தி மூன் அண்ட் சிக்ஸ்பென்ஸ் 1,2 (The Moon and Sixpence) வில்லியம் சோமர்செட் மாம் எழுதியது

 தி மூன் அண்ட் சிக்ஸ்பென்ஸ் (The Moon and Sixpence)
வில்லியம் சோமர்செட் மாம் எழுதியது
அத்தியாயம் 1
===========================================
சார்லஸ் ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்டை நான் முதன்முதலில் சந்தித்தபோது, ​​அவரிடம் அசாதாரணமான ஏதோ ஒன்று இருக்கிறது என்பதை ஒரு கணம் கூட நான் உணரவில்லை என்பதை ஒப்புக்கொள்கிறேன். ஆனால் இப்போது அவரது மேன்மையை மறுப்பவர்கள் மிகச் சிலரே இருப்பார்கள். அதிர்ஷ்டசாலி அரசியல்வாதியோ அல்லது வெற்றிகரமான ராணுவ வீரரோ அடையும் அந்த மேன்மையைப்பற்றி நான் பேசவில்லை; அது அந்த மனிதரைச் சார்ந்ததை விட அவர் வகிக்கும் பதவியை அல்லது இடத்தை சார்ந்த ஒரு பண்பு; சூழ்நிலை மாறும்போது அது மிகச் சாதாரணமான நிலைக்குச் சுருங்கிவிடுகிறது. பதவியில் இல்லாத பிரதம மந்திரி பெரும்பாலும் வெறும் ஆடம்பரமான பேச்சாளராகவே தெரிகிறார்; படை இல்லாத தளபதி ஒரு சாதாரணச் சந்தை நகரத்தின் வீரம் குறைந்த நாயகனாகவே ஆகிவிடுகிறார். ஆனால் சார்லஸ் ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்டின் மேன்மை உண்மையானது. அவரது கலை உங்களுக்குப் பிடிக்காமல் இருக்கலாம், ஆனால் எப்படியாயினும், அதன்பால் ஈர்க்கப்படுவதைத் தவிர்க்க முடியாது. அவர் நம்மைச் சலனமடையச் செய்கிறார், நம் கவனத்தை ஈர்க்கிறார். அவர் கேலிக்குரியவராக இருந்த காலம் கடந்துவிட்டது; அவரை ஆதரிப்பது விசித்திரமான நடத்தையாகவோ அல்லது அவரைப் புகழ்வது பிடிவாதமான போக்காகவோ கருதப்படுவதில்லை. அவரது குறைகள் அவரது சிறப்புகளுக்குத் தேவையான இணைப்பாகவே ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகின்றன. கலையுலகில் அவரது இடத்தைப் பற்றி விவாதிக்கலாம்; அவரைப் பின்பற்றுபவர்களின் அதீத புகழ்ச்சியும், அவரை விமர்சிப்பவர்களின் ஏளனமும் ஒரே மாதிரியான நிலையற்ற தன்மையைக் கொண்டிருக்கலாம்; ஆனால் ஒரு விஷயத்தில் மட்டும் சந்தேகமே இருக்க முடியாது: அவரிடம் மேதைமை இருந்தது. என் பார்வையில், கலையில் மிகவும் சுவாரஸ்யமான விஷயம் கலைஞரின் ஆளுமைதான்; அது தனித்துவமானதாக இருந்தால், ஆயிரம் குறைகளை மன்னிக்கவும் நான் தயாராக இருக்கிறேன். எல் கிரெகோவை (El Greco) விட வெலாஸ்கஸ் (Velasquez) சிறந்த ஓவியராக இருந்திருக்கலாம், ஆனால் வழக்கமான பழக்கம் அவர் மீதான ரசனையை மழுங்கடித்துவிடுகிறது: ஆனால் கிரீட் நாட்டைச் சேர்ந்த அந்த ஓவியரோ (எல் கிரெகோ), சிற்றின்ப வேட்கையும் துயரமும் கலந்த தன் ஆன்மாவின் மர்மத்தை ஒரு பலிப்பொருளைப் போல நம் முன் வைக்கிறார். கலைஞர் - ஓவியர், கவிஞர் அல்லது இசைக்கலைஞர் - தனது உன்னதமான அல்லது அழகான படைப்பின் மூலம் அழகியல் உணர்வைத் திருப்திப்படுத்துகிறார்; ஆனால் அது பாலியல் உந்துதலுக்கு இணையானது, அதிலுள்ள அதே தீவிரமான தன்மையைக் கொண்டது; அதே சமயம் அவர் தன்னைத்தானே ஒரு பெரும் பரிசாக நம் முன் வைக்கிறார். அவரது ரகசியத்தைத் தேடுவது ஒரு துப்பறியும் கதையின் ஈர்ப்பைக் கொண்டது. இது பிரபஞ்சத்தைப் போலவே, எந்தப் பதிலும் இல்லாத ஒரு புதிராகும். ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்டின் மிகச் சாதாரணமான படைப்பு கூட விசித்திரமான, வேதனை நிறைந்த மற்றும் சிக்கலான ஒரு ஆளுமையை வெளிப்படுத்துகிறது; இதுவே, அவரது ஓவியங்களை விரும்பாதவர்களைக் கூட அவற்றைப் புறக்கணிக்க முடியாமல் செய்கிறது. அவரது வாழ்க்கையும் ஆளுமையும் இத்தகையதொரு மிகுந்த ஆர்வத்தைத் தூண்டியதற்குக் காரணமே இதுதான்.

ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்டின் மறைவுக்குப் பிறகு நான்கு ஆண்டுகள் கழித்தே, 'மெர்க்யூர் டி பிரான்ஸ்' (Mercure de France) இதழில் மாரிஸ் ஹுரேட் (Maurice Huret) அந்த முக்கியமான கட்டுரையை எழுதினார். அக்குறிப்பிட்ட கட்டுரைதான், அறியப்படாத நிலையில் இருந்த அந்த ஓவியரை மறதியின் பிடியிலிருந்து மீட்டெடுத்ததுடன், பிற்கால எழுத்தாளர்கள் பின்பற்றிய ஒரு புதிய பாதையையும் வகுத்துத் தந்தது. நீண்ட காலமாகவே பிரான்சில் அவரைவிட மறுக்க முடியாத அதிகாரமும் செல்வாக்கும் கொண்ட விமர்சகர் எவரும் இருந்ததில்லை; அவர் முன்வைத்த கருத்துகள் மிகவும் மிகைப்படுத்தப்பட்டவையாகத் தோன்றினாலும், அவை அனைவரையும் ஈர்க்கும் வகையிலேயே இருந்தன. பிற்கால மதிப்பீடுகள் அவரது கணிப்பை உறுதிப்படுத்தின; இன்று சார்லஸ் ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்டின் புகழும் நற்பெயரும் அவர் வகுத்தளித்த அடிப்படையிலேயே உறுதியாக நிலைநிறுத்தப்பட்டுள்ளன. அவரது புகழ் வளர்ந்த விதம் கலை வரலாற்றிலேயே மிகவும் சுவாரஸ்யமான மற்றும் வியக்கத்தக்க நிகழ்வுகளில் ஒன்றாகும். ஆனால், சார்லஸ் ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்டின் ஆளுமையோடு தொடர்புடைய விஷயங்களைத் தவிர, அவரது ஓவியப் படைப்புகளைப் பற்றி விரிவாக அலசும் எண்ணம் எனக்கு இல்லை. ஓவியக்கலையைச் சாதாரண மக்களால் புரிந்துகொள்ளவே முடியாது என்றும், ஓவியர்களின் படைப்புகளைப் பாராட்டுவதற்கு மௌனமும் பணமும் (காசோலை புத்தகமும்) மட்டுமே போதுமானது என்றும் ஆணவத்துடன் கூறும் ஓவியர்களின் கருத்தை என்னால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாது. கலையை வெறும் கைவினைத் தொழில் என்றும், அதை அத்தொழிலில் ஈடுபடுபவர்களால் மட்டுமே முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள முடியும் என்றும் கருதுவது ஒரு அபத்தமான தவறான புரிதலாகும்; உண்மையில் கலை என்பது உணர்வுகளின் வெளிப்பாடு; அந்த உணர்வுகள் அனைவரும் புரிந்துகொள்ளக்கூடிய ஒரு மொழியிலேயே பேசுகின்றன. அதேவேளையில், ஓவியம் வரைதலின் நுட்பங்கள் குறித்த நடைமுறை அறிவு இல்லாத ஒரு விமர்சகர், அதுபற்றி மதிப்புமிக்க கருத்து எதையும் கூறுவது அரிது என்பதையும் நான் ஒப்புக்கொள்கிறேன்; ஓவியக்கலையைப் பொறுத்தவரை எனக்கும் மிகக் குறைந்த அறிவே உள்ளது. அதிர்ஷ்டவசமாக, நான் அந்த முயற்சியில் இறங்க வேண்டிய அவசியமில்லை; ஏனெனில், சிறந்த எழுத்தாளரும் அற்புதமான ஓவியருமான என் நண்பர் திரு. எட்வர்ட் லெகாட் (Edward Leggatt), சார்லஸ் ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்டின் படைப்புகளைப் பற்றி ஒரு சிறு நூலில்[1] விரிவாக அலசியுள்ளார். அந்நூல், இங்கிலாந்தை விடப் பிரான்சில் சிறப்பாகக் கையாளப்படும் ஒரு எழுத்து நடையின் மிகச்சிறந்த உதாரணமாகவும் திகழ்கிறது.

மாரிஸ் ஹுரேட் தனது புகழ்பெற்ற கட்டுரையில் சார்லஸ் ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்டின் வாழ்க்கையைச் சுருக்கமாக விவரித்திருந்தார்; அது ஆர்வமுள்ளவர்களின் தேடலைத் தூண்டும் வகையிலேயே அமைந்திருந்தது. கலை மீதான உண்மையான மற்றும் சுயநலமற்ற ஈடுபாட்டுடன், மிகச்சிறந்த தனித்துவமான திறமை கொண்ட ஒருவரைப் பற்றி அறிஞர்களின் கவனத்தை ஈர்க்க அவர் விரும்பினார்; அதே சமயம், "மனித உணர்வு சார்ந்த அம்சங்கள்" (human interest) மூலம் தனது நோக்கத்தை எளிதாக அடைய முடியும் என்பதை உணர்ந்துகொள்ளும் அளவுக்கு அவர் ஒரு சிறந்த பத்திரிகையாளராகவும் திகழ்ந்தார். மேலும், கடந்த காலத்தில் ஸ்ட்ரிக்லாண்டுடன் தொடர்பு கொண்டிருந்தவர்கள், அதாவது லண்டனில் அவரை அறிந்திருந்த எழுத்தாளர்கள், மான்ட்மார்ட்ரேயின் காஃபேக்களில் அவரைச் சந்தித்த ஓவியர்கள், தாங்கள் ஒரு தோல்வியுற்ற கலைஞரை மட்டுமே கண்ட இடத்தில், மற்றொரு உண்மையான மேதை தங்களுடன் தோளோடு தோள் உரசியதைக் கண்டு வியப்படைந்தபோது, ​​பிரான்ஸ் மற்றும் அமெரிக்காவின் பத்திரிகைகளில் தொடர்ச்சியான கட்டுரைகள் வெளிவரத் தொடங்கின; ஒருவரின் நினைவுகளும், மற்றொருவரின் பாராட்டுரைகளும் கொண்ட அக்கட்டுரைகள், ஸ்ட்ரிக்லாண்டின் பிரபலத்தை மேலும் கூட்டி, பொதுமக்களின் ஆர்வத்தைத் திருப்திப்படுத்தாமலேயே அவற்றுக்குத் தீனி போட்டன.இதற்கு நன்றியுள்ளவராக, கடின உழைப்பாளியான வெய்ட்ப்ரெக்ட்-ரோத்தோல்ஸ் (Weitbrecht-Rotholz) தனது விரிவான ஆய்வு நூலில்[2] குறிப்பிடத்தக்க பல சான்றாதாரங்களின் பட்டியலை வழங்கியுள்ளார்.

புனைவுகளை உருவாக்கும் திறன் மனித இனத்திற்கு இயல்பாகவே அமைந்த ஒன்றாகும். மற்றவர்களிடமிருந்து தனித்துத் தெரியும் மனிதர்களின் வாழ்வில் நிகழும் வியக்கத்தக்க அல்லது மர்மமான சம்பவங்களை அது ஆர்வத்துடன் பற்றிக்கொள்கிறது; பின்னர் ஒரு கதையைக் கட்டமைத்து, அதன் மீது தீவிரமான நம்பிக்கையை வளர்த்துக்கொள்கிறது. இது வாழ்க்கையின் சலிப்பூட்டும் சாதாரணத் தன்மைக்கு எதிரான கற்பனை உலகின் ஒரு எதிர்ப்பாகும். அப்புனைவுக் கதையில் இடம்பெறும் சம்பவங்களே அந்த நாயகனை அழியாப் புகழை நோக்கி இட்டுச் செல்லும் உறுதியான வழியாக அமைகின்றன. சர் வால்டர் ராலி (Sir Walter Raleigh) அறியப்படாத நாடுகளுக்கு ஆங்கிலேயரின் பெயரை எடுத்துச் சென்றதற்காக அல்லாமல், 'கன்னி ராணி' (Virgin Queen) நடந்து செல்வதற்காகத் தனது மேலங்கியை விரித்துக்கொடுத்த செயலுக்காகவே மனிதகுலத்தின் நினைவில் ஆழமாகப் பதிந்துள்ளார் என்பதை எண்ணி, ஒரு நையாண்டித் தன்மை கொண்ட தத்துவஞானி புன்னகைக்கக்கூடும். சார்லஸ் ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் (Charles Strickland) ஒரு சாதாரணமான, வெளிச்சம் படாத வாழ்க்கையையே வாழ்ந்தார். அவர் நண்பர்களை விட எதிரிகளையே அதிகம் சம்பாதித்தார். எனவே, அவரைப் பற்றி எழுதியவர்கள் தங்கள் குறைவான நினைவுகளைத் துடிப்பான கற்பனையால் நிரப்பியதில் ஆச்சரியமில்லை; அவரைப் பற்றி அறியப்பட்ட அந்தச் சிறிய தகவல்களிலேயே கற்பனை வளம் மிக்க எழுத்தாளருக்குப் போதுமான வாய்ப்புகள் இருந்தன என்பது வெளிப்படை. அவரது வாழ்க்கையில் விசித்திரமான மற்றும் பயங்கரமான பல அம்சங்கள் இருந்தன; அவரது குணாதிசயத்தில் அதிர்ச்சியூட்டும் கூறுகள் இருந்தன; மேலும் அவரது விதியில் பரிதாபகரமான நிகழ்வுகளும் கணிசமாக இருந்தன. காலப்போக்கில், மிகவும் விரிவான விவரங்களைக் கொண்ட ஒரு புனைவு உருவானது; அதை மறுத்துரைக்க ஒரு விவேகமான வரலாற்றாசிரியர் கூடத் தயங்கும் நிலை ஏற்பட்டது.

ஆனால், ரெவரெண்ட் ராபர்ட் ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் (Rev. Robert Strickland) அத்தகைய விவேகமான வரலாற்றாசிரியர் அல்ல. தனது தந்தையின் வாழ்க்கையின் பிந்தைய பகுதி குறித்துப் பரவலாக நிலவிய "சில தவறான கருத்துக்களை நீக்கவும்", அதனால் "இன்னும் உயிருடன் இருப்பவர்களுக்கு ஏற்பட்ட கணிசமான மனவேதனையைப் போக்கவும்" என்ற நோக்கத்துடனேயே அவர் அந்த வாழ்க்கை வரலாற்று நூலை[3] எழுதினார். ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்டின் வாழ்க்கையைப் பற்றிய பொதுவான கதையாடலில், ஒரு கண்ணியமான குடும்பத்திற்குச் சங்கடத்தை ஏற்படுத்தக்கூடிய பல விஷயங்கள் இருந்தன என்பது தெளிவு. இந்நூல் சற்றே சலிப்பூட்டும் வகையிலும் உயிரோட்டமற்றதாகவும் இருந்தபோதிலும், நான் அதை மிகுந்த வேடிக்கையுடனேயே வாசித்தேன்; அதற்காக என்னை நானே பாராட்டிக்கொள்கிறேன். திரு. ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட், ஒரு சிறந்த கணவராகவும் தந்தையாகவும், கனிவான சுபாவம், கடின உழைப்பு மற்றும் ஒழுக்கமான பண்புகள் கொண்ட ஒரு மனிதராகவும் தனது தந்தையைச் சித்தரித்துள்ளார். 'எக்ஸிஜெசிஸ்' (exegesis - மறைபொருள் விளக்கம்) என்று அழைக்கப்படும் அந்தத் துறையை பயின்றதன் மூலம், நவீன கால மதகுருமார்கள் எதையும் தங்களுக்குச் சாதகமாகவோ அல்லது எளிதாகவோ விளக்கிவிடும் ஒரு வியக்கத்தக்க திறனைப் பெற்றுள்ளனர். ஆனால், ஒரு கடமையுணர்வுள்ள மகன் நினைவுகூர விரும்பாத தனது தந்தையின் வாழ்க்கையின் பல்வேறு நிகழ்வுகளை, ரெவரெண்ட் ராபர்ட் ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் (Rev. Robert Strickland) கையாண்ட விதம் மிகவும் நுட்பமானது; இத்திறன் அவரை காலப்போக்கில் திருச்சபையின் மிக உயர்ந்த பதவிகளுக்கு இட்டுச் செல்லும் என்பதில் ஐயமில்லை. ஆயர் (bishop) அணிவது போன்ற காலுறைகளுக்குள் (gaiters) அவரது வலுவான கெண்டைக்கால்கள் மறைந்திருப்பதை நான் இப்போதே காண்கிறேன். இது ஒரு துணிச்சலான, அதே சமயம் ஆபத்தான செயலாகவும் இருந்தது; ஏனெனில், ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்டின் புகழ் வளர்வதில் பரவலாக நம்பப்பட்ட அந்தப் புனைவுக்கதைக்கு முக்கியப் பங்கு இருந்திருக்கக்கூடும். அவரது குணாதிசயத்தின் மீதான வெறுப்பு அல்லது அவரது மரணம் குறித்த பரிதாபம் ஆகியவற்றால் பலர் அவரது கலைப்படைப்புகளை நோக்கி ஈர்க்கப்பட்டனர்; ஆனால், தந்தையின் நற்பெயரைக் காக்க மகன் மேற்கொண்ட நல்லெண்ண முயற்சிகள், தந்தையின் மீது பற்று கொண்டிருந்தவர்களிடையே ஒருவித சோர்வையும் விலகலையும் ஏற்படுத்தின. இது தற்செயலாக நிகழ்ந்ததல்ல: திரு. ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்டின் வாழ்க்கை வரலாறு வெளியானதைத் தொடர்ந்து எழுந்த விவாதங்களுக்குப் பிறகு, அவரது மிக முக்கியமான படைப்புகளில் ஒன்றான 'தி வுமன் ஆஃப் சமாரியா' (The Woman of Samaria) 'கிறிஸ்டீஸ்' (Christie's) ஏல நிறுவனத்தில் விற்கப்பட்டபோது, ​​அது ஒன்பது மாதங்களுக்கு முன்பு வாங்கிய விலையை விட 235 பவுண்டுகள் குறைவாகவே போனது. அந்தப் புகழ்பெற்ற கலை சேகரிப்பாளரின் திடீர் மரணமே அப்படைப்பு மீண்டும் ஏலத்திற்கு வரக் காரணமாக அமைந்திருந்தது. மனிதர்களின் அசாதாரணமான விஷயங்களை விரும்பும் தாகத்தை ஏமாற்றிய ஒரு கதையை, மனிதகுலத்தின் வியக்கத்தக்க 'புனைவு உருவாக்கும் திறன்' (mythopœic faculty) பொறுமையின்றி ஒதுக்கித் தள்ளியிருக்காவிட்டால், ஒருவேளை சார்லஸ் ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்டின் ஆற்றலும் தனித்துவமும் மட்டுமே நிலைமையை மாற்றியிருக்கப் போதுமானதாக இருந்திருக்காது. பின்னர், டாக்டர் வைட்பிரெக்ட்-ரோத்தோல்ஸ் (Dr. Weitbrecht-Rotholz) ஒரு படைப்பை வெளியிட்டார்; அது கலை ஆர்வலர்கள் அனைவரிடமும் இருந்த ஐயப்பாடுகளுக்கு ஒரு முற்றுப்புள்ளி வைத்தது.

டாக்டர் வைட்பிரெக்ட்-ரோத்தோல்ஸ், மனித இயல்பு என்பது இருக்கக்கூடியதிலேயே மிக மோசமான நிலையில் மட்டுமல்ல, அதைவிடவும் பன்மடங்கு மோசமானது என்று நம்பும் வரலாற்று ஆசிரியர்களின் பிரிவைச் சேர்ந்தவர். இலக்கியப் படைப்புகளில் வரும் மாபெரும் ஆளுமைகளை இல்லற நற்பண்புகளின் முன்மாதிரிகளாகச் சித்தரிப்பதில் தீய மகிழ்ச்சி கொள்ளும் எழுத்தாளர்களை விட, இத்தகைய வரலாற்று ஆசிரியர்களின் கைகளில் வாசகர்களுக்குச் சிறந்த பொழுதுபோக்கு கிடைக்கிறது என்பது உறுதி. என்னைப் பொறுத்தவரை, ஆண்டனிக்கும் கிளியோபாட்ராவுக்கும் இடையிலான உறவில் வெறும் 'பொருளாதாரச் சூழல்' மட்டுமே இருந்தது என்று நினைப்பது வருத்தமளிப்பதாகவே இருக்கும்; ஐந்தாம் ஜார்ஜ் மன்னரைப் போலவே டைபீரியஸும் (Tiberius) எந்தக் குறையுமற்ற ஒரு மன்னராக இருந்தார் என்று என்னை நம்பவைக்க, கிடைக்கக்கூடிய வாய்ப்புள்ள ஆதாரங்களை விட மிக அதிகமான ஆதாரங்கள் தேவைப்படும்—அதிர்ஷ்டவசமாக அத்தகைய ஆதாரங்கள் கிடைக்கப்போவதில்லை. ரெவரெண்ட் ராபர்ட் ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் எழுதிய அந்த அப்பாவித்தனமான வாழ்க்கை வரலாற்றை டாக்டர் வைட்பிரெக்ட்-ரோத்தோல்ஸ் (Dr. Weitbrecht-Rotholz) கையாண்ட விதம், அந்தத் துரதிர்ஷ்டவசமான பாதிரியார் மீது ஒருவித அனுதாபத்தை ஏற்படுத்தாமல் இருக்க முடியவில்லை. அவரது கண்ணியமான அடக்கம் பாசாங்கு என்றும், அவரது சுற்றி வளைத்துப் பேசும் பாணி அப்பட்டமான பொய்கள் என்றும், அவரது மௌனம் துரோகம் என்றும் இகழப்படுகிறது. ஒரு எழுத்தாளருக்குக் கண்டிக்கத்தக்கதும் ஆனால் ஒரு மகனுக்கு மன்னிக்கக்கூடியதுமான சில சிறிய தவறுகளைக் காரணம் காட்டி, ஆங்கிலோ-சாக்சன் இனமே அதிகப்படியான ஒழுக்கவாதம், போலித்தனம், பாவனை, வஞ்சகம், தந்திரம் மற்றும் மோசமான சமையல் முறை ஆகியவற்றைக் கொண்டதாகக் குற்றம் சாட்டப்படுகிறது. தனிப்பட்ட முறையில் நான் கருதுவது என்னவென்றால், தனது பெற்றோரிடையே நிலவியதாக நம்பப்பட்ட ஒரு "அசௌகரியமான சூழல்" குறித்த தகவலை மறுப்பதில் திரு. ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் அவசரப்பட்டுச் செயல்பட்டார்...பாரிஸிலிருந்து சார்லஸ் ஸ்ட்ரிக்லேண்ட் எழுதிய கடிதம் ஒன்றில் அவளை "ஒரு சிறந்த பெண்மணி" என்று வர்ணித்திருந்தார் என்பதை டாக்டர் வைட்பிரெக்ட்-ரோத்தோல்ஸ் (Dr. Weitbrecht-Rotholz) அசல் கையெழுத்துப் பிரதியின் நகலாகவே வெளியிட்டிருந்தார். ஆனால், உண்மையில் அந்தக் குறிப்பிட்ட பகுதி இவ்வாறு அமைந்திருந்தது: "என் மனைவி நாசமாய்ப் போகட்டும். அவள் ஒரு சிறந்த பெண்மணிதான். அவள் நரகத்தில் இருக்க வேண்டும் என்று நான் விரும்புகிறேன்." தேவாலயம் தனது பொற்காலங்களில் விரும்பத்தகாத சான்றுகளைக் கையாண்ட விதம் இதுவல்ல.

டாக்டர் வைட்பிரெக்ட்-ரோத்தோல்ஸ் சார்லஸ் ஸ்ட்ரிக்லேண்டின் தீவிரமான அபிமானியாக இருந்தார்; எனவே, அவர் ஸ்ட்ரிக்லேண்டின் பிழைகளை மறைத்து நியாயப்படுத்தும் (whitewash) அபாயம் ஏதுமில்லை. அப்பாவித்தனமாகத் தோன்றும் செயல்களுக்குப் பின்னாலுள்ள இழிவான நோக்கங்களைக் கண்டறியும் கூர்மையான பார்வை அவரிடம் இருந்தது. அவர் ஒரு மனநல ஆய்வாளராகவும் (psychopathologist) அதே சமயம் கலை ஆர்வலராகவும் இருந்ததால், ஆழ்மனதின் ரகசியங்கள் அவருக்கு அத்துப்படியாக இருந்தன. சாதாரண விஷயங்களில் மறைந்திருக்கும் ஆழமான அர்த்தத்தை எந்தவொரு ஞானியும் (mystic) இவரைப் போலக் கண்டதில்லை. ஞானி சொல்லொணா உண்மைகளைக் காண்கிறார்; மனநல ஆய்வாளரோ வெளியே சொல்லக்கூடாத விஷயங்களைக் காண்கிறார். தனது நாயகனுக்குக் களங்கம் விளைவிக்கக்கூடிய ஒவ்வொரு சூழலையும் அந்த அறிவார்ந்த ஆசிரியர் மிகுந்த ஆர்வத்துடன் தேடிக் கண்டுபிடிப்பதைப் பார்ப்பது ஒரு தனித்துவமான ஈர்ப்பை அளிக்கிறது. ஸ்ட்ரிக்லேண்டின் கொடூரமான அல்லது இழிவான செயல்களுக்கான உதாரணங்களை முன்வைக்கும்போது அவரது மனம் உற்சாகமடைகிறது; அதேபோல, மறக்கப்பட்ட ஒரு கதையின் மூலம் ரெவரெண்ட் ராபர்ட் ஸ்ட்ரிக்லேண்டின் (Rev. Robert Strickland) தந்தையின் மீதான பற்றை (filial piety) நிலைகுலையச் செய்யும்போது, ​​மத விரோதி ஒருவரின் தண்டனையின்போது (auto da fé) ஒரு மத விசாரணை அதிகாரி அடையும் அதே பரவசத்தை அவரும் அடைகிறார். அவரது உழைப்பு வியக்கத்தக்கது. மிகச்சிறிய விவரம் கூட அவர் கண்ணில் படாமல் தப்பியதில்லை; சார்லஸ் ஸ்ட்ரிக்லேண்ட் சலவைக்கான கட்டணத்தைச் செலுத்தாமல் விட்டிருந்தால் கூட அது முழுமையாக விவரிக்கப்பட்டிருக்கும்; அல்லது கடன் வாங்கிய அரை-கிரவுன் (half-crown) நாணயத்தைத் திருப்பிக் கொடுக்காமல் இருந்திருந்தால், அந்தப் பரிவர்த்தனையின் எந்தவொரு விவரமும் விடுபடாமல் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கும்.

"A Modern Artist: Notes on the Work of Charles Strickland" - எட்வர்ட் லெகாட் (Edward Leggatt), A.R.H.A. மார்ட்டின் செக்கர் (Martin Secker), 1917.
"Karl Strickland: sein Leben und seine Kunst" - ஹியூகோ வைட்பிரெக்ட்-ரோத்தோல்ஸ் (Hugo Weitbrecht-Rotholz), Ph.D. ஷ்விங்கல் அண்ட் ஹனிஷ் (Schwingel und Hanisch). லீப்ஜிக் (Leipzig), 1914.
"Strickland: The Man and His Work" - அவரது மகன் ராபர்ட் ஸ்ட்ரிக்லேண்ட் (Robert Strickland). ஹெய்னெமன், 1913.
கிறிஸ்டியின் (Christie's) விற்பனைப் பட்டியல் இதனைப் பின்வருமாறு விவரித்தது: "சொசைட்டி தீவுகளைச் (Society Islands) சேர்ந்த ஒரு நிர்வாணப் பெண், சிற்றோடை ஒன்றின் அருகே தரையில் படுத்திருக்கிறார். அவருக்குப் பின்னணியில் பனை மற்றும் வாழை மரங்கள் உள்ளிட்ட வெப்பமண்டல நிலப்பரப்பு காட்சி அளிக்கிறது. அளவு: 60 அங்குலம் x 48 அங்குலம்."
============================================================

அத்தியாயம் II
======================
சார்லஸ் ஸ்ட்ரிக்லேண்ட் (Charles Strickland) பற்றி ஏற்கனவே இவ்வளவு எழுதப்பட்டிருக்கும் நிலையில், நான் மேலும் எழுதுவது தேவையற்றதாகத் தோன்றலாம். ஒரு ஓவியரின் உண்மையான நினைவுச் சின்னம் அவரது படைப்புகளே. மற்றவர்களை விட நான் அவரை மிகவும் நெருக்கமாக அறிந்திருந்தேன் என்பது உண்மைதான்: அவர் ஓவியராக மாறுவதற்கு முன்பே நான் அவரைச் சந்தித்தேன்; பாரிஸில் அவர் கழித்த கடினமான ஆண்டுகளிலும் அவரை அடிக்கடி பார்த்தேன். ஆனால், போரின் சூழல் என்னை தஹிதி (Tahiti) தீவுக்கு அழைத்துச் செல்லாமல் இருந்திருந்தால், என் நினைவுகளை நான் ஒருபோதும் பதிவு செய்திருக்க மாட்டேன். அங்குதான் — அனைவரும் அறிந்தபடி — அவர் தனது வாழ்நாளின் இறுதி ஆண்டுகளைக் கழித்தார்; அங்குதான் அவரை நன்கு அறிந்திருந்த சிலரை நான் சந்தித்தேன். அவரது துயரமான வாழ்க்கைப் பாதையில் மிகவும் மர்மமாக அல்லது வெளிச்சம் படாமல் இருந்த ஒரு பகுதியை விளக்கும் நிலையில் நான் இப்போது இருக்கிறேன். ஸ்ட்ரிக்லேண்டின் மேன்மையை நம்புபவர்களின் கருத்து சரியென்றால், அவரை நேரில் அறிந்தவர்களின் தனிப்பட்ட விவரணைகள் ஒருபோதும் தேவையற்றதாக இருக்க முடியாது. ஸ்ட்ரிக்லேண்டுடன் நான் கொண்டிருந்த நெருக்கமான பழக்கத்தைப் போலவே, 'எல் கிரெக்கோ'வுடனும் (El Greco) நெருக்கமாகப் பழகிய ஒருவரின் நினைவுக் குறிப்புகளைப் பெற நாம் எதைத்தான் கொடுக்க மாட்டோம்?

ஆனால், அத்தகைய சாக்குப்போக்குகளை நான் நாடவில்லை. ஆன்மாவின் நன்மைக்காக, தங்களுக்குப் பிடிக்காத இரண்டு விஷயங்களை ஒவ்வொரு நாளும் செய்ய வேண்டும் என்று பரிந்துரைத்தவர் யார் என்று எனக்கு நினைவில்லை; அவர் ஒரு அறிஞர். அந்த அறிவுரையை நான் மிகக் கவனமாகப் பின்பற்றி வருகிறேன்; ஏனென்றால், ஒவ்வொரு நாளும் நான் காலையில் எழுந்திருக்கிறேன், இரவில் உறங்கச் செல்கிறேன். ஆனால் என் இயல்பில் ஒரு துறவறப் போக்கு உள்ளது; அதனால் ஒவ்வொரு வாரமும் என் உடலை இன்னும் கடுமையான சுய-கட்டுப்பாட்டிற்கு உட்படுத்தி வருகிறேன். 'தி டைம்ஸ்' (The Times) இதழின் 'இலக்கிய இணைப்பு' (Literary Supplement) பகுதியை வாசிப்பதை நான் ஒருபோதும் தவறவிட்டதில்லை. எழுதப்படும் ஏராளமான புத்தகங்கள், அவற்றை வெளியிடும்போது ஆசிரியர்கள் கொண்டிருக்கும் நல்ல நம்பிக்கைகள் மற்றும் இறுதியில் அவற்றுக்குக் காத்திருக்கும் விதி ஆகியவற்றைச் சிந்தித்துப் பார்ப்பது ஒரு பயனுள்ள பயிற்சியாகும். அந்தப் பெருங்கூட்டத்திற்கு இடையே ஒரு புத்தகம் தனக்கான இடத்தைப் பிடிப்பதற்கான வாய்ப்பு என்ன? மேலும், வெற்றிபெறும் புத்தகங்கள் கூட ஒரு குறிப்பிட்ட காலத்திற்கு மட்டுமே நிலைத்திருக்கும் வெற்றிகளாகவே உள்ளன. ஒரு சாதாரண வாசகருக்குச் சில மணிநேர ஓய்வை அளிப்பதற்கோ அல்லது பயணத்தின் சலிப்பைப் போக்குவதற்கோ, அந்த ஆசிரியர் எவ்வளவு சிரமப்பட்டிருப்பார், எவ்வளவு கசப்பான அனுபவங்களையும் மனவேதனையையும் தாங்கியிருப்பார் என்பது இறைவனுக்குத்தான் தெரியும். விமர்சனங்களை வைத்துப் பார்க்கும்போது, ​​இவற்றில் பல புத்தகங்கள் மிக நன்றாகவும் கவனமாகவும் எழுதப்பட்டவை; அவற்றின் உருவாக்கத்தில் ஆழ்ந்த சிந்தனை செலுத்தப்பட்டுள்ளது; சில புத்தகங்களுக்காக ஒரு வாழ்நாளையே அர்ப்பணித்து, மிகுந்த சிரமத்துடன் உழைத்திருக்கிறார்கள். இதிலிருந்து நான் பெறும் நீதி என்னவென்றால், ஒரு எழுத்தாளர் தனது படைப்பின் இன்பத்திலும், தனது சிந்தனைகளின் பாரத்திலிருந்து விடுபடுவதிலும் மட்டுமே தனது வெகுமதியைத் தேட வேண்டும்; மற்ற எதைப் பற்றியும் கவலைப்படாமல், பாராட்டு அல்லது பழி, தோல்வி அல்லது வெற்றி ஆகியவற்றைக் கருத்தில் கொள்ளாமல் இருக்க வேண்டும்.

