Peterburg by Bely, Andrey --- 5, 6, 7, 8 Tr. from German by Google

 ஐந்தாம் அத்தியாயம்
எஜமான்

நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் வழி நெடுகிலும் மௌனமாகவே இருந்தார்.

பீட்டர்ஸ்பர்க்கின் அழுக்கு தெருச் சாக்கடைகளில் சலசலத்தது; தன் கைவிளக்குகளின் ஒளிக்கற்றைகளால் தடவியபடி, ஒரு வண்டி பனிமூட்டத்திற்குள் விரைந்து சென்றது...

வழி நெடுகிலும், தனக்குப் பின்னால் விரைந்து சென்ற காலணிகளின் ஊடுருவும் சலசலப்பு சத்தத்தை அவர் கேட்டார்; இரண்டு சிவந்த சிறிய கண்கள் தன் முதுகில் நிலைத்திருப்பதை அவர் உணர்ந்தார்—அங்கே வேலியருகே—அங்கே சந்தில்—தன்னுடன் ஒட்டிக்கொண்டிருந்த அந்த இறுக்கமான தொப்பிக்குச் சொந்தமான கண்கள் அவை.

நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் திரும்பி எஜமானின் முகத்தை நேராகப் பார்த்தார்; அந்த முகம் எதையும் வெளிப்படுத்தவில்லை: ஒரு இறுக்கமான தொப்பி, ஒரு கைத்தடி, ஒரு கோட், ஒரு சிறிய மீசை, மற்றும் ஒரு மூக்கு.

"யாருக்கு இந்த மரியாதையை நான் தருகிறேன்?"

"பாவெல் யாகோவ்லெவிச் மோர்கோவினுக்கு."

பீட்டர்ஸ்பர்க்கின் ஈரப்பதம் அவரது தோலுக்குள் ஊடுருவியது; பீட்டர்ஸ்பர்க்கின் அழுக்கு தெருச் சாக்கடைகளில் சலசலத்தது; உறைபனி போன்ற, ஊடுருவும் ஒரு ஈரப்பதம் அவரது கோட்டை நனைத்தது.

அந்த இறுக்கமான தொப்பியின் நிழல் ஒரு கணம் சுவரோரமாக நீண்டு, அடுத்த கணமே மீண்டும் சுருங்கியது; மீண்டும், அப்லூகோவின் முதுகுக்குப் பின்னாலிருந்து ஒரு தெளிவான குரல் ஒலித்தது:

"வெறும் நளினத்திற்காகவே நீ இந்த அலட்சியமான தொனியைப் பயன்படுத்தத் துணிந்திருக்கிறாய் என்று நான் பந்தயம் கட்டுகிறேன்..."

"கேளுங்கள்," அந்த இறுக்கமான தொப்பிக்கு பதிலளிக்க நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச் முயன்றார், "வெளிப்படையாகச் சொல்வதானால், நான் முற்றிலும் திகைத்துப்போனேன்; வெளிப்படையாகச் சொல்வதானால்..."

அதோ—அதோ முதல் பிரகாசமான ஆப்பிள் மின்னியது; பிறகு இரண்டாவது; மேலும் அப்பால், மூன்றாவது; இந்த மின்சார ஆப்பிள்களின் வரிசை நெவ்ஸ்கி ப்ராஸ்பெக்ட்டைக் குறித்தது, அங்கு செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கின் நீண்ட இரவு முழுவதும் கட்டிடங்களின் கல் சுவர்கள் மின்சார ஒளியில் நனைந்து நின்றன, மேலும் சிறிய, பிரகாசமாக ஒளிரும் உணவகங்கள் தங்கள் விளம்பரப் பலகைகளின் கண்ணைப் பறிக்கும் சிவப்பு நிறத்துடன் இருளை வெறித்துப் பார்த்தன—அவற்றிற்கு முன்னால், இறகுகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட பெண்கள் மேலும் கீழுமாக உலா வந்தனர், தங்கள் உதடுகளில் பூசப்பட்ட கார்மைன் சிவப்பை தங்கள் இறகுப் போர்வைகளுக்குள் புதைத்தனர்; உயரமான தொப்பிகள், கூர்முனைத் தொப்பிகள், ரஷ்ய அங்கிகள், மற்றும் நேர்த்தியான குளிர்கால மேலங்கிகளுடன் அவர்கள் அங்கே உலாவினர்; அந்த மங்கலான, பிரகாசமான ஒளிக் குழப்பத்தின் நடுவே—நரகத்தைப் போலவே, பரிதாபகரமான பின்லாந்து சதுப்பு நிலங்களிலிருந்து ரஷ்யாவின் பரந்து விரிந்த நிலப்பரப்பை நோக்கித் திரும்பியிருந்த அந்தப் பிளந்த, ஒளிரும் வாய்.

நிகோலாய் அப்போலோனோவிச், சுவரில் பதிந்திருந்த அந்த இறுக்கமான தொப்பியின் நிழலின் மீது—அந்த முடிவில்லாத இருண்ட நிழலின் மீது—தன் பார்வையை நிலைநிறுத்தியிருந்தார்; அது தெளிவாக இருந்தது: அந்த மர்மமான பாவெல் யாகோவ்லேவிச்சுடனான அவனது சந்திப்பைச் சூழ்ந்திருந்த விசித்திரமான சூழல்கள், தனது சொந்த கண்ணியத்திற்குப் பங்கம் வராத வகையில்—அந்தச் சந்தில் இருந்த வேலிக்கு அருகிலேயே—அப்போதே அந்தப் பழக்கத்தைத் துண்டித்துக்கொள்ள விடாமல் அவனைத் தடுத்திருந்தன. இப்போது, ​​அந்தப் பாவெல் யாகோவ்லேவிச்சுக்கு அவனைப் பற்றிச் சரியாக என்ன தெரியும் என்பதையும், அவனுக்கும் அவனது தந்தைக்கும் இடையே என்ன நிகழ்ந்தது என்பதையும் கண்டறிய, அவன் மிகுந்த முன்னெச்சரிக்கையுடன் செயல்பட வேண்டியிருந்தது; இக்காரணத்தினாலேயே, அங்கிருந்து விடைபெற்றுச் செல்ல அவன் தயங்கினான்.

அவர்கள் பாலத்தைக் கடந்து சென்றனர்.

அவர்களுக்கு முன்னால் இருவர் நடந்து சென்றுகொண்டிருந்தனர்: ஒருவன் நாற்பத்தைந்து வயது மதிக்கத்தக்க மாலுமி—கருப்பு நிறத் தோல் ஆடை அணிந்திருந்தான்; காதுகளை மூடும் மடிப்புகள்கொண்ட தொப்பியைச் சூடியிருந்தான்; சவரம் செய்ததால் அவனது கன்னங்கள் நீல நிறத்தில் மின்னின; மேலும், வெள்ளை இழைகள் ஊடுருவிய, கண்ணைப் பறிக்கும் செம்பட்டை நிறத் தாடியை அவன் கொண்டிருந்தான். அவனது துணையோ, உயரமான காலணிகள் அணிந்த ஒரு பிரம்மாண்டமான உருவம்—அடர் பச்சை நிறத் துணித் தொப்பியைச் சூடியிருந்தான்; கருமையான தலைமுடியும் புருவங்களும், சிறிய மீசையும் கொண்ட அவன், அவனுக்கு இணையாக கம்பீரமாக நடந்து சென்றான். அவ்விருவரும் நிகோலாய் அப்பொல்லோனோவிச்சுக்கு ஏதோ ஒன்றை நினைவூட்டினர்; மேலும், அவ்விருவரும் திறந்திருந்த வாசல் வழியாக, மின்னும் பெயர் பலகையைக் கொண்ட அந்தச் சிறிய உணவகத்திற்குள் நுழைந்தனர்.

பாவெல் யாகோவ்லேவிச், அப்லேயுகோவ்வின் மேலங்கியைப் பற்றிக்கொண்டான்:

"இந்த வழியாக வாருங்கள், நிகோலாய் அப்பொல்லோனோவிச்—உணவகத்திற்குள்! அதோ பாருங்கள்—இந்த இடம் நமக்கு மிகச் சரியாகப் பொருந்தும்!..."

"ஆனால்—நீங்கள் அனுமதித்தால்..."

வேறு வழியேதும் இருக்கவில்லை: நிகோலாய் அப்பொல்லோனோவிச், மற்றவர் கவனிக்க முடியாத வகையில் தன் தோள்களைச் சற்றே குலுக்கிக்கொண்டான்; பின்னர், லேசான அருவருப்புடன் முகத்தைச் சுளித்தவாறே, கதவைத் திறந்தான்...

"இது ஒரு அரிய—உண்மையிலேயே மிக அரிய—வாய்ப்பு..." திரு. மோர்கோவின் தன் விரல்களைச் சொடுக்கிச் சொன்னார். "நான் உங்களிடம் மிகவும் வெளிப்படையாகவே சொல்கிறேன்: உங்களைப் போன்ற திறமைகள் வாய்ந்த ஒரு இளைஞனை... நழுவிப்போக விடுவதா?! அவனைப் புறக்கணிப்பதா?!..."

இங்கே, இந்த அறைக்குள் இருந்துகொண்டே, செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க் நகரின் தெருக்கள் அவனது உடலில் ஒரு கூர்மையான, காய்ச்சல் போன்ற நடுக்கத்தை—எண்ணற்ற சிவப்பு நிற எறும்புகள் ஊர்வது போன்ற உணர்வை—ஏற்படுத்தின.

"எல்லோருக்கும் என்னைத் தெரியும் அல்லவா... அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்—உங்கள் தந்தை—ஷிஷிகானோவ், பெப்போவிச்..."

ஆனால் அவர்களுக்குச் சுற்றிலும், பல குரல்கள் உரக்க ஒலித்தன:

"நீ யார், நரகமே?"

"யார்? ... இவான்! ..."

"இவான் இவனோவிச்! ..."

"எப்பேர்ப்பட்ட பன்றி நீ, இவான் இவனோவிச்—முழுக்க முழுக்க ஒரு பன்றி!"

ஓர் மூலையில், அடர்த்தியான புகை மண்டலம் மேலெழுந்து பரவியது; மற்றொரு இடத்தில், பத்து பித்தளைக் கொம்புகள் காதைப் பிளக்கும் இசையை புகை சூழ்ந்த காற்றில் ஊதுவது போல, ஆர்கெஸ்ட்ரியன் திடீரென கர்ஜித்து உயிர்பெற்றது. வணிகர் இவான் இவனோவிச் இவனோவ்—தன் கையில் ஒரு பச்சை நிற பாட்டிலை உயர்த்திப் பிடித்தபடி—தன் தோழியுடன் ஆர்கெஸ்ட்ரியனுக்கு முன்னால் நடனமாடத் தயாரானார்; அவளது மேலாடை முற்றிலும் கலைந்து கிடந்தது.

நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் வியப்புடன் சுற்றிலும் பார்த்தார்: இத்தனை பேரில், இப்படிப்பட்ட சாத்தியமில்லாத ஒரு கூட்டத்தில்—இப்படிப்பட்ட சாத்தியமில்லாத ஒரு இடத்தில்—தன்னால் எப்படி தடுமாறி விழ முடிந்தது...? "ஹா—ஹா—ஹா—ஹா—ஹா—ஹா!" என்று அந்த குடிகாரக் கூட்டம் அமர்ந்திருந்த மூலையிலிருந்து முழங்கியது. விரக்தியுடனும், வேதனையுடனும்—ஒரு எரிமலைக்குள் நிலத்தடி அரக்கர்கள் வெடிப்பதைப் போல—அது பெருகி, பரவி, அந்தப் பொன்னிறக் கொம்புகளின் வழியே அழுதது: சில சமயம் பொங்கிப் பெருகி, சில சமயம் காஸ்டனெட்களின் சத்தத்துடன்—அந்தப் பழைய...அந்தப் பழைய பாடல்:

“அமைதி கொள்வீர், ஓ எரியும் உணர்வுகளே,

துயில்கொள்வீர், ஓ நம்பிக்கையற்ற இதயமே...”

"ஒரு சிறிய குவளை வோட்கா!"

"ஒப்புக்கொள்... ஹே: இரண்டு சிறிய குவளை வோட்கா!—ஒப்புக்கொள்..." என்று பாவெல் யாகோவ்லேவிச் மோர்கோவின் கூச்சலிட்டார். "நான் உனக்கு ஒரு புதிராக இருக்கிறேன் என்று பந்தயம் கட்டுகிறேன்—தற்போது நீ வீணாகத் உன் மூளையைக் கசக்கி யோசித்துக் கொண்டிருக்கும் ஒரு புதிர் அது..."

அங்கே—அங்கே ஒரு சிறிய மேசை நின்றிருந்தது; அந்தச் சிறிய மேசைக்கு முன்னால் அமர்ந்து, தன் குவளையின் மீது குனிந்தவாறு, சுமார் நாற்பத்தைந்து வயது மதிக்கத்தக்க ஒரு மாலுமி அமர்ந்திருந்தான்; கருப்பு நிறத் தோல் ஆடை அணிந்திருந்த அவனது முகம், ஒரு நீலநிறப் பூச்சுடன் மின்னிக்கொண்டிருந்தது.

அந்த மாலுமிக்கு அருகில், கல்லால் செதுக்கப்பட்டது போல—மிகவும் கனத்த நிலையில் குனிந்தவாறு—அந்த 'ராட்சதன்' (Giant) அமர்ந்திருந்தான்.

அந்த ராட்சதன்—கருமையான புருவங்களையும் கருமையான தலைமுடியையும் கொண்டவன்—ஒரு புதிரான புன்னகையுடன் சிரித்துவிட்டு, நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச்சின் மீது ஒரு பக்கவாட்டுப் பார்வையை வீசினான்.

"சரி, என் இளம் நண்பனே?"

"நீ எதைச் சொல்கிறாய்?"

"தெருவில் நான் நடந்துகொண்ட விதம் குறித்து நீ என்ன சொல்ல விரும்புகிறாய்?"

"தெருவில் உன் நடத்தை குறித்து நான் என்ன சொல்வதா? ஓ, விடுங்கள்... எனக்கு உண்மையில் எதுவும் தெரியவில்லை..."

"நாம் இன்னொன்று அருந்துவோமா?"

"ஆம், இன்னொன்று அருந்துவோம்..."

அவனுக்கு முன்னால், அந்த மின்னும் நஞ்சு ஒளிர்ந்துகொண்டிருந்தது; தன் நரம்புகளைச் சமநிலைப்படுத்திக்கொள்ள, அவர்களுக்குப் பரிமாறப்பட்டிருந்த வாடிய காய்கறிகளில் சிறிதளவு எடுத்துத் தன் தட்டில் வைத்துக்கொண்டான்.

அப்படியே அவன் அங்கே நின்றிருந்தான்—குவளை விளிம்பு வரை நிரம்பியிருக்க—அதே வேளையில் பாவெல் யாகோவ்லேவிச், தன் முட்கரண்டியால் வழுக்கும் ஒரு காளானைக் குத்திப் பிடிக்க மும்முரமாக முயன்றுகொண்டிருந்தார்; அந்த வழுக்கும் காளானை இறுதியாகப் பிடித்ததும், அவர் நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச்சின் பக்கம் திரும்பினார் (காய்கறிகளின் இழைகள் இன்னும் அவர் மீசையில் ஒட்டிக்கொண்டிருந்தன)...

"அது பார்ப்பதற்குச் சற்று விசித்திரமாகத் தெரியவில்லையா?"

சரியாக இதே போலவே அவன் முன்னொருமுறை நின்றிருந்தான் (ஏனெனில் இவை அனைத்தும்—முன்னொருமுறை நடந்திருந்தன)...

குவளைகள் ஒன்றுடன் ஒன்று மோதி உரக்க ஒலித்தன; சரியாக இதே விதத்தில்தான் அந்தக் குவளைகள் முன்னரும் மோதியிருந்தன... எங்கே? எப்போது?

நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச் நினைவுகூர முயன்றான். ஆனால் அவனால் நினைவுகூர முடியவில்லை. "அங்கே, வேலிக்கு அருகில்... இல்லை, ஐயா வீட்டு உரிமையாளரே, சார்டின் மீன்கள் வேண்டாம்: அவை ஏதோ ஒரு வகையான மஞ்சள் நிறக் கூழில் நீந்திக்கொண்டிருக்கின்றன."

"உங்களுக்குத் தெரியுமா, பாவெல் யாகோவ்லேவிச், உங்களிடமிருந்து நான் ஒரு விளக்கத்தை எதிர்பார்க்கிறேன்..."

"என் நடத்தை குறித்துத்தானே?" "ஆம், நிச்சயமாக—உங்கள் நடத்தை..."

"நான் அதை விளக்குகிறேன்..."

மீண்டும் ஒருமுறை, அந்தச் சிலிர்க்க வைக்கும் விஷம் மின்னியது; நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் தான் போதைக்கு ஆளாவதை உணர்ந்தார்—அவரைச் சுற்றி அனைத்தும் சுழலத் தொடங்கின. அந்த மதுக்கூடம் அவருக்கு முன்னால் இன்னும் விசித்திரமான மாயக்காட்சியைப் போல மின்னியது; அந்த மாலுமி இன்னும் நீலநிறமாகத் தெரிந்தான், அந்தப் பிரம்மாண்ட மனிதன் இன்னும் பேருருவம் கொண்டவனாகத் தோன்றினான்; அவனது நிழல் சுவர்கள் முழுவதும் பரவி, ஏதோ ஒரு கிரீடத்தைச் சூடியிருப்பதைப் போலக் காட்சியளித்தது.

"சரி, நாம் மூன்றாவது கோப்பையை அருந்தலாமா?"

"ஆம், மூன்றாவது கோப்பையை அருந்துவோம்..."

"அப்படியென்றால், அந்த வேலிக்கு அருகில் நடந்த உரையாடல் குறித்து நீங்கள் கூடுதலாக என்ன சொல்ல விரும்புகிறீர்கள்?"

"அந்த 'டொமினோ' (Domino) பற்றித்தானே?"

"ஏன், ஆம்—இயல்பாகவே..."

வெறுப்பால் நிரம்பிய நிகோலாய் அப்போலோனோவிச், திரு. மோர்கோவினின் அருவருப்பான உதடுகளிலிருந்து விலகிச் செல்ல விரும்பினார்; ஆயினும், அதைச் சகித்துக்கொள்ளுமாறு தன்னைத்தானே வற்புறுத்திக்கொண்டார். அந்த உதடுகளின் ஈரமான ஸ்பரிசத்தைத் தன் உதடுகளில் உணர்ந்ததும், அவர் தன் கண்களை மேற்கூரையை நோக்கி உயர்த்தினார்—தன் உயர்ந்த நெற்றியிலிருந்து வழிந்த ஒரு கற்றை முடியைத் தன் கையால் பின்னுக்குத் தள்ளிக்கொண்டார்—அவரது உதடுகள் ஒரு செயற்கையான புன்னகையாகத் திரிந்தன; அந்தப் புன்னகை, மிகுந்த சிரமத்தின் காரணமாகத் துடித்து நடுங்கியது (மின்சாரக் கம்பியின் முனைகளைத் தொட்டவுடன், சித்திரவதை செய்யப்பட்ட தவளைகளின் சிறிய கால்கள் இயல்புக்கு மாறாகத் துடிப்பது போலவே).

"ஒப்புக்கொள்ளுங்கள்—அது உண்மையிலேயே ஒரு அபத்தமான எண்ணம்: அதாவது *நீங்கள்தான்* அந்த 'டொமினோ'வாக இருக்கக்கூடும் என்பது... ஹீ-ஹீ-ஹீ! யாராவது எப்படித்தான் இப்படி ஒரு யோசனையைக் கற்பனை செய்ய முடியும்—சொல்லுங்கள்? என்னிடம் சொல்லுங்கள்! நான் எனக்குள்ளேயே சொல்லிக்கொண்டேன்: 'ஏய், பாவெல், இது ஏதோ ஒரு விசித்திரமான மனவேடிக்கை மட்டுமே—அதுவும் வேலிக்கு அருகில், ஒரு... சரி, ஒரு *மனித* இயல்புத் தேவையை நிறைவேற்றிக்கொண்டிருக்கும்போது தோன்றிய யோசனை இது...'" "'டொமினோக்கள்' (Dominoes)!... அன்ப நண்பரே, நாம் ஒருவருக்கொருவர் அறிமுகமாகிக்கொள்வதற்கான ஒரு சாக்குப்போக்காக மட்டுமே அது அமைந்தது."

அவர்கள் மதுக்கூடத்தை விட்டு வெளியேறி, மேசைகளுக்கு இடையில் நெருக்கிக்கொண்டு வழி ஏற்படுத்திச் சென்றனர். மீண்டும் ஒருமுறை, அந்த இசைக்கருவி (orchestrion) கர்ஜித்தது; புகை மண்டலத்திற்குள், காதைப் பிளக்கும் ஒலிகளை எழுப்பும் பத்து வெண்கல எக்காளங்கள் ஒரே நேரத்தில் முழங்குவது போல அது ஒலித்தது; அந்த இரைச்சலை ஊடுருவிக்கொண்டு, ஒரு பெரும் கூட்டமாகச் சிறிய மணிகள் குலுங்கி ஒலிக்கும் சத்தம் மேலெழுந்தது.

"பரிமாறுபவரே! ஒரு சுத்தமான மேஜை விரிப்பு வேண்டும்!..."

