தின் துணிச்சலான எளிமை மட்டும் அவரது செழுமையான, தனித்துவமான ஆளுமையை வெளிப்படுத்தவில்லை; அந்த ஓவியம் மட்டுமல்ல—உடல் பாகங்கள் ஒருவிதமான தீவிரமான சிற்றின்ப உணர்வுடன், ஏதோ ஒரு அற்புதத் தன்மையுடன் தீட்டப்பட்டிருந்தன; உடலின் கனத்தை மிகத் தெளிவாக உணர வைக்கும் அந்தத் திடத்தன்மை மட்டுமல்ல; அதையும் தாண்டி, ஒருவிதமான ஆன்மீகத் தன்மையும் அதில் இருந்தது. அது மனதை இதுவரை செல்லாத பாதைகளில் இட்டுச் சென்றது; நித்தியமான நட்சத்திரங்களின் ஒளியில் மட்டுமே தெரியும் மங்கலான, வெறுமையான இடங்களை அது கண்முன் நிறுத்தியது—அங்கே ஆன்மா, முற்றிலும் நிர்வாணமாக, புதிய மர்மங்களைக் கண்டறியும் துணிச்சலான பயணத்தை மேற்கொண்டிருந்தது.

நான் மிகைப்படுத்தப்பட்ட வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்துகிறேன் என்றால், அதற்குக் காரணம் ஸ்ட்ரோவ் அப்படிப் பேசியதுதான். (உணர்ச்சிவசப்படும் தருணங்களில் மனிதர்கள் ஒரு நாவலின் பாணியில் இயல்பாகவே தங்களை வெளிப்படுத்திக்கொள்வார்கள் என்பது நமக்குத் தெரியாதா?) ஸ்ட்ரோவ் தனக்கு முன் எப்போதும் ஏற்படாத ஒரு உணர்வை வெளிப்படுத்த முயன்றார்; அதைச் சாதாரண வார்த்தைகளில் எப்படிச் சொல்வது என்று அவருக்குத் தெரியவில்லை. விவரிக்க முடியாத ஒன்றை விவரிக்க முயலும் ஒரு ஞானியைப் போல அவர் இருந்தார். ஆனால் ஒரு விஷயத்தை அவர் எனக்குத் தெளிவாக உணர்த்தினார்: மக்கள் 'அழகு' என்ற சொல்லை மிக சாதாரணமாகப் பயன்படுத்துகிறார்கள்; அச்சொல்லின் ஆழமான பொருளை உணராமல் அதை அலட்சியமாகக் கையாள்வதால், அதன் வீரியம் குறைந்துவிடுகிறது. நூற்றுக்கணக்கான அற்பமான பொருட்களுக்கும் அதே பெயர் சூட்டப்படுவதால், அந்தச் சொல் குறிக்கும் உண்மையான 'அழகு' தனது கண்ணியத்தை இழக்கிறது. ஆடை, நாய், சமயச் சொற்பொழிவு என எல்லாவற்றையும் அவர்கள் 'அழகானது' என்று அழைக்கிறார்கள்; ஆனால் உண்மையான அழகை நேருக்கு நேர் காணும்போது அதை அவர்களால் அடையாளம் காண முடிவதில்லை. தங்கள் பயனற்ற எண்ணங்களுக்குப் போலியான முக்கியத்துவம் கொடுத்து அலங்கரிக்க முயலும்போது, ​​அவர்களின் உணர்திறன் மழுங்கிப்போகிறது. ஒரு காலத்தில் தாங்கள் உணர்ந்த ஆன்மீக ஆற்றலைப் போலியாக வெளிப்படுத்தும் போலிச் சாமியாரைப் போல, தாங்கள் தவறாகக் கையாண்ட அந்த ஆற்றலையே அவர்கள் இழந்துவிடுகிறார்கள். ஆனால், யாராலும் அடக்க முடியாத அந்த வேடிக்கையான மனிதரான ஸ்ட்ரோவ் (Stroeve), அழகின் மீது கொண்டிருந்த காதலும் புரிதலும், அவரது நேர்மையான ஆன்மாவைப் போலவே உண்மையானதாகவும் நேர்மையானதாகவும் இருந்தன. ஒரு இறை நம்பிக்கையாளருக்குக் கடவுள் எத்தகைய முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவரோ, அதே அளவு முக்கியத்துவம் அவருக்கு அந்த அழகும் இருந்தது; அதை நேரில் காணும்போது அவர் அச்சம் கொண்டார்.

"ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்டை (Strickland) சந்தித்தபோது அவரிடம் என்ன சொன்னீர்கள்?"

"என்னுடன் ஹாலந்துக்கு வருமாறு அவரிடம் கேட்டேன்."

நான் திகைத்துப்போனேன். ஸ்ட்ரோவை மட்டுமே என்னால் பார்த்துக்கொண்டிருக்க முடிந்தது.

$40

அடுத்த ஒரு மாதத்திற்கு, எனது சொந்த வேலைகளில் மும்முரமாக இருந்ததால், அந்த வருந்தத்தக்க விவகாரத்துடன் தொடர்புடைய யாரையும் நான் சந்திக்கவில்லை; என் மனமும் அதைப்பற்றிச் சிந்திப்பதை நிறுத்தியிருந்தது. ஆனால் ஒரு நாள், ஒரு வேலையாக நடந்து சென்று கொண்டிருந்தபோது, ​​சார்லஸ் ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்டை (Charles Strickland) கடந்து செல்ல நேர்ந்தது. அவரைக் கண்டதும், நான் மறக்க விரும்பிய அந்தச் சம்பவத்தின் பயங்கரமான நினைவுகள் மீண்டும் என் மனதில் எழுந்தன; அதற்குக் காரணமான அவர் மீது எனக்கு ஒரு திடீர் வெறுப்பு ஏற்பட்டது. அவரைப் புறக்கணிப்பது சிறுபிள்ளைத்தனமாகத் தோன்றும் என்பதால், தலையசைத்துவிட்டு வேகமாக நடக்கத் தொடங்கினேன்; ஆனால் ஒரு நிமிடத்திற்குள் என் தோளில் ஒரு கை பட்டது.

"நீங்கள் மிகவும் அவசரமாகச் செல்கிறீர்கள்," என்று அவர் கனிவுடன் கூறினார்.

தன்னைச் சந்திக்க விருப்பம் இல்லாதவர்களிடமும் கனிவாகப் பழகுவது அவரது இயல்பு; என் வரவேற்பில் இருந்த அந்தச் சலனமற்ற தன்மையிலிருந்து என் மனநிலையை அவர் எளிதாகப் புரிந்துகொண்டிருப்பார்.

"ஆம், அவசரம் தான்," என்று சுருக்கமாகப் பதிலளித்தேன்.

"நான் உங்களுடன் வருகிறேன்," என்றார் அவர்.

"ஏன்?" என்று கேட்டேன்.

"உங்கள் சகவாசத்தின் மகிழ்ச்சிக்காக."

நான் பதில் எதுவும் சொல்லவில்லை; அவரும் அமைதியாக என் அருகிலேயே நடந்து வந்தார். சுமார் கால் மைல் தூரம் வரை நாங்கள் அப்படியே சென்றோம். எனக்குச் சற்று அபத்தமாகத் தோன்றியது. கடைசியாக ஒரு எழுதுபொருள் கடையைக் கடந்தபோது, ​​காகிதம் ஏதேனும் வாங்கலாம் என்று எனக்குத் தோன்றியது. அது அவரை விட்டு விலகுவதற்கு ஒரு சாக்காக அமையும்.

"நான் உள்ளே செல்கிறேன்," என்றேன். "போய் வருகிறேன்."

"நான் உங்களுக்காகக் காத்திருக்கிறேன்."

தோள்களைக் குலுக்கிக்கொண்டு கடைக்குள் நுழைந்தேன். பிரெஞ்சு காகிதங்கள் தரமற்றவை என்று நினைத்தேன்; மேலும், என் நோக்கம் நிறைவேறாத நிலையில், தேவையில்லாத ஒரு பொருளை வாங்கிச் சுமக்க வேண்டிய அவசியமில்லை என்றும் கருதினேன். அங்கு கிடைக்காது என்று எனக்குத் தெரிந்த ஒரு பொருளைக் கேட்டுவிட்டு, ஒரு நிமிடத்தில் தெருவுக்கு வெளியே வந்தேன்.

"நீங்கள் தேடியது கிடைத்ததா?" என்று அவர் கேட்டார்.

"இல்லை."

நாங்கள் அமைதியாக நடந்து சென்றோம்; பின்னர் பல தெருக்கள் சந்திக்கும் ஒரு இடத்திற்கு வந்தோம். நடைபாதை ஓரத்தில் நின்றேன்.

"நீங்கள் எந்தப் பக்கம் செல்கிறீர்கள்?" என்று கேட்டேன்.

"நீங்கள் செல்லும் அதே பக்கம்," என்று புன்னகைத்தார்.

"நான் வீட்டுக்குச் செல்கிறேன்."

"நானும் உங்களுடன் வந்து ஒரு பைப் (pipe) புகைக்கிறேன்."

"ஒரு அழைப்புக்காக நீங்கள் காத்திருக்கலாம்," என்று நான் சற்றே கடுகடுப்புடன் பதிலளித்தேன். "ஒன்றைப் பெறுவதற்கு ஏதேனும் வாய்ப்பு இருப்பதாக நான் நினைத்திருந்தால், நான் அதைச் செய்திருப்பேன்."

"உனக்கு முன்னால் இருக்கும் அந்தச் சுவரைப் பார்க்கிறாயா?" என்று நான் சுட்டிக்காட்டிக் கேட்டேன்.

"ஆம்."

"அப்படியானால், எனக்கு உன் சகவாசம் பிடிக்கவில்லை என்பதையும் உன்னால் பார்க்க முடியும் என்று நான் நினைக்கிறேன்."

"எனக்கு அது ஒருவிதமாகத் தோன்றியதுதான், ஒப்புக்கொள்கிறேன்."

என்னால் சிரிப்பை அடக்க முடியவில்லை. என்னைச் சிரிக்க வைப்பவர்களை என்னால் முழுமையாக வெறுக்க முடியாது என்பது என் குணத்தின் குறைபாடுகளில் ஒன்று. ஆனால் நான் என்னைச் சுதாரித்துக்கொண்டேன்.

"நீ அருவருக்கத்தக்கவன் என்று நான் நினைக்கிறேன். நான் சந்தித்ததிலேயே மிகவும் வெறுக்கத்தக்க மிருகம் நீதான். உன்னை வெறுப்பவர் மற்றும் இகழ்பவரின் சகவாசத்தை நீ ஏன் தேடுகிறாய்?"

"என் அருமை நண்பனே, என்னைப் பற்றி நீ என்ன நினைக்கிறாய் என்பதைப் பற்றி எனக்கு என்ன கவலை என்று நினைக்கிறாய்?"

"தொலைந்து போ," என்று நான் இன்னும் ஆவேசமாகச் சொன்னேன்; ஏனெனில் என் நோக்கம் அவ்வளவு கண்ணியமானது அல்ல என்ற உணர்வு எனக்குள் இருந்தது, "எனக்கு உன்னைத் தெரியவேண்டாம்."

"நான் உன்னைக் கெடுத்துவிடுவேன் என்று பயப்படுகிறாயா?"

அவனது தொனி என்னைச் சற்று அபத்தமான நிலையில் இருப்பதாக உணர வைத்தது. அவன் என்னை ஒருவித ஏளனப் புன்னகையுடன் பக்கவாட்டில் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறான் என்பது எனக்குத் தெரியும்.

"உனக்குக் கையில் பணம் இல்லாமல் கஷ்டப்படுகிறாய் என்று நினைக்கிறேன்," என்று நான் ஏளனமாகச் சொன்னேன்.

"உன்னிடமிருந்து பணம் கடன் வாங்க வாய்ப்பு இருப்பதாக நான் நினைத்தால், நான் ஒரு முட்டாளாகத்தான் இருப்பேன்."

"புகழ்ச்சி பேசும் நிலைக்கு நீ இறங்கிவிட்டாய் என்றால், உன் நிலைமை மிகவும் மோசமாகிவிட்டது என்று அர்த்தம்."

அவன் இளித்தான்.

"அவ்வப்போது ஒரு நல்ல விஷயத்தைச் சொல்லவோ அல்லது சாதிக்கவோ உனக்கு வாய்ப்பளிக்கும் வரை, நீ என்னை ஒருபோதும் முழுமையாக வெறுக்க மாட்டாய்."

சிரிப்பை அடக்க நான் என் உதட்டைக் கடித்துக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது. அவன் சொன்னதில் ஒரு கசப்பான உண்மை இருந்தது; என் குணத்தின் மற்றொரு குறைபாடு என்னவென்றால், எவ்வளவு மோசமான குணம் கொண்டவராக இருந்தாலும், எனக்குச் சரியான பதிலடி கொடுக்கக்கூடியவர்களின் சகவாசத்தை நான் ரசிப்பேன். ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் மீதான என் வெறுப்பைத் தக்கவைக்க நான் மிகுந்த முயற்சி செய்ய வேண்டியிருந்தது. என் தார்மீக பலவீனத்தை நான் உணர்ந்தேன்; அதே சமயம் என் வெறுப்புணர்வில் ஒருவிதமான பாவனையும் கலந்திருப்பதை நான் கண்டேன். அதை நான் உணர்ந்தால், அவனது கூர்மையான உள்ளுணர்வும் அதைக் கண்டுபிடித்திருக்கும் என்பதும் எனக்குத் தெரியும். அவன் நிச்சயமாக என்னை உள்ளுக்குள் கேலி செய்து கொண்டிருந்தான். விவாதத்தில் கடைசி வார்த்தையை அவனிடமே விட்டுவிட்டு, தோள்களைக் குலுக்கிவிட்டு மௌனத்தைக் கடைப்பிடித்தேன்.

$41

நான் வசித்து வந்த வீட்டை நாங்கள் அடைந்தோம். நான் அவரை உள்ளே வருமாறு அழைக்கவில்லை; மாறாக, ஒரு வார்த்தைகூடப் பேசாமல் படிக்கட்டுகளில் ஏறினேன். அவர் என்னைப் பின்தொடர்ந்து, நான் நுழைந்த உடனேயே அந்த அறைக்குள் வந்தார். அவர் இதற்கு முன் அங்கு வந்ததில்லை; ஆனாலும், பார்ப்பதற்கு அழகாக இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக நான் மிகுந்த சிரத்தையுடன் அலங்கரித்திருந்த அந்த அறையை அவர் ஒருமுறை கூட ஏறெடுத்துப் பார்க்கவில்லை. மேஜையின் மீது புகையிலை டப்பா ஒன்று இருந்தது; அவர் தனது புகைக்குழாயை (pipe) எடுத்து அதில் புகையிலையை நிரப்பினார். கைப்பிடிகள் இல்லாத ஒரே நாற்காலியில் அமர்ந்த அவர், அதன் பின்னங்கால்கள் மீது நாற்காலியைச் சாய்த்துக்கொண்டு அமர்ந்தார்.

"இங்கே உங்கள் சொந்த வீட்டில் இருப்பது போல வசதியாக இருக்க விரும்புகிறீர்கள் என்றால், ஏன் கைப்பிடிகள் உள்ள நாற்காலியில் அமரக்கூடாது?" என்று நான் எரிச்சலுடன் கேட்டேன்.

"என் வசதியைப் பற்றி உங்களுக்கு ஏன் இவ்வளவு அக்கறை?"

"எனக்கு அதில் அக்கறை இல்லை," என்று நான் பதிலடி கொடுத்தேன், "எனக்கு என் வசதிதான் முக்கியம். ஒருவர் வசதியற்ற நாற்காலியில் அமர்ந்திருப்பதைப் பார்ப்பதே எனக்குச் சங்கடமாக இருக்கிறது."

அவர் மெல்லியதாகச் சிரித்தார், ஆனால் அங்கிருந்து நகரவில்லை. என்னைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல் அமைதியாகப் புகைபிடித்தபடியே ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மூழ்கியிருந்தார். அவர் எதற்காக வந்திருக்கிறார் என்று நான் யோசித்தேன்.

நீண்ட காலப் பழக்கத்தால் உணர்வுகள் மழுங்கிப்போகும் வரை, மனித இயல்பின் விசித்திரமான அம்சங்களில் கொள்ளும் ஈடுபாடு ஒரு எழுத்தாளருக்குச் சில சமயங்களில் சங்கடமான உணர்வை அளிக்கிறது; அந்த ஈடுபாடு எவ்வளவு தீவிரமானது என்றால், அதற்கு முன்னால் அவரது அற உணர்வு கூடச் செயலிழந்துவிடுகிறது. தீமையைக் கூர்ந்து கவனிப்பதில் தனக்குள்ளேயே ஒருவிதக் கலைசார்ந்த திருப்தி உருவாவதை அவர் உணர்கிறார்; அது அவருக்குச் சற்று அதிர்ச்சியையும் அளிக்கிறது. ஆனாலும், சில செயல்களைத் தான் வெறுத்தாலும், அந்தச் செயல்களுக்கான காரணங்களை அறிந்துகொள்ளும் ஆர்வம் அந்த வெறுப்பை விட வலிமையானது என்பதை நேர்மையுடன் ஒப்புக்கொள்ள வேண்டிய கட்டாயம் அவருக்கு ஏற்படுகிறது. சட்டதிட்டங்களுக்கு முற்றிலும் முரணான ஒரு அயோக்கியனின் முழுமையான, தர்க்கரீதியான குணாதிசயம், அவனைப் படைத்த எழுத்தாளருக்கு ஒருவித ஈர்ப்பை அளிக்கிறது. நிலவொளியையும் கற்பனையையும் இணைத்து டெஸ்டிமோனாவின் (Desdemona) கதாபாத்திரத்தை உருவாக்கியபோது உணராத ஒரு தீவிரமான உற்சாகத்துடன்தான் ஷேக்ஸ்பியர் 'இயாகோ' (Iago) கதாபாத்திரத்தை வடிவமைத்திருப்பார் என்று நான் கருதுகிறேன். நாகரிக உலகின் பழக்கவழக்கங்களால் ஆழ்மனதின் மர்மமான ஆழங்களுக்குள் தள்ளப்பட்ட, தனக்குள் ஆழமாக வேரூன்றியிருந்த சில உந்துதல்களை, எழுத்தாளர் தனது படைப்பில் வரும் வில்லன் கதாபாத்திரங்களின் மூலம் நிறைவேற்றிக்கொள்கிறாரோ என்னவோ! தான் உருவாக்கிய கதாபாத்திரத்திற்குச் சதையையும் எலும்பையும் அளிப்பதன் மூலம், வேறு எந்த வகையிலும் வெளிப்படுத்த முடியாத தனது ஆளுமையின் ஒரு பகுதிக்கு அவர் உயிர் கொடுக்கிறார். அந்தச் செயல் அவருக்கு ஒருவித விடுதலை உணர்வையும் திருப்தியையும் அளிக்கிறது.

ஒரு எழுத்தாளரைப் பொறுத்தவரை, தீர்ப்பளிப்பதை விட அறிந்துகொள்வதிலேயே அதிக அக்கறை இருக்கிறது. ஸ்ட்ரிக்லேண்ட் மீது என் ஆன்மாவில் ஒரு உண்மையான அச்சம் இருந்தது; அதே சமயம், அவரது செயல்களுக்கான காரணங்களை அறியும் ஒரு குளிர்ந்த ஆர்வமும் என்னுள் இருந்தது. அவர் எனக்கு ஒரு புதிராக இருந்தார்; மிகுந்த அன்புடன் நடந்துகொண்டவர்களின் வாழ்க்கையில் அவர் ஏற்படுத்திய துயரத்தை அவர் எப்படிப் பார்க்கிறார் என்பதை அறிய நான் ஆவலாக இருந்தேன். நான் துணிச்சலாக அந்த விஷயத்தை அலசத் தொடங்கினேன்.

"அவரது மனைவியை வைத்து நீங்கள் வரைந்த அந்த ஓவியம்தான் நீங்கள் வரைந்ததிலேயே மிகச் சிறந்த படைப்பு என்று ஸ்ட்ரோவ் என்னிடம் கூறினார்."

ஸ்ட்ரிக்லேண்ட் தன் வாயிலிருந்து புகைக்குழாயை (pipe) வெளியே எடுத்தார்; அவரது கண்களில் ஒரு புன்னகை மின்னியது.

"அதை வரைவது மிகுந்த மகிழ்ச்சியைத் தந்தது."

"அதை ஏன் அவரிடம் கொடுத்தீர்கள்?"

"நான் அதை வரைந்து முடித்துவிட்டேன். அது எனக்கு எந்தப் பயன்பாட்டிலும் இல்லை."

"ஸ்ட்ரோவ் அதை கிட்டத்தட்ட அழித்துவிடவே பார்த்தார் என்பது உங்களுக்குத் தெரியுமா?"

"அது முழுமையான திருப்தியைத் தரவில்லை."

அவர் ஓரிரு கணங்கள் அமைதியாக இருந்தார்; பிறகு மீண்டும் புகைக்குழாயை வாயிலிருந்து எடுத்து மெல்லியதாகச் சிரித்தார்.

"அந்தக் குள்ளமான மனிதர் என்னை வந்து பார்த்தது உங்களுக்குத் தெரியுமா?"

"அவர் சொன்ன விஷயங்கள் உங்கள் மனதைத் தொடவில்லையா?"

"இல்லை; அது மிகவும் முட்டாள்தனமாகவும், உணர்ச்சிவசப்பட்டதாகவும் எனக்குத் தோன்றியது."

"அவருடைய வாழ்க்கையை நீங்கள் சீரழித்துவிட்டீர்கள் என்பது உங்கள் நினைவில் இல்லையோ என்று தோன்றுகிறது," என்று நான் கூறினேன்.

அவர் சிந்தனையுடன் தன் தாடி நிறைந்த தாடையைத் தடவினார்.

"அவர் ஒரு மிக மோசமான ஓவியர்."

"ஆனால் மிகச் சிறந்த மனிதர்."

"அத்துடன் மிகச் சிறந்த சமையல்காரரும் கூட," என்று ஸ்ட்ரிக்லேண்ட் ஏளனமாகச் சேர்த்துக் கூறினார்.

அவரது உணர்ச்சியற்ற தன்மை மனிதாபிமானமற்றதாக இருந்தது; என் கோபத்தினால், நான் வார்த்தைகளை மென்மையாக்க விரும்பவில்லை.

"வெறும் ஆர்வத்தின் காரணமாகக் கேட்கிறேன், பிளான்ச் ஸ்ட்ரோவின் மரணத்திற்காகச் சிறிதளவாவது குற்ற உணர்வை நீங்கள் உணர்ந்ததுண்டா?"

அவரது முகத்தில் ஏதேனும் மாற்றம் தெரிகிறதா என்று நான் கவனித்தேன், ஆனால் அது உணர்ச்சியற்றதாகவே இருந்தது.

"நான் ஏன் அப்படி உணர வேண்டும்?" என்று அவர் கேட்டார்.

"உண்மைகளை உங்கள் முன் வைக்கிறேன். நீங்கள் சாகும் நிலையில் இருந்தபோது, ​​டிர்க் ஸ்ட்ரோவ் உங்களை தன் வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்றார். ஒரு தாயைப் போல உங்களைப் பராமரித்தார். உங்களுக்காகத் தன் நேரம், வசதி மற்றும் பணத்தைத் தியாகம் செய்தார். மரணத்தின் பிடியிலிருந்து உங்களை மீட்டெடுத்தார்."

ஸ்ட்ரிக்லேண்ட் தன் தோள்களைக் குலுக்கினார்.

"அந்த விசித்திரமான குள்ள மனிதருக்கு மற்றவர்களுக்காகச் செயல்படுவதில் மகிழ்ச்சி. அதுதான் அவருடைய வாழ்க்கை." "அவருக்கு நீங்கள் எந்த நன்றிக்கடனும் பட்டிருக்கவில்லை என்று வைத்துக்கொள்வோம்; ஆனாலும், மெனக்கெட்டு அவருடைய மனைவியை அவரிடமிருந்து பிரித்து அழைத்துச் செல்ல வேண்டிய அவசியம் என்ன இருந்தது? நீங்கள் வருவதற்கு முன்பு அவர்கள் மகிழ்ச்சியாகத்தானே இருந்தார்கள்? அவர்களை ஏன் நிம்மதியாக இருக்க விட்டிருக்கக்கூடாது?"

"அவர்கள் மகிழ்ச்சியாக இருந்தார்கள் என்று நீங்கள் ஏன் நினைக்கிறீர்கள்?"

"அது வெளிப்படையாகவே தெரிந்தது."

"நீங்கள் விஷயங்களை நன்றாகப் புரிந்துகொள்பவர். அவளுக்காக அவர் செய்த அந்த விஷயத்தை, அவள் என்றாவது ஒருநாள் அவருக்கு மன்னித்திருக்க முடியுமா என்று நினைக்கிறீர்களா?"

"அதன் மூலம் நீங்கள் என்ன சொல்ல வருகிறீர்கள்?"

"அவர் ஏன் அவளைத் திருமணம் செய்துகொண்டார் என்பது உங்களுக்குத் தெரியாதா?"

நான் என் தலையை மறுப்பாக அசைத்தேன்.

"அவள் ஒரு ரோமானிய இளவரசரின் குடும்பத்தில் குழந்தைகளைப் பராமரிக்கும் பணிப்பெண்ணாக (governess) இருந்தாள்; அந்தக் குடும்பத்து மகன் அவளை மயக்கி உறவு கொண்டான். அவன் தன்னைத் திருமணம் செய்துகொள்வான் என்று அவள் நம்பினாள். ஆனால், அவர்கள் அவளை மிகக் கொடூரமான முறையில் வீட்டை விட்டு வெளியேற்றினார்கள். அவள் கர்ப்பமாக இருந்தாள்; தற்கொலை செய்துகொள்ளவும் முயன்றாள். அப்போது ஸ்ட்ரோவ் (Stroeve) அவளைக் கண்டெடுத்துத் திருமணம் செய்துகொண்டார்."

"அது அவருக்குரிய இயல்புதான். அவ்வளவு இரக்கமுள்ள ஒருவரை நான் வேறெங்கும் பார்த்ததில்லை."

பொருத்தமற்ற அந்தத் தம்பதியினர் ஏன் திருமணம் செய்துகொண்டார்கள் என்று நான் பலமுறை யோசித்திருக்கிறேன்; ஆனால், இந்த விளக்கம் ஒருபோதும் என் சிந்தனைக்கு வந்ததில்லை. ஒருவேளை, தன் மனைவி மீதான டிர்க்கின் (Dirk) காதலில் இருந்த அந்த விசித்திரமான தன்மைக்கு இதுதான் காரணமாக இருந்திருக்கலாம். வெறும் காமத்தைத் தாண்டிய ஏதோ ஒன்றை நான் அதில் கவனித்திருந்தேன். அவளுடைய அமைதியான, ஒதுங்கியிருக்கும் தன்மையின் பின்னால் ஏதோ ஒன்று மறைந்திருப்பதாக நான் எப்போதும் நினைத்திருந்ததும் எனக்கு நினைவுக்கு வந்தது... அது என்னவென்று எனக்குத் தெரியவில்லை; ஆனால் ஒரு அவமானகரமான ரகசியத்தை மறைக்கும் விருப்பத்தைத் தாண்டி, அதில் வேறு ஏதோ ஒன்றை நான் கண்டேன். அவளது அமைதி, ஒரு சூறாவளி தாக்கிய தீவில் நிலவும் அந்த இறுக்கமான அமைதியைப் போல இருந்தது. அவளது மகிழ்ச்சி என்பது விரக்தியிலிருந்து பிறந்த மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. ஆழ்ந்த அவநம்பிக்கையும் மனிதநேயமற்ற தன்மையும் கலந்த ஒரு கருத்தைச் சொல்லி ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் என் சிந்தனைகளைக் கலைத்தான்; அது என்னைத் திடுக்கிட வைத்தது.

"ஒரு ஆண் தனக்குச் செய்யும் தீங்கை ஒரு பெண்ணால் மன்னிக்க முடியும்," என்று அவன் கூறினான், "ஆனால் அவளுக்காக அவன் செய்யும் தியாகங்களை அவளால் ஒருபோதும் மன்னிக்க முடியாது."

"உன்னுடன் பழகும் பெண்களின் வெறுப்புக்கு ஆளாகும் அபாயம் உனக்கு இல்லை என்பதை அறிவது உனக்கு நிம்மதியைத் தருவதாக இருக்கும்," என்று நான் பதிலடி கொடுத்தேன்.

அவன் உதடுகளில் ஒரு மெல்லிய புன்னகை அரும்பியது.

"சாமர்த்தியமான பதிலைச் சொல்வதற்காக உன் கொள்கைகளைத் தியாகம் செய்யவும் நீ எப்போதும் தயாராக இருக்கிறாய்," என்று அவன் பதிலளித்தான்.

"அந்தக் குழந்தைக்கு என்ன ஆனது?"

"ஓ, அவர்கள் திருமணம் முடிந்து மூன்று அல்லது நான்கு மாதங்களுக்குப் பிறகு அது இறந்தே பிறந்தது."

