1.அவமானப்படுத்தப்பட்டவர்களும் காயம்பட்டவர்களும்* — — பகுதி ஒன்று. அத்தியாயம் I

 விக்கிமூலத்திலிருந்து (Wikisource) — ஒரு கட்டற்ற நூலகம்
< *அவமானப்படுத்தப்பட்டவர்களும் காயம்பட்டவர்களும்* (தாஸ்தோயெவ்ஸ்கி)
← பொருளடக்கம்    *அவமானப்படுத்தப்பட்டவர்களும் காயம்பட்டவர்களும்* — — பகுதி ஒன்று. அத்தியாயம் I
ஆசிரியர்: ஃபியோதோர் மிகைலோவிச் தாஸ்தோயெவ்ஸ்கி (1821–1881)    அத்தியாயம் II →
மூலம்: ரஷ்ய மெய்நிகர் நூலகம் (Russian Virtual Library) — 15 தொகுதிகள் கொண்ட படைப்புகளின் தொகுப்பு. "நௌகா" (NAUKA), லெனின்கிராட், 1989


அத்தியாயம் I

கடந்த ஆண்டு மார்ச் 22-ஆம் தேதி மாலை வேளையில், எனக்கு மிகவும் விசித்திரமான ஒரு சம்பவம் நிகழ்ந்தது. வாடகைக்கு ஒரு வீடு தேடி நாள் முழுவதும் நான் நகரைச் சுற்றி அலைந்து கொண்டிருந்தேன். நான் தங்கியிருந்த பழைய வீடு மிகவும் ஈரப்பதம் மிக்கதாக இருந்தது; அதனால் எனக்குக் கடுமையான இருமல் தொந்தரவு ஏற்படத் தொடங்கியிருந்தது. இலையுதிர் காலத்திலிருந்தே நான் வேறு வீட்டிற்கு மாற விரும்பியிருந்தாலும், வசந்த காலம் வரும் வரை அதைத் தள்ளிப்போட்டிருந்தேன். நாள் முழுவதும் தேடியும், கண்ணியமான அல்லது ஏற்றமான வீடு எதுவும் கிடைக்கவில்லை. ஒரு காரணம் என்னவென்றால், நான் ஒரு குறிப்பிட்ட வகையான வீட்டை விரும்பினேன்—அதாவது மற்ற வாடகைதாரர்களுடன் இடத்தைப் பகிர்ந்துகொள்ளாத தனி வீடு; மற்றொன்று, குறைந்தது ஒரு அறையாவது இருக்க வேண்டும், ஆனால் அது விசாலமானதாக இருக்க வேண்டும்; அதோடு இயல்பாகவே, வாடகை முடிந்தவரை குறைவாகவும் இருக்க வேண்டும். குறுகலான இடங்களில் வசிக்கும்போது, ​​ஒருவரின் சிந்தனைகளும்கூட குறுகிப்போவதை நான் கவனித்திருக்கிறேன். மேலும், எனது எதிர்காலக் கதைகளைப் பற்றிச் சிந்திக்கும்போதெல்லாம், அறைக்குள் அங்குமிங்கும் உலாவுவதை நான் வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தேன். சொல்லப்போனால், எனது படைப்புகளை உண்மையில் எழுதி முடிப்பதை விட, அவற்றைப் பற்றிச் சிந்திப்பதும், அவற்றை எப்படி எழுதப்போகிறேன் என்று கனவு காண்பதுமே எனக்கு அதிக மகிழ்ச்சியைத் தருவதாக இருந்தது—உண்மையைச் சொல்லவேண்டுமென்றால், இது சோம்பேறித்தனத்தால் அல்ல. அப்படியென்றால், அதற்குக் காரணம் என்னவாக இருக்கும்?

காலை முதலே எனக்கு உடல்நிலை சரியில்லை; சூரியன் மறையும் நேரத்திற்குள் நிலைமை மிகவும் மோசமாகிவிட்டது; ஏதோ ஒரு காய்ச்சல் என்னை ஆட்கொள்ளத் தொடங்கியது. அதோடு, நாள் முழுவதும் அலைந்து திரிந்ததால் மிகுந்த சோர்வும் அடைந்திருந்தேன். மாலை வேளையில், இருள் சூழத் தொடங்கிய அந்த நேரத்தில், நான் வோஸ்னெசென்ஸ்கி ப்ராஸ்பெக்ட் (Voznesensky Prospect) வீதியில் நடந்து கொண்டிருந்தேன். செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் மார்ச் மாதத்துச் சூரியனை—குறிப்பாகச் சூரிய அஸ்தமனத்தை—நான் மிகவும் விரும்புவேன்; அதுவும் தெளிவான, பனி படர்ந்த மாலை வேளையாக இருந்தால் இன்னும் சிறப்பு. திடீரென அந்த வீதி முழுவதும் பிரகாசமான ஒளியில் குளித்து ஜொலிக்கும். வீடுகள் அனைத்தும் ஒரே நேரத்தில் மின்னும். சாம்பல், மஞ்சள் மற்றும் சேறு கலந்த பச்சை நிறங்களில் இருந்த அந்த வீடுகளின் தோற்றத்திலிருந்து, அந்த ஒரு கணத்திற்கு மந்தமான அல்லது இருண்ட தன்மை மறைந்துவிடும்; மனம் தெளிவடைந்தது போலவும், சட்டென்று ஒரு விழிப்புணர்வு ஏற்பட்டது போலவும்—யாரோ முழங்கையால் மெல்லத் தட்டியது போலவும்—ஒரு உணர்வு. ஒரு புதிய பார்வை, புதிய சிந்தனைகள்... ஒரு சிறு சூரியக் கதிர் ஒரு மனிதனின் ஆன்மாவில் எத்தகைய மாற்றத்தை ஏற்படுத்துகிறது என்பது வியக்கத்தக்கது!

ஆனால் அந்தச் சூரியக் கதிர் மறைந்தது; பனிப்பொழிவு தீவிரமடைந்து என் மூக்கைக் கடிக்கத் தொடங்கியது; அந்திப் பொழுது இருளத் தொடங்கியது; கடைகளின் ஜன்னல்களில் எரிவாயு விளக்குகள் பிரகாசிக்கத் தொடங்கின. 'மில்லர்' இனிப்புக் கடையை நெருங்கியபோது, ​​நான் திடீரென அங்கேயே நின்றேன்; ஏதோ அசாதாரணமான ஒன்று எனக்கு நிகழப்போவதை உணர்ந்தது போலத் தெருவின் மறுபக்கத்தை உற்று நோக்கினேன்—அதே கணத்தில், எதிர்ப்புறத்தில் ஒரு முதியவரையும் அவரது நாயையும் கண்டேன். என் இதயம் ஒருவித விரும்பத்தகாத உணர்வால் சுருங்கியது எனக்கு இன்றும் தெளிவாக நினைவிருக்கிறது; ஆனால் அந்த உணர்வின் தன்மையை என்னால் துல்லியமாக வரையறுக்க முடியவில்லை.

நான் ஒரு மர்மவாதியோ அல்லது ஆன்மீகவாதியோ அல்ல; முன் உணர்வுகள் அல்லது ஜோதிடம் போன்றவற்றில் எனக்கு அதிக நம்பிக்கை இல்லை; இருப்பினும், மற்றவர்களைப் போலவே, என் வாழ்விலும் விவரிக்க முடியாத சில சம்பவங்களை நானும் சந்தித்திருக்கிறேன். அந்த முதியவரையே எடுத்துக்கொள்வோம்: அவரை அப்போது சந்தித்தபோது, ​​ஏன் எனக்குள் அந்த மாலையிலேயே ஏதோ அசாதாரணமான ஒன்று நடக்கப்போகிறது என்ற உணர்வு சட்டென்று தோன்றியது? மறுபுறம், நான் உடல்நலக்குறைவுடன் இருந்தேன்; நோயினால் ஏற்படும் உணர்வுகள் பெரும்பாலும் ஏமாற்றக்கூடியவை.