"மேலும் வோட்கா வேண்டும்..." "இப்போது நாம் டாமினோ விளையாட்டை முடித்துவிட்டோம். இனி, என் அன்பிற்குரிய நண்பரே, நாம் மற்றொரு சிறிய விஷயத்திற்குச் செல்வோம்—அதுவே நம் இருவரையும் பிணைத்து வைத்திருக்கும் விஷயம்..."

இரு மனிதர்களும் தங்கள் முழங்கைகளை அந்தச் சிறிய மேஜையின் மீது ஊன்றிக்கொண்டனர். நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் தனக்குள் ஒருவித மயக்கத்தை உணர்ந்தார் (அது பெரும்பாலும் கடும் களைப்பின் காரணமாகவே இருந்திருக்கக்கூடும்).

"ஆம்—ஆம்—ஆம்: அது ஒரு விசித்திரமான, சுவாரஸ்யமான விஷயம்...
சரி அப்படியென்றால்: எனக்கு 'மடெய்ரா' ஒயின் சேர்த்த வறுத்த சிறுநீரகக் கறியைக் கொண்டு வாருங்கள்; உங்களுக்கோ... வறுத்த சிறுநீரகக் கறியே போதுமா?"

"சரியாகச் சொல்வதானால், அந்த 'விஷயம்' என்பது என்ன?"

"பரிமாறுபவரே, இரண்டு பங்கு வறுத்த சிறுநீரகக் கறி கொண்டு வாருங்கள்... சரி அப்படியென்றால்—நான் உங்களிடம் சொல்லியே ஆகவேண்டும்: நம்மை ஒருவருக்கொருவர் பிணைத்து வைத்திருக்கும் அந்தத் தொடர்புகள்—அந்தப் பிணைப்புகள்—அவை மிகவும் புனிதமானவை..."

"?"

"அவை இரத்த உறவுப் பிணைப்புகள்..."

சரியாக அந்தத் தருணத்தில்தான், வறுத்த சிறுநீரகக் கறி மேஜைக்குக் கொண்டு வரப்பட்டது.

"ஓ, அந்தப் பிணைப்புகளுக்கும்...—உப்பு, மிளகு மற்றும் கடுகு, தயவுசெய்து!—இரத்தம் சிந்துதலுக்கும் ஏதேனும் தொடர்பு இருப்பதாக ஒரு கணம் கூட நினைத்துவிடாதீர்கள்... ஆனால் ஏன் நடுங்குகிறீர்கள், என் அன்பிற்குரிய நண்பரே? அதைப் பாருங்கள்: அவர் முகம் எப்படிச் சிவந்துவிட்டது, எப்படித் தழதழத்துவிட்டது—சரியாக ஒரு இளம் பெண்ணைப் போலவே! உங்களுக்குக் கடுகு வேண்டுமா? இதோ மிளகு."

"நீங்கள் என்ன சொன்னீர்கள்?"

"நான் சொன்னேன்: இதோ மிளகு..."

"அந்த இரத்தத்தைப் பற்றி..."

"ஆ? அந்தப் பிணைப்புகளைப் பற்றியோ?" "இரத்தப் பிணைப்புகள் என்று நான் குறிப்பிடுவது, உறவுமுறைப் பிணைப்புகளையே."

"மன்னிக்கவும், நீங்கள் சொன்னதை நான் முழுமையாகப் புரிந்துகொண்டதாகத் தோன்றவில்லை: உறவுமுறைப் பிணைப்புகள் என்று நீங்கள் எதைக் குறிப்பிடுகிறீர்கள்?"

"ஏன், நான் தான்—நிகோலாய் அப்போலோனோவிச்..."

...ஓவிச்—உன்னுடைய சகோதரன்.”

“என்ன? ஒரு சகோதரனா?”

“நிச்சயமாக, ஒரு மோர்கனாடிக் சகோதரன்; ஏனென்றால், நான் உன் தந்தைக்கும்—இந்த வீட்டில் வசித்த ஒரு தையல்காரிக்கும்—இடையே ஏற்பட்ட ஒரு துரதிர்ஷ்டவசமான காதல் உறவின் விளைவாகப் பிறந்தவன்...”

பைத்தியக்காரத்தனம்!

இதுபோன்ற ஒன்றை அவன் இதற்கு முன்பும் ஒருமுறை அனுபவித்திருக்கிறான்.

“இப்போது, ​​உறவினர்களாக நாம் சந்தித்ததைக் கொண்டாடும் விதமாக, நாம் சிறிது மது அருந்துவோம்.”

வெறிபிடித்த ஆர்கெஸ்ட்ரியனிலிருந்து விரக்தியும் வேதனையும் கலந்த ஒலிகள் முழங்கின; ஒரு சடங்கு முரசைப் போல ஊளையிட்டும் முழங்கியும், அந்த இசைக்குறிப்புகள் திடப்பட்டுப் பரவி, தங்க முலாம் பூசப்பட்ட கொம்புகளிலிருந்து மண்டபம் முழுவதும் புலம்பலாகக் கொட்டின.

“நீ என் தந்தையைப் பற்றிச் சொல்ல வந்தாய்...”

“ஆ-ஆ-ஆ! அந்தத் தோளைப் பார்! அது எப்படித் துடிக்கிறது!” பாவெல் யாகோவ்லெவிச் அவனை இடைமறித்தான். “அது ஏன் துடித்தது என்று உனக்குத் தெரியுமா?”

“ஏன்?”

ஏனென்றால், நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச், என்னைப் போன்ற ஒரு ‘விஷயத்துடன்’ உறவு கொள்வது ஒரு விதத்தில் உங்களைப் புண்படுத்துகிறது... ஆனால் மறுபுறம், நீங்கள் உங்கள் தைரியத்தை ஓரளவு மீட்டெடுத்திருக்கிறீர்கள்.”

“தைரியத்தை மீட்டெடுத்தேனா? நான் ஏன் அதை முதலில் இழந்திருக்க வேண்டும்?”

“ஹா-ஹா-ஹா!”—பாவெல் யாகோவ்லெவிச் அவர் சொல்வதைக் கேட்கவில்லை—“உங்கள் பார்வையில், நீங்கள் தைரியத்தை மீட்டெடுத்திருக்கிறீர்கள், ஏனென்றால்...—இன்னொரு துண்டு வறுத்த இறைச்சியா?”

“நன்றி...”

...“...எனது அத்துமீறிய ஆர்வமும், வேலியருகே நாம் பேசிய உரையாடலும் இப்போது எளிமையான, நேரடியான முறையில் விளக்கப்பட்டுவிட்டன.”

நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச் தன் கண்களைச் சுருக்கிக்கொண்டார், அதே சமயம் அவரது விரல்கள் மேஜையின் மீது தாளமிட்டன.

“ஆனால் இப்போது நான் உங்களுக்கு மகிழ்ச்சியும் சோகமும் கலந்த ஒரு செய்தியைக் கொண்டுவர வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருக்கிறேன்... நீங்கள் என்னை மன்னிக்க வேண்டும்—ஒரு புதிய அறிமுகத்தை ஏற்படுத்திக்கொள்ளும்போது நான் எப்போதும் இப்படித்தான் நடந்துகொள்வேன்.” நான் உங்களுக்குச் சொல்ல வேண்டியதெல்லாம் இதுதான்: நாம் சகோதரர்களாக இருக்கலாம், ஆனால் நாம் வெவ்வேறு பெற்றோர்களுக்குப் பிறந்தவர்கள்...”

“அப்படியானால், எந்த அர்த்தத்தில் நாம் சகோதரர்கள்?”

“நமது கொள்கைகளில்...”

“என் கொள்கைகளைப் பற்றி உங்களுக்கு என்ன தெரியும்?”

“நீங்கள் ஒரு தீவிர பயங்கரவாதி, நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச்.”

“ஹா—ஹா—ஹா!” நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச் தனது பழைய நாற்காலியில் பின்னால் சாய்ந்தார். “ஹா—ஹா—ஹா—ஹா...”

“ஹீ—ஹீ—ஹீ!” என்று மோர்கோவின் எதிரொலித்தார்.

“நான் உங்களுக்கு ஒன்று சொல்கிறேன்”—நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச் மிகவும் தீவிரமானார், பெரும் பிரயத்தனத்துடன் தனது சிரிப்பை அடக்கியது போல் பாசாங்கு செய்தார் (உண்மையில், அவர் செயற்கையாக மட்டுமே சிரித்துக் கொண்டிருந்தார்)—“நீங்கள் தவறாகப் புரிந்துகொண்டிருக்கிறீர்கள், ஏனெனில் பயங்கரவாதம் குறித்த எனது நிலைப்பாடு முற்றிலும் எதிர்மறையானது; ஆனால் அதையெல்லாம் தவிர: எந்த அடிப்படையில் இதை நீங்கள் ஊகிக்கிறீர்கள்?”

“ஆனால் என்னை அனுமதியுங்கள், நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச்! உங்களைப் பற்றிய எல்லா விஷயங்களையும் நான் முழுமையாக அறிந்திருக்கிறேன்: அந்தப் பொட்டலத்தைப் பற்றி, அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் டட்கினைப் பற்றி, சோஃபியா பெட்ரோவ்னாவைப் பற்றி...”

“எனக்கு எல்லாம் தெரியும்—முதலாவதாக, எனது சொந்த ஆர்வத்தினால், இரண்டாவதாக, எனது உத்தியோகபூர்வ கடமை அதை என்னிடம் கோருவதால்...”

“நீங்கள் பணியில் இருக்கிறீர்களா?...”

“ஆம்—காவல்துறையில்...”

“காவல்துறையா?”

“என் அன்புத் தோழரே, மிகவும் அபாயகரமான மற்றும் அதி ரகசியமான ஆவணம் ஒன்று அங்கே மறைந்திருப்பது போல ஏன் உங்கள் மார்பைப் பற்றிக்கொண்டீர்கள்?... ஒரு கண்ணாடி!”

மீளமுடியாமல் இழந்தது

புதியதொரு, குற்றவுணர்வுடன் கூடிய புன்னகையுடன், நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச் தனது பக்கவாட்டுப் பையிலிருந்து ஒரு சிறிய குறிப்பேட்டை வெளியே எடுத்தார்.

"ஆ—ஆ—ஆ—ஆ! தயவுசெய்து அந்தச் சிறிய புத்தகத்தை என்னிடம் தருவீர்களா... நான் படித்துப் பார்ப்பதற்காக..."

நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச் எவ்வித எதிர்ப்பும் காட்டவில்லை; அதே குற்றவுணர்வுப் புன்னகையுடன் அவர் அங்கேயே தொடர்ந்து அமர்ந்திருந்தார்.

பாவெல் யாகோவ்லேவிச் அந்தக் குறிப்பேட்டின் மீது குனிந்தார்; மேஜையின் விளிம்பிற்கு மேலே உயர்ந்திருந்த அவரது தலை, கழுத்துடன் இணைக்கப்பட்டிருப்பதைப் போலன்றி, மாறாக அவரது இரு கைகளுடனேயே இணைக்கப்பட்டிருப்பதைப் போலத் தோன்றியது;
ஒரு கணம், அவர் ஒரு உண்மையான அரக்கனைப் போலக் காட்சியளித்தார்: அந்தத் தருணத்தில், நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச் தன் முன் ஒரு பயங்கரமான தலையைக் கண்டார்—அது சிமிட்டும் சிறிய கண்களையும், நாயின் உரோமத்தைப் போலச் சீவப்பட்ட தலைமுடியையும் கொண்டிருந்தது; அருவருப்பான, சிரிக்கும் முகபாவனையுடன், மஞ்சள் நிறச் தோல் மடிப்புகளால் மூடப்பட்டு, துடித்துக்கொண்டிருந்த தனது பத்து விரல்களை அவர் அந்தப் பக்கங்களின் மீது ஓடவிட்டார்: அவை ஒரு பிரம்மாண்டமான பூச்சியையும், கறகறவென ஒலிக்கும் காகிதத்தின் மீது தன் கால்களைச் சரசரவென ஓடவிடும் பத்துக்கால் சிலந்தியையும் போலக் காட்சியளித்தன.

எனினும், பாவெல் யாகோவ்லேவிச் அப்லேயுகோவை பயமுறுத்துவதை மட்டுமே நோக்கமாகக் கொண்டிருந்தார்; அது ஒரு சிறிய நகைச்சுவையைத் தவிர வேறொன்றும் இல்லை; அதே அருவருப்பான சிரிப்புடன், அவர் அந்தக் குறிப்பேட்டை மேஜையின் குறுக்கே மீண்டும் அப்லேயுகோவை நோக்கி வீசினார்.

"நான் உங்களிடம் கெஞ்சிக் கேட்கிறேன்—சரியாகச் சொல்லப்போனால், இந்த அளவுக்கு அதிகமான பணிவு ஏன்? ... சொல்லப்போனால், உங்களை விசாரணைக்கு உட்படுத்தும் எண்ணம் எனக்குச் சிறிதும் இல்லை... பயப்பட வேண்டாம், என் அன்பிற்குரிய நண்பரே: நான் காவல்துறையைச் சேர்ந்தவன்—கட்சியின் நேரடி ஆணையின் கீழ் செயல்படுபவன்... நீங்கள் இவ்வளவு பதற்றமடைய வேண்டிய அவசியமே உண்மையில் இருக்கவில்லை, நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச்—உண்மையாகவே அந்தத் தேவை இருக்கவில்லை... நான் உண்மையில் ஒரு காவல்துறை அதிகாரியாக இருந்திருந்தால், நீங்கள் நிச்சயமாக இப்போது கைது செய்யப்பட்டிருப்பீர்கள்; ஏனெனில் உங்கள் அந்தச் செய்கை—ம்ம், பாருங்கள், அது மிகவும் கவனிக்கத்தக்கதாக இருந்தது; "...முதலில் நீங்கள் மிகவும் திடுக்கிட்ட முகபாவனையுடன் உங்கள் நெஞ்சைப் பற்றிக்கொண்டீர்கள்—அங்கே ஏதோ ஒரு ஆவணத்தை நீங்கள் வைத்திருப்பதைப் போல... எதிர்காலத்தில் நீங்கள் எப்போதாவது ஒரு உளவாளியைச் சந்திக்க நேர்ந்தால், இந்தச் செய்கையை மீண்டும் செய்யாதீர்கள்; அது உங்களைக் காட்டிக்கொடுத்துவிடும்... ஒப்புக்கொள்கிறீர்களா?... ஆனால் இப்போது, ​​நீங்கள் செய்த மற்றொரு தவறுக்கு உங்கள் கவனத்தை ஈர்க்க என்னை அனுமதியுங்கள்: உங்களுக்குச் சிறிதும் தேவைப்படாத ஒரு தருணத்தில், உங்கள் பையிலிருந்து ஒரு பாதிப்பற்ற சிறிய புத்தகத்தை நீங்கள் வெளியே எடுத்தீர்கள்; வேறொன்றிலிருந்து கவனத்தைத் திசைதிருப்புவதற்காகவே நீங்கள் அந்தப் புத்தகத்தை வெளியே எடுத்தீர்கள்..."

"இந்தத் சித்திரவதையின் அர்த்தம் என்ன?" "நீங்கள் உங்களைப்பற்றிச் சொல்லிக்கொள்வது உண்மையென்றால்—ஏய், பணியாளரே! கணக்குச் சீட்டை எடுத்து வாருங்கள்!—அப்படியென்றால், உங்கள் ஒட்டுமொத்த நடத்தையும், உங்கள் முகத்தில் தெரியும் அந்தச் சீற்றக் கோணல்களும்... உங்கள் தகுதிக்குக் கீழானவை."

இரு மனிதர்களும் எழுந்து நின்றனர்.

சமையலறையிலிருந்து மிதந்து வந்த, துர்நாற்றம் வீசும் வெண்ணிறப் புகை மேகங்களுக்கு நடுவே நிக்கோலாய் அப்பொலோனோவிச் நின்றிருந்தார்—முகம் வெளிறி, சாம்பல் பூசியதுபோல் தோன்றி, கடும் சீற்றத்தில் கொதித்துக்கொண்டிருந்தார்; சற்றும் புன்னகை இன்றி அகல விரிந்திருந்த அவரது சிவந்த வாய், வெளிறிய நிறமும் பனிமூட்டம் போன்ற மென்மையும் கொண்ட அவரது ஆளிநார் நிறக் கூந்தல் கற்றைகளால் சூழப்பட்டிருந்தது. நாய்களால் துரத்தப்பட்டுச் சோர்ந்துபோன ஒரு விலங்கைப் போலவே அவர் காட்சியளித்தார்; பற்களைக் கடித்து உறுமியவாறே, பணியாளரிடம் ஐம்பது கோபெக் நாணயத்தை வீசி எறிந்தபின், அவர் மார்கோவினின் மீது இகழ்ச்சி நிறைந்த ஒரு பார்வையை வீசினார்.

இசைக்கருவியின் ஓசை நின்றிருந்தது; அருகிலிருந்த மேசைகள் எப்போதோ காலியாகிவிட்டிருந்தன; அந்த விசித்திரக் கலப்பின மனிதக் கூட்டம் வாசிலியேவ்ஸ்கி தீவின் தெருக்களுக்குள் கலைந்து சென்றிருந்தது. திடீரென்று, எங்கும் மின்விளக்குகள் அணைந்தன; அந்தச் செத்துப்போன வெறுமைக்குள் ஒரேயொரு மெழுகுவர்த்தியின் செம்மஞ்சள் ஒளி ஊடுருவியது; அந்த மங்கலான இருளில், சுவர்கள் கரைந்து மறைவதுபோல் தோன்றின. ஒரு சிறிய மேசையிலிருந்து, நாற்பத்தைந்து வயது மதிக்கத்தக்க ஒரு கடற்படை வீரர் எழுந்தார்; ஒரு கணநேரம் மட்டும், அவரது கண்கள் பச்சை நிறப் பொறிகளைச் சிதறுவதுபோல் தோன்றின; பின்னர் அவர் இருளுக்குள் மறைந்துபோனார். வார்த்தைகளுக்கு இடையே இடைவெளி விட்டு, பாவெல் யாகோவ்லேவிச் கூறினார்:

"அதை விட்டுவிடுங்கள்; அது உங்களுக்கு எவ்வளவு சங்கடமாக இருக்கிறதோ, அதே அளவு எனக்கும் சங்கடமாகத்தான் இருக்கிறது."

"தோழரே... இந்த ஒளிந்து பிடிக்கும் விளையாட்டு எதற்காக?"

"நான் இங்கே நலம் விசாரிக்க வரவில்லை..."

"நாம் சந்திக்கத் திட்டமிடவில்லையா?..."

"...ஆம், சந்திக்கத்தான்: உங்கள் வாக்குறுதியை நீங்கள் நிறைவேற்ற உத்தேசித்துள்ள அந்த நாளைப் பற்றி விவாதிக்கவே..."

அப்லேவுகின் மீது ஒரு தீவிரமான பார்வையை நிலைநிறுத்தியவாறே, அவர் மிகுந்த கண்ணியத்துடன் மேலும் கூறினார்:

"தோழர் நிக்கோலாய் அப்பொலோனோவிச், கட்சி உங்கள் உடனடிப் பதிலை எதிர்பார்த்துக் காத்திருக்கிறது."

நிக்கோலாய் அப்பொலோனோவிச் மௌனமாகப் படிகளிலிருந்து கீழே இறங்கினார்.

அவருக்குப் பின்னால் உணவகத்தின் கதவு 'படார்' எனச் சாத்தப்பட்டது.

காற்றால் அலைக்கழிக்கப்பட்ட, பல கண்கள் கொண்ட அந்த உயரமான தெருவிளக்குகள், பீட்டர்ஸ்பர்க்கின் நீண்ட இரவை எதிர்கொள்ளத் தங்களைத் தயார்படுத்திக்கொண்டிருந்த நிலையில், விசித்திரமான ஒளி வடிவங்களை வரைந்தவாறு அசைந்தாடின.

"சரி, ஒருவேளை நான் அந்தப் பணியை மறுத்தால் என்ன செய்வது?"

"அப்படியென்றால், நான் உங்களைக் கைது செய்வேன்..."

"நீயா?" "என்னையா கைது செய்யப்போகிறாய்?"

"நான் யார் என்பதை மட்டும் தயவுசெய்து மறந்துவிடாதே..."

"நீ ஒரு சதிகாரன் என்பதையா?"

"நான் ஒரு காவல்துறை அதிகாரி; அந்த அதிகாரத்தின்படி, நான் உன்னைக் கைது செய்வேன்..."

"இதற்கு 'கட்சி' என்ன சொல்லும்?"

"கட்சி எனது நடவடிக்கைகளை முழுமையாக ஆதரிக்கும்."

"ஒருவேளை நான் உன்னைப் பற்றிப் புகார் அளித்தால்?"

"தாராளமாகச் செய்து பார்..."