பிறகு, எனக்கு மிகவும் புதிராகத் தோன்றிய அந்த முக்கியமான கேள்வியைக் கேட்டேன்.

"பிளாஞ்ச் ஸ்ட்ரோவ் (Blanche Stroeve) விஷயத்தில் நீ ஏன் இவ்வளவு அக்கறை காட்டினாய் என்று என்னிடம் சொல்வாயா?"

அவன் நீண்ட நேரம் பதில் சொல்லாமல் இருந்ததால், நான் அந்தக் கேள்வியை மீண்டும் கேட்கலாம் என்று நினைத்தேன்.

"எனக்கு எப்படித் தெரியும்?" என்று கடைசியாக அவன் சொன்னான். "அவளால் என்னைப் பார்ப்பதையே தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை. அது எனக்கு வேடிக்கையாக இருந்தது."

"புரிகிறது."

திடீரென்று அவன் கோபமடைந்தான்.

"தொலையட்டும் எல்லாம், எனக்கு அவளை வேண்டும் என்று தோன்றியது."

ஆனால் உடனடியாக அவன் தன் கோபத்தைக் கட்டுப்படுத்திக்கொண்டு, என்னைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தான்.

"ஆரம்பத்தில் அவள் மிகவும் அதிர்ச்சியடைந்தாள்."

"நீ அவளிடம் அதைச் சொன்னாயா?"

"அதற்குத் தேவையே இருக்கவில்லை. அவளுக்கு அது தெரிந்திருந்தது. நான் ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசவில்லை. அவள் பயந்திருந்தாள். கடைசியில் நான் அவளை அடைந்தேன்."

அவன் இதைச் சொன்ன விதத்தில் என்ன இருந்தது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை, ஆனால் அது அவனது விருப்பத்தின் தீவிரத்தையும் வன்முறையையும் மிகத் தெளிவாக உணர்த்தியது. அது ஒருவிதமான சங்கடத்தையும் அருவருப்பையும் தருவதாக இருந்தது. அவனது வாழ்க்கை உலகியல் விஷயங்களிலிருந்து விசித்திரமான முறையில் விலகி இருந்தது; சில சமயங்களில் அவனது உடல் அவனது ஆன்மாவின் மீது பயங்கரமான பழிவாங்கும் செயலைச் செய்வது போலத் தோன்றும். அவனுக்குள் இருந்த மிருகத்தன்மை திடீரென அவனை ஆட்கொள்ளும்; இயற்கையின் ஆதி சக்திகளுக்கு இணையான வலிமை கொண்ட ஒரு உந்துதலின் பிடியில் அவன் செயலற்றுப் போவான். அது ஒரு முழுமையான ஆவேசமாக இருந்ததால், அவனது ஆன்மாவில் விவேகத்திற்கோ அல்லது நன்றியுணர்விற்கோ இடமே இருக்கவில்லை.

"ஆனால் ஏன் அவளை உன்னுடன் அழைத்துச் செல்ல விரும்பினாய்?" என்று நான் கேட்டேன். "நான் அப்படிச் செய்யவில்லை," என்று அவன் நெற்றியைச் சுருக்கியபடி பதிலளித்தான். "அவள் வருவதாகச் சொன்னபோது, ​​ஸ்ட்ரோவை (Stroeve) போலவே நானும் ஆச்சரியப்பட்டேன். அவளுடனான உறவு எனக்குப் போதும் என்று தோன்றும் தருணத்தில் அவள் வெளியேற வேண்டும் என்று நான் அவளிடம் கூறினேன்; அதையும் எதிர்கொள்ளத் தயார் என்று அவள் சொன்னாள்." அவன் சற்று இடைவெளி விட்டான். "அவளுக்கு ஒரு அற்புதமான உடல்வாகு இருந்தது; நான் ஒரு நிர்வாண ஓவியத்தை வரைய விரும்பினேன். ஓவியத்தை முடித்த பிறகு, அவளிடம் எனக்கு எந்த ஆர்வமும் இருக்கவில்லை."

"ஆனால் அவள் உன்னை முழு மனதுடன் நேசித்தாள்."

அவன் சட்டென்று எழுந்து நின்று, அந்தச் சிறிய அறையில் அங்குமிங்கும் நடந்தான்.

"எனக்குக் காதல் தேவையில்லை. அதற்கான நேரம் என்னிடம் இல்லை. அது ஒரு பலவீனம். நான் ஒரு ஆண்; சில சமயங்களில் எனக்கு ஒரு பெண் தேவைப்படுகிறாள். என் காம வேட்கையைத் தணித்துக்கொண்ட பிறகு, நான் மற்ற விஷயங்களில் கவனம் செலுத்தத் தயாராகிவிடுகிறேன். என் ஆசையை என்னால் வெல்ல முடியவில்லை, ஆனால் அதை நான் வெறுக்கிறேன்; அது என் ஆன்மாவைச் சிறைப்படுத்துகிறது. எல்லா ஆசைகளிலிருந்தும் விடுபட்டு, எந்தத் தடங்கலுமின்றி என் பணியில் என்னை முழுமையாக ஈடுபடுத்திக்கொள்ளும் காலத்தை நான் ஆவலுடன் எதிர்பார்க்கிறேன். பெண்களால் காதலைத் தவிர வேறு எதையும் செய்ய முடியாது என்பதால், அவர்கள் அதற்கு ஒரு அபத்தமான முக்கியத்துவத்தைக் கொடுத்துள்ளனர். அதுதான் வாழ்க்கை முழுவதுமே என்று அவர்கள் நம்மை நம்ப வைக்க முயல்கிறார்கள். ஆனால் அது வாழ்க்கையின் ஒரு அற்பமான பகுதி மட்டுமே. காமம் என்றால் என்னவென்று எனக்குத் தெரியும். அது இயல்பானது மற்றும் ஆரோக்கியமானது. ஆனால் காதல் என்பது ஒரு நோய். பெண்கள் என் இன்பத்திற்கான கருவிகள்; அவர்கள் தங்களை உதவியாளர்கள், கூட்டாளிகள் அல்லது தோழர்கள் என்று உரிமை கோருவதை என்னால் பொறுத்துக்கொள்ள முடியாது."

ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் (Strickland) ஒரே நேரத்தில் இவ்வளவு அதிகமாகப் பேசியதை நான் இதற்கு முன் கேட்டதில்லை. மிகுந்த ஆவேசத்துடனும் கோபத்துடனும் அவன் பேசினான். ஆனால் இங்கேயோ அல்லது வேறு எங்குமோ அவனது துல்லியமான வார்த்தைகளை அப்படியே தருவதாக நான் கூறவில்லை; அவனது சொற்களஞ்சியம் சிறியது, வாக்கியங்களை அமைப்பதில் அவனுக்குத் திறமை இல்லை. எனவே, இடையிடையே அவன் உதிர்க்கும் சொற்கள், முகபாவனைகள், உடல் அசைவுகள் மற்றும் வழக்கமான சொற்றொடர்கள் ஆகியவற்றைக் கொண்டு அவனது கருத்தைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டியிருந்தது.

"பெண்கள் வெறும் உடைமைகளாகவும், ஆண்கள் அடிமைகளின் எஜமானர்களாகவும் இருந்த காலத்தில் நீ வாழ்ந்திருக்க வேண்டும்," என்று நான் சொன்னேன்.

"நான் ஒரு முற்றிலும் இயல்பான ஆண் என்பதுதான் உண்மை."

முழு தீவிரத்துடன் அவன் சொன்ன இந்த வார்த்தையைக் கேட்டு எனக்குச் சிரிப்பு வந்தது; ஆனால் அவன் கூண்டில் அடைக்கப்பட்ட மிருகத்தைப் போல அறையில் அங்குமிங்கும் நடந்தபடியே பேசிக்கொண்டிருந்தான். தன் உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தத் துடித்த அவனுக்கு, அவற்றைச் சீராகவும் தெளிவாகவும் சொல்வதில் பெரும் சிரமம் இருந்தது. "ஒரு பெண் உன்னை நேசிக்கும்போது, ​​உன் ஆன்மாவையே தன் வசப்படுத்திக்கொள்ளும் வரை அவளுக்குத் திருப்தி ஏற்படுவதில்லை. அவள் பலவீனமானவள் என்பதால், மற்றவர்களை ஆதிக்கம் செலுத்த வேண்டும் என்ற தீவிரமான வேட்கை அவளிடம் இருக்கிறது; அதற்குக் குறைவான எதையும் அவள் ஏற்பதில்லை. குறுகிய மனப்பான்மை கொண்டவளான அவள், தனக்குப் புரிந்துகொள்ள முடியாத நுட்பமான அல்லது ஆழமான விஷயங்களைக் கண்டு வெறுப்பு கொள்கிறாள். அவள் எப்போதும் உலகியல் சார்ந்த பொருட்களிலேயே மூழ்கியிருக்கிறாள்; உயர்ந்த லட்சியங்கள் அல்லது கருத்துக்களைக் கண்டு பொறாமை கொள்கிறாள். மனிதனின் ஆன்மா பிரபஞ்சத்தின் எல்லைகள் வரை அலைந்து திரியக்கூடியது; ஆனால் அவளோ அதைத் தன் கணக்குப் புத்தகத்தின் குறுகிய வட்டத்திற்குள் சிறைவைக்க முயல்கிறாள். என் மனைவி உனக்கு நினைவிருக்கிறதா? பிளான்ஷ் (Blanche) தனது தந்திரங்களை ஒவ்வொன்றாகப் பிரயோகிப்பதை நான் பார்த்திருக்கிறேன். எல்லையற்ற பொறுமையுடன் என்னை வலையில் வீழ்த்தி, தன் கட்டுப்பாட்டில் கொண்டுவர அவள் தயாரானாள். என்னை அவளது நிலைக்குக் கீழே இழுத்துவரவே அவள் விரும்பினாள்; என் மீது அவளுக்கு உண்மையான அக்கறை ஏதுமில்லை, நான் அவளுக்குச் சொந்தமானவனாக இருக்க வேண்டும் என்று மட்டுமே அவள் விரும்பினாள். நான் விரும்பிய ஒரே ஒரு விஷயத்தைத் தவிர—அதாவது என்னை என் போக்கில் விட்டுவிடுவது—மற்றபடி எனக்காக எதையும் செய்ய அவள் தயாராக இருந்தாள்."

நான் சிறிது நேரம் மௌனமாக இருந்தேன்.

"அவளை விட்டுப் பிரிந்தபோது, ​​அவள் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று நீ எதிர்பார்த்தாய்?"

"அவள் ஸ்ட்ரோவிடம் (Stroeve) திரும்பியிருக்கலாம்," என்று எரிச்சலுடன் கூறினான் அவன். "அவளை ஏற்றுக்கொள்ள அவன் தயாராகவே இருந்தான்."

"நீ மனிதாபிமானமற்றவன்," என்று நான் பதிலளித்தேன். "பிறவியிலேயே பார்வையற்ற ஒருவனிடம் நிறங்களைப் பற்றி விவரிப்பது எவ்வளவு பயனற்றதோ, அதேபோலத்தான் உன்னிடம் இதுபற்றிப் பேசுவதும்."

அவன் என் நாற்காலிக்கு முன்னால் வந்து நின்றான்.

அவன் என்னைக் குனிந்து பார்த்தான்; அவனது முகபாவனையில் அவமதிப்பு கலந்த வியப்பு தெரிந்தது.

"பிளாஞ்ச் ஸ்ட்ரோவ் (Blanche Stroeve) உயிரோடு இருக்கிறாளா அல்லது இறந்துவிட்டாளா என்பது பற்றி உனக்கு உண்மையில் ஏதாவது கவலை இருக்கிறதா?"

அவனது கேள்வியைப் பற்றி நான் யோசித்தேன்; ஏனென்றால், அதற்கு உண்மையாகப் பதிலளிக்க விரும்பினேன் - குறைந்தது என் மனசாட்சிக்காவது.

"அவள் இறந்துவிட்டது எனக்குப் பெரிய பாதிப்பை ஏற்படுத்தவில்லை என்றால், அது என் உணர்வின்மையைக் காட்டலாம். வாழ்க்கை அவளுக்கு நிறைய வாய்ப்புகளை அளித்திருந்தது. அத்தகைய கொடூரமான முறையில் அவள் அதிலிருந்து பறிக்கப்பட்டது கொடுமையானது என்று நான் நினைக்கிறேன்; ஆனால், அதைப் பற்றி எனக்கு உண்மையான அக்கறை இல்லை என்பது எனக்கு வெட்கத்தை அளிக்கிறது."

"உன் கொள்கைகளை உறுதியாகப் பின்பற்றும் துணிச்சல் உனக்கு இல்லை. வாழ்க்கைக்கு எந்த மதிப்பும் இல்லை. நான் அவளை விட்டு விலகியதால் பிளாஞ்ச் ஸ்ட்ரோவ் தற்கொலை செய்துகொள்ளவில்லை; அவள் ஒரு முட்டாள்தனமான, மனநிலை சமநிலையற்ற பெண்ணாக இருந்ததால்தான் அப்படிச் செய்தாள். ஆனால் அவளைப் பற்றிப் பேசியது போதும்; அவள் முற்றிலும் முக்கியத்துவமற்ற ஒரு நபர். வா, என் ஓவியங்களை உனக்குக் காட்டுகிறேன்."

கவனத்தைத் திசைதிருப்ப வேண்டிய ஒரு குழந்தையிடம் பேசுவது போல அவன் பேசினான். எனக்குள் ஒரு வலி இருந்தது; ஆனால் அது அவன் மீதான கோபத்தால் அல்ல, என் மீதான அதிருப்தியால் ஏற்பட்டது. மான்ட்மார்ட்ரேவில் (Montmartre) இருந்த அந்த இதமான ஸ்டுடியோவில் ஸ்ட்ரோவ் மற்றும் அவனது மனைவி வாழ்ந்த மகிழ்ச்சியான வாழ்க்கையை நான் நினைத்துப் பார்த்தேன்; அவர்களின் எளிமை, அன்பு மற்றும் விருந்தோம்பல் பண்பு ஆகியவற்றை எண்ணினேன். ஒரு கொடூரமான தற்செயல் நிகழ்வால் அது சிதைந்துபோனது கொடுமையாகத் தோன்றியது; ஆனால் எல்லாவற்றிலும் கொடுமையான விஷயம் என்னவென்றால், உண்மையில் அதனால் பெரிய பாதிப்பு எதுவும் ஏற்படவில்லை என்பதுதான். உலகம் தொடர்ந்து இயங்கியது; அந்தத் துயரமான நிகழ்வுகளால் யாருக்கும் எந்த இழப்பும் ஏற்படவில்லை. ஆழமான உணர்வுகளை விட உணர்ச்சிவசப்படும் தன்மை அதிகம் கொண்ட டர்க் (Dirk), விரைவில் அதை மறந்துவிடுவான் என்று எனக்குத் தோன்றியது; பிரகாசமான நம்பிக்கைகள் மற்றும் கனவுகளுடன் தொடங்கிய பிளாஞ்சின் வாழ்க்கை, ஒருவேளை வாழ்ந்திருக்காமலே இருந்திருக்கலாம். இவை அனைத்தும் பயனற்றதாகவும் அர்த்தமற்றதாகவும் தோன்றின.

ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் (Strickland) தன் தொப்பியை எடுத்துக்கொண்டு என்னைப் பார்த்தபடி நின்றான்.

"வருகிறாயா?"

"ஏன் என் நட்பை விரும்புகிறாய்?" என்று நான் அவனிடம் கேட்டேன். "உன்னை நான் வெறுக்கிறேன், இகழ்கிறேன் என்பது உனக்குத் தெரியும்தானே?"

அவன் நல்ல மனநிலையுடன் மெல்லியதாகச் சிரித்தான்.

"உண்மையில் என்னுடன் உனக்கு இருக்கும் ஒரே பிரச்சனை என்னவென்றால், என்னைப் பற்றி நீ என்ன நினைக்கிறாய் என்பதைப் பற்றி நான் துளியும் கவலைப்படுவதில்லை என்பதுதான்."

திடீர் கோபத்தால் என் கன்னங்கள் சிவப்பதை நான் உணர்ந்தேன். அவனது உணர்ச்சியற்ற சுயநலத்தைக் கண்டு ஒருவருக்குக் கோபம் வரக்கூடும் என்பதை அவனுக்குப் புரியவைப்பது இயலாத காரியமாக இருந்தது. அவனது அந்த முழுமையான அலட்சியம் எனும் கவசத்தைத் துளைக்க நான் விரும்பினேன். அதே சமயம், அவன் சொன்னதில் ஒரு உண்மையும் இருந்தது என்பதையும் நான் அறிந்திருந்தேன். ஒருவேளை அறியாமலேயே, மற்றவர்கள் நம்மைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறார்கள் என்பதன் மூலம் அவர்கள் மீது நமக்குக் கிடைக்கும் அதிகாரத்தை நாம் பெரிதும் மதிக்கிறோம்; அத்தகைய செல்வாக்கு இல்லாதவர்களை நாம் வெறுக்கிறோம். மனித அகந்தைக்கு இதுவே மிகக் கடுமையான காயமாக இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன். ஆனால், நான் அதிருப்தி அடைந்திருப்பதை அவனுக்குத் தெரியப்படுத்த நான் விரும்பவில்லை.

"ஒரு மனிதனால் மற்றவர்களை முற்றிலும் புறக்கணிக்க முடியுமா?" என்று நான் கேட்டேன்; ஆனால் அது அவனிடம் கேட்பதை விட, எனக்குள்ளேயே கேட்டுக்கொள்வது போல இருந்தது. "வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு விஷயத்திற்கும் நீ மற்றவர்களைச் சார்ந்தே இருக்கிறாய். உனக்காகவும் உன்னால் மட்டுமே வாழ முயற்சிப்பது ஒரு அபத்தமான செயல். என்றாவது ஒரு நாள் நீ நோயுற்று, சோர்வடைந்து, முதுமை அடைவாய்; அப்போது மீண்டும் அந்த மனிதக் கூட்டத்திற்குள் ஊர்ந்து வருவாய். ஆறுதலுக்கும் அனுதாபத்திற்கும் உன் மனம் ஏங்கும்போது நீ வெட்கப்படமாட்டாயா? நீ சாத்தியமற்ற ஒன்றைச் செய்ய முயற்சிக்கிறாய். என்றாவது ஒரு நாள், உனக்குள் இருக்கும் மனிதத்தன்மை அந்தப் பொதுவான மனித உறவுகளுக்காக ஏங்கும்."

"வந்து என் ஓவியங்களைப் பார்."

"நீ எப்போதாவது மரணத்தைப் பற்றிச் சிந்தித்திருக்கிறாயா?"

"ஏன் சிந்திக்க வேண்டும்? அதனால் என்ன பயன்?"

நான் அவனை உற்று நோக்கினேன். அவன் எனக்கு முன்னால் அசையாமல் நின்றான்; அவன் கண்களில் ஒரு ஏளனப் புன்னகை இருந்தது. ஆனாலும், ஒரு கணத்திற்கு, உடலோடு பிணைக்கப்பட்ட எவராலும் கற்பனை செய்ய முடியாத ஏதோ ஒரு உயர்ந்த இலக்கை நோக்கிச் செல்லும், தகிக்கும் மற்றும் வேதனைப்படும் ஒரு ஆன்மாவின் சாயலை நான் உணர்ந்தேன். விவரிக்க முடியாத ஒன்றை நோக்கிய தேடலின் ஒரு சிறு காட்சியை நான் கண்டேன். கந்தலான ஆடைகள், பெரிய மூக்கு, பிரகாசிக்கும் கண்கள், சிவந்த தாடி மற்றும் கலைந்த தலைமுடியுடன் எனக்கு முன்னால் நின்ற அந்த மனிதனைப் பார்த்தேன்; அப்போது எனக்கு ஒரு விசித்திரமான உணர்வு ஏற்பட்டது - அது வெறும் ஒரு வெளி உறை மட்டுமே என்றும், நான் ஒரு உடலற்ற ஆன்மாவின் முன்னிலையில் இருக்கிறேன் என்றும் தோன்றியது.

"வா, உன் ஓவியங்களைப் பார்ப்போம்," என்று நான் சொன்னேன்.

$42

ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் ஏன் திடீரென்று அவற்றை எனக்குக் காட்ட முன்வந்தார் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. அந்த வாய்ப்பை நான் வரவேற்றேன். ஒரு மனிதனின் படைப்பு அவனை வெளிப்படுத்துகிறது. சமூக உறவுகளில், உலகம் தன்னை எப்படி ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்று அவன் விரும்புகிறானோ, அந்தத் தோற்றத்தையே அவன் வெளிப்படுத்துகிறான்; ஆனால், அவனுக்கே தெரியாமல் அவன் செய்யும் சிறு செயல்கள் மற்றும் அவன் முகத்தில் தோன்றி மறையும் கணநேர உணர்ச்சிகள் ஆகியவற்றிலிருந்து பெறப்படும் ஊகங்கள் மூலமாகவே அவனைப் பற்றிய உண்மையான அறிவை நாம் பெற முடியும். சில சமயங்களில், மக்கள் தாங்கள் அணிந்துகொண்ட முகமூடியை மிகச் சிறப்பாகக் கையாள்வதால், காலப்போக்கில் அவர்கள் வெளித்தோற்றத்தில் எப்படி இருக்கிறார்களோ, அதே நபராகவே உண்மையில் மாறிவிடுகிறார்கள். ஆனால், ஒரு புத்தகத்திலோ அல்லது ஓவியத்திலோ அந்த உண்மையான மனிதன் தன்னை எந்தப் பாதுகாப்பும் இன்றி வெளிப்படுத்திக்கொள்கிறான். அவனது பாவனை அவனது உள்ளீடற்ற தன்மையையே அம்பலப்படுத்தும். இரும்பைப் போலத் தோற்றமளிக்கும்படி வர்ணம் பூசப்பட்ட மரத்துண்டு, இறுதியில் மரத்துண்டுதானே தவிர இரும்பு அல்ல என்பது தெரிந்துவிடுகிறது. விசித்திரமானவன் என்று காட்டிக்கொள்ளும் எந்தப் பாவனையாலும் ஒரு சாதாரணமான மனதை மறைக்க முடியாது. கூர்ந்து கவனிப்பவருக்கு, மிகச் சாதாரணமான ஒரு படைப்பை உருவாக்கும்போதுகூட, ஒருவன் தன் ஆன்மாவின் ஆழ்ந்த ரகசியங்களை வெளிப்படுத்தாமல் இருக்க முடியாது.

ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் வசித்த வீட்டின் முடிவில்லாத படிக்கட்டுகளில் ஏறிச் சென்றபோது, ​​நான் சற்று உற்சாகமாக இருந்தேன் என்பதை ஒப்புக்கொள்கிறேன். ஒரு வியக்கத்தக்க சாகசத்தின் வாசலில் நிற்பது போல எனக்குத் தோன்றியது. ஆர்வத்துடன் அந்த அறையைச் சுற்றிப் பார்த்தேன். என் நினைவில் இருந்ததை விட அது இன்னும் சிறியதாகவும், வெறுமையாகவும் இருந்தது. தங்களுக்குப் பெரிய ஓவியக்கூடங்கள் (studios) வேண்டும் என்றும், தங்களுக்குப் பிடித்தமான சூழல் இல்லாவிட்டால் வேலை செய்ய முடியாது என்றும் பிடிவாதம் பிடித்த என் நண்பர்கள் இதைப் பார்த்தால் என்ன சொல்வார்கள் என்று நான் யோசித்தேன்.

"அங்கே நில்லுங்கள்," என்று அவர் ஒரு இடத்தைச் சுட்டிக்காட்டினார்; அங்கிருந்துதான் அவர் எனக்குக் காட்டவிருப்பதை நான் மிகச் சிறப்பாகப் பார்க்க முடியும் என்று அவர் நினைத்திருக்க வேண்டும்.

"நான் பேசக்கூடாது என்று நினைக்கிறேன், இல்லையா?" என்று நான் கேட்டேன்.

"வேண்டாம், வாயை மூடிக்கொண்டிருங்கள்."

அவர் ஓவியத் தாங்கியில் (easel) ஒரு ஓவியத்தை வைத்தார்; ஓரிரு நிமிடங்கள் நான் அதைப் பார்க்க அனுமதித்தார்; பிறகு அதை எடுத்துவிட்டு வேறொன்றை வைத்தார். அவர் எனக்கு சுமார் முப்பது ஓவியங்களைக் காட்டினார் என்று நினைக்கிறேன். அவர் ஓவியம் வரைந்து வந்த ஆறு ஆண்டுகளின் விளைவு அது. அவர் ஒரு ஓவியத்தைக் கூட விற்றதில்லை. அந்த ஓவியங்கள் வெவ்வேறு அளவுகளில் இருந்தன. சிறியவை உயிரற்ற பொருட்களைச் சித்தரிக்கும் ஓவியங்களாகவும் (still-life), பெரியவை இயற்கைக்காட்சிகளாகவும் இருந்தன. சுமார் அரை டஜன் உருவப்படங்களும் (portraits) இருந்தன.

"அவ்வளவுதான்," என்று அவர் கடைசியாகச் சொன்னார்.

அவற்றின் அழகையும், அவற்றில் இருந்த தனித்துவமான புதுமையையும் நான் உடனே உணர்ந்துகொண்டேன் என்று சொல்ல முடிந்தால் நன்றாக இருந்திருக்கும். அவற்றில் பலவற்றை இப்போது மீண்டும் பார்த்த பிறகும், மற்றவற்றை ஓவியப் பிரதிகள் மூலமாக நன்கு அறிந்த பிறகும், ஆரம்பத்தில் அவற்றைப் பார்த்தபோது நான் அடைந்த கடும் ஏமாற்றத்தை நினைத்து வியக்கிறேன். கலைக்குரிய அந்தத் தனித்துவமான பரவச உணர்வை என்னால் அப்போது உணர முடியவில்லை. ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்டின் ஓவியங்கள் எனக்குள் ஒருவிதக் குழப்பத்தையே ஏற்படுத்தின; அவற்றை வாங்குவது பற்றி நான் ஒருபோதும் சிந்திக்கவே இல்லை என்பது என்னை எப்போதும் உறுத்தும் ஒரு விஷயமாகவே இருக்கிறது. ஒரு அற்புதமான வாய்ப்பை நான் தவறவிட்டுவிட்டேன். அவற்றில் பெரும்பாலானவை அருங்காட்சியகங்களைச் சென்றடைந்துவிட்டன; மீதமுள்ளவை கலை ஆர்வமுள்ள செல்வந்தர்களின் பொக்கிஷங்களாகத் திகழ்கின்றன. இதற்கான காரணங்களை நான் எனக்குள்ளேயே தேடிக்கொள்கிறேன். என் ரசனை சிறந்தது என்று நான் நினைத்தாலும், அதில் எந்தவொரு புதுமையும் இல்லை என்பதை நான் அறிவேன். ஓவியக்கலையைப் பற்றி எனக்கு மிகக் குறைவாகவே தெரியும்; மற்றவர்கள் வகுத்துத் தந்த பாதைகளிலேயே நானும் பயணிக்கிறேன். அக்காலத்தில் 'இம்ப்ரஷனிஸ்ட்' (Impressionist) பாணி ஓவியர்கள் மீது எனக்கு மிகுந்த ஈடுபாடு இருந்தது. சிஸ்லி (Sisley) மற்றும் டெகாஸ் (Degas) ஆகியோரின் ஓவியங்களைச் சொந்தமாக்கிக்கொள்ள நான் விரும்பினேன்; மானே (Manet) என்பவரை நான் பெரிதும் போற்றினேன். அவரது 'ஒலிம்பியா' (Olympia) நவீன காலத்தின் மிகச்சிறந்த ஓவியமாக எனக்குத் தோன்றியது; 'லெ டெஜூனே சுர் லெர்ப்' (Le Déjeuner sur l'Herbe) என்னை ஆழமாகப் பாதித்தது. ஓவியக்கலையின் உச்சகட்ட சாதனைகளாகவே அந்தப் படைப்புகள் எனக்குத் தோன்றின.

ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் எனக்குக் காட்டிய ஓவியங்களைப் பற்றி நான் விவரிக்கப்போவதில்லை. ஓவியங்களின் வர்ணனைகள் எப்போதும் சலிப்பூட்டுபவை; அதோடு, கலை ஆர்வம் கொண்டவர்களுக்கு அவை ஏற்கனவே நன்கு அறிமுகமானவையும்கூட. நவீன ஓவியக்கலையில் அவரது தாக்கம் இப்போது மிகப்பெரிய அளவில் உள்ளது; அவர் முதன்முதலில் ஆராய்ந்த அந்தப் புதிய கலைப் பாதையை இப்போது மற்றவர்களும் பின்பற்றிச் சென்றுவிட்டனர். எனவே, இப்போது அவரது ஓவியங்களை முதன்முறையாகப் பார்க்கும் ஒருவரின் மனம் அவற்றை ஏற்றுக்கொள்வதற்குத் தயாராகவே இருக்கும். ஆனால், அக்காலத்தில் அதுபோன்ற ஓவியங்களை நான் ஒருபோதும் பார்த்ததில்லை என்பதை நினைவில் கொள்ள வேண்டும். முதலாவதாக, அவரது ஓவிய நுட்பத்தில் தெரிந்த ஒருவிதத் தடுமாற்றம் அல்லது நேர்த்தியின்மை என்னைத் திகைக்க வைத்தது. பழைய காலத்துச் சிறந்த ஓவியர்களின் வரைவுத் திறனுக்குப் பழகியிருந்த எனக்கு, சமீப காலத்தின் மிகச்சிறந்த ஓவியராக 'இங்க்ரெஸ்' (Ingres) மட்டுமே தெரிந்தார்; அதனால் ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் மிக மோசமாக வரைவதாகவே நான் கருதினேன். அவர் முயன்ற 'எளிமைப்படுத்துதல்' (simplification) எனும் பாணியைப் பற்றி எனக்கு எதுவும் தெரியாது. தட்டில் வைக்கப்பட்டிருந்த ஆரஞ்சுப் பழங்களின் ஓவியம் ஒன்று நினைவிருக்கிறது; தட்டு வட்டமாக இல்லாமல் இருந்ததும், ஆரஞ்சுப் பழங்கள் சீரற்ற வடிவத்தில் இருந்ததும் எனக்கு உறுத்தலாக இருந்தது. உருவப்படங்கள் (portraits) நிஜ மனித அளவை விடச் சற்றுப் பெரியதாக இருந்தன; இது அவற்றுக்கு ஒருவிதமான விகாரமான தோற்றத்தை அளித்தது. என் கண்களுக்கு அந்த முகங்கள் கேலிச்சித்திரங்களைப் (caricatures) போலவே தெரிந்தன. அவை முற்றிலும் புதியதொரு பாணியில் வரையப்பட்டிருந்தன. இயற்கைக்காட்சி ஓவியங்கள் என்னை இன்னும் அதிகமாகக் குழப்பத்தில் ஆழ்த்தின. அங்கே ஃபோன்டெய்ன்ப்ளூ (Fontainebleau) காட்டின் இரண்டு அல்லது மூன்று ஓவியங்களும், பாரிஸ் நகர வீதிகளின் பல ஓவியங்களும் இருந்தன: அவற்றை ஒரு குடிகார வாடகை வண்டி ஓட்டுநர் வரைந்திருக்கக்கூடும் என்பதே எனக்கு முதலில் தோன்றிய எண்ணம். நான் முற்றிலும் திகைத்துப்போனேன். அவற்றின் நிறங்கள் எனக்கு மிகவும் கச்சாத் தன்மையுடனும், முரட்டுத்தனமாகவும் தோன்றின. இது ஒரு பிரம்மாண்டமான, புரிந்துகொள்ள முடியாத கேலிக்கூத்து என்று என் மனதில் தோன்றியது. இப்போது திரும்பிப் பார்க்கும்போது, ​​ஸ்ட்ரோவின் (Stroeve) கூர்மையான பார்வையைப் பார்த்து நான் முன்பை விட அதிகமாக வியக்கிறேன். இது கலையில் ஒரு புரட்சி என்பதை அவர் ஆரம்பத்திலேயே கண்டறிந்தார்; இன்று உலகம் முழுவதும் ஒப்புக்கொள்ளும் அந்த மேதமைத் தன்மையை, அதன் தொடக்க நிலையிலேயே அவர் அடையாளம் கண்டுகொண்டார்.

ஆனால், நான் குழப்பமும் திகைப்பும் அடைந்திருந்தாலும், அந்த ஓவியங்கள் என் மீது தாக்கத்தை ஏற்படுத்தாமல் இருக்கவில்லை. அளப்பரிய அறியாமை கொண்ட என்னாலும் கூட, ஏதோ ஒன்று தன்னை வெளிப்படுத்திக்கொள்ள இங்கே முயல்கிறது என்பதை உணர முடிந்தது... அவற்றில் ஒருவித ஆற்றல் இருந்தது. நான் மிகுந்த ஆர்வமும் பரவசமும் கொண்டேன். அந்த ஓவியங்கள் எனக்கு ஏதோ மிக முக்கியமான செய்தியைச் சொல்ல முற்படுவதாக உணர்ந்தேன்; ஆனால், அது என்னவென்று என்னால் துல்லியமாகச் சொல்ல முடியவில்லை. அவை பார்ப்பதற்கு அழகற்றவையாகத் தோன்றின; ஆயினும், அவை ஏதோ ஒரு மாபெரும் ரகசியத்தை வெளிப்படையாகச் சொல்லாமலே உணர்த்தின. அவை விசித்திரமானதொரு ஈர்ப்பைக் கொண்டிருந்தன. பகுத்தாய்ந்து விளக்க முடியாத உணர்வை அவை என்னுள் ஏற்படுத்தின. வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாத எதையோ அவை சொல்லின. பருப்பொருள் சார்ந்த விஷயங்களுக்குள் ஏதோ ஒரு ஆன்மீகப் பொருளை ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் (Strickland) மங்கலாகக் கண்டிருக்க வேண்டும் என்று நான் கருதுகிறேன்; அந்தப் பொருள் மிகவும் விசித்திரமானதாக இருந்ததால், தடுமாற்றமான குறியீடுகள் மூலமாக மட்டுமே அவரால் அதைச் சுட்டிக்காட்ட முடிந்தது. பிரபஞ்சத்தின் குழப்பமான சூழலுக்குள் ஒரு புதிய அமைப்பைக் கண்டறிந்து, அதை மிகுந்த மனவேதனையுடனும் தடுமாற்றத்துடனும் பதிவு செய்ய அவர் முயல்வது போல அது இருந்தது. தன் உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தி விடுதலை பெறத் துடிக்கும் ஒரு வேதனைமிக்க ஆன்மாவை நான் அங்கே கண்டேன்.

நான் அவரை நோக்கிக் திரும்பினேன்.

"நீங்கள் தேர்ந்தெடுத்திருக்கும் கலை வடிவம் தவறானதோ என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது," என்றேன் நான்.

"அதென்ன அர்த்தம்?"

"நீங்கள் ஏதோ ஒன்றைச் சொல்ல முயல்கிறீர்கள் என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது - அது என்னவென்று எனக்குத் துல்லியமாகத் தெரியவில்லை - ஆனால் அதைச் சொல்வதற்கு ஓவியம் சிறந்த வழிதானா என்பதில் எனக்குச் சந்தேகம் இருக்கிறது."

அவருடைய ஓவியங்களைப் பார்த்தால் அவருடைய விசித்திரமான குணத்தைப் புரிந்துகொள்வதற்கான ஒரு துப்பு கிடைக்கும் என்று நான் நினைத்தது தவறு. அவை அவர் மீதான என் வியப்பை மேலும் அதிகரித்தனவே தவிர, தெளிவை அளிக்கவில்லை. நான் முன்பை விடக் குழப்பமான நிலையிலேயே இருந்தேன். எனக்குத் தெளிவாகத் தோன்றிய ஒரே விஷயம் - ஒருவேளை அதுவும் என் கற்பனையாகக்கூட இருக்கலாம் - அவர் தன்னை ஆட்கொண்டிருந்த ஏதோ ஒரு சக்தியிடமிருந்து விடுபடத் தீவிரமாக முயன்றுகொண்டிருந்தார் என்பதுதான். ஆனால் அந்தச் சக்தி எது, அந்த விடுதலை எந்த வழியில் அமையும் என்பது மர்மமாகவே இருந்தது. இவ்வுலகில் நம் ஒவ்வொருவரும் தனித்திருக்கிறோம். நாம் ஒரு பித்தளைக் கோபுரத்திற்குள் அடைபட்டிருக்கிறோம்; சைகைகள் மூலமாக மட்டுமே சக மனிதர்களுடன் தொடர்பு கொள்ள முடிகிறது. அந்தச் சைகைகளுக்குப் பொதுவான அர்த்தம் ஏதுமில்லை என்பதால், அவற்றின் பொருள் தெளிவற்றதாகவும் நிச்சயமற்றதாகவும் இருக்கிறது. நம் இதயத்திலுள்ள பொக்கிஷங்களை மற்றவர்களுக்குக் கடத்த நாம் பரிதாபகரமாக முயல்கிறோம்; ஆனால் அவற்றை ஏற்றுக்கொள்வதற்கான ஆற்றல் அவர்களிடம் இருப்பதில்லை. அதனால் நாம் தனிமையிலேயே பயணிக்கிறோம் - அருகருகே இருக்கிறோம், ஆனால் ஒன்றிணைவதில்லை; சக மனிதர்களை நம்மால் அறிந்துகொள்ள முடிவதில்லை, அவர்களும் நம்மை அறிந்துகொள்வதில்லை. ஒரு நாட்டின் மொழியை மிகக் குறைவாகவே தெரிந்தவர்கள் அங்கு வாழ்வதைப் போன்ற நிலை நம்முடையது; சொல்ல நினைக்கும் அழகான, ஆழமான கருத்துக்கள் பல இருந்தும், சாதாரண உரையாடல் கையேட்டில் உள்ள சலிப்பூட்டும் வாக்கியங்களை மட்டுமே பேச வேண்டிய கட்டாயத்தில் அவர்கள் இருப்பது போல நாமும் இருக்கிறோம். அவர்கள் மூளை எண்ணற்ற யோசனைகளால் கொந்தளித்துக் கொண்டிருக்கிறது; ஆனால், அவர்களால் சொல்ல முடிவதெல்லாம் "தோட்டக்காரரின் அத்தையின் குடை வீட்டிற்குள் இருக்கிறது" என்பது போன்ற சாதாரணமான விஷயங்களைத்தான்.

ஆன்மாவின் ஏதோ ஒரு நிலையை வெளிப்படுத்த அவர்கள் மேற்கொள்ளும் அந்தப் பிரம்மாண்டமான முயற்சியே எனக்குக் கிடைத்த இறுதிப் பதிவாக இருந்தது; என்னை மிகவும் குழப்பிய அந்த விஷயத்திற்கான விளக்கத்தை அந்த முயற்சியில்தான் தேட வேண்டும் என்று எனக்குத் தோன்றியது. ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்டைப் பொறுத்தவரை, நிறங்களும் வடிவங்களும் அவருக்கு மட்டுமே உரித்தான ஒரு தனித்துவமான முக்கியத்துவத்தைக் கொண்டிருந்தன என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது. தான் உணர்ந்த ஒன்றை வெளிப்படுத்த வேண்டிய தவிர்க்க முடியாத கட்டாயத்தில் அவர் இருந்தார்; அந்த நோக்கத்திற்காக மட்டுமே அவர் அவற்றைப் படைத்தார். தான் தேடும் அந்த அறியப்படாத விஷயத்தை நெருங்க முடிமென்றால், எதையும் எளிமைப்படுத்தவோ அல்லது உருமாற்றவோ அவர் தயங்கவில்லை. அவருக்கு உண்மைகள் அல்லது புறநிலைத் தகவல்கள் முக்கியமல்ல; ஏனெனில், தொடர்பற்ற பல சம்பவங்களுக்கு அடியில் தனக்கு முக்கியமான ஒன்றை அவர் தேடிக்கொண்டிருந்தார். பிரபஞ்சத்தின் ஆன்மாவை உணர்ந்து, அதை வெளிப்படுத்த வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு ஆளான ஒருவரைப் போல அவர் இருந்தார். அந்த ஓவியங்கள் என்னைக்குழப்பினாலும், அவற்றில் வெளிப்பட்ட உணர்வுகளால் நான் பாதிக்கப்படாமல் இருக்க முடியவில்லை; மேலும், ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் விஷயத்தில் நான் ஒருபோதும் கொண்டிருக்க மாட்டேன் என்று நினைத்த ஒரு உணர்வு எனக்குள் எழுவதை நான் உணர்ந்தேன். அது ஒரு ஆழ்ந்த பரிதாப உணர்வு.

"பிளாஞ்ச் ஸ்ட்ரோவ் (Blanche Stroeve) மீதான உங்கள் உணர்வுக்கு நீங்கள் ஏன் அடிபணிந்தீர்கள் என்பது இப்போது எனக்குப் புரிகிறது என்று நினைக்கிறேன்," என்று அவரிடம் கூறினேன்.

"ஏன்?"

"உங்கள் துணிச்சல் குன்றிவிட்டது என்று நினைக்கிறேன். உங்கள் உடலின் பலவீனம் உங்கள் ஆன்மாவையும் பாதித்தது. உங்களை வாட்டும் அந்த ஆன்ம வேதனையிலிருந்து இறுதி விடுதலை கிடைக்கும் என்று நம்பி, ஒரு ஆபத்தான, தனிமையான தேடலை நோக்கி உங்களை உந்தித்தள்ளும் அந்த எல்லையற்ற ஏக்கம் என்னவென்று எனக்குத் தெரியவில்லை. ஒருவேளை இல்லவே இல்லாத ஒரு புனிதத் தலத்தை நோக்கிச் செல்லும் நித்திய யாத்ரீகராகவே நான் உங்களைப் பார்க்கிறேன். எந்தப் புரிந்துகொள்ள முடியாத நிர்வாண நிலையை (Nirvana) நீங்கள் அடைய விரும்புகிறீர்கள் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. அது உங்களுக்கே தெரியுமா? ஒருவேளை நீங்கள் தேடுவது உண்மையும் சுதந்திரமுமாக இருக்கலாம்; காதலில் அந்த விடுதலையைக் கண்டடையலாம் என்று ஒரு கணம் நீங்கள் நினைத்திருக்கலாம். உங்கள் சோர்வான ஆன்மா ஒரு பெண்ணின் அரவணைப்பில் ஓய்வைத் தேடியது என்றும், அங்கே ஓய்வு கிடைக்காதபோது நீங்கள் அவளை வெறுத்தீர்கள் என்றும் நான் நினைக்கிறேன். அவள் மீது உங்களுக்கு எந்தப் பரிதாபமும் இருக்கவில்லை; ஏனெனில், உங்கள் மீதே உங்களுக்கு எந்தப் பரிதாபமும் இல்லை. மேலும், பயத்தின் காரணமாகவே அவளைக் கொன்றீர்கள்; ஏனெனில், நீங்கள் மயிரிழையில் தப்பிய ஆபத்தை நினைத்து இன்னும் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தீர்கள்."

அவர் ஒருவித வறண்ட புன்னகையை உதிர்த்துவிட்டுத் தன் தாடியை வருடினார்.

"என் பாவம் பிடித்த நண்பனே, நீ ஒரு பயங்கரமான உணர்ச்சிவசப்படுபவன்."

ஒரு வாரம் கழித்து, ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் மார்சேய் (Marseilles) நகருக்குச் சென்றுவிட்டார் என்பதைத் தற்செயலாக அறிந்தேன். நான் அவரை மீண்டும் ஒருபோதும் பார்க்கவில்லை.

$43

பின்னோக்கிப் பார்க்கையில், சார்லஸ் ஸ்ட்ரிக்லேண்ட் பற்றி நான் எழுதியவை மிகவும் முழுமையற்றதாகத் தோன்றக்கூடும் என்பதை உணர்கிறேன். எனக்குத் தெரிந்த சில நிகழ்வுகளை நான் விவரித்துள்ளேன்; ஆனால் அவற்றிற்கான காரணங்கள் எனக்குத் தெரியாததால், அவை தெளிவற்றவையாகவே உள்ளன. ஓவியராக வேண்டும் என்ற ஸ்ட்ரிக்லேண்டின் விசித்திரமான பிடிவாதம் எந்தக் காரணமும் இன்றித் தோன்றியதாகவே தெரிகிறது; அவரது வாழ்க்கைச் சூழலில் இதற்கான காரணங்கள் இருந்திருக்கக்கூடும் என்றாலும், அவை எனக்குத் தெரியவில்லை. அவருடனான உரையாடல்களிலிருந்து நான் எதையும் அறிந்துகொள்ள முடியவில்லை. ஒரு விசித்திரமான ஆளுமையைப் பற்றிய உண்மைகளை விவரிப்பதற்குப் பதிலாக நான் ஒரு நாவலை எழுதியிருந்தால், அவரது மனமாற்றத்தை விளக்குவதற்குப் பல விஷயங்களை நானே கற்பனை செய்து உருவாக்கியிருப்பேன். சிறுவயதிலேயே அவரிடம் இருந்த ஒரு வலுவான ஈடுபாட்டை, அவரது தந்தையின் விருப்பத்தாலோ அல்லது பிழைப்புக்கான கட்டாயத்தாலோ நசுக்கப்பட்டதாகவோ அல்லது தியாகம் செய்யப்பட்டதாகவோ நான் சித்தரித்திருப்பேன்; வாழ்க்கையின் கட்டுப்பாடுகளை வெறுப்பவராக அவரைச் சித்தரித்திருப்பேன்; மேலும் கலை மீதான அவரது தீவிர விருப்பத்திற்கும் அவரது சமூகக் கடமைகளுக்கும் இடையிலான போராட்டத்தின் மூலம் அவர் மீது அனுதாபத்தை ஏற்படுத்தியிருப்பேன். அப்படிச் செய்திருந்தால் அவரை இன்னும் ஒரு கம்பீரமான ஆளுமையாக மாற்றியிருக்க முடியும். ஒருவேளை அவரை ஒரு நவீன 'புரோமிதியஸ்' (Prometheus) போலக் காட்டியிருக்கவும் வாய்ப்பிருந்திருக்கும். மனிதகுலத்தின் நன்மைக்காகக் கடும் வேதனைகளைத் தாங்கிக்கொள்ளும் ஒரு நாயகனின் நவீன வடிவத்தை உருவாக்குவதற்கான வாய்ப்பு அங்கே இருந்திருக்கலாம்; அது எப்போதும் மனதைத் தொடும் ஒரு கருப்பொருளாகவே அமைகிறது.

மறுபுறம், அவரது செயல்களுக்கான காரணங்களை அவரது திருமண வாழ்க்கையின் தாக்கத்திலிருந்தும் நான் கண்டறிந்திருக்கலாம். இதைச் சித்தரிக்கப் பல வழிகள் உள்ளன. அவரது மனைவி பழக விரும்பிய ஓவியர்கள் மற்றும் எழுத்தாளர்களின் தொடர்பால் அவரிடம் மறைந்திருந்த ஒரு திறமை வெளிப்பட்டிருக்கலாம்; அல்லது குடும்ப வாழ்க்கையில் நிலவிய ஒவ்வாமை அவரைத் தன் சொந்த சிந்தனைகளுக்குள் திரும்பச் செய்திருக்கலாம்; அல்லது ஒரு காதல் விவகாரம், அவரது இதயத்தில் மந்தமாக எரிந்து கொண்டிருந்த நெருப்பைத் தகிக்கும் தீப்பிழம்பாக மாற்றியிருக்கலாம். அப்படிச் செய்திருந்தால், திருமதி ஸ்ட்ரிக்லேண்டின் கதாபாத்திரத்தை நான் முற்றிலும் மாறுபட்ட விதத்தில் வரைந்திருப்பேன். உண்மைகளை ஒதுக்கிவிட்டு, அவரை எப்போதும் குறை சொல்லும் எரிச்சலூட்டும் பெண்ணாகவோ அல்லது ஆன்மீகத் தேவைகளைப் புரிந்துகொள்ளாத குறுகிய மனப்பான்மை கொண்டவராகவோ சித்தரித்திருப்பேன். ஸ்ட்ரிக்லேண்டின் திருமண வாழ்க்கையை ஒரு நீண்ட சித்திரவதையாகவும், அதிலிருந்து தப்பிப்பதே ஒரே வழியாகவும் அமைத்திருப்பேன். தனக்குப் பொருத்தமற்ற துணையுடன் வாழ்வதில் அவர் காட்டிய பொறுமையையும், தன்னை ஒடுக்கும் அந்தச் சுமையை உதறித் தள்ள விரும்பாத அவரது கருணையையும் நான் வலியுறுத்தியிருப்பேன். நிச்சயமாக, அந்தக் கதையில் குழந்தைகளை நான் தவிர்த்திருப்பேன். வறுமை அல்லது வணிக ரீதியான வெற்றியின் மீதான ஆசை காரணமாகத் தனது இளமைக்கால மேதைமைக்குத் துரோகம் இழைத்த ஒரு வயதான ஓவியருடன் இவரைத் தொடர்புபடுத்தியிருந்தால், ஒரு சுவாரஸ்யமான கதை அமைந்திருக்கக்கூடும். அந்த ஓவியர், தான் வீணடித்த திறமைகளை ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்டிடம் (Strickland) கண்டு, எல்லாவற்றையும் துறந்து கலையின் அந்தத் தெய்வீக ஆதிக்கத்தைப் பின்பற்றுமாறு அவரைத் தூண்டியிருக்கலாம். செல்வம் மற்றும் மரியாதையுடன் வாழ்ந்த அந்த வெற்றிகரமான முதியவர், சிறந்த பாதை அதுதான் என்று தெரிந்திருந்தும் அதைப் பின்பற்றத் துணிவில்லாத தனது வாழ்க்கையை மற்றொருவரிடம் காண்பதில் ஒருவித முரண்நகை இருந்திருக்கும் என்று நான் கருதுகிறேன்.

ஆனால் உண்மை நிலை மிகவும் சலிப்பூட்டுவதாகவே இருந்தது. பள்ளியை விட்டு வெளியேறிய புதிதில், ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் எந்தவித வெறுப்பு உணர்வும் இன்றி ஒரு தரகர் அலுவலகத்தில் வேலையில் சேர்ந்தார். திருமணம் செய்துகொள்ளும் வரை, அவர் தனது சகாக்களைப் போலவே சாதாரண வாழ்க்கையை வாழ்ந்தார்; பங்குச் சந்தையில் மிதமான சூதாட்டத்தில் ஈடுபட்டார், 'டெர்பி' (Derby) பந்தயம் அல்லது ஆக்ஸ்போர்டு-கேம்பிரிட்ஜ் படகுப் போட்டி ஆகியவற்றின் முடிவுகளில் ஓரிரு 'சாவரின்' (sovereign) நாணயங்கள் அளவிற்கான ஆர்வத்தைக் காட்டினார். ஓய்வு நேரத்தில் அவர் குத்துச்சண்டை பயிற்சி செய்திருக்கலாம் என்று நினைக்கிறேன். அவரது அறையில் இருந்த மேடை அலமாரியின் மீது திருமதி லாங் ட்ரி (Mrs. Langtry) மற்றும் மேரி ஆண்டர்சன் (Mary Anderson) ஆகியோரின் புகைப்படங்கள் இருந்தன. அவர் 'பஞ்ச்' (Punch) மற்றும் 'ஸ்போர்ட்டிங் டைம்ஸ்' (Sporting Times) இதழ்களைப் படித்தார். ஹாம்ப்ஸ்டெட்டில் (Hampstead) நடைபெற்ற நடன நிகழ்ச்சிகளுக்குச் சென்றார்.

நீண்ட காலத்திற்கு அவருடனான தொடர்பு இல்லாமல் போனது பெரிய விஷயமல்ல. ஒரு கடினமான கலையில் தேர்ச்சி பெற அவர் போராடிய அந்த ஆண்டுகள் சலிப்பூட்டும் வகையில் இருந்தன; பிழைப்புக்குத் தேவையான பணத்தைச் சம்பாதிக்க அவர் மேற்கொண்ட முயற்சிகளில் குறிப்பிடத்தக்க ஏதேனும் இருந்ததா என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. அவற்றைப் பற்றி விவரிப்பது என்பது, மற்றவர்களுக்கு நடந்ததாக அவர் பார்த்த விஷயங்களை விவரிப்பதாகவே அமைந்திருக்கும். அவை அவரது சொந்த குணாதிசயத்தில் எந்தத் தாக்கத்தையும் ஏற்படுத்தியதாக நான் கருதவில்லை. நவீன பாரிஸ் நகரின் சாகசங்கள் நிறைந்த நாவலுக்குத் தேவையான ஏராளமான அனுபவங்களை அவர் பெற்றிருக்கக்கூடும்; ஆனால் அவர் எல்லாவற்றிலிருந்தும் விலகியே இருந்தார். அவரது பேச்சிலிருந்து பார்க்கும்போது, ​​அந்த ஆண்டுகளில் அவர் மீது ஆழமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்திய எதுவும் இருந்ததாகத் தெரியவில்லை. ஒருவேளை பாரிஸ் சென்றபோது, ​​அந்தச் சூழலின் கவர்ச்சியில் மயங்கி விழ முடியாத அளவுக்கு அவர் முதிர்ந்த வயதை அடைந்திருக்கலாம். விசித்திரமாகத் தோன்றினாலும், அவர் எனக்கு எப்போதும் நடைமுறைக்கு ஏற்றவராகவும், எதையும் எதார்த்தமாக அணுகுபவராகவும் தெரிந்தார். இந்தக் காலகட்டத்தில் அவரது வாழ்க்கை ஒரு சாகசக் கதைக்குரியதாக இருந்திருக்கலாம், ஆனால் அவர் அதில் எந்தவிதமான சாகசத் தன்மையையும் காணவில்லை. வாழ்க்கையின் அந்தச் சாகசத் தன்மையை அல்லது அழகை உணர, ஒருவருக்குள் ஒரு நடிகருக்கான பண்பு இருக்க வேண்டும் போலும். மேலும், உங்களை விட்டு விலகி நின்று, அதே சமயம் பற்றற்ற மற்றும் ஆழ்ந்த ஈடுபாடு கொண்ட ஒரு பார்வையுடன் உங்கள் செயல்களை உங்களால் உற்றுநோக்க முடிய வேண்டும். ஆனால் ஸ்ட்ரிக்லேண்டை விட ஒரு குறிக்கோளில் உறுதியாக இருந்தவர் வேறு யாரும் இல்லை. தன்னைப்பற்றிய சுய உணர்வு அல்லது தயக்கம் மிகக் குறைவாகக் கொண்ட ஒருவரை நான் பார்த்ததே இல்லை. ஆனால், அவர் தனது கலையில் எட்டிய அந்தத் தேர்ச்சியை அடைவதற்கு அவர் கடந்து வந்த கடினமான பாதையை விவரிக்க இயலாதது துரதிர்ஷ்டவசமானது; ஏனெனில், தோல்விகளைக் கண்டு தளராமல், இடைவிடாத துணிச்சலால் விரக்தியைத் தடுத்து நிறுத்தி, கலைஞனின் மிகக் கொடிய எதிரியான 'தன்னம்பிக்கையின்மை'யை எதிர்த்து உறுதியுடன் போராடிய அவரை என்னால் வெளிப்படுத்த முடிந்திருந்தால், ஒரு விசித்திரமான ஆளுமையாகத் தோன்றக்கூடிய அவர் மீது ஒருவித அனுதாபத்தை என்னால் ஏற்படுத்தியிருக்க முடியும்.

அவரிடம் எந்தவிதமான கவர்ச்சியும் இல்லை. ஆனால், அவரைப் பற்றித் தெரிந்துகொள்ள என்னிடம் உறுதியான தகவல்கள் ஏதுமில்லை. ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் ஓவியம் வரைவதை நான் ஒருமுறை கூடப் பார்த்ததில்லை; வேறு யாராவது பார்த்தார்களா என்பதும் எனக்குத் தெரியாது. அவர் தனது போராட்டங்களை ரகசியமாகவே வைத்திருந்தார். தனது ஓவியக் கூடத்தின் தனிமையில் அவர் இறைவனின் தூதருடன் (அல்லது தனது மனப்போராட்டங்களுடன்) தீவிரமாகப் போராடியிருந்தாலும், அந்த வேதனையை ஒருவரும் அறிந்துகொள்ள அவர் அனுமதிக்கவில்லை.