இப்போது போர் வந்துவிட்டது, அதனுடன் ஒரு புதிய மனப்பான்மையையும் கொண்டு வந்துள்ளது. இளைய தலைமுறையினர், முந்தைய காலத்தவர் அறியாத புதிய கடவுள்களை நோக்கித் திரும்பியுள்ளனர்; நமக்குப்பின் வருபவர்கள் எந்தத் திசையில் பயணிக்கப் போகிறார்கள் என்பதை இப்போதே காண முடிகிறது. தங்கள் வலிமையை உணர்ந்த, கொந்தளிப்பான இளைய தலைமுறையினர், கதவைத் தட்டிக்கொண்டிருந்த நிலையைத் தாண்டிவிட்டனர்; அவர்கள் உள்ளே நுழைந்து, நம் இருக்கைகளில் அமர்ந்துவிட்டனர். அவர்களின் கூச்சல்களால் சூழல் நிறைந்துள்ளது. முதியவர்களில் சிலர், இளைஞர்களின் சேட்டைகளைப் பின்பற்றுவதன் மூலம், தங்கள் காலம் இன்னும் முடிந்துவிடவில்லை என்று தங்களை நம்பவைக்க முயல்கிறார்கள்; அவர்கள் மற்றவர்களைப் போலவே உரக்கக் கூச்சலிடுகிறார்கள், ஆனால் அந்தப் போர்க்குரல் அவர்கள் வாயில் வெறும் வெற்று ஒலியாகவே ஒலிக்கிறது; பென்சில், வர்ணம் மற்றும் பவுடர் பூச்சுகளுடனும், கூச்சலிடும் வகையிலான செயற்கை மகிழ்ச்சியுடனும் தங்கள் இளமைக்கால மாயையை மீண்டும் பெற முயலும் பரிதாபகரமான பெண்களைப் போல அவர்கள் இருக்கிறார்கள். ஆனால், விவேகமானவர்கள் கண்ணியத்துடனும் நளினத்துடனும் தங்கள் பாதையில் செல்கிறார்கள். அவர்களின் அடக்கமான புன்னகையில் ஒருவிதமான பெருந்தன்மையான கேலி கலந்திருக்கிறது. தாங்களும் ஒரு காலத்தில், இதே போன்ற கூச்சலுடனும் ஏளனத்துடனும், சலிப்படைந்த முந்தைய தலைமுறையை மிதித்து முன்னேறியதை அவர்கள் நினைவுகூர்கிறார்கள்; அதே சமயம், இந்தத் துணிச்சலான 'தீப்பந்தம் ஏந்தியவர்களும்' (புதிய தலைமுறையினரும்) விரைவில் தங்கள் இடத்தை விட்டுக்கொடுக்க வேண்டியிருக்கும் என்பதையும் அவர்கள் முன்னரே உணர்கிறார்கள். எதற்கும் ஒரு 'இறுதி முடிவு' என்று எதுவும் இல்லை. நினிவே நகரம் வானளாவிய பெருமையுடன் உயர்ந்திருந்த காலத்திலேயே, இந்த 'புதிய செய்தி' (evangel) ஏற்கனவே பழமையானதாகிவிட்டிருந்தது. பேசுபவர்களுக்கு மிகவும் புதுமையானதாகத் தோன்றும் இந்த வீரமிக்க வார்த்தைகள், நூற்றுக்கணக்கான முறை - கிட்டத்தட்ட மாறாத அதே தொனியில் - முன்பே சொல்லப்பட்டவைதான். ஊசல் முன்னும் பின்னும் அலைபாய்ந்துகொண்டே இருக்கிறது. அந்த வட்டப்பாதை மீண்டும் மீண்டும் பயணிக்கப்படுகிறது.

சில நேரங்களில், ஒரு மனிதன் தான் வாழ்ந்த காலத்திலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட ஒரு புதிய காலத்திலும் நீண்ட காலம் உயிர்வாழ்கிறான்; அப்போது, ​​மனித வாழ்க்கையின் நாடகத்தில் மிகவும் தனித்துவமான காட்சிகளில் ஒன்றை ஆர்வமுள்ளவர்கள் காண முடிகிறது. உதாரணமாக, இப்போது ஜார்ஜ் கிராப்பைப் (George Crabbe) பற்றி யார் நினைக்கிறார்கள்? அவர் காலத்தில் அவர் ஒரு புகழ்பெற்ற கவிஞராக இருந்தார்; நவீன வாழ்க்கையின் சிக்கலான தன்மையால் அரிதாகிவிட்ட ஒருமித்த கருத்துடன் உலகம் அவரது மேதமையை அங்கீகரித்தது. அவர் அலெக்சாண்டர் போப்பின் பள்ளியில் தனது கவிதைக்கலையைக் கற்றுக்கொண்டார், மேலும் எதுகை மோனையுடன் கூடிய ஈரடிச் செய்யுள்களில் (rhymed couplets) அறநெறிக் கதைகளை எழுதினார். பின்னர் பிரெஞ்சுப் புரட்சியும் நெப்போலியப் போர்களும் வந்தன; கவிஞர்கள் புதிய பாடல்களைப் பாடினர். ஆனால் திரு. கிராப் மட்டும் தொடர்ந்து எதுகை மோனையுடன் கூடிய ஈரடிச் செய்யுள்களில் அறநெறிக் கதைகளை எழுதிக் கொண்டிருந்தார். உலகில் பெரும் பரபரப்பை ஏற்படுத்திய அந்த இளம் கவிஞர்களின் படைப்புகளை அவர் நிச்சயம் படித்திருப்பார் என்றும், அவை அவருக்குத் தரமற்றவையாகத் தோன்றியிருக்கும் என்றும் நான் கருதுகிறேன். உண்மையில், அவற்றில் பல அப்படித்தான் இருந்தன. ஆனால் கீட்ஸ் மற்றும் வேர்ட்ஸ்வொர்த்தின் ஓடுகள் (odes), கோல்ரிட்ஜின் ஓரிரு கவிதைகள் மற்றும் ஷெல்லியின் சில படைப்புகள் ஆகியவை, முன்னெப்போதும் யாரும் கண்டிராத ஆன்மாவின் பரந்த தளங்களை வெளிப்படுத்தின. திரு. கிராப் (Crabbe) காலாவதியாகிவிட்ட ஒருவராகக் கருதப்பட்டாலும், அவர் தொடர்ந்து எதுகை மோனையுடன் கூடிய ஈரடிச் செய்யுள் வடிவில் அறநெறிக் கதைகளை எழுதிக் கொண்டிருந்தார். இளைய தலைமுறையினரின் படைப்புகளை நான் அவ்வப்போது மேலோட்டமாக வாசித்திருக்கிறேன். அவர்களிடையே, கீட்ஸை விடவும் தீவிரமான உணர்வு கொண்ட ஒருவரோ அல்லது ஷெல்லியை விடவும் அதீத கற்பனை வளம் மிக்க ஒருவரோ, உலகம் விரும்பி நினைவுகூரக்கூடிய கவிதைகளை ஏற்கனவே வெளியிட்டிருக்கக்கூடும். அதுபற்றி என்னால் உறுதியாகச் சொல்ல முடியாது. அவர்களின் படைப்பு நேர்த்தியை நான் மெச்சுகிறேன்—அவர்களின் இளமை ஏற்கனவே மிகவும் முதிர்ச்சியடைந்துவிட்டதால், எதிர்காலத்தைப் பற்றிப் பேசுவது அபத்தமாகத் தோன்றுகிறது—அவர்களின் நடையின் இனிமையைக் கண்டு நான் வியக்கிறேன்; ஆனால், அவர்களிடம் உள்ள அத்தனை வளத்தாலும் (அவர்களின் சொல்லகராதி, அவர்கள் தொட்டிலிலேயே ரோஜெட்ஸ் தெசாரஸைப் புரட்டியிருப்பார்கள் என்று காட்டுகிறது) அவர்கள் எனக்கு எதையும் உணர்த்துவதில்லை: என் பார்வையில், அவர்களுக்கு எல்லாம் தெரியும், அவர்கள் தங்கள் உணர்வுகளை வெளிப்படையாகக் காட்டுகிறார்கள்; அவர்கள் என் முதுகில் தட்டும் அந்த மனப்பூர்வமான உற்சாகத்தையோ அல்லது என் மார்பில் விழும் அந்த உணர்ச்சிப் பெருக்கையோ என்னால் ஜீரணிக்க முடியவில்லை; அவர்களின் பேரார்வம் எனக்குச் சற்றே உயிரற்றதாகவும், அவர்களின் கனவுகள் சற்றே மந்தமானதாகவும் தோன்றுகின்றன. எனக்கு அவர்களைப் பிடிக்கவில்லை. நான் ஒதுக்கி வைக்கப்பட்டுவிட்டேன். நான் தொடர்ந்து எதுகை மோனையுடன் கூடிய ஈரடிகளில் நீதி போதனைக் கதைகளை எழுதுவேன். ஆனால், அதை என் சொந்தப் பொழுதுபோக்கிற்காக மட்டுமே செய்தால், நான் மும்மடங்கு முட்டாளாகி விடுவேன்.
============================================================
அத்தியாயம் III

இருப்பினும், இவை அனைத்தும் ஒருபுறம் இருக்கட்டும்.

நான் எனது முதல் புத்தகத்தை எழுதியபோது மிகவும் இளையவனாக இருந்தேன்.

நல்லவேளையாக அது அனைவரின் கவனத்தையும் ஈர்த்தது; பலரும் என்னுடன் அறிமுகம் செய்துகொள்ள விரும்பினர்.

லண்டனின் இலக்கிய உலகில் நான் முதன்முதலில் நுழைந்தபோது—அப்போது நான் கூச்ச சுபாவம் கொண்டவனாகவும் அதே சமயம் மிகுந்த ஆர்வத்துடனும் இருந்தேன்—அந்த நினைவுகளை அசைபோடும்போது ஒருவித சோகம் என்னுள் எழுகிறது. அந்த வட்டாரத்திற்குச் சென்று வெகு காலம் ஆகிவிட்டது; அதன் தற்போதைய விசித்திரங்களை விவரிக்கும் நாவல்கள் உண்மையைச் சொல்வதானால், அங்குள்ள சூழல் இப்போது பெரிதும் மாறியிருக்கிறது. இடங்கள் மாறிவிட்டன. ஹாம்ப்ஸ்டெட், நாட்டிங் ஹில் கேட் மற்றும் கென்சிங்டனின் ஹை ஸ்ட்ரீட் ஆகியவற்றுக்குப் பதிலாக இப்போது செல்சியாவும் ப்ளூம்ஸ்பரியும் அந்த இடத்தைப் பிடித்துவிட்டன. அக்காலத்தில் நாற்பது வயதுக்குக் குறைவாக இருப்பது ஒரு சிறப்பம்சமாகக் கருதப்பட்டது; ஆனால் இப்போதோ இருபத்தைந்து வயதுக்கு மேல் இருப்பது அபத்தமானதாகக் கருதப்படுகிறது. அக்காலத்தில் நாங்கள் எங்கள் உணர்ச்சிகளை வெளிப்படுத்தச் சற்றுத் தயங்கினோம் என்றும், கேலிக்கு ஆளாவோம் என்ற பயம் வெளிப்படையான பாவனைகளைக் கட்டுப்படுத்தியது என்றும் நான் நினைக்கிறேன். அந்தப் பண்பட்ட 'போஹேமியன்' (கலை-இலக்கியச் சுதந்திரவாதிகள்) வட்டாரத்தில் கற்புநெறி தீவிரமாகக் கடைப்பிடிக்கப்பட்டது என்று நான் நம்பவில்லை; ஆனால், இக்காலத்தில் காணப்படுவது போன்ற அநாகரிகமான, கட்டுப்பாடற்ற பாலியல் உறவுகள் அப்போது இருந்ததாக எனக்கு நினைவில்லை. எங்கள் தனிப்பட்ட விசித்திரமான நடத்தைகளை கண்ணியமான மௌனம் எனும் திரையிட்டு மறைப்பதை நாங்கள் பாசாங்குத்தனமாகக் கருதவில்லை. எதையும் மிகைப்படுத்தியோ அல்லது அநாகரிகமாகவோ பேசும் வழக்கம் இருக்கவில்லை. பெண்கள் இன்னும் முழுமையான சுதந்திரத்தையும் அங்கீகாரத்தையும் அடையாத காலம் அது.

நான் விக்டோரியா நிலையத்திற்கு அருகில் வசித்து வந்தேன்; இலக்கியவாதிகளின் உபசரிப்பு மிக்க வீடுகளுக்குப் பேருந்தில் நீண்ட தூரம் பயணம் செய்த நினைவுகள் எனக்கு உள்ளன. என் கூச்ச சுபாவத்தால், அழைப்பு மணியை அழுத்துவதற்குத் துணிச்சலை வரவழைத்துக்கொள்ளும் வரை நான் தெருவில் அங்கும் இங்கும் அலைந்து கொண்டிருப்பேன்; பின்னர், பயத்தில் உடல் நடுங்க, மக்கள் நிறைந்த காற்றோட்டமற்ற அறைக்குள் அழைத்துச் செல்லப்படுவேன். புகழ்பெற்ற பலருடன் நான் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டேன்; என் புத்தகத்தைப் பற்றி அவர்கள் சொன்ன கனிவான வார்த்தைகள் என்னை மிகுந்த சங்கடத்திற்குள்ளாக்கின. நான் புத்திசாலித்தனமாகப் பேச வேண்டும் என்று அவர்கள் எதிர்பார்ப்பதாக உணர்ந்தேன்; ஆனால் அந்த நிகழ்ச்சி முடிந்த பிறகுதான் எனக்கு அத்தகைய கருத்துகள் தோன்றின. தேநீர் கோப்பைகளையும், சரியாக வெட்டப்படாத வெண்ணெய் தடவிய ரொட்டித் துண்டுகளையும் பரிமாறுவதன் மூலம் என் சங்கடத்தை மறைக்க முயன்றேன். யாரும் என்னைக் கவனிக்கக்கூடாது என்று நான் விரும்பினேன்; அப்போதுதான் அந்தப் பிரபலங்களை நிம்மதியாகக் கவனித்து, அவர்கள் பேசிய புத்திசாலித்தனமான கருத்துகளைக் கேட்க முடியும்.

பெரிய மூக்குகள் மற்றும் கூர்மையான, ஊடுருவும் பார்வைகளைக் கொண்ட, கவசத்தை அணிந்திருப்பது போல ஆடைகளை இறுக்கமாக அணிந்திருந்த கம்பீரமான பெண்களின் நினைவும்; மென்மையான குரலும் கூர்மையான பார்வையும் கொண்ட, எலியைப் போன்ற தோற்றமளிக்கும் திருமணமாகாத பெண்களின் நினைவும் எனக்கு இன்றும் உள்ளன. கையுறைகளை அணிந்துகொண்டு வெண்ணெய் தடவிய டோஸ்ட்டை அவர்கள் விடாமுயற்சியுடன் சாப்பிடுவதைக் கண்டு நான் எப்போதும் வியப்படைந்தேன். யாரும் பார்க்கவில்லை என்று நினைக்கும்போது, அவர்கள் தங்கள் விரல்களை நாற்காலியில் எந்தக் கவலையுமின்றித் துடைத்துக்கொண்ட விதத்தை நான் வியப்புடன் கவனித்தேன். அது தளபாடங்களுக்குக் கெடுதலாக இருந்திருக்க வேண்டும், ஆனால் அந்த விருந்தளித்த பெண்மணி, பதிலுக்குத் தன் தோழிகளைச் சந்திக்கச் செல்லும்போது, அவர்களின் தளபாடங்களுக்குப் பழி தீர்த்துக்கொண்டாள் என்று நான் நினைக்கிறேன். அவர்களில் சிலர் நாகரிகமாக உடை அணிந்திருந்தனர். ஒரு நாவல் எழுதியதற்காக மட்டும் ஏன் அலங்கோலமாக இருக்க வேண்டும் என்று தங்களால் ஒருபோதும் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை என்று அவர்கள் கூறினார்கள்; உங்களுக்கு ஒரு நேர்த்தியான உடல்வாகு இருந்தால், அதை நீங்கள் முழுமையாகப் பயன்படுத்திக்கொள்ளலாம் என்றும், சிறிய காலில் ஒரு பகட்டான காலணி அணிவது, ஒரு பதிப்பாசிரியர் உங்கள் படைப்புகளை எடுத்துக்கொள்வதைத் தடுத்ததில்லை என்றும் கூறினார்கள். ஆனால் மற்றவர்களோ இதை அற்பமானதாகக் கருதினர், மேலும் அவர்கள் கலைநயமிக்க துணிகளையும் காட்டுமிராண்டித்தனமான நகைகளையும் அணிந்திருந்தனர். அந்த ஆண்கள் தோற்றத்தில் அரிதாகவே விசித்திரமாக இருந்தனர். அவர்கள் முடிந்தவரை எழுத்தாளர்களைப் போல் தோற்றமளிக்காமல் இருக்க முயன்றனர். அவர்கள் உலக அனுபவம் வாய்ந்தவர்களாகக் கருதப்பட விரும்பினர், மேலும் ஒரு நகர நிறுவனத்தின் நிர்வாக எழுத்தர்களைப் போல எங்கும் தங்களைக் காட்டிக்கொள்ளக்கூடியவர்களாக இருந்தனர். அவர்கள் எப்போதும் சற்றே சோர்வாகத் தெரிந்தனர். நான் இதற்கு முன் எழுத்தாளர்களை அறிந்ததில்லை, அவர்கள் எனக்கு மிகவும் விசித்திரமானவர்களாகத் தோன்றினார்கள், ஆனால் அவர்கள் எனக்கு ஒருபோதும் முற்றிலும் உண்மையானவர்களாகத் தோன்றியதில்லை என்றே நினைக்கிறேன்.

அவர்களின் உரையாடல் அபாரமானது என்று நான் நினைத்தது எனக்கு நினைவிருக்கிறது; ஒரு சக எழுத்தாளர் முதுகைக் காட்டிய அடுத்த கணமே, அவர்கள் தங்கள் குத்தலான நகைச்சுவையால் அவரைத் துண்டு துண்டாகக் கிழித்தெறிவதை நான் வியப்புடன் கேட்பதுண்டு. கலைஞனுக்கு இந்த உலகின் மற்றவர்களை விட ஒரு சாதகம் உண்டு: அவனது நண்பர்கள் அவனது அங்கதத்திற்குத் தங்கள் தோற்றத்தையும் குணத்தையும் மட்டுமல்ல, தங்கள் படைப்புகளையும் கூட அளிக்கிறார்கள். அத்தகைய பொருத்தத்துடனோ அல்லது அத்தகைய சரளத்துடனோ என்னை ஒருபோதும் வெளிப்படுத்திக்கொள்ள முடியாது என்று நான் விரக்தியடைந்தேன். அக்காலத்தில் உரையாடல் ஒரு கலையாகவே வளர்க்கப்பட்டது; ஒரு பானையின் அடியில் முட்கள் உரசும் சத்தத்தை விட, நேர்த்தியான வாதப் பிரதிவாதங்கள் அதிக மதிப்பு பெற்றன; மேலும், மந்தமானவர்கள் புத்திசாலித்தனத்தின் சாயலைப் பெறுவதற்கான ஒரு இயந்திரக் கருவியாக இன்னும் உருவாகாதிருந்த குறுகவிதை, நாகரிகமானவர்களின் சிறு பேச்சுகளுக்கு உயிரோட்டத்தைக் கொடுத்தது. இந்த அத்தனை ஒளிமயமான நிகழ்வுகளையும் என்னால் நினைவுகூர முடியவில்லை என்பது வருத்தமளிக்கிறது. ஆனால், நாங்கள் பயின்ற கலையின் மறுபக்கமான தொழில் நுணுக்கங்களைப் பற்றி உரையாடல் திரும்பியபோதுதான், அது மிகவும் சுமுகமாக நிலைபெற்றது என்று நான் நினைக்கிறேன். சமீபத்தில் வெளியான ஒரு புத்தகத்தின் சிறப்பம்சங்களைப் பற்றிப் பேசி முடித்ததும், எத்தனை பிரதிகள் விற்றிருக்கும், ஆசிரியர் எவ்வளவு முன்பணம் பெற்றிருப்பார், அதிலிருந்து அவருக்கு எவ்வளவு வருமானம் கிடைக்கக்கூடும் என்பது போன்ற விஷயங்களை யோசிப்பது இயல்பானதே. பிறகு, வெவ்வேறு பதிப்பகங்களைப் பற்றியும், ஒருவரின் தாராள மனப்பான்மையையும் மற்றவரின் கஞ்சத்தனத்தையும் ஒப்பிட்டும் பேசுவோம்; நல்ல ராயல்டி (பதிப்புரிமைத் தொகை) தருபவரிடம் செல்வதா அல்லது புத்தகத்தை முழு வீச்சில் சந்தைப்படுத்தி விற்பனை செய்பவரிடம் செல்வதா என்பது குறித்து விவாதிப்போம். சிலர் மோசமாகவும், சிலர் சிறப்பாகவும் விளம்பரம் செய்வார்கள். சிலர் நவீனப் போக்குடையவர்களாகவும், சிலர் பழைய பாணியைப் பின்பற்றுபவர்களாகவும் இருப்பார்கள். அதன்பின், முகவர்கள் (agents) எங்களுக்காகப் பெற்றுத் தந்த வாய்ப்புகள் குறித்தும்; பதிப்பாசிரியர்கள் மற்றும் அவர்கள் விரும்பும் படைப்புகள், ஆயிரம் வார்த்தைகளுக்கு அவர்கள் வழங்கும் ஊதியம், மற்றும்...அவர்கள் பணத்தை உடனே செலுத்தினார்களோ இல்லையோ, எனக்கு அது மிகவும் ஒருவிதமான ரம்மியமான உணர்வைத் தந்தது. ஏதோ ஒரு மர்மமான சகோதரத்துவ அமைப்பின் உறுப்பினராக இருப்பது போன்றதொரு நெருக்கமான உணர்வை அது எனக்கு அளித்தது.
==========================================================
அத்தியாயம் IV

அந்த நேரத்தில் ரோஸ் வாட்டர்ஃபோர்டை விட என்னிடம் அன்பாக நடந்து கொண்டவர் வேறு யாரும் இல்லை. அவர் ஆண்களுக்கே உரிய அறிவுக்கூர்மையையும் பெண்களுக்கே உரிய முரட்டுத்தனத்தையும் ஒருங்கே கொண்டிருந்தார். அவர் எழுதிய நாவல்கள் தனித்துவமானவையாகவும், மனதைக் கலக்கமூட்டுபவையாகவும் இருந்தன. ஒரு நாள் அவருடைய வீட்டில்தான் நான் சார்லஸ் ஸ்ட்ரிக்லாண்டின் மனைவியைச் சந்தித்தேன். செல்வி வாட்டர்ஃபோர்ட் ஒரு தேநீர் விருந்து கொடுத்துக் கொண்டிருந்தார், அவருடைய சிறிய அறை வழக்கத்தை விட அதிகமாக நிரம்பியிருந்தது. எல்லோரும் பேசிக்கொண்டிருப்பது போல் தோன்றியது, அமைதியாக அமர்ந்திருந்த நான் சங்கடமாக உணர்ந்தேன்; ஆனால், தங்கள் சொந்த விஷயங்களில் மூழ்கியிருந்த எந்தக் குழுவிலும் புகுந்துவிட நான் மிகவும் கூச்சப்பட்டேன். செல்வி வாட்டர்ஃபோர்ட் ஒரு நல்ல உபசரிப்பாளர், என் தர்மசங்கடத்தைக் கண்டு என்னிடம் வந்தார்.

"நீங்கள் திருமதி ஸ்ட்ரிக்லாண்டிடம் பேச வேண்டும்," என்றார் அவர். "அவர் உங்கள் புத்தகத்தைப் பற்றிப் புகழ்ந்து பேசுகிறார்."

"அவர் என்ன வேலை செய்கிறார்?" என்று நான் கேட்டேன்.

என் அறியாமையை நான் உணர்ந்திருந்தேன், திருமதி ஸ்ட்ரிக்லாண்ட் ஒரு பிரபலமான எழுத்தாளர் என்றால், அவரிடம் பேசுவதற்கு முன்பு அந்த உண்மையை உறுதிப்படுத்திக்கொள்வது நல்லது என்று நினைத்தேன்.

தன் பதிலுக்கு வலு சேர்க்கும் விதமாக, ரோஸ் வாட்டர்ஃபோர்ட் அடக்கமாகத் தன் கண்களைத் தாழ்த்திக்கொண்டாள்.

"அவள் மதிய விருந்துகள் நடத்துவாள். நீ கொஞ்சம் கர்ஜித்தால் போதும், அவள் உன்னைக் கேட்பாள்."

ரோஸ் வாட்டர்ஃபோர்ட் ஒரு அவநம்பிக்கைவாதி. அவள் வாழ்க்கையை நாவல்கள் எழுதுவதற்கான ஒரு வாய்ப்பாகவும், பொதுமக்களைத் தனது மூலப்பொருளாகவும் கருதினாள். அவ்வப்போது, மக்கள் அவளது திறமையைப் பாராட்டி, தகுந்த ஆடம்பரத்துடன் உபசரித்தால், அவர்களைத் தன் வீட்டிற்கு அழைப்பாள். சிங்கங்கள் மீதான அவர்களின் பலவீனத்தை அவள் நல்லெண்ணத்துடன் கூடிய இகழ்ச்சியுடன் பார்த்தாள், ஆனால் அவர்களிடம் ஒரு புகழ்பெற்ற பெண் எழுத்தாளரின் பாத்திரத்தை கண்ணியத்துடன் நடித்தாள்.

நான் திருமதி ஸ்ட்ரிக்லாண்டிடம் அழைத்துச் செல்லப்பட்டேன், நாங்கள் பத்து நிமிடங்கள் பேசிக்கொண்டிருந்தோம். அவளுக்கு இனிமையான குரல் இருந்ததைத் தவிர, அவளைப் பற்றி நான் வேறு எதையும் கவனிக்கவில்லை. வெஸ்ட்மின்ஸ்டரில், கட்டி முடிக்கப்படாத பேராலயத்தைப் பார்த்தபடி அவளுக்கு ஒரு வீடு இருந்தது, நாங்கள் ஒரே பகுதியில் வசித்ததால் ஒருவருக்கொருவர் நட்பாக உணர்ந்தோம். ராணுவ மற்றும் கடற்படைப் பொருட்கள், ஆற்றுக்கும் செயின்ட் ஜேம்ஸ் பூங்காவிற்கும் இடையில் வசிக்கும் அனைவருக்கும் இடையே ஓர் ஒற்றுமைப் பிணைப்பாகும். திருமதி ஸ்ட்ரிக்லேண்ட் என்னிடம் என் முகவரியைக் கேட்டார், சில நாட்களுக்குப் பிறகு எனக்கு மதிய விருந்துக்கான அழைப்பு வந்தது.

எனக்கு வேலைகள் குறைவாக இருந்ததால், அதை ஏற்றுக்கொள்வதில் எனக்கு மகிழ்ச்சியே. நான் சற்று தாமதமாக அங்கு சென்றடைந்தேன்; ஏனெனில், மிகவும் சீக்கிரம் வந்துவிடுவோமோ என்ற பயத்தில் நான் பேராலயத்தை மூன்று முறை சுற்றி வந்திருந்தேன். ஆனால், அங்கு வந்திருந்த விருந்தினர் குழு ஏற்கெனவே நிறைந்திருந்ததைக் கண்டேன். அங்கே மிஸ் வாட்டர்ஃபோர்ட், மிஸஸ் ஜே, ரிச்சர்ட் ட்வைனிங் மற்றும் ஜார்ஜ் ரோட் ஆகியோர் இருந்தனர். நாங்கள் அனைவரும் எழுத்தாளர்கள். வசந்த காலத்தின் தொடக்கத்திலிருந்த அந்த நாள் மிகச் சிறப்பாக அமைந்திருந்தது; நாங்களும் நல்ல மனநிலையில் இருந்தோம். நாங்கள் பல விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசினோம். மிஸ் வாட்டர்ஃபோர்ட் ஒரு புதிய தொப்பியை அணிந்திருந்தார்; அது அவருக்கு மிகுந்த உற்சாகத்தை அளித்தது. இளமைப் பருவத்தில் 'சேஜ் கிரீன்' (மங்கலான பச்சை) நிற ஆடை அணிந்து, கையில் ஒரு டஃபோடில் மலரை ஏந்தி விருந்துகளுக்குச் சென்ற கலைநயமிக்க ரசனைக்கும், முதிர்ந்த வயதில் உயர்ந்த குதிங்கால் காலணிகள் மற்றும் பாரிஸ் பாணி ஆடைகளை விரும்பும் சற்றே அலட்சியமான போக்குக்கும் இடையே அவர் ஊசலாடிக்கொண்டிருந்தார். எங்கள் பொதுவான நண்பர்களைப் பற்றி அவர் அவ்வளவு கடுமையாக விமர்சிப்பதை நான் அதுவரை கேட்டதில்லை. 'சற்றே முறையற்ற தன்மையே நகைச்சுவையின் உயிர்நாடி' என்பதை அறிந்திருந்த மிஸஸ் ஜே, மிக மெல்லிய குரலில் சில கருத்துகளைத் தெரிவித்தார்; அவை பனி போன்ற வெண்மையான மேஜை விரிப்பையே இளஞ்சிவப்பு நிறமாக மாற்றும் அளவுக்குத் துணிச்சலானவையாக இருந்தன. ரிச்சர்ட் ட்வைனிங் விசித்திரமான மற்றும் வேடிக்கையான கருத்துகளை உற்சாகத்துடன் கொட்டினார்; அதே சமயம், தனது அபாரமான புத்திசாலித்தனத்தை வெளிப்படுத்த வேண்டிய அவசியமில்லை என்பதை உணர்ந்திருந்த ஜார்ஜ் ரோட், உணவை உட்கொள்வதற்காக மட்டுமே வாயைத் திறந்தார். மிஸஸ் ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் அதிகம் பேசவில்லை, ஆனால் உரையாடலை அனைவரையும் உள்ளடக்கியதாகத் தக்கவைக்கும் திறமை அவரிடம் இருந்தது; உரையாடலில் இடைவெளி விழும்போது, ​​அதை மீண்டும் தொடரச் செய்யும் சரியான கருத்தை அவர் முன்வைப்பார். முப்பத்தேழு வயதான அவர், சற்று உயரமாகவும், பருமனாகவும் (ஆனால் அதிகத் தடிமனாக இல்லாமல்) இருந்தார்; அவர் பேரழகி அல்ல என்றாலும், அவரது முகம் பார்ப்பதற்கு இனிமையாக இருந்தது - குறிப்பாக அவரது கனிவான பழுப்பு நிறக் கண்களால் அது சாத்தியமானது. அவரது சருமம் சற்று மங்கலான நிறத்தில் இருந்தது. அவரது அடர் நிறக் கூந்தல் நேர்த்தியாக அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது. அங்குள்ள மூன்று பெண்களில் முகத்தில் எந்தவித ஒப்பனையும் செய்யாதவர் அவரே; மற்றவர்களுடன் ஒப்பிடுகையில் அவர் மிகவும் எளிமையாகவும் இயல்பாகவும் தோன்றினார்.

உணவருந்தும் அறை அக்காலத்திற்கேற்ற நல்ல ரசனையுடன் அமைக்கப்பட்டிருந்தது. அது மிகவும் எளிமையான மற்றும் ஆடம்பரமற்ற பாணியில் இருந்தது. அறையின் சுவரில் கீழ்ப்பகுதியில் வெள்ளை மரத்தாலான அலங்காரப் பலகை (dado) இருந்தது; அதற்கு மேலே இருந்த பச்சை நிறச் சுவரொட்டியில், நேர்த்தியான கருப்புச் சட்டகங்களுக்குள் விஸ்லரின் (Whistler) ஓவியங்கள் (etchings) மாட்டப்பட்டிருந்தன. மயில் வடிவமைப்பு கொண்ட பச்சை நிறத் திரைகள் நேராகத் தொங்கவிடப்பட்டிருந்தன; இலைகள் நிறைந்த மரங்களுக்கு இடையே முயல்கள் துள்ளி விளையாடுவது போன்ற வடிவமைப்பு கொண்ட பச்சை நிறத் தரைவிரிப்பு, வில்லியம் மோரிஸின் தாக்கத்தை வெளிப்படுத்தியது. நெருப்பிடத்தின் (chimney-piece) மேல் பகுதியில் நீல நிற 'டெல்ஃப்ட்' (Delft) மட்பாண்டங்கள் வைக்கப்பட்டிருந்தன. அக்காலத்தில் லண்டனில் இதே பாணியில் அலங்கரிக்கப்பட்ட சுமார் ஐந்நூறு உணவருந்தும் அறைகள் இருந்திருக்கக்கூடும். அது நேர்த்தியாகவும், கலைநயத்துடனும், அதே சமயம் சற்றே சலிப்பூட்டும் வகையிலும் இருந்தது. நாங்கள் அங்கிருந்து கிளம்பியபோது மிஸ் வாட்டர்ஃபோர்டுடன் (Miss Waterford) நான் நடந்து சென்றேன்; அந்த இனிய நாளும் அவர் அணிந்திருந்த புதிய தொப்பியும் எங்களை பூங்காவில் நிதானமாக உலாவிச் செல்லத் தூண்டின.