அந்தப் பிரம்மாண்டமான இரும்புப் பாலத்தின் மீது நின்றுகொண்டு, நிகோலாய் அப்பொலோனோவிச் தன்னைச் சுற்றிலும் நோக்கினார்: யாருமில்லை, எதுவுமில்லை... ஈரம் சொட்டும் பாலத்தின் தடுப்புச் சுவர், கிருமிகள் மலிந்து கிடக்கும் அந்தப் பசுமை கலந்த நீர், 'நேவா' நதியிலிருந்து வீசும் அந்தக் குளிர்ந்த, ஊளையிடும் காற்று; சரியாக இந்த இடத்தில்தான், இரண்டரை மாதங்களுக்கு முன்பு, அவர் அந்தப் பயங்கரமான சபதத்தை மேற்கொண்டிருந்தார். அவர் நேவா நதிக்கரையில் நின்றுகொண்டு, அந்தப் பசுமையான ஆழத்தை நோக்கி ஒரு வெறித்த பார்வையுடன் உற்று நோக்கினார்—இல்லை: அவரது பார்வை கீழ்நோக்கிப் பாய்ந்தது; வெகு கீழே, நதிக்கரைகள் குனிந்து கிடக்கும் திசையை நோக்கி அது சென்றது; பின்னர், விரைவானதும் அதே சமயம் ஒத்திசைவற்றதுமான அடிகளுடன், அவர் அங்கிருந்து நடந்தார். மூடுபனியால் சூழப்பட்ட ஒரு ஒளிரும் திட்டு—ஒருவித பாஸ்பரஸ் ஒளியுடன்—வேகமாகப் பறந்து கடந்து சென்றது......தூரம் நெவா நதியின் குறுக்கே விரிந்து கிடந்தது. நெவாவிற்கு அப்பால், தீவுகளில் அமைந்திருந்த பிரம்மாண்டமான கட்டிடங்கள் இப்போது எழுந்து நின்று, ஒளிரும் கண்களுடன் மூடுபனியை உற்று நோக்கின. வெகு உயரத்தில், ஒரு நிழல் உருவம் தனது பிரம்மாண்டமான, திரண்ட கைகளை வெறித்தனமாக விரித்து அசைத்தது—ஒன்றுக்குப் பின் ஒன்றாக.

துறைமுகம் முற்றிலும் ஆளரவமற்று இருந்தது.

ஒரு விசித்திரமான தீவிரத்துடன், நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச் இப்போது 'வெண்கலக் குதிரைவீரரின்' பிரம்மாண்டமான உருவத்தை உற்று நோக்கினார்.

திடீரென்று மேகங்கள் விலகின; நிலவொளியில், உருகிய செம்பு போல ஒரு பசுமை கலந்த புகைத்திரை அவர்கள் மீது படர்ந்தது... ஒரு கணம், அனைத்தும் தீச்சுவாலைகளில் மூழ்கியது போல் தோன்றியது: நீர், கட்டிடங்களின் கூரைகள், கருங்கல் பாறைகள்; குதிரைவீரரின் முகம் பளிச்சென்று தெரிந்தது, அவரது செம்புத் தழையாலான வெற்றிமாலை ஒளிர்ந்தது; மேலும், ஒரு ஆக்ரோஷமான சைகையுடன், நூற்றுக்கணக்கான *pud* (பட்) எடை கொண்ட தனது கைகளை அவர் நேராக நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச்சை நோக்கி நீட்டினார்.

சிரித்துக்கொண்டே, நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச் அந்த வெண்கலக் குதிரைவீரரிடமிருந்து ஓடினார்:

"ஆம், ஆம், ஆம்..."

"எனக்குத் தெரியும், எனக்குத் தெரியும்..."

"மீட்கவே முடியாதபடி தொலைந்துவிட்டேன்..."

...அவர் உடனடியாக ஏதேனும் செய்ய வேண்டியிருந்தது—ஒரு கணம் கூட வீணாக்காமல்—ஆனால் என்ன செய்வது? இரக்கத்தின் பைத்தியக்காரத்தனத்திற்கு எதிராகப் பலமுறை முழக்கமிட்டவர் அவர் இல்லையா—அவரே இல்லையா? உயர்குடியினர் மீதான—அந்த வயதான பிரபுத்துவக் காதுகள் மீதான, அந்தப் பறவையைப் போன்ற நீண்ட கழுத்துகள் மீதான—தனது வெறுப்பைப் பற்றிப் பேசியவர் அவர் இல்லையா?

இறுதியில், தாமதமாக வந்த ஒரு குதிரை வண்டியை அவர் கண்டடைந்தார்; நான்கு அடுக்குக் கட்டிடங்கள் நகரத் தொடங்கின—இப்போது ஒரு மங்கலான பிம்பமாக அவரைத் தாண்டி விரைந்து சென்றன.

அட்மிரால்டி கட்டிடம் தனது எட்டுத் தூண்கள் கொண்ட மூலையை முன்னால் நீட்டியது; அது ஒரு கணம் இளஞ்சிவப்பு நிறத்தில் மின்னியது, பின்னர் மறைந்துபோனது; கருப்பு-வெள்ளை கோடுகள் கொண்ட ஒரு சிறிய காவற்கூடம் இடதுபுறமாக விரைந்து சென்றது—அதற்குள், தனது சாம்பல் நிற நீண்ட மேலங்கியை அணிந்தபடி, ஒரு வயதான 'பாவ்லோவ்ஸ்கி' படைவீரன் முன்னும் பின்னும் நடந்து கொண்டிருந்தான். திடீரென்று, நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச் ஒரு சிறிய, மெலிந்த உருவத்தைக் கண்டார்; அது நடைபாதையில் அவசரமாகவும், தாமதமாகவும்—ஏறக்குறைய துள்ளிக்குதிப்பது போல—நகர்ந்து கொண்டிருந்தது; அந்த வறண்ட, சிறிய உருவம்... அந்த வறண்ட உருவத்திற்குள்...

அவர் அந்த வறண்ட உருவத்தை அடையாளம் கண்டுகொண்டார்: அது அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச்.

அந்த இளம் பெண்ணை வீட்டில் கொண்டுபோய் விட்டுவிட்டு வந்த அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச், இப்போது அந்த மஞ்சள் நிற வீட்டின் வாசலை நோக்கி அவசரமாகச் சென்று கொண்டிருந்தார். தனக்குப் பின்னால் வாடகைக் காரின் இரைச்சலை அப்போலோன் அப்போலோனோவிச் கேட்டார்; அவரது வயதான, சவரம் செய்யப்பட்ட தலை அந்தத் திசையை நோக்கித் திரும்பியது; வாடகைக் கார் செனட்டரைக் கடந்து சென்றபோது, செனட்டர் பார்த்தார்: அங்கே இருக்கையில், கூன் விழுந்த நிலையில், வயதான தோற்றமுடைய, ஊனமுற்ற ஒரு இளைஞன் பதுங்கியிருந்தான்—அவன் தனது மேலங்கியால் மிகவும் அருவருப்பான முறையில் முழுவதுமாகப் போர்த்தப்பட்டிருந்தான்.

மேலும், அந்த அருவருப்பான இளைஞனின் கண்கள் தன்னைக் கண்டதும் விரியத் தொடங்கின என்று அவருக்குத் தோன்றியது... ஆம், ஆம், ஆம்: அவை ஒரே பார்வையைச் செலுத்தி, ஒரே மினுமினுப்புடன் விரிந்தன; ஆனால் அந்த வண்டி ஏற்கெனவே அவரைக் கடந்து சென்று, கூழாங்கற்களின் மீது ஒரு இரைச்சலுடன் குலுங்கிக்கொண்டு சென்றது, அதே சமயம் அதன் பின்னால், வெள்ளை நிற எண் மின்னியது: 1095.

நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச் வாடகைக் காரிலிருந்து குதித்து, மஞ்சள் வீட்டின் வாசலை நோக்கி அவசரமாக ஓடினார்.

நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச் தன் முழு பலத்துடன் மணியை இழுத்தார்; நுழைவாயிலின் இருபுறமும், விடியற்கால ஒளியில் இளஞ்சிவப்பாகத் தெரிந்த பிளந்த தாடைகளுடன் கிரிஃபின்கள் நின்றிருந்தன. அவை, குறிப்பிட்ட நாட்காட்டி நாட்களில் நேவா நதியின் மீது சிவப்பு-வெள்ளை-நீலக் கொடி பறக்கவிடப்படும் கொடிக்கம்பத்தைத் தங்கள் நகங்களால் பற்றிக்கொண்டிருந்தன. கிரிஃபின்களுக்குக் கீழே, நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச் அந்தக் குடும்பச் சின்னத்தைக் கண்டான்: இறகுகளால் ஆன தலைக்கவசமும், ரோகோகோ பாணியிலான சுருள் முடியும் கொண்ட ஒரு வீரன், ஒரு யூனிகார்னால் குத்தப்பட்டிருந்தான். இந்தப் பழங்காலக் குடும்பச் சின்னம் அப்லூகோவ்களுக்குச் சொந்தமானது; ஆனால் அவனும்—நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச்சும்—குத்தப்பட்டிருந்தான்... ஆனாலும் யாரால்? யாரிடமிருந்து?

அங்கே—அந்த நடைபாதையில், பனிமூட்டத்திற்கு நடுவே—அந்தச் சிறிய, சுருங்கிய உருவத்தை அவன் கண்டான். அதில்...—தந்தையான அப்போலோன் அப்போலோனோவிச்—ஒரு மேல் தொப்பி அணிந்த மரணம் போலத் தோன்றினான்.

இதற்கிடையில், அந்தச் சிறிய உருவம் நெருங்கி வந்தது; நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச், வழக்கம் போலவே, முற்றிலும் திகைத்துப்போனான்.

அப்போலோன் அப்போலோனோவிச் இப்போது கண்டான்: சுருங்கிய முகத்துடனும் விசித்திரமான தீய எண்ணத்துடனும் காணப்பட்ட அவனது மகன், முகமண்டபத்தின் படிகளில் அவசரமாக இறங்கி, குற்றவுணர்ச்சியுடன் கூடிய அவசரத்தில் தன் தந்தையை நோக்கி முன்னேறி வந்தான்; அவனது பார்வை அங்குமிங்கும் அலைபாய்ந்தும், எதையும் சாராமலும் இருந்தது.

"காலை வணக்கம், அப்பா..."


மௌனம்.

"என்ன ஒரு எதிர்பாராத சந்திப்பு; உண்மையில், நான் இப்போதுதான் ஸுகாடோவ்ஸ் வீட்டிலிருந்து வருகிறேன்."

"புரிகிறது—புரிகிறது. காலை வணக்கம், கோலென்கா..."

இரட்டைத் கதவுகள் படாரெனத் திறந்துகொள்ள, தங்கள் குடியிருப்பின் பரிச்சயமான நறுமணம் அவர்களை வரவேற்கும் விதமாக வெளியே கசிந்து வந்தது.அதன் ஒரு பக்கத்தை லேசாகத் திறந்து, அவர்கள் ஒவ்வொருவரும் விரைவாக அந்த வாசலைக் கடந்து உள்ளே நுழைந்தனர்.
Rot wie Feuer
நெருப்பைப் போல சிவப்பு

தங்களுக்கு முன்னால் ஒரு உரையாடல் காத்திருக்கிறது என்பதை இருவரும் அறிந்திருந்தனர்; பல வருட மௌனத்தின் காரணமாக அந்த உரையாடல் ஏற்கெனவே முதிர்ச்சியடைந்திருந்தது. அப்போலோன் அப்போலோனோவிச் தனது மேல்தொப்பி, கோட் மற்றும் கையுறைகளைக் காத்திருந்த பணியாளரிடம் கொடுத்தார், ஆனாலும்—விசித்திரமாக—அவர் தனது காலணிகளை அணிவதிலேயே நீண்ட நேரம் தாமதித்தார். பாவம், பாவம் செனட்டர்: அந்தப் பணி துல்லியமாகத் தன் சொந்த மகனான நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச்சிடம்தான் ஒப்படைக்கப்பட்டிருந்தது என்பதை அவர் உணர்ந்தாரா? மேலும், தனது தந்தைக்கு அந்தச் சிவப்பு டோமினோவின் கதை ஒவ்வொரு விவரத்திலும் தெரியும் என்பதை நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச்சும் சந்தேகிக்கவில்லை. இருவரும் தங்கள் வீட்டின் பரிச்சயமான வாசனையை உள்ளிழுத்தனர்; மென்மையான, வெள்ளிப் பளபளப்புள்ள நீர்நாய் உரோமம் அந்தப் பணியாளரின் கைகளில் விழுந்தது; இப்போது, ​​தனது டோமினோவை அணிந்தபடி, நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச் தன் தந்தையின் முன் தோன்றினார்.

"ஆ... ஆ... ஒரு சிவப்பு டோமினோவா?... அதைப் பாருங்கள்!"

"நான் மாறுவேடத்தில் இருந்தேன்..."

"சோ-ஓ... கொலென்கா... சோ-ஓ..."

தன் மகன் வெட்கப்படுவதைக் கண்டதும், அவனது கன்னங்களும் சிவந்தன; அதை மறைப்பதற்காக, அவன் ஒரு நளினமான நளினத்துடன் முகப்பு அறையிலிருந்து வசிப்பிடத்திற்குச் செல்லும் படிக்கட்டுகளில் ஏறினான்.

நிகோலாய் அப்போலோனோவிச், வெல்வெட் கம்பளம் விரிக்கப்பட்ட படிக்கட்டுகளின் படிகளில் தனியாக, ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மூழ்கிப் பின் தங்கினான்; ஆனாலும், அந்தப் பணியாள் குரல் அவனது சிந்தனை ஓட்டத்தைக் கலைத்தது.

"ஓ, ஐயா!... எனது இந்தத் துயரமான நினைவு!... என் அன்புக்குரிய எஜமானரே—ஓ, என் அன்புக்குரிய எஜமானரே—ஏதோ நடந்துவிட்டது!"

"என்ன நடந்தது?"

"ஏதோ... ஏதோ... அதைப்பற்றிப் பேசவே எனக்குத் துணிவில்லை..."

நிகோலாய் அப்போலோனோவிச், சாம்பல் நிற வெல்வெட் கம்பளம் விரிக்கப்பட்ட அந்தப் படிக்கட்டுகளின் படிகளில் அப்படியே நின்றான்; ஜன்னல் வழியே ஒரு செந்நிற ஒளி உள்ளே பாய்ந்து, தரை முழுவதும் பிரகாசமான திட்டுகளின் பின்னல் போன்ற தோற்றத்தைப் பரப்பியது.

"அது அப்படியான ஒரு விஷயம்தான்! ஆம்—அப்படியானால்: நமது எஜமானி..." .”

“நமது எஜமானி, அன்னா பெட்ரோவ்னா . . .”

“. . . திரும்பிவிட்டார்!!”

“யார் திரும்பிவிட்டார்?”

“அன்னா பெட்ரோவ்னா! . . .”

“அது யார்? . . .”

“ஏன்—யார்? . . . உங்கள் தாய் . . . எவ்வளவு விசித்திரமாகப் பேசுகிறீர்கள், அன்புள்ள ஐயா—நீங்கள் ஒரு அந்நியரைப் போலப் பேசுகிறீர்கள்! ஏன், அவர் உங்கள் தாய் . . .”

“?”

“எஜமானி ஸ்பெயினிலிருந்து பீட்டர்ஸ்பர்க்கிற்குத் திரும்பிவிட்டார் . . .”

“எஜமானி முதலில் ஒரு தூதுவர் மூலம் ஒரு கடிதம் அனுப்பினார்: அதில் அவர் ஒரு விடுதியில் தங்கியிருப்பதாகக் குறிப்பிட்டிருந்தார் . . . ஏனெனில் அது எதிர்பார்க்கக்கூடிய ஒன்றுதான் . . . எஜமானியின் நிலைமை அப்படி இருக்கிறது . . .”

“?”

மாண்புமிகு அப்போலோன் அப்போலோனோவிச் அவர்கள் வெளியே சென்றவுடனேயே, திடீரென்று—ஒரு கடிதத்துடன் ஒரு தூதுவன் தோன்றினான்... சரி, நான் அந்தக் கடிதத்தை எழுதும் மேசையில் வைத்து, அந்தத் தூதுவனுக்கு இருபது கோபெக் நாணயம் கொடுத்தேன்...”

“ஆனால், அதன்பிறகு ஒரு மணி நேரம் கூடக் கடந்திருக்காது—அப்போது... அடக் கடவுளே! அந்த எஜமானியே தோன்றினார்... எப்படியிருந்தாலும், வீட்டில் யாரும் இல்லை என்பது அவருக்கு நிச்சயமாகத் தெரிந்திருக்க வேண்டும்...”

“அப்படியே மணி அடித்தது... நான் கதவைத் திறந்தேன்... எனக்கு முன்னால் ஒரு அந்நியப் பெண்மணி நின்றிருந்தார்—மிகவும் கண்ணியமான பெண்மணி; எளிமையாக, ஆனாலும்—முழுவதும் கருப்பு நிறத்தில்... நான் கேட்டேன்: ‘உங்கள் விருப்பம் என்ன, அம்மையாரே?’ அதற்கு அந்தப் பெண்மணி பதிலளித்தார்: ‘மித்ரி செமியோனிச் ஆகிய என்னை உங்களுக்கு அடையாளம் தெரியவில்லையா?’—அதைக் கேட்டதும், நான் சட்டென்று அவர் கையை முத்தமிட்டேன்: ‘அம்மா, அன்னா பெட்ரோவ்னா...’ .’”

“மேலும் அன்னா பெட்ரோவ்னா—கடவுள் அவளுக்கு உடல் நலத்தை அருளட்டும்—அப்படித் தெரிந்தாள்... அவள் என்னை அப்படிப் பார்த்தாள்... அவள் என்னைப் பார்த்து—கண்ணீர் விட்டு அழுதாள்: ‘நான் இல்லாமல் நீங்கள் எல்லோரும் இங்கே எப்படி வாழ்கிறீர்கள் என்று பார்க்க விரும்புகிறேன்’... அவள் தன் கைப்பையிலிருந்து சிறிய கைக்குட்டையை எடுத்தாள்...” “...”

“இருப்பினும், யாரையும் உள்ளே விடக்கூடாது என்று எனக்குக் கடுமையான உத்தரவுகள் வந்திருந்தன... ஆனால், நான் எங்கள் எஜமானியை உள்ளே விட்டுவிட்டேன்... அவள்...”

அந்த முதியவரின் கண்கள் அகல விரிந்தன; வாய் பிளந்த நிலையில், அவர் நின்ற இடத்திலேயே வேரூன்றியதுபோல் அசைவற்று நின்றார். அந்த அரக்கு பூசப்பட்ட மாளிகையில் வசிப்பவர்கள் எப்போதோ தங்கள் மதிநலனை இழந்திருக்க வேண்டும் என்று அவர் தனக்குள் எண்ணிக்கொண்டார்; ஏனெனில்—மகிழ்ச்சி, வியப்பு அல்லது வருத்தம் என எதையும் வெளிப்படுத்துவதற்குப் பதிலாக—நிக்கோலாய் அப்பொலோனோவிச் ஒரு வார்த்தைகூட உதிர்க்காமல் படிக்கட்டுகளில் அவசரமாக ஓடினார்; அப்போது, ​​அவர் அணிந்திருந்த முகமூடி ஆடையின் (domino) சிவப்பு நிற சாட்டின் விளிம்புகள் காற்றில் விசித்திரமாகப் படபடித்தன.

ஒரு துர்நிமித்தம்
=============

அறைகளுக்குள் சூரிய ஒளி ஏற்கனவே பாய்ந்து கொண்டிருந்தது; மேஜைகளின் மீது படிந்திருந்த படிவுகள் ஒளியைப் பிரதிபலித்து காற்றில் கதிர்களைப் பாய்ச்சின; கண்ணாடிகள் மகிழ்ச்சியுடன் மின்னின—உண்மையிலேயே, அந்தக் கண்ணாடிகள் சிரித்தன; ஏனெனில், அவற்றில் முதலாவதாக—வரவேற்பறையில் தொங்கிக்கொண்டிருந்தாலும் கூட, கூடத்திலிருந்து பார்க்கக்கூடிய நிலையில் இருந்த—ஒரு கண்ணாடியில் இருந்து, மாவு பூசப்பட்டது போன்ற வெண்மையான ஒரு முகம் வெளியே எட்டிப் பார்த்தது; அது நிகோலாய் அப்பொல்லோனோவிச் தான்; அவர் கவனக்குறைவாக வரவேற்பறைக்குள் பாய்ந்து நுழைந்துவிட்டு, அங்கேயே வேரூன்றியது போல அசைவற்று நின்றுவிட்டார்...

தன் தந்தை அங்கே அவருக்காகக் காத்திருப்பதை நிகோலாய் அப்பொல்லோனோவிச் இப்போது கண்டார்.

தன் மகனுக்குப் பதிலாக, அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச் அந்தக் கண்ணாடியில் ஒரு சாதாரண சிவப்பு நிறப் பொம்மையைக் கண்டார்; அந்தப் பொம்மையைக் கண்டதும், அவர் மூச்சு திணறி நின்றார்; எனினும், அந்தச் சிவப்பு நிறப் பொம்மை கூடத்தின் நடுவே சங்கடமான நிலையில் நின்றுகொண்டே இருந்தது...

பின்னர் அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச்—தனக்கே எதிர்பாராத விதமாக—கதவை நோக்கிச் சென்று அதை மூடினார்; பின்வாங்குவதற்கான வழி அடைபட்டுவிட்டது. தொடங்கப்பட்ட காரியம் முடிக்கப்பட வேண்டும். தன் மகனின் விசித்திரமான நடத்தை குறித்த இந்த உரையாடலை, ஒரு பெரும் அறுவை சிகிச்சை நடவடிக்கையாகவே அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச் கருதினார். கத்திகள், இடுக்கி மற்றும் அரங்கள் வரிசையாக அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருக்கும் சிறிய மேஜையை நோக்கி ஒரு அறுவை சிகிச்சை நிபுணர் எப்படி விரைந்து செல்வாரோ, அதேபோலவே அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச்சும்—தன் மஞ்சள் நிறம் பூசிய விரல்களைத் தேய்த்துக்கொண்டே—நேராக நிகோலாயை நோக்கிச் சென்றார்; அந்த இளைஞனின் நழுவிச் செல்லும் பார்வையைத் தன் பக்கம் திருப்ப அவர் முயன்றார்; இயந்திரத்தனமாகத் தன் சட்டைப்பையிலிருந்து கண்ணாடிப் பெட்டியை எடுத்தார், அதைச் சில கணங்கள் தன் விரல்களுக்கு இடையே சுழற்றினார், பின்னர் அதைத் திரும்பவும் பைக்குள் வைத்துவிட்டார்; அவர் எச்சரிக்கையுடன் லேசாக இருமினார், ஒரு கணம் மௌனம் சாதித்தார், பின்னர் கூறினார்:

"ஆக—ஆக: ஒரு 'டொமினோ' (Domino)."