பிளாஞ்ச் ஸ்ட்ரோவ்வுடனான (Blanche Stroeve) அவரது உறவைப் பற்றிக் குறிப்பிடும்போது, ​​என்னிடம் உள்ள தகவல்கள் முழுமையற்றதாக இருப்பது எனக்கு மிகுந்த எரிச்சலைத் தருகிறது. என் கதைக்கு ஒரு முழுமையான வடிவத்தைக் கொடுக்க, அவர்களின் அந்தத் துயரமான உறவு எவ்வாறு வளர்ந்தது என்பதை விவரிக்க வேண்டும்; ஆனால் அவர்கள் ஒன்றாக வாழ்ந்த அந்த மூன்று மாதங்களைப் பற்றி எனக்கு எதுவும் தெரியாது. அவர்கள் எப்படிப் பழகினார்கள் அல்லது எதைப் பற்றிப் பேசினார்கள் என்பது எனக்குத் தெரியாது. ஒரு நாளில் இருபத்து நான்கு மணிநேரம் இருக்கிறது; உணர்ச்சிகளின் உச்சகட்டத்தை அரிதான தருணங்களில் மட்டுமே அடைய முடியும். மீதமுள்ள நேரத்தை அவர்கள் எப்படிச் செலவிட்டிருப்பார்கள் என்பதை நான் கற்பனை மட்டுமே செய்ய முடியும். வெளிச்சம் இருக்கும் வரை மற்றும் பிளாஞ்சின் உடல்நிலை ஒத்துழைக்கும் வரை, ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் ஓவியம் வரைந்திருப்பார் என்று நான் கருதுகிறேன்; அவர் தனது வேலையில் முழுமையாக மூழ்கியிருப்பதைப் பார்க்கும்போது அது அவளுக்கு எரிச்சலை ஊட்டியிருக்க வேண்டும். ஒரு காதலியாக அவர் அவளைப் பார்க்கவில்லை, மாறாக ஒரு ஓவியத்திற்கான மாதிரியாகவே (model) பார்த்தார்; மேலும், அவர்கள் நீண்ட நேரம் மௌனமாக அருகருகே வாழ்ந்த தருணங்களும் இருந்தன. அது அவளுக்கு அச்சத்தை ஏற்படுத்தியிருக்க வேண்டும். இக்கட்டான சூழலில் தனக்கு உதவியதன் மூலம், ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் தன்னை அடைந்ததில் டிர்க் ஸ்ட்ரோவ் (Dirk Stroeve) மீதான ஒரு வெற்றியை உணர்ந்ததாக அவர் கூறியபோது, ​​அது பல இருண்ட சந்தேகங்களுக்கு வழிவகுத்தது. அது உண்மையாக இருக்கக்கூடாது என்று நான் நம்புகிறேன். அது எனக்கு மிகவும் மோசமான ஒன்றாகத் தோன்றுகிறது. ஆனால் மனித இதயத்தின் நுணுக்கங்களை யார் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள முடியும்? கண்ணியமான உணர்வுகளையும் இயல்பான மனநிலைகளையும் மட்டுமே அதிலிருந்து எதிர்பார்ப்பவர்களால் நிச்சயமாக முடியாது. உணர்ச்சிவசப்படும் தருணங்களிலும் ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் ஒருவித விலகலுடனேயே இருப்பதை பிளாஞ்ச் கண்டபோது, ​​அவள் மிகுந்த ஏமாற்றமடைந்திருக்க வேண்டும்; அந்தத் தருணங்களிலும் கூட, அவளை ஒரு தனிமனிதராக அல்லாமல் இன்பம் நுகரும் ஒரு கருவியாகவே அவர் பார்க்கிறார் என்பதை அவள் உணர்ந்திருப்பாள் என்று நான் கருதுகிறேன். அவர் அவளுக்கு இன்னும் ஒரு அந்நியராகவே இருந்தார்; எனவே, பரிதாபகரமான முயற்சிகள் மூலம் அவரைத் தன்னுடன் பிணைத்துக்கொள்ள அவள் முயன்றாள். வசதி வாய்ப்புகளைக் கொண்டு அவரைத் தன் வசப்படுத்த அவள் முயன்றாள்; ஆனால் அந்த வசதிகள் அவருக்கு எந்த முக்கியத்துவமும் கொண்டவை அல்ல என்பதை அவள் கவனிக்கவில்லை. அவருக்குப் பிடித்த உணவுகளைப் பெற்றுத் தர அவள் மிகவும் மெனக்கெட்டாள்; ஆனால் உணவின் மீது அவருக்கு எந்த ஈடுபாடும் இல்லை என்பதை அவள் உணரவில்லை. அவரைத் தனியாக விட்டுவிட அவள் அஞ்சினாள். அவள் அவன் கவனத்தை ஈர்க்கத் தொடர்ந்து முயன்றாள்; அவனது காம உணர்வு மந்தமாக இருந்தபோது அதைத் தூண்டவும் செய்தாள்; ஏனெனில், அப்போதுதான் அவனைத் தன் பிடியில் வைத்திருப்பதாக அவளுக்கு ஒரு மாயை ஏற்பட்டது. தான் உருவாக்கும் பிணைப்புகள் அவனது அழிவு மனப்பான்மையையே தூண்டும் என்பதை அவள் அறிவுப்பூர்வமாக அறிந்திருந்திருக்கலாம்—ஒரு பெரிய கண்ணாடிச் சன்னலைப் பார்க்கும்போது பாதி செங்கல்லைக் கொண்டு அதை உடைக்கத் துடிக்கும் விரல்களைப் போல. ஆனால், பகுத்தறியும் திறனற்ற அவளது இதயம், தனக்கு அழிவைத் தரும் என்று தெரிந்தும் அதே பாதையில் அவளைத் தொடர்ந்து பயணிக்க வைத்தது. அவள் மிகுந்த துயரத்தில் இருந்திருக்க வேண்டும். ஆனால், காதலின் குருட்டுத்தன்மை அவள் எதை உண்மையாக்க விரும்பினாளோ அதையே நம்ப வைத்தது; அவளது காதல் அவ்வளவு தீவிரமாக இருந்ததால், அதற்கு ஈடான காதல் அவனிடமிருந்து கிடைக்காது என்பதை அவளால் கற்பனை கூட செய்து பார்க்க முடியவில்லை.

ஆனால், ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்டின் (Strickland) குணாதிசயத்தை நான் ஆராய்வதில், பல உண்மைகள் எனக்குத் தெரியாதது என்பதை விடவும் பெரியதொரு குறைபாடு உள்ளது. பெண்களுடனான அவனது உறவுகள் வெளிப்படையானவையாகவும் குறிப்பிடத்தக்கவையாகவும் இருந்ததால் நான் அவற்றைப் பற்றி எழுதினேன்; ஆயினும், அவை அவனது வாழ்க்கையின் மிகச் சிறிய பகுதியாகவே இருந்தன. அவை மற்றவர்களின் வாழ்க்கையை இவ்வளவு சோகமாகப் பாதித்திருப்பது ஒரு முரண்நகை. அவனது உண்மையான வாழ்க்கை கனவுகளாலும், மிகக் கடினமான உழைப்பாலும் ஆனது.

இங்கேயே புனைகதைகளின் யதார்த்தமற்ற தன்மை வெளிப்படுகிறது. ஏனெனில், பொதுவாக ஆண்களைப் பொறுத்தவரை, காதல் என்பது அன்றாட நடவடிக்கைகளுக்கு இடையே நிகழும் ஒரு நிகழ்வு மட்டுமே; நாவல்களில் அதற்கு அளிக்கப்படும் முக்கியத்துவம் நிஜ வாழ்க்கைக்குப் புறம்பானது. உலகில் காதலே மிக முக்கியமான விஷயமாகக் கருதும் ஆண்கள் மிகச் சிலரே; அவர்களும் சுவாரஸ்யமானவர்கள் அல்லர்; காதலுக்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுக்கும் பெண்கள் கூட அத்தகைய ஆண்களைக் குறைவாகவே மதிப்பிடுகிறார்கள். அத்தகைய ஆண்களால் தாங்கள் புகழப்படுவதையும் உற்சாகப்படுத்தப்படுவதையும் அவர்கள் விரும்பினாலும், அவர்கள் பலவீனமானவர்கள் என்ற ஒருவித உறுத்தலான உணர்வும் அவர்களுக்குள் இருக்கிறது. ஆனால், காதலில் இருக்கும் குறுகிய காலக்கட்டத்தில் கூட, ஆண்கள் தங்கள் கவனத்தைத் திசைதிருப்பும் பிற காரியங்களிலும் ஈடுபடுகிறார்கள்; வாழ்வாதாரத்திற்கான தொழிலில் கவனம் செலுத்துகிறார்கள்; விளையாட்டுகளில் மூழ்குகிறார்கள்; கலையிலும் ஆர்வம் காட்டுகிறார்கள். பெரும்பாலும், அவர்கள் தங்கள் பல்வேறு செயல்பாடுகளைத் தனித்தனிப் பெட்டிகளில் அடைத்து வைப்பது போலக் கையாளுகிறார்கள்; ஒன்றில் ஈடுபடும்போது மற்றொன்றை தற்காலிகமாக ஒதுக்கி வைக்க முடிகிறது. அந்தந்த நேரத்தில் தாங்கள் செய்யும் காரியத்தில் முழுமையாகக் கவனம் செலுத்தும் திறன் அவர்களுக்கு உண்டு; ஒரு செயல் மற்றொன்றில் குறுக்கிடுவதை அவர்கள் விரும்புவதில்லை. காதலர்களாகப் பார்க்கும்போது, ​​ஆண்களுக்கும் பெண்களுக்குமான வித்தியாசம் என்னவென்றால், பெண்களால் நாள் முழுவதும் காதலிக்க முடியும், ஆனால் ஆண்களால் குறிப்பிட்ட நேரங்களில் மட்டுமே முடியும்.

ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்டைப் பொறுத்தவரை, பாலியல் வேட்கை மிகச் சிறிய இடத்தையே பிடித்திருந்தது. அது முக்கியமற்றதாக இருந்தது; அது அவனுக்கு ஒரு தொல்லையாகவே இருந்தது. அவனது ஆன்மா வேறொரு இலக்கை நோக்கியே பயணித்தது. அவன் தீவிரமான உணர்ச்சிகளைக் கொண்டவன்; சில சமயங்களில் காமவேட்கை அவனை ஆட்கொண்டு, கட்டுப்பாடற்ற இச்சையில் மூழ்கடித்துவிடும். ஆனால், தன் சுயக்கட்டுப்பாட்டைப் பறிக்கும் அந்த உள்ளுணர்வுகளை அவன் வெறுத்தான். சொல்லப்போனால், அந்த இச்சையாட்டத்தில் அவனுடன் ஈடுபட்ட பெண்ணையும் அவன் வெறுத்தான் என்றுதான் எனக்குத் தோன்றுகிறது. மீண்டும் தன் சுயநினைவை மீட்டெடுக்கும்போது, ​​தான் அனுபவித்த அந்தப் பெண்ணைப் பார்ப்பதே அவனுக்கு அருவருப்பைத் தந்தது. அப்போது அவனது சிந்தனைகள் உயர்ந்த தளங்களில் அமைதியாக மிதக்கும்; மலர்களைச் சுற்றிப் பறக்கும் வண்ணத்துப்பூச்சி ஒன்று, தான் வெற்றிகரமாக வெளிவந்த அந்த அருவருப்பான கூட்டுப்புழுவைக் (chrysalis) கண்டு கொள்ளும் அதேவிதமான அருவருப்பை அவனும் அந்தப் பெண்ணின் மீது கொண்டான். கலை என்பது பாலியல் உந்துதலின் ஒரு வெளிப்பாடு என்றே நான் கருதுகிறேன். அது... ஒரு அழகான பெண்ணைக் காண்பதாலும், மஞ்சள் நிலவின் கீழ் தெரியும் நேபிள்ஸ் வளைகுடாவாலும், மற்றும் டிஷியனின் அடக்கத்தாலும் மனித இதயத்தில் தூண்டப்படும் அதே உணர்ச்சிதான் இது. கலைப் படைப்பின் திருப்தியுடன் ஒப்பிடுகையில், பாலுறவின் இயல்பான விடுதலை அவருக்குக் கொடூரமாகத் தோன்றியதால், ஸ்ட்ரிக்லேண்ட் அதை வெறுத்திருக்கலாம். கொடூரமான, சுயநலமிக்க, மிருகத்தனமான மற்றும் சிற்றின்ப நாட்டமுள்ள ஒரு மனிதனை நான் விவரித்த பிறகு, அவர் ஒரு சிறந்த இலட்சியவாதி என்று சொல்வது எனக்கே விசித்திரமாகத் தோன்றுகிறது. உண்மை அப்படியேதான் இருக்கிறது.

அவர் ஒரு கைவினைஞரை விட ஏழ்மையில் வாழ்ந்தார். அவர் கடினமாக உழைத்தார். பெரும்பாலான மக்களுக்கு வாழ்க்கையை இனிமையாகவும் அழகாகவும் மாற்றும் விஷயங்களைப் பற்றி அவர் கவலைப்படவில்லை. அவர் பணத்தின் மீது அக்கறையற்றவராக இருந்தார். புகழைப் பற்றி அவர் கவலைப்படவில்லை. நம்மில் பெரும்பாலோர் உலகத்துடன் விட்டுக்கொடுக்கும் சமரசங்களில் எதையும் செய்யும் சோதனையை அவர் எதிர்த்ததற்காக நீங்கள் அவரைப் புகழ முடியாது. அவருக்கு அப்படிப்பட்ட சோதனை எதுவும் இருக்கவில்லை. சமரசம் சாத்தியம் என்ற எண்ணம் அவர் மனதில் ஒருபோதும் தோன்றவில்லை. தீப்ஸின் பாலைவனங்களில் உள்ள ஒரு துறவியை விட அவர் பாரிஸில் அதிக தனிமையில் வாழ்ந்தார். தன்னைத் தனியாக விட்டுவிட வேண்டும் என்பதைத் தவிர, அவர் தன் சக மனிதர்களிடம் வேறு எதையும் கேட்கவில்லை. அவர் தனது குறிக்கோளில் முழுமனதுடன் இருந்தார்; அதை அடைவதற்காக, தன்னை மட்டுமல்ல—பலரால் அதைச் செய்ய முடியும்—மற்றவர்களையும் தியாகம் செய்ய அவர் தயாராக இருந்தார். அவருக்கு ஒரு தொலைநோக்குப் பார்வை இருந்தது.

ஸ்ட்ரிக்லேண்ட் ஒரு வெறுக்கத்தக்க மனிதராக இருந்தார், ஆனாலும் அவர் ஒரு மகத்தான மனிதர் என்றே நான் கருதுகிறேன்.

$44

ஓவியர்களின் கலை குறித்த கருத்துக்களுக்கு ஒரு குறிப்பிட்ட முக்கியத்துவம் உண்டு. கடந்த காலத்தின் மாபெரும் கலைஞர்களைப் பற்றிய ஸ்ட்ரிக்லாண்டின் கருத்துக்களைப் பற்றி எனக்குத் தெரிந்தவற்றை இங்கு பதிவு செய்வது எனக்கு மிகவும் பொருத்தமான இடமாகும். வருத்தத்துடன் கூறுகிறேன், குறிப்பிடுவதற்குத் தகுந்த விஷயங்கள் என்னிடம் மிகக் குறைவாகவே உள்ளன. ஸ்ட்ரிக்லாண்ட் ஒரு உரையாடலாளர் அல்ல; கேட்பவர் நினைவில் கொள்ளும் வகையில், தான் சொல்ல வந்ததைச் சிறப்பாக வெளிப்படுத்தும் திறமையும் அவரிடம் இல்லை. அவரிடம் நகைச்சுவை உணர்வு இல்லை. அவருடைய உரையாடல் பாணியை நான் ஏதேனும் ஒரு வகையில் மீண்டும் உருவாக்கியிருந்தால், அவருடைய நகைச்சுவை நையாண்டித்தனமானது என்பதை நீங்கள் காண்பீர்கள். அவருடைய பதிலடிகள் முரட்டுத்தனமானவை. சில சமயங்களில் உண்மையைப் பேசி அவர் நம்மைச் சிரிக்க வைப்பார், ஆனால் இது அதன் தனித்துவத்தால் மட்டுமே வலுப்பெறும் ஒரு வகை நகைச்சுவையாகும்; இது பரவலாகப் பின்பற்றப்பட்டால், அதன் சுவாரஸ்யம் குறைந்துவிடும்.

ஸ்ட்ரிக்லாண்ட், நான் சொல்ல வேண்டும், மிகுந்த புத்திசாலித்தனம் கொண்ட மனிதர் அல்ல; ஓவியம் குறித்த அவரது கருத்துக்கள் எந்த வகையிலும் அசாதாரணமானவை அல்ல. செசான் அல்லது வான் கோ போன்ற, தனது படைப்புகளுடன் ஒரு குறிப்பிட்ட ஒப்புமையைக் கொண்டிருந்தவர்களைப் பற்றி அவர் பேசுவதை நான் ஒருபோதும் கேட்டதில்லை. மேலும், அவர் அவர்களுடைய ஓவியங்களை எப்போதாவது பார்த்திருப்பாரா என்பது எனக்கு மிகவும் சந்தேகமாக இருக்கிறது. அவருக்கு இம்ப்ரெஷனிஸ்டுகள் மீது பெரிய ஆர்வம் இருக்கவில்லை. அவர்களுடைய நுட்பம் அவரைக் கவர்ந்தது, ஆனால் அவர்களுடைய அணுகுமுறை சாதாரணமாக இருப்பதாக அவர் நினைத்திருக்கலாம் என நான் கருதுகிறேன். ஸ்ட்ரோவ், மோனேயின் மேன்மையைப் பற்றி நீண்ட நேரம் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது, அவர், "நான் வின்டர்ஹால்டரை விரும்புகிறேன்" என்றார். ஆனால், அவர் அதை எரிச்சலூட்டுவதற்காகவே சொன்னார் என்று நான் துணிந்து சொல்வேன்; அப்படிச் செய்திருந்தால், அவர் நிச்சயமாக அதில் வெற்றியும் கண்டார்.

பழைய ஓவியர்கள் பற்றிய அவருடைய கருத்துக்களில் எந்த மிகைப்படுத்தல்களையும் என்னால் பதிவு செய்ய முடியவில்லை என்பது எனக்கு ஏமாற்றமளிக்கிறது. அவருடைய குணத்தில் விசித்திரமான பல விஷயங்கள் இருப்பதால், அவருடைய கருத்துக்கள் மூர்க்கத்தனமானவையாக இருந்தால், அது அந்த முழுமையான சித்திரத்தை நிறைவு செய்யும் என்று நான் உணர்கிறேன். அவருக்கு முந்தைய ஓவியர்களைப் பற்றி அவர் கற்பனையான கோட்பாடுகளைக் கொண்டிருப்பதாக நான் உணர்கிறேன், மேலும் அவர் அவர்களைப் பற்றி மற்ற எல்லோரையும் போலவேதான் நினைத்தார் என்பதை ஒருவித ஏமாற்ற உணர்வுடன் நான் ஒப்புக்கொள்கிறேன். அவருக்கு எல் கிரெகோவைத் தெரிந்திருக்கும் என்று நான் நம்பவில்லை. அவருக்கு வெலாஸ்கஸ் மீது மிகுந்த, ஆனால் சற்றே பொறுமையற்ற ஒரு போற்றுதல் இருந்தது. சார்டின் அவரை மகிழ்வித்தார், மேலும் ரெம்ப்ராண்ட் அவரைப் பரவச நிலைக்குக் கொண்டு சென்றார். ரெம்ப்ராண்ட் தன் மீது ஏற்படுத்திய தாக்கத்தை, என்னால் மீண்டும் கூற முடியாத ஒருவித முரட்டுத்தனத்துடன் அவர் விவரித்தார். அவருக்குச் சற்றும் எதிர்பாராத விதமாக ஆர்வம் ஏற்படுத்திய ஒரே ஓவியர் மூத்த புரூகல் மட்டுமே. அக்காலத்தில் அவரைப் பற்றி எனக்கு மிகக் குறைவாகவே தெரிந்திருந்தது, மேலும் தன்னை விளக்கிக்கொள்ளும் ஆற்றல் ஸ்ட்ரிக்லாண்டிற்கு இல்லை. அவரைப் பற்றி அவர் சொன்னது எனக்கு நினைவிருக்கிறது; ஏனெனில், அது மிகவும் திருப்தியற்றதாக இருந்தது.

"அவர் பரவாயில்லை," என்று ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் கூறினார். "அதை வரைவது அவருக்கு நரக வேதனையாக இருந்திருக்கும் என்று நான் உறுதியாகச் சொல்வேன்."

பிற்காலத்தில் வியன்னாவில் பீட்டர் ப்ரூகலின் (Peter Brueghel) பல ஓவியங்களைப் பார்த்தபோது, ​​அவர் ஏன் ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்டின் கவனத்தை ஈர்த்தார் என்பதை நான் புரிந்துகொண்டதாக உணர்ந்தேன். இவரும் உலகத்தைப் பற்றிய தனக்கே உரித்தான ஒரு தனித்துவமான பார்வையைக் கொண்டிருந்தார். அவரைப் பற்றி ஏதேனும் எழுத வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் அப்போது நான் விரிவான குறிப்புகளை எடுத்திருந்தேன்; ஆனால் அவை தொலைந்துவிட்டன, இப்போது அந்த உணர்வின் நினைவு மட்டுமே என்னிடம் எஞ்சியுள்ளது. சக மனிதர்களை அவர் விகாரமான தோற்றத்துடனேயே பார்ப்பது போலவும், அவர்கள் அப்படி விகாரமாக இருந்ததற்காக அவர் அவர்கள் மீது கோபம் கொண்டிருப்பது போலவும் தோன்றியது; வாழ்க்கை என்பது அபத்தமான, கேவலமான நிகழ்வுகளின் குழப்பம் - அது சிரிப்புக்குரிய ஒரு விஷயம், ஆனாலும் சிரிப்பது அவருக்குத் துயரத்தையே அளித்தது. வேறொரு ஊடகத்தில் வெளிப்படுத்தப்பட வேண்டிய உணர்வுகளை ஒரு குறிப்பிட்ட ஊடகத்தில் வெளிப்படுத்த முயலும் ஒரு மனிதராகவே ப்ரூகல் எனக்குத் தோன்றினார்; ஒருவேளை, இந்த உணர்வின் ஆழ்ந்த புரிதல் தான் ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்டின் அனுதாபத்தைத் தூண்டியிருக்கலாம். ஒருவேளை அவர்கள் இருவரும் இலக்கியத்திற்கு மிகவும் பொருத்தமான கருத்துக்களை ஓவியங்களாக வடிக்க முயன்றிருக்கலாம்.

இக்காலகட்டத்தில் ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்டிற்கு ஏறக்குறைய நாற்பத்தேழு வயது இருந்திருக்க வேண்டும்.

$45

தஹிதிக்கு மேற்கொள்ள வேண்டிய பயணத்தின் இடர்பாடுகள் இல்லாவிட்டால், நான் நிச்சயமாக இந்த நூலை எழுதியிருக்க மாட்டேன் என்று ஏற்கனவே கூறியிருக்கிறேன். பல இடங்களுக்கு அலைந்து திரிந்த பிறகு சார்லஸ் ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் வந்து சேர்ந்த இடம் அதுதான்; அவரது புகழுக்கு மிக உறுதியான அடித்தளமாக அமைந்த ஓவியங்களை அவர் வரைந்ததும் அங்கேயேதான். ஒரு கலைஞன் தான் தீவிரமாக விரும்பும் கனவை முழுமையாக நனவாக்குவது அரிது என்று நினைக்கிறேன்; ஓவிய நுட்பங்களுடனான போராட்டத்தால் இடைவிடாது அவதிப்பட்ட ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட், தனது மனக்கண்ணில் கண்ட காட்சியை வெளிப்படுத்துவதில் மற்றவர்களை விடக் குறைவாகவே வெற்றி பெற்றிருக்கலாம். ஆனால் தஹிதியில் சூழ்நிலைகள் அவருக்குச் சாதகமாக இருந்தன; தனது உத்வேகம் செயல்வடிவம் பெறத் தேவையான சூழல் அமைப்புகளை அவர் அங்கு கண்டார்; அவரது பிற்கால ஓவியங்கள் அவர் தேடியதை ஓரளவாவது உணர்த்துகின்றன. அவை கற்பனைக்கு ஒரு புதிய மற்றும் விசித்திரமான அனுபவத்தை அளிக்கின்றன. ஒரு உடலைத் தேடி அலைந்து கொண்டிருந்த அவரது ஆன்மா, அந்தத் தொலைதூர நாட்டில் இறுதியாக ஒரு உடலைப் பெற்றுக்கொண்டது போன்ற உணர்வை இது தருகிறது. வழக்கமான சொற்றொடரைப் பயன்படுத்த வேண்டுமானால், 'அவர் தன்னைத்தானே கண்டுகொண்டார்' என்று சொல்லலாம்.

இந்தத் தொலைதூரத் தீவுக்கு நான் சென்றது ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் மீதான என் ஆர்வத்தை உடனடியாகத் தூண்டியிருக்க வேண்டும் என்று தோன்றலாம்; ஆனால், நான் ஈடுபட்டிருந்த பணி என் கவனத்தை முழுமையாக ஆக்கிரமித்திருந்ததால், அது தொடர்பான விஷயங்கள் என் சிந்தனையிலிருந்து விலகியிருந்தன. அங்கு சென்று சில நாட்கள் ஆகும் வரை, அந்தத் தீவுக்கும் அவருக்கும் இருந்த தொடர்பைப் பற்றிக் கூட நான் நினைவுகூரவில்லை. சொல்லப்போனால், நான் அவரைப் பார்த்து பதினைந்து ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டன; அவர் இறந்து ஒன்பது ஆண்டுகள் ஆகின்றன. தஹிதிக்கு வந்தடைந்த அந்தச் சூழல், எனக்கு மிகவும் முக்கியமான உடனடி விஷயங்களைக் கூட என் நினைவிலிருந்து அகற்றியிருக்கும் என்று நினைக்கிறேன்; ஒரு வாரம் கடந்த பிறகும் கூட, என் சிந்தனைகளைச் சீராக ஒருமுகப்படுத்த எனக்குச் சிரமமாகவே இருந்தது. நான் அங்கு சென்ற முதல் நாள் காலையில் சீக்கிரமே விழித்தெழுந்ததும், ஹோட்டலின் மொட்டை மாடிக்கு வந்தபோது அங்கு யாரும் நடமாடவில்லை என்பது நினைவிருக்கிறது. நான் சமையலறை இருக்கும் பகுதிக்குச் சென்றேன், ஆனால் அது பூட்டப்பட்டிருந்தது; வெளியே இருந்த ஒரு பெஞ்சில் ஒரு உள்ளூர்ச் சிறுவன் தூங்கிக்கொண்டிருந்தான். சிறிது நேரத்திற்கு காலை உணவு கிடைக்கும் வாய்ப்பு இல்லை என்று தோன்றியதால், நான் கடற்கரை ஓரம் மெதுவாக நடந்து சென்றேன். சீனர்கள் தங்கள் கடைகளில் மும்முரமாக வேலை செய்யத் தொடங்கியிருந்தனர். வானம் இன்னும் விடியற்காலையின் மங்கலான நிறத்தில் இருந்தது; அந்த நீரிணைப் பகுதியில் ஒருவிதமான நிசப்தம் நிலவியது. பத்து மைல் தொலைவில் இருந்த முரியா (Murea) தீவு, 'ஹோலி கிரெயில்' (Holy Grail) எனும் புனிதக் கோப்பையின் மர்மமான கோட்டையைப் போலத் தன் ரகசியத்தைக் காத்துக்கொண்டிருந்தது.

என் கண்களையே என்னால் நம்ப முடியவில்லை. வெலிங்டனிலிருந்து நான் புறப்பட்டதிலிருந்து கழிந்த நாட்கள் மிகவும் அசாதாரணமானவையாகவும் விசித்திரமானவையாகவும் தோன்றின. வெலிங்டன் நகரம் நேர்த்தியாகவும், சுத்தமாகவும், ஆங்கிலேயப் பாணியிலும் அமைந்திருந்தது; இது தெற்குக் கடற்கரையில் உள்ள ஒரு துறைமுக நகரத்தை உங்களுக்கு நினைவூட்டுகிறது. அதைத் தொடர்ந்து மூன்று நாட்களுக்குக் கடல் கொந்தளிப்பாக இருந்தது. சாம்பல் நிற மேகங்கள் வானில் ஒன்றை ஒன்று துரத்திச் சென்றன. பின்னர் காற்று அடங்கியது; கடல் அமைதியாகவும் நீல நிறமாகவும் மாறியது. பசிபிக் பெருங்கடல் மற்ற கடல்களை விட அதிக தனிமை உணர்வைத் தருகிறது; அதன் பரப்புகள் மிகவும் விசாலமானவை; அதில் மேற்கொள்ளப்படும் சாதாரண பயணம் கூட ஏதோ ஒரு சாகச உணர்வை அளிக்கிறது. நீங்கள் சுவாசிக்கும் காற்று, எதிர்பாராத நிகழ்வுகளுக்கு உங்களைத் தயார்படுத்தும் ஒரு அமுதத்தைப் போன்றது. கற்பனையின் பொன்னான உலகங்களை நெருங்குவதை விட, தஹித்தியை நெருங்குவதை ஒத்த வேறெந்த அனுபவமும் மனிதர்களுக்குக் கிடைப்பதில்லை. அதன் சகோதரத் தீவான 'முரியா' (Murea), பாறைச் சிறப்போடு உங்கள் கண்ணில் படுகிறது; வெறிச்சோடிய கடலிலிருந்து மர்மமான முறையில், ஒரு மந்திரக்கோலின் மாயாஜாலத் தோற்றத்தைப் போல அது உயர்ந்து நிற்கிறது. கரடுமுரடான விளிம்புகளைக் கொண்ட இது பசிபிக் பெருங்கடலின் 'மான்செராட்' (Montserrat) போலத் தோன்றுகிறது; அங்குள்ள விசித்திரமான சடங்குகளுடன், மனிதர்கள் அறியக்கூடாத மர்மங்களைப் பாலினீசிய வீரர்கள் காவல் காப்பதாக நீங்கள் கற்பனை செய்து பார்க்கலாம். தூரம் குறையக் குறைய அதன் அழகான சிகரங்கள் தெளிவான வடிவத்தில் தெரிந்து தீவின் அழகு வெளிப்படுகிறது; ஆனால் நீங்கள் அதைக் கடந்து செல்லும்போது அது தன் ரகசியத்தைத் தக்கவைத்துக்கொள்கிறது; யாராலும் ஊடுருவ முடியாத இருண்ட தன்மையுடன், பாறை போன்ற அணுக முடியாத ஒரு கடுமையுடன் அது தன்னைத்தானே சுருக்கிக்கொள்வது போல் தோன்றுகிறது. பவளப்பாறைகளுக்கு இடையே நுழைவாயிலைத் தேடி நீங்கள் நெருங்கும்போது, ​​அது திடீரென உங்கள் பார்வையிலிருந்து மறைந்துபோய், பசிபிக் பெருங்கடலின் நீல நிறத் தனிமை மட்டுமே உங்கள் கண்களுக்குத் தெரிந்தால், அது உங்களுக்கு ஆச்சரியத்தை அளிக்காது.