"அது ஒரு மிகச் சிறந்த விருந்து," என்று நான் கூறினேன்.

"உணவு நன்றாக இருந்ததாகத் தோன்றியதா? எழுத்தாளர்கள் வேண்டுமென்றால் அவர்களுக்கு நல்ல உணவு அளிக்க வேண்டும் என்று நான் அவரிடம் சொல்லியிருந்தேன்."

"பாராட்டத்தக்க ஆலோசனை," என்று நான் பதிலளித்தேன். "ஆனால் அவருக்கு ஏன் அவர்கள் தேவைப்படுகிறார்கள்?"

மிஸ் வாட்டர்ஃபோர்டு தன் தோள்களைக் குலுக்கினார்.

"அவர்களுக்கு மத்தியில் இருப்பது அவருக்கு வேடிக்கையாக இருக்கிறது. அந்த இயக்கத்தின் ஒரு பகுதியாக இருக்க அவர் விரும்புகிறார். பாவம், அவர் சற்று எளிமையானவர் என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது; நாங்கள் எல்லோரும் ஏதோ அற்புதமானவர்கள் என்று அவர் நினைக்கிறார். எப்படியாயினும், மதிய உணவிற்கு எங்களை அழைப்பதில் அவருக்கு மகிழ்ச்சி; அதனால் எங்களுக்கு எந்தப் பாதிப்பும் இல்லை. அதற்காக எனக்கு அவரைப் பிடித்திருக்கிறது."

பின்னோக்கிப் பார்க்கையில், ஹாம்ப்ஸ்டெட் (Hampstead) பகுதியின் உயர்தட்டு வட்டாரங்கள் முதல் செய்ன் வாக் (Cheyne Walk)-இன் சாதாரணமான ஸ்டுடியோக்கள் வரை பிரபலங்களைத் தேடி அலையும் மனிதர்களில், மிஸஸ் ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் (Mrs. Strickland) மிகவும் தீங்கற்றவர் என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது. கிராமப்புறத்தில் மிகவும் அமைதியான இளமைப் பருவத்தைக் கழித்தவர் அவர்; மேலும்...மூடியின் நூலகத்திலிருந்து( Mudie's Library ) வந்தவர்கள், தங்களுடைய சொந்தக் கற்பனையை மட்டுமல்ல, லண்டனின் கற்பனையையும் தங்களுடன் கொண்டு வந்தனர். அவளுக்கு வாசிப்பதில் உண்மையான பேரார்வம் இருந்தது (அவளைப் போன்றவர்களிடம் இது அரிதானது; ஏனெனில் அவர்கள் பெரும்பாலும் ஒரு புத்தகத்தை விட அதன் ஆசிரியரிடத்திலும், ஒரு ஓவியத்தை விட அதன் ஓவியரிடத்திலும் அதிக ஆர்வம் காட்டுவார்கள்). மேலும், அவள் அன்றாட உலகில் ஒருபோதும் பெறாத சுதந்திரத்துடன் வாழ்வதற்காக, கற்பனையுலகம் ஒன்றை உருவாக்கினாள். அவள் எழுத்தாளர்களை அறிய நேர்ந்தபோது, ​​அதுவரை மேடையின் முன்விளக்குகளின் மறுபுறத்திலிருந்து மட்டுமே அறிந்திருந்த ஒரு மேடையில் சாகசப் பயணம் மேற்கொள்வது போல இருந்தது. அவள் அவர்களை நாடகீயமாகப் பார்த்தாள்; மேலும், அவர்களை உபசரித்ததாலும், அவர்களின் மறைவிடங்களுக்குச் சென்று சந்தித்ததாலும், உண்மையிலேயே தானே ஒரு பெரிய வாழ்க்கையை வாழ்வதாக உணர்ந்தாள். அவர்கள் வாழ்க்கை எனும் விளையாட்டை விளையாடிய விதிகளை, அவர்களுக்குச் சரியானவை என அவள் ஏற்றுக்கொண்டாள், ஆனால் ஒரு கணம் கூட தனது சொந்த நடத்தையை அதற்கேற்ப ஒழுங்குபடுத்த வேண்டும் என்று நினைக்கவில்லை. அவர்களின் ஒழுக்கக்கேடுகள், அவர்களின் விசித்திரமான உடைகள், காட்டுத்தனமான கோட்பாடுகள் மற்றும் முரண்பாடுகளைப் போலவே, அவளுக்கு மகிழ்ச்சியளித்த ஒரு பொழுதுபோக்காக இருந்தன, ஆனால் அவளுடைய நம்பிக்கைகளில் சிறிதும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தவில்லை.

"திரு. ஸ்ட்ரிக்லேண்ட் என்று ஒருவர் இருக்கிறாரா?" நான் கேட்டேன்

"ஓ, ஆமாம்; அவர் நகரத்தில் ஒரு பெரிய ஆள். அவர் ஒரு பங்குத் தரகர் என்று நினைக்கிறேன். அவர் மிகவும் மந்தமானவர்."

"அவர்கள் நல்ல நண்பர்களா?"

"அவர்கள் ஒருவரையொருவர் மிகவும் நேசிக்கிறார்கள். நீங்கள் அங்கே இரவு உணவு உண்டால் அவரைச் சந்திப்பீர்கள். ஆனால் அவள் அடிக்கடி யாரையும் இரவு உணவிற்கு அழைப்பதில்லை. அவர் மிகவும் அமைதியானவர். அவருக்கு இலக்கியத்திலோ அல்லது கலைகளிலோ சிறிதும் ஆர்வம் இல்லை."

"நல்ல பெண்கள் ஏன் மந்தமான ஆண்களைத் திருமணம் செய்கிறார்கள்?"

"ஏனென்றால், புத்திசாலி ஆண்கள் நல்ல பெண்களைத் திருமணம் செய்ய மாட்டார்கள்."

இதற்கு எந்தப் பதிலடியும் எனக்குத் தோன்றவில்லை, அதனால் திருமதி ஸ்ட்ரிக்லாண்டிற்கு குழந்தைகள் இருக்கிறார்களா என்று கேட்டேன்.

"ஆம்; அவளுக்கு ஒரு பையனும் ஒரு பெண்ணும் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் இருவரும் பள்ளியில் படிக்கிறார்கள்."

அந்த விஷயம் முடிந்துவிட்டது, நாங்கள் வேறு விஷயங்களைப் பற்றிப் பேச ஆரம்பித்தோம்.
==================
அத்தியாயம் 5
===============
கோடைக்காலத்தில் நான் திருமதி ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்டை அடிக்கடி சந்தித்தேன். அவ்வப்போது அவரது இல்லத்தில் நடந்த இனிமையான மதிய உணவு விருந்துகளுக்கும், சற்று அதிக சம்பிரதாயம் கொண்ட தேநீர் விருந்துகளுக்கும் நான் செல்வதுண்டு. நாங்கள் ஒருவரையொருவர் விரும்பினோம். நான் மிகவும் இளமையாக இருந்தேன்; இலக்கியம் எனும் கடினமான பாதையில் எனது ஆரம்பக்கட்ட முயற்சிகளை வழிநடத்துவதை அவர் விரும்பியிருக்கலாம். அதே சமயம், எனது சிறு சிக்கல்களை எடுத்துச் செல்லவும், அதைக் கவனமாகக் கேட்டு நியாயமான ஆலோசனையைப் பெறவும் ஒரு நபர் இருந்தது எனக்கு மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. திருமதி ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்டிடம் மற்றவர் உணர்வுகளைப் புரிந்துகொண்டு அனுதாபம் கொள்ளும் பண்பு இருந்தது. அது ஒரு அழகான பண்புதான்; ஆனால் அப்பண்பு தன்னிடம் இருப்பதை உணர்ந்தவர்கள் அதை அடிக்கடி தவறாகப் பயன்படுத்துவதுண்டு. ஏனெனில், தங்கள் அனுதாபத் திறனை வெளிப்படுத்திக்கொள்ள நண்பர்களின் துரதிர்ஷ்டவசமான நிகழ்வுகளின் மீது அவர்கள் காட்டும் அதீத ஆர்வம் ஒருவித விகாரமான தன்மையைக் கொண்டிருக்கிறது. அது ஒரு எண்ணெய் கிணற்றிலிருந்து பீறிட்டு வருவதைப் போல வெளிப்படும்; அனுதாபம் காட்டுபவர்கள் தங்கள் உணர்வுகளைக் கட்டுக்கடங்காமல் கொட்டுவார்கள், அது சில சமயங்களில் அந்த அனுதாபத்தைப் பெறுபவர்களுக்குச் சங்கடத்தை ஏற்படுத்திவிடும். சிலரின் மார்புகளில் ஏற்கனவே பல கண்ணீர் துளிகள் சிந்தப்பட்டிருக்கும்; அதனால் நான் என் கண்ணீரை அங்கே சிந்த முடியாது. ஆனால் திருமதி ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் தனது அந்தப் பண்பை மிகவும் நேர்த்தியாகக் கையாண்டார். அவரது அனுதாபத்தை ஏற்றுக்கொள்வதன் மூலம் அவருக்கு நாம் ஒரு உதவியைச் செய்கிறோம் என்ற உணர்வே நமக்கு ஏற்படும். எனது இளமைக்கால உற்சாகத்தில் ரோஸ் வாட்டர்ஃபோர்டிடம் இதைப் பற்றிக் குறிப்பிட்டபோது, ​​அவர் சொன்னார்:

"பால் மிகவும் சுவையானது, அதிலும் குறிப்பாகச் சிறிது பிராந்தி கலந்தால் இன்னும் அருமையாக இருக்கும்; ஆனால் வீட்டுப் பசுவோ அதை வெளியேற்றிவிடுவதற்குத்தான் மிகவும் ஆசைப்படும். வீங்கிய மடி மிகவும் அசௌகரியமான ஒன்று."

ரோஸ் வாட்டர்ஃபோர்டின் நாக்கு மிகவும் கூர்மையானது; அவ்வளவு கசப்பான விஷயங்களை வேறு யாராலும் சொல்ல முடியாது. அதே சமயம், மிகவும் இனிமையான செயல்களைச் செய்வதிலும் அவரை மிஞ்ச ஆளில்லை.

திருமதி ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்டிடம் எனக்குப் பிடித்த மற்றொரு விஷயம், அவர் தனது சூழலை நேர்த்தியாகக் கையாண்ட விதம். அவரது இல்லம் எப்போதும் சுத்தமாகவும் மகிழ்ச்சிகரமாகவும், மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டும் இருந்தது. வரவேற்பறையில் இருந்த 'சிண்ட்ஸ்' (chintz) வகை துணி அலங்காரங்கள், அவற்றின் கடுமையான வடிவமைப்பு இருந்தபோதிலும், பிரகாசமாகவும் அழகாகவும் இருந்தன. கலைநயமிக்க அந்தச் சிறிய உணவறையில் பரிமாறப்பட்ட உணவுகள் இனிமையாக இருக்கும்; மேஜை அழகாக அமைக்கப்பட்டிருக்கும், பணிப்பெண்கள் இருவரும் நேர்த்தியாகவும் அழகாகவும் இருப்பார்கள், உணவும் நன்றாகச் சமைக்கப்பட்டிருக்கும். திருமதி ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் ஒரு சிறந்த இல்லத்தரசி என்பதைப் புரிந்துகொள்ளாமல் இருக்க முடியாது. மேலும், அவர் ஒரு சிறந்த தாய் என்பதையும் நீங்கள் உறுதியாக உணர முடியும். வரவேற்பறையில் அவரது மகன் மற்றும் மகளின் புகைப்படங்கள் இருந்தன. அவரது மகன்—அவன் பெயர் ராபர்ட்—ரக்ஸ்பி (Rugby) பள்ளியில் படிக்கும் பதினாறு வயதுச் சிறுவன்; அவனை நீங்கள் கிரிக்கெட் ஆட்ட உடை மற்றும் தொப்பியுடனும், பின்னர் வால் போன்ற நீண்ட பின்பகுதியைக் கொண்ட கோட் (tail-coat) மற்றும் நிமிர்ந்த காலர் (stand-up collar) கொண்ட உடையிலும் பார்த்திருக்கலாம். அவனிடம் அவனது தாயின் வெளிப்படையான நெற்றியும், சிந்தனை ஆழம் கொண்ட அழகான கண்களும் இருந்தன. அவன் பார்ப்பதற்குத் தூய்மையாகவும், ஆரோக்கியமாகவும், இயல்பானவனாகவும் தெரிந்தான்.

"அவன் மிகுந்த புத்திசாலி என்று எனக்குத் தெரியவில்லை," என்று ஒரு நாள் நான் அந்தப் புகைப்படத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தபோது அவள் சொன்னாள், "ஆனால் அவன் நல்லவன் என்பது எனக்குத் தெரியும். அவனது குணம் மிகவும் கவரக்கூடியது."

அவளது மகளுக்குப் பதினான்கு வயது. அவளது தாயைப் போலவே அடர்த்தியான கருமையான கூந்தல் அவளது தோள்களில் செழிப்பாகக் கவிழ்ந்து கிடந்தது; தாயைப் போலவே அவளிடமும் கனிவான முகபாவனையும், அமைதியான, கவலையற்ற கண்களும் இருந்தன.

"அவர்கள் இருவரும் அப்படியே உன்னைப் போலவே இருக்கிறார்கள்," என்று நான் சொன்னேன்.

"ஆம்; அவர்கள் தங்கள் தந்தையை விட என்னைப் போலவே இருக்கிறார்கள் என்று நினைக்கிறேன்."

"ஏன் அவரை என்னைச் சந்திக்க விடவே இல்லை?" என்று நான் கேட்டேன்.

"உங்களுக்கு விருப்பமா?"

அவள் புன்னகைத்தாள்; அந்தப் புன்னகை மிகவும் இனிமையாக இருந்தது, மேலும் அவள் லேசாக நாணத்தால் சிவந்தாள்; அந்த வயதில் ஒரு பெண் அவ்வளவு எளிதாக நாணத்தால் சிவப்பது ஒரு தனித்துவமான விஷயம். ஒருவேளை அவளது அந்த அப்பாவித்தனமான இயல்பே அவளது மிகப்பெரிய கவர்ச்சியாக இருந்திருக்கலாம்.

"அவனுக்கு இலக்கியத்தில் துளியும் ஈடுபாடு இல்லை," என்று அவள் சொன்னாள். "அவன் கலை, இலக்கியம் போன்றவற்றில் எந்த ஆர்வமும் இல்லாத ஒரு சாதாரண மனிதன் (philistine)."

அவள் இதை இகழ்ச்சியாகச் சொல்லவில்லை, மாறாக அன்புடன் சொன்னாள்; அவனைப் பற்றிய மோசமான விஷயங்களை ஒப்புக்கொள்வதன் மூலம், தன் நண்பர்களின் விமர்சனங்களிலிருந்து அவனைக் காக்க விரும்புவது போல அது இருந்தது.

"அவன் பங்குச் சந்தையில் (Stock Exchange) பணிபுரிகிறான், ஒரு வழக்கமான தரகர் (broker) அவன். அவன் உங்களை மிகவும் சலிப்படையச் செய்வான் என்று நினைக்கிறேன்."

"அவன் உங்களைச் சலிப்படையச் செய்கிறானா?" என்று நான் கேட்டேன்.

"நான் அவனது மனைவி ஆயிற்றே. எனக்கு அவன் மீது மிகுந்த அன்பு உண்டு."

தன் கூச்சத்தை மறைக்க அவள் புன்னகைத்தாள்; ரோஸ் வாட்டர்ஃபோர்டிடம் (Rose Waterford) இது போன்ற ஒரு விஷயத்தைச் சொன்னால் அவர் கேலி செய்திருப்பார், அதுபோலவே நானும் கேலி செய்வேனோ என்று அவள் அஞ்சியதாக எனக்குத் தோன்றியது. அவள் சற்று தயங்கினாள். அவளது கண்கள் கனிவு கொண்டன.

"தான் ஒரு மேதை என்று அவன் பாவனை செய்வதில்லை. பங்குச் சந்தையில் அவன் பெரிய அளவில் பணமும் சம்பாதிப்பதில்லை. ஆனால் அவன் மிகவும் நல்லவன், கனிவானவன்."

"அவனை எனக்கு மிகவும் பிடிக்கும் என்று நினைக்கிறேன்." "எப்போதாவது ஒருமுறை அமைதியாக எங்களுடன் உணவருந்த உங்களை அழைக்கிறேன்; ஆனால் நினைவில் கொள்ளுங்கள், உங்கள் சொந்தப் பொறுப்பில்தான் நீங்கள் வரவேண்டும்; அந்த மாலைப்பொழுது மிகவும் சலிப்பூட்டுவதாக அமைந்தால் என்னை குறை கூறக்கூடாது."
==================================
அத்தியாயம் VI
================================
ஆனால், இறுதியாக நான் சார்லஸ் ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்டைச் சந்தித்தபோது, ​​அந்தச் சூழல் அவருடன் அறிமுகம் செய்துகொள்வதைத் தாண்டி வேறு எதையும் செய்ய அனுமதிக்கவில்லை. ஒரு நாள் காலை, அன்று மாலை தான் ஒரு விருந்து அளிக்கவிருப்பதாகவும், அதில் கலந்துகொள்ளவிருந்த விருந்தினர்களில் ஒருவர் வர இயலாத சூழல் ஏற்பட்டுவிட்டதாகவும் கூறி திருமதி ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் எனக்கு ஒரு குறிப்பு அனுப்பினார். அந்த இடைவெளியை நிரப்ப என்னை வருமாறு அவர் கேட்டுக்கொண்டார். அவர் எழுதியதாவது:

"நீங்கள் மிகுந்த சலிப்புக்கு ஆளாவீர்கள் என்று முன்கூட்டியே எச்சரிப்பது நாகரிகமானது. இது ஆரம்பத்திலிருந்தே மிகவும் சுவாரஸ்யமற்ற ஒரு விருந்தாகத்தான் இருக்கப்போகிறது; ஆனாலும் நீங்கள் வந்தால் நான் மிகவும் நன்றியுள்ளவளாக இருப்பேன். மேலும், நா இருவரும் தனியாகச் சிறிது நேரம் பேசிக்கொள்ளலாம்."

அண்டை வீட்டுக்காரர் என்ற முறையில் அந்த அழைப்பை ஏற்றுக்கொள்வது பொருத்தமாக இருந்தது.

திருமதி ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் என்னை அவர் கணவருக்கு அறிமுகப்படுத்தியபோது, ​​அவர் கைகுலுக்கத் தனது கையை ஏதோ கடமைக்கு என்பதுபோலவே நீட்டினார். மகிழ்ச்சியுடன் அவர் பக்கம் திரும்பிய திருமதி ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட், ஒரு சிறிய கேலியைச் செய்தார்.

"எனக்கு உண்மையில் ஒரு கணவர் இருக்கிறார் என்பதைக் காட்டுவதற்காகவே நான் இவரை அழைத்தேன். ஒருவேளை அவர் அதைச் சந்தேகிக்கத் தொடங்கியிருக்கலாம் என்று நினைக்கிறேன்."

வேடிக்கையான விஷயம் ஏதுமில்லை என்று தோன்றினாலும், மற்றவர்கள் செய்யும் கேலியை ஏற்றுக்கொள்வதுபோல ஒரு நாகரிகமான சிறிய சிரிப்பை ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் வெளிப்படுத்தினாரே தவிர, எதுவும் பேசவில்லை. புதிதாக வந்தவர்கள் என் விருந்தளிப்பவரின் கவனத்தை ஈர்க்க, நான் தனியாக விடப்பட்டேன். இறுதியாக நாங்கள் அனைவரும் ஒன்றுகூடி, இரவு உணவுக்கான அறிவிப்புக்காகக் காத்திருந்தபோது, ​​விருந்தில் எனக்கு இணையாக அமர வைக்கப்பட்டிருந்த பெண்ணுடன் பேசிக்கொண்டே நான் ஒரு விஷயத்தைப் பற்றிச் சிந்தித்தேன்: நாகரிகமடைந்த மனிதன் தனது குறுகிய கால வாழ்க்கையைச் சலிப்பூட்டும் செயல்களில் வீணடிப்பதில் ஒரு விசித்திரமான திறமையைக் கொண்டிருக்கிறான். விருந்தளிப்பவர் ஏன் விருந்தினர்களை அழைக்க மெனக்கெட்டார் என்றும், விருந்தினர்கள் ஏன் சிரமப்பட்டு இங்கு வந்தார்கள் என்றும் வியக்க வைக்கும் வகையிலான விருந்து அது. மொத்தம் பத்து பேர் இருந்தனர். அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் எந்தவித ஆர்வமும் இன்றிச் சந்தித்தனர்; நிம்மதியுடன் விடைபெறவும் காத்திருந்தனர். அது நிச்சயமாக ஒரு சமூகக் கடமை சார்ந்த நிகழ்வு மட்டுமே. ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் தம்பதியினர் பலருக்கு இரவு விருந்து அளிக்க வேண்டிய கடமைப்பட்டிருந்தனர்; அந்த நபர்கள் மீது அவர்களுக்கு எந்த ஆர்வமும் இல்லை என்றாலும் அவர்களை அழைத்திருந்தனர்; அவர்களும் அழைப்பை ஏற்றுக்கொண்டனர். ஏன்? தனியாகவோ அல்லது நெருக்கமானவர்களுடன் மட்டுமேவோ உணவருந்துவதில் உள்ள சலிப்பைத் தவிர்க்கவா? தங்கள் வீட்டுப் பணியாளர்களுக்கு ஓய்வு அளிக்கவா? மறுப்பதற்கு எந்தக் காரணமும் இல்லாததால் வந்தார்களா? அல்லது தங்களுக்கு ஒரு விருந்து அளிக்கப்பட வேண்டிய கடமை இருந்ததால் வந்தார்களா?

உணவருந்தும் அறை மிகவும் நெருக்கடியாக இருந்தது. அங்கு ஒரு மூத்த வழக்கறிஞரும் (K.C.) அவர் மனைவியும், ஒரு அரசு அதிகாரியும் அவர் மனைவியும், திருமதி ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்டின் சகோதரியும் அவர் கணவரும், கர்னல் மெக்ஆண்ட்ரூவும், நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் ஒருவரின் மனைவியும் இருந்தனர். நாடாளுமன்ற உறுப்பினரால் அவையை விட்டு வெளியேற முடியவில்லை என்ற காரணத்தினால்தான் நான் அந்த விருந்துக்கு அழைக்கப்பட்டிருந்தேன். அந்த விருந்து மிகவும் கண்ணியமானதாகவும், ஒருவிதமான கனமான தன்மையுடனும் இருந்தது. அங்கு வந்திருந்த பெண்கள் மிகவும் நல்லவர்களாக இருந்தனர்; ஆனால், மிக நேர்த்தியாக ஆடை அணியும் அளவுக்கு அவர்கள் ஆடம்பரமானவர்களாகவோ அல்லது மற்றவர்களை மகிழ்விக்கும் அளவுக்கு நகைச்சுவை உணர்வு கொண்டவர்களாகவோ இல்லை. ஆண்கள் அனைவரும் உறுதியான தோற்றம் கொண்டவர்களாகவும், நல்ல செழிப்புடன் திருப்தியாக இருப்பவர்களாகவும் காணப்பட்டனர்.

விருந்து உற்சாகமாக அமைய வேண்டும் என்ற இயல்பான விருப்பத்தினால் அனைவரும் சற்றே உரத்த குரலில் பேசிக்கொண்டிருந்தனர்; அதனால் அறையில் மிகுந்த இரைச்சல் நிலவியது. ஆனால், பொதுவான உரையாடல் எதுவும் நிகழவில்லை. ஒவ்வொருவரும் தங்கள் அருகில் இருந்தவர்களிடமே பேசிக்கொண்டிருந்தனர்; சூப், மீன் மற்றும் முக்கிய உணவு வகைகள் பரிமாறப்படும்போது வலதுபுறம் இருந்தவரிடமும், வறுத்த இறைச்சி, இனிப்பு மற்றும் காரமான சிற்றுண்டி வகைகள் பரிமாறப்படும்போது இடதுபுறம் இருந்தவரிடமும் அவர்கள் பேசினர். அரசியல் சூழல், கோல்ஃப் விளையாட்டு, தங்கள் குழந்தைகள், சமீபத்திய நாடகங்கள், ராயல் அகாடமியில் உள்ள ஓவியங்கள், வானிலை மற்றும் விடுமுறைக்காலத் திட்டங்கள் எனப் பலவற்றைப் பற்றி அவர்கள் பேசிக்கொண்டிருந்தனர். பேச்சுக்கு இடைவெளியே இல்லை, இரைச்சலும் அதிகரித்துக்கொண்டே இருந்தது. தனது விருந்து வெற்றிகரமாக அமைந்ததற்காக திருமதி ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் பெருமிதம் கொள்ளலாம். அவரது கணவரும் கண்ணியத்துடன் தனது பங்கை ஆற்றினார். ஒருவேளை அவர் அதிகம் பேசாமல் இருந்திருக்கலாம்; விருந்தின் இறுதியில், அவருக்கு இருபுறமும் அமர்ந்திருந்த பெண்களின் முகங்களில் ஒருவித சோர்வு தெரிவதை நான் கவனித்தேன். அவருடன் உரையாடுவது அவர்களுக்குச் சலிப்பூட்டுவதாக இருந்திருக்க வேண்டும். ஓரிரு முறை திருமதி ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்டின் கண்கள் கவலையுடன் அவர் மீது படிந்தன.

இறுதியில் அவர் எழுந்து, அங்கிருந்த பெண்களை மற்றொரு அறைக்கு அழைத்துச் சென்றார். ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் அவருக்குப் பின்னால் கதவை மூடிவிட்டு, மேஜையின் மறுமுனைக்குச் சென்று, ஒரு மூத்த வழக்கறிஞருக்கும் (K.C.) அரசு அதிகாரிக்கும் இடையில் அமர்ந்தார். அவர் மீண்டும் 'போர்ட்' (port) மதுவை அனைவருக்கும் பரிமாறி, சுருட்டுகளையும் (cigars) வழங்கினார். அந்த வழக்கறிஞர் மதுவின் சிறப்பைப் பற்றிக் குறிப்பிட, ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் அதை எங்கிருந்து வாங்கினார் என்று எங்களிடம் கூறினார். நாங்கள் மது வகைகள் மற்றும் புகையிலை பற்றிப் பேசத் தொடங்கினோம். அந்த வழக்கறிஞர் தான் கையாண்டுகொண்டிருந்த ஒரு வழக்கு பற்றிச் சொன்னார், கர்னல் 'போலோ' விளையாட்டு பற்றிப் பேசினார். எனக்குச் சொல்வதற்கு எதுவும் இல்லாததால் நான் அமைதியாக அமர்ந்து, அந்த உரையாடலில் ஆர்வம் காட்டுவது போலப் பண்பாகக் காட்டிக்கொண்டேன்; யாரும் என்னைப் பற்றிக் கவலைப்படவில்லை என்று நினைத்ததால், நான் நிதானமாக ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்டைக் கூர்ந்து கவனித்தேன். அவர் நான் எதிர்பார்த்ததை விடப் பெரிய உருவம் கொண்டவராக இருந்தார்; அவரை ஏன் மெலிந்த மற்றும் சாதாரணத் தோற்றம் கொண்டவராக நான் கற்பனை செய்திருந்தேன் என்று தெரியவில்லை; உண்மையில் அவர் அகலமான மற்றும் கனமான உடலமைப்பும், பெரிய கைகள் மற்றும் பாதங்களும் கொண்டவராக இருந்தார்; மேலும், அவர் அணிந்திருந்த மாலை நேர விருந்துக்கான ஆடைகள் அவருக்குச் சரியாகப் பொருந்தாமல் சற்றுத் தர்மசங்கடமான தோற்றத்தைத் தந்தன. சந்தர்ப்பத்திற்கேற்ப அலங்கரிக்கப்பட்ட ஒரு சாரதியைப் போன்ற தோற்றத்தை அவர் ஓரளவு அளித்தார். அவருக்கு நாற்பது வயது; அவர் அழகாக இல்லை, ஆனாலும் அசிங்கமாகவும் இல்லை, ஏனெனில் அவரது முகத்தோற்றம் ஓரளவு நன்றாக இருந்தது; ஆனால் அவை அனைத்தும் நிஜ அளவை விடச் சற்றுப் பெரியதாக இருந்தன, அதன் தோற்றம் ஒவ்வாததாக இருந்தது. அவர் சவரம் செய்திருந்தார், அவரது பெரிய முகம் சங்கடமான முறையில் நிர்வாணமாகத் தெரிந்தது. அவரது முடி செந்நிறத்தில், மிகவும் குட்டையாக வெட்டப்பட்டிருந்தது, மேலும் அவரது கண்கள் சிறியதாகவும், நீல அல்லது சாம்பல் நிறத்திலும் இருந்தன. அவர் ஒரு சாதாரண மனிதனைப் போலத் தோற்றமளித்தார். திருமதி ஸ்ட்ரிக்லாண்ட் அவரைப் பற்றி ஒருவித சங்கடத்தை உணர்ந்ததில் எனக்கு இப்போது ஆச்சரியமில்லை; கலை மற்றும் இலக்கிய உலகில் தனக்கென ஒரு இடத்தைப் பிடிக்க விரும்பும் ஒரு பெண்ணுக்கு அவர் சிறிதும் பெருமை சேர்க்கவில்லை. அவருக்கு சமூகப் பழக்கவழக்கங்கள் எதுவும் இல்லை என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது, ஆனால் அவை இல்லாமலும் ஒரு மனிதன் வாழ முடியும்; அவரைச் சாதாரண மனிதரிடமிருந்து வேறுபடுத்திக் காட்டும் எந்த விசித்திரமான பழக்கமும் கூட அவரிடம் இல்லை; அவர் ஒரு நல்ல, மந்தமான, நேர்மையான, சாதாரண மனிதர்.அவர் ஒரு சாதாரண மனிதர். அவருடைய சிறந்த பண்புகளை ஒருவர் பாராட்டக்கூடும், ஆனால் அவருடன் பழகுவதைத் தவிர்ப்பார். அவர் ஒரு முக்கியத்துவமற்ற மனிதராகவே இருந்தார். ஒருவேளை அவர் சமூகத்தின் மதிப்புமிக்க உறுப்பினராகவும், நல்ல கணவராகவும் தந்தையாகவும், நேர்மையான தரகராகவும் இருந்திருக்கலாம்; ஆனால் அவருக்காகத் தங்கள் நேரத்தை வீணடிக்க எந்தக் காரணமும் இருக்கவில்லை.
$
========================================
அத்தியாயம் 7

அந்தப் பருவக்காலம் புழுதி படிந்த இறுதிக்கட்டத்தை எட்டியிருந்தது; எனக்குத் தெரிந்த அனைவரும் வெளியூர் செல்லத் தயாராகிக்கொண்டிருந்தனர். குழந்தைகள் கடலை ரசிக்கவும், கணவர் கோல்ஃப் விளையாடவும் ஏதுவாக, திருமதி ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் தன் குடும்பத்தினரை நார்ஃபோக் கடற்கரைப் பகுதிக்கு அழைத்துச் செல்லவிருந்தார். நாங்கள் ஒருவருக்கொருவர் விடைபெற்றுக்கொண்டு, இலையுதிர் காலத்தில் மீண்டும் சந்திப்பதாகத் தீர்மானித்தோம். ஆனால் நகரில் நான் இருந்த கடைசி நாளில், ஒரு பெரிய அங்காடியிலிருந்து வெளியே வந்தபோது, ​​அவளையும் அவளது மகன் மற்றும் மகளையும் சந்தித்தேன்; என்னைப் போலவே அவளும் லண்டனை விட்டுச் செல்வதற்கு முன் கடைசி நேரப் பொருட்களை வாங்கிக்கொண்டிருந்தாள்; நாங்கள் இருவரும் வெப்பத்தாலும் சோர்வாலும் தவித்தோம். பூங்காவிற்குச் சென்று ஐஸ்கிரீம் சாப்பிடலாம் என்று நான் யோசனை கூறினேன்.

தனது குழந்தைகளை எனக்கு அறிமுகப்படுத்துவதில் திருமதி ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் மகிழ்ச்சியடைந்ததாகவே எனக்குத் தோன்றியது; எனவே என் அழைப்பை அவர் மிகுந்த ஆர்வத்துடன் ஏற்றுக்கொண்டார். புகைப்படங்களில் பார்த்ததை விட அவர்கள் நேரில் இன்னும் அழகாக இருந்தனர்; அவர்கள் மீது அவர் பெருமை கொண்டது நியாயமே. அவர்கள் என்னிடம் கூச்சப்படாமல் பழகும் அளவுக்கு நான் இளமையாக இருந்ததால், அவர்கள் பல விஷயங்களைப் பற்றி மகிழ்ச்சியுடன் பேசிக்கொண்டிருந்தனர். அவர்கள் மிகவும் நல்ல குணமும் ஆரோக்கியமும் கொண்ட குழந்தைகளாகத் திகழ்ந்தனர். மரங்களின் நிழலில் அந்தச் சூழல் மிகவும் இதமாக இருந்தது.