மெதுவான, தளர்வான நடையுடன்—கால்களை மடக்காமலே குச்சிகளைப் போல நகர்த்தி—கூனல் விழுந்த நிலையில், நடைபாதை கற்களில் தன் கைத்தடியை மெல்லத் தட்டியபடி அந்த முதியவர் இனிப்புக் கடையை நோக்கி வந்து கொண்டிருந்தார். என் வாழ்நாளில் அத்தகைய விசித்திரமான, அபத்தமான ஒரு உருவத்தை நான் சந்தித்ததே இல்லை. இந்தச் சந்திப்பிற்கு முன்பே—மில்லர் கடையின் அருகே நாங்கள் எப்போதாவது நேருக்கு நேர் சந்திக்கும்போதெல்லாம்—அவர் எனக்குள் ஒருவித வேதனையான অস্বஸ்தியை (அமைதியின்மையை) ஏற்படுத்தியிருந்தார். அவரது உயர்ந்த உருவம், கூன் விழுந்த முதுகு, மற்றும் மரணத்தின் சாயல் கொண்ட எண்பது வயது முதிர்ந்த முகம்; தையல் பிரிந்து கிழிந்துபோகும் நிலையில் இருந்த அவரது பழைய கோட்; வழுக்கைத் தலையை மறைத்திருந்த, இருபது ஆண்டுகள் பழமையான, சிதைந்த வட்ட வடிவத் தொப்பி—அந்தத் தொப்பிக்கு அடியில் கழுத்தின் பின்புறத்தில் மட்டும் எஞ்சியிருந்த மஞ்சள் கலந்த வெள்ளை நிற முடிக்குவியல்; மற்றும் அவரது அசைவுகள்—ஏதோ ஒரு சுருள் வில்லால் இயக்கப்படுவது போல விசித்திரமான, அர்த்தமற்ற விதத்தில் அமைந்திருந்தன—இவை அனைத்தும் அவரை முதன்முறையாகச் சந்திக்கும் எவரையும் இயல்பாகவே ஈர்த்தன அல்லது திகைக்க வைத்தன. மிகவும் வயதான, தளர்ந்துபோன அந்த முதியவர் தனியாகவும், துணையின்றியும் காணப்பட்டது விசித்திரமாக இருந்தது; அதிலும் குறிப்பாக, தன் பராமரிப்பாளர்களிடமிருந்து தப்பி ஓடிய ஒரு பைத்தியக்காரரைப் போல அவர் தோற்றமளித்தது இன்னும் விசித்திரமாகத் தோன்றியது. அவரது அதீத மெலிவு என்னை மிகவும் பாதித்தது: அவர் உடலில் சதைப்பற்றே இல்லை என்று சொல்லலாம்; எலும்புகளின் மீது வெறும் தோல் மட்டுமே ஒட்டவைக்கப்பட்டது போல அவர் இருந்தார். அடர் நீல நிறக் குழிகளுக்குள் அமைந்திருந்த அவரது பெரிய, மந்தமான கண்கள் எப்போதும் நேராகவே பார்த்துக் கொண்டிருந்தன; ஒருபோதும் பக்கவாட்டில் திரும்பவில்லை—மேலும், நான் உறுதியாகச் சொல்கிறேன்—அவை எதையும் பார்ப்பதாகவே தெரியவில்லை. அவர் உங்களைப் பார்க்கும்போதும் சரி, உங்கள் திசையை நோக்கி நடந்து வரும்போதும் சரி, அவருக்கு முன்னால் வெறும் வெற்று வெளி மட்டுமே இருப்பது போலத்தான் அவர் நடந்துகொள்வார். இதை நான் பலமுறை கவனித்திருக்கிறேன். அவர் சமீபத்தில்தான் 'மில்லர்ஸ்' (Miller’s) கடைக்கு வரத் தொடங்கியிருந்தார்—எங்கிருந்தோ வருவார், எப்போதும் தன் நாயுடன் வருவார். அந்தக் கேக் கடையின் வாடிக்கையாளர்கள் யாரும் அவரிடம் பேசத் துணியவில்லை; அவரும் அவர்களில் யாருடனும் ஒருபோதும் உரையாடலைத் தொடங்கியதில்லை.

"அவர் ஏன் சிரமப்பட்டுக்கொண்டு 'மில்லர்ஸ்' கடைக்கு வருகிறார்? அங்கே அவருக்கு என்ன வேலை?" என்று நான் தெருவின் மறுபுறம் நின்றுகொண்டு யோசித்தேன்; அதே சமயம், அவரை உற்றுநோக்கும் எண்ணம் என்னை அறியாமலே என்னுள் வலுவாக எழுந்தது. உடல்நலக்குறைவு மற்றும் சோர்வினால் உண்டான ஒருவித எரிச்சல் உணர்வு எனக்குள் மேலோங்கத் தொடங்கியது. "அவர் எதைப் பற்றி யோசித்துக்கொண்டிருக்கிறார்?" என்று எனக்குள்ளேயே கேட்டுக்கொண்டேன். "அவர் மனதில் என்ன ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது? இனிமேல் அவர் எதைப் பற்றியாவது சிந்திக்கிறாரா? அவரது முகம் எந்த உணர்ச்சியையும் வெளிப்படுத்தாமல், உயிரற்றதாக இருக்கிறது." மேலும், அந்தச் பரிதாபகரமான நாய் அவருக்கு எங்கிருந்து கிடைத்தது? அது அவரை விட்டு ஒருபோதும் விலகுவதே இல்லை—அவர்கள் இருவரும் பிரிக்க முடியாத ஒரே உயிரினமாக இருப்பது போலத் தோன்றியது—அது பார்ப்பதற்கு அவரைப் போலவே இருந்தது.

அந்தப் பரிதாபகரமான நாய்க்கும் எண்பது வயது இருக்கும் என்று தோன்றியது; ஆம், அப்படித்தான் இருந்திருக்க வேண்டும். முதலாவதாக, எந்தவொரு நாய்க்கும் இருக்கக்கூடிய இயல்பான ஆயுட்காலத்தை விட அது மிகவும் வயதானதாகத் தெரிந்தது; இரண்டாவதாக, அதை முதன்முதலில் பார்த்தபோதே, என் மனதில் ஏன் அந்த எண்ணம் உடனடியாகத் தோன்றியது என்றால்......அந்த நாய் மற்ற நாய்களைப் போன்றதல்ல; அது ஒரு அசாதாரணமான நாய்; அதில் ஏதோ ஒரு விசித்திரமான, மாயாஜாலத் தன்மை இருக்க வேண்டும்; அது ஒருவேளை நாய் வடிவில் வந்த 'மெஃபிஸ்டோஃபெலஸ்' (Mephistopheles) ஆகக்கூட இருக்கலாம்[1]; மேலும் அதன் விதி அதன் எஜமானரின் விதியுடன் ஏதோ ஒரு மர்மமான, அறியப்படாத பிணைப்பால் இணைக்கப்பட்டிருந்தது. அதைப் பார்த்தாலே, அது கடைசியாக உணவு உண்டு இருபது ஆண்டுகள் ஆகியிருக்கும் என்பதை நீங்கள் உடனடியாக ஒப்புக்கொண்டிருப்பீர்கள். அது ஒரு எலும்புக்கூட்டைப் போல—அல்லது இன்னும் சரியாகச் சொன்னால், அதன் எஜமானரைப் போலவே—மிகவும் மெலிந்து காணப்பட்டது. அதன் வால் உட்பட உடலின் பெரும்பாலான ரோமங்கள் உதிர்ந்துவிட்டிருந்தன; அந்த வால் ஒரு குச்சியைப் போலத் தொங்கிக்கொண்டிருந்ததுடன், எப்போதும் அதன் கால்களுக்கு இடையில் இறுக்கமாகச் செருகப்பட்டிருந்தது. நீண்ட காதுகளைக் கொண்ட அதன் தலை சோகமாகத் தொங்கியது. என் வாழ்நாளில் அவ்வளவு அருவருப்பான ஒரு நாயை நான் பார்த்ததே இல்லை. அவர்கள் இருவரும் தெருவில் நடந்து செல்லும்போது—எஜமானர் முன்னால் செல்ல, நாய் அவருக்கு மிக அருகில் பின்னால் வர—அதன் மூக்கு அவரது கோட்டின் விளிம்பைத் தொட்டபடியே இருக்கும்; அது கோட்டுடன் ஒட்டவைக்கப்பட்டது போலத் தோன்றும். அவர்களின் நடையும் தோற்றமும் ஒவ்வொரு அடியிலும் இதைத்தான் பறைசாற்றுவது போல் இருந்தது:

நாங்கள் வயதானவர்கள், மிகவும் வயதானவர்கள்—கடவுளே, எங்களுக்கு எவ்வளவு வயதாகிவிட்டது!