தஹித்தி ஒரு உயர்ந்த பசுமையான தீவு; அடர் பச்சை நிற மடிப்புகளுக்குள் அமைதியான பள்ளத்தாக்குகள் மறைந்திருப்பதை நீங்கள் உணரலாம். அவற்றின் இருண்ட ஆழத்தில் ஒரு மர்மம் உள்ளது; குளிர்ந்த நீரோடைகள் அங்கு முணுமுணுத்துக்கொண்டு ஓடுகின்றன. நிழல் நிறைந்த அந்த இடங்களில், காலங்காலமாகப் பழமையான மரபுகளின்படி வாழ்க்கை நடைபெற்று வருவதை நீங்கள் உணர்கிறீர்கள். இங்கேயும் கூட சோகமும் பயங்கரமும் கலந்த ஒரு உணர்வு இருக்கிறது. ஆனால் அந்த உணர்வு நிலையற்றது; அது அந்தத் தருணத்தின் இன்பத்தை இன்னும் தீவிரமாக்கவே உதவுகிறது. மகிழ்ச்சியான கூட்டம் ஒன்று ஒரு கோமாளியின் நகைச்சுவைகளைப் பார்த்துச் சிரிக்கும்போது, ​​அவனது கண்களில் தெரியும் சோகத்தைப் போன்றது இது; அவனது உதடுகள் சிரிக்கின்றன, அவனது நகைச்சுவைகள் இன்னும் உற்சாகமாக இருக்கின்றன; ஏனெனில் அந்தச் சிரிப்புச் சூழலிலும் அவன் தன்னைத் தாங்க முடியாத அளவு தனிமையில் உணர்கிறான். ஏனெனில் தஹித்தி புன்னகைக்கும் மற்றும் நட்பான தன்மையைக் கொண்டது; அது தனது அழகையும் கவர்ச்சியையும் தாராளமாக வெளிப்படுத்தும் ஒரு அழகான பெண்ணைப் போன்றது; மேலும் பாப்பீட்டே (Papeete) துறைமுகத்திற்குள் நுழைவதை விட மனதிற்கு இதமான அனுபவம் வேறெதுவும் இருக்க முடியாது. துறைமுகத்தில் நங்கூரமிடப்பட்டிருக்கும் பாய்மரப் படகுகள் நேர்த்தியாகவும் அழகாகவும் இருக்கின்றன; வளைகுடாவை ஒட்டியிருக்கும் அந்தச் சிறிய நகரம் வெண்மையாகவும் நாகரிகமாகவும் இருக்கிறது; நீல வானத்திற்கு எதிராகச் செந்நிறமாகத் தோன்றும் அந்த ஆடம்பரப் படகுகள், காமத்தின் கூக்குரலைப் போலத் தங்கள் வண்ணத்தைப் பறைசாற்றுகின்றன. அவை, உங்களை மூச்சுத்திணறச் செய்யும் வெட்கமற்ற வன்முறையுடன் கூடிய சிற்றின்ப உணர்வைத் தூண்டுகின்றன. நீராவிப் படகு அருகில் வந்து நிற்கும் போது, ​​கப்பல் தளத்தில் திரளும் கூட்டம் மகிழ்ச்சியாகவும் கம்பீரமாகவும் இருக்கிறது; அது ஒரு சத்தமிடும், உற்சாகமான, சைகை காட்டும் கூட்டம். அது பழுப்பு நிற முகங்களின் கடல். வானத்தின் சுடர்விடும் நீலத்திற்கு எதிராக, வண்ணமயமான அசைவுகள் தென்படுவது போன்ற ஒரு தோற்றம் உங்களுக்கு ஏற்படுகிறது. அனைத்தும் மிகுந்த ஈடுபாட்டுடன் செய்யப்படுகின்றன.

பரபரப்பு, உடைமைகளை இறக்குதல், சுங்கச் சோதனை; எல்லோரும் உங்களைப் பார்த்துப் புன்னகைப்பது போல் தோன்றுகிறது. கடும் வெப்பம் நிலவுகிறது. கண்களைப் பறிக்கும் வண்ணங்கள்.

$46

தஹிதிக்கு வந்து சேர்ந்த சிறிது காலத்திலேயே கேப்டன் நிக்கோல்ஸைச் சந்தித்தேன். ஒரு நாள் காலை, ஹோட்டல் மொட்டை மாடியில் நான் காலை உணவு அருந்திக்கொண்டிருந்தபோது அவர் அங்கு வந்து தன்னை அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டார். சார்லஸ் ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் மீது எனக்கு ஆர்வம் இருப்பதை அறிந்திருந்த அவர், அது குறித்துப் பேசவே வந்திருப்பதாகத் தெரிவித்தார். இங்கிலாந்தின் கிராமப்புறங்களைப் போலவே தஹிதியிலும் மக்கள் வதந்திகளைப் பேசுவதில் மிகுந்த ஆர்வம் கொண்டவர்கள்; ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்டின் ஓவியங்கள் குறித்து நான் விசாரித்த ஓரிரு விஷயங்கள் மிக விரைவாகவே பரவியிருந்தன. அந்த அந்நியரிடம் நான் காலை உணவு சாப்பிட்டுவிட்டாரா என்று கேட்டேன்.

"ஆம்; நான் சீக்கிரமே காபி குடித்துவிடுவேன்," என்று பதிலளித்த அவர், "ஆனால் கொஞ்சம் விஸ்கி அருந்துவதில் எனக்குத் தடையில்லை," என்றும் கூறினார்.

நான் அங்கிருந்த சீனப் பணியாளரை அழைத்தேன்.

"இது மிக அதிகாலை நேரம் என்று நீங்கள் நினைக்கவில்லையா?" என்று கேப்டன் கேட்டார்.

"நீங்களும் உங்கள் கல்லீரலும் சேர்ந்துதான் அதை முடிவு செய்ய வேண்டும்," என்று நான் பதிலளித்தேன்.

"நான் ஏறக்குறைய மது அருந்தாத ஒருவர்தான்," என்று கூறியபடியே, அவர் ஒரு டம்ளரில் பாதியளவுக்கு 'கனடியன் கிளப்' (Canadian Club) மதுவை ஊற்றிக்கொண்டார்.

அவர் புன்னகைத்தபோது, ​​உடைந்த மற்றும் நிறம் மாறிய பற்கள் தெரிந்தன. அவர் மிகவும் மெலிந்த உடல்வாகு கொண்டவர்; சராசரி உயரமே இருந்த அவருக்கு, குட்டையாக வெட்டப்பட்ட சாம்பல் நிற முடியும், முட்கள் போல முளைத்திருந்த சாம்பல் நிற மீசையும் இருந்தன. அவர் ஓரிரு நாட்களாகச் சவரம் செய்திருக்கவில்லை. வெயிலில் நீண்ட நேரம் அலைந்ததால் அவரது முகம் பழுப்பு நிறமாக மாறியிருந்ததுடன், ஆழமான சுருக்கங்களும் காணப்பட்டன; அவரது சிறிய நீல நிறக் கண்கள் மிகவும் அலைபாயும் தன்மை கொண்டவையாக இருந்தன. எனது மிகச்சிறிய அசைவுகளைக் கூட அவை விரைவாகப் பின்தொடர்ந்தன; அந்தப் பார்வை அவரை ஒரு தேர்ந்த அயோக்கியனைப் போலக் காட்டியது. ஆனால் அந்தத் தருணத்தில் அவர் மிகுந்த உற்சாகத்துடனும் நட்புறவுடனும் காணப்பட்டார். அவர் கசங்கிய காக்கி நிற உடை அணிந்திருந்தார்; அவரது கைகளைச் சற்று கழுவியிருந்தால் நன்றாக இருந்திருக்கும்.

"எனக்கு ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்டை நன்றாகத் தெரியும்," என்று கூறிய அவர், நாற்காலியில் சாய்ந்து அமர்ந்து நான் கொடுத்த சுருட்டைப் பற்றவைத்தார். "நான் மூலமாகத்தான் அவர் இந்தத் தீவுகளுக்கு வந்தார்."

"அவரை நீங்கள் எங்கே சந்தித்தீர்கள்?" என்று நான் கேட்டேன்.

"மார்சேய் நகரில்."

"அங்கே நீங்கள் என்ன செய்துகொண்டிருந்தீர்கள்?"

அவர் என்னிடம் ஒரு கனிவான, அதே சமயம் தன்னை நல்லவராகக் காட்டிக்கொள்ளும் வகையிலான புன்னகையை வீசினார்.

"சொல்லப்போனால், நான் கடற்கரையோரத்தில் அலைந்து திரிந்துகொண்டிருந்தேன் என்று நினைக்கிறேன்."

என் நண்பரின் தோற்றம், அவர் தற்போதும் அதே போன்றதொரு இக்கட்டான நிலையில்தான் இருக்கிறார் என்பதை உணர்த்தியது; எனவே அவருடன் ஒரு நல்ல நட்பை வளர்த்துக்கொள்ள நான் தயாரானேன். கடற்கரையோரத்தில் அலைந்து திரிபவர்களின் (beach-combers) நட்பு, அதைப் பெறுவதற்கு நாம் எடுக்கும் சிறு முயற்சிக்கு ஏற்ற பலனை எப்போதும் அளிக்கும். அவர்களை எளிதில் அணுகலாம்; உரையாடலில் மிகவும் கனிவாகவும் நட்புறவுடனும் பழகுவார்கள். அவர்கள் ஒருபோதும் தற்பெருமை பேசுவதில்லை; அவர்களுக்கு ஒரு பானத்தை (மதுவை) உபசரிப்பது அவர்கள் மனதை வெல்வதற்கான உறுதியான வழியாகும். அவர்களுடன் நெருக்கமான நட்பை ஏற்படுத்திக்கொள்ள எந்தச் சிரமமான முயற்சிகளும் தேவையில்லை; அவர்கள் பேசுவதைக் கூர்ந்து கவனிப்பதன் மூலம் அவர்களின் நம்பிக்கையையும் நன்றியுணர்வையும் ஒருசேரப் பெறலாம். உரையாடலை வாழ்க்கையின் ஒரு பெரும் இன்பமாகக் கருதுவதன் மூலம் அவர்கள் தங்கள் நாகரிகத்தின் சிறப்பை வெளிப்படுத்துகிறார்கள்; மேலும், அவர்கள் பெரும்பாலும் சுவாரஸ்யமாகப் பேசக்கூடியவர்கள். அவர்களின் பரந்த அனுபவமும் வளமான கற்பனைத் திறனும் ஒரு இனிமையான சமநிலையில் அமைந்திருக்கும். அவர்கள் முற்றிலும் கபடமற்றவர்கள் என்று சொல்லிவிட முடியாது; ஆனால், சட்டத்திற்குப் பின்னால் வலிமை இருக்கும்போது, ​​அவர்கள் சட்டத்தை மதித்து அதற்குக் கீழ்ப்படிவார்கள். அவர்களுடன் 'போக்கர்' (poker) சீட்டாட்டம் விளையாடுவது சற்றே ஆபத்தானதுதான்; ஆனாலும், உலகின் மிகச் சிறந்த அந்த விளையாட்டிற்கு அவர்களின் புத்திசாலித்தனம் ஒரு தனித்துவமான விறுவிறுப்பைச் சேர்க்கிறது. தஹிதியிலிருந்து (Tahiti) புறப்படுவதற்கு முன் கேப்டன் நிக்கோல்ஸை நான் நன்கு அறிந்துகொண்டேன்; அந்த அறிமுகம் எனக்கு ஒரு சிறந்த அனுபவமாக அமைந்தது. என் செலவில் அவர் அருந்திய சுருட்டுகள் மற்றும் விஸ்கி (அவர் மது அருந்தாதவர் என்பதால் எப்போதும் காக்டெய்ல்களை மறுத்துவிடுவார்), மற்றும் எனக்கு ஒரு பெரிய உபகாரம் செய்வது போன்ற தோரணையில் என்னிடமிருந்து அவர் கடனாகப் பெற்ற அந்தச் சில டாலர்கள் - இவை எதுவும் அவர் எனக்கு அளித்த மகிழ்ச்சிக்கும் பொழுதுபோக்கிற்கும் ஈடாகாது என்றே நான் கருதுகிறேன். நான் அவருக்குக் கடமைப்பட்டவனாகவே இருந்தேன். ஒரு விஷயத்தை மிகச் சுருக்கமாக முடிக்க வேண்டும் என்ற என் மனசாட்சியின் கட்டாயத்தால், அவரைப் பற்றி ஓரிரு வரிகளில் மட்டும் எழுதி முடித்துவிட்டால் நான் வருத்தப்படுவேன்.

கேப்டன் நிக்கோல்ஸ் ஏன் முதலில் இங்கிலாந்தை விட்டு வெளியேறினார் என்பது எனக்குத் தெரியாது. அது பற்றி அவர் அதிகம் பேசுவதில்லை; அவரைப் போன்றவர்களிடம் நேரடியான கேள்விகளைக் கேட்பது அவ்வளவு நாகரிகமானதல்ல. அவர் தனக்கு நேர்ந்த நியாயமற்ற துரதிர்ஷ்டத்தைப் பற்றிக் குறிப்பிடுவார்; அநீதிக்கு ஆளான ஒருவராகவே அவர் தன்னை நினைத்துக்கொண்டார் என்பதில் சந்தேகமில்லை. பல்வேறு வகையான மோசடிகள் மற்றும் வன்முறைச் சம்பவங்கள் குறித்து என் கற்பனை ஓடியது; தாய்நாட்டில் உள்ள அதிகாரிகள் விதிகளை மிகக் கடுமையாகவும் நுணுக்கமாகவும் கடைப்பிடிப்பவர்கள் என்று அவர் கூறியபோது, ​​நான் அனுதாபத்துடன் அதை ஏற்றுக்கொண்டேன். ஆனால், தன் சொந்த நாட்டில் அவர் சந்தித்த கசப்பான அனுபவங்கள் எதுவும் அவரது தீவிரமான தேசப்பற்றைக் குறைக்கவில்லை என்பது மகிழ்ச்சியளிப்பதாக இருந்தது. இங்கிலாந்துதான் உலகின் மிகச் சிறந்த நாடு என்று அவர் அடிக்கடி கூறுவார்; அமெரிக்கர்கள், காலனித்துவவாசிகள், 'டகோஸ்' (தெற்கு ஐரோப்பியர்கள்), டச்சுக்காரர்கள் மற்றும் 'கனகாக்கள்' (பசிபிக் தீவுவாசிகள்) ஆகியோரை விடத் தான் உயர்ந்தவன் என்ற உணர்வு அவரிடம் இருந்தது.

ஆனால், அவர் ஒரு மகிழ்ச்சியான மனிதராக இருந்ததாக நான் நினைக்கவில்லை. அவர் அஜீரணக் கோளாறால் அவதிப்பட்டார்; அடிக்கடி 'பெப்சின்' (pepsin) மாத்திரையைச் சுவைத்தபடி அவரைக் காணலாம். காலையில் அவருக்குப் பசி எடுப்பதில்லை; ஆனால், இந்தப் பிரச்சனை மட்டுமே அவரது மனநிலையைச் சோர்வடையச் செய்திருக்காது. வாழ்க்கையில் அதிருப்தி அடைய இதைவிடப் பெரிய காரணம் ஒன்று அவரிடம் இருந்தது. எட்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அவர் அவசரப்பட்டு ஒரு பெண்ணைத் திருமணம் செய்துகொண்டிருந்தார். கருணைமிக்க இறைவனால் தனிமையில் வாழ்வதற்காகவே படைக்கப்பட்ட சில மனிதர்கள் உண்டு; ஆனால், பிடிவாதம் அல்லது சமாளிக்க முடியாத சூழ்நிலைகள் காரணமாக, அவர்கள் அந்தத் தெய்வீக விதிக்கு எதிராகச் செயல்பட்டுவிடுகிறார்கள். 'திருமணமானவர் என்றாலும் தனிமையில் வாழ்பவர்' (married bachelor) என்பதைவிடப் பரிதாபத்திற்குரிய நிலை வேறெதுவும் இல்லை. அத்தகைய ஒருவர்தான் கேப்டன் நிக்கோல்ஸ். நான் அவரது மனைவியை சந்தித்தேன். அவருக்கு இருபத்தெட்டு வயது இருக்கும் என்று நான் கருதினேன்; எனினும், அவரது வயதைக் கணிப்பது கடினம்—ஏனெனில் இருபது வயதில் அவர் எப்படி இருந்திருப்பாரோ அப்படியேதான் அப்போதும் இருந்தார்; நாற்பது வயதிலும் அவர் வயதானவராகத் தெரியப்போவதில்லை. அவர் ஒருவிதமான அதீத இறுக்கமான... அவளது மெல்லிய உதடுகளைக் கொண்ட அந்தச் சாதாரண முகம் இறுக்கமாக இருந்தது; அவளது எலும்புகளின் மீது தோல் இறுக்கமாகப் போர்த்தப்பட்டிருந்தது; அவளது புன்னகை, கூந்தல், உடை என அனைத்தும் இறுக்கமாகவே இருந்தன; அவள் அணிந்திருந்த அந்த வெண்ணிற பருத்தி ஆடை, கருப்பு நிற கனமான துணியின் (bombazine) தன்மையையே வெளிப்படுத்தியது. கேப்டன் நிக்கோல்ஸ் ஏன் அவளைத் திருமணம் செய்துகொண்டார் என்பதையோ, அல்லது திருமணம் செய்துகொண்ட பிறகு ஏன் அவளை விட்டு விலகிச் செல்லவில்லை என்பதையோ என்னால் கற்பனை செய்துகூடப் பார்க்க முடியவில்லை. ஒருவேளை அவர் பலமுறை அப்படிச் செய்திருக்கலாம்; ஆனால் அவரால் அதில் ஒருபோதும் வெற்றிபெற முடியவில்லை என்பதே அவரது சோகத்திற்குக் காரணமாக இருந்திருக்கலாம். அவர் எவ்வளவு தூரம் சென்றாலும் அல்லது எவ்வளவு ரகசியமான இடத்தில் ஒளிந்துகொண்டாலும், விதிக்கு நிகரான பிடிவாதத்துடனும் மனசாட்சிக்கு நிகரான இரக்கமற்ற தன்மையுடனும் திருமதி நிக்கோல்ஸ் அவரைத் தேடி வந்துவிடுவார் என்பதில் எனக்கு உறுதியான நம்பிக்கை இருந்தது. காரியத்திலிருந்து அதன் விளைவு தப்பிக்க முடியாததைப் போலவே, அவரிடமிருந்து கேப்டனால் தப்பிக்கவே முடியாது.

கலைஞரையோ அல்லது கண்ணியமான மனிதரையோ போலவே, ஒரு 'குறும்புக்காரனும்' (rogue) எந்த ஒரு குறிப்பிட்ட வர்க்கத்தையும் சாராதவன். நாடோடிகளின் கட்டுப்பாடற்ற நடத்தையைக் கண்டு அவன் கூச்சப்படுவதில்லை; அதே சமயம் இளவரசர்களின் ஆசாரமான நடைமுறைகளைக் கண்டு அவன் திகைத்துப்போவதும் இல்லை. ஆனால் திருமதி நிக்கோல்ஸோ, சமீபகாலமாகத் தங்கள் குரலை உரக்க ஒலிக்கத் தொடங்கியுள்ள 'கீழ்-நடுத்தர வர்க்கம்' என்று அறியப்படும் ஒரு குறிப்பிட்ட வர்க்கத்தைச் சேர்ந்தவர். சொல்லப்போனால், அவரது தந்தை ஒரு காவலர். அவர் ஒரு திறமையான காவலராக இருந்திருப்பார் என்பதில் எனக்கு ஐயமில்லை. கேப்டன் மீது அவருக்கு என்னவிதமான பிடிமானம் இருந்தது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை; ஆனால் அது காதலாக இருந்திருக்கும் என்று நான் நினைக்கவில்லை. அவர் பேசுவதை நான் ஒருபோதும் கேட்டதில்லை; ஆனால் தனிமையில் அவர் தாராளமாகப் பேசக்கூடியவராக இருந்திருக்கலாம். எப்படியாயினும், கேப்டன் நிக்கோல்ஸ் அவரைக்கண்டு மரண பயம் கொண்டிருந்தார். சில சமயங்களில், ஹோட்டலின் மொட்டை மாடியில் என்னுடன் அமர்ந்திருக்கும்போது, ​​வெளியே சாலையில் அவர் நடந்து செல்வதை கேப்டன் உணர்ந்துவிடுவார். அவர் கேப்டனை அழைப்பதில்லை; அவர் அங்கு இருப்பதே தனக்குத் தெரியும் என்பதற்கான எந்த அறிகுறியையும் காட்டுவதில்லை; அமைதியாகவும் நிதானமாகவும் அங்குமிங்கும் நடந்து கொண்டிருப்பார். அப்போது கேப்டனை ஒரு விசித்திரமான பதற்றம் தொற்றிக்கொள்ளும்; அவர் தன் கடிகாரத்தைப் பார்த்துவிட்டுப் பெருமூச்சு விடுவார்.

"சரி, நான் கிளம்ப வேண்டும்," என்று அவர் சொல்வார்.

அப்போது நகைச்சுவையோ அல்லது விஸ்கியோ அவரைக் கட்டிப்போட முடியாது. ஆனாலும், சூறாவளி மற்றும் புயல்களைக் கண்டு அஞ்சாமல் எதிர்கொண்டவர் அவர்; ஒரு ரிவால்வரைத் தவிர வேறு எந்த ஆயுதமும் இல்லாமல் ஒரு டஜன் ஆயுதமற்ற கறுப்பினத்தவர்களுடன் சண்டையிடவும் அவர் தயங்கியிருக்க மாட்டார். சில சமயங்களில் திருமதி நிக்கோல்ஸ் தனது மகளை - வெளிறிய முகமும் சலிப்புற்ற மனநிலையும் கொண்ட ஏழு வயது சிறுமியை - ஹோட்டலுக்கு அனுப்புவார்.

"அம்மா உங்களை வரச் சொன்னாங்க," என்று அவள் ஒருவித அழுகை கலந்த குரலில் சொல்வாள்.

"சரிம்மா," என்று கேப்டன் நிக்கோல்ஸ் சொல்வார். அவர் உடனே எழுந்து நின்று, தன் மகளுடன் சாலையோரம் நடந்து சென்றார். பருப்பொருளை மன உறுதி வென்றதற்கான மிக அழகானதொரு உதாரணமாக இது அமைந்திருந்தது என்று நான் கருதுகிறேன்; எனவே, நான் சற்று விலகிச் சொன்ன இந்தக் கதையிலும்கூட ஒரு நல்ல நீதி அடங்கியிருக்கிறது.

$47

ஸ்ட்ரிக்லேண்ட் பற்றி கேப்டன் நிக்கோல்ஸ் என்னிடம் கூறிய பல்வேறு தகவல்களை ஒன்றிணைத்து, என்னால் முடிந்தவரை ஒரு வரிசைக்கிரமத்தில் இங்கே தொகுத்து வழங்கியுள்ளேன். பாரிஸில் நான் ஸ்ட்ரிக்லேண்டை கடைசியாகச் சந்தித்ததைத் தொடர்ந்து வந்த குளிர்காலத்தின் பிற்பகுதியில் அவர்கள் ஒருவரையொருவர் அறிமுகம் செய்துகொண்டனர். இடைப்பட்ட மாதங்களை அவர் எப்படிக் கழித்தார் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை; ஆனால் அவரது வாழ்க்கை மிகவும் கடினமாக இருந்திருக்க வேண்டும், ஏனெனில் கேப்டன் நிக்கோல்ஸ் அவரை முதன்முதலில் 'அசைல் டி ந்யூட்' (Asile de Nuit - ஏழைகளுக்கான தங்குமிடம்) என்ற இடத்தில் தான் பார்த்தார். அக்காலத்தில் மார்சேய் நகரில் ஒரு வேலைநிறுத்தம் நடந்து கொண்டிருந்தது; கையில் இருந்த பணம் தீர்ந்துபோன நிலையில், உயிர்வாழத் தேவையான அந்தச் சிறிய தொகையைக் கூட சம்பாதிக்க முடியாத சூழலில் ஸ்ட்ரிக்லேண்ட் இருந்தார்.

'அசைல் டி ந்யூட்' என்பது ஒரு பெரிய கல் கட்டிடம்; அங்கு ஏழைகளும் நாடோடிகளும் ஒரு வாரத்திற்குத் தங்க இடம் பெறலாம். ஆனால், அதற்கான ஆவணங்கள் சரியாக இருக்க வேண்டும், மேலும் தாங்கள் தொழிலாளர்கள் தான் என்று பொறுப்பிலுள்ள துறவிகளை நம்ப வைக்க வேண்டும். கதவுகள் திறக்கப்படும் வரை காத்திருந்த கூட்டத்தில், ஸ்ட்ரிக்லேண்டின் உடல்வாகு மற்றும் தனித்துவமான தோற்றம் கேப்டன் நிக்கோல்ஸின் கவனத்தை ஈர்த்தது. அந்தக் கூட்டம் சோர்வுடன் காத்திருந்தது; சிலர் அங்குமிங்கும் நடந்துகொண்டிருந்தனர், சிலர் சுவரில் சாய்ந்து நின்றனர், மற்றவர்கள் நடைபாதை விளிம்பில் அமர்ந்து தங்கள் கால்களைச் சாக்கடை ஓரத்தில் தொங்கவிட்டிருந்தனர். அவர்கள் அலுவலக அறைக்குள் வரிசையாகச் சென்றபோது, ​​ஆவணங்களைப் பரிசோதித்த துறவி ஒருவர் ஸ்ட்ரிக்லேண்டிடம் ஆங்கிலத்தில் பேசுவதை நிக்கோல்ஸ் கேட்டார். ஆனால் அவரிடம் பேச அவருக்கு வாய்ப்பு கிடைக்கவில்லை; ஏனெனில், பொது அறைக்குள் நுழைந்ததும், கையில் ஒரு பெரிய பைபிளுடன் ஒரு துறவி உள்ளே வந்தார். அறையின் இறுதியில் இருந்த மேடைக்குச் சென்று அவர் வழிபாட்டைத் தொடங்கினார்; தங்குமிட வசதியைப் பெறுவதற்காக அந்தத் துயருற்ற ஒதுக்கப்பட்ட மனிதர்கள் கட்டாயம் அந்த வழிபாட்டில் பங்கேற்க வேண்டியிருந்தது. அவரும் ஸ்ட்ரிக்லேண்டும் வெவ்வேறு அறைகளில் தங்க வைக்கப்பட்டனர். அதிகாலை ஐந்து மணிக்கு ஒரு வலிமையான துறவியால் படுக்கையிலிருந்து எழுப்பப்பட்டு, படுக்கையைச் சரிசெய்து முகத்தைக் கழுவிக்கொண்டு வெளியே வந்தபோது, ​​ஸ்ட்ரிக்லேண்ட் அங்கிருந்து மறைந்திருந்தார். கேப்டன் நிக்கோல்ஸ் கடும் குளிரில் ஒரு மணி நேரம் தெருக்களில் அலைந்துவிட்டு, மாலுமிகள் வழக்கமாக ஒன்றுகூடும் 'பிளேஸ் விக்டர் ஜெலு' (Place Victor Gélu) பகுதிக்குச் சென்றார். ஒரு சிலையின் பீடத்தில் சாய்ந்து தூங்கிக்கொண்டிருந்த ஸ்ட்ரிக்லேண்டை அவர் மீண்டும் பார்த்தார். அவரை எழுப்புவதற்காக அவர் ஒரு உதை விட்டார்.

"வா நண்பா, காலை உணவு சாப்பிடலாம்," என்று அவர் கூறினார்.

"தொலைஞ்சு போ," என்று ஸ்ட்ரிக்லேண்ட் பதிலளித்தார்.

என் நண்பரின் சொற்களஞ்சியம் எவ்வளவு குறைவானது என்பதை நான் உணர்ந்துகொண்டேன்; கேப்டன் நிக்கோல்ஸை ஒரு நம்பகமான சாட்சியாகக் கருதத் தயாரானேன்.