ஒரு மணி நேரத்திற்குப் பிறகு, அவர்கள் வீட்டுக்குச் செல்ல ஒரு வாடகை வண்டியில் ஏறிச் சென்றபோது, ​​நான் மெதுவாக என் கிளப்பை நோக்கி நடந்தேன். ஒருவேளை நான் சற்று தனிமையை உணர்ந்திருக்கலாம்; நான் சற்று முன் கண்ட அந்த மகிழ்ச்சியான குடும்ப வாழ்க்கையை நினைத்தபோது எனக்குள் ஒரு சிறு பொறாமை உணர்வு எழுந்தது. அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் மிகுந்த பாசத்துடன் இருந்தனர். அவர்களுக்குள் சில தனிப்பட்ட கேலிப் பேச்சுகள் இருந்தன; வெளியாட்களுக்குப் புரியாத அந்த விஷயங்கள் அவர்களுக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியை அளித்தன. பேச்சுத் திறனில் மின்னும் புத்திசாலித்தனத்தை முதன்மையாகக் கொண்ட ஒரு அளவுகோலின்படி பார்த்தால் சார்லஸ் ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் ஒருவேளை சுவாரஸ்யமற்றவராகத் தோன்றலாம்; ஆனால் அவரது சூழலுக்குத் தேவையான அறிவு அவரிடம் இருந்தது; அந்த அறிவு என்பது ஒருவருக்குச் சாதாரண வெற்றியை மட்டுமல்ல, அதற்கும் மேலாக மகிழ்ச்சியையும் பெற்றுத் தரும் ஒரு திறவுகோலாகும். திருமதி ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் ஒரு கவரும் தன்மையுள்ள பெண்மணி; அவர் தன் கணவரை நேசித்தார். தேவையற்ற சிக்கல்களோ சாகசங்களோ இல்லாத, நேர்மையான மற்றும் கண்ணியமான அவர்களின் வாழ்க்கையை நான் கற்பனை செய்து பார்த்தேன். அந்தச் சிறந்த, மகிழ்ச்சியான இரண்டு குழந்தைகளின் காரணமாக, தங்கள் குலத்திற்கும் சமூக அந்தஸ்திற்கும் உரிய வழக்கமான மரபுகளைத் தொடர்ந்து முன்னெடுத்துச் செல்லும் விதத்தில் அமைந்த அவர்களின் வாழ்க்கை, அர்த்தமுள்ளதாகவே இருந்தது. அவர்கள் அறியாமலேயே முதுமையை அடைவார்கள்; தங்கள் மகன் மற்றும் மகள் முதிர்ச்சியடைந்து, உரிய காலத்தில் திருமணம் செய்துகொள்வதைப் பார்ப்பார்கள்—அதில் மகள் அழகான பெண்ணாகவும், ஆரோக்கியமான குழந்தைகளுக்குத் தாயாகவும் திகழ்வாள்; மகன் அழகான, ஆண்மைமிக்க இளைஞனாகவும், ஒரு ராணுவ வீரராகவும் இருப்பான். இறுதியில், கண்ணியமான ஓய்வுக்காலத்தில் செழிப்புடனும், தங்கள் சந்ததியினரின் அன்பைப் பெற்றும், மகிழ்ச்சியான மற்றும் பயனுள்ள வாழ்க்கைக்குப் பிறகு, முதிர்ந்த வயதில் அவர்கள் இவ்வுலக வாழ்வை நிறைவு செய்வார்கள்.

எண்ணற்ற தம்பதிகளின் கதை இதுவாகத்தான் இருக்க வேண்டும்; இத்தகைய வாழ்க்கை முறை ஒருவிதமான எளிய அழகைக் கொண்டுள்ளது. பசுமையான புல்வெளிகள் வழியாகவும், இதமான மரங்களின் நிழலிலும் மென்மையாக வளைந்து நெளிந்து ஓடி, இறுதியில் பரந்த கடலில் கலக்கும் அமைதியான சிற்றோடை ஒன்றை இது நினைவூட்டுகிறது; ஆனால் அந்தக் கடலோ மிகவும் அமைதியாகவும், மௌனமாகவும், எதைப் பற்றியும் கவலைப்படாத தன்மையுடனும் இருப்பதால், திடீரென ஒருவிதமான உறுத்தலோ அல்லது கலக்கமோ நம் மனதில் எழுகிறது. அநேகமாக, பெரும்பான்மையான மக்கள் வாழும் இத்தகைய வாழ்க்கையில் ஏதோ ஒரு குறைபாடு இருப்பதாக நான் உணர்ந்தது, அக்காலத்திலிருந்தே என்னிடம் ஆழமாக வேரூன்றியிருந்த எனது இயல்பின் ஒரு விசித்திரமான தன்மையினாலோ என்னவோ. அதன் சமூக விழுமியங்களையும், அதில் நிலவும் ஒழுங்கான மகிழ்ச்சியையும் நான் அங்கீகரித்தேன்; ஆனால் என் இரத்தத்தில் ஓடிய ஒரு துடிப்பு, இன்னும் தீவிரமான அல்லது கட்டுப்பாடற்ற ஒரு வாழ்க்கை முறையை நாடியது. இத்தகைய எளிதான இன்பங்களில் எனக்கு ஏதோ ஒருவிதமான அச்சம் கலந்த உணர்வு ஏற்பட்டது. இன்னும் சவாலான, ஆபத்துகள் நிறைந்த வாழ்க்கையை வாழ வேண்டும் என்ற விருப்பம் என் இதயத்தில் இருந்தது. மாற்றம்—அதாவது மாற்றமும், எதிர்பாராத நிகழ்வுகள் தரும் பரவசமும்—கிடைக்குமென்றால், கூர்மையான பாறைகளையும் ஆபத்தான ஆழமற்ற பகுதிகளையும் எதிர்கொள்ள நான் தயாராகவே இருந்தேன்.
$
===========================
அத்தியாயம் 8
ஸ்ட்ரிக்லேண்ட் குடும்பத்தினர் பற்றி நான் எழுதியுள்ளதைப் படித்துப் பார்க்கும்போது, ​​அவர்கள் ஒருவித மங்கலான அல்லது தெளிவற்ற பிம்பமாகவே தெரிவார்கள் என்பதை நான் உணர்கிறேன். ஒரு புத்தகத்தில் வரும் கதாபாத்திரங்களுக்குத் தனித்துவமான உயிரோட்டத்தை அளிக்கும் எந்தப் பண்புகளையும் இவர்களிடம் என்னால் கொண்டுவர முடியவில்லை; இந்தக் குறைபாட்டிற்கு நான்தான் காரணமா என்று யோசித்தபடி, அவர்களுக்கு ஒரு தெளிவான தன்மையை அளிக்கக்கூடிய அவர்களின் தனிப்பட்ட விசித்திரமான பழக்கவழக்கங்கள் ஏதேனும் உள்ளனவா என்று என் நினைவை வருத்தித் தேடுகிறேன். பேச்சுவழக்கில் உள்ள ஏதேனும் ஒரு பாணி அல்லது விசித்திரமான பழக்கம் ஆகியவற்றின் மீது கவனம் செலுத்துவதன் மூலம், அவர்களுக்குரிய தனித்துவமான முக்கியத்துவத்தை என்னால் வழங்க முடியும் என்று தோன்றுகிறது. தற்போதைய நிலையில் அவர்கள் ஒரு பழைய திரைச்சீலையில் உள்ள சித்திரங்களைப் போல இருக்கிறார்கள்; பின்னணியிலிருந்து அவர்கள் தனித்துத் தெரிவதில்லை, மேலும் தூரத்திலிருந்து பார்க்கும்போது அவர்களின் உருவ அமைப்பு மங்கிப்போய், வெறும் வண்ணங்களின் கலவையாக மட்டுமே தெரிகிறார்கள். அவர்கள் என் மனதில் ஏற்படுத்திய பிம்பமும் அப்படித்தான் இருந்தது என்பதுதான் நான் சொல்லக்கூடிய ஒரே நியாயம். சமூக அமைப்பின் ஒரு பகுதியாகவே வாழ்ந்து, அந்த அமைப்பிற்குள்ளேயே மற்றும் அதன் மூலமாகவே இயங்கும் மனிதர்களிடம் காணப்படும் அந்த மங்கலான தன்மை இவர்களிடமும் இருந்தது. அவர்கள் உடலின் செல்களையைப் போன்றவர்கள்; இன்றியமையாதவர்கள், ஆனால் ஆரோக்கியமாக இருக்கும் வரை, அந்தப் பெரிய முழுமைக்குள் கரைந்துபோகும் தன்மையுடையவர்கள். ஸ்ட்ரிக்லேண்ட் குடும்பத்தினர் ஒரு சராசரி நடுத்தர வர்க்கக் குடும்பம். இலக்கிய வட்டாரத்தில் உள்ள பிரபலங்களைச் சந்திப்பதில் தீங்கற்றதொரு ஆர்வம் கொண்ட, இனிமையான மற்றும் விருந்தோம்பல் குணம் கொண்ட பெண்மணி; கருணைமிக்க இறைவனால் தனக்கு அளிக்கப்பட்ட வாழ்க்கையில் தன் கடமையைச் செய்துவந்த, சற்று மந்தமான சுபாவம் கொண்ட கணவர்; நல்ல தோற்றமும் ஆரோக்கியமும் கொண்ட இரண்டு குழந்தைகள். இதைவிடச் சாதாரணமான ஒரு குடும்பம் இருக்க முடியாது. ஆர்வத்தைத் தூண்டும் வகையிலான எந்தவொரு சிறப்பம்சமும் அவர்களிடம் இருந்ததாக எனக்குத் தெரியவில்லை.

பின்னர் நடந்த நிகழ்வுகளைப் பற்றிச் சிந்திக்கும்போது, ​​சார்லஸ் ஸ்ட்ரிக்லேண்டிடம் சாதாரணமானவர்களுக்கு இல்லாத ஏதோ ஒரு தனித்தன்மை இருப்பதை நான் கவனிக்கத் தவறியது என் மந்தபுத்தியின் வெளிப்பாடோ என்று என்னையே கேட்டுக்கொள்கிறேன். ஒருவேளை அப்படியிருக்கலாம். அந்தக்காலத்திற்கும் இக்காலத்திற்கும் இடைப்பட்ட ஆண்டுகளில் மனிதர்களைப் பற்றிய நல்லதொரு புரிதலை நான் பெற்றிருப்பதாக நினைக்கிறேன்; ஆனால், ஸ்ட்ரிக்லேண்ட் குடும்பத்தினரை முதன்முதலில் சந்தித்தபோதே எனக்கு இப்போதுள்ள அனுபவம் இருந்திருந்தாலும் கூட, அவர்களைப் பற்றி நான் வேறுவிதமாக மதிப்பிட்டிருப்பேன் என்று எனக்குத் தோன்றவில்லை. ஆனால் மனிதர்களின் இயல்பு கணிக்க முடியாதது என்பதை நான் இப்போது அறிந்துகொண்டிருப்பதால், இலையுதிர் காலத்தின் தொடக்கத்தில் லண்டனுக்குத் திரும்பியபோது எனக்குக் கிடைத்த செய்தியைக் கேட்டு நான் இப்போது அவ்வளவு ஆச்சரியப்பட்டிருக்க மாட்டேன்.

நான் திரும்பி வந்து இருபத்து நான்கு மணிநேரம் கூட ஆகியிருக்காது, அதற்குள் ஜெர்மின் தெருவில் ரோஸ் வாட்டர்ஃபோர்டைச் சந்தித்தேன்.

"நீங்கள் மிகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் உற்சாகமாகவும் இருக்கிறீர்கள்," என்று நான் சொன்னேன். "உங்களுக்கு என்ன ஆயிற்று?"

அவள் புன்னகைத்தாள்; அவளது கண்களில் எனக்கு ஏற்கனவே பரிச்சயமான ஒரு குறும்புத்தனமான அல்லது வஞ்சகமான ஒளி மின்னியது. தன் தோழிகளில் ஒருவரைப் பற்றிய ஏதோ ஒரு பரபரப்பான செய்தியை அவள் கேள்விப்பட்டிருக்கிறாள் என்பதையும், அதைக் கேட்டு அவளது எழுத்தாளருக்கே உரிய உள்ளுணர்வு விழிப்புடன் செயல்படத் தொடங்கியிருப்பதையும் அது உணர்த்தியது.

"நீங்கள் சார்லஸ் ஸ்ட்ரிக்லேண்டைச் சந்தித்தீர்கள் அல்லவா?"

அவளது முகத்தில் மட்டுமல்ல, உடல் முழுவதுமே ஒருவிதமான பரபரப்பும் உற்சாகமும் தெரிந்தது. நான் தலையசைத்தேன். அந்தப் பாவம் பிடித்த மனிதனுக்குப் பங்குச் சந்தையில் பெரும் நஷ்டம் ஏற்பட்டிருக்குமோ அல்லது பேருந்து ஏதேனும் அவன் மீது மோதியிருக்குமோ என்று நான் யோசித்தேன்.

"எவ்வளவு மோசமான விஷயம் தெரியுமா? அவன் தன் மனைவியை விட்டுவிட்டு ஓடிவிட்டான்."

ஜெர்மின் தெருவின் நடைபாதையில் நின்று கொண்டு அந்த விஷயத்தை முழுமையாக விவரிக்க முடியாது என்று மிஸ் வாட்டர்ஃபோர்ட் கருதினாள் போலும்; அதனால், ஒரு கலைஞரைப் போல அந்தச் செய்தியை மட்டும் என் மீது வீசிவிட்டு, கூடுதல் விவரங்கள் எதுவும் தனக்குத் தெரியாது என்று கூறிவிட்டாள். அற்பமான ஒரு விஷயம் அவளை விவரங்களைச் சொல்வதிலிருந்து தடுத்திருக்கும் என்று நினைப்பது அவளுக்கு இழைக்கும் அநீதியாக இருக்கும்; ஆனால் அவள் பிடிவாதமாக இருந்தாள்.

"எனக்கு எதுவும் தெரியாது என்றுதானே சொல்கிறேன்," என்று என் பதற்றமான கேள்விகளுக்குப் பதிலளித்தாள்; பிறகு, அலட்சியமாகத் தோள்களைக் குலுக்கியபடி, "நகரத்திலுள்ள ஒரு தேநீர் கடையில் வேலை பார்த்த இளம் பெண் ஒருத்தி தன் வேலையை விட்டுவிட்டுச் சென்றுவிட்டதாக நினைக்கிறேன்," என்று கூறினாள்.

அவள் என்னை நோக்கி ஒரு புன்னகையை வீசினாள்; பல் மருத்துவரைப் பார்க்கச் செல்ல வேண்டியிருப்பதாகக் கூறிவிட்டு, உற்சாகத்துடன் அங்கிருந்து நடக்கத் தொடங்கினாள். எனக்கு வருத்தத்தை விட ஆர்வம் தான் அதிகமாக இருந்தது. அக்காலத்தில் நேரடி வாழ்க்கை அனுபவம் எனக்குக் குறைவாகவே இருந்தது; புத்தகங்களில் படித்தது போன்ற ஒரு சம்பவம் எனக்குத் தெரிந்தவர்களிடையே நிகழ்ந்ததைக் கேட்பது எனக்குள் ஒருவித உற்சாகத்தை ஏற்படுத்தியது. எனக்கு அறிமுகமானவர்களிடையே இத்தகைய சம்பவங்கள் நடப்பது இப்போது பழகிப்போய்விட்டது என்பதை ஒப்புக்கொள்கிறேன். ஆனால் அப்போது நான் சற்று அதிர்ச்சியடைந்தேன். ஸ்ட்ரிக்லேண்டிற்கு நிச்சயமாக நாற்பது வயது இருக்கும்; அந்த வயதில் ஒரு மனிதன் காதல் விவகாரங்களில் ஈடுபடுவது அருவருப்பானது என்று நான் கருதினேன். மிகுந்த இளமைக்கே உரிய ஆணவத்துடன், ஒரு மனிதன் தன்னைத்தானே முட்டாளாக்கிக்கொள்ளாமல் காதலில் விழக்கூடிய அதிகபட்ச வயது முப்பத்தைந்துதான் என்று நான் தீர்மானித்திருந்தேன். மேலும், இந்தச் செய்தி எனக்குத் தனிப்பட்ட முறையில் சற்று சங்கடத்தை அளித்தது; ஏனெனில், நான் வெளியூரிலிருந்து மிஸஸ் ஸ்ட்ரிக்லேண்டிற்கு ஒரு கடிதம் எழுதியிருந்தேன். அதில் என் வருகையைத் தெரிவித்துவிட்டு, அவர் மறுப்பு ஏதும் தெரிவிக்காத பட்சத்தில், ஒரு குறிப்பிட்ட நாளில் அவருடன் தேநீர் அருந்த வருவதாகவும் குறிப்பிட்டிருந்தேன். அதுதான் அந்த நாள்; ஆனால் மிஸஸ் ஸ்ட்ரிக்லேண்டிடமிருந்து எந்தத் தகவலும் எனக்குக் கிடைக்கவில்லை. அவள் என்னைச் சந்திக்க விரும்பினாளா இல்லையா? அந்தச் சூழலில் ஏற்பட்ட பரபரப்பினால், நான் அனுப்பிய குறிப்பு அவளது நினைவிலிருந்து விடுபட்டிருக்கக்கூடும். ஒருவேளை நான் அங்கு செல்லாமல் இருப்பதே புத்திசாலித்தனமாக இருக்கலாம். மறுபுறம், அவள் இந்த விஷயத்தை ரகசியமாக வைத்திருக்க விரும்பலாம்; எனவே, இந்த விசித்திரமான செய்தி எனக்குத் தெரிந்திருக்கிறது என்பதைக் காட்டும் வகையில் நான் நடந்துகொள்வது மிகவும் விவேகமற்ற செயலாக அமையலாம். ஒரு நல்ல பெண்ணின் மனதை நோகடித்துவிடுவோமோ என்ற அச்சத்திற்கும், அதே சமயம் அவளுக்கு இடையூறாக அமைந்துவிடுவோமோ என்ற தயக்கத்திற்கும் இடையே நான் ஊசலாடிக்கொண்டிருந்தேன். அவள் மிகுந்த மனவேதனையில் இருப்பாள் என்று எனக்குத் தோன்றியது; என்னால் எந்த உதவியும் செய்ய முடியாத அந்த வலியை நேரில் காண நான் விரும்பவில்லை. ஆனாலும், அவள் இந்தச் சூழலை எப்படிக் கையாளுகிறாள் என்பதைப் பார்க்க வேண்டும் என்ற ஒரு விருப்பம் என் ஆழ்மனதில் இருந்தது; அந்த விருப்பத்தை நினைத்து எனக்குச் சற்று கூச்சமாகவும் இருந்தது. என்ன செய்வதென்று எனக்குப் புரியவில்லை.

இறுதியில், எதுவும் நடக்காதது போலவே அவளைச் சென்று சந்திப்பது என்றும், ஒரு செய்தியை அனுப்புவது என்றும் நான் முடிவு செய்தேன்.
வீட்டுப் பணிப்பெண் திருமதி ஸ்ட்ரிக்ட்லாண்டிடம் நான் வந்திருப்பதைச் சொல்லி, என்னைச் சந்திக்க அவருக்கு வசதியாக இருக்குமா என்று கேட்பதன் மூலம் நான் உள்ளே நுழைய வேண்டியிருந்தது. இது அவருக்கு என்னை திருப்பி அனுப்பும் வாய்ப்பை அளித்திருக்கும். ஆனால், நான் தயார் செய்து வைத்திருந்த வாக்கியத்தை அந்தப் பணிப்பெண்ணிடம் சொன்னபோது மிகுந்த கூச்ச உணர்வுக்கு ஆளானேன்; இருண்ட தாழ்வாரத்தில் பதிலுக்காகக் காத்திருந்தபோது, ​​அங்கிருந்து ஓடிவிடாமல் இருக்க என் மன உறுதியை முழுமையாகத் திரட்டிக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது. பணிப்பெண் திரும்பி வந்தாள். அவளது நடத்தை, அந்த வீட்டில் நிகழ்ந்திருந்த துயரமான சம்பவத்தைப் பற்றி அவளுக்கு முழுமையாகத் தெரிந்திருந்தது என்பதை என் பதற்றமான கற்பனைக்கு உணர்த்தியது.

"இந்த வழியாக வருகிறீர்களா, ஐயா?" என்று அவள் கேட்டாள்.

நான் அவளைப் பின்தொடர்ந்து வரவேற்பறைக்குச் சென்றேன். அறையை இருளாக்குவதற்காக ஜன்னல் திரைகள் பாதியளவு இழுத்து விடப்பட்டிருந்தன; திருமதி ஸ்ட்ரிக்ட்லாண்ட் வெளிச்சத்திற்கு முதுகைக் காட்டியபடி அமர்ந்திருந்தார். அவரது மைத்துனர் கர்னல் மெக்ஆண்ட்ரூ, நெருப்பு மூட்டப்படாத அந்த அடுப்புக்கு முன்னால் நின்று தன் முதுகைச் சூடுபடுத்திக்கொண்டிருந்தார். என் வருகை மிகவும் சங்கடமானதாக எனக்குத் தோன்றியது. என் வருகை அவர்களை ஆச்சரியத்தில் ஆழ்த்தியிருக்கும் என்றும், என்னை வரவழைத்ததை ரத்து செய்ய மறந்துவிட்டதால்தான் திருமதி ஸ்ட்ரிக்ட்லாண்ட் என்னை உள்ளே அனுமதித்திருப்பார் என்றும் நான் நினைத்தேன். இந்த இடையூறைக் கர்னல் விரும்பவில்லை என்றும் நான் கருதினேன்.

"நான் வருவதை நீங்கள் எதிர்பார்த்தீர்களா என்று எனக்குத் தெரியவில்லை," என்று நான் இயல்பாகத் தெரியும்படி கூறினேன்.

"நிச்சயமாக எதிர்பார்த்தேன். ஆன் இன்னும் ஒரு நிமிடத்தில் தேநீர் கொண்டு வருவாள்."

அந்த இருண்ட அறையிலும், திருமதி ஸ்ட்ரிக்ட்லாண்டின் முகம் கண்ணீரால் வீங்கியிருப்பதை என்னால் கவனிக்காமல் இருக்க முடியவில்லை. இயல்பாகவே அவ்வளவு சிறப்பாக இல்லாத அவரது சருமம், இப்போது மந்தமான நிறத்தில் காணப்பட்டது.

"என் மைத்துனரை உங்களுக்கு நினைவிருக்கிறதல்லவா? விடுமுறைக்குச் சற்று முன்பு நடந்த விருந்தின்போது நீங்கள் சந்தித்தீர்களே."

நாங்கள் கைகுலுக்கிக்கொண்டோம். எனக்கு மிகுந்த கூச்சமாக இருந்ததால் என்ன பேசுவது என்று தெரியவில்லை; ஆனால் திருமதி ஸ்ட்ரிக்ட்லாண்ட் எனக்கு உதவினார். கோடைக்காலத்தில் நான் என்ன செய்துகொண்டிருந்தேன் என்று அவர் கேட்டார்; அந்த உதவியுடன், தேநீர் வரும் வரை நான் அவருடன் உரையாடினேன். கர்னல் விஸ்கி-சோடா கேட்டார்.

"நீயும் ஒன்று அருந்தலாம், ஏமி," என்று அவர் கூறினார்.

"வேண்டாம்; எனக்குத் தேநீர்தான் பிடிக்கும்."

ஏதோ அசாதாரணமான சம்பவம் நடந்திருக்கிறது என்பதற்கான முதல் அறிகுறி அதுதான். நான் அதைப் பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளாமல், திருமதி ஸ்ட்ரிக்ட்லாண்டுடன் தொடர்ந்து பேச முயன்றேன். அடுப்புக்கு முன்னால் நின்றுகொண்டிருந்த கர்னல், ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசவில்லை. எவ்வளவு விரைவில் கண்ணியமாக விடைபெற்றுச் செல்லலாம் என்று நான் யோசித்தேன்; திருமதி ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் என்னை ஏன் வர அனுமதித்தார் என்றும் எனக்குள் கேட்டுக்கொண்டேன். அங்கே பூக்கள் எதுவும் இல்லை; கோடைக்காலத்தில் எடுத்து வைக்கப்பட்டிருந்த பல சிறிய அலங்காரப் பொருட்கள் மீண்டும் வைக்கப்படவில்லை. எப்போதும் மிகவும் நட்புறவு உணர்வைத் தந்த அந்த அறையில், இப்போது ஏதோ ஒருவிதமான கலகலப்பற்ற, இறுக்கமான சூழல் நிலவியது; சுவருக்கு அப்பால் யாரோ இறந்து கிடப்பதைப் போன்ற ஒரு விசித்திரமான உணர்வை அது ஏற்படுத்தியது. நான் தேநீர் அருந்தி முடித்தேன்.

"நீங்கள் சிகரெட் பிடிக்கிறீர்களா?" என்று திருமதி ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் கேட்டார்.

அவர் சிகரெட் பெட்டியைத் தேடிப் பார்த்தார், ஆனால் அது கண்ணில் படவில்லை.

"மன்னிக்கவும், சிகரெட் எதுவும் இல்லை போலிருக்கிறது."

திடீரென்று அவர் கண்ணீர் விட்டு அழுதுகொண்டே அந்த அறையை விட்டு வெளியேறினார்.

நான் திடுக்கிட்டேன். வழக்கமாக அவரது கணவர் கொண்டுவரும் சிகரெட் இல்லாதது, அவரைப் பற்றிய நினைவுகளை அவளுக்குள் தூண்டியிருக்கலாம் என்று இப்போது நான் நினைக்கிறேன்; அத்துடன், தான் பழகியிருந்த அந்தச் சிறிய வசதிகள் இப்போது இல்லை என்ற உணர்வு அவருக்குள் திடீர் வேதனையை ஏற்படுத்தியிருக்கலாம். பழைய வாழ்க்கை முடிந்துவிட்டது என்பதை அவர் உணர்ந்தார். சமூக ரீதியான அந்தப் பாவனைகளைத் தொடர்ந்து கடைப்பிடிப்பது இனி சாத்தியமில்லை.

"நான் கிளம்புவதுதான் உங்களுக்குச் சரியாக இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன்," என்று கர்னலிடம் கூறியபடி நான் எழுந்தேன்.

"அந்த அயோக்கியன் அவளைக் கைவிட்டுவிட்டான் என்பது உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்கும்," என்று அவர் ஆவேசமாகக் கூறினார்.

நான் சற்று தயங்கினேன்.

"மக்கள் எப்படிப் பேசிக்கொள்வார்கள் என்பது உங்களுக்குத் தெரியுமே," என்று நான் பதிலளித்தேன். "ஏதோ பிரச்சனை என்று எனக்குத் தெரியும், ஆனால் விவரம் தெரியாது."

"அவன் ஓடிவிட்டான். ஒரு பெண்ணுடன் பாரிஸுக்குச் சென்றுவிட்டான். ஏமியை ஒரு பைசா கூட இல்லாமல் விட்டுவிட்டுச் சென்றுவிட்டான்."

"அதைக் கேட்டு மிகவும் வருந்துகிறேன்," என்று நான் கூறினேன்; வேறு என்ன சொல்வதென்று எனக்குத் தெரியவில்லை.

கர்னல் தனது விஸ்கியை ஒரே மடக்கில் குடித்து முடித்தார். அவர் ஐம்பது வயது மதிக்கத்தக்க, உயரமான, மெலிந்த மனிதர்; தொங்கும் மீசையும் நரைத்த முடியும் கொண்டவர். வெளிர் நீல நிறக் கண்களும் பலவீனமான தோற்றமளிக்கும் வாயும் அவருக்கு இருந்தன. அவருடனான எனது முந்தைய சந்திப்பின்போது, ​​அவருக்கு ஒரு முட்டாள்தனமான முகம் இருந்ததும், ராணுவத்திலிருந்து விலகுவதற்கு முந்தைய பத்து ஆண்டுகளில் வாரத்திற்கு மூன்று நாட்கள் போலோ விளையாடியதை அவர் பெருமையாகக் கருதியதும் எனக்கு நினைவிருந்தது.

"இந்த நேரத்தில் திருமதி ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் என்னைச் சந்திப்பதில் விருப்பம் கொண்டிருக்க மாட்டார் என்று நினைக்கிறேன்," என்று நான் கூறினேன். "நான் எவ்வளவு வருந்துகிறேன் என்பதை அவரிடம் சொல்வீர்களா? என்னால் ஏதேனும் செய்ய முடியுமென்றால், அதைச் செய்வதில் நான் மகிழ்ச்சியடைவேன்."

அவர் என்னைக் கவனிக்கவே இல்லை. "அவள் கதி என்னவாகப் போகிறதோ தெரியவில்லை. அதோடு குழந்தைகளும் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் காற்றையா சாப்பிட்டு உயிர்வாழப் போகிறார்கள்? பதினேழு வருடங்கள்..."

"பதினேழு வருடங்களா? என்ன விஷயம்?"

"அவர்களுக்குத் திருமணமாகி பதினேழு வருடங்கள் ஆகின்றன," என்று அவர் கோபத்துடன் கூறினார். "எனக்கு அவனை ஒருபோதும் பிடித்ததில்லை. அவன் என் மைத்துனன் என்பதால், அந்த உறவை நான் முடிந்தவரை அனுசரித்துப் போனேன். அவனை ஒரு நல்ல மனிதன் என்று நினைத்தீர்களா? அவள் அவனைத் திருமணம் செய்திருக்கவே கூடாது."

"இது உறுதியான முடிவா?"

"அவள் செய்ய வேண்டியது ஒன்றே ஒன்றுதான்; அது அவனை விவாகரத்து செய்வது. நீங்கள் உள்ளே வந்தபோது நான் அவளிடம் அதைப் பற்றித்தான் சொல்லிக்கொண்டிருந்தேன். 'உடனடியாக விவாகரத்துக்கான மனுவைத் தாக்கல் செய், அன்பே ஏமி,' என்று நான் சொன்னேன். 'உனக்காகவும் உன் குழந்தைகளுக்காகவும் நீ இதைச் செய்தே ஆக வேண்டும்.' அவன் என் கண்ணில் மட்டும் படக்கூடாது; அப்படிப்பட்டால், அவனை அடித்துச் சாகடிக்கும் நிலைக்குக் கொண்டு சென்றுவிடுவேன்."

ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் நல்ல உடல்வாகு கொண்ட ஆளாக எனக்குத் தெரிந்ததால், கர்னல் மெக்ஆண்ட்ரூவால் அதைச் செய்வது சற்று கடினமாக இருக்கலாம் என்று எனக்குத் தோன்றியது; ஆனால் நான் அதை வெளிப்படையாகச் சொல்லவில்லை. அறநெறி சார்ந்த கோபம் கொண்ட ஒருவரால், தவறு செய்தவனை நேரிடையாகத் தண்டிப்பதற்கான உடல் வலிமை இல்லாதபோது அது மிகுந்த வருத்தமளிக்கும் விஷயமாகிறது. நான் அங்கிருந்து கிளம்ப மீண்டும் ஒருமுறை முயன்றுகொண்டிருந்தபோது, ​​திருமதி ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் திரும்பி வந்தார். அவர் தன் கண்களைத் துடைத்துக்கொண்டு, மூக்கின் மீது பவுடர் பூசியிருந்தார்.

"நான் உணர்ச்சிவசப்பட்டு அழுததற்கு மன்னிக்கவும்," என்று அவர் கூறினார். "நீங்கள்..."நீ போகவில்லை."

அவள் அமர்ந்தாள். என்ன சொல்வதென்றே எனக்குத் தெரியவில்லை. எனக்குச் சம்பந்தமில்லாத விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசுவதற்கு ஒருவித கூச்சம் ஏற்பட்டது. கேட்கத் தயாராக இருக்கும் எவரிடமும் தனது அந்தரங்க விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசும் மோகம் என்ற பெண்ணின் தலையாய பாவத்தை நான் அப்போது அறிந்திருக்கவில்லை. திருமதி ஸ்ட்ரிக்லேண்ட் தன்னை அடக்கிக்கொள்ள மெனக்கெடுவது போல் தோன்றியது.

"மக்கள் அதைப் பற்றிப் பேசுகிறார்களா?" என்று அவள் கேட்டாள்.

அவளுடைய இல்லறத் துயரம் பற்றி எனக்கு எல்லாம் தெரியும் என்று அவள் கருதியது எனக்குப் பெரும் அதிர்ச்சியாக இருந்தது.

"நான் இப்போதுதான் திரும்பி வந்தேன். நான் பார்த்த ஒரே நபர் ரோஸ் வாட்டர்ஃபோர்டை மட்டும்தான்."

திருமதி ஸ்ட்ரிக்லேண்ட் தன் கைகளைக் கூப்பிக்கொண்டார்.

"அவள் என்ன சொன்னாள் என்பதைத் துல்லியமாகச் சொல்." நான் தயங்கியபோது, ​​அவள் வற்புறுத்தினாள். "நான் குறிப்பாகத் தெரிந்துகொள்ள விரும்புகிறேன்."

"மக்கள் பேசும் விதம் உனக்குத் தெரியுமல்லவா. அவள் அவ்வளவு நம்பகமானவள் இல்லை, இல்லையா?" "உங்கள் கணவர் உங்களை விட்டுப் பிரிந்துவிட்டார் என்று அவள் சொன்னாள்."

"அவ்வளவுதானா?"

ரோஸ் வாட்டர்ஃபோர்ட் விடைபெறும் போது ஒரு தேநீர்க் கடைப் பெண்ணைப் பற்றிக் குறிப்பிட்டதை நான் மீண்டும் சொல்ல விரும்பவில்லை. நான் பொய் சொன்னேன்.

"அவர் வேறு யாருடனாவது சென்றதைப் பற்றி அவள் எதுவும் சொல்லவில்லையா?"

"இல்லை."

"நான் தெரிந்துகொள்ள விரும்பியது அவ்வளவுதான்."

நான் சற்று குழப்பமடைந்தேன், ஆனால் எப்படியிருந்தாலும் நான் இப்போது விடைபெறலாம் என்பதைப் புரிந்துகொண்டேன். நான் திருமதி ஸ்ட்ரிக்லாண்டுடன் கைகுலுக்கியபோது, ​​நான் அவருக்கு ஏதேனும் பயனுள்ளதாக இருக்க முடிந்தால் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைவேன் என்று அவரிடம் சொன்னேன். அவர் சோர்வாகப் புன்னகைத்தார்.