அந்த முதியவரும் நாயும், கவார்னி (Gavarni) ஓவியங்கள் வரைந்த ஹாஃப்மேனின் (Hoffmann) புத்தகப் பக்கங்களிலிருந்து ஏதோ ஒரு வகையில் வெளியே வந்து, அந்தப் பதிப்பிற்கான நடமாடும் விளம்பரங்களாக உலகைச் சுற்றி வருவது போல் எனக்கு ஒருமுறை தோன்றியது நினைவிருக்கிறது. நான் தெருவைக் கடந்து, அந்த முதியவரைப் பின்தொடர்ந்து இனிப்புக்கடைக்குள் சென்றேன்.

கடைக்குள் அந்த முதியவர் மிகவும் விசித்திரமான முறையில் நடந்துகொள்வார்; சொல்லப்போனால், கவுண்டருக்குப் பின்னால் நின்றுகொண்டிருந்த மில்லர் (Miller), அந்த அழைப்பற்ற விருந்தினர் உள்ளே வரும்போதெல்லாம் அதிருப்தியுடன் முகத்தைச் சுளிக்கத் தொடங்கியிருந்தார். ஒரு விஷயம் என்னவென்றால், அந்த விசித்திரமான விருந்தினர் எதையும் ஒருபோதும் கேட்பதில்லை. அவர் நேராக அடுப்புக்கு அருகில் உள்ள மூலைக்குச் சென்று ஒரு நாற்காலியில் அமர்ந்துவிடுவார். அடுப்புக்கு அருகிலுள்ள அந்த இடம் ஏற்கனவே யாராவது ஒருவரால் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டிருந்தால், அவர் அந்த நபரை எதிர்கொண்டு சிறிது நேரம் வெறுமையான திகைப்புடன் நிற்பார்; பின்னர் குழப்பமடைந்த முகத்துடன் ஜன்னலுக்கு அருகிலுள்ள மற்றொரு மூலைக்குச் செல்வார். அங்கே, ஒரு நாற்காலியைத் தேர்ந்தெடுத்து மெதுவாக அமர்ந்து, தனது தொப்பையைக் கழற்றி தனக்கு அருகில் தரையில் வைப்பார்; தொப்பிக்கு அருகில் தனது கைத்தடியை வைப்பார்; பிறகு, பின்னால் சாய்ந்து அமர்ந்து, மூன்று அல்லது நான்கு மணி நேரம் அசையாமல் இருப்பார். அவர் ஒருபோதும் செய்தித்தாளைக் கையில் எடுப்பதோ அல்லது ஒரு வார்த்தையோ அல்லது ஒரு சத்தமோ எழுப்புவதோ இல்லை; அவர் கண்களை அகல விரித்து நேராகப் பார்த்தபடி அமர்ந்திருப்பார்; ஆனால் அந்தப் பார்வையில் உயிரோட்டமோ சுறுசுறுப்போ துளியும் இருக்காது. அவரைச் சுற்றியுள்ள எதையும் அவர் பார்ப்பதோ கேட்பதோ இல்லை என்று உறுதியாகச் சொல்லும் அளவுக்கு அந்தப் பார்வை மந்தமாக இருக்கும். அந்த நாயும் அதே இடத்தில் இரண்டு மூன்று முறை சுற்றிய பிறகு, ஒருவிதச் சோர்வுடனும் மனவருத்தத்துடனும் அவர் காலடியில் படுத்துக்கொள்ளும்; தன் முகத்தை அவருடைய பூட்ஸ் காலணிகளுக்கு இடையே நுழைத்துக்கொண்டு, ஒரு பெருமூச்சு விட்டு, தரையில் முழு நீளத்திற்குப் படுத்துக்கொண்டு, அந்த மாலைப் பொழுது முழுவதும் அசையாமல் கிடக்கும்—பார்ப்பதற்கு அது செத்துப்போனது போலத் தோன்றும். பகல் முழுவதும் அந்த இரு உயிரினங்களும் எங்கோ இறந்து கிடந்துவிட்டு, சூரியன் மறைந்ததும் திடீரென உயிர் பெற்று, மில்லரின் இனிப்புக் கடைக்கு நடந்து வந்து, வேறு யாருக்கும் தெரியாத ஏதோ ஒரு மர்மமான கடமையை நிறைவேற்றுவது போலத் தோன்றும். மூன்று அல்லது நான்கு மணி நேரம் அங்கு அமர்ந்திருந்த பிறகு, அந்த முதியவர் எழுந்து, தன் தொப்பியை எடுத்துக்கொண்டு வீட்டுக்குக் கிளம்புவார். நாயும் எழுந்து, வாலைச் சுருட்டி, தலையைக் குனிந்தபடி, அதே மெதுவான வேகத்தில் அவரை இயந்திரத்தனமாகப் பின்தொடரும். காலப்போக்கில், அந்தக் கடைக்கு வருபவர்கள் அந்த முதியவரை ஒருவித அருவருப்புடன் பார்த்ததால், அவருக்கு அருகில் அமர்வதைக் கூடத் தவிர்த்து, அவரை விட்டு விலகியே இருக்கத் தொடங்கினர். ஆனால், அவர் இதையெல்லாம் கவனிக்கவே இல்லை.