"கையில காசு இல்லையா?" என்று கேப்டன் கேட்டார். "தொலையட்டும்," என்று ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் பதிலளித்தார்.

"என்னுடன் வாருங்கள். உங்களுக்குக் காலை உணவு வாங்கித் தருகிறேன்."

சிறிது தயக்கத்திற்குப் பிறகு, ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் சட்டென்று எழுந்து நின்றார். இருவரும் சேர்ந்து 'பூஷே த பான்' (Bouchée de Pain) என்ற இடத்திற்குச் சென்றனர்; அங்கு பசியால் வாடுபவர்களுக்கு ஒரு துண்டு ரொட்டி வழங்கப்படும். அதை அங்கேயேதான் சாப்பிட வேண்டும், எடுத்துச் செல்ல அனுமதி இல்லை. பின்னர் அவர்கள் 'குயியர் த சூப்' (Cuillère de Soupe) என்ற இடத்திற்குச் சென்றனர்; அங்கு ஒரு வார காலத்திற்கு, காலை பதினொரு மணிக்கும் மாலை நான்கு மணிக்கும் ஒரு கிண்ணம் நிறைய நீர்த்த, உப்புச் சுவையுள்ள சூப் கிடைக்கும். இந்த இரண்டு கட்டிடங்களும் வெகு தொலைவில் அமைக்கப்பட்டிருந்தன; இதனால், உண்மையிலேயே பட்டினியால் வாடுபவர்கள் மட்டுமே அவற்றைப் பயன்படுத்த முன்வருவார்கள். அவ்வாறு அவர்கள் காலை உணவை உண்டனர்; இப்படியாக சார்லஸ் ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் மற்றும் கேப்டன் நிக்கோல்ஸ் ஆகியோருக்கிடையிலான விசித்திரமான நட்பு தொடங்கியது.

அவர்கள் மார்சேய் (Marseilles) நகரில் சுமார் நான்கு மாதங்களை ஒன்றாகக் கழித்திருக்க வேண்டும். எதிர்பாராத அல்லது பரபரப்பான சம்பவங்களை 'சாகசம்' என்று கருதினால், இவர்களது வாழ்க்கையில் அத்தகைய சாகசங்கள் ஏதுமில்லை என்றே சொல்லலாம்; ஏனெனில், இரவு தங்குவதற்கு ஒரு இடத்தையும், பசியைப் போக்கக் கூடிய உணவையும் பெறுவதற்கான பணத்தைத் தேடுவதிலேயே அவர்களின் நாட்கள் கழிந்தன. ஆனால், கேப்டன் நிக்கோல்ஸின் விறுவிறுப்பான விவரிப்பு என் கற்பனையில் விரித்த வண்ணமயமான மற்றும் சுவாரஸ்யமான காட்சிகளை இங்கே விவரிக்க முடிந்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும்! ஒரு துறைமுக நகரத்தின் அடித்தட்டு வாழ்க்கையில் அவர்கள் கண்டறிந்த விஷயங்களைப் பற்றிய அவரது விவரணை ஒரு அருமையான புத்தகமாக அமைந்திருக்கும்; மேலும், அவர்கள் சந்தித்த பல்வேறு மனிதர்களை வைத்துப் பார்த்தால், ஒரு சமூக ஆய்வாளர் 'கயவர்களின் முழுமையான அகராதி'யை உருவாக்குவதற்கான தரவுகளை எளிதாகப் பெற்றிருக்க முடியும். ஆனால், நான் சில பத்திகளுடன் என் விளக்கத்தை முடித்துக்கொள்ள வேண்டியுள்ளது. தீவிரமான, கொடூரமான, காட்டுமிராண்டித்தனமான, பன்முகத்தன்மை கொண்ட மற்றும் துடிப்பான ஒரு வாழ்க்கையைப் பற்றிய உணர்வை அது எனக்கு அளித்தது. அதுவரை எனக்குத் தெரிந்த மார்சேய் நகரம் — அதாவது சைகைகளுடன் கூடிய பேச்சுவழக்கு, சூரிய ஒளி, வசதியான ஹோட்டல்கள் மற்றும் வசதி படைத்தவர்கள் நிறைந்த உணவகங்கள் கொண்ட அந்த நகரம் — இவர்களின் கதையைக் கேட்ட பிறகு எனக்கு மிகவும் சாதாரணமாகவும் உயிர்ப்பற்றதாகவும் தோன்றியது. கேப்டன் நிக்கோல்ஸ் விவரித்த காட்சிகளைத் தங்கள் சொந்தக் கண்களால் பார்த்த மனிதர்களை நான் பொறாமையுடன் நினைத்துப் பார்த்தேன்.

'அசைல் த ந்யூ' (Asile de Nuit) என்ற தங்குமிடத்தின் கதவுகள் அவர்களுக்கு மூடப்பட்டபோது, ​​ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்டும் கேப்டன் நிக்கோல்ஸும் 'டஃப் பில்' (Tough Bill) என்பவரின் உதவியை நாடினர். இவர் மாலுமிகளுக்கான தங்குமிடம் ஒன்றை நடத்தி வந்தவர்; கனமான கைகளை உடைய, பிரம்மாண்டமான உருவம் கொண்ட கலப்பினத்தவர் (mulatto) அவர். கப்பலில் வேலை கிடைக்கும் வரை, தங்குமிடமின்றித் தவிக்கும் மாலுமிகளுக்கு உணவும் தங்குமிடமும் அளிப்பதே அவரது தொழில். அவர்கள் அவரிடம் ஒரு மாதம் தங்கினர்; ஸ்வீடன் நாட்டவர், கறுப்பினத்தவர் மற்றும் பிரேசில் நாட்டவர் எனப் பலருடன் சேர்ந்து, அவர் ஒதுக்கியிருந்த இரண்டு வெறுமையான அறைகளின் தரையில் அவர்கள் உறங்கினர். மேலும் ஒவ்வொரு நாளும் அவர்கள் அவனுடன் விக்டர் ஜெலு சதுக்கத்திற்குச் சென்றனர்; அங்கே ஒரு ஆளைத் தேடி கப்பல் தலைவர்கள் வருவார்கள். அவன் ஒரு அமெரிக்கப் பெண்ணை மணந்திருந்தான்; அவள் பருமனாகவும், அலங்கோலமாகவும் இருந்தாள், என்ன சீரழிவின் செயல்முறையால் இந்த நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டாளோ தெரியவில்லை. ஒவ்வொரு நாளும், தங்கியிருந்தவர்கள் முறை வைத்து அவளுக்கு வீட்டு வேலைகளில் உதவினர். டஃப் பில்லின் உருவப்படத்தை வரைவதன் மூலம் ஸ்ட்ரிக்லேண்ட் இதிலிருந்து தப்பித்ததை, கேப்டன் நிக்கோல்ஸ் அவனது ஒரு புத்திசாலித்தனமான வேலையாகக் கருதினார். டஃப் பில், ஓவியம் வரையும் கேன்வாஸ், வண்ணங்கள் மற்றும் தூரிகைகளுக்குப் பணம் கொடுத்தது மட்டுமல்லாமல், கூடுதலாக ஒரு பவுண்டு கடத்தல் புகையிலையையும் ஸ்ட்ரிக்லேண்டிற்குக் கொடுத்தான். எனக்குத் தெரிந்தவரை, இந்தப் படம் எங்கோ ஒரு மூலையில் உள்ள அந்த சிதிலமடைந்த சிறிய வீட்டின் வரவேற்பறையை இன்னும் அலங்கரித்துக் கொண்டிருக்கலாம்.

குவாய் டி லா ஜோலியட் அருகே, அதை இப்போது ஆயிரத்து ஐநூறு பவுண்டுகளுக்கு விற்கலாம் என்று நினைக்கிறேன். ஆஸ்திரேலியா அல்லது நியூசிலாந்துக்குச் செல்லும் ஏதேனும் ஒரு கப்பலில் ஏறி, அங்கிருந்து சமோவா அல்லது தஹிதிக்குச் செல்வதுதான் ஸ்ட்ரிக்லாண்டின் யோசனையாக இருந்தது. தென் கடல்களுக்குச் செல்லும் எண்ணம் அவருக்கு எப்படி வந்தது என்று எனக்குத் தெரியாது, ஆனாலும், வட அட்சரேகைகளில் காணப்படும் கடலை விட நீலமான கடலால் சூழப்பட்ட, எங்கும் பசுமையாகவும் வெயிலாகவும் இருக்கும் ஒரு தீவு, நீண்ட காலமாக அவரது கற்பனையில் நிறைந்திருந்தது எனக்கு நினைவிருக்கிறது. கேப்டன் நிக்கோல்ஸ் அந்தப் பகுதிகளுக்குப் பரிச்சயமானவர் என்பதால் அவர் அவரைச் சார்ந்திருந்தார் என்றும், தஹிதியில் அவர் மிகவும் வசதியாக இருப்பார் என்று அவரை நம்ப வைத்தவர் கேப்டன் நிக்கோல்ஸ்தான் என்றும் நான் நினைக்கிறேன்.

"பாருங்கள், தஹிதி பிரெஞ்சுக்காரர்களுடையது," என்று அவர் எனக்கு விளக்கினார். "மேலும் பிரெஞ்சுக்காரர்கள் அவ்வளவு தொழில்நுட்ப அறிவுடையவர்கள் அல்ல."

அவர் சொல்வதில் உள்ள நியாயம் எனக்குப் புரிந்தது என்று நினைத்தேன்.

ஸ்ட்ரிக்லாண்டிடம் ஆவணங்கள் எதுவும் இல்லை, ஆனால் டஃப் பில் ஒரு லாபத்தைக் கண்டபோது அது அவரைக் கலக்கமடையச் செய்யவில்லை (அவர் ஒரு மாலுமிக்கு இடம் கண்டுபிடித்துக் கொடுத்தபோது, அவனது முதல் மாதச் சம்பளத்தை வாங்கிக்கொண்டார்). மேலும், தன் கைகளிலேயே அதிர்ஷ்டவசமாக இறந்த ஒரு ஆங்கிலேய நிலக்கரி ஏற்றும் தொழிலாளியின் ஆவணங்களையும் ஸ்ட்ரிக்லாண்டிற்கு வழங்கினார். ஆனால் கேப்டன் நிக்கோல்ஸ் மற்றும் ஸ்ட்ரிக்லாண்ட் இருவரும் கிழக்கு நோக்கிப் பயணிக்க வேண்டியிருந்தது, மேலும் மேற்கு நோக்கிச் செல்லும் கப்பல்களில் மட்டுமே வேலைக்குச் சேர வாய்ப்புகள் இருந்தன. ஸ்ட்ரிக்லாண்ட் இரண்டு முறை அமெரிக்காவிற்குச் செல்லும் நாடோடிக் கப்பல்களிலும், ஒரு முறை நியூகாசிலுக்குச் செல்லும் நிலக்கரி ஏற்றிச் செல்லும் கப்பலிலும் இடம் வாங்க மறுத்துவிட்டார். தனக்கு இழப்பை மட்டுமே ஏற்படுத்தக்கூடிய பிடிவாதத்தை டஃப் பில் சற்றும் பொறுத்துக்கொள்ளவில்லை. கடைசி முறை, அவர் ஸ்ட்ரிக்லாண்ட் மற்றும் கேப்டன் நிக்கோல்ஸ் இருவரையும் சற்றும் தாமதமின்றி தன் வீட்டிலிருந்து வெளியேற்றினார். அவர்கள் மீண்டும் தத்தளிக்கும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டனர்.

டஃப் பில்லின் உணவு அரிதாகவே ஆடம்பரமாக இருந்தது, மேலும் நீங்கள் அவரது மேசையில் அமர்ந்ததைப் போலவே பசியுடன் எழுந்திருப்பீர்கள், ஆனால் சில நாட்களுக்கு அவர்கள் அதற்காக வருந்த நல்ல காரணம் இருந்தது. பசி என்றால் என்ன என்பதை அவர்கள் உணர்ந்துகொண்டார்கள். 'குய்லேர் டி சூப்' மற்றும் 'அசைல் டி நியூட்' ஆகிய இரண்டும் அவர்களுக்கு மூடப்பட்டிருந்தன. 'பூஷே டி பெயின்' வழங்கிய ஒரு துண்டு ரொட்டி மட்டுமே அவர்களின் ஒரே வாழ்வாதாரமாக இருந்தது. அவர்களால் முடிந்த இடங்களில் உறங்கினார்கள்; சில சமயங்களில் ரயில் நிலையத்திற்கு அருகிலுள்ள ஒரு பக்கவாட்டுப் பாதையில் இருந்த ஒரு காலி லாரியிலும், சில சமயங்களில் ஒரு கிடங்கின் பின்னால் இருந்த வண்டியிலும் உறங்கினார்கள். ஆனால், கடுங்குளிர் நிலவியதால், ஓரிரு மணிநேரம் அமைதியற்ற உறக்கத்திற்குப் பிறகு, அவர்கள் மீண்டும் தெருக்களில் நடக்கத் தொடங்கினார்கள். அவர்கள் மிகவும் கடுமையாக உணர்ந்த ஒரு குறைபாடு புகையிலை இல்லாததுதான்; கேப்டன் நிக்கோல்ஸைப் பொறுத்தவரை, அது இல்லாமல் அவரால் இருக்கவே முடியாது. அதனால், முந்தைய இரவு அங்கு உலா வந்தவர்கள் வீசிச் சென்ற சிகரெட் துண்டுகளையும் சுருட்டுத் துண்டுகளையும் தேடி எடுப்பதை அவர் வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தார்.

"குழாயில் (pipe) அடைத்து புகைக்கப்படும் இதைவிட மோசமான கலவைகளை நான் சுவைத்திருக்கிறேன்," என்று அவர் ஒரு தத்துவார்த்தமான பாவனையுடன் தோள்களைக் குலுக்கிக்கொண்டே கூறினார்; நான் நீட்டிய பெட்டியிலிருந்து இரண்டு சுருட்டுகளை எடுத்து, ஒன்றை வாயிலும் மற்றொன்றை தன் சட்டைப் பையிலும் வைத்துக்கொண்டார்.

அவ்வப்போது அவர்களுக்குச் சிறிது பணம் கிடைத்தது. சில சமயங்களில் அஞ்சல் கப்பல் ஒன்று துறைமுகத்திற்கு வரும்; அப்போது கேப்டன் நிக்கோல்ஸ் அங்கிருந்த நேரத்தைக் கண்காணிப்பவருடன் (timekeeper) நட்பு ஏற்படுத்திக்கொண்டு, சரக்கு ஏற்றும் தொழிலாளர்களாக (stevedores) இருவருக்கும் வேலை வாங்கிவிடுவார். அது ஒரு ஆங்கிலேயக் கப்பலாக இருந்தால், அவர்கள் கப்பலின் முன்பகுதிக்கு (forecastle) நைசாகச் சென்று, அங்கிருந்த பணியாளர்களிடமிருந்து வயிறார ஒரு காலை உணவைப் பெறுவார்கள். கப்பல் அதிகாரிகளில் ஒருவரிடம் சிக்கிக்கொண்டு, வெளியேற்றப்படும்போது உதைக்கப்பட்டு ஏணிப்படிக்கட்டு வழியாக விரட்டப்படும் அபாயத்தையும் அவர்கள் எதிர்கொண்டனர்.

"வயிறு நிறைந்திருக்கும்போது பின்புறத்தில் ஒரு உதை விழுவதில் தவறில்லை," என்று கேப்டன் நிக்கோல்ஸ் கூறினார், "தனிப்பட்ட முறையில் நான் அதை ஒருபோதும் தவறாக எடுத்துக்கொள்வதில்லை. ஒரு அதிகாரி கட்டுப்பாட்டைப் பற்றித்தானே சிந்திக்க வேண்டும்."

கோபமடைந்த கப்பல் அதிகாரி ஒருவரின் உயர்த்தப்பட்ட காலால் உதைக்கப்பட்டு, குறுகிய ஏணிப்படிக்கட்டில் கேப்டன் நிக்கோல்ஸ் தலைகுப்புறக் கீழே பாய்ந்து செல்வதும், ஒரு உண்மையான ஆங்கிலேயரைப் போல அந்த வணிகக் கப்பல் துறை சார்ந்த மனப்பான்மையைக் கொண்டாடி மகிழ்வதும் என் கண்முன்னே ஒரு துடிப்பான காட்சியாக விரிந்தது.

மீன் சந்தையைச் சுற்றியுள்ள பகுதிகளில் அவ்வப்போது சிறு சிறு வேலைகள் கிடைத்தன. ஒருமுறை, துறைமுக மேடையில் (quay) கொட்டப்பட்டிருந்த எண்ணற்ற ஆரஞ்சுப் பழப் பெட்டிகளை லாரிகளில் ஏற்றியதன் மூலம் அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் ஒரு ஃபிராங்க் சம்பாதித்தனர். ஒரு நாள் அவர்களுக்கு நல்ல அதிர்ஷ்டம் அடித்தது: மடகாஸ்கரிலிருந்து 'கேப் ஆஃப் குட் ஹோப்' வழியாக வந்த ஒரு சரக்குக் கப்பலுக்கு வர்ணம் பூசும் ஒப்பந்தம் ஒரு ஒப்பந்ததாரருக்குக் கிடைத்தது; அதற்காக அவர்கள் பல நாட்களைக் கப்பலின் பக்கவாட்டில் தொங்கவிடப்பட்ட ஒரு பலகையில் அமர்ந்து, துருப்பிடித்திருந்த கப்பலின் உடற்பகுதிக்கு வர்ணம் பூசுவதில் கழித்தனர். அந்தச் சூழல் ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்டின் (Strickland) கிண்டலான நகைச்சுவை உணர்வுக்கு மிகவும் பிடித்தமான ஒன்றாக இருந்திருக்கும். இத்தகைய கடினமான சூழல்களில் அவர் எப்படி நடந்துகொண்டார் என்று நான் கேப்டன் நிக்கோல்ஸிடம் கேட்டேன்.

"அவர் ஒருபோதும் ஒரு கசப்பான வார்த்தையைக் கூடப் பேசியதில்லை," என்று கேப்டன் பதிலளித்தார். "சில சமயங்களில் அவர் சற்று முன்கோபக்காரராகவோ அல்லது எரிச்சலுறுபவராகவோ இருப்பார்; ஆனால் காலையிலிருந்து எதுவும் சாப்பிடாத நிலையிலும், 'தி சிங்க்ஸ்' (Chink's) விடுதியில் ஒரு படுக்கையில் படுத்துறங்கக்கூடப் பணம் இல்லாத சூழலிலும், அவர் மிகுந்த உற்சாகத்துடனும் துடிப்புடனும் காணப்படுவார்."

இதில் எனக்கு ஆச்சரியம் ஏதுமில்லை. பெரும்பாலானவர்களைச் சோர்வடையச் செய்யும் இக்கட்டான சூழ்நிலைகளையும் மன உறுதியுடன் எதிர்கொண்டு மேலே எழும் இயல்புடையவர் ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட்; ஆனால் அவரது இந்த மனப்பான்மைக்குக் காரணம் அவரது மன அமைதியா அல்லது இயல்பிலேயே முரண்பட்டுச் செயல்படும் தன்மையா என்று சொல்வது கடினம்.

'தி சிங்க்ஸ் ஹெட்' (Chink's Head) என்பது 'ரூ பூட்டரி' (Rue Bouterie) தெருவுக்கு அருகில் இருந்த ஒரு மோசமான விடுதிக்குக் கடற்கரையோரம் திரியும் நாடோடிகள் சூட்டிய பெயராகும். ஒரு கண் மட்டுமே கொண்ட சீனரால் நடத்தப்பட்ட அந்த விடுதியில், ஆறு 'சூ' (sous) கொடுத்தால் கட்டிலிலும், மூன்று 'சூ' கொடுத்தால் தரையிலும் படுத்துறங்கலாம். அங்கு அவர்கள் தங்களைப் போலவே மிகவும் பரிதாபகரமான நிலையில் இருந்த மற்றவர்களுடன் நட்பு கொள்வார்கள். கையில் காசு ஏதுமில்லாத, கடும் குளிரான இரவுகளில், அன்றைய தினம் ஏதேனும் ஒரு 'ஃப்ராங்க்' (franc) சம்பாதித்தவர்களிடமிருந்து, தலைக்கு ஒரு கூரை கிடைப்பதற்கான பணத்தைக் கடனாகப் பெறுவதை அவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் செய்வார்கள். நாடோடிகளான அவர்களிடம் கஞ்சத்தனம் ஏதுமில்லை; யாரிடம்... அதை மற்றவர்களுடன் பகிர்ந்துகொள்ள அவர் தயங்கவில்லை. அவர்கள் உலகின் பல்வேறு நாடுகளைச் சேர்ந்தவர்களாக இருந்தபோதிலும், அது அவர்களுக்கிடையிலான நல்லுறவுக்கு ஒரு தடையாக இருக்கவில்லை; ஏனெனில், அவர்கள் அனைவரும் உள்ளடங்கிய எல்லைகளைக் கொண்ட 'காகெய்ன்' (Cockaine) எனும் மாபெரும் நாட்டின் சுதந்திரக் குடிமக்களாகவே தங்களை உணர்ந்தனர்.

"ஆனால், கோபம் வந்துவிட்டால் ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் (Strickland) ஒரு ஆபத்தான ஆளாக மாறிவிடுவார் என்று நினைக்கிறேன்," என்று கேப்டன் நிக்கோல்ஸ் யோசனையுடன் கூறினார். "ஒரு நாள் அந்தச் சதுக்கத்தில் (Place) நாங்கள் 'டஃப் பில்'லை (Tough Bill) சந்தித்தோம்; அப்போது தான் சார்லியிடம் (Charlie) கொடுத்திருந்த ஆவணங்களை அவன் அவனிடம் கேட்டான்."

"'உனக்கு அவை வேண்டுமென்றால், நீயே வந்து வாங்கிக்கொள்,' என்று சார்லி சொன்னான்."

"'டஃப் பில்' ஒரு வலிமையான ஆள்; ஆனால் சார்லியின் தோற்றம் அவனுக்குப் பிடிக்காததால், அவன் சார்லியைத் திட்டத் தொடங்கினான். வாய்க்கு வந்த கெட்ட வார்த்தைகள் அனைத்தையும் சொல்லித் திட்டினான்; 'டஃப் பில்' திட்டத் தொடங்கினால் அதைக் கேட்பதே ஒரு தனி அனுபவமாக இருக்கும். சார்லி சிறிது நேரம் அதைப் பொறுத்துக்கொண்டான்; பிறகு அவன் முன்னே வந்து, 'வெளியே போடா, நாயே,' என்று மட்டும் சொன்னான். அவன் சொன்ன வார்த்தைகளை விட, அதைச் சொன்ன விதம்தான் முக்கியமாக இருந்தது. அதன் பிறகு 'டஃப் பில்' ஒரு வார்த்தைகூடப் பேசவில்லை;" அவன் முகம் மஞ்சள் நிறமாவதை நீங்கள் பார்க்க முடிந்தது, மேலும் தனக்கு ஒரு சந்திப்பு இருப்பதை நினைவுகூர்ந்தது போல அவன் நடந்து சென்றான்.

கேப்டன் நிக்கோல்ஸின் கூற்றுப்படி, ஸ்ட்ரிக்லேண்ட் நான் கொடுத்த வார்த்தைகளை அப்படியே பயன்படுத்தவில்லை, ஆனால் இந்தப் புத்தகம் குடும்ப வாசிப்பிற்காக எழுதப்பட்டிருப்பதால், உண்மையைப் புறக்கணித்து, குடும்ப வட்டாரத்தில் பரிச்சயமான சொற்றொடர்களை அவன் வாயிலிருந்து வைப்பதே சிறந்தது என்று நான் நினைத்தேன்.

இப்போது, டஃப் பில் ஒரு சாதாரண மாலுமியின் கைகளால் ஏற்படும் அவமானத்தைச் சகித்துக்கொள்ளும் ஆள் அல்ல. அவனது அதிகாரம் அவனது கௌரவத்தைச் சார்ந்திருந்தது, மேலும் அவனது வீட்டில் வசித்த மாலுமிகளில் முதலில் ஒருவன், பின்னர் மற்றொருவன், ஸ்ட்ரிக்லேண்டைக் கொன்றுவிடுவதாக அவன் சபதம் செய்திருப்பதாக அவர்களிடம் கூறினர்.

ஒரு நாள் இரவு கேப்டன் நிக்கோல்ஸும் ஸ்ட்ரிக்லேண்டும் ரூ பூட்டரியின் மதுக்கடைகளில் ஒன்றில் அமர்ந்திருந்தனர். ரூ பூட்டரி என்பது ஒற்றை மாடி வீடுகளைக் கொண்ட ஒரு குறுகிய தெரு, ஒவ்வொரு வீடும் ஒரே ஒரு அறையைக் கொண்டது; அவை ஒரு நெரிசலான கண்காட்சியில் உள்ள கூடாரங்கள் அல்லது ஒரு சர்க்கஸில் உள்ள விலங்குகளின் கூண்டுகளைப் போன்றவை. ஒவ்வொரு கதவிலும் நீங்கள் ஒரு பெண்ணைப் பார்க்கலாம். சிலர் சோம்பலாகக் கதவின் மீது சாய்ந்து கொண்டிருப்பார்கள். சாலையோரத்தில் நின்றுகொண்டு, தங்களுக்குள் முணுமுணுத்துக்கொண்டோ அல்லது வழிப்போக்கர்களைக் கூச்சலான குரலில் அழைத்துக்கொண்டோ இருக்கிறார்கள்; மேலும் சிலர் சோர்வாகப் படித்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். அவர்கள் பிரெஞ்சுக்காரர்கள், இத்தாலியர்கள், ஸ்பானியர்கள், ஜப்பானியர்கள், கலப்பினத்தவர்கள்; சிலர் குண்டாகவும் சிலர் ஒல்லியாகவும் இருக்கிறார்கள்; அவர்களின் முகங்களில் பூசப்பட்ட அடர்த்தியான வர்ணப்பூச்சு, புருவங்களில் படிந்திருக்கும் கனமான கறைகள், மற்றும் உதடுகளின் செந்நிறத்திற்குக் கீழே, வயதின் சுருக்கங்களையும் சீரழிவின் வடுக்களையும் நீங்கள் காண்கிறீர்கள். சிலர் கருப்பு நிற மேலாடைகளையும் சதை நிறக் காலுறைகளையும் அணிந்திருக்கிறார்கள்; மஞ்சள் நிறத்தில் சாயமிடப்பட்ட சுருள் முடியுடன் சிலர், குட்டையான மஸ்லின் கவுன்களில் சிறுமிகளைப் போல உடையணிந்திருக்கிறார்கள். திறந்த கதவின் வழியே, சிவப்பு ஓடுகள் பதிக்கப்பட்ட தரை, ஒரு பெரிய மரக்கட்டி, மற்றும் ஒரு தேக்கு மர மேஜையின் மீது ஒரு நீர்க்குவளை மற்றும் ஒரு பேசின் ஆகியவற்றைக் காண்கிறீர்கள். பலதரப்பட்ட கூட்டம் தெருக்களில் மெதுவாக நடந்து செல்கிறது—ஒரு தபால் மற்றும் தபால் துறையிலிருந்து இறங்கும் லஸ்கார்கள், ஒரு ஸ்வீடிஷ் பாய்மரக் கப்பலிலிருந்து இறங்கும் பொன்னிற வடக்கத்தியர்கள், ஒரு போர்க்கப்பலிலிருந்து இறங்கும் ஜப்பானியர்கள், ஆங்கில மாலுமிகள், ஸ்பானியர்கள், ஒரு பிரெஞ்சு போர்க்கப்பலிலிருந்து இறங்கும் இனிமையான தோற்றமுடையவர்கள், ஒரு அமெரிக்க நாடோடியிலிருந்து இறங்கும் நீக்ரோக்கள். பகல் நேரத்தில் இது வெறும்... அருவருப்பானதுதான், ஆனால் இரவில், சிறு குடிசைகளில் உள்ள விளக்குகளின் ஒளியில் மட்டும், அந்தத் தெரு ஒரு தீய அழகைக் கொண்டுள்ளது. காற்றில் பரவியிருக்கும் கோரமான காமம் ஒடுக்குவதாகவும் பயங்கரமானதாகவும் இருக்கிறது, ஆயினும் அந்தக் காட்சியில் உங்களைத் துரத்தித் தொந்தரவு செய்யும் ஏதோ ஒரு மர்மம் உள்ளது. என்னவென்று தெரியாத ஒரு ஆதி உணர்வை நீங்கள் உணர்கிறீர்கள். அது உங்களை விலகிப்போகத் தூண்டும் அதே வேளையில், உங்களை ஈர்க்கவும் செய்யும் ஒரு விசித்திரமான சக்தி. நாகரிகத்தின் கண்ணியமான நடைமுறைகள் அனைத்தும் இங்கே அடித்துச் செல்லப்பட்டுவிடுகின்றன; மனிதர்கள் ஒரு இருண்ட யதார்த்தத்தை நேருக்கு நேர் எதிர்கொள்வதை நீங்கள் உணரலாம். அங்கே நிலவும் சூழல் ஒரே நேரத்தில் தீவிரமானதாகவும் துயரமானதாகவும் இருக்கிறது.

ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்டும் நிக்கோல்ஸும் அமர்ந்திருந்த அந்த மதுக்கூடத்தில், ஒரு தானியங்கி பியானோ சத்தமாக நடன இசையை இசைத்துக்கொண்டிருந்தது. அறையைச் சுற்றியுள்ள மேஜைகளில் மக்கள் அமர்ந்திருந்தனர்; ஒரு பக்கம் அரை டஜன் மாலுமிகள் கடும் போதையில் கூச்சலிட்டுக் கொண்டிருந்தனர், மறுபக்கம் ஒரு படைவீரர் குழு இருந்தது; நடுவே, நெருக்கமாக நின்றபடி ஜோடிகள் நடனமாடிக்கொண்டிருந்தனர். பழுப்பு நிற முகங்களும் கரடுமுரடான பெரிய கைகளும் கொண்ட தாடி வைத்த மாலுமிகள் தங்கள் ஜோடிகளை இறுக்கமாக அணைத்திருந்தனர். பெண்கள் மெல்லிய அங்கியைத் தவிர வேறு எதையும் அணியவில்லை. அவ்வப்போது இரண்டு மாலுமிகள் எழுந்து ஒன்றாக நடனமாடினர். காது செவிடுபடும் அளவுக்கு அங்கே இரைச்சல் இருந்தது. மக்கள் பாடிக்கொண்டும், கத்திக்கொண்டும், சிரித்துக்கொண்டும் இருந்தனர்; மடியில் அமர்ந்திருந்த பெண்ணை ஒருவன் நீண்ட நேரம் முத்தமிட்டபோது, ​​ஆங்கிலேய மாலுமிகளின் கூச்சலும் விசில் சத்தமும் அந்த இரைச்சலை மேலும் அதிகரித்தன. ஆண்களின் கனமான பூட்ஸ் காலணிகளால் கிளப்பப்பட்ட தூசியும் புகையும் காற்றில் கலந்து சூழலை மங்கலாக்கியிருந்தன. அங்கே கடும் வெப்பம் நிலவியது. மதுக்கடைப் பகுதிக்குப் பின்னால் ஒரு பெண் தன் குழந்தைக்குப் பாலூட்டிக்கொண்டிருந்தாள். தட்டையான, முகப்பருக்கள் நிறைந்த முகத்தைக் கொண்ட குட்டையான உருவம் கொண்ட பணியாளன் ஒருவன், பீர் நிரம்பிய கண்ணாடிக் குவளைகள் கொண்ட தட்டை ஏந்தியபடி அங்குமிங்கும் விரைந்து சென்று கொண்டிருந்தான்.

சிறிது நேரத்தில் 'டஃப் பில்' (Tough Bill) என்ற அந்த ஆள், இரண்டு பிரம்மாண்டமான கறுப்பின மனிதர்களுடன் உள்ளே நுழைந்தான்; அவன் ஏற்கனவே கடும் போதையில் இருந்ததை எளிதாகப் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது. அவன் சண்டையைத் தேடிக்கொண்டிருந்தான். மூன்று படைவீரர்கள் அமர்ந்திருந்த மேஜை மீது தள்ளாடியபடி மோதி, அங்கிருந்த பீர் குவளை ஒன்றை அவன் கீழே தள்ளிவிட்டான். கோபமான வாக்குவாதம் வெடித்தது; மதுக்கடையின் உரிமையாளர் முன்னே வந்து, டஃப் பில்லை வெளியேறுமாறு உத்தரவிட்டார். வாடிக்கையாளர்களின் அத்துமீறல்களைச் சகித்துக்கொள்ளாத அந்த உரிமையாளர் நல்ல உடல்வாகு கொண்டவர்; அதனால் டஃப் பில் தயங்கினான். அந்த உரிமையாளருடன் மோதுவது நல்லதல்ல என்று அவனுக்குத் தெரியும், ஏனெனில் காவல்துறை அவருக்கு ஆதரவாக இருந்தது; எனவே ஒரு கெட்ட வார்த்தையைச் சொல்லிவிட்டு அவன் அங்கிருந்து திரும்பினான். திடீரென்று அவன் ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்டைப் பார்த்தான். தள்ளாடியபடியே அவன் ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்டை நோக்கிச் சென்றான். அவன் எதுவும் பேசவில்லை. வாயில் உமிழ்நீரைச் சேர்த்துக்கொண்டு, அதை அப்படியே ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்டின் முகத்தில் துப்பினான். ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் தன் கையில் இருந்த குவளையை எடுத்து அவன் மீது வீசினான். நடனமாடிக்கொண்டிருந்தவர்கள் திடீரென நின்றார்கள்...

$48

இங்கேயே என் புத்தகத்தை முடிக்க நான் திட்டமிட்டிருந்தேன். முதலில், டஹித்தியில் (Tahiti) ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் (Strickland) கழித்த இறுதி ஆண்டுகளையும் அவரது கொடூரமான மரணத்தையும் விவரித்துத் தொடங்கி, பின்னர் பின்னோக்கிச் சென்று அவரது ஆரம்பகால வாழ்க்கையைப் பற்றி எனக்குத் தெரிந்தவற்றைச் சொல்லலாம் என்று நினைத்தேன். இதை நான் வேண்டுமென்றே செய்யவில்லை; மாறாக, தனது கற்பனையைத் தூண்டிய அந்த அறியப்படாத தீவுகளை நோக்கி, தனது தனிமையான ஆன்மாவில் ஏதோ ஒரு கனவைச் சுமந்தபடி அவர் புறப்படுவதைக் காட்டவே விரும்பினேன். பெரும்பாலான ஆண்கள் ஒரு நிலையான வாழ்க்கையில் வசதியாக அமர்ந்துவிட்ட நாற்பத்தேழு வயதில், அவர் ஒரு புதிய உலகத்தை நோக்கிப் புறப்பட்ட அந்தச் சித்திரம் எனக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது. 'மிஸ்ட்ரல்' (mistral) காற்றின் வேகத்தில் சாம்பல் நிறமாகி நுரை ததும்பும் கடலில், பிரான்சின் மறையும் கடற்கரையை அவர் உற்றுநோக்கிக்கொண்டிருப்பதை நான் கற்பனை செய்து பார்த்தேன்; இனி ஒருபோதும் காணப்போகாத அந்தக் கரையை அவர் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். அவரது தோரணையில் ஒரு வீரமும், ஆன்மாவில் அஞ்சாமை உணர்வும் இருந்ததாக எனக்குத் தோன்றியது. நம்பிக்கையூட்டும் விதமாக இதை முடிக்க விரும்பினேன்; அது மனிதனின் வெல்ல முடியாத மன உறுதியை வலியுறுத்துவதாக அமைந்திருக்கும் என்று கருதினேன். ஆனால் என்னால் அதைச் செய்ய முடியவில்லை. எப்படியோ கதையை அந்த விதமாகத் தொடங்க முடியவில்லை; ஓரிரு முறை முயன்ற பிறகு அந்த முயற்சியைக் கைவிட்டேன். வழக்கமான முறையில் ஆரம்பத்திலிருந்தே கதையைத் தொடங்கினேன்; ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்டின் வாழ்க்கையைப் பற்றி எனக்குத் தெரிந்த தகவல்களை, அவை எனக்குத் தெரியவந்த அதே வரிசையிலேயே விவரிக்க முடிவு செய்தேன்.

என்னிடம் இப்போது உள்ள தகவல்கள் முழுமையற்றவை, சிதறிய துணுக்குகளாகவே உள்ளன. ஒரு விலங்கியல் நிபுணரின் நிலையில் நான் இருக்கிறேன்; அவர் ஒரு தனி எலும்பை வைத்துக்கொண்டு, அழிந்துபோன ஒரு விலங்கின் தோற்றத்தை மட்டுமல்லாமல் அதன் பழக்கவழக்கங்களையும் கூட மறு உருவாக்கம் செய்ய வேண்டியிருக்கும். டஹித்தியில் அவருடன் பழகியவர்களிடம் ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் எந்தவொரு குறிப்பிடத்தக்க தாக்கத்தையும் ஏற்படுத்தவில்லை. அவர்களைப் பொறுத்தவரை, அவர் பணத் தேவைக்காக அலைந்து திரிந்த ஒரு சாதாரண மனிதர் மட்டுமே; அவர்களுக்கு அபத்தமாகத் தோன்றிய ஓவியங்களை வரைந்தவர் என்பது மட்டுமே அவரைப் பற்றிய தனித்துவமான விஷயமாக இருந்தது. அவர் இறந்து சில ஆண்டுகள் கழித்து, பாரிஸ் மற்றும் பெர்லின் நகரங்களைச் சேர்ந்த ஓவிய வியாபாரிகளின் முகவர்கள் தீவில் எஞ்சியிருக்கும் ஓவியங்களைத் தேடி வந்தபோதுதான், தங்களுக்கு மத்தியில் ஒரு முக்கியமான மனிதர் வாழ்ந்திருந்தார் என்பதே அவர்களுக்குத் தெரியவந்தது. இப்போது பெரும் மதிப்புள்ள ஓவியங்களை அக்காலத்தில் மிகக் குறைந்த விலைக்கு வாங்கியிருக்க முடியும் என்பதை அவர்கள் அப்போது உணர்ந்தனர்; நழுவிப்போன அந்த வாய்ப்பை நினைத்து அவர்களால் தங்களை மன்னிக்க முடியவில்லை. கோஹன் (Cohen) என்ற யூத வர்த்தகர் ஒருவர் இருந்தார்; அவர் ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்டின் ஓவியம் ஒன்றை ஒரு விசித்திரமான சூழலில் பெற்றிருந்தார். அவர் மென்மையான, கனிவான கண்களையும் இனிமையான புன்னகையையும் கொண்ட ஒரு வயதான பிரெஞ்சுக்காரர்; பாதி வியாபாரி, பாதி மாலுமி. அவரிடம் ஒரு சிறிய பாய்மரக் கப்பல் (cutter) இருந்தது; அதில் அவர் துணிச்சலாக 'பௌமோட்டோஸ்' (Paumotus) மற்றும் 'மார்க்கேசஸ்' (Marquesas) தீவுகளுக்கு இடையே பயணம் செய்து, வர்த்தகப் பொருட்களைக் கொண்டு சென்று, கொப்பரை, சிப்பிகள் மற்றும் முத்துக்களைத் திரும்பக் கொண்டு வருவார். அவரிடம் மலிவு விலையில் விற்கக்கூடிய ஒரு பெரிய கருப்பு முத்து இருப்பதாகக் கேள்விப்பட்டதால் நான் அவரைச் சந்திக்கச் சென்றேன்; ஆனால் அதன் விலை என் சக்திக்கு மீறியது என்று தெரிந்ததும், நான் அவரிடம் 'ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட்' (Strickland) பற்றிப் பேசத் தொடங்கினேன். அவருக்கு ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்டை நன்றாகத் தெரிந்திருந்தது.

"அவர் ஒரு ஓவியராக இருந்ததால் அவர் மீது எனக்கு ஆர்வம் ஏற்பட்டது," என்று அவர் என்னிடம் கூறினார். "இந்தத் தீவுகளில் ஓவியர்கள் அதிகம் வருவதில்லை; அவர் ஒரு மிக மோசமான ஓவியராக இருந்ததால் அவர் மீது எனக்கு வருத்தமும் இருந்தது. அவனுக்கு நான் தான் முதல் வேலையைக் கொடுத்தேன். தீபகற்பத்தில் எனக்கு ஒரு தோட்டம் இருந்தது, அதற்கு ஒரு வெள்ளையின மேற்பார்வையாளர் தேவைப்பட்டார். உள்ளூர் மக்களைக் கண்காணிக்க ஒரு வெள்ளையர் இல்லாவிட்டால் அவர்களிடம் வேலை வாங்குவது கடினம். நான் அவனிடம், 'ஓவியம் வரைய உனக்கு நிறைய நேரம் கிடைக்கும், அதோடு கொஞ்சம் பணமும் சம்பாதிக்கலாம்' என்று சொன்னேன். அவன் பட்டினியால் வாடிக்கொண்டிருந்தான் என்பது எனக்குத் தெரியும், அதனால் அவனுக்கு நல்ல ஊதியத்தையே வழங்கினேன்."

"அவர் ஒரு சிறந்த மேற்பார்வையாளராக இருந்திருப்பார் என்று என்னால் நினைக்க முடியவில்லை," என்று நான் புன்னகைத்தவாறே கூறினேன்.

"நான் சில குறைபாடுகளைப் பொறுத்துக்கொண்டேன். கலைஞர்கள் மீது எனக்கு எப்போதும் ஒரு அனுதாபம் உண்டு. அது எங்கள் ரத்தத்திலேயே ஊறிய ஒன்று. ஆனால் அவன் சில மாதங்கள் மட்டுமே என்னிடம் இருந்தான். வர்ணங்கள் மற்றும் ஓவியத் துணிகளை (canvases) வாங்குவதற்குத் தேவையான பணம் கிடைத்ததும் அவன் என்னை விட்டுச் சென்றுவிட்டான். அதற்குள் அந்த இடம் அவனை ஈர்த்துவிட்டது; அவன் காட்டுப் பகுதிக்குள் செல்ல விரும்பினான். ஆனாலும் அவ்வப்போது நான் அவனைச் சந்தித்து வந்தேன். சில மாதங்களுக்கு ஒருமுறை அவன் 'பாப்பீட்டே' (Papeete) நகருக்கு வந்து சிறிது காலம் தங்குவான்; யாரிடமாவது பணம் பெற்றுக்கொண்டு மீண்டும் மறைந்துவிடுவான். அப்படி ஒரு வருகையின்போதுதான் அவன் என்னிடம் வந்து இருநூறு பிராங்குகள் கடன் கேட்டான். ஒரு வாரமாக அவன் எதுவும் சாப்பிடாதது போல் தோன்றியது, அதனால் அவனுக்கு மறுப்பு சொல்லும் மனம் எனக்கு வரவில்லை. நிச்சயமாக, அந்தப் பணம் திரும்பக் கிடைக்கும் என்று நான் எதிர்பார்க்கவே இல்லை. ஆனால், ஒரு வருடம் கழித்து அவன் மீண்டும் என்னைச் சந்திக்க வந்தான்; அப்போது ஒரு ஓவியத்தையும் தன்னுடன் கொண்டு வந்திருந்தான். எனக்குத் தர வேண்டிய பணத்தைப் பற்றி அவன் எதுவும் பேசவில்லை, ஆனால், 'இதோ, உங்கள் தோட்டத்தை நான் வரைந்த ஓவியம் ஒன்று' என்று என்னிடம் கொடுத்தான்." "நான் அதைப் பார்த்தேன். என்ன சொல்வதென்றே தெரியவில்லை; ஆனாலும் அவருக்கு நன்றி தெரிவித்தேன். அவர் சென்ற பிறகு, அதை என் மனைவியிடம் காட்டினேன்."

"அது எப்படி இருந்தது?" என்று நான் கேட்டேன்.

"அதைக் கேட்காதீர்கள். அது என்னவென்றே எனக்குப் புரியவில்லை. என் வாழ்நாளில் அப்படிப்பட்ட ஒரு பொருளை நான் பார்த்ததே இல்லை. 'இதை வைத்துக்கொண்டு நாம் என்ன செய்வது?' என்று என் மனைவியிடம் கேட்டேன். 'இதை ஒருபோதும் மாட்ட முடியாது,' என்று அவள் சொன்னாள். 'மக்கள் நம்மைப் பார்த்துச் சிரிப்பார்கள்.' அதனால் அவள் அதை மாடி அறைக்குக் கொண்டு சென்று, அங்குள்ள குப்பைகளுடன் சேர்த்து வைத்துவிட்டாள்; ஏனென்றால், என் மனைவியால் எதையும் தூக்கி எறியவே முடியாது. அது அவளுக்கு ஒரு விசித்திரமான குணம். பிறகு—நீங்களே கற்பனை செய்து பாருங்கள்—போர் தொடங்குவதற்குச் சற்று முன்பு, பாரிஸிலிருந்து என் சகோதரன் எனக்கு ஒரு கடிதம் எழுதினான். அதில், 'தஹித்தியில் (Tahiti) வாழ்ந்த ஒரு ஆங்கிலேய ஓவியரைப் பற்றி உனக்கு ஏதேனும் தெரியுமா? அவர் ஒரு மேதை என்று சொல்லப்படுகிறது, அவருடைய ஓவியங்கள் அதிக விலைக்கு விற்கப்படுகின்றன. உனக்கு ஏதாவது ஓவியம் கிடைத்தால் அதைப் பெற்று எனக்கு அனுப்பு. அதில் நல்ல பணம் சம்பாதிக்கலாம்,' என்று குறிப்பிட்டிருந்தான். உடனே நான் என் மனைவியிடம், 'ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் (Strickland) எனக்குக் கொடுத்த அந்த ஓவியம் என்னவாயிற்று? அது இன்னும் அந்த மாடி அறையிலேயே இருக்கிறதா?' என்று கேட்டேன். 'நிச்சயமாக இருக்கும்,' என்று அவள் பதிலளித்தாள், 'ஏனென்றால்...'"

"நான் எதையும் தூக்கி எறிவதில்லை என்பது உங்களுக்குத் தெரியும்; அது எனக்கு ஒருவிதமான பைத்தியக்காரத்தனம்." நாங்கள் வீட்டின் மேல்மாடிக்குச் சென்றோம்; அந்த வீட்டில் நாங்கள் வசித்த முப்பது ஆண்டுகளில் சேர்ந்திருந்த குப்பைகளுக்கு நடுவே அந்த ஓவியம் இருந்தது. நான் அதை மீண்டும் பார்த்தேன், பிறகு சொன்னேன்: "தீபகற்பத்தில் இருந்த என் தோட்டத்தின் மேற்பார்வையாளருக்கு நான் இருநூறு பிராங்குகள் கடன் கொடுத்திருந்தேன்; அவரிடம் இத்தகைய மேதைமை இருக்கும் என்று யார் நினைத்திருப்பார்கள்? அந்த ஓவியத்தில் உங்களுக்கு ஏதேனும் தெரிகிறதா?" "இல்லை," என்று அவள் சொன்னாள், "அது அந்தத் தோட்டத்தைப் போல இல்லை; நீல நிற இலைகளுடன் கூடிய தேங்காய்களை நான் பார்த்ததே இல்லை. ஆனால் பாரிஸில் இருப்பவர்கள் விசித்திரமானவர்கள்; ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்டுக்கு நீங்கள் கொடுத்த அந்த இருநூறு பிராங்குகளுக்கு உங்கள் சகோதரர் அதை விற்றுவிடக்கூடும்." சரி, நாங்கள் அதைச் சரியாகப் பொதிந்து என் சகோதரருக்கு அனுப்பினோம். கடைசியில் அவரிடமிருந்து எனக்கு ஒரு கடிதம் வந்தது. அதில் அவர் என்ன சொல்லியிருந்தார் தெரியுமா? "உன் ஓவியம் எனக்குக் கிடைத்தது," என்று அவர் எழுதினார், "நீ என்னிடம் விளையாடிய ஒரு கேலி என்றுதான் நான் முதலில் நினைத்தேன். அந்த ஓவியத்திற்கான தபால் செலவைக் கூட நான் கொடுத்திருக்க மாட்டேன். அதைப் பற்றி என்னிடம் பேசிய அந்த மனிதரிடம் அதைக் காட்டுவதற்கே எனக்குச் சற்று பயமாக இருந்தது. ஆனால் அவர் அதை ஒரு மிகச்சிறந்த கலைப்படைப்பு என்று பாராட்டி, முப்பதாயிரம் பிராங்குகள் தருவதாகக் கூறியபோது நான் அடைந்த ஆச்சரியத்தை நீ கற்பனை செய்து பார். இன்னும் அதிகத் தொகையை அவர் கொடுத்திருப்பார் என்றுதான் நினைக்கிறேன்; ஆனால் உண்மையைச் சொல்லப்போனால், நான் மிகவும் திகைத்துப்போய் என்ன செய்வதென்றே தெரியாமல் குழம்பிவிட்டேன்; நிதானமடைவதற்கு முன்பே அந்தச் சலுகையை ஏற்றுக்கொண்டுவிட்டேன்."

அப்போது திரு. கோஹன் ஒரு அருமையான விஷயத்தைச் சொன்னார்.

"பாவம், ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் இன்னும் உயிருடன் இருந்திருக்கக்கூடாதா என்று தோன்றுகிறது. அவனது ஓவியத்திற்காக நான் இருபத்தொன்பதாயிரம் எண்ணூறு பிராங்குகளை அவனிடம் கொடுத்தபோது, ​​அவன் என்ன சொல்லியிருப்பான் என்று தெரிந்துகொள்ள ஆவலாக இருக்கிறது."

$49

நான் 'ஹோட்டல் டி லா ஃப்ளூர்' (Hôtel de la Fleur) விடுதியில் தங்கியிருந்தேன். அதன் உரிமையாளரான திருமதி ஜான்சனிடம், நழுவிப்போன ஒரு வாய்ப்பைப் பற்றிய சோகமான கதை ஒன்று இருந்தது. ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்டின் (Strickland) மறைவுக்குப் பிறகு, அவருக்குச் சொந்தமான சில பொருட்கள் பாப்பீட்டே (Papeete) சந்தையில் ஏலத்தில் விற்கப்பட்டன. தனக்குத் தேவைப்பட்ட ஒரு அமெரிக்க வகை அடுப்பு (stove) அங்கு இருந்ததால், அவரே நேரில் சென்று ஏலத்தில் கலந்துகொண்டார்; அதை இருபத்தேழு பிராங்குகளுக்கு வாங்கினார்.

"அங்கே ஒரு டஜன் ஓவியங்கள் இருந்தன," என்று அவர் என்னிடம் கூறினார். "ஆனால் அவற்றுக்குச் சட்டங்கள் (frames) இல்லை, அதனால் யாரும் அவற்றை வாங்க விரும்பவில்லை. சில ஓவியங்கள் பத்து பிராங்குகள் வரை விற்றன, ஆனால் பெரும்பாலானவை ஐந்து அல்லது ஆறு பிராங்குகளுக்கே போயின. யோசித்துப் பாருங்கள், நான் அவற்றை வாங்கியிருந்தால் இப்போது ஒரு பணக்காரப் பெண்ணாக இருந்திருப்பேன்."

ஆனால், எந்தச் சூழ்நிலையிலும் டியாரே ஜான்சன் (Tiaré Johnson) ஒரு பணக்காரப் பெண்ணாக ஆகியிருக்க முடியாது. அவரால் பணத்தைச் சேர்த்து வைக்கவே முடியாது. உள்ளூர் பெண்ணுக்கும் டஹித்தியில் குடியேறிய ஆங்கிலேயக் கப்பல் கேப்டனுக்கும் பிறந்தவர் அவர். நான் அவரைச் சந்தித்தபோது அவருக்கு வயது ஐம்பது; ஆனால் அவர் அதைவிட வயதானவராகத் தெரிந்தார், மேலும் மிகப்பெரிய உடல்வாகு கொண்டவராகவும் இருந்தார். உயரமாகவும் மிகவும் பருமனாகவும் இருந்த அவர், கம்பீரமான தோற்றத்தைக் கொண்டிருந்திருக்கலாம்; ஆனால் அவரது முகத்தில் குடிகொண்டிருந்த அதீத நல்லியல்பு, கனிவைத் தவிர வேறு எதையும் வெளிப்படுத்த முடியாதபடி செய்துவிட்டது. அவரது கைகள் ஆட்டுக்கறித் துண்டுகளைப் போலவும், மார்பகங்கள் ராட்சத முட்டைக்கோஸ் போலவும் இருந்தன; அகலமான, சதைப்பற்றுள்ள அவரது முகம் ஒருவிதமான அநாகரிகமான நிர்வாண உணர்வை ஏற்படுத்தியது; அவரது தாடைக்குக் கீழே அடுக்கடுக்காகப் பெரிய தாடைகள் தொங்கிக்கொண்டிருந்தன. அவை எத்தனை என்று எனக்குத் தெரியவில்லை; அவை அவரது பரந்த மார்புப் பகுதிக்குள் பெருமளவில் சரிந்து இறங்கின. அவர் வழக்கமாக இளஞ்சிவப்பு நிறத்திலான தளர்வான 'மதர் ஹப்பார்ட்' (Mother Hubbard) ஆடையை அணிந்திருப்பார்; நாள் முழுவதும் பெரிய வைக்கோல் தொப்பியை அணிந்திருப்பார். ஆனால் அவ்வப்போது அவர் தனது கூந்தலை அவிழ்த்துவிடும்போது—அவர் தனது கூந்தல் மீது மிகுந்த பெருமை கொண்டிருந்தார்—அது நீளமாகவும், கருமையாகவும், சுருள் சுருளாகவும் இருப்பதை நாம் காணலாம்; அவரது கண்களோ இளமையுடனும் துடிப்புடனும் இருந்தன. நான் கேட்டதிலேயே மிகவும் தொற்றிக்கொள்ளக்கூடிய சிரிப்பு அவருடையது; தொண்டையில் ஒரு மெல்லிய ஒலியாகத் தொடங்கி, அது படிப்படியாக வலுத்து, அவரது பிரம்மாண்டமான உடல் முழுவதுமே குலுங்கும் அளவுக்கு மாறும். நகைச்சுவை, ஒரு கிளாஸ் ஒயின் மற்றும் அழகான ஆண் ஆகிய மூன்று விஷயங்களை அவர் மிகவும் நேசித்தார். அவரை அறிந்திருப்பது ஒரு பெரும் பாக்கியம்.

தீவிலேயே மிகச் சிறந்த சமையல்காரர் அவர்தான்; நல்ல உணவை அவர் மிகவும் விரும்பினார். காலை முதல் இரவு வரை, சமையலறையில் ஒரு தாழ்வான நாற்காலியில் அமர்ந்திருக்கும் அவளைக் காணலாம்; அவளைச் சுற்றி ஒரு சீன சமையல்காரரும் இரண்டு மூன்று உள்ளூர் பெண்களும் இருப்பார்கள். அவர்களுக்கு உத்தரவுகளைப் பிறப்பிப்பதும், அனைவருடனும் சகஜமாகப் பேசுவதும், தான் உருவாக்கிய சுவையான உணவுகளைச் சுவைத்துப் பார்ப்பதும் அவளது வழக்கமாக இருந்தது. ஒரு நண்பரைச் சிறப்பிக்க விரும்பினால், அவரே தன் கைகளால் இரவு உணவைச் சமைப்பார். விருந்தோம்பல் அவளுக்கு ஒரு பேரார்வமாக இருந்தது; 'ஹோட்டல் டி லா ஃப்ளூர்' (Hôtel de la Fleur)-இல் உணவு இருக்கும்போது, ​​தீவில் உள்ள எவரும் உணவின்றி இருக்க வேண்டிய நிலை இருக்காது. பணம் செலுத்தவில்லை என்பதற்காக அவர் ஒருபோதும் வாடிக்கையாளர்களை வெளியேற்றியதில்லை; அவர்கள் வசதிப்படும்போது பணம் செலுத்துவார்கள் என்று அவர் எப்போதும் நம்பினார். அங்கு வறுமையில் வாடிய ஒரு மனிதர் இருந்தார்; அவருக்குப் பல மாதங்களாக உணவும் தங்குமிடமும் அளித்து வந்தார் அவர். பணம் தராமல் துணிகளைத் துவைக்க சீன சலவைக்காரர் மறுத்தபோது, ​​அந்த மனிதரின் துணிகளையும் தனது துணிகளுடன் சேர்த்துத் துவைக்க அனுப்பினார் அவர். அந்த ஏழை மனிதர் அழுக்குச் சட்டையுடன் நடப்பதை அவரால் அனுமதிக்க முடியவில்லை; மேலும் அவர் ஒரு ஆண் என்பதால் - ஆண்களுக்குப் புகைபிடிக்கும் பழக்கம் இருக்கவே செய்யும் என்பதால் - சிகரெட்டுகளுக்காக அவருக்கு ஒரு நாளைக்கு ஒரு ஃபிராங்க் கொடுத்தார். வாரத்திற்கு ஒருமுறை பணம் செலுத்தும் வாடிக்கையாளர்களை எப்படி அன்புடன் நடத்துவாரோ, அதே அன்புடன் அவரையும் நடத்தினார்.

வயது முதிர்வும் உடல் பருமனும் காதலுக்குத் தகுதியற்றவளாக அவரை மாற்றியிருந்தாலும், இளைஞர்களின் காதல் விவகாரங்களில் அவர் மிகுந்த ஆர்வம் காட்டினார். ஆண்களுக்கும் பெண்களுக்கும் காதல் உறவு என்பது ஒரு இயல்பான செயல்பாடு என்று அவர் கருதினார்; தனது பரந்த அனுபவத்திலிருந்து அறிவுரைகளையும் உதாரணங்களையும் வழங்க அவர் எப்போதும் தயாராக இருந்தார்.