"மிக்க நன்றி. எனக்காக யாராலும் எதுவும் செய்ய முடியும் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை."

என் அனுதாபத்தை வெளிப்படுத்த மிகவும் கூச்சப்பட்டு, நான் கர்னலிடம் விடைபெறத் திரும்பினேன். அவர் என் கையைப் பிடிக்கவில்லை.

"நான் இப்போதுதான் வருகிறேன். நீங்கள் விக்டோரியா தெருவில் நடந்து வந்தால், நானும் உங்களுடன் வருகிறேன்."

"சரி," என்றேன் நான். "வாருங்கள்."
$
========================================
அத்தியாயம் 9

நாங்கள் தெருவுக்கு வந்தவுடனேயே, "இது மிகவும் மோசமான விஷயம்," என்று அவர் கூறினார்.

தனது நாத்தனாருடன் பல மணிநேரங்களாகப் பேசிக்கொண்டிருந்த விஷயத்தை என்னிடமும் மீண்டும் விவாதிக்கவே அவர் என்னுடன் வெளியே வந்திருக்கிறார் என்பதை நான் புரிந்துகொண்டேன்.

"அந்தப் பெண் யார் என்று நமக்குத் தெரியாது, பார்த்தீர்களா?" என்று அவர் சொன்னார். "அந்த அயோக்கியன் பாரிஸுக்குச் சென்றுவிட்டான் என்பது மட்டுமே நமக்குத் தெரியும்."

"அவர்கள் இருவருக்கும் இடையே நல்லுறவு இருந்ததாகத்தானே நான் நினைத்தேன்."

"உண்மைதான். சொல்லப்போனால், நீங்கள் உள்ளே வருவதற்குச் சற்று முன்புதான், தங்கள் திருமண வாழ்க்கையில் ஒருமுறை கூட சண்டையிட்டதில்லை என்று ஏமி சொன்னார். ஏமியைப் பற்றி உங்களுக்குத் தெரியுமே. அவரைப் போன்ற ஒரு நல்ல பெண் உலகில் வேறு யாரும் இல்லை."

இத்தகைய அந்தரங்க விஷயங்கள் என்னிடம் பகிரப்பட்டதால், சில கேள்விகளைக் கேட்பதில் தவறில்லை என்று எனக்குத் தோன்றியது.

"ஆனால், அவளுக்கு எந்தச் சந்தேகமும் ஏற்படவில்லையா என்று கேட்கிறீர்களா?"

"எதுவுமே இல்லை. ஆகஸ்ட் மாதத்தை அவர் அவளுடனும் குழந்தைகளுடனும் நார்ஃபோக்கில் கழித்தார். எப்போதும் போலவேதான் அவர் இருந்தார். நானும் என் மனைவியும் இரண்டு மூன்று நாட்கள் அங்கு சென்றிருந்தோம்; அவருடன் கோல்ஃப் விளையாடினேன். செப்டம்பரில் தனது கூட்டாளி விடுப்பில் செல்வதற்காக இவர் நகரத்திற்குத் திரும்பினார், ஆனால் ஏமி அங்கேயே தங்கிவிட்டார். ஆறு வாரங்களுக்கு அவர்கள் ஒரு வீட்டை வாடகைக்கு எடுத்திருந்தார்கள்; வாடகைக் காலம் முடிந்ததும், தான் லண்டனுக்கு வரும் நாளைக் குறிப்பிட்டு அவருக்குக் கடிதம் எழுதினார். அதற்குப் பாரிஸிலிருந்து அவர் பதிலளித்தார். இனி அவளுடன் சேர்ந்து வாழ்வதில்லை என்று முடிவு செய்துவிட்டதாக அதில் குறிப்பிட்டிருந்தார்."

"அதற்கு அவர் என்ன விளக்கம் அளித்தார்?"

"நண்பரே, அவர் எந்த விளக்கமும் அளிக்கவில்லை. அந்தக் கடிதத்தை நான் பார்த்திருக்கிறேன். அது பத்து வரிகளுக்கு மேல் இருக்காது."

"ஆனால் அது மிகவும் விசித்திரமாக இருக்கிறதே."

அப்போது நாங்கள் சாலையைக் கடக்க நேர்ந்தது; வாகனப் போக்குவரத்து காரணமாக எங்களால் பேச முடியவில்லை. கர்னல் மெக்ஆண்ட்ரூ என்னிடம் சொன்னது நம்ப முடியாததாகத் தோன்றியது. திருமதி ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் தனது சொந்தக் காரணங்களுக்காக உண்மைகளின் ஒரு பகுதியை அவரிடமிருந்து மறைத்திருக்கலாம் என்று நான் சந்தேகித்தேன். பதினேழு வருட திருமண வாழ்க்கைக்குப் பிறகு, ஒரு கணவன் தன் மனைவியை விட்டுப் பிரிகிறான் என்றால், அதற்கு முன்னதாகவே அவர்களின் திருமண வாழ்க்கையில் ஏதோ சரியில்லை என்பதை மனைவி உணரும்படியான சில சம்பவங்கள் நடந்திருக்க வேண்டும் என்பது தெளிவு. கர்னல் என்னை வந்து நெருங்கினார். "நிச்சயமாக, ஒரு பெண்ணுடன் சென்றுவிட்டேன் என்பதைத் தவிர அவனால் வேறு எந்த விளக்கத்தையும் அளிக்க முடியவில்லை. அவளே அதைத் தெரிந்துகொள்வாள் என்று அவன் நினைத்திருக்கலாம். அவன் அப்படித்தான்—அத்தகைய குணம் கொண்டவன்."

"திருமதி ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் இப்போது என்ன செய்யப் போகிறார்?"

"முதலில் அதற்கான ஆதாரங்களைச் சேகரிக்க வேண்டும். நானே பாரிஸுக்குச் செல்லவிருக்கிறேன்."

"அவருடைய தொழில் விவகாரங்கள் என்னவாகும்?"

"அங்கேயும் அவன் மிகவும் தந்திரமாகவே செயல்பட்டிருக்கிறான். கடந்த ஓராண்டாகவே அவன் தனது தொழில் நடவடிக்கைகளைக் குறைத்துக்கொண்டு வந்திருக்கிறான்."

"தான் வெளியேறுவது பற்றித் தன் கூட்டாளியிடம் அவன் ஏதேனும் சொன்னானா?"

"ஒரு வார்த்தை கூடச் சொல்லவில்லை."

கர்னல் மேக்ஆண்ட்ரூவுக்குத் தொழில் விவகாரங்களைப் பற்றி மிகக் குறைவான அறிவே இருந்தது; எனக்கோ அதுபற்றி எதுவுமே தெரியாது. எனவே, ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் தனது தொழில் விவகாரங்களை எந்த நிலையில் விட்டுச் சென்றான் என்பது எனக்குச் சரியாகப் புரியவில்லை. கைவிடப்பட்ட அவனது கூட்டாளி மிகுந்த கோபத்தில் இருப்பதையும், சட்ட நடவடிக்கை எடுக்கப்போவதாக மிரட்டுவதையும் நான் புரிந்துகொண்டேன். கணக்குகள் எல்லாம் தீர்க்கப்பட்ட பிறகு, அந்தக் கூட்டாளிக்கு நான்கைந்து நூறு பவுண்டுகள் வரை இழப்பு ஏற்படும் என்று தெரிந்தது.

"நல்லவேளையாக, அந்த வீட்டில் உள்ள வீட்டு உபயோகப் பொருட்கள் ஏமியின் பெயரில் இருக்கின்றன. எப்படியும் அவை அவளுக்குக் கிடைத்துவிடும்."

"அவளிடம் ஒரு பைசா கூட இருக்காது என்று நீங்கள் சொன்னது உண்மையா?"

"நிச்சயமாக உண்மைதான். அவளிடம் இரண்டு அல்லது மூன்று நூறு பவுண்டுகளும், அந்த வீட்டு உபயோகப் பொருட்களும் மட்டுமே உள்ளன."

"ஆனால் அவள் எப்படிப் பிழைப்பு நடத்தப் போகிறாள்?"

"கடவுளுக்குத்தான் தெரியும்."

அந்த விவகாரம் மேலும் சிக்கலாகிக்கொண்டே போவது போல் தோன்றியது. கர்னல், தனது கோபத்தையும் வசவுகளையும் வெளிப்படுத்தியதால், எனக்குத் தெளிவான தகவல்களைத் தருவதற்குப் பதிலாகக் குழப்பத்தையே ஏற்படுத்தினார். 'ஆர்மி அண்ட் நேவி ஸ்டோர்ஸ்' (Army and Navy Stores) கட்டிடத்திலிருந்த கடிகாரத்தைப் பார்த்ததும், தனது கிளப்பில் சீட்டாட்டம் விளையாடுவதற்கான சந்திப்பு ஒன்று இருப்பதை அவர் நினைவுகூர்ந்தார். அதனால் என்னை அங்கேயே விட்டுவிட்டு, செயின்ட் ஜேம்ஸ் பூங்காவின் வழியாக அவர் சென்றுவிட்டார்; எனக்கு அது நிம்மதியாகவே இருந்தது.
$
=======================================
அத்தியாயம் 10
ஓரிரு நாட்களுக்குப் பிறகு, இரவு உணவுக்குப் பின் தன்னை வந்து சந்திக்குமாறு திருமதி ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் எனக்கு ஒரு குறிப்பு அனுப்பினார். நான் சென்றபோது அவர் தனியாக இருந்தார். மிக எளிமையான அவரது கருப்பு உடை, அவர் ஒரு இழப்பைச் சந்தித்திருப்பதை உணர்த்தியது. உண்மையான துயரம் இருந்தபோதிலும், கண்ணியம் குறித்த தனது எண்ணங்களுக்கு ஏற்ப அந்தச் சூழலுக்குப் பொருத்தமான வகையில் உடை அணிந்திருந்ததைக் கண்டு நான் வியப்படைந்தேன்.

"உங்களிடம் ஏதாவது உதவி கேட்டால் அதைச் செய்யத் தயங்கமாட்டேன் என்று நீங்கள் சொல்லியிருந்தீர்கள்," என்று அவர் குறிப்பிட்டார்.

"அது உண்மைதான்."

"நீங்கள் பாரிஸ் சென்று சார்லியைச் சந்திப்பீர்களா?"

"நான்?"

நான் திகைத்துப் போனேன். அவரை நான் ஒரே ஒரு முறைதான் சந்தித்திருந்தேன் என்பதை நினைவுகூர்ந்தேன். அவர் என்னிடம் என்ன செய்யச் சொல்கிறார் என்பது எனக்குப் புரியவில்லை.

"ஃப்ரெட் அங்கு செல்லத் தீர்மானித்திருக்கிறார்." ஃப்ரெட் என்பவர் கர்னல் மெக்ஆண்ட்ரூ. "ஆனால் அவர் செல்வதற்கு ஏற்ற நபர் அல்ல என்று எனக்குத் தெரியும். அவர் நிலைமையை இன்னும் மோசமாக்கிவிடுவார். வேறு யாரைக் கேட்பது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை."

அவரது குரல் சற்று நடுங்கியது; தயங்குவதற்கே நான் ஒரு கொடூரமான மனிதனாக உணர்ந்தேன்.

"ஆனால் உங்கள் கணவரிடம் நான் பத்து வார்த்தைகள் கூடப் பேசியதில்லை. அவருக்கு என்னை யார் என்றே தெரியாது. ஒருவேளை அவர் என்னை 'தொலைந்து போ' என்று சொல்லி விரட்டிவிடலாம்."

"அதனால் உங்களுக்கு எந்தப் பாதிப்பும் ஏற்படாது," என்று திருமதி ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் புன்னகைத்தபடி கூறினார்.

"நான் சரியாக என்ன செய்ய வேண்டும் என்று விரும்புகிறீர்கள்?"

அவர் நேரடியாகப் பதிலளிக்கவில்லை.

"அவருக்கு உங்களை அறிமுகம் இல்லாதது ஒரு வகையில் சாதகம்தான் என்று நான் நினைக்கிறேன். அவருக்கு ஃப்ரெட்டை ஒருபோதும் பிடித்ததில்லை; அவரை ஒரு முட்டாள் என்றே கருதினார்; ராணுவத்தினரைப் பற்றி அவருக்குப் புரிதல் இல்லை. ஃப்ரெட் சட்டென்று கோபமடைந்து சண்டையிடக்கூடும்; அதனால் நிலைமை சீராவதற்குப் பதிலாக இன்னும் மோசமாகிவிடும். நீங்கள் என் சார்பாக வந்திருப்பதாகச் சொன்னால், அவர் உங்கள் பேச்சைக் கேட்க மறுக்க முடியாது."

"உங்களை எனக்கு நீண்ட காலமாகத் தெரியாது," என்று நான் பதிலளித்தேன். "முழு விவரங்களும் தெரியாமல் இது போன்ற ஒரு விஷயத்தைக் கையாள்வதை எப்படி எதிர்பார்க்க முடியும் என்று எனக்குப் புரியவில்லை. எனக்குத் தொடர்பில்லாத விஷயங்களில் தலையிட நான் விரும்பவில்லை. நீங்களே ஏன் அவரைச் சென்று பார்க்கக்கூடாது?"

"அவர் தனியாக இல்லை என்பதை நீங்கள் மறந்துவிட்டீர்கள்."

நான் அமைதியாகிவிட்டேன். சார்லஸ் ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்டைச் சந்தித்து எனது வருகை அட்டையை (card) நீட்டுவது போன்ற காட்சியை என் மனக்கண்ணில் ஓடவிட்டேன்; அவர் அதைத் தன் விரல்களுக்கு இடையே பிடித்துக்கொண்டு அறைக்குள் நுழைவதை நான் கண்டேன்:

"இந்த மரியாதை எதனால் கிடைத்தது?"

"உங்கள் மனைவியைப் பற்றிப் பேசத்தான் நான் வந்திருக்கிறேன்."

"அப்படியா? இன்னும் கொஞ்சம் வயதானதும், உங்கள் வேலையைப் பார்த்துக்கொள்வதில் உள்ள நன்மையை நீங்கள் நிச்சயம் அறிந்துகொள்வீர்கள். உங்கள் தலையைச் சற்று இடதுபுறம் திருப்பினால், அங்கே கதவு தெரிவதைப் பார்க்கலாம். உங்களுக்கு மதிய வணக்கத்தைத் தெரிவித்துக்கொள்கிறேன்."

கண்ணியத்துடன் அங்கிருந்து வெளியேறுவது கடினமாக இருக்கும் என்பதை நான் உணர்ந்தேன்; திருமதி ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் தனது சிக்கல்களைத் தீர்த்துக்கொள்ளும் வரை நான் லண்டனுக்குத் திரும்பியிருக்கக் கூடாது என்று மனதிற்குள் நினைத்துக்கொண்டேன். நான் அவரைத் திருட்டுத்தனமாக ஒருமுறை பார்த்தேன். அவர் ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மூழ்கியிருந்தார். சிறிது நேரத்தில் அவர் என்னை நிமிர்ந்து பார்த்து, பெருமூச்சு விட்டு, புன்னகைத்தார்.

"எல்லாம் மிகவும் எதிர்பாராத விதமாக நடந்துவிட்டது," என்று அவர் கூறினார். "எங்களுக்குத் திருமணமாகிப் பதினேழு ஆண்டுகள் ஆகின்றன. சார்லி யாரையாவது கண்டு மயங்கி விழும் வகையைச் சேர்ந்தவர் என்று நான் கனவிலும் நினைத்ததில்லை. நாங்கள் எப்போதும் மிகவும் இணக்கமாகவே வாழ்ந்து வந்தோம். நிச்சயமாக, அவருக்குப் பெரிய ஈடுபாடு இல்லாத பல விஷயங்களில் எனக்கு ஆர்வம் இருந்தது."

"யார் என்று... அதாவது..." —எப்படிச் சொல்வதென்று எனக்குத் தெரியவில்லை— "அவர் யாருடன் சென்றிருக்கிறார் என்று உங்களுக்குத் தெரியுமா?"

"இல்லை. யாருக்கும் எந்தத் தகவலும் தெரிந்திருக்கவில்லை. இது மிகவும் விசித்திரமாக இருக்கிறது. பொதுவாக, ஒரு ஆண் வேறொருவரைக் காதலிக்கும்போது, ​​அவர்கள் ஒன்றாக மதிய உணவு உண்பதையோ அல்லது வேறு ஏதோ ஒரு சூழலிலோ மக்கள் பார்த்துவிடுவார்கள்; அந்தப் பெண்ணின் தோழிகள் உடனே மனைவியிடம் வந்து சொல்லிவிடுவார்கள். எனக்கு எந்த முன்னறிவிப்பும் கிடைக்கவில்லை—எதுவுமே இல்லை. அவருடைய கடிதம் ஒரு இடி போல வந்து விழுந்தது. அவர் மிகவும் மகிழ்ச்சியாகத்தான் இருந்தார் என்று நான் நினைத்திருந்தேன்."

பாவம், அவர் அழத் தொடங்கினார்; அதைப் பார்த்து எனக்கு மிகவும் வருத்தமாக இருந்தது. ஆனால் சிறிது நேரத்தில் அவர் அமைதியடைந்தார்.

"என்னை நானே கேலிக்குரியவளாக்கிக்கொள்வதில் எந்தப் பயனும் இல்லை," என்று கூறியபடியே அவர் தன் கண்களைத் துடைத்துக்கொண்டார். "அடுத்ததாக என்ன செய்வது என்பதுதான் மிகச் சிறந்த முடிவாக இருக்கும்."

அவர் ஏதேதோ விஷயங்களைப் பற்றித் தாறுமாறாகப் பேசிக்கொண்டே போனார்; சமீபத்திய காலத்தைப் பற்றியும், பின்னர் அவர்கள் முதன்முதலில் சந்தித்தது மற்றும் அவர்களின் திருமணம் பற்றியும் பேசினார். ஆனால் சிறிது நேரத்தில், அவர்களின் வாழ்க்கையைப் பற்றிய ஒரு தெளிவான சித்திரம் என் மனதில் உருவாகத் தொடங்கியது; என் ஊகங்கள் தவறாக இருக்கவில்லை என்று எனக்குத் தோன்றியது. திருமதி ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் ஒரு இந்தியக் குடிமைப் பணி அதிகாரியின் (Indian civilian) மகள். அவர் ஓய்வு பெற்ற பிறகு நாட்டின் உட்புறப் பகுதியில் குடியேறியிருந்தார்; ஆனால் ஒவ்வொரு ஆகஸ்ட் மாதமும் குடும்பத்துடன் 'ஈஸ்ட்போர்ன்' (Eastbourne) நகருக்குச் சென்று சிறிது காலம் தங்கி வருவது அவரது வழக்கமாக இருந்தது. அங்குதான், அவருக்கு இருபது வயதாக இருந்தபோது, ​​சார்லஸ் ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்டை அவர் சந்தித்தார். அப்போது சார்லஸுக்கு இருபத்து மூன்று வயது. அவர்கள் ஒன்றாக விளையாடினார்கள், கடற்கரைச் சாலையில் உலாத்தினார்கள், இசைக்குழுவினரின் நிகழ்ச்சிகளைக் கேட்டு ரசித்தார்கள்; அவர் இவளிடம் காதலை வெளிப்படுத்துவதற்கு ஒரு வாரத்திற்கு முன்பே, அவரை மணந்துகொள்ள இவள் முடிவெடுத்திருந்தாள். அவர்கள் லண்டனில் வசித்தார்கள்; முதலில் ஹாம்ப்ஸ்டெட் (Hampstead) பகுதியிலும், பின்னர் சார்லஸின் வருமானம் பெருகிய பிறகு நகரின் மையப்பகுதியிலும் குடியேறினார்கள். அவர்களுக்கு இரண்டு குழந்தைகள் பிறந்தன.

"அவர் எப்போதும் அந்தக் குழந்தைகளின் மீது மிகுந்த அன்பு கொண்டிருந்தார். என் மீது அவருக்கு வெறுப்பு ஏற்பட்டிருந்தாலும் கூட, அவர்களை விட்டுவிட்டுச் செல்லும் மனது அவருக்கு எப்படி வந்தது என்று எனக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. இதெல்லாம் நம்பவே முடியாததாக இருக்கிறது. இது உண்மை என்பதை என்னால் இப்போதும் கூட முழுமையாக நம்ப முடியவில்லை."

கடைசியாக அவர் எழுதியிருந்த கடிதத்தை என்னிடம் காட்டினார். அதைப் பார்க்க எனக்கு ஆவலாக இருந்தது, ஆனால் அதை என்னிடம் காட்டுமாறு கேட்கத் துணியவில்லை.


"அன்புள்ள ஏமி,

"வீட்டில் (பிளாட்டில்) எல்லாம் சரியாக இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன். உனது அறிவுறுத்தல்களை நான் ஆனிக்கு (Anne) தெரிவித்துவிட்டேன்; நீயும் குழந்தைகளும் வரும்போது இரவு உணவு தயாராக இருக்கும். உங்களை வரவேற்க நான் அங்கு இருக்கமாட்டேன். உன்னைப் பிரிந்து வாழ நான் முடிவெடுத்துவிட்டேன், நாளை காலையில் பாரிஸ் நகருக்குச் செல்கிறேன். அங்கு சென்றடைந்ததும் இந்தக் கடிதத்தை அஞ்சலில் சேர்ப்பேன். நான் திரும்பி வரமாட்டேன். எனது முடிவு மாற்ற முடியாதது. 

"என்றும் உன்,

"சார்லஸ் ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட்."


"எந்த விளக்கமோ அல்லது வருத்தமோ அதில் இல்லை. இது... என்று உனக்குத் தோன்றவில்லையா?"
"மனிதத்தன்மையற்றதா?"

"தற்போதைய சூழலில் அது மிகவும் விசித்திரமான ஒரு கடிதம்," என்று நான் பதிலளித்தேன்.

"இதற்கு ஒரே ஒரு விளக்கம் தான் இருக்க முடியும்; அவர் இப்போது இயல்பான நிலையில் இல்லை. அவரைத் தன் வசப்படுத்தியிருக்கும் அந்தப் பெண் யார் என்று எனக்குத் தெரியாது, ஆனால் அவள் அவரை வேறொரு மனிதராக மாற்றிவிட்டாள். இது நீண்ட காலமாகவே நடந்து வருகிறது என்பது தெளிவாகத் தெரிகிறது."

"அதை வைத்து அப்படி நினைக்கிறீர்கள்?"

"ஃப்ரெட் தான் அதைக் கண்டுபிடித்தார். என் கணவர் வாரத்தில் மூன்று அல்லது நான்கு இரவுகள் கிளப்பிற்குச் சென்று 'பிரிட்ஜ்' (bridge) விளையாட்டு விளையாடுவதாகச் சொல்லியிருந்தார். ஃப்ரெட்டிற்கு அங்கிருக்கும் உறுப்பினர்களில் ஒருவரைத் தெரியும்; சார்லஸ் ஒரு சிறந்த பிரிட்ஜ் விளையாட்டு வீரர் என்று அவர் அந்த நபரிடம் கூறினார். அதைக் கேட்டு அந்த நபர் ஆச்சரியப்பட்டார். சார்லஸை அங்கே இருக்கும் சீட்டாடும் அறையில் (card-room) தான் பார்த்ததே இல்லை என்று அவர் சொன்னார். சார்லஸ் கிளப்பிற்குச் செல்வதாக நான் நினைத்த நேரங்களில் எல்லாம், அவர் அந்தப் பெண்ணுடன் தான் இருந்திருக்கிறார் என்பது இப்போது தெளிவாகிறது."

நான் சிறிது நேரம் மௌனமாக இருந்தேன். பிறகு குழந்தைகளைப் பற்றி நினைத்தேன்.

"ராபர்ட்டிடம் இதை விளக்குவது கடினமாக இருந்திருக்கும்," என்று நான் சொன்னேன்.

"ஓ, நான் அவர்கள் இருவரிடமும் ஒரு வார்த்தை கூடச் சொல்லவில்லை. அவர்கள் பள்ளிக்குத் திரும்ப வேண்டிய நாளுக்கு முந்தைய நாள் தான் நாங்கள் நகரத்திற்கு வந்தோம். அவர்களின் அப்பா ஒரு தொழில் விஷயமாக அவசரமாக வெளியே செல்ல வேண்டியிருந்தது என்று சொல்லும் சமயோசித புத்தி எனக்கு இருந்தது."

மனதில் ஒரு திடீர் ரகசியத்தை வைத்துக்கொண்டு உற்சாகமாகவும் கவலையற்றவராகவும் இருப்பது எளிதான காரியமல்ல; அதே சமயம் குழந்தைகளை வசதியாகப் பள்ளிக்கு அனுப்பி வைப்பதற்கான வேலைகளில் கவனம் செலுத்துவதும் கடினமானதுதான். திருமதி ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்டின் குரல் மீண்டும் தழுதழுத்தது.

"பாவம், அந்தக் குழந்தைகளுக்கு இனி என்ன ஆகப்போகிறதோ? நாங்கள் எப்படி வாழப்போகிறோம்?"

அவர் தன்னைத் தேற்றிக்கொள்ளப் போராடினார்; அவரது கைகள் விட்டு விட்டு இறுக்கமாவதையும் தளர்வதையும் நான் கண்டேன். அது மிகுந்த வேதனையளிப்பதாக இருந்தது.

"நிச்சயமாக, நான் பாரிஸ் செல்வதால் ஏதேனும் நன்மை விளையும் என்று நீங்கள் நினைத்தால் நான் அங்கு செல்கிறேன்; ஆனால் நான் என்ன செய்ய வேண்டும் என்பதை நீங்கள் எனக்குத் துல்லியமாகச் சொல்ல வேண்டும்."

"அவர் திரும்பி வர வேண்டும் என்று நான் விரும்புகிறேன்."

"அவரை விவாகரத்து செய்ய நீங்கள் முடிவு செய்துவிட்டதாக கர்னல் மெக்ஆண்ட்ரூ மூலம் நான் தெரிந்துகொண்டேன்."

"நான் அவரை ஒருபோதும் விவாகரத்து செய்யமாட்டேன்," என்று அவர் திடீர் ஆவேசத்துடன் பதிலளித்தார். "அவரிடம் இதைச் சொல்லுங்கள். அவரால் ஒருபோதும் அந்தப் பெண்ணை மணக்க முடியாது. அவரைப் போலவே நானும் பிடிவாதக்காரர்; நான் அவரை ஒருபோதும் விவாகரத்து செய்யமாட்டேன்." "நான் என் குழந்தைகளைப் பற்றி யோசிக்க வேண்டும்."

தனது மனநிலையை எனக்கு விளக்குவதற்காகவே அவர் இதைச் சொன்னார் என்று எனக்குத் தோன்றியது; ஆனால், தாய்க்குரிய அக்கறையை விட, இது மிகவும் இயல்பான ஒரு பொறாமையினால் எழுந்ததாகவே எனக்குப் பட்டது.

"இன்னும் அவர் மீது உங்களுக்குக் காதல் இருக்கிறதா?"

"தெரியவில்லை. அவர் திரும்பி வர வேண்டும் என்று நான் விரும்புகிறேன். அவர் அப்படிச் செய்தால், நடந்ததையெல்லாம் மறந்துவிடலாம். சொல்லப்போனால், எங்களுக்குத் திருமணமாகிப் பதினேழு வருடங்கள் ஆகின்றன. நான் பரந்த மனப்பான்மை கொண்டவள். அவர் என்ன செய்திருந்தாலும், அது எனக்குத் தெரியாதவரை நான் அதைப் பற்றிக் கவலைப்பட்டிருக்க மாட்டேன். அந்த மோகம் நீண்ட காலம் நீடிக்காது என்பது அவருக்குத் தெரிந்திருக்க வேண்டும். அவர் இப்போது திரும்பி வந்தால், எல்லாவற்றையும் சரிசெய்துவிடலாம்; யாருக்கும் எதுவும் தெரியப்போவதில்லை."

பிறர் என்ன நினைப்பார்கள் என்பது குறித்து திருமதி ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் கவலைப்பட்டது எனக்குச் சற்று சங்கடத்தை அளித்தது; ஏனெனில், பெண்களின் வாழ்க்கையில் மற்றவர்களின் கருத்துக்கள் எவ்வளவு பெரிய பங்கை வகிக்கின்றன என்பது அப்போது எனக்குத் தெரிந்திருக்கவில்லை. அது அவர்களின் ஆழ்ந்த உணர்வுகளின் மீதே ஒருவிதமான போலித்தன்மையின் நிழலைப் படரவிடுகிறது.

ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் எங்கே தங்கியிருந்தார் என்பது தெரிந்திருந்தது. அவரது கூட்டாளி ஒருவர் வங்கிக்கு அனுப்பிய ஒரு கடுமையான கடிதத்தில், அவர் தான் இருக்கும் இடத்தை மறைப்பதாகக் குற்றம் சாட்டியிருந்தார்; அதற்கு ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட், ஏளனமும் நகைச்சுவையும் கலந்த பதிலில், தான் எங்கே இருக்கிறார் என்பதைத் துல்லியமாகத் தெரிவித்திருந்தார். அவர் ஒரு ஹோட்டலில் தங்கியிருந்ததாகத் தெரிந்தது.

"அதைப் பற்றி நான் கேள்விப்பட்டதே இல்லை," என்றார் திருமதி ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட். "ஆனால் ஃப்ரெட்டுக்கு அது நன்றாகத் தெரியும். அது மிகவும் செலவு பிடித்த இடம் என்று அவர் சொல்கிறார்."

அவரது முகம் கோபத்தால் சிவந்தது. ஆடம்பரமான அறைகளில் கணவர் தங்கியிருப்பதையும், உயர்தர உணவகங்களில் மாறி மாறி உணவருந்துவதையும், குதிரைப் பந்தயங்கள் மற்றும் நாடகங்களில் பொழுதைக் கழிப்பதையும் அவர் கற்பனை செய்து பார்த்திருப்பார் என்று நான் நினைத்தேன்.

"அவரது வயதில் இது தொடர முடியாது," என்று அவர் கூறினார். "சொல்லப்போனால், அவருக்கு நாற்பது வயதாகிறது. ஒரு இளைஞனிடம் இதை நான் புரிந்துகொள்ள முடியும்; ஆனால், வளர்ந்த பிள்ளைகளைக் கொண்ட ஒரு நடுத்தர வயது மனிதரிடம் இதைப் பார்ப்பது மிகவும் மோசமானதாகத் தோன்றுகிறது. அவரது உடல்நிலை இதைத் தாங்காது."

அவரது மனதில் கோபமும் துயரமும் ஒருவருக்கொருவர் போராடிக்கொண்டிருந்தன.

"எங்கள் வீடு அவரைத் தேடி ஏங்குகிறது என்று அவரிடம் சொல்லுங்கள். எல்லாம் அப்படியேதான் இருக்கிறது, ஆனாலும் எல்லாம் மாறிவிட்டது. அவர் இல்லாமல் என்னால் வாழ முடியாது. தற்கொலை செய்துகொள்வது கூட மேல். கடந்த காலத்தைப் பற்றியும், நாங்கள் இருவரும் இணைந்து கடந்து வந்த பாதையைப் பற்றியும் அவரிடம் பேசுங்கள்." "அவர்கள் அவனைக் கேட்கும்போது நான் குழந்தைகளுக்கு என்ன சொல்வது? அவன் கிளம்பிச் சென்றபோது இருந்தபடியேதான் அவனது அறையும் இருக்கிறது. அது அவனுக்காகக் காத்திருக்கிறது. நாங்களும் அவனுக்காகக் காத்திருக்கிறோம்."

நான் என்ன சொல்ல வேண்டும் என்பதை அவள் எனக்குத் தெளிவாகக் கூறினாள். அவன் எழுப்பக்கூடிய ஒவ்வொரு கேள்விக்கும் அல்லது கருத்திற்கும் நான் அளிக்க வேண்டிய விரிவான பதில்களை அவள் எனக்குத் தெரிவித்தாள்.

"எனக்காக உங்களால் முடிந்த அனைத்தையும் செய்வீர்கள்தானே?" என்று அவள் பரிதாபகரமான குரலில் கேட்டாள். "நான் எந்த நிலையில் இருக்கிறேன் என்பதை அவனிடம் சொல்லுங்கள்."

என் சக்திக்கேற்ப எல்லா வழிகளிலும் அவனது அனுதாபத்தைத் தூண்டும் வகையில் நான் பேச வேண்டும் என்று அவள் விரும்புவதை நான் உணர்ந்தேன். அவள் தாராளமாக கண்ணீர் விட்டு அழுதுகொண்டிருந்தாள். நான் மிகவும் நெகிழ்ந்து போனேன். ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்டின் உணர்ச்சியற்ற அந்தத் தன்மையைக் கண்டு எனக்குக் கோபம் ஏற்பட்டது; அவனைத் திரும்ப அழைத்து வர என்னால் முடிந்த அனைத்தையும் செய்வதாக நான் உறுதியளித்தேன். மறுநாளுக்கு அடுத்த நாள் அங்கு செல்வதாகவும், ஏதேனும் ஒரு தீர்வை எட்டும் வரை பாரிஸில் தங்குவதாகவும் நான் ஒப்புக்கொண்டேன். பின்னர், நேரம் கடந்துவிட்டதாலும், மிகுந்த உணர்ச்சிவசப்பட்டதால் நாங்கள் இருவரும் சோர்வடைந்திருந்ததாலும், நான் அவளிடமிருந்து விடைபெற்றேன்.
$
================================
அத்தியாயம் பதினொன்று

பயணத்தின் போது, என் வேலையைப் பற்றி நான் ஐயத்துடன் சிந்தித்தேன். இப்போது திருமதி ஸ்ட்ரிக்லாண்டின் துயரக் காட்சியிலிருந்து நான் விடுபட்டிருந்ததால், அந்த விஷயத்தை என்னால் இன்னும் அமைதியாகக் கருத்தில் கொள்ள முடிந்தது. அவளுடைய நடத்தையில் நான் கண்ட முரண்பாடுகளால் நான் குழப்பமடைந்தேன். அவள் மிகவும் மகிழ்ச்சியற்றவளாக இருந்தாள், ஆனால் என் அனுதாபத்தைத் தூண்டுவதற்காக, அவள் தன் துயரத்தை வெளிக்காட்டினாள். அவள் அழுவதற்குத் தயாராக இருந்தாள் என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது, ஏனெனில் அவள் தனக்குத் தேவையான அளவு கைக்குட்டைகளை எடுத்து வைத்திருந்தாள்; அவளுடைய முன்யோசனையை நான் பாராட்டினேன், ஆனால் பின்னோக்கிப் பார்க்கையில் அது அவளுடைய கண்ணீரை ஒருவேளை அவ்வளவு உருக்கமற்றதாக ஆக்கியது. அவள் தன் கணவனை நேசித்ததால் அவன் திரும்புவதை விரும்பினாளா, அல்லது அவதூறு பரவும் என்ற அச்சத்தால் விரும்பினாளா என்று என்னால் தீர்மானிக்க முடியவில்லை; மேலும், அவமதிக்கப்பட்ட காதலின் வேதனை, என் இளம் மனதிற்கு அருவருப்பானதாகத் தோன்றிய, காயப்பட்ட தன்மானத்தின் வேதனையுடன் அவளுடைய உடைந்த இதயத்தில் கலந்திருக்கிறதோ என்ற சந்தேகத்தால் நான் கலக்கமடைந்தேன். மனித இயல்பு எவ்வளவு முரண்பாடானது என்பதை நான் இன்னும் கற்றுக்கொள்ளவில்லை; நேர்மையானவர்களிடம் எவ்வளவு பாசாங்கு இருக்கிறது, உன்னதமானவர்களிடம் எவ்வளவு இழித்தன்மை இருக்கிறது, ஒழுக்கமற்றவர்களிடம் எவ்வளவு நற்குணம் இருக்கிறது என்பது எனக்குத் தெரிந்திருக்கவில்லை.