அதே கணத்தில், ஒரு சிந்தனை அவர் மனதில் மின்னலெனப் பாய்ந்தது: அங்கே நின்றுகொண்டிருந்த அந்தப் பயந்த சுபாவம் கொண்ட இளைஞன்—காதுக்குக் காது வரை விரிந்த புன்னகையுடன், யாரையும் நேருக்கு நேர் பார்க்கத் துணிவில்லாமல் நின்ற அந்த இளைஞன்—வேறு யாருமல்ல; "யூதேயப் பத்திரிகைகள்" பக்கம் பக்கமாக எழுதித் தள்ளிக்கொண்டிருந்த அந்த "பீட்டர்ஸ்பர்க் டொமினோ"வும் இவனும் ஒரே நபர்தான்; ...மேலும், அவரே—அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச் எனும் அந்த உயரிய அந்தஸ்தும், தொன்மையான பரம்பரையும் கொண்ட பெருமகன்—அவரே இந்த இளைஞனைப் பெற்றெடுத்தவர்; சரியாக அந்தத் தருணத்தில், நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச் சற்று கூச்சத்துடன் பின்வருமாறு கூறினார்:

"ஆம்... அங்கே முகமூடி அணிந்திருந்தவர்கள் மிக அதிகமாக இருந்தார்கள்... அதனால் நானும்... எனக்காக... இந்த உடையை... அணிந்துகொண்டேன்..."

அதே வேளையில், ஒரு சிந்தனை நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச்சின் மனதில் குறுக்கிட்டது: தன் தந்தையின் அந்தச் சிறிய உடல்—இரண்டு *ஆர்ஷின்* (arshins) நீளமும், பன்னிரண்டரை *வர்ஷோக்* (vershoks) சுற்றளவும் கொண்ட அந்த உடல்—ஒரு அழியாத மையத்தின், அதாவது அதற்குள் குடியிருக்கும் அந்த 'நான்' (I) எனும் ஆன்மாவின், மையமாகவும் அதே சமயம் அதன் சுற்றளவாகவும் திகழ்கிறது; ஆயினும், ஏதோ ஒரு இடத்தில் தற்செயலாகத் தளர்ந்து விழுந்த ஒரேயொரு செங்கல், அந்த மையத்தை—முற்றிலுமாகவே—அழித்துவிடக்கூடும். ஒருவேளை, ஏதோ ஒரு வகையில் தனக்குக் கடத்தப்பட்டிருந்த இந்தச் சிந்தனையின் தாக்கத்தினால் போலும், அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் அறையின் மிகத் தொலைவில் இருந்த ஒரு சிறிய மேசையை நோக்கி விரைந்து சென்று, தன் இரண்டு விரல்களால் அதன் மீது தாளம் தட்டத் தொடங்கினார். இதற்கிடையில், நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச் ஒரு குற்றவுணர்வு கலந்த புன்னகையுடன் அவரை அணுகினார்:

"அது, உங்களுக்குத் தெரியுமா, மிகவும் கலகலப்பாக இருந்தது... நாங்கள் நடனமாடிக்கொண்டிருந்தோம், உங்களுக்குத் தெரியுமா..."

ஆயினும் அதே கணத்தில், அவர் தனக்குள் இவ்வாறு எண்ணிக்கொண்டார்: தோல், எலும்பு மற்றும் இரத்தம்—இதில் ஒரு தசை கூட இல்லை; ஆயினும் இந்தத் தடையானது—இந்தத் தோல், எலும்பு மற்றும் இரத்தம்—விதியின் விருப்பப்படி, துண்டு துண்டாகக் கிழிக்கப்பட வேண்டும்...

"பிறகு, உங்களுக்குத் தெரியுமா, நாங்கள் *பெட்டிட் ஜியூ* (petit jeu) எனும் விளையாட்டை விளையாடினோம்."

அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் தன் மகனின் முகத்தை உற்று நோக்கினார்; ஆனால் அதற்குப் பதிலெதுவும் அளிக்கவில்லை... அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் ஒரு விஷயத்தை நினைவுகூர்ந்தார்: ஒரு காலத்தில், பொம்மை போன்ற தோற்றத்துடன் இப்போது நிற்கும் இந்த விசித்திரமான உருவம், ஒரு மிகச் சிறிய உடலாக இருந்தது; அந்தச் சிறிய உடலை அவர் தந்தைக்குரிய வாஞ்சையுடன் தன் கைகளில் ஏந்திச் சுமந்திருந்தார்; பொன்னிறக் கூந்தல் கொண்ட அந்தச் சிறுவன், ஒரு காகிதத் தொப்பியை அணிந்துகொண்டு தன் தந்தையின் தோள்களின் மீது ஏறி அமர்ந்திருந்தான். அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச்—சற்று கரகரத்த, தழுதழுத்த குரலில்—பின்வருமாறு பாடியிருந்தார்:

"கோலென்கா, அந்தப் பைத்தியக்காரச் சிறுவன்,

எப்போதும் குதித்து ஆடிக்கொண்டிருப்பான்; 'தன் தலையில் தொப்பியைச் சூடியபடி,

அவன் அறை முழுவதும் சவாரி செய்வான்.'" ஆனால் இப்போது—இப்போது? அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் தன் முன் ஒரு *சிறிய* உடலைக் காணவில்லை; மாறாக, ஒரு *உடலையே* கண்டார்—அந்த உடலோ பிரம்மாண்டமானதாகவும், அந்நியமானதாகவும் இருந்தது... அது அந்நியமானதா? அது அப்படித்தானா...?

அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் அறைக்குள் முன்னும் பின்னுமாக நடக்கத் தொடங்கினார்:

“பார், கோலென்கா...”

அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் ஒரு மெத்தென்ற கைநாற்காலியில் சாய்ந்து அமர்ந்தார்.

“நான் பேச வேண்டும், கோலென்கா... அதாவது—*நான்* மட்டும் அல்ல—மாறாக—நான் நம்புவது போல—*நாம்* இருவரும்... ஒரு உரையாடல் நடத்த வேண்டும்: அதற்கு இப்போது உன்னிடம் நேரம் இருக்கிறதா? என்னை வாட்டும் விஷயம் இதுதான்...”

அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் பேச்சைத் தடுமாறவிட்டார்; அவர் அவசரமாகக் கண்ணாடி முன் ஓடினார் (சரியாக அந்தத் தருணத்தில், கோபுரக் கடிகாரம் ஒலித்தது); அந்தக் கண்ணாடியில், நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச் ஒரு ‘ஃப்ராக் கோட்’ (frock coat) அணிந்த ‘மரணத்தை’க் கண்டார்; தன்னை இடித்துரைக்கும் பாவனையில் தன் மீது பதிந்திருந்த ஒரு பார்வையை அவர் கண்டார்; விரல்கள் மேஜையில் தட்டும் ஓசையைக் கேட்டார்; பின்னர், ஒரு பலத்த ‘படார்’ என்ற சத்தத்துடன், அந்தக் கண்ணாடி நொறுங்கியது: மின்னல் கீற்றைப் போல, ஒரு குறுக்கு வெடிப்பு பலத்த சிதறல் ஓசையுடன் கண்ணாடியைப் பிளந்து சென்றது; அது ஒரு வெள்ளி நிற வளைகோடு போல, அந்தக் கண்ணாடிக்குள் என்றென்றும் பதிந்து நின்றுவிட்டது.

அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் கண்ணாடியின் மீது ஒரு பார்வையை வீசினார்—உடனே அந்தக் கண்ணாடி நொறுங்கியது; மூடநம்பிக்கை கொண்ட மனிதர்களாக இருந்தால் இப்படிச் சொல்லியிருப்பார்கள்:

“இது ஒரு தீய சகுனம்—ஒரு துர்நிமித்தம்...”

அது முடிந்துவிட்டது; அது தீர்மானிக்கப்பட்டுவிட்டது: அந்த உரையாடல் இப்போது தவிர்க்க முடியாததாகிவிட்டது.

தன்னிடம் இருந்த அனைத்து வழிகளையும் பயன்படுத்தி, நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச் இந்த நேரடி மோதலைத் தள்ளிப்போட முயன்றிருந்தார்; ஆனால் இப்போது, ​​இந்தத் தருணத்தில், அது முற்றிலும் தேவையற்ற ஒன்றாக அவருக்குத் தோன்றியது—ஏனெனில், நிச்சயமாக, அனைத்தும் கூடிய விரைவில் தானாகவே தீர்ந்திருக்கும் அல்லவா? நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச்...
...சரியான நேரத்தில் வரவேற்பறையிலிருந்து தப்பித்துவிடாததை எண்ணி வருந்தினான் (இந்த வேதனை ஏற்கெனவே எத்தனை மணிநேரம் நீடித்திருந்தது—அவன் இதயத்திற்கு அடியில் ஏதோ ஒன்று உப்பிக் கொண்டிருந்தது: உப்பி, உப்பி, உப்பி); ஆயினும், அந்தப் பயங்கரத்தோடு, ஒரு விசித்திரமான காம உணர்வையும் அவன் உணர்ந்தான்: அவனால் தன் தந்தையிடமிருந்து தன்னை விடுவித்துக் கொள்ள முடியவில்லை.

"ஆம், அப்பா—உண்மையைச் சொல்லப்போனால்—இந்த மோதலை நான் எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்."


"ஆ, நீ எதிர்பார்த்தாயா?"

"ஆம், நான் எதிர்பார்த்தேன்."

"இப்போது உனக்கு நேரமிருக்கிறதா?"

"ஆம், நான் ஓய்வாக இருக்கிறேன்."

"அப்படியானால், கொலெங்கா, முதலில் உன் அறைக்குச் சென்று உன் எண்ணங்களைச் சேகரித்துக்கொள். நாம் இருவரும் சேர்ந்து விவாதிக்கக்கூடிய எதையாவது உனக்குள் கண்டறிந்தால், பிறகு என் படிக்கும் அறைக்கு வா."

"சரி, அப்பா..."

"அது சரி: அந்தத் திருவிழாக் கந்தல்களைக் கழற்று... உண்மையைச் சொல்லப்போனால், இவையெல்லாம் எனக்கு மிகவும் அருவருப்பாக இருக்கிறது..."

"?"

ஆம், எனக்கு அது சுத்தமாகப் பிடிக்கவில்லை! அது எனக்கு முற்றிலும் அருவருப்பாக இருக்கிறது!

கதவு 'கிளிக்' என்ற சத்தத்துடன் மூடப்பட்டது.

நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச் அந்தச் சிறிய மேசையின் அருகே நின்றுகொண்டிருந்தார்; அவரது பார்வை, மேசையின் இலைகளில் பதிக்கப்பட்டிருந்த வெண்கல வேலைப்பாடுகளையும், அங்கிருந்த சிறு அலங்காரப் பொருட்களையும், சுவரில் இருந்த சிறிய அடுக்கு அலமாரிகளையும் மேலோட்டமாகப் பார்த்தது. ஆம், இங்குதான் அவர் விளையாடியிருந்தார்; வெளிர்-நீல நிற சாடின் துணியால் ஆன மெத்தையில் சிறு மாலைகள் தொங்கிக்கொண்டிருந்த அந்தச் சாய்வு நாற்காலியில் அவர் அடிக்கடி மணிக்கணக்கில் அமர்ந்திருப்பார்; இப்போது தொங்கிக்கொண்டிருப்பதைப் போலவே, டேவிட்டின் ஓவியமான *முதன்மையான நெப்போலியனால் கழுகுகளுக்கு வழங்கப்படும் விநியோகம்* என்பதன் நகலும் அங்கே தொங்கிக்கொண்டிருந்தது. அந்த ஓவியம், ஊதா நிற மேலங்கி அணிந்து, தலையில் லாரல் மலர்மாலை சூடியிருந்த மாபெரும் பேரரசர், தளபதிகள் கூடியிருந்த சபையை நோக்கித் தன் கையை நீட்டியபடி இருப்பதைச் சித்தரித்தது.

தன் தந்தையிடம் அவர் என்ன சொல்வார்? மீண்டும், அந்த வேதனை தரும் விதத்தில் பொய் சொல்லவா? பொய் சொல்வதால் எந்தப் பயனும் இல்லாத நிலையில், மீண்டும் பொய் சொல்லவா? பொய் சொல்வதா, அவனது சூழ்நிலை எந்தவொரு பொய்யையும் திறம்படத் தடுத்தபோது? பொய்... தனது குழந்தைப் பருவத்தின் தொலைதூர நாட்களில் தான் எப்படிப் பொய் சொல்லியிருந்தேன் என்பதை நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச் நினைவு கூர்ந்தார். அங்கே பியானோ நிற்கிறது—அந்தப் பாணிக்கு ஏற்றவாறு மஞ்சள் நிறத்தில்; அதன் நேர்த்தியான சிறிய சக்கரங்களுடன் அது மரத்தரையை லேசாகத் தொடுகிறது. இங்கேதான் அவரது தாய், அன்னா பெட்ரோவ்னா, அமர்ந்திருப்பார்; பீத்தோவனின் தொன்மையான இசைச்சரங்கள் சுவர்களையே அதிரச் செய்யும்: ஒலியாகப் பெருகி வழிந்தோடும் அந்த எல்லையற்ற தொன்மை, முதலில் சிவப்பாக உதித்து, பின்னர் தன் வெளிறிய மஞ்சள் துயரத்தைச் சுமந்துகொண்டு நகரத்திற்கு மேலே மேலும் மேலும் உயர்ந்து செல்லும் மறையும் நிலவைப் போன்ற அதே ஏக்கத்தை அவனது குழந்தைத்தனமான இதயத்தில் கிளறியது...

அவன் இப்போது தன் தந்தையிடம் பேசச் செல்ல வேண்டாமா?

சரியாக அதே கணத்தில், சூரியன் அறைக்குள் எட்டிப் பார்த்தது; அந்தச் சூரியன்—ஒளி வீசும் சூரியன்—மேலிருந்து தன் ஈட்டி போன்ற கதிர்களைக் கீழே வீசியது; ஆதிகாலத்தைச் சேர்ந்த பொன்னிற, ஆயிரம் கரங்கள் கொண்ட டைட்டன், தன் ஒளிமயமான திரைகளால் அந்த வெற்றிடத்தை மூடி, கோபுரங்களையும், கூரைகளையும், நீரையும், கற்களையும் ஒளியூட்டியது—மேலும் தெய்வீகமான வெளிறிய, விறைப்படைந்த அதன் நெற்றி ஜன்னல் கண்ணாடியில் அழுந்தியது. அங்கே, பொன்னிற, ஆயிரம் கரங்கள் கொண்ட டைட்டன் தன் தனிமையைக் குறித்து மௌனமாகப் புலம்பியது: "வா, என்னிடம் வா—தொன்மையான சூரியனிடம்!"

இருப்பினும், அவனுக்கு, சூரியன் ஒரு பிரம்மாண்டமான, ஆயிரம் கால்கள் கொண்ட சிலந்தியாகத் தோன்றியது; அது பேராவேசத்தில் பூமியைத் தாக்குவது போலிருந்தது...

தன்னையறியாமல், நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச் தன் கண்களை மூடிக்கொண்டான்; உடனே எல்லாம் திடீரெனப் பிரகாசமாக மின்னின: விளக்குக் கூடு தீப்பிழம்பாக ஒளிர்ந்தது; கண்ணாடிக் புகைபோக்கியில் நீலக்கற்கள் பதிக்கப்பட்டன; தங்கக் காமதேவனின் இறக்கைகளிலிருந்து தீப்பொறிகள் வெளிப்பட்டன; கண்ணாடியின் மேற்பரப்பு மின்னியது—ஆம், அந்தக் கண்ணாடி... அது விரிசல் விட்டிருந்தது.

மூடநம்பிக்கை கொண்டவர்கள் சொல்லியிருப்பார்கள்:

"ஒரு கெட்ட சகுனம்... ஒரு கெட்ட சகுனம்..."

அந்தப் பிரகாசத்திற்கும் மின்னும் ஒளிக்கும் மத்தியில், நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச்சின் முன் திடீரென ஒரு இருண்ட உருவம் தோன்றியது; அந்த அமைதிக்குள், ஒரு வற்புறுத்தும் கிசுகிசுப்பு திடீரெனப் பறந்தது:

"இனி என்ன நடக்கும்... எப்படி நடக்கும்...?" ...?"

நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச் தன் முகத்தை உயர்த்தினான்...

"இப்போது—அந்த எஜமானியைப் பற்றி... என்ன செய்வது?"

அவனுக்கு முன்னால், தன் பணியாளான செமியோனிச்சை அவன் கண்டான்.

பழையன யாவும் மீண்டும் திரும்புகின்றன... இல்லை: பழையன ஒருபோதும் திரும்புவதில்லை.

எல்லாமே—எல்லாமே, ஒவ்வொன்றும்: சூரியனின் ஒளிக்கீற்று, சுவர்கள், உடல், ஆன்மா—எல்லாமே மறைந்துவிடும்; சொல்லப்போனால், எல்லாமே இக்கணமே மறைந்துகொண்டிருக்கின்றன; அதன்பின்: சித்தப்பிரமை, ஒரு அதலபாதாளம், ஒரு குண்டுவெடிப்பு.

தன் சிறுவயதில், கோலென்கா தன் கற்பனைக்கு அடிக்கடி முழுச் சுதந்திரம் அளிப்பதுண்டு; இரவில், ஒரு சிறிய, மீள்தன்மை கொண்ட பந்து ஒன்று அடிக்கடி அவன் கண்களுக்கு முன்னால் துள்ளத் தொடங்கும்; சில சமயங்களில், அந்தப் பந்து ரப்பரால் செய்யப்பட்டிருப்பதைப் போலத் தோன்றும்; வேறு சில சமயங்களில், அது வேற்று உலகத்தைச் சேர்ந்த ஏதோ ஒரு பொருளால் ஆனதைப் போலத் தோன்றும். தரையைத் தொடும்போது, ​​அது ஒரு விசித்திரமான, பளபளப்பான ஒலியை எழுப்பும்: “பெப்—பெபெப்,” மீண்டும்: “பெப்—பெபெப்.” திடீரென்று, அந்தப் பந்து பயங்கரமான முறையில் உப்பிப் பெரிதாகும்; அது தெளிவாகவே, குண்டான, உருண்டையான ஒரு மனிதரின் வடிவத்தை எடுத்துக்கொள்ளும்; அந்த குண்டான மனிதர்—ஒரு சலிப்பூட்டும் கோளமாக மாறியவர்—பெரிதாகிக்கொண்டே போவார், மேலும் மேலும் பெரிதாகி, வெடித்துவிடும் நிலைக்கு வரும்வரை உப்பிப் பெருகிக்கொண்டே இருப்பார்.

அவன் விரிந்து, ஒரு கோளமாக உருமாறிக்கொண்டிருக்கையில்—

வெடிப்பதற்குத் தயாராக—அவன் துள்ளுவான், சிவந்து போவான், காற்றில் எழும்பிப் பாய்வான், மேலும் ஒரு மென்மையான, பளபளப்பான ஒலியை எழுப்புவான்:

“பெப்...”

“பெப்போவிச்...”

“பெப்...”

அதன்பின், அவன் வெடித்துச் சிதறுவான்.

முழுமையான சித்தப்பிரமையின் பிடியில் சிக்கி, நிகோலென்கா அப்போது விசித்திரமான, அர்த்தமற்ற சொற்களைக் கூவி அழைக்கத் தொடங்குவான்.

“பெப்! பெப்போவிச்! பெப்...”

“இது என்ன? சித்தப்பிரமையின் உளறல்களா?”

நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் தன் குளிர்ந்த விரல்களைத் தன் நெற்றியில் அழுத்திக்கொண்டான்: அது வந்துகொண்டிருக்கிறது—சித்தப்பிரமை, ஒரு அதலபாதாளம், ஒரு குண்டுவெடிப்பு...
Bleistiftpäckchen

பென்சில் பொட்டலம்

செனட்டரின் படிப்பு அறை மிக எளிமையாக அமைந்திருந்தது; அதன் மையத்தில், இயல்பாகவே, ஒரு மேசை நின்றிருந்தது—எனினும் அதுவே மிக முக்கியமான அம்சம் அல்ல; அதைவிடவும் குறிப்பிடத்தக்கவை, அறையின் ஒவ்வொரு சுவரையும் அலங்கரித்து நின்ற அலமாரிகளே ஆகும்; ஆனால் அந்த மேசையின் மீது—சரியாக முன்புறத்தில்—தள வடிவவியல் (plane geometry) குறித்த ஒரு பாடநூல் கிடந்தது.