"எனக்குக் காதலர் ஒருவர் இருப்பதை என் தந்தை கண்டுபிடித்தபோது எனக்கு வயது பதினைந்து கூட ஆகவில்லை," என்று அவர் கூறினார். "'ட்ரோபிக் பேர்ட்' (Tropic Bird) கப்பலில் அவர் மூன்றாவது அதிகாரியாக (third mate) இருந்தார். நல்ல தோற்றமுள்ள இளைஞன்."

அவர் லேசாகப் பெருமூச்சு விட்டார். ஒரு பெண் எப்போதும் தனது முதல் காதலனை அன்புடன் நினைவுகூருவாள் என்று சொல்வார்கள்; ஆனால் ஒருவேளை அவள் அவனை எப்போதும் நினைவில் வைத்திருப்பதில்லை போலும்.

"என் தந்தை ஒரு புத்திசாலி மனிதர்."

"அவர் என்ன செய்தார்?" என்று நான் கேட்டேன்.

"அவர் என்னைச் சாகும் அளவுக்கு அடித்துத் துன்புறுத்தினார்; பிறகு கேப்டன் ஜான்சனை எனக்குத் திருமணம் செய்து வைத்தார். எனக்கு அதில் வருத்தமில்லை. அவர் வயதில் மூத்தவர் தான், ஆனால் நல்ல தோற்றமும் கொண்டவர்." 'டியாரே' (Tiaré)—வெள்ளை நிறமும் நறுமணமும் கொண்ட அந்த மலரின் பெயரையே அவளது தந்தை அவளுக்குச் சூட்டியிருந்தார்; அந்த மலரின் வாசனையை ஒருமுறை நுகர்ந்துவிட்டால் போதும், எவ்வளவு தூரம் அலைந்து திரிந்தாலும் இறுதியில் அது உங்களை மீண்டும் தஹிதிக்கு (Tahiti) இழுத்து வந்துவிடும் என்று சொல்வார்கள்—அந்த டியாரேவுக்கு ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்டை (Strickland) நன்றாக நினைவிருந்தது.

"அவர் அவ்வப்போது இங்கு வருவார்; பாப்பீட்டே (Papeete) நகரின் வீதிகளில் அவர் நடந்து செல்வதை நான் பார்த்திருக்கிறேன். அவர் மிகவும் மெலிந்து காணப்பட்டதாலும், அவரிடம் பணம் ஏதும் இல்லாததாலும் அவர் மீது எனக்குப் பரிதாபம் ஏற்பட்டது. அவர் நகருக்கு வந்திருப்பதை அறிந்தால், ஒரு சிறுவனை அனுப்பி அவரைத் தேடிக் கண்டுபிடித்து, என்னுடன் இரவு உணவு அருந்த வருமாறு அழைப்பேன். ஒன்று அல்லது இரண்டு முறை அவருக்கு வேலை வாங்கிக் கொடுத்தேன், ஆனால் அவரால் எந்த வேலையிலும் நிலைத்து நிற்க முடியவில்லை. சிறிது காலத்திற்குப் பிறகு அவருக்கு மீண்டும் காட்டுப் பகுதிக்குச் செல்ல வேண்டும் என்ற எண்ணம் வந்துவிடும்; ஒரு நாள் காலையில் அவர் அங்கிருந்து கிளம்பிச் சென்றுவிடுவார்."

மார்சேய் (Marseilles) நகரிலிருந்து புறப்பட்ட சுமார் ஆறு மாதங்களுக்குப் பிறகு ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் தஹிதியை அடைந்தார். ஆக்லாந்திலிருந்து சான் பிரான்சிஸ்கோவிற்குச் சென்றுகொண்டிருந்த ஒரு பாய்மரக் கப்பலில் வேலை செய்துகொண்டே அவர் பயணம் மேற்கொண்டார்; அவர் வந்து சேர்ந்தபோது அவரிடம் ஒரு பெட்டி நிறைய வர்ணங்கள், ஒரு ஓவியத் தாங்கி (easel) மற்றும் ஒரு டஜன் கேன்வாஸ் துணிகள் இருந்தன. சிட்னியில் (Sydney) வேலை கிடைத்திருந்ததால் அவர் கையில் சில பவுண்டுகள் பணம் இருந்தது; நகருக்கு வெளியே உள்ள ஒரு உள்ளூர்வாசியின் வீட்டில் அவர் ஒரு சிறிய அறையை வாடகைக்கு எடுத்துத் தங்கினார். தஹிதியை அடைந்த அந்தத் தருணத்திலேயே அவர் தன்னைத் தன் சொந்த வீட்டில் இருப்பது போல உணர்ந்தார் என்று நான் நினைக்கிறேன். அவர் ஒருமுறை தன்னிடம் சொன்னதாக டியாரே என்னிடம் கூறினார்:

"நான் கப்பலின் தளத்தைச் (deck) சுத்தம் செய்துகொண்டிருந்தேன்; அப்போது திடீரென்று ஒருவர் என்னிடம், 'இதோ பார், அதுதான் அது' என்று சொன்னார். நான் நிமிர்ந்து பார்த்தபோது அந்தத் தீவின் உருவத்தைக் கண்டேன். எனக்குத் தெரிந்துவிட்டது..."

"என் வாழ்நாள் முழுவதும் நான் தேடிக்கொண்டிருந்த இடம் அதுதான் என்பதை உடனே உணர்ந்தேன். நாங்கள் அதை நெருங்கியபோது, ​​அது எனக்குப் பரிச்சயமான இடமாகத் தோன்றியது. சில சமயங்களில் அங்கு நடக்கும்போது எல்லாம் எனக்கு நன்கு அறிமுகமானதாகவே படுகிறது. நான் முன்பொருமுறை இங்கே வாழ்ந்திருக்கிறேன் என்று என்னால் உறுதியாகச் சொல்ல முடியும்."

"சிலருக்கு அப்படித்தான் தோன்றும்," என்று டியாரே கூறினார். "கப்பலில் சரக்கு ஏற்றப்படும் அந்தச் சில மணிநேரங்களுக்காகக் கரைக்கு வந்துவிட்டு, பிறகு கப்பலுக்கே திரும்பாத மனிதர்களை நான் பார்த்திருக்கிறேன். அதேபோல், ஓராண்டு காலம் அலுவலகப் பணிக்காக இங்கு வந்து, இந்த இடத்தை வெறுத்து, 'மீண்டும் இங்கு வருவதற்குள் தூக்கிட்டுச் செத்துவிடுவேன்' என்று சபதம் செய்துவிட்டுச் சென்றவர்கள், ஆறு மாதங்களுக்குள் மீண்டும் இங்கு வந்து இறங்குவதையும் நான் பார்த்திருக்கிறேன்; அப்போது அவர்கள், 'இங்கு தவிர வேறு எங்கும் என்னால் வாழ முடியாது' என்று சொல்வார்கள்."

$50

சில மனிதர்கள் தங்களுக்குச் சரியான இடமல்லாத வேறொரு சூழலில் பிறக்கிறார்கள் என்ற எண்ணம் எனக்கு உண்டு. தற்செயலான நிகழ்வுகள் அவர்களை ஒரு குறிப்பிட்ட சூழலில் கொண்டு சேர்த்திருக்கலாம்; ஆனால், தங்களுக்குத் தெரியாத ஒரு 'சொந்த இல்லத்தை' நோக்கிய ஏக்கம் எப்போதும் அவர்களிடம் இருக்கும். அவர்கள் பிறந்த இடத்திலேயே அந்நியர்களாகவே உணர்வார்கள்; சிறுவயது முதல் பழகிய மரங்கள் நிறைந்த பாதைகளோ அல்லது விளையாடி வளர்ந்த மக்கள் நிறைந்த வீதிகளோ அவர்களுக்கு வெறும் கடந்து செல்லும் இடங்களாகவே இருக்கும். தங்கள் சொந்த பந்தங்களுக்கு மத்தியிலும் அந்நியர்களாகவே வாழ்ந்து, தங்களுக்கு நன்கு பரிச்சயமான சூழலிலும் தனித்து ஒதுங்கியே இருப்பார்கள். ஒருவேளை, தங்களை முழுமையாக இணைத்துக்கொள்ளக்கூடிய ஒரு நிரந்தரமான இடத்தைத் தேடி மனிதர்களைத் தொலைதூரப் பயணங்களுக்குத் தூண்டுவது இந்த அந்நியத்தன்மையின் உணர்வாகத்தான் இருக்குமோ? அல்லது, வரலாற்றின் ஆதிகாலத்தில் தங்கள் முன்னோர்கள் விட்டுவந்த நிலங்களை நோக்கி, அந்த நாடோடியை ஏதோ ஒரு ஆழமான பூர்வீக உள்ளுணர்வு மீண்டும் ஈர்க்கிறதோ? சில சமயங்களில், ஒரு மனிதன் தனக்கு மிகவும் நெருக்கமானதாகத் தோன்றும் ஒரு இடத்தைக் கண்டடைகிறான். தான் தேடிய வீடு இதுதான் என்று உணர்கிறான்; முன்பின் பார்த்திராத இடங்களிலும், அறிமுகமில்லாத மனிதர்களிடையேயும், பிறப்பிலிருந்தே பழகியது போன்ற ஓர் உணர்வுடன் குடியேறுகிறான். இறுதியாக, அங்கே அவன் மன அமைதியைக் கண்டடைகிறான்.

செயின்ட் தாமஸ் மருத்துவமனையில் எனக்குத் தெரிந்த ஒரு மனிதரின் கதையை டியாறேவிடம் (Tiaré) கூறினேன். அவர் ஆபிரகாம் என்ற பெயருடைய ஒரு யூதர்; பொன்னிற முடியும் சற்று பருமனான உடலமைப்பும் கொண்ட அந்த இளைஞர், மிகவும் கூச்ச சுபாவம் கொண்டவராகவும் எளிமையானவராகவும் இருந்தார். ஆனால், அவரிடம் அபாரமான திறமைகள் இருந்தன. கல்வி உதவித்தொகையுடன் மருத்துவமனையில் சேர்ந்த அவர், ஐந்தாண்டுப் படிப்புக் காலத்தில் தனக்குக் கிடைத்த அனைத்துப் பரிசுகளையும் வென்றார். பின்னர் அவர் 'ஹவுஸ் பிசிஷியன்' (house-physician) மற்றும் 'ஹவுஸ் சர்ஜன்' (house-surgeon) ஆகிய பொறுப்புகளை ஏற்றார். அவரது அறிவாற்றலை அனைவரும் அங்கீகரித்தனர். இறுதியில், மருத்துவமனையின் நிரந்தரப் பணியாளர் குழுவில் ஒரு இடத்திற்குத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார்; அவரது தொழில் வாழ்க்கை உறுதியானது. மனித விஷயங்களை ஓரளவாவது கணிக்க முடியும் என்றால், அவர் தனது துறையில் மிக உயர்ந்த நிலையை அடைவார் என்பது உறுதி. கௌரவமும் செல்வமும் அவருக்காகக் காத்திருந்தன. புதிய பொறுப்புகளை ஏற்பதற்கு முன் அவர் ஒரு விடுமுறை எடுக்க விரும்பினார்; சொந்தமாகப் பணவசதி இல்லாததால், 'லெவண்ட்' (Levant) பகுதிக்குச் செல்லும் ஒரு சரக்குக் கப்பலில் அறுவை சிகிச்சை நிபுணராகப் (surgeon) பணிபுரிந்து கொண்டே பயணம் மேற்கொண்டார். பொதுவாக அத்தகைய கப்பல்களில் மருத்துவர் யாரும் இருப்பதில்லை; ஆனால் மருத்துவமனையின் மூத்த அறுவை சிகிச்சை நிபுணர் ஒருவருக்கு அந்தக் கப்பல் நிறுவனத்தின் இயக்குனர் ஒருவரைத் தெரிந்திருந்ததால், ஒரு தனிப்பட்ட உதவியாக ஆபிரகாம் அப்பணியில் சேர்த்துக்கொள்ளப்பட்டார்.

சில வாரங்களிலேயே, அந்த மதிப்புமிக்க பணியிலிருந்து விலகுவதாக அவர் அனுப்பிய ராஜினாமா கடிதம் அதிகாரிகளுக்குக் கிடைத்தது. இது மிகுந்த ஆச்சரியத்தை ஏற்படுத்தியதுடன், பலவிதமான வதந்திகளும் பரவின. ஒரு மனிதன் எதிர்பாராத விதமாக எதையாவது செய்யும்போது, ​​சக மனிதர்கள் அதற்குக் கீழ்த்தரமான நோக்கங்களே காரணம் என்று கற்பனை செய்துகொள்வது வழக்கம். ஆனால் ஆபிரகாமின் இடத்தைப் பிடிக்க ஒரு நபர் தயாராக இருந்தார்; அதனால் ஆபிரகாம் மறக்கப்பட்டார். அவரைப் பற்றி வேறு எந்தத் தகவலும் கிடைக்கவில்லை. அவர் மறைந்துபோனார்.

ஒருவேளை பத்து ஆண்டுகள் கழிந்திருக்கலாம்; ஒரு நாள் காலை, அலெக்சாண்டிரியாவில் தரையிறங்கவிருந்த கப்பலில், மருத்துவப் பரிசோதனைக்காக மற்ற பயணிகளுடன் வரிசையில் நிற்கும்படி நான் கேட்டுக்கொள்ளப்பட்டேன். அந்த மருத்துவர் கந்தலான ஆடைகளை அணிந்திருந்த ஒரு பருமனான மனிதர்; அவர் தனது தொப்பியை கழற்றியபோது, ​​அவர் வழுக்கைத் தலையுடன் இருப்பதை நான் கவனித்தேன். அவரை இதற்கு முன் எங்கோ பார்த்தது போன்ற உணர்வு எனக்கு ஏற்பட்டது. திடீரென்று எனக்கு நினைவுக்கு வந்தது.

"ஆபிரகாம்," என்று நான் கூறினேன்.

அவர் குழப்பமான பார்வையுடன் என்னைத் திரும்பிப் பார்த்தார்; பிறகு என்னை அடையாளம் கண்டுகொண்டு என் கையைப் பற்றிக்கொண்டார். இரு தரப்பிலும் ஆச்சரியம் வெளிப்பட்ட பிறகு, நான் அந்த இரவை அலெக்சாண்டிரியாவில் கழிக்கத் திட்டமிட்டிருப்பதை அறிந்த அவர், 'இங்கிலீஷ் கிளப்'பில் (English Club) தன்னுடன் உணவருந்த வருமாறு அழைத்தார். நாங்கள் மீண்டும் சந்தித்தபோது, ​​அவரை அங்கே கண்டதில் எனக்கு ஏற்பட்ட ஆச்சரியத்தை வெளிப்படுத்தினேன். அவர் வகித்தது மிகவும் சாதாரணமான ஒரு பணி; அவரது தோற்றத்தில் வறுமை அல்லது நெருக்கடியான சூழலின் சாயல் தெரிந்தது. பின்னர் அவர் தனது கதையை என்னிடம் கூறினார். மத்திய தரைக்கடலில் விடுமுறைக்காகப் புறப்பட்டபோது, ​​லண்டனுக்கும் 'செயின்ட் தாமஸ்' மருத்துவமனையில் தனக்கிருந்த பணிக்கும் திரும்ப வேண்டும் என்ற உறுதியான எண்ணம் அவரிடம் இருந்தது. ஒரு நாள் காலை, அவர் பயணித்த கப்பல் அலெக்சாண்டிரியா துறைமுகத்தை அடைந்தது. கப்பலின் தளத்திலிருந்து அவர் அந்த நகரத்தைப் பார்த்தார்; சூரிய ஒளியில் வெண்மையாக ஜொலித்த நகரம், துறைமுகத்தில் கூடியிருந்த மக்கள் கூட்டம் என அனைத்தும் அவர் கண்ணில் பட்டன. கந்தலான நீண்ட அங்கிகளை அணிந்திருந்த உள்ளூர்வாசிகள், சூடானிலிருந்து வந்த கறுப்பின மக்கள், கூச்சலிடும் கிரேக்க மற்றும் இத்தாலியக் கூட்டம், 'டார்பூஷ்' (tarboosh) எனப்படும் தொப்பிகளை அணிந்திருந்த கம்பீரமான துருக்கியர்கள், பிரகாசமான சூரிய ஒளி மற்றும் நீல வானம் என அனைத்தையும் பார்த்த அவருக்குள் ஏதோ ஒரு மாற்றம் நிகழ்ந்தது. அதை அவரால் விவரிக்க முடியவில்லை. அது ஒரு இடி முழக்கம் போன்றது என்று அவர் கூறினார்; பின்னர் அந்த விளக்கம் போதாது என்று கருதி, அது ஒரு 'தெய்வீக வெளிப்பாடு' (revelation) போன்றது என்று சொன்னார். ஏதோ ஒன்று அவரது இதயத்தை பிழிவது போல் இருந்தது; திடீரென்று அவர் ஒருவித உற்சாகத்தையும், அற்புதமான சுதந்திர உணர்வையும் அடைந்தார். தான் சொந்த வீட்டில் இருப்பது போன்ற உணர்வைப் பெற்ற அவர், அங்கேயே, அந்த ஒரு நிமிடத்திலேயே, தனது வாழ்நாள் முழுவதையும் அலெக்சாண்டிரியாவிலேயே கழிக்க முடிவு செய்தார். கப்பலை விட்டு வெளியேறுவதில் அவருக்கு பெரிய சிரமம் ஏதும் இருக்கவில்லை; இருபத்து நான்கு மணி நேரத்திற்குள், தனது உடைமைகள் அனைத்துடனும் அவர் கரையை அடைந்திருந்தார்.

"கப்பலின் கேப்டன் உங்களை ஒரு பைத்தியக்காரர் என்று நினைத்திருப்பார்," என்று நான் புன்னகைத்தேன். "மற்றவர்கள் என்ன நினைத்தார்கள் என்பதைப் பற்றி நான் கவலைப்படவில்லை. நான் சுயமாகச் செயல்படவில்லை; எனக்குள் இருந்த ஏதோ ஒரு வலிமையான சக்தியே என்னை வழிநடத்தியது. சுற்றுப்புறத்தை ஆராய்ந்து பார்க்கும் வேளையில் தங்குவதற்கு ஒரு சிறிய கிரேக்க விடுதியைத் தேடலாம் என்று நினைத்தேன்; அது எங்கே கிடைக்கும் என்பது எனக்குத் தெரிந்திருந்தது. ஆச்சரியம் என்னவென்றால், நான் நேராக அந்த இடத்திற்குச் சென்றேன்; அதைப் பார்த்தவுடனேயே அதுதான் அந்த விடுதி என்பதை அடையாளம் கண்டுகொண்டேன்."

"அதற்கு முன் நீங்கள் அலெக்ஸாண்டிரியாவுக்குச் சென்றிருந்தீர்களா?"

"இல்லை; என் வாழ்நாளில் அதுவரை நான் இங்கிலாந்தை விட்டு வெளியேறியதே இல்லை."

அதன்பிறகு அவர் அரசுப் பணியில் சேர்ந்தார்; அப்போதிலிருந்து அங்கேயே தொடர்ந்து பணியாற்றி வருகிறார்.

"அதற்காக நீங்கள் ஒருபோதும் வருத்தப்பட்டதில்லையா?"

"ஒருபோதும் இல்லை, ஒரு நிமிடம் கூட வருத்தப்பட்டதில்லை. என் வாழ்க்கையை நடத்தத் தேவையான வருமானம் கிடைக்கிறது, அதில் நான் திருப்தியடைகிறேன். இறக்கும் வரை இப்படியே வாழ்வதைத் தவிர வேறு எதையும் நான் எதிர்பார்ப்பதில்லை. நான் ஒரு அற்புதமான வாழ்க்கையை வாழ்ந்து வருகிறேன்."

மறுநாளே நான் அலெக்ஸாண்டிரியாவை விட்டுப் புறப்பட்டேன். அதன்பிறகு ஆபிரகாமைப் பற்றி நான் மறந்துவிட்டேன்; ஆனால் சிறிது நேரத்திற்கு முன்பு, அதே துறையைச் சேர்ந்த எனது பழைய நண்பரான அலெக் கார்மைக்கேலுடன் (Alec Carmichael) உணவருந்திக்கொண்டிருந்தபோது அவரைப் பற்றிய நினைவு வந்தது. கார்மைக்கேல் குறுகிய கால விடுப்பில் இங்கிலாந்துக்கு வந்திருந்தார். அப்போது நான்... தெருவில் அவரைச் சந்தித்தபோது, ​​போர்க்காலத்தில் அவர் ஆற்றிய சிறப்பான பணிகளுக்காக அவருக்கு வழங்கப்பட்ட 'நைட்ஹுட்' (knighthood) எனும் உயரிய கௌரவத்திற்கு நான் வாழ்த்துத் தெரிவித்தேன். பழைய நினைவுகளைப் பகிர்ந்துகொள்ள ஒரு மாலைப் பொழுதை ஒன்றாகக் கழிக்கத் திட்டமிட்டோம்; அவருடன் இரவு உணவு அருந்த நான் ஒப்புக்கொண்டபோது, ​​இடையூறின்றிப் பேசிக்கொண்டிருக்க வேறு யாரையும் அழைக்க வேண்டாம் என்று அவர் கூறினார். 'குயின் ஆன் ஸ்ட்ரீட்'டில் அவருக்கு ஒரு அழகான பழைய வீடு இருந்தது; நல்ல ரசனை கொண்டவரான அவர் அதை மிகச் சிறப்பாக அலங்கரித்திருந்தார். உணவு அறையின் சுவர்களில் ஒரு அழகான 'பெல்லோட்டோ' (Bellotto) ஓவியத்தைக் கண்டேன்; அத்துடன் நான் பொறாமைப்படும் வகையிலான இரண்டு 'சோஃபானி' (Zoffany) ஓவியங்களும் அங்கு இருந்தன. தங்க நிற ஆடை அணிந்திருந்த உயரமான, அழகான அவரது மனைவி அங்கிருந்து சென்ற பிறகு, நாங்கள் இருவரும் மருத்துவ மாணவர்களாக இருந்த காலத்திற்கும் தற்போதைய அவரது வாழ்க்கைச் சூழலுக்கும் இடையே உள்ள மாற்றத்தைப் பற்றி நான் சிரித்துக்கொண்டே குறிப்பிட்டேன். வெஸ்ட்மின்ஸ்டர் பிரிட்ஜ் சாலையில் இருந்த ஒரு சாதாரண இத்தாலிய உணவகத்தில் சாப்பிடுவதையே அக்காலத்தில் நாங்கள் ஒரு ஆடம்பரமாகக் கருதினோம். ஆனால் இப்போது அலெக் கார்மைக்கேல் அரை டஜன் மருத்துவமனைகளில் மருத்துவராகப் பணியாற்றிக்கொண்டிருந்தார். அவர் ஆண்டுக்கு பத்தாயிரம் பவுண்டுகள் வரை சம்பாதித்திருப்பார் என்று நான் நினைக்கிறேன்; அவருக்குக் கிடைத்த அந்த 'நைட்ஹுட்' பட்டம், அவருக்குக் கிடைக்கவிருக்கும் பல கௌரவங்களில் முதலாவது மட்டுமே.

"நான் வாழ்க்கையில் நல்ல நிலையை அடைந்திருக்கிறேன்," என்று அவர் கூறினார், "ஆனால் விசித்திரமான விஷயம் என்னவென்றால், இதற்கெல்லாம் காரணம் ஒரே ஒரு அதிர்ஷ்டம்தான்."

"அதன் மூலம் நீங்கள் என்ன சொல்ல வருகிறீர்கள்?"

"உங்களுக்கு ஆபிரகாமை நினைவிருக்கிறதா? அவர்தான் மிகச் சிறந்த எதிர்காலத்தைக் கொண்டிருந்தவர். நாங்கள் மாணவர்களாக இருந்தபோது, ​​எல்லா விஷயங்களிலும் என்னை முந்தியே வந்தார். நான் போட்டியிட்ட பரிசுகளையும் கல்வி உதவித்தொகைகளையும் அவரே வென்றார். நான் எப்போதும் அவருக்கு அடுத்த நிலையில் தான் இருந்தேன். அவர் தொடர்ந்து அந்தப் பாதையில் பயணித்திருந்தால், இன்று நான் இருக்கும் நிலையில் அவரே இருந்திருப்பார். அறுவை சிகிச்சையில் அவருக்கு அபாரமான திறமை இருந்தது. அவருக்கு ஈடு கொடுக்க யாருமே இல்லை. 'தாமஸ்' மருத்துவமனையில் அவர் 'பதிவாளர்' (Registrar) பதவியில் நியமிக்கப்பட்டபோது, ​​மருத்துவக் குழுவில் சேர எனக்கு எந்த வாய்ப்பும் இல்லை. நான் ஒரு பொது மருத்துவராக (G.P.) மாறியிருக்க வேண்டியிருந்திருக்கும்; ஒரு பொது மருத்துவர் சாதாரணமான அந்தச் சூழலிலிருந்து வெளியேறி முன்னேறுவதற்கான வாய்ப்புகள் எவ்வளவு குறைவு என்பது உங்களுக்குத் தெரியுமல்லவா? ஆனால் ஆபிரகாம் அந்தப் பாதையிலிருந்து விலக நேர்ந்தது, அதனால் அந்த வேலை எனக்குக் கிடைத்தது. அதுதான் எனக்கு அந்த வாய்ப்பை அளித்தது."

"அது உண்மைதான் என்று நான் நினைக்கிறேன்." "அது வெறும் அதிர்ஷ்டம் தான். ஆபிரகாமிடம் ஏதோ ஒரு கோளாறு இருந்திருக்க வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன். பாவம், அவன் அடியோடு சீரழிந்துவிட்டான். அலெக்ஸாண்டிரியாவில் மருத்துவத் துறையில் ஏதோ ஒரு அற்பமான வேலையைச் செய்கிறான்—சுகாதார அதிகாரி அல்லது அது போன்ற ஏதோ ஒன்று. அவன் ஒரு விகாரமான வயதான கிரேக்கப் பெண்ணுடன் வாழ்வதாகவும், அவனுக்குக் கண்டமாலை நோயால் பாதிக்கப்பட்ட அரை டஜன் குழந்தைகள் இருப்பதாகவும் கேள்விப்பட்டேன். உண்மை என்னவென்றால், வெறும் புத்திசாலித்தனம் மட்டும் போதாது. முக்கியமானது குணம் தான். ஆபிரகாமிடம் அந்தக் குணம் இருக்கவில்லை."

குணமா? வெறும் அரை மணி நேரச் சிந்தனைக்குப் பிறகு, வேறொரு வாழ்க்கை முறையில் ஆழ்ந்த அர்த்தம் தென்பட்டதால், ஒரு வேலையைத் தூக்கியெறிவதற்குப் பெரிய மன உறுதி தேவைப்பட்டிருக்கும் என்றுதான் நான் நினைப்பேன். மேலும், அந்தத் திடீர் முடிவைப்பற்றி ஒருபோதும் வருத்தப்படாமல் இருப்பதற்கும் இன்னும் அதிக மன உறுதி தேவைப்பட்டிருக்கும். ஆனால் நான் எதுவும் சொல்லவில்லை; அலெக் கார்மைக்கேல் சிந்தனையுடன் தொடர்ந்தான்:

"ஆபிரகாம் செய்ததை நினைத்து நான் வருந்துவதாக நடிப்பது பாசாங்குத்தனமாக இருக்கும். சொல்லப்போனால், அதனால் நான் தான் பயனடைந்திருக்கிறேன்." அவன் புகைத்துக்கொண்டிருந்த நீண்ட 'கொரோனா' சுருட்டை நிதானமாக இழுத்து விட்டான். "ஆனால் இதில் எனக்கு நேரடித் தொடர்பு இல்லையென்றால், அந்த வீணடிப்பைப் பார்த்து நான் வருத்தப்பட்டிருப்பேன். ஒரு மனிதன் தன் வாழ்க்கையை இப்படிச் சீரழித்துக்கொள்வது மிகவும் மோசமான விஷயம்."

ஆபிரகாம் உண்மையில் தன் வாழ்க்கையைச் சீரழித்துக்கொண்டானா என்று நான் யோசித்தேன். தனக்குப் பிடித்ததைச் செய்வது, தனக்குப் பிடித்த சூழலில் வாழ்வது, மன அமைதியுடன் இருப்பது—இவை வாழ்க்கையைச் சீரழிப்பதா? அல்லது ஆண்டுக்கு பத்தாயிரம் வருமானம் மற்றும் அழகான மனைவியுடன் ஒரு சிறந்த அறுவை சிகிச்சை நிபுணராக இருப்பதுதான் வெற்றியா? இது வாழ்க்கைக்கு நாம் கொடுக்கும் அர்த்தம், சமூகத்தின் மீதான நமது கடமை மற்றும் தனிமனிதனின் விருப்பம் ஆகியவற்றைப் பொறுத்தது என்று நினைக்கிறேன். ஆனால் நான் மீண்டும் மௌனமாக இருந்தேன்; ஏனெனில், ஒரு 'நைட்' (Knight) பட்டதாரியுடன் வாதிட நான் யார்?