ஆனால் என் பயணத்தில் ஒருவித சாகசம் இருந்தது, நான் பாரிஸை நெருங்க நெருங்க என் உற்சாகம் அதிகரித்தது. நாடகக் கண்ணோட்டத்தில் என்னையும் நான் கண்டேன், மேலும் வழிதவறிய கணவனை அவனது மன்னிக்கும் மனைவியிடம் மீண்டும் கொண்டு சேர்க்கும் நம்பிக்கைக்குரிய நண்பன் என்ற என் பாத்திரத்தில் நான் மகிழ்ச்சியடைந்தேன். அடுத்த நாள் மாலை ஸ்ட்ரிக்லாண்டைப் பார்க்க நான் தீர்மானித்தேன், ஏனெனில் அந்த நேரத்தை மிகவும் நுட்பமாகத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும் என்று உள்ளுணர்வாக உணர்ந்தேன். மதிய உணவிற்கு முன் உணர்ச்சிகளைத் தூண்டுவது பலனளிக்க வாய்ப்பில்லை. அப்போது என் எண்ணங்கள் தொடர்ந்து காதலால் நிறைந்திருந்தன, ஆனால் தேநீர் அருந்தும் வரை என்னால் இல்லறப் பேரின்பத்தை கற்பனை செய்யவே முடியவில்லை.

சார்லஸ் ஸ்ட்ரிக்லாண்ட் தங்கியிருந்த விடுதி பற்றி நான் தங்கியிருந்த விடுதியில் விசாரித்தேன். அதன் பெயர் ஹோட்டல் டெஸ் பெல்ஜஸ். ஆனால், எனக்குச் சற்றே ஆச்சரியமளிக்கும் வகையில், அந்த விடுதியின் வரவேற்பாளர் அதைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டதே இல்லை. திருமதி ஸ்ட்ரிக்லாண்ட் மூலம், அது ரூ டி ரிவோலியின் பின்புறத்தில் உள்ள ஒரு பெரிய மற்றும் ஆடம்பரமான இடம் என்று நான் புரிந்துகொண்டிருந்தேன். நாங்கள் அதை வழிகாட்டிப் புத்தகத்தில் பார்த்தோம். அந்தப் பெயரில் இருந்த ஒரே ஹோட்டல் ரூ டெஸ் மொய்ன்ஸில் இருந்தது. அந்தப் பகுதி நாகரிகமானதாக இல்லை; அது மரியாதைக்குரியதாகக் கூட இல்லை. நான் தலையை அசைத்தேன்.

"நிச்சயமாக அது இல்லை," என்றேன்.

வரவேற்பாளர் தன் தோள்களைக் குலுக்கினார். பாரிஸில் அந்தப் பெயரில் வேறு ஹோட்டல் இல்லை. ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் தனது உண்மையான முகவரியை மறைத்து வைத்திருந்தாரோ என்று எனக்குத் தோன்றியது. அவரது கூட்டாளியிடம் நான் அறிந்த முகவரியைக் கொடுத்ததன் மூலம், அவர் ஒருவேளை அவரை ஏமாற்ற முயன்றிருக்கலாம். ஒரு கோபமான பங்குத் தரகரை, ஒரு மோசமான தெருவில் உள்ள அவப்பெயர் பெற்ற வீட்டிற்கு, வீண் வேலையாகப் பாரிஸுக்கு வரவழைப்பது ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்டின் நகைச்சுவை உணர்வுக்குப் பிடித்தமான ஒன்றாக இருந்திருக்கலாம் என்று எனக்கு ஏன் தோன்றியது என்று தெரியவில்லை. ஆனாலும், நேரில் சென்று பார்ப்பது நல்லது என்று நினைத்தேன். மறுநாள் மாலை சுமார் ஆறு மணிக்கு 'ரூ டெஸ் மொய்ன்ஸ்' (Rue des Moines) பகுதிக்கு ஒரு வாடகை வண்டியில் சென்றேன்; ஆனால் தெரு முனையிலேயே வண்டியை அனுப்பிவிட்டேன், ஏனெனில் அந்த விடுதிக்குள் நுழைவதற்கு முன், அதை வெளியே இருந்தே பார்த்துக்கொண்டே நடந்து செல்ல விரும்பினேன். அது ஏழை மக்களின் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்யும் சிறிய கடைகள் நிறைந்த ஒரு தெரு; நான் நடந்து சென்றபோது இடதுபுறம், தெருவின் நடுப்பகுதியில் 'ஹோட்டல் டெஸ் பெல்ஜஸ்' (Hôtel des Belges) இருந்தது. நான் தங்கியிருந்த விடுதி சாதாரணமானதாகவே இருந்தாலும், இதனுடன் ஒப்பிடுகையில் அது மிகச் சிறப்பாகவே இருந்தது. அது பல ஆண்டுகளாக வர்ணம் பூசப்படாத, உயரமான, பாழடைந்த தோற்றம் கொண்ட ஒரு கட்டிடம்; அதன் இருபுறமும் இருந்த வீடுகள் சுத்தமாகவும் நேர்த்தியாகவும் தெரிந்தன, ஆனால் இந்த விடுதியோ மிகவும் மோசமான நிலையில் இருந்தது. அதன் அழுக்கு படிந்த ஜன்னல்கள் அனைத்தும் மூடப்பட்டிருந்தன. கௌரவத்தையும் கடமையையும் துறக்கக் காரணமான அந்த மர்மமான பெண்ணுடன், சார்லஸ் ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் ஒருவித 'குற்ற உணர்வுடன் கூடிய ஆடம்பர வாழ்க்கையை' வாழ்ந்த இடம் இதுவல்ல. நான் ஏமாற்றப்பட்டதாக உணர்ந்ததால் எரிச்சலடைந்தேன்; விசாரிக்காமலே திரும்பிச் சென்றுவிடலாம் என்றும் நினைத்தேன். ஆனால், என்னால் முடிந்ததைச் செய்தேன் என்று திருமதி ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்டிடம் சொல்வதற்காகவே உள்ளே சென்றேன்.

அதன் கதவு ஒரு கடையின் பக்கவாட்டில் இருந்தது. அது திறந்திருந்தது; உள்ளே நுழைந்ததும் 'Bureau au premier' (அலுவலகம் முதல் தளத்தில் உள்ளது) என்ற அறிவிப்புப் பலகை இருந்தது. குறுகிய படிக்கட்டுகளில் ஏறிச் சென்றபோது, ​​மேலே ஒரு சிறிய கண்ணாடி அறை போன்ற அமைப்பைக் கண்டேன்; அதற்குள் ஒரு மேஜையும் இரண்டு நாற்காலிகளும் இருந்தன. வெளியே ஒரு பெஞ்ச் இருந்தது; இரவு நேரக் காவலாளி அதில் அமர்ந்துதான் நிம்மதியற்ற இரவுகளைக் கழித்திருப்பார் என்று ஊகிக்க முடிந்தது. அங்கே யாரும் இல்லை, ஆனால் ஒரு மின்சார மணிக்குப் கீழே 'Garçon' (பணியாளர்) என்று எழுதப்பட்டிருந்தது. நான் மணியை அடித்தேன்; சிறிது நேரத்தில் ஒரு பணியாளர் வந்தார். அவர் திருட்டுத்தனமான பார்வையும் கடுகடுப்பான முகபாவனையும் கொண்ட ஒரு இளைஞர். அவர் சட்டை மட்டும் அணிந்திருந்தார், கால்களில் மென்மையான வீட்டுச் செருப்புகளை (carpet slippers) அணிந்திருந்தார்.

ஏனோ தெரியவில்லை, நான் எனது விசாரணையை மிகவும் சாதாரணமாகவே மேற்கொண்டேன்.

"திரு. ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் இங்கே வசிக்கிறாரா?" என்று கேட்டேன். "முப்பத்திரண்டாம் எண். ஆறாவது மாடியில்."

நான் மிகவும் ஆச்சரியமடைந்ததால், ஒரு கணம் எதுவும் பேசாமல் நின்றேன்.

"அவர் உள்ளே இருக்கிறாரா?"

பணியாளர் அங்கிருந்த பலகையைப் பார்த்தார்.

"அவர் தனது சாவியை இங்கே கொடுத்துவிட்டுச் செல்லவில்லை. மேலே சென்று பாருங்கள்."

நான் இன்னொரு கேள்வியையும் கேட்கலாம் என்று நினைத்தேன்.

"அவருடைய மனைவி அங்கே இருக்கிறாரா?"

"அவர் தனியாகத்தான் இருக்கிறார்."

நான் மாடிக்குச் செல்லும்போது அந்தப் பணியாளர் என்னைச் சந்தேகத்துடன் பார்த்தார். அந்தப் படிக்கட்டுகள் இருட்டாகவும் காற்றோட்டம் இல்லாமலும் இருந்தன. அங்கே ஒருவிதமான துர்நாற்றமும் புழுக்கமான வாடையும் வீசிக்கொண்டிருந்தது. மூன்று தளங்கள் மேலே சென்றபோது, ​​கலைந்த முடியுடன் மேலங்கி (dressing-gown) அணிந்திருந்த ஒரு பெண் கதவைத் திறந்து, நான் கடந்து செல்லும்போது அமைதியாக என்னைப் பார்த்தார். இறுதியில் நான் ஆறாவது மாடியை அடைந்து, முப்பத்திரண்டாம் எண் கொண்ட கதவைத் தட்டினேன். உள்ளே ஏதோ சத்தம் கேட்டது, பிறகு கதவு சற்று திறக்கப்பட்டது. சார்லஸ் ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் என் முன் நின்றார். அவர் ஒரு வார்த்தைகூடப் பேசவில்லை. அவருக்கு என்னை அடையாளம் தெரியவில்லை என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது.

நான் என் பெயரைச் சொன்னேன். இயல்பான, கவலையற்ற தோரணையை வெளிப்படுத்த என்னால் முடிந்தவரை முயன்றேன்.

"உங்களுக்கு என்னை நினைவில்லையா..."
"கடந்த ஜூலை மாதம் உங்களுடன் உணவருந்தும் வாய்ப்பு எனக்குக் கிடைத்தது."

"உள்ளே வாருங்கள்," என்று அவர் உற்சாகமாகக் கூறினார். "உங்களைப் பார்ப்பதில் எனக்கு மிக்க மகிழ்ச்சி." "ஒரு இருக்கையில் அமருங்கள்."

நான் உள்ளே நுழைந்தேன். அது ஒரு மிகச் சிறிய அறை. பிரெஞ்சுக்காரர்கள் லூயி பிலிப் என்று அறியும் பாணியிலான மரச்சாமான்களால் அது நிரம்பி வழிந்தது. அங்கே ஒரு பெரிய மரக் கட்டில் இருந்தது, அதன் மீது காற்றில் அசைந்தாடும் சிவப்பு நிற மென்மயிர் விரிக்கப்பட்டிருந்தது. மேலும், ஒரு பெரிய அலமாரி, ஒரு வட்ட மேசை, ஒரு மிகச் சிறிய கை கழுவும் மேடை, மற்றும் சிவப்பு நிறத் துணியால் மூடப்பட்ட இரண்டு மெத்தையிட்ட நாற்காலிகள் இருந்தன. எல்லாம் அழுக்காகவும் பொலிவிழந்தும் காணப்பட்டன. கர்னல் மெக்ஆண்ட்ரூ மிகவும் நம்பிக்கையுடன் விவரித்திருந்த கைவிடப்பட்ட ஆடம்பரத்தின் எந்த அறிகுறியும் அங்கே இல்லை. ஸ்ட்ரிக்லேண்ட், நாற்காலிகளில் ஒன்றின் மீது இருந்த துணிகளைத் தரையில் வீசினார், நான் அதில் அமர்ந்தேன்.

"உங்களுக்கு நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?" என்று அவர் கேட்டார்.

அந்தச் சிறிய அறையில், நான் நினைவில் வைத்திருந்ததை விட அவர் இன்னும் பெரியவராகத் தோன்றினார். அவர் ஒரு பழைய நார்ஃபோக் ஜாக்கெட்டை அணிந்திருந்தார், மேலும் பல நாட்களாகச் சவரம் செய்யவில்லை. நான் கடைசியாக அவரைப் பார்த்தபோது, ​​அவர் போதுமான அளவு நேர்த்தியாக இருந்தார், ஆனால் சங்கடமாகத் தெரிந்தார்: இப்போது, ​​அலங்கோலமாகவும் அலங்கோலமாகவும் இருந்தாலும், அவர் அந்த இடத்தில் மிகவும் இயல்பாகத் தெரிந்தார். நான் தயாரித்திருந்த கருத்தை அவர் எப்படி எடுத்துக்கொள்வார் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை.

"நான் உங்களைப் பார்க்க வந்திருக்கிறேன்." உங்கள் மனைவியின் சார்பாக."

"நான் இரவு உணவிற்கு முன் மது அருந்த வெளியே சென்றேன். நீங்களும் வருவது நல்லது. உங்களுக்கு அப்சிந்த் பிடிக்குமா?"

"நான் அதைக் குடிப்பேன்."

"சரி, வாருங்கள்."

அவர், துலக்க வேண்டிய நிலையில் இருந்த ஒரு பௌலர் தொப்பியை அணிந்துகொண்டார்.

"நாம் ஒன்றாக இரவு உணவு உண்ணலாம். நீங்கள் எனக்கு ஒரு இரவு விருந்து தர வேண்டும், தெரியுமா?"

"நிச்சயமாக. நீங்கள் தனியாக இருக்கிறீர்களா?"

அந்த முக்கியமான கேள்வியை நான் மிகவும் இயல்பாகக் கேட்டுவிட்டேன் என்று எனக்கு நானே பெருமைப்பட்டுக் கொண்டேன்.

"ஓ ஆம். சொல்லப்போனால், நான் மூன்று நாட்களாக யாரிடமும் பேசவில்லை. என் பிரெஞ்சு மொழி அவ்வளவு சிறப்பாக இல்லை."

அவருக்கு முன்னால் மாடிப்படிகளில் இறங்கும்போது, ​​தேநீர் கடையில் இருந்த அந்தச் சிறிய பெண்ணுக்கு என்ன ஆனது என்று நான் யோசித்தேன். அவர்கள் ஏற்கெனவே சண்டையிட்டுக் கொண்டார்களா, அல்லது அவரது மோகம் தணிந்துவிட்டதா? அவர் தனது இந்தத் தீவிரமான முடிவை எடுக்க ஒரு வருடமாக முயற்சிகள் செய்து வந்திருப்பதாகத் தோன்றியதால், அது சாத்தியமில்லை என்றே தோன்றியது. நாங்கள் அவென்யூ டி கிளிச்சிக்கு நடந்து சென்று, ஒரு பெரிய கஃபேயின் நடைபாதையில் இருந்த மேசைகளில் ஒன்றில் அமர்ந்தோம்.
$

========================================
அத்தியாயம் 12

அந்த நேரத்தில் 'அவென்யூ டி கிளிச்சி' (Avenue de Clichy) மக்கள் நடமாட்டத்தால் பரபரப்பாக இருந்தது; கற்பனை வளம் மிக்க ஒருவருக்கு, அவ்வழியே சென்றுகொண்டிருந்த மனிதர்களிடம் பலதரப்பட்ட இழிவான காதல் கதைகளின் கதாபாத்திரங்களை காண முடிந்திருக்கும். அங்கே அலுவலக ஊழியர்களும் கடைப் பெண்களும் இருந்தனர்; ஒனோரே டி பால்சக்கின் (Honoré de Balzac) நாவல் பக்கங்களிலிருந்து அப்படியே வெளியே வந்தது போன்ற தோற்றமளிக்கும் முதியவர்கள்; மனிதர்களின் பலவீனங்களை மூலதனமாகக் கொண்டு பிழைப்பு நடத்தும் தொழிலைச் சார்ந்த ஆண்கள் மற்றும் பெண்கள் எனப் பலரும் இருந்தனர். பாரிஸின் ஏழைப் பகுதி வீதிகளில் ஒருவிதமான துடிப்பான உயிர்ச்சக்தி நிலவுகிறது; அது இரத்தத்தை வேகமெடுக்கச் செய்து, எதிர்பாராத நிகழ்வுகளை எதிர்கொள்ள ஆன்மாவைத் தயார்படுத்துகிறது.

"உங்களுக்குப் பாரிஸ் நன்றாகத் தெரியுமா?" என்று நான் கேட்டேன்.

"இல்லை. நாங்கள் எங்கள் தேனிலவுக்காக இங்கு வந்தோம். அதன்பிறகு நான் இங்கு வரவில்லை."

"பிறகு எப்படி அந்த ஹோட்டலைக் கண்டுபிடித்தீர்கள்?"

"அது எனக்குப் பரிந்துரைக்கப்பட்டது. எனக்குக் குறைந்த செலவில் ஒரு இடம் தேவைப்பட்டது."

'அப்சிந்த்' (absinthe) மதுபானம் வந்தது; நாங்கள் மிகுந்த கவனத்துடனும் சடங்கு போன்ற ஒரு தீவிரத்துடனும், உருகிக்கொண்டிருந்த சர்க்கரையின் மீது நீரைச் சொட்டவிட்டோம்.

"நான் உங்களை எதற்காகச் சந்திக்க வந்தேன் என்பதை உடனே சொல்லிவிடுவது நல்லது என்று நினைக்கிறேன்," என்று நான் சற்றுத் தயக்கத்துடனும் சங்கடத்துடனும் கூறினேன்.

அவன் கண்கள் மின்னின.

"யாராவது ஒருவர் எப்போதாவது ஒருமுறை வருவார்கள் என்று நான் நினைத்தேன். ஏமியிடமிருந்து (Amy) எனக்கு நிறையக் கடிதங்கள் வந்திருக்கின்றன."

"அப்படியானால், நான் என்ன சொல்லப் போகிறேன் என்பது உங்களுக்கு நன்றாகவே தெரிந்திருக்கும்."

"நான் அந்தக் கடிதங்களைப் படிக்கவில்லை."

எனக்குச் சற்று அவகாசம் தேவைப்பட்டதால், நான் ஒரு சிகரெட்டைப் பற்றவைத்தேன். என் பணியை எப்படித் தொடங்குவது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. நான் மனதிற்குள் தயார் செய்து வைத்திருந்த உணர்ச்சிகரமான வார்த்தைகள் - அவை பரிதாபத்தை வேண்டுவனவாகவோ அல்லது கோபத்தை வெளிப்படுத்துவனவாகவோ இருந்திருக்கலாம் - 'அவென்யூ டி கிளிச்சி'யின் சூழலுக்குப் பொருத்தமற்றவையாகத் தோன்றின. திடீரென்று அவன் மெல்லியதாகச் சிரித்தான்.

"இது உங்களுக்கு மிகவும் அருவருப்பான ஒரு வேலை, இல்லையா?"

"ஓ, அது எனக்குத் தெரியவில்லை," என்று நான் பதிலளித்தேன்.

"சரி, இதோ பாருங்கள், இதை முடித்துவிடுங்கள்; பிறகு நாம் ஒரு மகிழ்ச்சியான மாலைப் பொழுதைக் கழிக்கலாம்."

நான் தயங்கினேன்.

"உங்கள் மனைவி மிகவும் துயரத்தில் இருக்கிறார் என்பது உங்களுக்குத் தோன்றவில்லையா?"

"அவள் அதிலிருந்து மீண்டுவிடுவாள்."

அவன் அந்தப் பதிலைச் சொன்னபோது வெளிப்படுத்திய விவரிக்க முடியாத அளவுக்குக் கல்நெஞ்சத்தன்மை கொண்ட அலட்சியத்தை என்னால் விவரிக்க முடியாது. அது என்னைக் கலங்கடித்தது, ஆனால் அதை வெளிக்காட்டிக்கொள்ளாமல் இருக்க நான் முயன்றேன். மதகுருவான என் மாமா ஹென்றி, 'கூடுதல் உதவி மதகுருமார்கள் சங்கத்திற்கு' (Additional Curates Society) நிதி கேட்டுத் தன் உறவினர்களிடம் பேசும்போது பயன்படுத்தும் அதே தொனியை நான் கையாண்டேன்.

"நான் உங்களிடம் வெளிப்படையாகப் பேசுவதில் உங்களுக்கு ஆட்சேபனை இல்லையே?" அவன் புன்னகைத்தபடியே தலையசைத்தான்.

"அவளை இப்படி நடத்துவதற்கு அவள் என்ன பாவம் செய்தாள்?"

"ஒன்றும் இல்லை."

"அவள் மீது உனக்கு ஏதேனும் குறை இருக்கிறதா?"

"எந்தக் குறையும் இல்லை."

"அப்படியென்றால், பதினேழு வருடத் திருமண வாழ்க்கைக்குப் பிறகு, அவளிடம் எந்தக் குறையும் இல்லாத நிலையில் அவளை இப்படி விட்டுவிடுவது கொடுமையான செயல் அல்லவா?"

"கொடுமையானதுதான்."

நான் ஆச்சரியத்துடன் அவனைப் பார்த்தேன். நான் சொன்ன அனைத்தையும் அவன் மனதார ஏற்றுக்கொண்டது என் வாதத்தின் அடிப்படையையே தகர்த்துவிட்டது. அது என் நிலையைச் சிக்கலாக்கியது; சொல்லப்போனால், ஒருவித அபத்தமான நிலைக்குத் தள்ளியது. தேவைப்பட்டால் வற்புறுத்தவும், உருக்கமாகப் பேசவும், அறிவுரை கூறவும், கண்டிக்கவும், ஏன்... கடுமையாகச் சாடவும், கோபப்படவும், கிண்டல் செய்யவும் கூட நான் தயாராக இருந்தேன். ஆனால், ஒரு தவறு செய்தவன் தன் தவறை வெளிப்படையாக ஒப்புக்கொள்ளும்போது, ​​ஒரு வழிகாட்டியாக இருப்பவர் என்னதான் செய்ய முடியும்? எனக்கு இதில் எந்த அனுபவமும் இல்லை; ஏனெனில், என் சொந்த வாழ்க்கையில் நான் எப்போதும் எல்லாவற்றையும் மறுப்பதே வழக்கமாக வைத்திருந்தேன்.

"அப்படியென்றால்?" என்று ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் கேட்டான்.

நான் என் உதட்டை ஒருவித ஏளனத்துடன் சுளித்தேன்.

"சரி, அதை நீ ஒப்புக்கொண்டால், இதற்கு மேல் சொல்வதற்கு ஒன்றுமில்லை என்று தோன்றுகிறது."

"அப்படித்தான் எனக்கும் தோன்றுகிறது."

என் தூதுப் பணியை நான் திறம்படச் செய்யவில்லை என்று எனக்குத் தோன்றியது. எனக்குத் தெளிவாகவே எரிச்சல் ஏற்பட்டது.

"சே! ஒரு பெண்ணை ஒரு காசு கூட இல்லாமல் விட்டுவிட முடியாது."

"ஏன் முடியாது?"

"அவள் எப்படி வாழ்வாள்?"

"பதினேழு வருடங்களாக அவளை நான் காப்பாற்றி வந்திருக்கிறேன். இப்போது ஒரு மாற்றத்திற்காக அவளே தன்னை ஏன் காப்பாற்றிக்கொள்ளக் கூடாது?"

"அவளால் முடியாது."

"முயற்சி செய்து பார்க்கட்டுமே."

நிச்சயமாக இதற்குப் பதிலாக நான் பல விஷயங்களைச் சொல்லியிருக்கலாம். பெண்களின் பொருளாதார நிலை, திருமணம் செய்துகொள்வதன் மூலம் ஒரு ஆண் ஏற்கும் வெளிப்படையான மற்றும் மறைமுகமான ஒப்பந்தங்கள், மற்றும் பல விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசியிருக்கலாம்; ஆனால், உண்மையில் முக்கியமான ஒரே ஒரு விஷயம் மட்டுமே இருப்பதாக எனக்குத் தோன்றியது.

"இனி அவள் மீது உனக்கு எந்த அக்கறையும் இல்லையா?"

"சிறிதும் இல்லை," என்று அவன் பதிலளித்தான்.

சம்பந்தப்பட்ட அனைவருக்கும் இது மிக முக்கியமான விஷயம்; ஆனால் அவன் பதிலளித்த விதத்தில் இருந்த அந்த மகிழ்ச்சியான துணிச்சல், சிரிப்பை அடக்கிக்கொள்ள நான் என் உதட்டைக் கடித்துக்கொள்ள வேண்டிய நிலையை உருவாக்கியது. அவனது நடத்தை அருவருப்பானது என்று எனக்கு நானே நினைவூட்டிக்கொண்டேன். தார்மீக ரீதியான கோபத்தை எனக்குள் வளர்த்துக்கொண்டேன். "சே, உன் குழந்தைகளைப் பற்றியாவது யோசித்துப் பார். அவர்கள் உனக்கு எந்தத் தீங்கும் செய்ததில்லை. தாங்களாகவே இந்த உலகத்திற்கு வர வேண்டும் என்று அவர்கள் கேட்கவில்லை. இப்படி எல்லாவற்றையும் உதறித் தள்ளினால், அவர்கள் தெருவுக்கு வந்துவிடுவார்கள்."

"அவர்கள் இதுவரை பல ஆண்டுகள் வசதியாகவே வாழ்ந்திருக்கிறார்கள். பெரும்பாலான குழந்தைகளுக்குக் கிடைக்கும் வாழ்க்கையை விட இது எவ்வளவோ மேல். அதோடு, யாராவது ஒருத்தர் அவர்களைக் கவனித்துக்கொள்வார்கள். தேவைப்பட்டால், மெக்ஆண்ட்ரூஸ் (MacAndrews) குடும்பத்தினர் அவர்களின் படிப்புச் செலவை ஏற்பார்கள்."

"ஆனால் அவர்கள் மீது உனக்கு அன்பு இல்லையா? அவர்கள் மிகவும் நல்ல குழந்தைகள். இனி அவர்களுடன் எந்தத் தொடர்பும் வைத்துக்கொள்ளக் கூடாது என்று நினைக்கிறாயா?"

"அவர்கள் குழந்தைகளாக இருந்தபோது எனக்கு அவர்களைப் பிடித்திருந்ததுதான்; ஆனால் இப்போது அவர்கள் வளர்ந்துவிட்ட நிலையில், அவர்கள் மீது எனக்குச் சிறப்பான உணர்வு எதுவும் இல்லை."

"இது மனிதாபிமானமற்ற செயல்."

"அப்படித்தான் சொல்லலாம்."

"உனக்குச் சிறிதும் வெட்கம் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை."

"இல்லை."

நான் வேறு விதமாகப் பேசிப் பார்த்தேன்.

"எல்லோரும் உன்னை ஒரு கேவலமான மனிதனாகத்தான் நினைப்பார்கள்."

"நினைத்துக்கொள்ளட்டும்."

"மக்கள் உன்னை வெறுப்பதையும் இகழ்வதையும் அறிவது உனக்கு எந்தப் பாதிப்பையும் ஏற்படுத்தாதா?"

"இல்லை."

அவனது அந்தச் சுருக்கமான பதில் மிகுந்த ஏளனம் கலந்ததாக இருந்தது; அதனால், இயல்பானதாகத் தோன்றிய எனது கேள்வியே அபத்தமானதாகிவிட்டது. நான் ஓரிரு நிமிடங்கள் யோசித்தேன்.

"சுற்றியுள்ளவர்களின் அதிருப்தியை உணர்ந்துகொண்டு ஒருவரால் நிம்மதியாக வாழ முடியுமா? இது உன்னை வருத்தப்படுத்தாது என்று உறுதியாகச் சொல்கிறாயா? எல்லோருக்கும் மனசாட்சி என்று ஒன்று இருக்கிறதே, சீக்கிரமே..."
"என்றாவது ஒரு நாள் அது உன்னைத் தேடி வரும். ஒருவேளை உன் மனைவி இறந்துவிட்டால், குற்ற உணர்ச்சியால் நீ துடிக்கமாட்டாயா?"

அவன் பதில் சொல்லவில்லை; அவன் பேசுவான் என்று நான் சிறிது நேரம் காத்திருந்தேன். கடைசியில் நானே அந்த மௌனத்தைக் கலைக்க வேண்டியதாயிற்று.

"இதற்கு என்ன சொல்கிறாய்?"

"நீ ஒரு முட்டாள், அவ்வளவுதான்."

"எப்படியாயினும், உன் மனைவியையும் குழந்தைகளையும் காப்பாற்றும்படி உன்னை வற்புறுத்த முடியும்," என்று நான் சற்று எரிச்சலுடன் பதிலளித்தேன். "அவர்களுக்குப் பாதுகாப்பு அளிக்கச் சட்டம் ஏதேனும் வழி வைத்திருக்கும் என்று நினைக்கிறேன்."

"பாறையிலிருந்து ரத்தத்தை எடுக்க முடியுமா என்ன? என்னிடம் பணம் ஏதுமில்லை. சுமார் நூறு பவுண்டுகள் மட்டுமே உள்ளன."

எனக்குக் குழப்பம் அதிகரித்தது. அவன் தங்கியிருந்த ஹோட்டல் அவனது மிக மோசமான பொருளாதார நிலையைக் காட்டுவது உண்மையாகவே இருந்தது.

"அந்தப் பணத்தைச் செலவழித்த பிறகு என்ன செய்யப் போகிறாய்?"

"கொஞ்சம் சம்பாதிப்பேன்."

அவன் மிகவும் நிதானமாக இருந்தான்; அவனது கண்களில் அந்த ஏளனப் புன்னகை நிலைத்திருந்தது; அது நான் சொன்ன அனைத்தையும் ஏதோ முட்டாள்தனமானதாகக் காட்டிக்கொண்டிருந்தது. அடுத்து என்ன சொல்வது என்று யோசிக்க நான் சிறிது நேரம் மௌனமாக இருந்தேன். ஆனால் அவன்தான் முதலில் பேசினான்.

"ஏமி ஏன் மறுமணம் செய்துகொள்ளக்கூடாது? அவள் ஒப்பீட்டளவில் இளமையானவள், பார்ப்பதற்கு அழகாகவும் இருக்கிறாள். ஒரு சிறந்த மனைவியாக அவளை நான் பரிந்துரைப்பேன். அவள் என்னை விவாகரத்து செய்ய விரும்பினால், அதற்கான காரணங்களை வழங்க எனக்கு எந்தத் தடையும் இல்லை."

இப்போது நான் புன்னகைக்கும் முறை வந்தது. அவன் மிகவும் தந்திரமானவன்; ஆனால் வெளிப்படையாகவே அவன் இதைத்தான் குறிவைத்துக் கொண்டிருந்தான். ஒரு பெண்ணுடன் ஓடிப்போன விஷயத்தை மறைக்க அவனுக்கு ஏதோ காரணம் இருந்தது; அந்தப் பெண் எங்கே இருக்கிறாள் என்பதை மறைக்க அவன் எல்லா முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கைகளையும் எடுத்துக்கொண்டிருந்தான். நான் உறுதியாகப் பதிலளித்தேன்.

"நீ என்ன செய்தாலும் உன்னை விவாகரத்து செய்ய மாட்டேன் என்று உன் மனைவி சொல்கிறாள். அவள் அதில் உறுதியாக இருக்கிறாள். அந்த எண்ணத்தையே உன் தலையிலிருந்து அடியோடு அகற்றிவிடு."

அவன் என்னை ஆச்சரியத்துடன் பார்த்தான்; அந்த ஆச்சரியம் நிச்சயமாகப் போலியானது அல்ல. அவனது உதடுகளிலிருந்து புன்னகை மறைந்தது; அவன் மிகவும் தீவிரமாகப் பேசினான்.

"ஆனால், நண்பரே, அதைப் பற்றி எனக்குக் கவலையில்லை. அது நடந்தாலும் சரி, நடக்காவிட்டாலும் சரி; அதைப் பற்றிக் கொஞ்சமும் கவலைப்படுபவன் அல்ல நான்."

நான் சிரித்தேன்.

"அடப் போங்கள்; எங்களை அவ்வளவு பெரிய முட்டாள்கள் என்று நினைக்காதீர்கள்." "நீங்கள் ஒரு பெண்ணுடன் தான் வெளியேறினீர்கள் என்பது எங்களுக்குத் தெரியும்."