அந்த இனிப்புக் கடைக்கு வருபவர்கள் பெரும்பாலும் ஜெர்மானியர்களாகவே இருந்தனர். வோஸ்னெசென்ஸ்கி ப்ராஸ்பெக்ட் (Voznesensky Prospect) பகுதியின் பல இடங்களிலிருந்தும் அவர்கள் இங்கு கூடுவார்கள்—பல்வேறு கடைகளின் உரிமையாளர்கள்: பூட்டு செய்பவர்கள், ரொட்டி சுடுபவர்கள், துணிக்குச் சாயம் பூசுபவர்கள், தொப்பி செய்பவர்கள், சேணம் செய்பவர்கள் என அனைவரும் ஜெர்மானியப் பாணியிலான குடும்பத் தலைவர்களாகத் திகழ்ந்தனர். மில்லரின் கடையில் பொதுவாகவே ஒரு குடும்பத் தலைவருக்குரிய கண்ணியமான சூழல் நிலவியது. உரிமையாளர் தனக்குத் தெரிந்த வாடிக்கையாளர்களை அணுகி அவர்கள் மேஜையில் அமர்வார்; அப்போது கணிசமான அளவு 'பஞ்ச்' (punch) பானம் அருந்தப்படும். உரிமையாளரின் நாய்களும் சிறு குழந்தைகளும் சில சமயங்களில் வாடிக்கையாளர்களிடம் வருவார்கள்; வாடிக்கையாளர்களும் அவற்றைத் தடவிக் கொடுத்து மகிழ்வார்கள். எல்லோருக்கும் ஒருவரையொருவர் தெரியும், அவர்களுக்குள் பரஸ்பர மரியாதையும் இருந்தது. வாடிக்கையாளர்கள் ஜெர்மானியச் செய்தித்தாள்களைப் படிப்பதில் மூழ்கியிருக்கும்போது, ​​உரிமையாளரின் வசிப்பிடத்திலிருந்து 'அகஸ்டின்' (Augustin) வால்ட்ஸ் இசை ஒலிக்கும்; வெள்ளை நிறச் சுருள் முடியுடன் பார்ப்பதற்கு ஒரு வெள்ளை எலியைப் போலத் தோற்றமளிக்கும் அவரது மூத்த மகள்—ஒரு சிறு ஜெர்மானியப் பெண்—சத்தம் எழுப்பும் பியானோவில் அந்த இசையை வாசிப்பாள். அந்த வால்ட்ஸ் இசை எப்போதும் நல்ல வரவேற்பைப் பெறும். அவர் சந்தா செலுத்தி வாங்கும் ரஷ்ய இதழ்களைப் படிப்பதற்காக, ஒவ்வொரு மாதத்தின் முதல் சில நாட்களிலும் நான் மில்லரின் கடைக்குச் செல்வது வழக்கம். அந்தப் பேஸ்ட்ரி கடைக்குள் நுழைந்தபோது, ​​அந்த முதியவர் முன்பைப் போலவே ஜன்னல் ஓரத்தில் அமர்ந்திருப்பதையும், அவரது நாய் அவர் காலடியில் நீண்டு படுத்திருப்பதையும் கண்டேன். நான் அமைதியாக ஒரு மூலையில் அமர்ந்து எனக்குள்ளேயே கேட்டுக்கொண்டேன்: "இங்கே எனக்கு எந்த வேலையும் இல்லாத நிலையில்—உடல்நலக்குறைவுடன் இருக்கும் நான், உண்மையில் வீட்டிற்கு விரைந்து சென்று தேநீர் அருந்திவிட்டுப் படுக்கைக்குச் சென்றிருக்க வேண்டிய நிலையில்—ஏன் இங்கே வந்தேன்? இந்த முதியவரைப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பதற்காகவா நான் இங்கே இருக்கிறேன்?" எனக்குள் ஒருவித எரிச்சல் உணர்வு எழுந்தது. "அவரைப் பற்றி எனக்கு என்ன கவலை?" என்று நான் நினைத்தேன்; தெருவில் அவரைப் பார்த்தபோது எனக்குள் ஏற்பட்ட விசித்திரமான, உறுத்தலான உணர்வை அப்போது நினைவுகூர்ந்தேன். "மேலும், சலிப்பூட்டும் இந்த ஜெர்மானியர்களைப் பற்றி எனக்கு என்ன கவலை? இந்த விசித்திரமான மனநிலைக்குக் காரணம் என்ன?" "அற்பமான விஷயங்களுக்காக ஏற்படும் இந்த மலிவான பதற்றத்தின் அர்த்தம் என்ன? இது சமீபகாலமாக என்னிடம் காணப்படுகிறது; நான் வாழ்வதையும் வாழ்க்கையைத் தெளிவாகப் பார்ப்பதையும் இது தடுக்கிறது—எனது சமீபத்திய குறுநாவலைக் கடுமையாக விமர்சித்த ஒரு சிந்தனையாளர் சுட்டிக்காட்டிய விஷயமும் இதுதானே?" இருப்பினும், இவ்வளவு சிந்தனைகளுக்கும் புலம்பல்களுக்கும் மத்தியிலும் நான் அங்கேயே தங்கிவிட்டேன்; இதற்கிடையில், உடல்நலக்குறைவு என்னை மேலும் ஆட்கொண்டது, இறுதியில் அங்கிருந்து கிளம்பவே எனக்கு விருப்பமில்லாமல் போனது......அந்த இதமான அறை. நான் ஃபிராங்க்ஃபர்ட் நகரத்துச் செய்தித்தாள் ஒன்றை எடுத்து இரண்டு வரிகளைப் படித்தேன்; பிறகு அப்படியே தூங்கிவிட்டேன். அங்கிருந்த ஜெர்மானியர்கள் என்னைத் தொந்தரவு செய்யவில்லை. அவர்கள் வாசிப்பதிலும் புகைப்பதிலும் மும்முரமாக இருந்தனர்; அவ்வப்போது—சுமார் அரை மணி நேரத்திற்கு ஒருமுறை—ஃபிராங்க்ஃபர்ட் செய்திகள் அல்லது புகழ்பெற்ற ஜெர்மானிய நகைச்சுவையாளர் சாஃபிரின்[4] நகைச்சுவை அல்லது கூர்மையான கருத்துகள் பற்றித் தாழ்ந்த குரலில், துண்டு துண்டான வாக்கியங்களில் பேசிக்கொண்டனர்; பின்னர், இரட்டிப்பான தேசியப் பெருமிதத்துடன் மீண்டும் தங்கள் வாசிப்பில் மூழ்கிவிடுவார்கள்.

சுமார் அரை மணி நேரம் தூங்கிய பிறகு, உடல் அதிரும் வகையிலான ஒரு நடுக்கத்துடன் விழித்தேன். உண்மையில் நான் வீட்டிற்குச் சென்றிருக்க வேண்டும். ஆனால் அந்தத் தருணத்தில், அறையில் நிகழ்ந்த ஒரு அமைதியான காட்சி என்னை மீண்டும் அங்கேயே நிற்க வைத்தது. அந்த முதியவர் நாற்காலியில் அமர்ந்ததும், ஒரு குறிப்பிட்ட புள்ளியில் தன் பார்வையை நிலைநிறுத்திவிட்டு, அன்று மாலை முழுவதும் அதை வேறு எதன் மீதும் திருப்பமாட்டார் என்பதை நான் முன்பே குறிப்பிட்டிருந்தேன். அந்தப் பார்வை என் மீதும் விழுந்திருக்கிறது—எதையும் பார்க்காத, அதே சமயம் அசைக்க முடியாத பிடிவாதமான பார்வை அது; அந்த உணர்வு மிகவும் விரும்பத்தகாதது, சொல்லப்போனால் தாங்கிக்கொள்ள முடியாதது; அதனால் நான் வழக்கமாக எவ்வளவு விரைவாக முடியுமோ அவ்வளவு விரைவாக வேறு இருக்கைக்கு மாறிவிடுவேன். அந்தத் தருணத்தில், முதியவரின் பார்வை ஒரு சிறிய, வட்டமான, மிகவும் நேர்த்தியான தோற்றமளிக்கும் ஜெர்மானியர் மீது விழுந்திருந்தது; அவர் விறைப்பான, அதிக 'ஸ்டார்ச்' (starch) பூசப்பட்ட காலர் அணிந்திருந்தார், முகம் வழக்கத்திற்கு மாறாகச் சிவந்து காணப்பட்டது. அவர் ஒரு வெளியூர்வாசி—ரிகா (Riga) நகரைச் சேர்ந்த ஆடம் இவானிச் ஷூல்ட்ஸ் (Adam Ivanych Schultz) என்ற வணிகர் (இதை நான் பின்னர் அறிந்துகொண்டேன்); அவர் மில்லரின் பழைய நண்பர், ஆனால் அந்த முதியவரையோ அல்லது அங்கு வழக்கமாக வருபவர்களில் பலரையோ அவருக்கு அப்போது தெரியாது. *டோர்ஃபார்பியர்* (Dorfbarbier)[5] இதழை மகிழ்ச்சியுடன் வாசித்துக்கொண்டே 'பஞ்ச்' (punch) பானத்தை அருந்திக்கொண்டிருந்த அவர், திடீரென்று நிமிர்ந்து பார்த்தபோது, ​​முதியவர் தன் மீது நிலைத்த பார்வையுடன் இருப்பதை கவனித்தார். அது அவரைச் சங்கடப்படுத்தியது. ஆடம் இவானிச் எளிதில் கோபப்படக்கூடியவர்; மற்ற எல்லா "கண்ணியமான" ஜெர்மானியர்களைப் போலவே அவரும் தன் கௌரவ விஷயத்தில் மிகவும் உணர்ச்சிவசப்படக்கூடியவர். இவ்வளவு உன்னிப்பாகவும், எந்தவித நாகரிகமும் இல்லாமலும் தன்னை உற்றுநோக்குவதை அவர் விசித்திரமாகவும் அவமானகரமாகவும் கருதினார். அடக்கி வைக்கப்பட்ட கோபத்துடன், அந்த நாகரிகமற்ற பார்வையாளரிடமிருந்து தன் பார்வையை விலக்கிக்கொண்டு, ஏதோ முணுமுணுத்தபடி, அமைதியாகத் தன் செய்தித்தாள் மறைவில் ஒளிந்துகொண்டார். ஆனாலும் அவரால் நீண்ட நேரம் அப்படி இருக்க முடியவில்லை; இரண்டு நிமிடங்களுக்குப் பிறகு, செய்தித்தாள் மறைவிலிருந்து சந்தேகத்துடன் எட்டிப் பார்த்தார்—அப்போதும் அதே விடாப்பிடியான பார்வை, அதே உணர்ச்சியற்ற உற்றுநோக்கல் அவரை எதிர்கொண்டது. இப்போதும் ஆடம் இவானிச் மௌனம் காத்தார். ஆனால் அதே சம்பவம் மூன்றாவது முறையாக நடந்தபோது, ​​அவர் ஆத்திரமடைந்தார்; அத்தகைய கண்ணியமான பொதுமக்கள் முன்னிலையில்—தன்னை அந்தச் சிறந்த நகரமான ரீகாவின் (Riga) பிரதிநிதியாகவே அவர் கருதினார்—தனது கௌரவத்தைக் காப்பதும், நகரத்தின் புகழுக்குக் களங்கம் விளைவிக்காமல் இருப்பதும் தனது கடமை என்று அவர் உணர்ந்தார். பொறுமையின்மையுடன் அந்தச் செய்தித்தாளையும் அதனுடன் இணைக்கப்பட்டிருந்த குச்சியையும் மேஜையின் மீது பலமாகத் தட்டி வீசினார்; பின்னர், மதுவின் போதையாலும் காயப்பட்ட தன்மானத்தாலும் முகம் சிவந்துபோக, கடும் கோபத்துடன் அந்த எரிச்சலூட்டும் முதியவரைத் தனது சிறிய, சிவந்த கண்களால் உற்று நோக்கினார். அந்த ஜெர்மானியரும் அவருக்கு எதிரான முதியவரும் தங்கள் பார்வையின் காந்த சக்தியால் ஒருவரையொருவர் வீழ்த்த முயல்வது போலவும், யார் முதலில் தடுமாறிப் பார்வையை விலக்கப்போகிறார்கள் என்று பார்ப்பதற்காகக் காத்திருப்பது போலவும் தோன்றியது. குச்சி விழுந்த சத்தமும் ஆடம் இவானிச்சின் (Adam Ivanych) அந்தத் தீவிரமான பாவனையும் அறையில் இருந்த அனைவரின் கவனத்தையும் ஈர்த்தன. மக்கள் உடனடியாகத் தாங்கள் செய்து கொண்டிருந்த வேலைகளை நிறுத்திவிட்டு, அந்த இருவரையும் தீவிரமான, அமைதியான ஆர்வத்துடன் உற்று நோக்கினர். அந்தச் சூழல் மிகவும் வேடிக்கையானதாக மாறிக் கொண்டிருந்தது. ஆயினும், சவாலான பார்வையைக் கொண்ட அந்தச் சிறிய, முகம் சிவந்த ஆடம் இவானிச்சின் பார்வையின் காந்த சக்தி முற்றிலும் வீணானது. தன்னைச் சுற்றியுள்ள எதையும் பொருட்படுத்தாத அந்த முதியவர், கோபத்தின் உச்சியில் இருந்த ஹெர் ஷுல்ட்ஸை (Herr Schultz) நேராக உற்று நோக்கிக்கொண்டே இருந்தார்; தான் அனைவரின் கவனத்தையும் ஈர்த்திருக்கும் விஷயத்தைக் கூட அவர் அறியாதது போல—அவரது தலை பூமியில் இல்லாமல் நிலவில் இருப்பது போல—அவர் நடந்துகொண்டார். இறுதியில் ஆடம் இவானிச்சின் பொறுமை எல்லை மீறியது, அவர் வெடித்துச் சிதறினார்.