இரவில் உறங்கச் செல்வதற்கு முன், அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் வழக்கமாக இந்தப் புத்தகத்தைத் திறப்பார்; உறக்கத்தின் ஆளுகைக்குள் வாழ்க்கையின் கட்டுக்கடங்காத தன்மையை அடக்க முயல்வார்—இணைகரத்திண்மங்கள், இணைகரங்கள், கூம்புகள், கனசதுரங்கள் மற்றும் பிரமிடுகள் போன்ற அந்த அமைதியான வடிவங்களைக் கூர்ந்து நோக்குவதன் மூலம், தன் மனதிற்குள் எழும் குழப்பங்களை அமைதிப்படுத்த முயல்வார்.

அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் ஒரு கருப்பு நிறக் கைப்பிடி நாற்காலியில் அமர்ந்தார்; அங்கே அவர், உடல் சற்றும் தளராமல் நேராக நிமிர்ந்து அமர்ந்து, தன் பயனற்ற மகனின் வருகையை எதிர்பார்த்துக் காத்திருந்தார்.

அவர் முதுகிற்குப் பின்னால் இருந்து ஒரு கவலையான பெருமூச்சு வெளிப்பட்டது; அவர் திரும்பிப் பார்த்தபோது, ​​தன் பணியாளரான செமியோனோவிச்சைக் கண்டார்...

"என்ன விஷயம்?!"

"ஐயா, நான் சற்றுத் துணிந்து உங்களுக்குத் தகவல் தெரிவிக்கலாமா? நம் எஜமானி... அன்னா பெட்ரோவ்னா..."

கோபத்துடன், அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் தன் பெரிய காதை அந்தப் பணியாளன் பக்கம் திருப்பினார்...

"என்ன? என்ன விஷயம்?... சத்தமாகப் பேசு! எனக்குக் காது சற்று மந்தம்."

நடுங்கிக்கொண்டிருந்த செமியோனோவிச், செனட்டரின் வெளிரிய பச்சை நிறக் காதிற்கு மிக அருகில் குனிந்து வந்தார்; அதே வேளையில் செனட்டர், ஏதோ ஒரு எதிர்பார்ப்புடன் அவரை நோக்கினார்.

"எஜமானி... அன்னா பெட்ரோவ்னா... திரும்பி வந்துவிட்டார்கள்..."

"?"...

"ஸ்பெயினிலிருந்து—மீண்டும் பீட்டர்ஸ்பர்க்கிற்கு..."

"அப்படியா—ஆ, அப்படியா—ஆ... மிகவும் நல்லது!"

"அவர்கள் ஒரு தூதுவர் மூலம் ஒரு சிறிய குறிப்பை அனுப்பியிருந்தார்கள்..."

"அவர்கள் ஒரு விடுதியில் தங்கியிருக்கிறார்கள்..."

அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் தன் ஒரு கையை மற்றொன்றின் மீது வைத்துப் பிடித்துக்கொண்டு, சற்றும் அசையாமல், அசைவற்ற நிலையில் அமர்ந்திருந்தார். அவருக்குள் எந்தச் சிந்தனைகளும் எழவில்லை என்பது போலவே தோன்றியது: அவருடைய பார்வை, அலமாரிகளில் வரிசையாக நின்ற பல புத்தகங்களின் முதுகுகள் மீது அக்கறையற்று அலைபாய்ந்தது; அந்தப் புத்தகங்களின் மீது பொன்னெழுத்துக்களில், "ரஷ்யப் பேரரசின் சட்டத் தொகுப்பு. முதல் தொகுதி," என்று பொறிக்கப்பட்டிருந்தது. அதற்கடுத்து: "இரண்டாம் தொகுதி." மேசையின் மீது காகிதங்கள் கிடந்தன; தங்க முலாம் பூசப்பட்ட ஒரு மையுறை மினுமினுத்தது; பேனாத்தாங்கிகள் ஆங்காங்கே சிதறிக் கிடந்தன; அங்கே, ஒரு காகித எடைக்கல்லும் (paperweight) கிடந்தது—அது, உயர்த்திய கையில் ஒரு சிறிய மதுக்கோப்பையை ஏந்தியவாறு நிற்கும் ஒரு சிறிய விவசாயியின் உருவமாக (அதாவது, ஒரு "குடிமகனின்" உருவமாக) அமைந்திருந்தது. இப்பொருட்கள் அனைத்திற்கும் நடுவே—பேனாத் தாங்கிகளுக்கு முன்னால், காகிதக் குவியல்களுக்கு முன்னால்—அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச், கைகளைக் கட்டிக்கொண்டு, சற்றும் அசைவின்றி, மிகச்சிறிய நடுக்கம் கூட இல்லாமல் அமர்ந்திருந்தார்...

அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச் எதுவும் பேசவில்லை; அவர் இழுப்பறைகளில் ஒன்றை மட்டும் திறந்து, அதற்குள்ளிருந்து ஒரு டஜன் பென்சில்கள் அடங்கிய (மிகவும், மிகவும் மலிவான ரகத்தைச் சேர்ந்த) ஒரு சிறிய பொட்டலத்தை வெளியே எடுத்தார்.
அவற்றில் சிலவற்றை அவர் வெளியே இழுத்தார்—செனட்டரின் விரல்களுக்கு இடையில், அந்த மெல்லிய மரத்தண்டுகள் 'படக்'கென்று முறிந்து ஒலித்தன. அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச் தனது அகத்துயரை வெளிப்படுத்தும் வழக்கம் இதுவே: அவர் பென்சில்களை இரண்டாக முறிப்பார்—இப்பென்சில்களை, இந்த நோக்கத்திற்காகவே, 'B' என்ற எழுத்தின் கீழ் அமைந்திருந்த இழுப்பறையில் அவர் கவனமாகப் பாதுகாத்து வைத்திருந்தார்.

"சரி, நீங்கள் போகலாம்..."

பென்சில்கள் முறிந்து ஒலித்தபோதிலும், அவர் தனது வெளிப்படையான கண்ணியத்தையும் நிதானத்தையும் கைவிடவில்லை; சொல்லப்போனால், இந்த இறுக்கமான, கம்பீரமான பிரமுகர்—சில கணங்களுக்கு முன்புதான்—மூச்சு வாங்கிக்கொண்டும், உணர்ச்சிப் பெருக்கால் அழும் நிலையை எட்டியவாறும், ஒரு சமையல்காரரின் மகளைச் சேற்றுப் பாதையின் வழியே வீட்டுக்கு அழைத்துச் சென்று வழியனுப்பி வைத்தார் என்பதை யாரும் நம்பியிருக்க மாட்டார்கள்.

செமியோனிச் அங்கிருந்து சென்றதும், அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச் அந்த முறிந்த பென்சில்களைக் குப்பைக்கூடையில் வீசிவிட்டு, தனது கருப்புத் தோல் இருக்கையின் பின்புறம் தலையைச் சாய்த்துக்கொண்டார்; அவரது சுருக்கங்கள் நிறைந்த சிறிய முகம் இளமை அடைவது போலத் தோன்றியது; அவர் தனது கழுத்துப்பட்டையை (tie) இழுத்துச் சரிசெய்யத் தொடங்கினார்—அதை மீண்டும் கச்சிதமான நிலைக்குக் கொண்டுவர முயன்றார். அவர் சட்டென்று இருக்கையிலிருந்து எழுந்து நின்று, அறைக்குள் முன்னும் பின்னும் நடக்கத் தொடங்கினார்; தனது குள்ளமான உருவத்துடனும், படபடப்பான அசைவுகளுடனும், அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச் தனது மகனை—குறிப்பாக 1904-ஆம் ஆண்டில் எடுக்கப்பட்ட அவனது ஒரு புகைப்படத்தை—நினைவுபடுத்தினார்.

கதவு திறந்தது; வாசற்படியில் நிக்கோலாய் அப்பொல்லோனோவிச் நின்றிருந்தார்—அவர் தனது மாணவர் சீருடையை அணிந்திருந்தபோதிலும், கால்களில் மட்டும் வீட்டுச் செருப்புகளை அணிந்திருந்தார்.

"இதோ வந்தவிட்டேன், அப்பா..."

அந்த வழுக்கைத் தலை சூரியனை நோக்கித் திரும்பியது; பேசுவதற்கு ஏற்ற சரியான சொல்லைத் தேடியவாறே, அவர் தனது விரல்களைச் சொடுக்கி ஒலித்தார்:

"பார் கோலென்கா..."—அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச் இப்போது அந்த 'டாமினோ' விளையாட்டைப் பற்றிப் பேசவில்லை (ஓ, அந்த டாமினோ விளையாட்டால் என்ன பயன்!)—அவர் இப்போது முற்றிலும் வேறொரு விஷயத்தைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தார். "பார் கோலென்கா, நான் உன்னிடம் ஒன்று பற்றிப் பேச வேண்டும்—அது பற்றி நீ நிச்சயமாக ஏற்கனவே கேள்விப்பட்டிருப்பாய்... உன் தாய், அன்னா பெட்ரோவ்னா, இப்போது திரும்பிவிட்டாள்..."

தன் தாய் திரும்பிவிட்டாள் என்பது நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச்சிற்கு இப்போதுதான் முழுமையாகப் புரிந்தது.

"அன்னா பெட்ரோவ்னா, என் அன்பு மகனே, ஒரு செயலைச் செய்திருக்கிறாள்; அதை... அதை... எனக்குத் தேவையான நிதானத்துடன் விவரிப்பது எனக்குக் கடினமாக இருக்கிறது..."

"சுருக்கமாகச் சொன்னால், அவள் செய்த செயல் உனக்குத் தெரிந்திருக்கும் என்று நம்புகிறேன்; இதுவரை—நீ நிச்சயமாகக் கவனித்திருப்பாய்—உன் இயல்பான உணர்வுகளுக்கு மதிப்பளித்து, உன் முன்னிலையில் அது பற்றிப் பேசுவதைத் தவிர்த்து வந்தேன்..."

"நன்றி, தந்தையே; நான் உங்களைப் புரிந்துகொள்கிறேன்..."

"இயல்பாகவே..."—அப்பல்லோன் மீண்டும் அறையின் குறுக்கே மூலைவிட்டவாக்கில் முன்னும் பின்னும் நடக்கத் தொடங்கினார்; அப்போது அவரது இரண்டு விரல்கள் அவரது மேலங்கிப் பைக்குள் செருகப்பட்டிருந்தன—"இயல்பாகவே: உன் தாய் பீட்டர்ஸ்பர்க்கிற்குத் திரும்பியிருப்பது உனக்கு ஒரு ஆச்சரியமாகத்தான் இருக்கும்."

(அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் தன் மகனின் முகத்தை நேராகப் பார்த்தார்; அவ்வாறு பார்க்கும்போது அவர் தன் கால் விரல் நுனிகளில் சற்று உயர்ந்து நின்றார்.)

"முழுமையானதொரு ஆச்சரியம்..."

"நங்கள் அனைவருக்கும் ஒரு ஆச்சரியம்..."

"அம்மா திரும்பி வருவாள் என்று யார் நினைத்திருப்பார்கள்..."

பெப், பெப்போவிச், பெப்

நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச் தன் அறைக் கதவில் தலைகுப்புற மோதிக்கொள்ளும் அளவுக்கு வேகமாக ஓடினார்; அவர் மின்விளக்கை ஒளிரவிட்டார் (எதற்காக? சூரியன்—ஆம், சூரியன் ஏற்கனவே ஜன்னல்கள் வழியாக எட்டிப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தது), பின்னர் தன் மேசையை நோக்கிப் பாய்ந்தார்; அந்த அவசரத்தில் வழியில் இருந்த ஒரு நாற்காலியைத் தள்ளித் தரையில் விழச்செய்தார்.

"ஆ—ஆ—ஆ... அந்தச் சாவிதான் எங்கே போயிருக்கக்கூடும்?"

— — ?

— — !

"ஆ!..."

"சரி, அப்படியென்றால்..."

"நன்று..."

தன் தந்தையைப் போலவே, நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச்சிற்கும் தனக்குத்தானே பேசிக்கொள்ளும் வழக்கம் இருந்தது.

மேலும்—ஆம்: அவர் அவசரப்பட விரும்பினார்... பிடிவாதம் பிடித்ததுபோல் இருந்த அந்த இழுப்பறையை வெளியே இழுக்க அவர் சிரமப்பட்டார்; அதிலிருந்து, நாடாக்களால் கட்டப்பட்டிருந்த கடிதக் கட்டுகள் சிலவற்றை அவர் எடுத்தார்; அடுத்து, ஒரு பெரிய புகைப்படத்தை எடுத்தார்; அவரது பார்வை அந்தப் படத்தின் மீது மேலோட்டமாகப் பதிந்தது; அதிலிருந்து, ஒரு அழகான பெண்ணின் கண்கள் அவரைத் திரும்பிப் பார்த்தன—ஒரு ஏளனப் புன்னகையுடன் அவரை உற்று நோக்கின; அவர் அந்தப் புகைப்படத்தைத் தூக்கி எறிந்தார்; அந்தப் புகைப்படத்திற்கு அடியில், துணியால் சுற்றப்பட்ட ஒரு பொட்டலம் கிடந்தது; எவ்வித அக்கறையுமற்றதுபோல் பாவனை செய்துகொண்டே, அவர் அந்தப் பொட்டலத்தைத் தன் உள்ளங்கையில் வைத்து அதன் எடையை உணர்ந்து பார்த்தார்: அதற்குள் ஏதோ கனமான பொருள் இருந்தது; அவர் அந்தப் பொட்டலத்தை உடனடியாகத் திரும்ப மேசையின் மீது வைத்துவிட்டார்.

பரபரப்பான அசைவுகளுடன், அவர் அந்தப் பொட்டலத்தைச் சுற்றியிருந்த துணியை அகற்றிப் பிரிக்கத் தொடங்கினார். அவரது வியப்புக்கு எல்லையே இல்லை:

"ஒரு மிட்டாய் பெட்டி..."

"ஆ..."

"ஒரு நாடா..."

"அட, இதைப் பாருங்கள்..."

தன் தந்தையைப் போலவே, நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச்சிற்கும் தனக்குத்தானே உரையாடிக்கொள்ளும் வழக்கம் இருந்தது. ஆனால் அவர் அந்த நாடாவை அவிழ்த்தபோது, ​​அவரது நம்பிக்கைகள் சிதறிப்போயின (ஏனெனில், அவர் ஏதோ ஒன்றை எதிர்பார்த்துக் காத்திருந்தார் அல்லவா?); ஏனெனில் அதற்குள்—அந்த இளஞ்சிவப்பு நாடாவால் இறுக்கமாகக் கட்டப்பட்டிருந்த மிட்டாய் பெட்டிக்குள்—'பாலே' (Balé) கடையில் கிடைக்கும் மிட்டாய்கள் இருக்கவில்லை; மாறாக, ஒரு சாதாரணத் தகரப் பெட்டிதான் இருந்தது; அந்தப் பெட்டியின் மூடியில் இருந்த குளிர்ச்சியை, அவரது விரல் மிகவும் விரும்பத்தகாத விதத்தில் உணர்ந்தது.

அதே கணத்தில், அந்தத் தகரப் பெட்டியின் பக்கவாட்டில் பொருத்தப்பட்டிருந்த கடிகார அமைப்பை அவர் கவனித்தார்: அந்தச் சாவியைத் திருப்பினால் மட்டும் போதும்; கருப்பு நிற முள் நகர்ந்து, குறிப்பிட்ட நேரத்தைக் காட்டும் வகையில் அது அமைந்திருந்தது. நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச் ஒரு மந்தமான நம்பிக்கையைக் கொண்டிருந்தார்—அது அவருடைய பலவீனத்திற்கும் குணக்குறைபாட்டிற்கும் சான்றாக இருந்தது: அந்தச் சாவியைத் திருப்ப தன்னால் ஒருபோதும் முடியாது என்று அவர் உணர்ந்தார், ஏனெனில் ஒருமுறை இயங்கத் தொடங்கிவிட்டால் அந்த இயந்திரத்தை நிறுத்த எந்த வழியும் இல்லை. ஆரம்பத்திலிருந்தே பின்வாங்குவதை சாத்தியமற்றதாக்க, நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச் உடனடியாகத் தன் விரல்களால் சாவியைப் பற்றினார்: அந்த நொடியில் அவருடைய விரல்கள் நடுங்கத் தொடங்கியதாலா, அல்லது—திடீரென ஏற்பட்ட தலைச்சுற்றலால்—தன் முழு பலத்துடன் தவிர்க்க முயன்ற அதே படுகுழியில் அவர் உருண்டு விழுந்ததாலா... சாவி ஒரு மணி நேரம் முன்னோக்கிச் சுழன்றது, பிறகு இரண்டு மணி நேரம்... நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச் தன்னையறியாமல் ஒரு நுணுக்கமான பக்கவாட்டு நகர்வைச் செய்தார்; அவ்வாறு நகர்ந்த பிறகு, அவர் மேசையை நோக்கி மீண்டும் ஒருமுறை திருட்டுத்தனமாகப் பார்த்தார்: ஒரு காலத்தில் மத்தி மீன்களை வைத்திருந்த அந்தத் தகரக் குடுவை—மேசையின் மீது இன்னும் நின்றுகொண்டிருந்தது (அவர் ஒருமுறை மத்தி மீன்களை வயிறு நிறைய உண்டிருந்தார், அதன் பிறகு அவற்றை உண்டதே இல்லை); ஒரு சாதாரண மத்தி மீன் டப்பா, மற்றதைப் போலவே: பளபளப்பாக, வட்டமான மூலைகளுடன்...

இல்லை—இல்லை—இல்லை!

அது உண்மையிலேயே ஒரு மத்தி மீன் டப்பாதான்—ஆனாலும், உள்ளே திகிலூட்டும் பொருட்கள் கொண்ட ஒரு மத்தி மீன் டப்பா! அந்த உலோகச் சாவி ஏற்கெனவே இரண்டு மணி நேரம் முன்னோக்கித் திரும்பியிருந்தது, அந்த மத்தி மீன் டப்பாவின் உள்ளே, பகுத்தறிவுள்ள மனதிற்குப் புரியாத அந்த விசித்திரமான உயிர் தொடங்கியது; அந்த மத்தி மீன் டப்பா அதேதான், ஆனாலும் முற்றிலும் அதேபோல இல்லை; அதன் ஆழத்தில், முட்கள் ஊர்ந்து சென்றன: மணி முள்ளும் நிமிட முள்ளும்; பரபரப்பான வினாடி முள் வட்டமாகத் தாவிச் சென்றது; அது இப்போதும் தாவிச் சென்றுகொண்டே இருக்கும், அந்தத் தருணம் வரை (அது இனி வெகு தொலைவில் இல்லை)—அந்தத் தருணம் வரை, அந்தத் துல்லியமான தருணம் வரை...

—அந்த மத்தி மீன் டப்பாவின் கோரமான உள்ளடக்கங்கள் கோரமாகப் பெருத்து; அளவுகடந்து விரிவடைந்தன; பிறகு—பிறகு: அந்த மத்தி மீன் டப்பா நொறுங்கிச் சிதறுகிறது...

—அதனுள் இருந்த கோரமானவற்றின் துண்டுகள் கட்டுப்பாடின்றி வட்டமாகச் சுழன்று, இடி முழக்கம் போன்ற பேரொலியுடன் மேசையைச் சின்னாபின்னமாக்குகின்றன—எண்ணற்ற துண்டுகளாகப் பிளந்து சரிந்து விழும் அந்த மேசை; அவனது சொந்த உடலும் கூடச் சிதறித் துண்டு துண்டாகப் போகும்: மரச் சிதறல்களுடனும், நாலாபுறமும் பரவும் வாயுக்களுடனும் சேர்ந்து, அவன் அந்தச் குளிர்ந்த கல் சுவர்களில் நசுங்கி ஒட்டிக்கொண்டிருப்பான்—ஒரு இரத்தம் தோய்ந்த, அருவருப்பான, உயிரற்ற பிண்டமாக...

—இவையனைத்தும் ஒரு விநாடியின் நூறில் ஒரு பங்கிற்குள் நிகழ்ந்துவிடும்: அந்த ஒரு விநாடியின் நூறில் ஒரு பங்கிற்குள், சுவர்கள் இடிந்து விழுந்து நொறுங்கும்; அந்தப் பயங்கரமான உள்ளடக்கங்கள்—விரிந்து, விரிந்து, விரிந்து—மரச் சிதறல்கள், இரத்தம் மற்றும் கற்களுடன் சேர்ந்து, இருண்ட வானத்தை நோக்கி மேலே எழும்பிப் பறக்கும்.

வெளியே, புகை மண்டலங்கள் திரண்டு எழுந்து காற்றில் உயர்ந்தன; அவற்றின் வால் பகுதிகள் நெவா நதியில் தோய்ந்திருந்தன.

இப்போது அவன் என்ன செய்துவிட்டான்? என்னதான் செய்துவிட்டான்?

அந்தத் தகரப் பெட்டி மேஜையின் மீது அப்படியே நின்றுகொண்டிருந்தது; அவன் உண்மையில் சாவியைத் திருப்பிவிட்டிருந்தால்—அவன் ஒரு கணம் கூடத் தாமதிக்காமல்—

அந்தப் பெட்டியை அதற்குரிய இடத்தில் வைக்க வேண்டும் (உதாரணமாக: அந்த வெள்ளை படுக்கையறையில் உள்ள தலையணைக்கு அடியில்); அல்லது அதைத் தன் காலால் நசுக்கிவிட வேண்டும். ஆனால் அதைச் சரியான இடத்தில்—தன் தந்தையின் உயர்த்தி வைக்கப்பட்டிருந்த தலையணைக்கு அடியில்—வைப்பதென்றால்... அப்போதுதான், சற்று முன் நிகழ்ந்தவற்றால் களைத்துப்போயிருந்த அந்த முதிய, வழுக்கைத் தலை, முழு வேகத்துடன் அந்த வெடிகுண்டின் மீது வந்து மோதும்... இல்லை, இல்லை, இல்லை: அதைச் செய்வதற்கு அவனால் துளியும் மனம் வரவில்லை......என்னால் அதைக் கைவிட முடியாது; அது துரோகமாகிவிடும்.