அவர் சற்று திடுக்கிட்டார், பிறகு திடீரென உரக்கச் சிரிக்கத் தொடங்கினார். அவர் அவ்வளவு சத்தமாகச் சிரித்ததால், அருகில் அமர்ந்திருந்தவர்கள் திரும்பிப் பார்த்தனர்; அவர்களில் சிலரும் சிரிக்கத் தொடங்கினர்.

"அதில் வேடிக்கையாகவோ அல்லது சிரிப்பை வரவழைப்பதாகவோ எனக்கு எதுவும் தெரியவில்லை."

"பாவம் ஏமி," என்று அவர் ஒருவித ஏளனப் புன்னகையுடன் கூறினார்.

பிறகு அவரது முகம் கசப்பான ஏளனத்தை வெளிப்படுத்தியது.

"பெண்களின் சிந்தனை எவ்வளவு குறுகியது! காதல்... எப்போதும் காதல் தான். ஒரு ஆண் வேறொரு பெண்ணை விரும்புவதால்தான் வீட்டை விட்டு வெளியேறுகிறான் என்று அவர்கள் நினைக்கிறார்கள். ஒரு பெண்ணுக்காக நான் இப்படிப்பட்ட காரியத்தைச் செய்யும் அளவுக்கு முட்டாளா என்று நினைக்கிறீர்களா?"

"அப்படியானால், வேறொரு பெண்ணுக்காக நீங்கள் உங்கள் மனைவியை விட்டு வரவில்லை என்று சொல்கிறீர்களா?"

"நிச்சயமாக இல்லை."

"உங்கள் கௌரவத்தின் மீதா?"

ஏன் அப்படிச் கேட்டேன் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. அது என் அப்பாவடித்தனமான ஒரு கேள்வியாக இருந்தது.

"என் கௌரவத்தின் மீது சத்தியமாக."

"அப்படியானால், எதற்காகத்தான் அவளை விட்டு வந்தீர்கள்?"

"நான் ஓவியம் வரைய விரும்புகிறேன்."

நான் அவரை நீண்ட நேரம் உற்றுப் பார்த்தேன். எனக்குப் புரியவில்லை. அவர் பைத்தியம் என்று நினைத்தேன். நான் அப்போது மிகவும் இளையவன் என்பதையும், அவரை ஒரு நடுத்தர வயது மனிதராகப் பார்த்தேன் என்பதையும் நினைவில் கொள்ள வேண்டும். என் சொந்த ஆச்சரியத்தைத் தவிர மற்ற அனைத்தையும் நான் மறந்துவிட்டேன்.

"ஆனால் உங்களுக்கு நாற்பது வயதாகிறது."

"அதனால்தான் ஓவியம் வரையத் தொடங்க இதுவே சரியான நேரம் என்று நினைத்தேன்."

"இதற்கு முன் எப்போதாவது ஓவியம் வரைந்திருக்கிறீர்களா?"

"சிறுவனாக இருந்தபோது ஓவியனாக வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டேன்; ஆனால் கலையில் பணம் இல்லை என்று சொல்லி என் தந்தை என்னை வியாபாரத்தில் ஈடுபட வைத்தார். ஒரு வருடத்திற்கு முன்புதான் கொஞ்சம் வரையத் தொடங்கினேன். கடந்த ஓராண்டாக இரவு நேர வகுப்புகளுக்குச் சென்று வருகிறேன்."

"திருமதி ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் நீங்கள் கிளப்பில் 'பிரிட்ஜ்' (சீட்டு) விளையாடுவதாக நினைத்திருந்தபோது, ​​நீங்கள் அங்குதான் சென்றிருந்தீர்களா?"

"ஆமாம், அதுதான்."

"ஏன் அவரிடம் அதைச் சொல்லவில்லை?"

"அதை எனக்குள்ளேயே வைத்துக்கொள்ளவே விரும்பினேன்."

"உங்களால் ஓவியம் வரைய முடியுமா?"

"இப்போதைக்கு இல்லை. ஆனால் நிச்சயம் வரைவேன். அதற்காகத்தான் நான் இங்கு வந்திருக்கிறேன். லண்டனில் எனக்குத் தேவையானதை என்னால் பெற முடியவில்லை. ஒருவேளை இங்கே பெறலாம்."

"உங்கள் வயதில் ஒருவன் ஓவியம் வரையத் தொடங்கினால், அதில் ஏதாவது சாதிக்க முடியும் என்று நினைக்கிறீர்களா?" "பெரும்பாலானவர்கள் தங்கள் பதினெட்டாவது வயதிலேயே ஓவியம் வரையத் தொடங்குகிறார்கள்."

"பதினெட்டு வயதில் இருந்ததை விட இப்போது என்னால் வேகமாகவே கற்றுக்கொள்ள முடியும்."

"உனக்கு ஏதோ திறமை இருப்பதாக நீ ஏன் நினைக்கிறாய்?"

அவன் ஒரு நிமிடம் வரை பதில் சொல்லவில்லை. அவன் பார்வை கடந்து செல்லும் கூட்டத்தின் மீது நிலைத்திருந்தது; ஆனால் அவன் அதைப் பார்த்ததாக எனக்குத் தோன்றவில்லை. அவன் சொன்னது ஒரு பதிலே இல்லை.

"நான் ஓவியம் வரைந்தே ஆக வேண்டும்."

"நீ மிகப்பெரியதொரு ஆபத்தான முடிவை எடுக்கிறாயே?"

அவன் என்னைப் பார்த்தான். அவன் கண்களில் ஏதோ ஒரு விசித்திரமான உணர்வு தெரிந்தது; அது எனக்குச் சற்று சங்கடத்தை அளித்தது.

"உனக்கு என்ன வயது? இருபத்து மூன்றா?"

அந்தக் கேள்வி விஷயத்தோடு சம்பந்தமில்லாதது என்று எனக்குத் தோன்றியது. நான் அத்தகைய ஆபத்தான முடிவுகளை எடுப்பது இயல்புதான்; ஆனால் அவனோ இளமைப் பருவத்தைக் கடந்தவன், கௌரவமான நிலையில் இருந்த பங்குச் சந்தை தரகர், மனைவி மற்றும் இரு குழந்தைகளைக் கொண்டவன். எனக்கு இயல்பாக இருந்திருக்கக்கூடிய ஒரு பாதை, அவனுக்கு அபத்தமானதாக இருந்தது. நான் நியாயமாக இருக்க விரும்பினேன்.

"நிச்சயமாக ஒரு அதிசயம் நிகழலாம், நீ ஒரு சிறந்த ஓவியராகவும் மாறலாம்; ஆனால் அதற்கான வாய்ப்பு பத்து லட்சத்தில் ஒன்றுதான் என்பதை நீ ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும். இறுதியில், எல்லாவற்றையும் பாழாக்கிவிட்டோம் என்று ஒப்புக்கொள்ள வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டால், அது எவ்வளவு பெரிய ஏமாற்றமாக இருக்கும்!"

"நான் ஓவியம் வரைந்தே ஆக வேண்டும்," என்று அவன் மீண்டும் கூறினான்.

"ஒருவேளை நீ மூன்றாம் தர ஓவியராகவே நீடித்தால், எல்லாவற்றையும் துறந்தது பயனுள்ளதாக இருந்ததாக நீ நினைக்கிறாயா? மற்ற எந்தத் துறையிலும் நீ மிகச் சிறந்தவராக இல்லாவிட்டாலும் பரவாயில்லை; ஓரளவு திறமை இருந்தாலே போதுமானது, வசதியாக வாழ்ந்துவிடலாம்; ஆனால் ஓவியரைப் பொறுத்தவரை நிலைமை வேறு."

"முட்டாளே," என்று அவன் சொன்னான்.

"ஏன் அப்படிச் சொல்கிறாய் என்று எனக்குப் புரியவில்லை; வெளிப்படையான உண்மையைச் சொல்வது முட்டாள்தனம் என்றால் ஒழிய."

"நான்..."
நான் ஓவியம் வரைய வேண்டும். என்னால் என்னைக் கட்டுப்படுத்திக்கொள்ள முடியவில்லை. ஒருவன் தண்ணீரில் விழுந்தால், அவன் நன்றாக நீந்தினாலும் சரி, மோசமாக நீந்தினாலும் சரி, அது ஒரு பொருட்டல்ல: அவன் வெளியே வந்தாக வேண்டும், இல்லையென்றால் மூழ்கிவிடுவான்."

அவனுடைய குரலில் உண்மையான உணர்ச்சி வெளிப்பட்டது, என்னையும் மீறி நான் ஈர்க்கப்பட்டேன். அவனுக்குள் ஏதோ ஒரு உக்கிரமான சக்தி போராடிக்கொண்டிருப்பதை என்னால் உணர முடிந்தது; அது, மிகவும் வலிமையான, அடக்கி ஆளும் ஏதோ ஒன்று, அவனை அவனது விருப்பத்திற்கு எதிராகப் பிடித்து வைத்திருப்பது போன்ற ஒரு உணர்வை எனக்குக் கொடுத்தது. என்னால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. அவன் உண்மையிலேயே ஒரு பிசாசு பிடித்தவன் போலத் தோன்றினான், அது திடீரென்று திரும்பி அவனைக் கிழித்துவிடும் என்று நான் உணர்ந்தேன். ஆனாலும், அவன் பார்ப்பதற்கு மிகவும் சாதாரணமாகவே இருந்தான். என் கண்கள் அவன் மீது ஆர்வத்துடன் பதிந்தபோது, ​​அது அவனுக்கு எந்த சங்கடத்தையும் ஏற்படுத்தவில்லை. அவனது பழைய நார்ஃபோக் ஜாக்கெட்டிலும், துலக்கப்படாத பௌலர் தொப்பியிலும் அங்கே அமர்ந்திருந்த அவனை, ஒரு அந்நியன் எப்படி நினைத்திருப்பான் என்று நான் யோசித்தேன்; அவனது கால்சட்டைகள் தளர்வாக இருந்தன, அவனது கைகள் சுத்தமாக இல்லை; மேலும், மழிக்கப்படாத தாடியின் சிவந்த முடிகள், சிறிய கண்கள், பெரிய, ஆக்ரோஷமான மூக்குடன் கூடிய அவனது முகம், பண்பற்றதாகவும் கரடுமுரடாகவும் இருந்தது. அவனது வாய் பெரிதாக இருந்தது, அவனது உதடுகள்... கனமான மற்றும் காம உணர்ச்சி தூண்டும். இல்லை; அவனை என்னால் அடையாளம் கண்டுகொள்ள முடியவில்லை.

"நீ உன் மனைவியிடம் திரும்பிப் போக மாட்டாயா?" என்று கடைசியில் கேட்டேன்.

"ஒருபோதும் இல்லை."

"நடந்த அனைத்தையும் மறந்துவிட்டு புதிதாகத் தொடங்க அவள் தயாராக இருக்கிறாள். அவள் உன்னைக் குறித்து ஒரு சிறு பழிகூட சுமத்த மாட்டாள்."

"அவள் நரகத்திற்குப் போகலாம்."

"மக்கள் உன்னை ஒரு முழுமையான அயோக்கியன் என்று நினைத்தால் உனக்குக் கவலையில்லையா? அவளும் உன் குழந்தைகளும் பிச்சை எடுக்க நேர்ந்தால் உனக்குக் கவலையில்லையா?"

"ஒரு சிறிதும் இல்லை."

எனது அடுத்த கருத்துக்கு அதிக வலு சேர்ப்பதற்காக ஒரு கணம் நான் மௌனமாக இருந்தேன். என்னால் முடிந்தவரை நிதானமாகப் பேசினேன்.

"நீ ஒரு முழுமையான அயோக்கியன்."

"இப்போது உன் மனதிலிருந்த பாரத்தைச் சொல்லிவிட்டாய், வா போய் இரவு உணவு சாப்பிடலாம்."
$
========================================
அத்தியாயம் 13

இந்தப் பரிந்துரையை நிராகரித்திருப்பதே மிகவும் பொருத்தமானதாக இருந்திருக்கும் என்று நான் துணிந்து கூறுவேன். எனக்குள் எழுந்த உண்மையான கோபத்தை வெளிப்படுத்தியிருக்க வேண்டும் என்று இப்போது தோன்றுகிறது; அத்தகைய குணம் கொண்ட ஒருவருடன் ஒரே மேஜையில் அமர மறுத்துவிட்டதை கர்னல் மெக்ஆண்ட்ரூவிடம் (Colonel MacAndrew) தெரிவித்திருந்தால், அவர் என் மீது நல்லெண்ணம் கொண்டிருப்பார் என்பதும் உறுதி. ஆனால், அத்தகைய உறுதியான நிலைப்பாட்டைச் சரியாகச் செயல்படுத்தி முடிக்க முடியாமல் போய்விடுமோ என்ற அச்சம், எப்போதும் என்னை அறம் சார்ந்த நிலைப்பாடுகளை எடுப்பதிலிருந்து தயங்க வைத்துள்ளது; மேலும், இந்தச் சூழலில், என் உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தினாலும் அவை ஸ்ட்ரிக்லேண்டின் (Strickland) மனதைச் சென்றடையாது என்பது உறுதியாகத் தெரிந்ததால், அவற்றைச் சொல்வது எனக்கு மிகுந்த சங்கடத்தை அளிப்பதாக இருந்தது. கவிஞரோ அல்லது துறவியோ மட்டுமே, தார் பூசப்பட்ட நடைபாதையில் தண்ணீர் ஊற்றினால் அதிலிருந்து லில்லி மலர்கள் பூத்துத் தங்கள் உழைப்பிற்குப் பலனளிக்கும் என்று உறுதியாக நம்ப முடியும்.

நாங்கள் அருந்திய பானங்களுக்கான கட்டணத்தைச் செலுத்திவிட்டு, கூட்டம் நிறைந்த, கலகலப்பான ஒரு மலிவு விலை உணவகத்திற்குச் சென்று மகிழ்ச்சியுடன் உணவருந்தினோம். எனக்கு இளமைக்கே உரிய பசியும், அவருக்குக் குற்ற உணர்வற்ற மனதிற்குரிய இயல்பும் இருந்தன. பின்னர் காபியும் மதுபானங்களும் அருந்த ஒரு மதுவிடுதிக்குச் சென்றோம்.

என்னை பாரிஸ் நகருக்கு வரவழைத்த அந்த விஷயம் குறித்து நான் சொல்ல வேண்டிய அனைத்தையும் சொல்லிவிட்டேன்; அதைத் தொடர்ந்து பேசாமல் விடுவது திருமதி ஸ்ட்ரிக்லேண்டிற்குச் செய்யும் துரோகம் போல எனக்குத் தோன்றினாலும், ஸ்ட்ரிக்லேண்டின் அலட்சியப் போக்கை எதிர்த்துப் போராட என்னால் முடியவில்லை. ஒரே விஷயத்தை மூன்று முறை சற்றும் சோர்வின்றி உற்சாகத்துடன் திரும்பத் திரும்பச் சொல்வதற்குப் பெண்களுக்கே உரிய மனநிலை தேவைப்படுகிறது. ஸ்ட்ரிக்லேண்டின் மனநிலை குறித்து என்னால் முடிந்தவரை அறிந்துகொள்வது பயனுள்ளதாக இருக்கும் என்று நினைத்து என்னை நானே தேற்றிக்கொண்டேன். அது எனக்கு அதிக ஆர்வத்தையும் அளித்தது. ஆனால், இதைச் செய்வது எளிதல்ல; ஏனெனில் ஸ்ட்ரிக்லேண்ட் சரளமாகப் பேசும் இயல்புடையவர் அல்ல. வார்த்தைகள் மூலம் தன் எண்ணங்களை வெளிப்படுத்துவது அவருக்குச் சிரமமாக இருப்பது போல் தோன்றியது; அவரது மனம் வார்த்தைகளை ஊடகமாகக் கொண்டு செயல்படாதது போலத் தெரிந்தது. தேய்ந்துபோன சொற்றொடர்கள், பேச்சுவழக்குச் சொற்கள் மற்றும் தெளிவற்ற, முழுமையற்ற சைகைகள் ஆகியவற்றைக் கொண்டே அவரது ஆன்மாவின் நோக்கங்களை நாம் ஊகித்து அறிய வேண்டியிருந்தது. முக்கியமான விஷயங்கள் எதையும் அவர் பேசவில்லை என்றாலும், அவர் சலிப்பூட்டும் நபராக இல்லாமல் இருப்பதற்கு அவரது ஆளுமையில் ஏதோ ஒரு அம்சம் காரணமாக இருந்தது. ஒருவேளை அது அவரது நேர்மையாக இருக்கலாம். இப்போதுதான் முதன்முறையாகப் பார்க்கும் பாரிஸ் நகரத்தைப் பற்றி அவர் பெரிதாக அக்கறை காட்டுவதாகத் தெரியவில்லை (அவரது மனைவியுடன் வந்திருந்த பயணத்தை நான் கணக்கில் கொள்ளவில்லை); அவருக்குப் புதியதாக இருந்திருக்கக்கூடிய காட்சிகளை அவர் எந்தவித ஆச்சரிய உணர்வுமின்றி ஏற்றுக்கொண்டார். நான் நூறு முறை பாரிஸ் நகருக்குச் சென்றிருக்கிறேன்; ஒவ்வொரு முறையும் அது எனக்குள் ஒருவித உற்சாகத்தை அளிக்கிறது. அதன் வீதிகளில் நடக்கும்போதெல்லாம், ஏதோ ஒரு சாகசத்தின் விளிம்பில் நிற்பது போன்ற உணர்வை என்னால் தவிர்க்க முடிவதில்லை. ஸ்ட்ரிக்லேண்ட் அமைதியாகவே இருந்தார். இப்போது திரும்பிப் பார்க்கையில், தன் ஆன்மாவில் இருந்த ஏதோ ஒரு கலக்கமூட்டும் காட்சியைத் தவிர, வேறு எதையும் அவர் கவனிக்கவில்லை என்றே எனக்குத் தோன்றுகிறது.

அப்போது ஒரு விசித்திரமான சம்பவம் நடந்தது. அந்த மதுக்கூடத்தில் பல விலைமாதர்கள் இருந்தனர்; சிலர் ஆண்களுடன் அமர்ந்திருந்தனர், மற்றவர்கள் தனியாக இருந்தனர். அவர்களில் ஒருத்தி எங்களைப் பார்ப்பதை நான் கவனித்தேன். ஸ்ட்ரிக்லேண்டின் பார்வை அவள் மீது பட்டதும் அவள் புன்னகைத்தாள். ஆனால் அவர் அவளைப் பார்த்ததாக எனக்குத் தோன்றவில்லை. சிறிது நேரத்தில் அவள் வெளியே சென்றாள், ஆனால் ஒரு நிமிடத்தில் திரும்பி வந்து, எங்கள் மேஜையைக் கடந்து செல்லும்போது, ​​தனக்குக் குடிக்க ஏதாவது வாங்கித் தருமாறு மிகவும் பணிவாகக் கேட்டாள். அவள் அமர்ந்தாள், நானும் அவளுடன் பேசத் தொடங்கினேன்; ஆனால், அவளுக்கு ஸ்ட்ரிக்லேண்ட் மீதுதான் ஆர்வம் இருந்தது என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது. அவருக்கு பிரெஞ்சு மொழியில் இரண்டு வார்த்தைகளுக்கு மேல் தெரியாது என்று நான் விளக்கினேன். அவள் அவரிடம் பேச முயன்றாள்; சைகைகள் மூலமாகவும், உடைந்த பிரெஞ்சு (pidgin French) மூலமாகவும் பேசினாள்—ஏனோ, அது அவருக்கு எளிதில் புரியும் என்று அவள் நினைத்தாள்; மேலும் அவளுக்குச் சில ஆங்கில வாக்கியங்களும் தெரிந்திருந்தன. தன் சொந்த மொழியில் சொல்ல முடிந்தவற்றை மொழிபெயர்க்குமாறு என்னிடம் கூறினாள், அதே சமயம் அவர் அளித்த பதில்களின் அர்த்தத்தை ஆர்வத்துடன் கேட்டாள். அவர் நல்ல மனநிலையில்தான் இருந்தார், சற்று வேடிக்கையாகவும் உணர்ந்தார், ஆனால் அவரிடம் ஒருவித அலட்சியம் வெளிப்படையாகத் தெரிந்தது.

"நீங்கள் ஒரு பெண்ணின் மனதை வென்றுவிட்டீர்கள் என்று நினைக்கிறேன்," என்று நான் சிரித்தபடி சொன்னேன்.

"இதில் எனக்கு எந்தப் பெருமையும் இல்லை."

அவர் இடத்தில் நான் இருந்திருந்தால், அதிக சங்கடமும் குறைந்த அமைதியுமே அடைந்திருப்பேன். அவளுக்குச் சிரிக்கும் கண்களும் மிகவும் அழகான வாயும் இருந்தன. அவள் இளமையானவள். ஸ்ட்ரிக்லேண்டிடம் அவளுக்கு என்ன ஈர்ப்பு ஏற்பட்டது என்று நான் வியந்தேன். அவள் தன் விருப்பங்களை மறைக்கவில்லை, அவற்றை மொழிபெயர்க்குமாறு என்னிடம் கூறினாள்.

"அவள் உன்னைத் தன்னுடன் வீட்டுக்கு வரச் சொல்கிறாள்."

"எனக்கு அதில் விருப்பமில்லை," என்று அவர் பதிலளித்தார்.

அவரது பதிலை என்னால் முடிந்தவரை கனிவாகச் சொன்னேன். அத்தகைய அழைப்பை மறுப்பது சற்று நாகரிகமற்ற செயலாக எனக்குத் தோன்றியது, மேலும் பணமின்மை காரணமாகவே அவர் மறுக்கிறார் என்று நான் நினைத்தேன்.

"ஆனால் எனக்கு அவரைப் பிடித்திருக்கிறது," என்று அவள் சொன்னாள். "இது காதலுக்காகத்தான் என்று அவரிடம் சொல்லுங்கள்."

இதை நான் மொழிபெயர்த்தபோது, ​​ஸ்ட்ரிக்லேண்ட் பொறுமையின்றித் தன் தோள்களைக் குலுக்கினார்.

"அவளைத் தொலைந்து போகச் சொல்," என்று அவர் கூறினார்.

அவரது பாணி அவரது பதிலை மிகத் தெளிவாக உணர்த்தியது; அந்தப் பெண் திடீரெனத் தன் தலையை பின்னோக்கித் தூக்கினாள். ஒருவேளை பூசியிருந்த ஒப்பனைக்கு அடியில் அவள் முகம் சிவந்திருக்கலாம். அவள் எழுந்து நின்றாள்.

"இவர் நாகரிகமானவர் அல்ல (Monsieur n'est pas poli)," என்று அவள் கூறினாள். அவள் அந்த விடுதியை விட்டு வெளியேறினாள். எனக்குச் சற்று எரிச்சலாக இருந்தது.

"அவளை அவமானப்படுத்த வேண்டிய அவசியம் ஏதும் இருந்ததாக எனக்குத் தெரியவில்லை," என்றேன் நான். "சொல்லப்போனால், அவள் உன்னைப் பாராட்டித்தான் பேசினாள்."

"அத்தகைய விஷயங்கள் எனக்கு அருவருப்பைத் தருகின்றன," என்று அவன் கரகரப்பான குரலில் கூறினான்.

நான் அவனை உற்று நோக்கினேன். அவன் முகத்தில் அப்பட்டமான வெறுப்பு தெரிந்தது; அதே சமயம், அது ஒரு முரட்டுத்தனமான, காம உணர்வு மேலோங்கிய மனிதனின் முகமாகவும் இருந்தது. அவனது முகத்தில் இருந்த அந்த முரட்டுத்தனமான தன்மையால்தான் அந்தப் பெண் அவன்பால் ஈர்க்கப்பட்டிருப்பாள் என்று நான் நினைக்கிறேன்.

"லண்டனில் எனக்கு வேண்டிய பெண்களையெல்லாம் நான் அடைந்திருக்க முடியும். அதற்காக நான் இங்கு வரவில்லை."
$

=============================
அத்தியாயம் 14

இங்கிலாந்துக்குத் திரும்பும் பயணத்தின்போது நான் ஸ்ட்ரிக்லேண்டைப் பற்றி அதிகம் சிந்தித்தேன். அவனது மனைவியிடம் என்ன சொல்ல வேண்டும் என்பதை நான் வரிசைப்படுத்த முயன்றேன். அது திருப்திகரமானதாக இல்லை; அவள் என் பதிலில் திருப்தி அடைவாள் என்று என்னால் நினைக்க முடியவில்லை; எனக்கே அதில் திருப்தி இல்லை. ஸ்ட்ரிக்லேண்ட் என்னைச் குழப்பத்தில் ஆழ்த்தினான். அவனது நோக்கங்களை என்னால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. ஒரு ஓவியனாக வேண்டும் என்ற எண்ணம் அவனுக்கு முதலில் எப்படி வந்தது என்று நான் கேட்டபோது, ​​அதைச் சொல்ல அவனுக்கு விருப்பமோ அல்லது திறனோ இருக்கவில்லை. அதிலிருந்து என்னால் எதையும் ஊகிக்க முடியவில்லை. அவனது மந்தமான மனதிற்குள் ஏதோ ஒரு தெளிவற்ற கிளர்ச்சி உணர்வு மெல்ல மெல்ல வளர்ந்து உச்சத்தை அடைந்திருக்கலாம் என்று எனக்குள் சமாதானம் செய்துகொள்ள முயன்றேன்; ஆனால், தனது வாழ்க்கையின் சலிப்பூட்டும் தன்மையைக் குறித்து அவன் ஒருபோதும் அதிருப்தியோ அல்லது பொறுமையின்மையோ காட்டியதில்லை என்பது அந்த எண்ணத்திற்கு முரணாக அமைந்தது. தாங்க முடியாத சலிப்பினால், வெறுக்கத்தக்க பிணைப்புகளிலிருந்து விடுபட மட்டுமே அவன் ஓவியனாக முடிவெடுத்திருந்தால், அது புரிந்துகொள்ளக்கூடியதாகவும் சாதாரணமாகவும் இருந்திருக்கும்; ஆனால் அவன் ஒரு சாதாரணமான மனிதன் அல்ல என்பதே என் உணர்வாக இருந்தது. இறுதியில், கற்பனை வளம் மிக்கவனாக இருந்த நான் ஒரு விளக்கத்தை உருவாக்கினேன்; அது சற்று மிகைப்படுத்தப்பட்டதாக இருந்தாலும், எனக்கு ஓரளவு திருப்தி அளித்த ஒரே விளக்கம் அதுதான். அது இதுதான்: அவனது ஆன்மாவில் ஆழமாக வேரூன்றிய படைப்புணர்வு ஏதேனும் இருந்திருக்குமோ என்று நான் எனக்குள் கேட்டுக்கொண்டேன்; வாழ்க்கையின் சூழ்நிலைகள் அதை மறைத்திருக்கலாம், ஆனால் அது உயிர்ப்புள்ள திசுக்களில் புற்றுநோய் வளர்வதைப் போல இடைவிடாது வளர்ந்து, இறுதியில் அவனது முழு இருப்பையும் ஆக்கிரமித்து, அவனைத் தவிர்க்க முடியாமல் செயலில் ஈடுபடத் தூண்டியிருக்கலாம். குயில் தனது முட்டையை வேறொரு பறவையின் கூட்டில் இடுகிறது; குஞ்சு பொரித்ததும், அது தன் வளர்ப்புச் சகோதரர்களைத் தள்ளி வெளியேற்றிவிட்டு, இறுதியில் தனக்கு அடைக்கலம் தந்த அந்தக்கூட்டையே உடைத்துவிடுகிறது.

ஆனால், அந்தப் படைப்புணர்வு இந்த மந்தமான பங்குச் சந்தை தரகரை ஆட்கொண்டது எவ்வளவு விசித்திரமானது! அது அவனது அழிவுக்கும், அவனைச் சார்ந்திருந்தவர்களின் துயரத்திற்கும் கூட காரணமாக அமைந்தது. ஆயினும், இது இறைவனின் ஆவி சக்திவாய்ந்த மற்றும் செல்வந்த மனிதர்களை ஆட்கொள்வதை விட விசித்திரமானதல்ல; அந்த ஆவி அவர்களை விடாப்பிடியாகத் துரத்தி, இறுதியில் அவர்கள் உலக இன்பங்களையும் பெண்களின் அன்பையும் துறந்து, துறவறத்தின் கடுமையான விரதங்களை மேற்கொள்ளச் செய்கிறது. மனமாற்றம் பல வடிவங்களில் வரலாம், பல வழிகளில் நிகழலாம். சில மனிதர்களுக்கு அது ஒரு பெரும் புரட்சியைப் போன்றதாக அமைகிறது; ஒரு காட்டாற்றின் சீற்றத்தால் கல் எப்படித் துண்டு துண்டாக உடைக்கப்படுகிறதோ, அதுபோல... ஆனால் சிலருக்கு அது படிப்படியாகவே வருகிறது; இடைவிடாது விழும் நீர்த்துளி ஒரு கல்லைத் தேய்த்துச் சிதைப்பது போல அது நிகழ்கிறது. ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்டிடம் ஒரு தீவிரவாதிக்குரிய நேரடித்தன்மையும், ஒரு மதப் பிரச்சாரகருக்குரிய ஆவேசமும் இருந்தன.

ஆனால் நடைமுறைச் சிந்தனை கொண்ட எனக்கு, அவரை ஆட்கொண்டிருந்த அந்தத் தீவிரமான வேட்கை, அதன் விளைவுகளால் நியாயப்படுத்தப்படுமா என்பது ஒரு கேள்வியாகவே இருந்தது. லண்டனில் அவர் கலந்துகொண்ட இரவு நேர வகுப்புகளில் இருந்த சக மாணவர்கள் அவரது ஓவியத்தைப் பற்றி என்ன நினைத்தார்கள் என்று நான் கேட்டபோது, ​​அவர் ஒரு புன்னகையுடன் பதிலளித்தார்:

"அவர்கள் அதை ஒரு வேடிக்கையான விஷயமாகவே கருதினார்கள்."

"இங்கே ஏதேனும் ஓவியப் பயிற்சிக்கூடத்திற்குச் (studio) செல்லத் தொடங்கியிருக்கிறீர்களா?"

"ஆம். அந்த ஆள் இன்று காலை வந்தார்—அந்த ஆசிரியர், உங்களுக்குத் தெரியுமல்லவா? என் ஓவியத்தைப் பார்த்ததும் அவர் புருவங்களை உயர்த்தியபடியே கடந்து சென்றுவிட்டார்."

ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் மெல்லச் சிரித்தார். அவர் சோர்வடைந்ததாகத் தெரியவில்லை. சக மனிதர்களின் கருத்துகளையோ விமர்சனங்களையோ அவர் பொருட்படுத்தவில்லை.

அவருடனான என் பழகலில் என்னை மிகவும் சங்கடப்படுத்திய விஷயமும் அதுதான். மற்றவர்கள் தங்களைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறார்கள் என்பதைப் பற்றிக் கவலைப்படுவதில்லை என்று மக்கள் கூறும்போது, ​​பெரும்பாலும் அவர்கள் தங்களையே ஏமாற்றிக்கொள்கிறார்கள். பொதுவாக, தங்கள் விசித்திரமான நடத்தைகள் யாருக்கும் தெரியாது என்ற நம்பிக்கையில், தாங்கள் விரும்பியபடியே செயல்படுவோம் என்பதையே அவர்கள் அப்படிச் சொல்கிறார்கள்; அல்லது, தங்கள் அண்டை வீட்டாரின் ஆதரவு இருப்பதால் பெரும்பான்மையினரின் கருத்துக்கு எதிராகச் செயல்படத் துணிகிறார்கள்—அவ்வளவுதான். உங்கள் வழக்கத்திற்கு மாறான செயல்பாடு என்பது உங்கள் குறிப்பிட்ட குழுவினரிடையே வழக்கமான ஒன்றாக இருக்கும்போது, ​​உலகின் பார்வையில் வழக்கத்திற்கு மாறானவராகத் தெரிவது கடினமான காரியமல்ல. அது உங்களுக்கு அளப்பரிய சுயமரியாதை உணர்வை அளிக்கிறது. ஆபத்து எனும் சிரமம் ஏதுமின்றி, துணிச்சல் மிக்கவர் என்பதற்கான சுய திருப்தியை அது உங்களுக்குத் தருகிறது. ஆனால், அங்கீகாரத்தைப் பெற வேண்டும் என்ற விருப்பம் நாகரிகமடைந்த மனிதனிடம் மிக ஆழமாக வேரூன்றியிருக்கும் ஒரு இயல்பாகும். சமூகத்தின் மரபுசார் ஒழுக்க நெறிகளை மீறியதால் எழும் விமர்சனக் கணைகளுக்கு ஆளான ஒரு பெண், சமூக ஏற்புடைமை எனும் பாதுகாப்பான இடத்தைத் தேடி ஓடுவதைப் போல வேறு யாரும் அவ்வளவு அவசரமாக ஓடுவதில்லை. சக மனிதர்களின் கருத்துகளைத் துளியும் பொருட்படுத்தவில்லை என்று என்னிடம் சொல்பவர்களை நான் நம்புவதில்லை. அது அறியாமையினால் வெளிப்படும் ஒரு வீண் வீரம் மட்டுமே. யாரும் கண்டுபிடிக்க மாட்டார்கள் என்று உறுதியாக நம்பும் சிறிய தவறுகளுக்காகத் தங்களை யாரும் குறை கூறமாட்டார்கள் என்ற நம்பிக்கையே அதற்குக் காரணம்.

ஆனால், மக்கள் தன்னைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறார்கள் என்பதை உண்மையிலேயே பொருட்படுத்தாத ஒரு மனிதர் இவர்; அதனால் சமூக மரபுகளோ கட்டுப்பாடுகளோ அவர் மீது எந்தப் பிடியையும் செலுத்த முடியவில்லை. எண்ணெய் பூசப்பட்ட உடலைக் கொண்ட மல்யுத்த வீரரைப் போல அவர் இருந்தார்; அவரைப் பிடித்துக் கட்டுப்படுத்தவே முடியவில்லை. அந்த நிலை அவருக்கு ஒரு சுதந்திரத்தை அளித்தது—அது மற்றவர்களுக்கு ஒரு அதிர்ச்சியூட்டும் விஷயமாகவே இருந்தது. நான் அவனிடம் சொன்னது எனக்கு நினைவிருக்கிறது:

"இதைக் கேள், எல்லாரும் உன்னைப் போலவே நடந்துகொண்டால், உலகம் இயங்கவே முடியாது."