"ஏன் என்னை இவ்வளவு உற்றுப் பார்க்கிறீர்கள்?" — என்று அவர் ஜெர்மன் மொழியில், கடுமையான, கூர்மையான குரலிலும் அச்சுறுத்தும் பாவனையிலும் கத்தினார்.

ஆனால் அவருக்கு எதிரான அந்த முதியவர், அந்தக் கேள்வியைப் புரிந்துகொள்ளாதது போலவோ அல்லது கேட்காதது போலவோ அமைதியாகவே இருந்தார். ஆடம் இவானிச் ரஷ்ய மொழியில் பேச முடிவு செய்தார்.

— நான் உங்களைக் கேட்கிறேன்: ஏன் என்னை இவ்வளவு உற்றுப் பார்க்கிறீர்கள்? — என்று அவர் இரட்டிப்பு ஆத்திரத்துடன் கத்தினார். — அரசவையில் எனக்கு நல்ல அறிமுகம் உண்டு, ஆனால் அரசவையில் உங்களை யாருக்கும் தெரியாது! — என்று கூறியவாறே அவர் நாற்காலியிலிருந்து சட்டென்று எழுந்து நின்றார்.

ஆனால் அந்த முதியவர் சற்றும் அசையவில்லை. ஜெர்மானியர்களிடையே அதிருப்தி கலந்த முணுமுணுப்பு எழுந்தது. சத்தம் கேட்டு மில்லரே (Miller) அறைக்குள் நுழைந்தார். சூழ்நிலையைப் புரிந்துகொண்ட அவர், அந்த முதியவருக்குக் காது கேட்காது என்று நினைத்து, அவரது காதுக்கு அருகில் குனிந்து பேசினார்.

— ஹெர் ஷுல்ட்ஸ் உங்களை இவ்வளவு உற்றுப் பார்க்க வேண்டாம் என்று கேட்டுக்கொண்டார், — என்று அந்தப் புரிந்துகொள்ள முடியாத பார்வையாளரை உற்றுப் பார்த்தவாறே அவர் முடிந்தவரை உரத்த குரலில் கூறினார். அந்த முதியவர் இயந்திரகதியாக மில்லரைப் பார்த்தார்; அப்போதுவரை உணர்ச்சியற்றிருந்த அவர் முகத்தில், திடீரென ஏதோ ஒரு கலக்கமான சிந்தனையும் தவிப்பும் வெளிப்பட்டன. அவர் பரபரப்புடன் செயல்படத் தொடங்கினார்; முனகிக்கொண்டே குனிந்து தன் தொப்பியை எடுத்தார், அதையும் தன் கைத்தடியையும் அவசரமாகப் பற்றிக்கொண்டு நாற்காலியை விட்டு எழுந்தார். தவறுதலாக அமர்ந்திருந்த இடத்திலிருந்து விரட்டப்படும் ஒரு ஏழையின் அவமான உணர்வு கலந்த, பரிதாபகரமான புன்னகையுடன் அறையை விட்டு வெளியேறத் தயாரானார். அந்த ஏழை, பலவீனமான முதியவரின் பணிவான, அடக்கமான அவசரத்தில் நெஞ்சை உருக்கும் ஏதோ ஒன்று—மனதையே உலுக்கும் ஒரு விஷயம்—இருந்தது; அதைக் கண்டதும் ஆடம் இவானிச் உட்பட அங்கிருந்த அனைவரும் அந்த விஷயத்தைப் பற்றிய தங்கள் கண்ணோட்டத்தை உடனடியாக மாற்றிக்கொண்டனர். அந்த முதியவர் யாரையும் புண்படுத்தும் இயல்புடையவர் அல்ல என்பது மட்டுமல்லாமல், ஒரு பிச்சைக்காரனைப் போல எவ்விடத்திலிருந்தும் விரட்டப்படக்கூடியவர் என்பதை அவரே நன்கு உணர்ந்திருந்தார் என்பதும் தெளிவாகத் தெரிந்தது. மில்லர் ஒரு கனிவான, இரக்கமுள்ள மனிதர்.

"வேண்டாம், வேண்டாம்," என்று கூறியவாறே அவர் அந்த முதியவரின் தோளைத் தட்டிக் கொடுத்துத் தேற்றினார், "உட்காருங்கள்! ஆனால் ஹெர் ஷுல்ஸ் (Herr Schulz) ஒரு விஷயத்தைக் குறிப்பாகக் கேட்டுக்கொண்டார்—அதாவது நீங்கள் அவரைப் பற்றிக் கவலைப்படவோ அல்லது அவருக்குச் சிறப்பு கவனம் செலுத்தவோ தேவையில்லை. அரசவையில் அவர் நன்கு அறியப்பட்டவர்."

ஆனால் அந்த ஏழை மனிதருக்கு அப்போதும் அது புரியவில்லை; அவர் முன்பை விட அதிகக் குழப்பமடைந்தார். தன் தொப்பியிலிருந்து கீழே விழுந்திருந்த பழைய, நீல நிற, கிழிந்த கைக்குட்டையை எடுக்கக் குனிந்தார், பிறகு......தரையிலே அசையாமல் படுத்திருந்த தன் நாயைத் தேடினார்—அது தன் முன்னங்கால்களால் முகத்தை மூடிக்கொண்டு ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருப்பது போல் தோன்றியது.

"அஸோர்கா, அஸோர்கா!" என்று தள்ளாடும் முதுமையின் குரலில் முணுமுணுத்தார். "அஸோர்கா!"

அஸோர்கா அசையவில்லை.