காலால் மிதித்து நசுக்கவா?

ஆனாலும், இந்த எண்ணம் தோன்றியதும், நம்பமுடியாத ஒரு அழுத்தம் போல ஏதோ ஒன்று அவன் காதுகளை அழுத்துவதை உணர்ந்தான்: அவன் அருந்திய எட்டு குவளை பிராந்தியால் ஏற்பட்ட கடுமையான குமட்டலை உணர்ந்தான்—ஒரு மாத்திரையைப் போல, அந்த வெடிகுண்டை முழுவதுமாக விழுங்கிவிட்டது போல.

அவனால் அதை ஒருபோதும் மிதித்து நசுக்கி அணைக்க முடியாது—ஒருபோதும்.

ஒரே ஒரு வழிதான் எஞ்சியிருந்தது: அதை நேவா நதியின் நீரில் வீசி எறிவது; ஆனால் அதற்கும் இன்னும் நேரம் இருந்தது: அவன் சாவியை இன்னும் இருபது முறை திருகினால் போதும்; பிறகு ஒரு தற்காலிக நிவாரணம் கிடைக்கும்; ஒருமுறை சாவியைத் திருகிவிட்டால், மனிதனால் முடிந்தவரை அதிக நேரத்தை வாங்குவது மட்டுமே ஒரே கட்டாயமான காரியமாக இருக்கும். ஆனாலும் அவன் தயங்கினான், முற்றிலும் சோர்வடைந்து—தன் சாய்வு நாற்காலியில் சரிந்தான்; குமட்டல், பயங்கரமான பலவீனம், மற்றும் தூக்கக் கலக்கம் அவனை ஆட்கொண்டன; இருப்பினும், அவனது மழுங்கிய மனம்—உடலிலிருந்து பிரிந்து—அசிங்கமான, அர்த்தமற்ற அரபேஸ்க் கோலங்களை அவன் கண்களுக்கு முன் நெய்தது... அவன் உறக்கத்தில் ஆழ்ந்தான்.

உறக்கத்தில்—உடல் களையப்பட்டிருந்தபோதிலும்—அவன் அதை ஒருவித கண்ணுக்குப் புலப்படாத மையமாக உணர்ந்தான்; அது முன்னர் உணர்வையும் ஒரு 'சுயத்தையும்' ஒருங்கே கொண்டிருந்தது. ஆக, நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச்சின் 'சுயம்' இனி உடலாக இல்லாதபோதிலும், அது ஒரு பூவுலக வடிவத்தைத் தக்கவைத்திருந்தது. இந்த உடலற்ற நிலைக்குள் ஒரு அன்னிய 'சுயம்' வசித்தது—அது சனிக்கிரகத்திலிருந்து கீழே பறந்து வந்து, இப்போது மீண்டும் அதை நோக்கி மேலே எழும்பியது.

அவன் தன் தந்தையின் முன் அமர்ந்திருந்தான் (முந்தைய நாட்களில் அவன் அமர்ந்திருந்ததைப் போலவே)—ஆனாலும் அவன் உடலற்றவனாக இருந்தான்; இருப்பினும், அவனது ஜன்னல்களுக்கு வெளியே—முழுமையான இருளுக்கு மத்தியில்—ஒரு ஒலி இடைவிடாமல், மென்மையாக ஒலித்தது: *திரும்பு—திரும்பு—திரும்பு*.

அது ஆண்டுகள்—பின்னோக்கி ஓடுவது. "நாம் இப்போது எந்த ஆண்டில் இருக்கிறோம்?"

உரக்கச் சிரித்தவாறே, அப்போலோன் அப்போலோனோவிச் பதிலளித்தார்:

"ஒன்றுமில்லை, கொலென்கா, எதுவுமே இல்லை: என் அன்புத் தோழனே, இந்த ஆண்டு பூஜ்ஜியம்..."

நிகோலாய் அப்போலோனோவிச்சின் ஆன்மாவின் கோரமான உள்ளடக்கங்கள் (அங்கே, அவனது இதயம் இருக்க வேண்டிய இடத்தில்), ரீங்காரமிடும் பம்பரத்தைப் போல அமைதியின்றி அசைந்தன; அது வீங்கி விரிந்தது; அந்த கோரமான ஆன்ம உள்ளடக்கங்கள் ஒரு வேதனை தரும் கோளமாக உருமாறுவது போல இருந்தது.

அது இறுதித் தீர்ப்பு.

"சரி... சரி: இந்த 'நான்' என்பது என்ன?"

"நானா? — ஒரு பூஜ்ஜியம்..."

"மேலும் — அந்த பூஜ்ஜியம் என்ன?"

"அந்த பூஜ்ஜியம் ஒரு குண்டு, கொலென்கா..."

தான் ஒரு குண்டு, வேறொன்றுமில்லை என்பதை நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் இப்போது புரிந்துகொண்டான்; அந்தக் குண்டு வெடித்திருந்தது, மேலும் நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச்சின் ஓடு (ஒரு முட்டை ஓடு போல) அந்த நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்த அதே இடத்தில்—ஒரு மின்னல் கீற்று தோன்றி, யுகங்களின் கரு அலைகளுக்கு அடியில் மூழ்கியது.

அந்தக் கணத்தில், நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச் அரைகுறையாக விழித்தார்; நடுங்கியபடி, தன் தலை மத்தி மீன் டப்பாவின் மீது சாய்ந்திருப்பதை உணர்ந்தார்.

பின்னர் அவர் சட்டென்று எழுந்து நின்றார்: ஒரு பயங்கரமான கனவு... ஆனால் அது என்ன? அந்தக் கனவை அவரால் நினைவுகூர முடியவில்லை; சிறுவயதில் அவரைத் துன்புறுத்திய அந்தக் கெட்ட கனவு இப்போது திரும்பியது: பெப், பெப்போவிச், பெப்—ஒரு சிறிய கோளம் ஒரு பிரம்மாண்டமான பூகோளமாக விரிகிறது; பழைய சிறுவயது மயக்கங்கள் மீண்டும் வந்துவிட்டன, ஏனெனில்—பெப், பெப்போவிச், பெப்—பயங்கரமான உள்ளடக்கங்களைக் கொண்ட அந்தச் சிறிய கோளம்—ஒரு குண்டைத் தவிர வேறொன்றுமில்லை; அது அங்கே நிற்கிறது, தன் கைகளாலும் முடிச் சுருளாலும் கேட்கமுடியாதபடி முணுமுணுத்தபடி; பெப், பெப்போவிச், பெப் நீண்டு கொண்டே போகும், நீண்டு கொண்டே போகும், நீண்டு கொண்டே போகும்... பெப், பெப்போவிச்—பிறகு பெப் வெடித்துச் சிதறும்: எல்லாம், முற்றிலும் எல்லாம் நொறுங்கிப் போகும்...

"என்ன? நான் பிரமை காண்கிறேனா?"

வெறித்தனமான வேகத்தில், அந்த எண்ணம் அவன் மனதில் ஓடியது: என்ன செய்வதென்று? இன்னும் கால் மணி நேரமே உள்ளது: சாவியை மீண்டும் திருப்புவதா?

அவன் சாவியை இருபது முறை திருப்பினான்; அந்தத் தகரப் பெட்டியின் ஆழத்தில் இருபது முறையும் ஏதோ ஒன்று முனகியது: பழைய பிரமைகள் சிறிது நேரத்திற்குத் திரும்பின, அதனால் காலைப்பொழுது காலையாகவும்—பகல், பகலாகவும்—மாலை, மாலையாகவும் இருக்கக்கூடும்; ஆயினும் இரவின் முடிவில், சாவியைத் திருப்புவதால் அந்தத் தற்காலிக ஓய்வை நீட்டிக்க முடியாது: சுவர்களைத் தகர்க்கும், செந்நிற ஒளியுடைய வானத்தைச் சின்னாபின்னமாக்கும், மற்றும் தெறித்த இரத்தத்துடன் சேர்த்து அதை ஒரு இருண்ட, ஆதிகாலக் குழப்பமாக மாற்றும் ஏதோ ஒன்று நிகழும்.

ஐந்தாம் அத்தியாயம் முடிவு.

அத்தியாயம் ஆறு

தன் இருப்பின் இழையை அவன் மீண்டும் கண்டடைந்தான்

அது பீட்டர்ஸ்பர்க்கின் ஒரு மந்தமான நாளாக இருந்தது.

இப்போது நாம் அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்சிடம் திரும்புவோம்; அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் விழித்துக்கொண்டார்; அவர் தன் கண்களைத் திறந்தார், ஆயினும் அவை மீண்டும் மீண்டும் தாமாகவே மூடிக்கொண்டன; அந்த இரவின் நிகழ்வுகள் அனைத்தும் ஆழ்மனதின் எல்லைக்குள் தள்ளப்பட்டுவிட்டன; அவரது நரம்புகள் முற்றிலுமாய் சிதைந்துபோயிருந்தன: அவரைப் பொறுத்தவரை, அந்த இரவு மிகக் கடுமையான முக்கியத்துவம் வாய்ந்த ஒரு நிகழ்வாக அமைந்திருந்தது.

தூக்கத்திற்கும் விழிப்புக்கும் இடைப்பட்ட நிலையில் ஊசலாடியவாறு, ஏதோ ஒரு அதலபாதாளத்திற்குள் தான் தூக்கி எறியப்படுவதைப் போல அவர் உணர்ந்தார்—ஐந்தாவது மாடி ஜன்னலிலிருந்து கீழே விழுந்து கொண்டிருப்பதைப் போல அவருக்குத் தோன்றியது. அவரது புலன்கள், தன் உலகத்தில் ஒரு பிளவு கிழித்துத் திறக்கப்பட்டிருப்பதை அவருக்கு உணர்த்தின; அந்தப் பிளவின் வழியாக, அவர் வேறொரு உலகத்திற்குள் பறந்து சென்றார்—அது பல்வேறு வடிவங்களால் நிரம்பி வழிந்த ஒரு உலகம்; அங்கே ஆக்ரோஷமான பூதங்களால் ஒருவர் தாக்கப்படுகிறார் என்று மட்டும் சொல்வது போதுமானதல்ல; ஏனெனில் அந்த உலகத்திற்குள், அந்த உலகத்தின் அடிப்படை அமைப்பே அந்த ஆக்ரோஷமான பூதங்களால் மட்டுமே ஆனதாக இருந்தது.

விடியற்காலை நெருங்கும் நேரத்தில்தான் அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்சால் அந்த உலகத்திலிருந்து தன்னை விடுவித்துக்கொள்ள முடிந்தது; அப்போது அவர் ஒருவித பரவச நிலையில் ஆழ்ந்துபோனார். ஆனால் விழிப்புணர்வு அவரை மீண்டும் சட்டென்று கீழே இழுத்துத் தள்ளியது: விவரிக்க முடியாத ஒரு ஏக்கம் அவருக்குள் நீடித்தது, மேலும் அவரது உடல் முழுவதும் வலித்தது.

விழித்தெழுந்த முதல் கணத்திலேயே, தான் கடும் நடுக்கத்தால் பீடிக்கப்பட்டிருப்பதை அவர் உணர்ந்தார்; இரவு முழுவதும் அவருக்குக் காய்ச்சல் இருந்திருக்கிறது: அவருக்குள் ஏதோ ஒன்று நிகழ்ந்துகொண்டிருந்தது... ஆனால் அது என்ன?

அந்த நீண்ட இரவு முழுவதும், அவர் மூடுபனி சூழ்ந்த தெருக்களில் காய்ச்சல் மயக்கத்தில் ஓடிக்கொண்டிருந்தார் அல்லது ஒரு மர்மமான படிக்கட்டின் படிகளில் ஏறிக்கொண்டிருந்தார்; ஆயினும், மிகச் சாத்தியமாக, அவரது ரத்த நாளங்களில் அதிவேகமாக ஓடிக்கொண்டிருந்தது அந்தக் காய்ச்சலேதான். அவரது நினைவாற்றல் அவருக்கு ஏதோ ஒன்றைச் சொல்ல முயல்வது போலத் தோன்றியது; ஆனால் அந்த நினைவுகள் நழுவிக்கொண்டே இருந்தன, அவற்றை இறுகப் பற்றிக்கொள்ள அவர் வீணாகவே முயன்றார்.

இவையனைத்தும்—காய்ச்சலே. கடுமையாகப் பதற்றமடைந்த அவர்—ஏனெனில் தன் தனிமையில், அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் நோய்வாய்ப்பட்டுவிடுவோமோ என்ற நிலையான அச்சத்திலேயே வாழ்ந்து வந்தார்—தான் தன் அறையை விட்டு வெளியேறாமல் இருப்பதே சிறந்தது என்று நினைத்தார்.

இந்த எண்ணத்துடன், அவர் மீண்டும் தூக்கத்திற்குள் சாய்ந்து செல்லத் தொடங்கினார்; ஆயினும், தூக்கத்திற்குள் சாய்ந்து செல்லும் அந்தத் தருணத்திலும், அவர் இவ்வாறு நினைத்துக்கொண்டார்:

"நான் கண்டிப்பாகச் சிறிது குயினின் (quinine) மருந்தை உட்கொள்ள வேண்டும்."

அவர் தூங்கிவிட்டார். விழித்தெழுந்ததும், அவன் மேலும் கூறினான்:

"கொஞ்சம் சூடான தேநீரும்..."

ஒரு கணம் யோசித்த பிறகு, அவன் மீண்டும் கூறினான்:

"ராஸ்பெர்ரி பாகுடன்..."

சமீப காலமாக, தனது சூழ்நிலைகளைக் கருத்தில் கொள்ளும்போது, மன்னிக்க முடியாத அளவிற்குப் பொறுப்பற்ற முறையில் வாழ்ந்து வந்ததாக அவனுக்கு நினைவுக்கு வந்தது; கடுமையான மற்றும் கடினமான நாட்கள் வரவிருந்ததால், இந்தப் பொறுப்பற்றத்தனம் இப்போது இன்னும் மன்னிக்க முடியாததாக அவனுக்குத் தோன்றியது.

தன்னையறியாமல், அவன் பெருமூச்சு விட்டான்:

"மேலும், நான் குடிப்பதை கண்டிப்பாகத் தவிர்க்க வேண்டும்... நான் வெளிப்படுத்தல் புத்தகத்தைப் படிக்கக் கூடாது... நான் காவலாளியுடன் கீழே உட்காரக் கூடாது... மேலும், காவலாளியுடன் வசிக்கும் ஸ்டியோப்கா என்ற அந்த நபருடனான உரையாடல்கள்—நான் உண்மையிலேயே அந்த ஸ்டியோப்காவுடன் பேசிக்கொண்டிருக்கக் கூடாது..."

ராஸ்பெர்ரி பாகு கலந்த தேநீர், வோட்கா, ஸ்டியோப்கா, மற்றும் புனித யோவானின் வெளிப்படுத்தல் பற்றிய இந்த எண்ணங்கள்—ஆரம்பத்தில் அவனை ஆற்றுப்படுத்தி, முந்தைய இரவின் நிகழ்வுகளை ஒரு அற்பமான விஷயமாகக் குறைத்தன.

இருப்பினும், பனிக்கட்டி போன்ற குளிர்ந்த குழாய் நீரையும், வழுவழுப்பான, மஞ்சள் நிறப் பசையில் பதிக்கப்பட்ட ஒரு சோப்புக் கட்டியின் உதவியையும் கொண்டு அவன் தன்னைக் கழுவிக்கொண்டவுடன், அலெக்சாண்டர் இவானோவிச், அந்த இரவின் நிகழ்வுகள் தன்னை மீண்டும் மூழ்கடிப்பதை உணர்ந்தான்.

அவனுடைய பார்வை, பன்னிரண்டு ரூபிள் மதிப்புள்ள அவனது அறையை (ஒரு பரண் அறை) நோட்டமிட்டது.

என்ன ஒரு சோகமான இருப்பிடம்!

இந்த ஏழ்மையான அறையில் இருந்த பிரதான தளவாடம் கட்டில்தான்; இரண்டு மர முக்காலிகளின் மீது போடப்பட்ட நான்கு பலகைகளால் இந்தக் கட்டில் அமைந்திருந்தது. அந்த முக்காலிகளின் மேற்பரப்பு, அருவருப்பான, அடர் சிவப்பு நிறத்தில் காய்ந்துபோன மூட்டைப்பூச்சிகளின் தடயங்களால் மூடப்பட்டிருந்தது—இது, பூச்சிக்கொல்லித் தூளின் உதவியுடன் அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் பல மாதங்களாக நடத்திய ஒரு தொடர் போராட்டமாகும்.

அந்தப் பலகைகளின் மீது, மரப் பஞ்சு நிரப்பப்பட்ட ஒரு மெல்லிய மெத்தை கிடந்தது; அந்த அழுக்கடைந்த விரிப்பின் மேல், அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் கவனமாக ஒரு பூத்தையல் போர்வையை விரித்திருந்தார். அதன் சிவப்பு மற்றும் நீல நிறக் கோடுகள், அழுக்கினால் ஏற்பட்டதை விட, பல வருடப் பயன்பாட்டினால் சாம்பல் நிறமாகத் தெரிந்தன. யாரோ ஒருவர் (ஒருவேளை அவரது தாயார்) பரிசாகக் கொடுத்திருந்த இந்தப் போர்வையைப் பிரிய அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் தயங்கினார்—ஒருவேளை பணப் பற்றாக்குறையும் ஒரு காரணமாக இருக்கலாம் (உண்மையில், இந்தப் போர்வை அவருடன் சைபீரியா வரை வந்திருந்தது).

படுக்கையைத் தவிர... — ஆம்: இங்கே நான் இன்னொன்றையும் குறிப்பிட வேண்டும், படுக்கைக்கு மேலே, புனித செராஃபிம் தனது ஆயிரம் இரவு பிரார்த்தனை இரவின் போது ஒரு தேவதாரு மரக் காட்டில் ஒரு கல்லின் மீது மண்டியிடுவதைச் சித்தரிக்கும் ஒரு சிறிய புனித உருவப்படம் தொங்கிக்கொண்டிருந்தது.

படுக்கைக்கு அருகில், முற்றிலும் அலங்காரமற்ற, மென்மையாகச் செதுக்கப்பட்ட ஒரு சிறிய மேசை நின்றிருந்தது; மலிவான கிராமப்புற தங்குமிடங்களில், இதுபோன்ற மேசைகள் பொதுவாகக் கைகழுவும் தொட்டிகளை வைக்கப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன, மேலும் இதுபோன்ற சிறிய மேசைகள் எல்லா இடங்களிலும் ஞாயிறு சந்தைகளில் விற்பனைக்கு வழங்கப்படுகின்றன. அலெக்சாண்டர் இவானோவிச்சின் இல்லத்தில், இந்தச் சிறிய மேசை ஒரே நேரத்தில் ஒரு எழுதும் மேசையாகவும், ஒரு சாப்பாட்டு மேசையாகவும், மற்றும் ஒரு படுக்கையறை மேசையாகவும் செயல்பட்டது; அங்கே கைகழுவும் தொட்டி எதுவுமே இல்லை — தனது குளிப்பதற்கு, அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் தண்ணீர்க் குழாயைப் பயன்படுத்தினார், அதன் அருகில் ஒரு தகரக் குவளை தொங்கிக்கொண்டிருந்தது, அதில் பிசுபிசுப்பான, சோப்புத் திரவத்தில் மிதக்கும் சோப்பின் ஒரு சிறு துண்டு இருந்தது. மேலும், ஒரு கோட் மாட்டும் கொக்கி இருந்தது, அதில் ஒரு கால்சட்டை தொங்கிக்கொண்டிருந்தது; மற்றும் ஒரு செருப்பின் கிழிந்த முனை படுக்கைக்கு அடியிலிருந்து எட்டிப் பார்த்தது. (ஒரு நாள் இரவு, அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் ஒரு கனவு கண்டார்: அந்தக் கிழிந்த செருப்பு ஒரு உயிருள்ள படைப்பு என்று—)

...ஒரு நாய் அல்லது பூனையைப் போன்ற ஒரு வீட்டு பிராணி; அது தானாகவே அறையைச் சுற்றி அங்கும் இங்கும் நகர்ந்து, ஓரிடத்திலிருந்து மற்றோர் இடத்திற்கு ஊர்ந்து சென்றும், மூலைகளில் சலசலத்தும் கொண்டிருந்தது; அலெக்சாண்டர் இவானோவிச், தன் வாயில் ஒரு ரொட்டித் துண்டை வைத்து அந்த அங்கும் இங்கும் நகர்ந்து கொண்டிருந்த செருப்புகளுக்கு உணவளிக்க முயன்றபோது, அவை அவரது விரல்களைக் கடித்தன, அதன் காரணமாகவே அவர் கண்விழித்தார்).

அந்த அறையில், தனது அசல் வடிவத்தை நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே இழந்திருந்த ஒரு பழுப்பு நிறப் பயணப் பெட்டியும் நின்றிருந்தது; அதில் மிகவும் பயங்கரமான முக்கியத்துவம் வாய்ந்த பொருட்கள் இருந்தன.