"அது மிகவும் முட்டாள்தனமான பேச்சு. எல்லாரும் என்னைப்போல நடந்துகொள்ள விரும்பப்போவதில்லை. பெரும்பான்மையானவர்கள் சாதாரணமான வழியிலேயே செயல்படுவதில் முழுத் திருப்தி கொண்டிருக்கிறார்கள்."

ஒருமுறை நான் அவனைச் சற்று கேலி செய்யும் தொனியில் பேசினேன்.

"'உன்னுடைய ஒவ்வொரு செயலும் ஒரு பொதுவான விதியாக மாறக்கூடிய வகையில் செயல்படு' என்ற கோட்பாட்டில் உனக்கு நம்பிக்கை இல்லை போலிருக்கிறதே."

"அதைப்பற்றி நான் இதுவரை கேள்விப்பட்டதே இல்லை; ஆனால் அது சுத்த முட்டாள்தனம்."

"சரி, அதைச் சொன்னது காண்ட் (Kant) தான்."

"அதனால் என்ன? அது சுத்த முட்டாள்தனம்."

அப்படிப்பட்ட ஒருவரிடம் மனசாட்சியின் குரலுக்கு மதிப்பளிக்குமாறு கோருவது பலனளிக்காது. அதற்குக் பதிலாக... கண்ணாடி இல்லாமலே தன்னைத்தானே பார்த்துக்கொள்ளும் ஒரு கருவி அது. சமூகம் தனது சுய பாதுகாப்பிற்காக உருவாக்கிய விதிகளை, ஒரு தனிமனிதருக்குள் இருந்து காக்கும் காவலனே மனசாட்சி என்று நான் கருதுகிறேன். சமூகத்தின் விதிகளை நாம் மீறாமல் இருப்பதை உறுதிசெய்ய நம் அனைவரின் இதயங்களிலும் அமர்த்தப்பட்டிருக்கும் ஒரு காவலன் அது; அகங்காரம் எனும் மையக் கோட்டையில் அமர்ந்திருக்கும் ஒரு ஒற்றன் அது. சக மனிதர்களின் அங்கீகாரத்தைப் பெற வேண்டும் என்ற மனிதனின் விருப்பம் மிகவும் தீவிரமானது; அவர்களின் கண்டனத்தைக் குறித்த அச்சமோ மிகக் கொடியது. அதனால், மனிதன் அந்த எதிரியைத் தன் எல்லைக்குள்ளேயே அனுமதித்துவிட்டான்; அந்த எதிரி, கூட்டத்திலிருந்து விலகிச் செல்லத் தோன்றும் எந்தவொரு சிறு எண்ணத்தையும் நசுக்கிவிடத் தயாராக இருந்து, தன் எஜமானனின் நலனுக்காக எப்போதும் விழிப்புடன் அவனைக் கண்காணிக்கிறது. அது அவனைத் தன் சொந்த நலனைவிடச் சமூகத்தின் நலனுக்கே முன்னுரிமை அளிக்க நிர்ப்பந்திக்கிறது. தனிமனிதனை ஒட்டுமொத்த சமூகத்துடன் பிணைக்கும் மிக வலிமையான சங்கிலி அதுவே. தன் சொந்த நலன்களைவிட மேலானவை என்று தான் நம்பும் விஷயங்களுக்கு அடிபணிந்து, மனிதன் அந்த 'எஜமானனுக்கு' அடிமையாகிறான்; அந்த எஜமானனைத் தன் மனதின் கௌரவமான இருக்கையில் அமர்த்துகிறான். இறுதியில், தன் தோள்களில் விழும் அரச தண்டனைக் கோலைச் சரணாகதியுடன் ஏற்கும் அரசவை ஊழியனைப் போல, அவனும் தன் மனசாட்சியின் உணர்திறனைக் குறித்துப் பெருமை கொள்கிறான். அதன் ஆதிக்கத்தை அங்கீகரிக்காத ஒரு மனிதனைச் சாடுவதற்கு அவனிடம் கடுமையான சொற்களே மிஞ்சுகின்றன; ஏனெனில், சமூகத்தின் ஒரு அங்கமாகிவிட்ட அவன், அத்தகைய மனிதனுக்கு எதிராகத் தான் ஆற்றலற்றவன் என்பதைத் தெளிவாக உணர்கிறான். தன் நடத்தையால் ஏற்படக்கூடிய விமர்சனங்களைப் பற்றிக் கவலைப்படவே இல்லை என்பதை ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் (Strickland) வெளிப்படுத்தியபோது, ​​மனித உருவம் கொண்ட ஒரு அரக்கனைக் கண்டது போன்ற அதிர்ச்சியில் நான் பின்வாங்கினேன்.

நான் அவனிடம் விடைபெறும் போது அவன் சொன்ன கடைசி வார்த்தைகள் இவைதான்:

"ஏமியிடம் (Amy) சொல், என்னைத் தேடி வருவதில் எந்தப் பயனும் இல்லை என்று. எப்படியும் நான் என் ஹோட்டலை மாற்றிக்கொள்ளப் போகிறேன், அதனால் அவளால் என்னைக் கண்டுபிடிக்க முடியாது."

"அவளுக்கு உன்னிடமிருந்து விடுதலை கிடைத்தது ஒரு நல்ல விஷயம் என்றே நான் நினைக்கிறேன்," என்று நான் கூறினேன்.

"என் அருமை நண்பரே, அவளுக்கு அந்த உண்மையை நீ புரியவைப்பாய் என்று நம்புகிறேன். ஆனால் பெண்களுக்குப் புத்திசாலித்தனம் குறைவு."
$15

=============================
அத்தியாயம் 15

நான் லண்டனை அடைந்தபோது, ​​இரவு உணவுக்குப் பிறகு கூடிய விரைவில் திருமதி ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்டின் வீட்டிற்கு வருமாறு ஒரு அவசர அழைப்பு எனக்காகக் காத்திருந்தது. அங்கு அவர் கர்னல் மெக்ஆண்ட்ரூ மற்றும் அவரது மனைவியுடன் இருந்தார். திருமதி ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்டின் சகோதரி அவரை விட மூத்தவர்; பார்ப்பதற்கு அவரைப் போலவே இருந்தாலும், வயது முதிர்ச்சியால் பொலிவிழந்த தோற்றம் கொண்டிருந்தார். உயர் வர்க்கத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் என்ற உணர்வால் மூத்த அதிகாரிகளின் மனைவிகளுக்கு இயல்பாகவே அமையும் அந்தத் தோரணை அவரிடமும் இருந்தது—பிரிட்டிஷ் சாம்ராஜ்யத்தையே தங்கள் கைப்பைக்குள் வைத்திருப்பது போன்ற ஒரு திறமையான, அதிகாரத் தோரணை அது. அவரது நடவடிக்கைகள் துரிதமாக இருந்தன; நல்ல குடும்பப் பின்னணியைச் சேர்ந்தவராக இருந்தாலும், ஒரு ராணுவ வீரராக இல்லாத எவரையும் அவர் அற்பமான கடை ஊழியராகவே (counter-jumper) கருதும் மனப்பான்மை அவரிடம் வெளிப்படையாகத் தெரிந்தது. 'கார்ட்ஸ்' (Guards) படைப்பிரிவினரை அவருக்குப் பிடிக்காது; அவர்கள் ஆணவம் பிடித்தவர்கள் என்று அவர் கருதினார். மேலும், மரியாதை நிமித்தமான வருகைகளை (calling) முறையாக மேற்கொள்ளாத அவர்களின் மனைவிகளைப் பற்றிப் பேசினாலே அவருக்குக் கோபம் பொத்துக்கொண்டு வரும். அவர் அணிந்திருந்த ஆடை விலை உயர்ந்ததாக இருந்தாலும், பார்ப்பதற்குப் பழைய பாணியில், கவர்ச்சியற்றதாக இருந்தது.

திருமதி ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் வெளிப்படையாகவே பதற்றத்துடன் காணப்பட்டார்.

"சரி, என்ன செய்தி என்று சொல்லுங்கள்," என்று அவர் கேட்டார்.

"நான் உங்கள் கணவரைச் சந்தித்தேன். அவர் திரும்பி வராமல் இருக்கவே உறுதியாக முடிவு செய்துவிட்டார் என்று நினைக்கிறேன்." நான் சற்று இடைவெளி விட்டேன். "அவர் ஓவியம் வரைய விரும்புகிறார்."

"என்ன சொல்கிறீர்கள்?" என்று திருமதி ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் மிகுந்த ஆச்சரியத்துடன் கேட்டார்.

"அவருக்கு அதில் ஆர்வம் இருந்தது உங்களுக்குத் தெரியாதா?"

"அவருக்குக் கண்டிப்பாகப் பைத்தியம் பிடித்திருக்க வேண்டும்," என்று கர்னல் கூச்சலிட்டார்.

திருமதி ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் சற்று நெற்றியைச் சுருக்கினார். அவர் தனது பழைய நினைவுகளை அசைபோட்டுப் பார்த்தார்.

"நாங்கள் திருமணம் செய்துகொள்வதற்கு முன்பு, அவர் ஒரு பெயிண்ட்-பாக்ஸை (வண்ணப் பெட்டியை) வைத்துக்கொண்டு சும்மா ஏதோ கிறுக்கிக்கொண்டிருப்பார் என்பது எனக்கு நினைவிருக்கிறது. ஆனால் அவை மிக மோசமான கிறுக்கல்களாகத்தான் இருக்கும். நாங்கள் அவரை அதற்காகக் கேலி செய்வோம். அத்தகைய கலைகளில் அவருக்குச் சிறிதும் திறமை இருக்கவில்லை."

"நிச்சயமாக இது ஒரு சாக்குப்போக்குதான்," என்று திருமதி மெக்ஆண்ட்ரூ கூறினார்.

திருமதி ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் சிறிது நேரம் ஆழ்ந்து யோசித்தார். நான் சொன்ன விஷயத்தை அவர்களால் துளியும் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது. அதிர்ச்சியிலிருந்து மீண்டு, இல்லத்தரசிக்குரிய இயல்பான குணத்தால் வரவேற்பறையை இப்போது அவர் ஓரளவு ஒழுங்குபடுத்தியிருந்தார்; அந்தப் பெரிய துயரச் சம்பவத்திற்குப் பிறகு நான் முதலில் வந்தபோது பார்த்த அந்த 'வாடகைக்கு விடப்படாமல் நீண்ட நாட்களாகக் காத்திருக்கும் வீடு' போன்ற வெறிச்சோடிய தோற்றம் இப்போது அங்கு இல்லை. ஆனால் பாரிஸில் ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்டைப் பார்த்த பிறகு, இந்தச் சூழலில் அவரை என்னால் கற்பனை செய்து பார்க்க முடியவில்லை. அவரிடம் ஏதோ ஒரு முரண்பாடு இருப்பதை அவர்களும் கவனித்திருக்க வேண்டும் என்று நான் நினைத்தேன். "ஆனால் அவர் ஒரு கலைஞராக விரும்பியிருந்தால், அதை ஏன் சொல்லவில்லை?" என்று திருமதி ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் கடைசியாகக் கேட்டார். "அத்தகைய லட்சியங்களுக்கு ஆதரவளிக்காத கடைசி நபர் நானாகத்தான் இருப்பேன் என்று நான் நினைத்திருந்தேன்."

திருமதி மேக்ஆண்ட்ரூ தன் உதடுகளை இறுக்கிக்கொண்டார். கலைகளில் ஈடுபாடு கொண்டவர்களிடம் தன் சகோதரி காட்டிய ஈர்ப்பை அவர் ஒருபோதும் அங்கீகரித்ததில்லை என்று நான் கருதுகிறேன். அவர் 'கலாச்சாரம்' (culture) என்பதை ஏளனமான தொனியில் குறிப்பிடுவார்.

திருமதி ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் தொடர்ந்தார்:

"எப்படியாயினும், அவருக்கு ஏதேனும் திறமை இருந்திருந்தால், அதை ஊக்குவிக்கும் முதல் நபராக நான்தான் இருந்திருப்பேன். அதற்காகச் செய்யப்படும் தியாகங்களைப் பற்றி நான் கவலைப்பட்டிருக்க மாட்டேன். ஒரு பங்குச் சந்தை தரகரை விட ஒரு ஓவியரை மணந்திருப்பதையே நான் அதிகம் விரும்பியிருப்பேன். குழந்தைகள் மட்டும் இல்லையென்றால், நான் எதைப் பற்றியும் கவலைப்பட்டிருக்க மாட்டேன். இந்த அடுக்குமாடி குடியிருப்பில் இருப்பதைப் போலவே, செல்சியாவில் உள்ள ஒரு சாதாரணமான ஓவியக் கூடத்திலும் நான் மகிழ்ச்சியாக இருந்திருப்பேன்."

"அன்பே, உன் மீது எனக்குப் பொறுமை இல்லை," என்று திருமதி மேக்ஆண்ட்ரூ கூச்சலிட்டார். "இந்த அபத்தமான விஷயத்தை நீ நம்புகிறாய் என்று சொல்ல வருகிறாயா?"

"ஆனால் இது உண்மை என்று நான் நினைக்கிறேன்," என்று நான் மென்மையாகக் குறுக்கிட்டேன்.

அவர் என்னைப் பார்த்தார்; அதில் நல்லெண்ணம் கலந்த ஏளனம் இருந்தது.

"ஒரு ஆண் நாற்பது வயதில் தன் தொழிலைக் கைவிட்டு, மனைவி மற்றும் குழந்தைகளை விட்டுவிட்டு ஓவியராக மாறமாட்டான் - அதற்குக் பின்னணியில் ஒரு பெண் இல்லையென்றால். உன்—கலைஞரான நண்பர்களில் ஒருவரை அவர் சந்தித்திருப்பார், அவள்தான் அவர் மனதைக் கலைத்திருப்பாள் என்று நான் நினைக்கிறேன்."

திருமதி ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்டின் வெளிறிய கன்னங்களில் திடீரென்று ஒரு சிவந்த நிறம் படர்ந்தது.

"அவள் எப்படிப்பட்டவள்?"

நான் சற்று தயங்கினேன். ஒரு அதிர்ச்சியூட்டும் உண்மையைச் சொல்லப்போகிறேன் என்பது எனக்குத் தெரியும்.

"அங்கே எந்தப் பெண்ணும் இல்லை."

கர்னல் மேக்ஆண்ட்ரூவும் அவரது மனைவியும் நம்பமுடியாத தன்மையை வெளிப்படுத்தினர்; திருமதி ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் சட்டென்று எழுந்து நின்றார்.

"அவளை நீ ஒருபோதும் பார்க்கவே இல்லையா என்று கேட்கிறாயா?"

"பார்ப்பதற்கு அங்கே யாரும் இல்லை. அவர் முற்றிலும் தனியாக இருக்கிறார்."

"அது அபத்தமானது," என்று திருமதி மேக்ஆண்ட்ரூ கூச்சலிட்டார்.

"நானே நேரில் சென்றிருக்க வேண்டும் என்று எனக்குத் தெரியும்," என்று கர்னல் கூறினார். "நான் சென்றிருந்தால் அவளை மிக விரைவாகக் கண்டுபிடித்து வெளியேற்றியிருப்பேன் என்று உறுதியாகச் சொல்லலாம்."

"நீங்கள் சென்றிருக்க வேண்டும் என்று நானும் விரும்புகிறேன்," என்று நான் சற்று காட்டமாகப் பதிலளித்தேன். "உங்கள் அனுமானங்கள் அனைத்தும் தவறானவை என்பதை நீங்கள் உணர்ந்திருப்பீர்கள். அவர் ஒரு ஆடம்பரமான ஹோட்டலில் தங்கவில்லை; மிகவும் மோசமான நிலையில் ஒரு சிறிய அறையில் வசித்து வருகிறார். அவர் வீட்டை விட்டு வெளியேறியது ஒரு காதல் உறவுக்காகவோ அல்லது சுகபோக வாழ்க்கைக்காகவோ அல்ல; அவரிடம் பணம் ஏதுமில்லை."

"நமக்குத் தெரியாத ஏதோ ஒரு செயலைச் செய்துவிட்டு, போலீசுக்குப் பயந்து அவர் தலைமறைவாக இருக்கிறாரோ என்று நினைக்கிறீர்களா?"

இந்தக் கருத்து அவர்கள் அனைவரின் மனதிலும் ஒரு நம்பிக்கையை ஏற்படுத்தியது, ஆனால் நான் அதை ஏற்கவில்லை.

"அப்படி ஒரு நிலை இருந்திருந்தால், தன் முகவரியை அந்தப் பெண்ணிடம் கொடுக்கும் அளவுக்கு அவர் முட்டாளாக இருந்திருக்க மாட்டார்," என்று நான் சற்று காட்டமாகவே கூறினேன். "எது எப்படியோ, ஒரு விஷயத்தில் நான் உறுதியாக இருக்கிறேன்: அவர் யாருடனும் ஓடிப்போகவில்லை. அவர் காதலில் விழவில்லை; அத்தகைய எண்ணம் துளியும் அவரிடம் இல்லை."

என் வார்த்தைகளை அவர்கள் சிந்தித்துப் பார்த்தபோது ஒரு நிசப்தம் நிலவியது.

"சரி, நீங்கள் சொல்வது உண்மையானால்," என்று கடைசியாக திருமதி. மெக்ஆண்ட்ரூ கூறினார், "நிலைமை நான் நினைத்தது போல அவ்வளவு மோசமாக இல்லை."

திருமதி. ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் அவரை ஒருமுறை பார்த்தார், ஆனால் எதுவும் பேசவில்லை.

அவர் முகம் இப்போது மிகவும் வெளிறிப்போயிருந்தது; அவரது அழகான நெற்றிப்பகுதி கவலையாலும் சிந்தனையாலும் இருண்டு போயிருந்தது. அவரது முகபாவனையை என்னால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. திருமதி. மெக்ஆண்ட்ரூ தொடர்ந்து பேசினார்:

"இது வெறும் ஒரு தற்காலிகமான மனமாற்றம் அல்லது খেয়াল என்றால், அவர் அதிலிருந்து மீண்டு வந்துவிடுவார்."

"ஏன் நீங்கள் அவரிடம் செல்லக்கூடாது, ஏமி?" என்று கர்னல் ஒரு யோசனையை முன்வைத்தார். "பாரிஸில் அவருடன் ஒரு வருடம் வசிப்பதில் என்ன தடை இருக்கப்போகிறது? நாங்கள் பார்த்துக்கொள்கிறோம்..." 
"...குழந்தைகளுக்காகச் சொல்கிறேன். அவர் ஒருவித சலிப்புக்கு ஆளாகியிருந்தார் என்றுதான் எனக்குத் தோன்றுகிறது. எப்போது வேண்டுமானாலும் அவர் லண்டனுக்குத் திரும்பி வரத் தயாராகிவிடுவார்; அதனால் பெரிய பாதிப்பு ஏதும் ஏற்படப்போவதில்லை."

"நான் அப்படிச் செய்யமாட்டேன்," என்றார் திருமதி மெக்ஆண்ட்ரூ. "அவருக்குத் தேவையான சுதந்திரத்தை முழுமையாகக் கொடுத்துவிடுவேன். அவமானப்பட்டுத் தலைகுனிந்த நிலையில் அவர் திரும்பி வந்து, மீண்டும் நிம்மதியாகக் குடியேறிவிடுவார்." திருமதி மெக்ஆண்ட்ரூ தன் சகோதரியை நிதானமாகப் பார்த்தார். "சில சமயங்களில் அவரிடம் நடந்துகொள்வதில் நீங்கள் அவ்வளவு புத்திசாலித்தனமாக இருந்திருக்கமாட்டீர்கள் என்று நினைக்கிறேன். ஆண்கள் விசித்திரமானவர்கள்; அவர்களை எப்படிக் கையாள்வது என்று தெரிந்திருக்க வேண்டும்."

தம்மை நேசிக்கும் பெண்ணை விட்டுச் செல்லும் ஆண் எப்போதும் ஒரு முரடன் என்றாலும், அப்படிச் செல்லும்போது அந்தப் பெண்ணுக்கும் அதில் பெரும் பங்கு உண்டு என்ற பொதுவான கருத்தைக் கொண்டிருந்தார் திருமதி மெக்ஆண்ட்ரூ. 'இதயத்திற்கு அதற்கே உரிய காரணங்கள் உண்டு; அவற்றை அறிவு அறிவதில்லை' (Le cœur a ses raisons que la raison ne connait pas).

திருமதி ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் மெதுவாக எங்கள் ஒவ்வொருவரையும் பார்த்தார்.

"அவர் ஒருபோதும் திரும்பி வரமாட்டார்," என்றார் அவர்.

"அன்பே, நாம் இப்போது கேட்டதை நினைவில் கொள். வசதியான வாழ்க்கைக்கும், தன்னை கவனித்துக்கொள்ள ஒரு ஆள் இருப்பதற்கும் அவர் பழகியவர். ஒரு சாதாரணமான ஹோட்டலில் உள்ள சாதாரணமான அறையில் தங்குவதில் அவருக்கு எவ்வளவு சீக்கிரம் சலிப்பு ஏற்படும் என்று நினைக்கிறாய்? அதோடு, அவரிடம் பணம் எதுவும் இல்லை. அவர் திரும்பித்தான் ஆகவேண்டும்."

"அவர் ஏதோ ஒரு பெண்ணுடன் ஓடிப்போயிருப்பார் என்று நினைத்தவரை, ஒரு வாய்ப்பு இருப்பதாகவே கருதினேன். அத்தகைய உறவுகள் ஒருபோதும் நிலைப்பதில்லை என்றே நான் நம்புகிறேன். மூன்று மாதங்களிலேயே அந்தப் பெண்ணைப் பார்த்து அவருக்குக் கடும் வெறுப்பு ஏற்பட்டிருக்கும். ஆனால், காதலின் காரணமாக அவர் போகவில்லை என்றால், அவ்வளவுதான் - எல்லாம் முடிந்துவிட்டது."

"ஓ, அது மிகவும் நுட்பமான ஒரு கருத்து என்று நினைக்கிறேன்," என்றார் கர்னல்; தனது பணிக்கு முற்றிலும் அந்நியமான அந்தப் பண்பின் மீது தனக்கிருந்த ஏளனம் முழுவதையும் அந்த வார்த்தையில் வெளிப்படுத்தினார் அவர். "அதை நம்பிவிடாதீர்கள்." "அவன் திரும்பி வருவான்; டோரதி சொல்வது போல, ஒரு சிறிய சாகசத்தில் ஈடுபட்டதால் அவனுக்கு எந்தப் பாதிப்பும் ஏற்படாது என்றே நான் கருதுகிறேன்."

"ஆனால் அவன் திரும்பி வருவது எனக்கு விருப்பமில்லை," என்று அவள் கூறினாள்.

"ஏமி!"

திருமதி ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்டைப் கோபம் ஆட்கொண்டிருந்தது; அவளது முகத்தின் வெளிறிய நிறம், திடீரெனத் தோன்றிய ஒரு குளிர்ந்த கோபத்தின் வெளிப்பாடாக இருந்தது. அவள் இப்போது மூச்சு வாங்கியபடியே வேகமாகப் பேசினாள்.

"அவன் தீவிரமாகக் காதலித்து ஒரு பெண்ணுடன் ஓடிப்போயிருந்தால், நான் அதை மன்னித்திருப்பேன். அது இயல்பான ஒன்று என்று நினைத்திருப்பேன். அவனை நான் உண்மையில் குறை சொல்லியிருக்க மாட்டேன். யாரோ ஒருவளால் அவன் வழிதவறிச் சென்றுவிட்டான் என்றுதான் நினைத்திருப்பேன். ஆண்கள் பலவீனமானவர்கள், பெண்கள் அறநெறியற்றவர்கள். ஆனால் இது வேறு விஷயம். அவனை நான் வெறுக்கிறேன். இனி அவனை ஒருபோதும் மன்னிக்க மாட்டேன்."

கர்னல் மெக்ஆண்ட்ரூவும் அவரது மனைவியும் அவளிடம் ஒரே நேரத்தில் பேசத் தொடங்கினர். அவர்கள் திகைப்படைந்தனர். அவளுக்குப் பைத்தியம் பிடித்துவிட்டதாக அவர்கள் கூறினர். அவர்களால் நிலைமையைப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. திருமதி ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் விரக்தியுடன் என் பக்கம் திரும்பினாள்.

"உங்களுக்குப் புரியவில்லையா?" என்று அவள் கத்தினாள்.

"எனக்குச் சரியாகப் புரியவில்லை. ஒரு பெண்ணுக்காக அவன் உன்னை விட்டுச் சென்றிருந்தால் மன்னித்திருப்பாய், ஆனால் ஒரு கொள்கைக்காக விட்டுச் சென்றால் மன்னிக்க மாட்டாய் என்று சொல்கிறாயா? ஒரு பெண்ணை எதிர்த்துப் போட்டியிட முடியும் என்று நினைக்கிறாய், ஆனால் அந்தக் கொள்கைக்கு எதிராக நீ நிர்க்கதியாய் நிற்கிறாய் என்று கருதுகிறாயா?"

திருமதி ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் என்னை ஒருவிதப் பார்வையுடன் பார்த்தாள்; அதில் பெரிய நட்புணர்வு ஏதும் இல்லை, ஆனால் அவள் பதில் எதுவும் சொல்லவில்லை. ஒருவேளை நான் அவளது மனதின் ஆழமான உண்மையைச் சுட்டிக்காட்டியிருக்கலாம். அவள் தாழ்ந்த, நடுங்கும் குரலில் தொடர்ந்து பேசினாள்:

"அவனை நான் வெறுப்பது போல வேறு யாரையும் வெறுக்க முடியும் என்று எனக்குத் தெரியாது. ஒரு விஷயம் தெரியுமா? அந்த விஷயம் எவ்வளவு காலம் நீடித்தாலும், இறுதியில் அவனுக்கு நான்தான் தேவைப்படுவேன் என்று நினைத்து என்னை நானே தேற்றிக்கொண்டிருந்தேன். அவன் சாகும் தருவாயில் என்னை அழைப்பான் என்றும், நான் செல்லத் தயாராக இருந்தேன் என்றும் எனக்குத் தெரியும்; ஒரு தாயைப் போல அவனை நான் கவனித்துக்கொண்டிருப்பேன். கடைசியாக, 'பரவாயில்லை, நான் எப்போதும் உன்னை நேசித்தேன், எல்லாவற்றையும் மன்னிக்கிறேன்' என்று அவனிடம் சொல்லியிருப்பேன்."

தாங்கள் நேசிப்பவர்களின் மரணப் படுக்கையில் கண்ணியமாகவும் சிறப்பாகவும் நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்று பெண்கள் கொண்டிருக்கும் தீவிரமான விருப்பம் எனக்கு எப்போதும் ஒருவிதச் சங்கடத்தையே அளித்துள்ளது. சில சமயங்களில், ஒரு உணர்ச்சிகரமான காட்சியை நிகழ்த்துவதற்கான வாய்ப்பைத் தள்ளிப்போடும் அந்த நீண்ட ஆயுளைக் கூட அவர்கள் வெறுப்பதாகத் தோன்றும்.

"ஆனால் இப்போது... இப்போது எல்லாம் முடிந்துவிட்டது." "அவர் எனக்கு ஒரு அந்நியரைப் போலத்தான்; அவரைப் பற்றி எனக்கு எந்த உணர்வும் இல்லை. அவர் நண்பர்கள் யாருமின்றி, வறுமையிலும் பசியிலும் வாடித் துயரத்துடன் இறக்க வேண்டும் என்று நான் விரும்புகிறேன். ஏதேனும் ஒரு அருவருப்பான நோயால் பீடிக்கப்பட்டு அவர் அழுகிச் சாக வேண்டும். அவருடனான என் உறவு முடிந்துவிட்டது."

அப்போது ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் (Strickland) கூறியிருந்த விஷயத்தைச் சொல்வது பொருத்தமாக இருக்கும் என்று நினைத்தேன்.

"நீங்கள் அவரை விவாகரத்து செய்ய விரும்பினால், அதற்கான நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ள அவர் முழு மனதுடன் தயாராக இருக்கிறார்."

"நான் ஏன் அவருக்கு அந்தச் சுதந்திரத்தை அளிக்க வேண்டும்?"

"அவருக்கு அது வேண்டும் என்று நான் நினைக்கவில்லை. அது உங்களுக்கு வசதியாக இருக்கும் என்றுதான் அவர் நினைத்தார்."

திருமதி ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்ட் பொறுமையின்மையுடன் தன் தோள்களைக் குலுக்கினார். அவர் மீது எனக்குச் சற்று ஏமாற்றம் ஏற்பட்டது என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். மனிதர்கள் ஒரே சீரான குணநலன்களைக் கொண்டிருப்பார்கள் என்று நான் அப்போது நம்பியிருந்தேன்; ஆனால், அவ்வளவு கவரும் தன்மையுள்ள ஒரு பெண்ணிடம் இவ்வளவு வன்மம் இருப்பதைக் கண்டு நான் வருத்தமடைந்தேன். ஒரு மனிதனை உருவாக்கும் குணங்கள் எவ்வளவு முரண்பட்டவையாகவும் பலதரப்பட்டவையாகவும் இருக்கும் என்பதை நான் அப்போது உணர்ந்திருக்கவில்லை. அற்பத்தன்மையும் உன்னதமும், தீய எண்ணமும் பெருந்தன்மையும், வெறுப்பும் அன்பும் ஒரே மனித இதயத்தில் அருகருகே இருக்க முடியும் என்பதை இப்போது நான் நன்கு அறிவேன்.

திருமதி ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்டைத் தற்போது வாட்டிக்கொண்டிருக்கும் அந்தத் தீவிரமான அவமான உணர்வைத் தணிக்க ஏதேனும் சொல்ல முடியுமா என்று நான் யோசித்தேன். முயற்சி செய்து பார்க்கலாம் என்று நினைத்தேன்.

"உங்கள் கணவர் தனது செயல்களுக்கு முழுமையாகப் பொறுப்பானவர் தானா என்பதில் எனக்குச் சந்தேகம் இருக்கிறது. அவர் இயல்பான நிலையில் இல்லை என்றே தோன்றுகிறது. ஏதோ ஒரு சக்தி அவரைத் தன் நோக்கங்களுக்காகப் பயன்படுத்திக்கொள்வது போலவும், அந்தச் சக்தியின் பிடியில் சிலந்தி வலையில் சிக்கிய ஈயைப் போல அவர் நிராதரவாக இருப்பதையும் நான் உணர்கிறேன். யாரோ அவர் மீது ஒரு மந்திரத்தை ஏவியது போல இருக்கிறது. ஒரு மனிதருக்குள் வேறொரு ஆளுமை புகுந்து பழைய ஆளுமையை வெளியேற்றிவிடும் விசித்திரமான கதைகள் சில சமயங்களில் கேட்கக் கிடைக்குமே, அவைதான் எனக்கு நினைவுக்கு வருகின்றன. ஆன்மா உடலில் நிலையற்றதாகவே வாழ்கிறது; அது மர்மமான மாற்றங்களுக்கு உட்படக்கூடியது. பழைய காலத்தில் சார்லஸ் ஸ்ட்ரிக்ட்லேண்டிற்குள் ஏதோ ஒரு சக்தி..."
"திருமதி. மெக்ஆண்ட்ரூ தனது கவுனின் மடிப்பைச் சரிசெய்துகொண்டார், மேலும் தங்க வளையல்கள் அவரது மணிக்கட்டுகளில் இருந்து கீழே விழுந்தன.

"இவையெல்லாம் எனக்கு மிகவும் நம்பமுடியாததாகத் தோன்றுகிறது," என்று அவர் கடுமையாகக் கூறினார். "ஒருவேளை ஏமி தன் கணவனைச் சற்று அதிகமாகவே சாதாரணமாக எடுத்துக்கொண்டாள் என்பதை நான் மறுக்கவில்லை. அவள் தன் சொந்தக் காரியங்களில் அவ்வளவு மும்முரமாக இருந்திருக்காவிட்டால், ஏதோ சரியில்லை என்று அவள் சந்தேகித்திருக்க மாட்டாள் என்பதை என்னால் நம்ப முடியவில்லை." அலெக் ஒரு வருடத்திற்கும் மேலாக மனதில் வைத்திருக்கும் ஒரு விஷயத்தைப் பற்றி எனக்கு ஒரு கூர்மையான யூகம் இல்லாமல் இருக்க முடியாது என்று நான் நினைக்கிறேன்."

கர்னல் வெறுமையாக வெறித்துப் பார்த்தார், அவர் பார்ப்பதற்குத் தோற்றமளிப்பது போல், யாராவது அவ்வளவு கபடமற்றவராக இருக்க முடியுமா என்று நான் வியந்தேன்.

"ஆனால் சார்லஸ் ஸ்ட்ரிக்லேண்ட் ஒரு இதயமற்ற மிருகம் என்ற உண்மையை அது மாற்றிவிடாது." அவள் என்னைக் கடுமையாகப் பார்த்தாள். "அவர் ஏன் தன் மனைவியை விட்டுப் பிரிந்தார் என்று என்னால் சொல்ல முடியும்—முழுக்க முழுக்க சுயநலத்தால், வேறு எந்தக் காரணமும் இல்லாமல்."

"அது நிச்சயமாக மிக எளிமையான விளக்கம்தான்," என்றேன் நான். ஆனால் அது எதையும் விளக்கவில்லை என்றே நான் நினைத்தேன். களைப்பாக இருப்பதாகச் சொல்லி நான் கிளம்ப எழுந்தபோது, ​​திருமதி ஸ்ட்ரிக்லேண்ட் என்னைத் தடுக்க எந்த முயற்சியும் செய்யவில்லை.