"அஸோர்கா, அஸோர்கா!" என்று அந்த முதியவர் பரிதாபகரமான குரலில் மீண்டும் அழைத்தபடி, தன் கைத்தடியால் நாயைத் தட்டிப் பார்த்தார்; ஆனால் அந்த விலங்கு அதே நிலையில் இருந்தது.

அவர் கையிலிருந்து கைத்தடி நழுவி விழுந்தது. அவர் குனிந்து, இரு முழங்கால்களையும் தரையில் ஊன்றி அமர்ந்து, தன் இரு கைகளாலும் அஸோர்காவின் முகத்தை உயர்த்தினார். பாவம் அஸோர்கா! அது இறந்துவிட்டிருந்தது. தன் எஜமானரின் காலடியில் அது அமைதியாக உயிர் துறந்திருந்தது—ஒருவேளை முதுமை காரணமாகவோ அல்லது பசி காரணமாகவோ இருக்கலாம். அஸோர்கா இறந்துவிட்டதை நம்ப முடியாமல் திகைத்துப்போய், அந்த முதியவர் ஒரு கணம் அதை உற்று நோக்கினார்; பின்னர் மெதுவாகத் தன் முன்னாள் பணியாளரும் நண்பருமான அந்த நாயின் அருகே சாய்ந்து, அதன் உயிரற்ற முகத்தின் மீது தன் வெளிறிய முகத்தை அழுத்திக்கொண்டார். ஒரு நிமிடம் நிசப்தம் நிலவியது. நாங்கள் அனைவரும் ஆழ்ந்த நெகிழ்ச்சிக்குள்ளானோம்... இறுதியாக, அந்தப் பாவம் முதியவர் எழுந்தார். அவர் மரணத்தைப் போல வெளிறிப்போயிருந்தார்; காய்ச்சல் குளிரால் நடுங்குவது போல நடுங்கிக்கொண்டிருந்தார்.

"அதன் உடலைப் பதப்படுத்தி (taxidermy) வைத்துக்கொள்ளலாம்," என்று இரக்கமுள்ள மில்லர் கூறினார்; அந்த முதியவருக்குச் சிறிது ஆறுதல் அளிக்க அவர் விரும்பினார். "அதை ஒரு சிறந்த காட்சிப் பொருளாகச் செய்து வைக்கலாம்; ஃபியோடோர் கார்லோவிச் க்ரீகர் அத்தகைய பதப்படுத்தும் கலையில் மிகச் சிறந்தவர்—அதில் அவர் ஒரு பெரும் நிபுணர்," என்று மில்லர் வலியுறுத்திக் கூறினார்; அதே சமயம் அவர் கீழே விழுந்திருந்த கைத்தடியை எடுத்து அந்த முதியவரிடம் நீட்டினார்.

"ஆம், நான் பதப்படுத்தும் கலையில் மிகச் சிறந்தவன் தான்," என்று ஹெர் க்ரீகர் தாமே முன்வந்து அடக்கத்துடன் கூறினார். அவர் உயரமான, மெலிந்த, நல்ல குணமுள்ள ஒரு ஜெர்மானியர்; அடர்த்தியான செந்நிற முடியும், வளைந்த மூக்கின் மீது கண்ணாடியும் கொண்டிருந்தார். "ஃபியோடோர் கார்லோவிச் க்ரீகருக்குப் பலவிதமான அற்புதமான அலங்காரப் பொருட்களைச் செய்வதில் பெரும் திறமை உண்டு," என்று மில்லர் மேலும் கூறினார்; அவர் தனது யோசனையைப் பற்றி உற்சாகமடையத் தொடங்கினார்.

"ஆம், பலவிதமான அற்புதமான அலங்காரப் பொருட்களைச் செய்வதில் எனக்குப் பெரும் திறமை உண்டு," என்று ஹெர் க்ரீகர் மீண்டும் உறுதிப்படுத்தினார், "மேலும் உங்கள் குட்டி நாயை வைத்து நான் ஒரு காட்சிப் பொருளைச் செய்து தருகிறேன்—அதற்குப் பணம் எதுவும் வாங்கமாட்டேன்," என்று அவர் தாராள மனப்பான்மையுடன் கூறினார்.

"வேண்டாம், அந்தப் பொருளைச் செய்து தருவதற்கு நான் உங்களுக்குப் பணம் செலுத்துவேன்!" என்று ஆடம் இவானிச் ஷூல்ட்ஸ் ஆவேசமாகக் கூச்சலிட்டார்; அவர் முகம் இருமடங்கு சிவந்துபோயிருந்தது; ஒருவிதமான பெருந்தன்மையின் உணர்வால் தகித்துக்கொண்டிருந்த அவர், நடந்த அனைத்துத் துரதிர்ஷ்டங்களுக்கும் தாமே காரணம் என்று அப்பாவியாக நம்பினார்.

அந்த முதியவர் இவை அனைத்தையும் கேட்டுக்கொண்டிருந்தார்; ஆனால் அவருக்கு எதுவும் புரிந்திருக்கவில்லை என்பது வெளிப்படையாகத் தெரிந்தது; அவரது உடல் இன்னும் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தது.

"பொறுங்கள்! ஒரு கிளாஸ் நல்ல காக்னக் (cognac) அருந்துங்கள்!" என்று மில்லர் கூச்சலிட்டார்; அந்த மர்மமான விருந்தினர் அங்கிருந்து கிளம்ப முற்படுவதை அவர் கவனித்திருந்தார்.

காக்னக் கொண்டுவரப்பட்டது. அந்த முதியவர் இயந்திரகதியாக அந்தக் கிளாஸை வாங்கினார், ஆனால் அவர் கைகள் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தன; அதை உதடுகளுக்குக் கொண்டுவருவதற்கு முன்பே அதில் பாதியைச் சிந்திவிட்டார்; ஒரு துளி கூட அருந்தாமல் அதை மீண்டும் தட்டில் வைத்தார்.

பிறகு, சூழலுக்குச் சற்றும் பொருந்தாத ஒரு விசித்திரமான புன்னகையைச் சிந்தியபடி, அவசரமான, தள்ளாடும் நடையுடன் இனிப்புக் கடையை விட்டு வெளியேறினார்; அஸோர்காவை அங்கேயே விட்டுச் சென்றார். அங்கிருந்த அனைவரும் திகைத்து நின்றனர்; ஆச்சரியக் குரல்கள் எழுந்தன.

"*Schwernot! Was für eine Geschichte!* (கடவுளே! என்ன ஒரு கதை இது!)" என்று ஜெர்மானியர்கள் ஒருவரையொருவர் அகன்ற கண்களுடன் பார்த்தபடி பேசிக்கொண்டனர்.

நான் அந்த முதியவரைப் பின்தொடர்ந்து விரைந்தேன். இனிப்புக் கடையிலிருந்து சில அடிகள் தள்ளி - வலதுபுறம் திரும்பினால் - பெரிய கட்டிடங்கள் சூழ்ந்த ஒரு குறுகிய, இருண்ட சந்தை இருந்தது. அந்த முதியவர் அந்தச் சந்தைக்குள் தான் சென்றிருப்பார் என்று ஏதோ ஒன்று எனக்கு உறுதியாக உணர்த்தியது. வலதுபுறம் இருந்த இரண்டாவது வீடு கட்டுமானப் பணியில் இருந்தது; அது முழுவதும் சாரக்கட்டுகளால் (scaffolding) சூழப்பட்டிருந்தது. அந்த இடத்தைச் சுற்றியிருந்த வேலி சந்தின் நடுப்பகுதி வரை நீட்டிக்கொண்டிருந்தது; அதனுடன் பாதசாரிகளுக்கான மரத்தாலான நடைபாதை ஒன்று இணைக்கப்பட்டிருந்தது. வேலிக்கும் வீட்டிற்கும் இடையே உருவான அந்த இருண்ட மூலையில் நான் அந்த முதியவரைக் கண்டேன். அவர் மரத்தாலான நடைபாதையின் விளிம்பில் அமர்ந்திருந்தார்; முழங்கைகளை முழங்கால்களில் ஊன்றி, இரு கைகளாலும் தலையைத் தாங்கிக்கொண்டிருந்தார். நான் அவர் அருகில் அமர்ந்தேன்.

"கேளுங்கள்," என்று நான் தொடங்கினேன், ஆனால் எப்படி ஆரம்பிப்பது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை, "அஸோர்காவைப் பற்றி வருத்தப்படாதீர்கள். வாருங்கள், நான் உங்களை வீட்டிற்கு அழைத்துச் செல்கிறேன். அமைதியடையுங்கள். நான் இப்போதே ஒரு வண்டியை (cab) அழைத்து வருகிறேன். நீங்கள் எங்கே வசிக்கிறீர்கள்?"

அந்த முதியவர் பதிலளிக்கவில்லை. என்ன செய்வதென்று எனக்குத் தெரியவில்லை. அவ்வழியாக யாரும் செல்லவில்லை. திடீரென்று, அவர் என் கையைப் பற்றிக்கொண்டார்.

"மூச்சு முட்டுகிறது!" என்று கரகரப்பான, மிக மெல்லிய குரலில் அவர் கூறினார். "மூச்சு முட்டுகிறது!"

"உங்கள் வீட்டிற்குப் போகலாம் வாருங்கள்!" என்று நான் கூச்சலிட்டபடி எழுந்து, அவரை வலுக்கட்டாயமாக எழும்படி உதவினேன். "நீங்கள் கொஞ்சம் தேநீர் அருந்திவிட்டுப் படுத்துக்கொள்ளுங்கள்... நான் உடனே ஒரு வாடகை வண்டியை வரவழைக்கிறேன். மருத்துவரை அழைக்கிறேன்... எனக்கு ஒரு மருத்துவரைத் தெரியும்..."

அவரிடம் வேறு என்ன பேசினேன் என்பது எனக்கு நினைவில்லை. அவர் எழுந்து நிற்க முயன்றார்; ஆனால் சற்று மேலே எழுந்ததும், மீண்டும் தரையில் சரிந்து விழுந்து, அதே கரகரப்பான, தழுதழுத்த குரலில் ஏதோ முணுமுணுக்கத் தொடங்கினார்.

நான் அவருக்கு அருகில் குனிந்து கவனித்தேன்.

"வாசிலியேவ்ஸ்கி தீவில்," என்று அந்த முதியவர் மூச்சுத் திணறலுடன் கூறினார், "ஆறாவது வரிசையில்... ஆறாவது வரிசையில்..."

அவர் அமைதியானார்.

"நீங்கள் வாசிலியேவ்ஸ்கியிலா வசிக்கிறீர்கள்? ஆனால் நீங்கள் அந்தப் பக்கம் செல்லவில்லையே; அது இடதுபுறம் இருக்கிறது, வலதுபுறம் அல்ல. நான் உங்களை இப்போதே அங்கு அழைத்துச் செல்கிறேன்..."

அந்த முதியவர் அசையவில்லை. நான் அவர் கையைப் பிடித்தேன்; அது ஒரு பிணத்தின் கையைப் போலத் தளர்ந்து தொங்கியது. அவர் முகத்தைப் பார்த்தேன், அவரைத் தொட்டுப் பார்த்தேன்—அவர் ஏற்கனவே இறந்துவிட்டிருந்தார். இவை அனைத்தும் ஒரு கனவு போலத் தோன்றியது.

இந்தச் சம்பவம் எனக்குப் பெரும் சிரமத்தை ஏற்படுத்தியது; இருப்பினும், இச்செயல்முறையின்போது என் காய்ச்சல் தானாகவே தணிந்துவிட்டது. இறுதியில் அந்த முதியவர் தங்கியிருந்த இடம் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. ஆனால், அவர் வாசிலியேவ்ஸ்கி தீவில் வசிக்கவில்லை என்பது தெரியவந்தது; அவர் இறந்த இடத்திற்கு மிக அருகிலேயே—'க்ளுகன்' (Klugen) கட்டிடத்தில், ஐந்தாவது மாடியில் கூரைக்குக் கீழே இருந்த ஒரு தனி அறையில் வசித்து வந்தார். அந்த இடம் ஒரு சிறிய நுழைவுப் பகுதியையும், ஜன்னல்களுக்குப் பதிலாக மூன்று குறுகிய பிளவுகளைக் கொண்ட, கூரை மிகவும் தாழ்வாக அமைந்த ஒரு பெரிய அறையையும் கொண்டிருந்தது. அவர் மிகுந்த வறுமையில் வாழ்ந்து வந்தார். அங்கு இருந்த தளவாடங்கள் ஒரு மேஜை, இரண்டு நாற்காலிகள் மற்றும் ஒரு பழைய சோபா மட்டுமே—பாறை போலக் கடினமாகவும், எல்லாப் பக்கங்களிலும் உள்ளே இருந்த பஞ்சு வெளியே பிதுங்கிக்கொண்டும் இருந்த அந்தச் சோபா கூட வீட்டு உரிமையாளருடையதுதான். அங்குள்ள அடுப்பு நீண்ட காலமாகப் பற்றவைக்கப்படாமல் இருந்ததாகத் தெரிந்தது; மெழுகுவர்த்திகள் கூட அங்கு இல்லை. மில்லரைச் சந்திக்கச் செல்வதாக அந்த முதியவர் சொன்ன கதை, வெறும்......மெழுகுவர்த்தி வெளிச்சத்தில் அமர்ந்து கதகதப்பைத் தேடிக்கொண்டிருக்க... மேஜையின் மீது ஒரு காலி களிமண் குவளையும், பழைய, காய்ந்துபோன ரொட்டித் துண்டு ஒன்றும் இருந்தன. அங்கே ஒரு காசு கூட இல்லை. அவரை அடக்கம் செய்வதற்கு மாற்று உடை கூட இல்லை; யாரோ ஒருவர் ஏற்கனவே ஒரு சட்டையைக் கொடுத்திருந்தார். வெளிப்படையாகச் சொன்னால், அவர் இப்படி முற்றிலும் தனிமையில் வாழ்ந்திருக்க முடியாது; நிச்சயமாக யாராவது அவரை அவ்வப்போதாவது சந்தித்திருக்க வேண்டும். அவரது கடவுச்சீட்டு (பாஸ்போர்ட்) மேஜையில் கண்டெடுக்கப்பட்டது. இறந்தவர் ஜெரெமையா ஸ்மித் என்ற பெயருடைய, எழுபத்தெட்டு வயதுடைய இயந்திரத் தொழிலாளி; அவர் ரஷ்யக் குடிமகனாக இருந்தாலும் ஒரு வெளிநாட்டவர். மேஜையில் இரண்டு புத்தகங்கள் இருந்தன: ஒன்று புவியியல் பற்றிய சிறிய நூல், மற்றொன்று ரஷ்ய மொழியில் மொழிபெயர்க்கப்பட்ட புதிய ஏற்பாடு (New Testament); அதன் ஓரங்களில் பென்சிலால் கிறுக்கப்பட்ட குறிப்புகளும் நகங்களால் கீறப்பட்ட அடையாளங்களும் இருந்தன. நான் அந்தப் புத்தகங்களை எனக்காக எடுத்துக்கொண்டேன். அவர்கள் அங்கு வசிப்பவர்களிடமும் வீட்டு உரிமையாளரிடமும் விசாரித்தார்கள், ஆனால் அவரைப் பற்றி யாருக்கும் எதுவும் தெரியவில்லை. அந்தக் கட்டிடத்தில் பல வாடகைதாரர்கள் இருந்தனர்—பெரும்பாலும் கைவினைஞர்கள் மற்றும் தங்கும் விடுதி பாணியிலான குடியிருப்புகளை நடத்தும் ஜெர்மானியப் பெண்கள். உயர்குடிப் பின்னணியைக் கொண்ட கட்டிட மேலாளரால், தனது முன்னாள் வாடகைதாரரைப் பற்றி அதிகம் சொல்ல முடியவில்லை; மாத வாடகை ஆறு ரூபிள் என்பது மட்டுமே அவருக்குத் தெரிந்திருந்தது. இறந்தவர் அங்கு நான்கு மாதங்கள் வசித்திருந்தார், ஆனால் கடைசி இரண்டு மாதங்களுக்கு வாடகை எதுவும் செலுத்தாததால், அவரை வெளியேற்றும் நிலையில் இருந்தனர். யாராவது அவரைச் சந்திக்க வந்தார்களா என்று கேட்டபோது, ​​யாருக்கும் திருப்திகரமான பதில் சொல்லத் தெரியவில்லை. அது ஒரு பெரிய கட்டிடம்; பலதரப்பட்ட மக்கள் வந்து செல்லும் ஒரு 'நோவாவின் பேழை' போன்ற இடம் அது—அனைவரையும் நினைவில் வைத்திருப்பது சாத்தியமற்றது. அங்கு ஐந்து ஆண்டுகளாகப் பணியாற்றி வந்த காவலாளி, இச்சம்பவம் குறித்துத் தெளிவான தகவல்களைத் தந்திருக்கக்கூடும்; ஆனால் அவர் இரண்டு வாரங்களுக்கு முன்புதான் தன் சொந்த ஊருக்குச் சென்றிருந்தார். அவருக்குப் பதிலாகப் பொறுப்பை ஏற்றிருந்த அவரது மருமகனுக்கு, அங்கு வசிப்பவர்களில் பாதி பேரைக்கூடத் தனிப்பட்ட முறையில் தெரியாது. இந்த விசாரணைகள் அனைத்தும் எவ்வாறு முடிவடைந்தன என்று எனக்குத் துல்லியமாகத் தெரியவில்லை, ஆனால் இறுதியில் அந்த முதியவர் அடக்கம் செய்யப்பட்டார். அந்த நாட்களில் எனது பிற வேலைகளுக்கு இடையே, நான் வாசிலியேவ்ஸ்கி தீவில் உள்ள 'சிக்ஸ்த் லைன்' (Sixth Line) பகுதிக்குச் சென்றேன்; அங்கு சென்றதும் எனக்குள் ஒரு புன்னகை அரும்பியது: சாதாரண வீடுகளின் வரிசையைத் தவிர, 'சிக்ஸ்த் லைன்'-இல் நான் வேறு என்ன பார்க்க முடியும்? "ஆனால்," என்று நான் யோசித்தேன், "அந்த முதியவர் இறக்கும் தருவாயில் ஏன் 'சிக்ஸ்த் லைன்' மற்றும் வாசிலியேவ்ஸ்கி தீவு பற்றிப் பேசினார்? அவர் உளறிக் கொண்டிருந்தாரா?"

ஸ்மித் காலி செய்திருந்த அந்த அறையைப் பார்வையிட்டேன்; அது எனக்குப் பிடித்திருந்தது. நான் அதை வாடகைக்கு எடுக்க முடிவு செய்தேன். அதன் முக்கிய ஈர்ப்பு ஒரு பெரிய அறைதான்—இருப்பினும் அதன் கூரை மிகவும் தாழ்வாக இருந்தது; அதனால் ஆரம்பத்தில் என் தலை அதில் இடித்துவிடுமோ என்ற உணர்வு எனக்குத் தொடர்ந்து ஏற்பட்டது. ஆயினும், விரைவில் நான் அதற்குப் பழகிவிட்டேன். மாதத்திற்கு ஆறு ரூபிள் வாடகையில், இதைவிடச் சிறந்த ஒன்றை எங்கும் காண முடியாது. அந்த இடம் எனக்குப் பிடித்திருந்தது; ஒரு வேலையாளை ஏற்பாடு செய்வது மட்டுமே மீதமிருந்தது, ஏனெனில் ஒரு உதவியாளர் இல்லாமல் அங்கு வாழ்வது சாத்தியமற்றது. அவசரத் தேவைகளின்போது உதவ, தற்காலிகமாக நாளொன்றுக்கு ஒரு முறையாவது வந்து செல்வதாகக் கட்டிடக் காவலாளி உறுதியளித்தார். "யாருக்குத் தெரியும்," என்று நான் நினைத்தேன், "ஒருவேளை அந்த முதியவரைப் பற்றி விசாரிக்க யாராவது வரலாம்!" ஆனால் அவர் இறந்து ஐந்து நாட்கள் கடந்துவிட்டன, யாரும் வரவில்லை.

…நாய் வடிவில் மெஃபிஸ்டோஃபெலஸ்… — ஜே. டபிள்யூ. கோதேயின் (J. W. Goethe) துயர நாடகமான *ஃபௌஸ்ட்* (Faust)-இல், தீமை மற்றும் முழுமையான மறுப்பின் கொள்கையை உருவகப்படுத்தும் நரக ஆவியான மெஃபிஸ்டோஃபெலஸ், ஃபௌஸ்ட்டுக்கு முதலில் ஒரு கருப்பு பூடில் (poodle) நாய் வடிவில் தோன்றுகிறார். 
…கவார்னி (Gavarni) வரைபடங்களுடன் கூடிய ஹாஃப்மேனின் (Hoffmann) ஒரு பக்கம்… — ஏர்ன்ஸ்ட் தியோடர் அமேடியஸ் ஹாஃப்மேன் (1776–1822) ஒரு ஜெர்மானிய ரொமான்டிக் எழுத்தாளர். பிரெஞ்சு ஓவியரும் லித்தோகிராஃபருமான பி. கவார்னி (1804–1866) வரைபடங்களை அமைத்த இவரது *ஃபென்டாஸ்டிக் டேல்ஸ்* (Fantastic Tales) கதைகள், 1846-இல் பாரிஸில் பிரெஞ்சு மொழிபெயர்ப்பில் வெளியிடப்பட்டன.
…கதவுக்குப் பின்னால், வீட்டு உரிமையாளரின் குடியிருப்பில், *அகஸ்டின்* (Augustin) உரத்த ஒலியுடன் ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது… — "ஆக், டு லீபர் அகஸ்டின்" ("Ach, du lieber Augustin" - "ஓ, என் அன்பிற்குரிய அகஸ்டின்") — அக்காலத்தில் ஜெர்மனியில் பிரபலமாக இருந்த வரிகளைக் கொண்ட ஒரு வால்ட்ஸ் (waltz) இசை. தஸ்தயெவ்ஸ்கியின் பிற்கால நாவலான *டீமன்ஸ்* (Demons / The Possessed)-இல், லியாம்ஷினின் (Lyamshin) இசைச் சோதனையின்போது, ​​புரட்சிகரமான "மார்செல்லெய்ஸ்" (Marseillaise) இசைக்கு மாற்றாக ஒலிக்கும் சாதாரணமான "அகஸ்டின்" மெல்லிசையானது, 1870–1871-ஆம் ஆண்டு நடந்த பிராங்கோ-பிரஷ்யப் போரில் குடியரசு நாடான பிரான்ஸின் மீது இராணுவவாதப் பிரஷ்யா பெற்ற வெற்றியைக் குறிப்பதாக அமைகிறது. 
…அல்லது புகழ்பெற்ற ஜெர்மானிய நகைச்சுவையாளர் சாஃபிரின் (Saphir) ஏதேனும் ஒரு *விட்ஸ்* (Witz - நகைச்சுவை) அல்லது *ஷார்ஃப்ஸின்* (Scharfsinn - கூர்மையான மதியூகம்)… — மோரிட்ஸ் காட்லீப் சாஃபிர் (1795–1858) ஒரு கவிஞர் மற்றும் நகைச்சுவையாளர் ஆவார். *புகழ்பெற்ற நகைச்சுவையாளர் எம். ஜி. சஃபீரின் நகைச்சுவைகளும் நிகழ்வுகளும்* என்ற தலைப்பிலான ஒரு தொகுப்பு, 1845-ல் செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் ரஷ்ய மொழியில் வெளியிடப்பட்டது. *விட்ஸ்* (ஜெர்மன் மொழியிலிருந்து) என்றால் நகைச்சுவை; *ஷார்ஃப்சின்* (ஜெர்மன் மொழியிலிருந்து) என்றால் சாமர்த்தியமான கூற்று.

ஜெர்மன் *டோர்ஃப்பார்பியர்* — "கிராமத்து முடிதிருத்துநர்" (பின்னர்: *இல்லஸ்ட்ரேட்டட் வில்லேஜ் பார்பர்*) — ஃபெர்டினாண்ட் ஸ்டோல் என்பவரால் லீப்ஜிக்கில் வெளியிடப்பட்ட ஒரு நகைச்சுவை இதழ்.


ஜெர்மன் *அபெர்* — ஆனால்.

என்ன ஒரு குழப்பம்! என்ன ஒரு கதை! (ஜெர்மன்: *ஷ்வெரே நாட்! வாஸ் ஃபூர் ஐன் கெஷிச்டே!*).