ஆயினும், இந்த அறையின்—சொல்லப்போனால்—முழுமையான அறைகலன்களும், விரும்பத்தகாததும் பகட்டானதுமான சுவரொட்டியின் நிறத்திற்கு முன்னால் பின்னணியில் மங்கிப் போயின; அது அடர் மஞ்சள் அல்லது பழுப்பு நிறத்தில், பெரிய, ஈரமான கறைகளால் நிறைந்திருந்தது; மாலை நேரங்களில், ஒரு பூரான் மெதுவாக ஊர்ந்து, சில சமயம் இந்தக் கறைகளில் ஒன்றின் மீதும், சில சமயம் மற்றொன்றின் மீதும் செல்லும். அறையின் உட்புறம் முழுவதும் புகையிலைப் புகையால் நிறைந்திருந்தது. நிறமற்ற சூழலை அடர் சாம்பல், நீல நிறப் புகைமூட்டமாக மாற்றுவதற்காக, அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் ஒரு நாளைக்குக் குறைந்தது பன்னிரண்டு மணி நேரமாவது இடைவிடாமல் புகைபிடிக்க வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு உள்ளானார்.

அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் டட்கின் தனது இருப்பிடத்தை நோட்டமிட்டார், மீண்டும் ஒருமுறை—எப்போதும் போலவே—புகை நிறைந்த அந்த அறையிலிருந்து தப்பிக்கவும், இந்த இடத்தை விட்டு விலகிச் செல்லவும் ஒரு உந்துதலை உணர்ந்தார்; தெருவுக்கு, அந்த அசுத்தமான பனிமூட்டத்திற்குள் அவர் ஈர்க்கப்பட்டார், அங்கு பீட்டர்ஸ்பர்க் வீதிகளின் தோள்கள், முதுகுகள் மற்றும் பச்சை நிற முகங்களுடன் அவரால் ஒன்றிப்போக முடியும்—அவற்றுடன் கலந்து ஒரே, பிரம்மாண்டமான, சாம்பல் நிற முகமாக மாற முடியும்.

அடர்த்தியான அக்டோபர் மாதப் பனிமூட்டம் அவரது அறையின் ஜன்னலில் ஒட்டிக்கொண்டிருந்தது: அந்தப் பனிமூட்டம் தன்னை ஊடுருவ அனுமதிக்க வேண்டும் என்ற தேவையை அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் டட்கின் உணர்ந்தார்—அது அவரது ஒவ்வொரு சிந்தனையிலும் ஊடுருவட்டும், அவரது மனதை வாட்டிய அனைத்தையும் அந்தப் பனிமூட்டத்திற்குள் மூழ்கடிக்கட்டும்;

தனது காலடி எடுத்து வைக்கும் தாள லயத்திலான அசைவின் மூலம், அந்தப் பேய்களைக் கரைக்க அவர் முயன்றார். அவன் கம்பீரமாக நடக்க விரும்பினான்—தொடர்ந்து நடந்துகொண்டே இருக்க: தெருவுக்குத் தெரு, சந்துக்குத் சந்து; மனம் முற்றிலும் அமைதியாகும் வரை நடக்க, பிறகு ஒரு சிறிய மதுக்கடை மேசை முன் அமர்ந்து ஓட்கா குடித்துத் தன் சக்தியைச் செலவழிக்க. தெருக்களிலும், வளைந்த சந்துகளிலும்—விளக்குக் கம்பங்கள், வேலிகள், ஜன்னல்களைக் கடந்து—இப்படி இலக்கின்றி அலைவது மட்டுமே அவன் மனதிற்குள் இருந்த துன்புறுத்தும் எண்ணங்களை அடக்க முடியும்.

அவன் தனது கந்தலான கோட்டை அணிந்தபோது, மீண்டும் ஒரு குளிர் அவன் உடலெங்கும் பரவுவதை உணர்ந்தான், மேலும் அவன் சோகமாக நினைத்தான்:

"என்னிடம் மட்டும் கொஞ்சம் குயினைன் இருந்திருந்தால்!" ஆனால், அவனுக்குக் குயினைன் எங்கிருந்து கிடைக்கும்? . . .

அவன் படிகளிலிருந்து கீழே இறங்கிக்கொண்டிருந்தபோது, ​​மீண்டும் ஒருமுறை வருத்தத்துடன் இவ்வாறு நினைத்தான்:

"ஆ—ராஸ்பெர்ரிப் பாகு கலந்த, சற்றுத் தீவிரமான தேநீர் மட்டும் எனக்குக் கிடைத்திருந்தால்..."

அந்தப் படிக்கட்டு

அந்தப் படிக்கட்டு!

பயங்கரமான, இருண்ட, ஈரமான—அவன் தடுமாறி நடந்த காலடிகளின் ஓசையை அது இரக்கமின்றி எதிரொலித்தது: அந்தப் பயங்கரமான, இருண்ட, ஈரமான படிக்கட்டு! அது நேற்றிரவு நிகழ்ந்திருந்தது. அந்த இரவில் தான் உண்மையிலேயே இங்கு நடந்து சென்றதை அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் இப்போதுதான் நினைவுகூர்ந்தான்—அல்லது ஒருவேளை அது கனவில் நடந்ததா? இல்லை, அது நிஜம்; ஆனாலும், அது சரியாக என்னவாக இருந்தது?

என்ன?

ஆம்: இந்தக் கதவுகள் அனைத்திலிருந்தும், ஒரு கொடிய அமைதி அவன் மீது பரவியது; அது முடிவில்லாமல் பரவி, ஒரு விசித்திரமான சலசலப்பு ஓசைக்குக் குரல் கொடுத்தது—மேலும் அயராது, ஓயாமல், ஏதோவொரு சலசலக்கும் சக்தி, நீளமான தெளிவுடன் தன் உமிழ்நீரை விழுங்கியது. அவை எல்லா யுகங்களின் பெருமூச்சுகளும், அடக்கப்பட்ட முனகல்களும் ஒன்றிணைந்து உருவான, பயங்கரமான, அறியப்படாத ஓசைகள்; மேலே உயரத்தில் இருந்த குறுகிய ஜன்னல்கள் வழியே, அவ்வப்போது இருள் எப்படி மின்னியது என்பதையும், அது எப்படி கந்தல் மேகங்களின் வடிவத்தை எடுத்தது என்பதையும், வெளிறிய, நீலப்பச்சை நிறக் கதிர்கள் தரையில் அமைதியாகப் படிந்து, அசைவற்று உயிரற்றுக் கிடந்தபோது எல்லாம் எப்படி ஒளிர்ந்தது என்பதையும் காண முடிந்தது—அவன் அதைப் பார்த்தும் விட்டான்.

அதோ அங்கே—அங்கே: அங்கே, நிலவு உள்ளே நோக்கியது.

ஆனால் கூட்டங்கள் நெருங்கி வந்தன: கூட்டத்திற்குப் பின் கூட்டமாக—மூழ்கிப்போய், மூடுபனியுடன், புயலால் கனத்துப்போய்—இந்தக் கூட்டங்கள் அனைத்தும் நிலவின் மீது பாய்ந்தன; அந்த வெளிறிய, நீலப்பச்சை நிறக் கதிர்கள் அணைந்துபோயின; எல்லா இடங்களிலிருந்தும் நிழல்கள் பொங்கி எழுந்தன; அந்த நிழல்கள் எல்லாவற்றையும் மூடின...

அப்போது அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் டட்கினுக்கு நினைவிருந்தது, முந்தைய நாள் மாலையில்தான், அவன் இதே படிக்கட்டுகளில்தான் ஏறி, தன்னுடைய கடைசி, தளர்ந்துபோன பலத்தை எல்லாம் திரட்டி—வெற்றிபெறுவதற்கான எந்த நம்பிக்கையுமின்றி—ஓடி வந்திருந்தான். மேலும் ஒரு கருப்பு உருவம்—அதுவும் நிஜம்தானா?—அவனைத் துரத்தி வந்தது; அவன் பின்னாலேயே ஓடிவந்து, அவன் காலடித் தடங்களைப் பின்தொடர்ந்து.

அது அவனைச் சிதைத்துவிட்டது—மீட்கவே முடியாதபடி அவனை முற்றிலுமாக அழித்துவிட்டது. அந்தப் படிக்கட்டு!

மங்கலான வார நாட்களில், அது அமைதியாகவும், சாதாரணமாகவும் இருக்கும்; கீழிருந்து மந்தமான 'தடக்' என்ற சத்தங்கள் எழும்: முட்டைக்கோஸ் தலைகள் நறுக்கப்படுகின்றன—நான்காம் எண் குடியிருப்பில் வசிப்பவர்கள் குளிர்காலத்திற்காகத் தங்கள் புளித்த முட்டைக்கோஸ் சேமிப்பைத் தயார் செய்கிறார்கள். கைப்பிடிகள், கதவுகள், படிகள் எவ்வளவு சாதாரணமாகத் தெரிகின்றன; கைப்பிடியின் மீது பூனை வாசனை வீசும் ஒரு பழைய, தேய்ந்துபோன கம்பளம் தொங்குகிறது—அது நான்காம் எண் குடியிருப்பில் வசிப்பவர்களுக்குச் சொந்தமானது. கட்டிடத்தின் வாயிற்காப்பாளர்—வீங்கிய கன்னத்துடன்—ஒரு கம்பளத் தட்டி கொண்டு கம்பளத்திலிருந்து தூசியைப் பலமாகத் தட்டுகிறார்;
ஒரு பொன்னிறத் தலைமுடி கொண்ட பெண், ஒரு வாசலிலிருந்து வெளியே வந்தவாறே, தன் மேலங்கியில் (apron) தும்முகிறாள்; அந்த வாயிற்காப்பாளருக்கும் அந்தப் பெண்ணுக்கும் இடையே, ஒரு உரையாடல் மிக இயல்பாக விரிகிறது:

"அஹ்—அஹ்—அஹ்!"

"நல்ல மனசுள்ளவரே, ஒரு கணம் இங்கே எனக்குக் கொஞ்சம் ஒத்தாசை செய்யுங்களேன்..."

"ஸ்டெபனிடா மார்கோவ்னா... இம்முறை எதைத்தான் இழுத்துக்கொண்டு வந்திருக்கிறீர்கள் என்று பாருங்கள்!..."

"பரவாயில்லை, பரவாயில்லை..."

"ஆனால் நான் சொல்வதைக் கொஞ்சம் கேளுங்கள்..."

"இப்போது மட்டும் 'இழுத்துக்கொண்டு வந்தேன்' என்கிறீர்கள்—ஆனால் சன்மானம் (tip) கொடுக்கும் நேரம் வரும்போது மட்டும்..."

"ஆனால் நான் சொல்வதைக் கேளுங்கள்—இந்த வேலை..."

"நீங்கள் எப்போதும் கூட்டங்களுக்கு ஓடிக்கொண்டே இருக்காவிட்டால், இந்த வேலைகளை இந்நேரமே முடித்திருப்பீர்கள்..."

"கூட்டங்களைப் பற்றி நக்கலாகப் பேசிக்கொண்டிருக்காதீர்கள்; அந்தக் கூட்டங்களால் உங்களுக்கு என்ன நன்மை கிடைத்திருக்கிறது என்பதை என்றாவது ஒரு நாள் நீங்களே நேரில் காண்பீர்கள்!"

"சரி—சரி, அந்த மெத்தைகளை ஒழுங்காகத் தட்டித் தூசியை வெளியேற்றுங்கள் பார்ப்போம், என்ன, ஐயா பெரிய மனிதரே!"

வாசல்கள்!

அங்கே, அங்கே, மற்றும் அங்கே... இதோ இந்த வாசலில் உள்ள கதவின் மெத்தை உறை (upholstery) முழுவதுமாகக் கிழிந்துபோயிருக்கிறது; அந்தத் துளைகளிலிருந்து குதிரை மயிர்க் கற்றைகள் வெளியே துருத்திக்கொண்டிருக்கின்றன. மற்றொரு வாசலில், ஒரு நேர் ஊசியால் குத்தப்பட்டு, காலப்பழமையால் மஞ்சள் நிறம் பூத்த ஒரு 'விசிட்டிங் கார்டு' (visiting card) ஒட்டப்பட்டிருக்கிறது; அதில் "சகாடிலின்" (Sakatilin) ​​என்ற பெயர் பொறிக்கப்பட்டுள்ளது... யார் இந்த சகாடிலின்? அவருடைய உண்மையான பெயர் என்ன, அவருடைய தொழில் என்னவாக இருக்கும்—இவையெல்லாம் ஆர்வம் கொண்டவர்கள் ஊகித்து அறிந்துகொள்வதற்காகவே விடப்பட்டிருக்கின்றன: "சகாடிலின்"—அவ்வளவுதான், அதோடு முடிந்தது.

அந்த வாசலின் பின்னால், ஒரு வயலின் வில் (bow) மிகக் கவனமாக ஒரு பரிச்சயமான சிறிய மெட்டை இசைக்க முயன்று கொண்டிருக்கிறது. கூடவே ஒரு குரல் பாடுகிறது:

"தாய்நாடு, அந்தப் பிரியமான..."

சகாடிலின்—அவர் நிச்சயமாக ஏதேனும் ஒரு சிறிய உணவகத்தின் இசைக்குழுவில் பணிபுரியும் ஒரு இசைக்கலைஞராகத்தான் இருக்க வேண்டும்.

அந்த வாசல்களை உற்றுநோக்கும்போது ஒருவரால் கவனிக்க முடிந்தவை இவ்வளவுதான்...

அந்தப் படிக்கட்டுகள்?

அவை வெள்ளரிக்காய் தோல்கள், தெருச் சேற்றுக் கட்டிகள் மற்றும் முட்டை ஓடுகளால் நிரம்பிக் கிடக்கின்றன...

அவன் தன்னை விடுவித்துக்கொண்டு ஓடத் தொடங்கினான்.

அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் துட்கின் படிக்கட்டுகளையும், வாயிற்காவலனையும், ஒரு புதிய இறகு மெத்தையைச் சுமந்துகொண்டு வாசலுக்குள் சிரமப்பட்டு நுழைந்துகொண்டிருந்த அந்தப் பெண்ணையும் ஒருமுறை நோக்கினான்; விசித்திரமாக—அந்தப் படிக்கட்டுகளின் சாதாரண எளிமை, அன்று இரவு அங்கே அவன் அனுபவித்த திகிலைச் சற்றும் அழிக்கவில்லை; இப்போதும், பட்டப்பகலிலும் கூட—முட்டையோடுகளால் சிதறடிக்கப்பட்ட படிக்கட்டுகளையும், வாயிற்காவலனையும், அந்தப் பெண்ணையும், ஜன்னல் விளிம்பில் கோழியின் குடல்களைத் தின்று கொண்டிருந்த பூனையையும் எதிர்கொண்டபோது—அவன் மயிரிழையில் தப்பிப் பிழைத்த அந்தப் பேரச்சம் மீண்டும் அவனை ஆட்கொண்டது: முந்தைய இரவின் நிகழ்வுகள்... நிஜமே! வரவிருக்கும் இரவில், இந்த நிஜம் மீண்டும் திரும்பும்: படிக்கட்டுகள் இருண்ட நிழல்களால் சூழப்பட்டு, அச்சத்தால் நிரம்பி வழியும்; மீண்டும் ஒருமுறை, ஒரு கரு உருவம் அவன் காலடியிலேயே பின்தொடர்ந்து வரும்; "சகாட்டிலின்" (Zakatilin) ​​என்ற பெயர் அட்டை ஒட்டப்பட்ட அந்த வாசலின் பின்னால், யாரோ எச்சிலை (அல்லது ஒருவேளை எச்சில் அல்ல, இரத்தம்...) விழுங்கும்போது உதடுகளைச் சப்புவதை அவன் மீண்டும் கேட்பான்...

—மீண்டும் ஒருமுறை, அந்தப் பரிச்சயமான, நம்பமுடியாத வார்த்தையை அவன் முழுத் தெளிவுடன் கேட்பான்:

"ஆம்—ஆம்—ஆம்... அது நானே... நான் முழுமையான அழிவைக் கொண்டு வருகிறேன்..."

அதை அவன் எங்கே கேட்டான்?

இங்கிருந்து விலகிச் செல்! தெருவிற்கு வெளியே செல்!...

அவன் நடந்துகொண்டே இருக்க வேண்டும்—இடைவிடாமல் நடக்க வேண்டும்—இங்கிருந்து முடிந்தவரை வெகுதூரம் செல்ல வேண்டும்; முழுமையாகச் சோர்ந்துபோகும் வரை, தூக்கக் கலக்கத்தால் அவன் மூளை முற்றிலும் மரத்துப்போகும் வரை அவன் நடக்க வேண்டும்; பிறகு ஒரு சத்திரத்திலுள்ள சிறிய மேஜையருகே அமர்ந்து அங்கே உறங்க வேண்டும்—அப்போதுதான் தீய கனவுகள் அவனைத் துரத்தி வராமல் இருக்கும். பிறகு அவன் அந்தச் செயல்முறையை முழுமையாகப் புதிதாகத் தொடங்க வேண்டும்: செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க் நகரை நடந்தே சுற்றி வருவது, ஆற்றங்கரைகளில் உள்ள நாணல்களுக்கும் தொங்கும் மூடுபனிகளுக்கும் இடையே ஒளிந்துகொள்வது, ஒருவித மரத்துப்போன உணர்வின் நிலையில் எல்லாவற்றையும் தூக்கி எறிவது—நகர்ப்புறங்களின் மங்கலான விளக்குகள் எரியத் தொடங்கிய பிறகே மீண்டும் சுயநினைவுக்குத் திரும்புவது. அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் துட்கின் அந்தக்கல் படிக்கட்டுகளில் இறங்கத் தொடங்கியபோது, ​​திடீரென அப்படியே நின்றுவிட்டான்; கருப்பு நிற இத்தாலிய மேலங்கி அணிந்து, விசித்திரமான வளைவுகளைக் கொண்ட தொப்பியைச் சூடிய ஒரு உருவத்தை அவன் கண்டான்—அது படிக்கட்டுகளில் மூன்றை ஒன்றாகத் தாண்டி, முகத்தைக் குனிந்தவாறு, கையில் ஒரு கனமான தடியை ஆக்ரோஷமாகச் சுழற்றியபடி, நேராக அவனை நோக்கியே விரைந்து வந்துகொண்டிருந்தது.

அதன் முதுகு ஒரு வில்லைப் போல வளைந்திருந்தது. அவசரத்தில், கருப்பு இத்தாலிய அங்கி அணிந்திருந்த அந்த விசித்திரமான, அடையாளம் தெரியாத உருவம் நேராக அலெக்சாண்டர் இவானோவிச்சை நோக்கி ஓடியது; அது கிட்டத்தட்ட தன் தலையை நேராக அவன் மார்பில் மோதவிருந்தது. ஆனால், அந்த அந்நியன் இறுதியாகத் தன் தலையை உயர்த்தியபோது, அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் டட்கின் தன் மூக்கின் கீழேயே, வியர்வைத் துளிகளால் முத்துக்கள் கோர்க்கப்பட்ட, மரணப் பளபளப்புள்ள நெற்றியைக் கண்டான். அது வேறு யாருமல்ல—சற்று கற்பனை செய்து பாருங்கள்!—நிகோலாய் அப்போலோனோவிச்தான். தடித்துத் துடித்துக்கொண்டிருந்த நரம்புடன் கூடிய அந்த நெற்றியை அவன் பார்த்தான்; இந்தத் தனித்துவமான அடையாளத்தைக் (துடித்துக்கொண்டிருந்த நரம்பு) கொண்டு மட்டுமே அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் அப்லூகோவை அடையாளம் கண்டுகொண்டான்; அவனது கட்டுக்கடங்காத கோணல் பார்வையையும், விசித்திரமான, அந்நிய உடையையும் கொண்டு, அவனால் நிச்சயமாக அவனை அடையாளம் கண்டிருக்கவே முடியாது.

"வணக்கம்! நான்தான்; உங்களைப் பார்க்க வந்திருக்கிறேன்."

நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் இந்த வார்த்தைகளைத் தொடர்ச்சியாக வேகமாக உமிழ்ந்தான்—அதற்கு என்னதான் அர்த்தம் இருக்க முடியும்?—அவற்றை அச்சுறுத்தும் கிசுகிசுப்பில் உச்சரித்தான். ஆ—ஆ! அவன் எப்படி மூச்சுத் திணறினான்! அலெக்சாண்டர் இவானோவிச்சிடம் கையை நீட்டாமல், அதே அச்சுறுத்தும் மெல்லிய குரலில் அவன் அவசரமாகச் சொன்னான்:

"அலெக்சாண்டர் இவானோவிச், நான் உனக்கு ஒன்றைச் சொல்லியாக வேண்டும், என்னால்—இதைச் செய்ய முடியாது."

"?"

"என்னால் என்ன செய்ய முடியாது என்பதை நீ புரிந்துகொண்டிருப்பாய் என நம்புகிறேன்: என்னால் முடியாது, நான் செய்ய மாட்டேன்; சுருக்கமாகச் சொன்னால்—நான் அதைச் செய்யப் போவதில்லை."

"!"

"இது ஒரு மறுப்பு—திரும்பப் பெற முடியாத ஒன்று. இந்தச் செய்தியை நீ தெரிவிக்கலாம். மேலும், என்னை நிம்மதியாக இருக்க விடுமாறு கேட்டுக்கொள்கிறேன்..."."

அலெக்சாண்டர் இவானோவிச்சின் முகத்தில் தர்மசங்கடம்—இல்லை, பயம்—தெளிவாகப் பதிந்திருந்தது.

நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் திரும்பி, தனது கனமான கைத்தடியைச் சுழற்றியபடி, தப்பி ஓடும் நோக்கத்தில் இருப்பது போலப் படிகளில் இறங்கத் தொடங்கினான்.

"ஆனால் நில், நில்!" என்று அலறிய அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் டட்கின், தன் காலடியில் படிகள் சலசலக்க அவனைப் பின்தொடர்ந்து விரைந்தான்.

"நிகோலாய் அப்போலோனோவிச்!"

தாழ்வாரத்தில், அவன் அப்லூகோவின் மேலங்கியைப் பற்றினான், ஆனால் நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச் மீண்டும் தன்னை விடுவித்துக் கொண்டான். இருப்பினும், பிறகு அவன் திரும்பிப் பார்த்தான்; லேசாக நடுங்கும் கையால், தன் பகட்டிலெடுத்துச் சாய்ந்திருந்த தொப்பியை நெற்றிக்குக் கீழே இழுத்து, பாசாங்கு உறுதியுடன் தாழ்ந்த குரலில் முணுமுணுத்தான்:

“அது, சொல்லப்போனால்... அருவருப்பானது!... நான் சொல்வது உனக்குக் கேட்கிறதா?”

மேலும், குறுகலான, மென்மையான அடிகளை எடுத்து வைத்து, அவன் முற்றத்தைக் கடந்து விரைந்தான்.

அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் ஒரு கணம் கதவுச் சட்டத்தைப் பிடித்துக்கொண்டான். அலெக்சாண்டர் இவானோவிச்சை ஒருவித பதற்றம் ஆட்கொண்டது: மிகச் சிறிய தூண்டுதலுமின்றி அவன் அவமானப்படுத்தப்பட்டிருந்தான்; ஒரு கணம், என்ன செய்வதென்று அவன் யோசித்தான்; அவனது கைகால்கள் தன்னிச்சையாகத் துடித்தன; உள்ளுணர்வின்படி, அவன் தனது மெல்லிய, கிட்டத்தட்ட பெண் போன்ற கழுத்தை முன்னோக்கி நீட்டினான்; பின்னர், இரண்டு பாய்ச்சல்களில், தப்பி ஓடும் உருவத்தை அவன் முந்தினான்.

அவன் பிடியிலிருந்து நழுவிய மேலங்கியை அவன் இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொண்டான்; அந்த ஆடையின் உரிமையாளர் தன்னை விடுவித்துக்கொள்ளப் பெரும் முயற்சிகளை மேற்கொண்டார்; ஒரு கணநேரம், இரண்டு விறகுக் குவியல்களுக்கு இடையேயான குறுகிய இடத்தில் ஒரு கைகலப்பு ஏற்பட்டது; ஏதோ ஒன்று தரையில் விழுந்தது, மேலும் தார் சாலையில் ஒரு உலோக ஓசை ஒலித்தது. அந்த—தன் கைத்தடியை ஆட்டியபடி, ஆத்திரத்தில் கொதித்துக்கொண்டிருந்த நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச், தொடர்பற்ற, அர்த்தமற்ற வார்த்தைகளை உமிழ்ந்தான்; அவை நம்பமுடியாத அளவிற்கு முக்கியத்துவம் வாய்ந்தவையாகவும், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அலெக்சாண்டர் இவானோவிச்சைப் புண்படுத்துபவையாகவும் இருந்தன.

“இதைத்தான் செயல் என்கிறீர்களா? கட்சி வேலையா? என்னை ஒற்றர்களால் சூழ்ந்துகொள்வது... எல்லா இடங்களிலும் என் பின்னாலேயே துரத்துவது... நீங்களே இனி எதையும் நம்பாமல் இருப்பது... வெளிப்படுத்தல் புத்தகத்தைப் படிப்பது... இருந்தும் எல்லா நேரத்திலும் உளவு பார்ப்பது... என் அன்புள்ள ஐயா, நீங்கள்... நீங்கள்... நீங்கள்...”

இறுதியாக, நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச் மீண்டும் தன்னை விடுவித்துக்கொண்டான்: அவர்கள் தெருவில் வேகமாக ஓடினார்கள்.

தெரு

அந்தத் தெரு!

எத்துணை மாற்றம் அடைந்துவிட்டது! இந்தக் கடுமையான நாட்கள் அதன் மீதும் தங்கள் தடத்தைப் பதித்துச் சென்றுள்ளனவே!

அங்கே, ஒரு தோட்டத்தின் வேலியாக அமைந்த வார்ப்பிரும்புத் தண்டுகள் நிற்கின்றன; காற்றால் அடித்து வரப்பட்ட துருநிற மேப்பிள் இலைகள் அத்தண்டுகளின் மீது மோதிச் சிதறுகின்றன; அந்தத் துருநிற இலைகள் மரத்தை விட்டு எப்போதோ உதிர்ந்துவிட்டன; இப்போது கிளைகள் மட்டுமே—வாடிப்போன எலும்புக்கூடுகள் போல—கீச்சிட்டபடி வானை நோக்கி உயர்ந்து நிற்கின்றன.

செப்டம்பர் மாதத்தில், வானம் நீலநிறத்துடனும் தெளிவுடனும் காட்சியளித்தது;
ஆனால் இப்போது, ​​அனைத்தும் மாறிவிட்டன: அதிகாலைப் பொழுதிலிருந்தே, ஈயம் போன்ற கனத்த மேகப் படலம் ஒன்று வானெங்கும் பரவிப் பாய்ந்தது; செப்டம்பர் மாதம் முடிவுக்கு வந்திருந்தது.

அவர்கள் அந்தத் தெருவின் வழியே ஓடிச் சென்றார்கள்:

"ஆனால் நான் சொல்வதைக் கேளுங்கள், நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச்," டுட்கின் தொடர்ந்து பேசினான்—அவன் குரலில் பதற்றமும் மனவருத்தமும் இழையோடின—"உங்கள் தரப்பிலிருந்து ஒரு விளக்கம் அளிக்கப்படாமல் நாம் பிரிந்து செல்ல இயலாது என்பதை நீங்கள் ஒப்புக்கொண்டே ஆகவேண்டும்..."

"நாம் ஒருவருக்கொருவர் பேசிக்கொள்ள இனி ஏதுமில்லை," நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச் வறண்ட குரலில் கூவினான்; அவனது தொப்பி சற்றே சாய்ந்த நிலையில், மிடுக்குடன் தலையில் அமர்ந்திருந்தது.

"ஆனால் தயவுசெய்து விளக்குங்கள்—நியாயமான முறையில்—இவையெல்லாம் எதைப் பற்றியவை என்று!" அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் அவனிடம் மிகத் தீவிரமாக வற்புறுத்திக் கேட்டான்.

அவனது துடிக்கும் முகபாவனைகளில் அமைதியின்மையும் மனவருத்தமும் தெளிவாகப் பதிந்திருந்தன; அவனது திகைப்பு—இதை நாமே சேர்த்துச் சொல்வோம்—மிகவும் உண்மையானதாக இருந்தது; உண்மையில், அது எத்துணை உண்மையானதென்றால், நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச் தன் கோபத்தையும் மீறி அதை உணர்ந்துகொண்டான்.

அவன் திரும்பி நின்று முணுமுணுக்கத் தொடங்கினான்—முன்பிருந்த ஆவேசத்துடன் அல்ல, மாறாகக் கண்ணீருடன் கூடிய ஒரு சீற்றத்துடன்:

"இல்லை, இல்லை, இல்லை!... நாம் விவாதிக்க இனி என்ன மிச்சமிருக்கிறது?... இதை உங்களால் மறுக்க இயலாது... சொல்லப்போனால், விளக்கம் கேட்கும் உரிமை *எனக்குத்தான்* இருக்கிறது... துன்பப்படுபவன் *நான்தான்*—நீயல்ல, உன் தோழர்களும் அல்ல..."

"ஆனால் என்ன?... உண்மையில் இங்கே என்னதான் நடந்துகொண்டிருக்கிறது?..."

"என் மீது ஒரு பொட்டலத்தை வலுக்கட்டாயமாகத் திணித்தது..."

"சரி? பிறகு?"

"முன்னதாக ஒரு வார்த்தைகூடச் சொல்லாமல், எதையும் விளக்காமல், அனுமதி எதையும் கேட்காமல்..."

அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் முகம் சிவக்க வெட்கிப்போனான்.

"பிறகு திடீரென மறைந்துபோனது... ஒரு கீழ்நிலை ஊழியர் மூலம் என்னைப் போலீஸைக் கொண்டு மிரட்டியது..."

இந்தத் தகுதியற்ற குற்றச்சாட்டைச் செவியுற்றதும், அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் பதற்றத்துடன் ஒரு திடுக்கிடலுடன் அப்லேயுகோவை நோக்கித் திரும்பினான்:

"நில்—எந்தப் போலீஸ்?" “காவல்துறை, சொல்லவே வேண்டாம்...”

“எந்தக் காவல்துறையைப் பற்றிப் பேசுகிறீர்கள்?... இது எத்தகைய இழிசெயல்?... இந்த மறைமுகக் குற்றச்சாட்டுகள் எதற்காக?... நம்மில் ஒருவருக்காவது புத்தி பேதலித்துவிட்டதா?” ஆனால் நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச்—அவரது கண்ணீர் கலந்த சீற்றம் மீண்டும் ஒருமுறை ஆவேசமாக வெடித்திருந்தது—மற்றவரின் காதருகே கரகரத்த குரலில் கத்தினார்:

“நான் உன்னை... செய்திருப்பேன்...” (பற்களைக் காட்டியபடி அவரது வாய் சிரித்தது; அவர் தன் துணையின் காதைக் கடிக்கவே எண்ணியிருப்பது போல் தோன்றியது). “நான்... அப்போதே—சரியாக அந்த இடத்திலேயே... நான்... நான்... அந்தத் திறந்த வீதியிலேயே, அங்கே கூடியிருந்த மக்கள் அனைவருக்கும் ஒரு பாடமாக அமையுமாறு, என் அன்பிற்குரிய அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்...” (அவரது பேச்சு குழப்பமடைந்து, கோர்வையற்றுப் போனது). ...

அங்கே—அங்கே...

அங்கே, புதிதாக வர்ணம் பூசப்பட்ட அந்தச் சிறிய வீட்டின் சிறிய ஜன்னலுக்குப் பின்னால்—எப்போதும் தன் உதடுகளை மென்றுகொண்டே—கோடைக்கால ஜூலை மாத மாலைகளில், சூரியன் மறையும் வேளையில், ஒரு குட்டியான, மிக வயதான மூதாட்டி அமர்ந்திருப்பாள் (—“நான் உன்னை... செய்திருப்பேன்!”... என்ற குரல் எங்கிருந்தோ அருகிலிருந்து அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்சின் காதுகளுக்கு வந்து சேர்ந்தது); ஆகஸ்ட் மாதத்தில், அந்த மூதாட்டி மறைந்து போனாள், அந்த ஜன்னலும் மூடியே கிடந்தது; செப்டம்பர் மாதத்தில், அலங்கரிக்கப்பட்ட ஒரு சவப்பெட்டி அந்தச் சிறிய வீட்டிலிருந்து வெளியே கொண்டு செல்லப்பட்டது; அந்தச் சவப்பெட்டியைப் பின்தொடர்ந்து ஒரு சிறிய குழு சென்றது: ஒரு நைந்துபோன மேலங்கியும், அரசு ஊழியருக்கான தொப்பியும் அணிந்த ஒரு கனவானும்—ஏழு பொன்னிறத் தலைமுடி கொண்ட சிறுவர்களும் அந்தக் குழுவில் இருந்தனர்.

அந்தச் சவப்பெட்டி ஆணிகள் கொண்டு இறுக்கமாக அடைக்கப்பட்டிருந்தது. (— “ஆம், அலெக்சாண்டர் இவனோவிச், ஆம்—ஆம்,” என்றொரு குரல் எங்கிருந்தோ அருகிலிருந்து டுட்கினின் காதுகளுக்கு வந்து சேர்ந்தது.)

அதன்பின், எளிய தொப்பிகளை அணிந்த ஆண்கள் அந்த வீட்டிற்குள் நுழைவதும் வெளியேறுவதுமாகத் தென்பட்டனர்; அந்தச் சிறிய வீட்டிற்குள் குண்டுகள் தயாரிக்கப்படுவதாக ஒரு வதந்தி பரவியிருந்தது. அந்த ‘குண்டு’—சற்று காலத்திற்கு முன்பு தன் பாதுகாப்பில் ஒப்படைக்கப்பட்டிருந்த அதே குண்டுதான் அது—சரியாக அந்த வீட்டிலிருந்துதான் வந்திருந்தது என்பதை அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் அறிந்திருந்தார்.

அந்த எண்ணம் தோன்றியதும், அவர் அறியாமலேயே திடுக்கிட்டுப் போனார்.

எத்துணை விசித்திரம்: நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச் தன் மீதான கண்டனங்களையும் குற்றச்சாட்டுகளையும் அவர் மீது வீசிக்கொண்டிருந்த அதே வேளையில், இவரோ அந்தச் சிறிய வீட்டைப் பற்றியே சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தார். இப்போது, ​​திடீரென மீண்டும் யதார்த்த உலகிற்குத் தள்ளப்பட்ட அவர், அந்த செனட்டரின் மகனின் குழப்பமான உளறல்களுக்கு மத்தியில் ஒரே ஒரு விஷயத்தை மட்டும் தெளிவாகப் புரிந்துகொண்டார்:

“கேளுங்கள்,” என்றார் அவர், “உங்கள் வார்த்தைகளிலிருந்து என்னால் புரிந்துகொள்ள முடிந்த மிகச்சிறிய விஷயம் இதுதான்: அதாவது, இப்போது நாம் பேசிக்கொண்டிருக்கும் இந்த விவகாரம், அந்தப் ‘பொட்டலம்’ (package) சம்பந்தப்பட்டது...”

“அது *அதைத்தான்* சம்பந்தப்படுத்தியிருக்கிறது: அதைப் பாதுகாப்பாக வைத்துக்கொள்ளுமாறு நீங்களே நேரில் என்னிடம் ஒப்படைத்தீர்களே, அந்தப் பொட்டலத்தைத்தான்.”

விசித்திரம்: அந்த ‘குண்டு’ உருவாக்கப்பட்ட அதே வீட்டின் முன்பாகவே இந்த உரையாடல் நிகழ்ந்துகொண்டிருந்தது—ஒரு வெறும் பொருளாகத் தொடங்கி, இப்போது ஒரு கருத்தியல் வடிவமாகவே பரிணமித்திருந்த அந்த ‘குண்டு’, ஒரு... ஒரு முழுச் சுழற்சி நிறைவடைந்தது; இப்போது, ​​அது எங்கு உருவானதோ, சரியாக அதே இடத்திலேயே அது விவாதப் பொருளாகியிருந்தது.

"ஆனால் தயவுசெய்து, இவ்வளவு உரக்கப் பேசாதீர்கள், நிகோலாய் அப்போலோனோவிச்; உங்கள் பதற்றத்தை என்னால் சற்றும் புரிந்துகொள்ளவே முடியவில்லை... நீங்கள் இங்கே என் மீது அவமானங்களை வாரி இறைக்கிறீர்கள்—ஆனால், என் நடத்தையில் கண்டிக்கத்தக்கது என்று எதைத்தான் நீங்கள் காண்கிறீர்கள்?"

"என்ன சொல்கிறீர்கள்—'எதை' என்றா?"

"அப்படியென்றால், 'கட்சி'—" அவன் அந்த வார்த்தைகளை மிகத் தாழ்ந்த குரலில், கிசுகிசுப்பாக உரைத்தான்—"அந்தப் பொட்டலத்தை சிறிது காலத்திற்கு உங்கள் பாதுகாப்பில் வைத்திருக்குமாறு உங்களைக் கேட்டுக்கொண்டதில் கண்டிக்கத்தக்கது என்ன இருக்கிறது? நீங்களே அதற்குச் சம்மதித்தீர்கள் அல்லவா? உண்மையில் இதில் அதைத் தாண்டி வேறு எதுவும் இல்லை... அந்தப் பொட்டலத்தைத் தொடர்ந்து வைத்திருப்பது உங்களுக்குச் சிரமமாக இருந்தால், நானே நேரில் வந்து அதை வாங்கிக்கொள்ள மகிழ்ச்சியுடன் தயாராக இருக்கிறேன்..."

"ஓ, அந்தப் பாசாங்குத்தனத்தை நிறுத்துங்கள்—அந்த அப்பாவியான பாவனையை! இது ஏதோ ஒரு பொட்டலத்தைப் பாதுகாப்பாக வைத்திருக்கும் சாதாரண விஷயம் மட்டுமே என்பது போல..."

"ச்சீ! அமைதியாக இருங்கள்—அது வந்..."“...யாராவது நாம் பேசுவதைக் கேட்கிறார்களா...?”

“கையில் இருக்கும் பிரச்சினை அது மட்டுமல்ல; நான் சொல்வது உங்களுக்குப் புரியவில்லை என்று பாசாங்கு செய்யாதீர்கள்.”

“அப்படியென்றால், *உண்மையான* பிரச்சினைதான் என்ன?”

“அந்தப் பாலியல் வன்கொடுமை.”

“அது பாலியல் வன்கொடுமை அல்ல...”

“அந்தத் திட்டமிட்ட ஒடுக்குமுறை...”

“நான் மீண்டும் சொல்கிறேன்: அது பாலியல் வன்கொடுமை அல்ல—இதை நீங்களே ஒப்புக்கொண்டிருக்கிறீர்கள். அந்த ஒடுக்குமுறையைப் பொறுத்தவரை, நான்...”

“அக்காலத்தில்—அதாவது கடந்த கோடைக்காலத்தில்—நான் என் சம்மதத்தைத் தெரிவித்திருந்தேன்; ஆம், நானே முன்வந்து ஒப்புக்கொண்டேன், மேலும்... ஆம், நிச்சயமாக: நான் என் வாக்கைக் கொடுத்திருந்தேன். ஆனால், அதில் எந்தவிதக் கட்டாயமும் இருக்காது என்ற அடிப்படையில்தான் நான் அவ்வாறு செய்தேன்; அதாவது, கட்சிக்குள் எவ்விதக் கட்டாயமும் இருக்காது என்ற நம்பிக்கையில். அப்படியிருந்தும், உங்கள் போன்றவர்களால் ஒருவரை இன்னும் கட்டாயப்படுத்த முடிகிறது என்றால், நீங்கள் வெறும் பரிதாபத்திற்குரிய, சதித்திட்டம் தீட்டும் ஒரு சிறு கும்பல் மட்டுமே... ஆம், நான் என் வாக்கைக் கொடுத்தேன்—ஆனால் அதிலிருந்து என்ன விளைகிறது? என் வாக்கை நான் திரும்பப் பெற்றுக்கொள்ளவும் எனக்கு உரிமை உண்டு என்ற கருத்தைக் கொள்ள எனக்கு உரிமை இல்லையா...?”

“ஆனால் பொறுங்கள்...”

“என்னை இடைமறிக்காதீர்கள்! என் வாக்குறுதி இத்தகைய ஒரு விதத்தில் புரிந்துகொள்ளப்படும் என்று எனக்கு எப்படித் தெரியும்? அது இப்படித் திரித்து விளக்கப்படும் என்று... அதாவது *இதுதான்* எனக்கு முன்மொழியப்படும் என்று எனக்கு எப்படித் தெரியும்?”

“இல்லை, பொறுங்கள்—நான் உங்களை இடைமறித்தே ஆகவேண்டும்... உண்மையில் நீங்கள் எந்த வாக்குறுதியைப் பற்றிப் பேசுகிறீர்கள்? தயவுசெய்து இன்னும் தெளிவாகப் பேசுங்கள்...”

அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்சிற்கு ஏதோ ஒன்று மங்கலாகப் புரியத் தொடங்கியது (எல்லாவற்றையும் மறந்துவிடும் வழக்கம் அவருக்கு எவ்வளவு அதிகம்!).

“ஓ, அப்படியென்றால் நீங்கள் *அந்த* வாக்குறுதியைப் பற்றித்தான் பேசுகிறீர்களா...?”

ஒரு குறிப்பிட்ட நபர்—அந்தச் சிறிய உணவகத்தில் வைத்து—ஒருமுறை அவரிடம் ஏதோ ஒன்றைச் சொல்லியிருந்தது அவருக்கு நினைவுக்கு வந்தது... (அந்தக் குறிப்பிட்ட நபரைப் பற்றிய நினைவே அவருக்குள் ஒரு விரும்பத்தகாத உணர்வை ஏற்படுத்தியது). அந்தக் குறிப்பிட்ட நபர்—அல்லது வேறு வார்த்தைகளில் சொல்வதானால்: லிபாஞ்சென்கோ—நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச் தன் சம்மதத்தைத் தெரிவித்திருப்பதாக அப்போது அவரிடம் கூறியிருந்தார்... ச்சே! அதைப்பற்றிச் சிந்திக்கக்கூட அவர் விரும்பவில்லை... எனவே அவர் விரைவாகக் கூறினார்:

“ஆனால் நான் அதைப்பற்றிச் சிறிதும் பேசவில்லை; ‘இந்த விவாதம் அதைப்பற்றியது அல்லவே அல்ல.’”

“ஆனால் அது அதைப்பற்றியதுதான்! கொடுக்கப்பட்ட அந்த வாக்குறுதியைப் பற்றியதுதான் இது துல்லியமாக இருக்கிறது—ஆனால் அந்த வாக்குறுதி திரும்பப் பெறமுடியாத ஒன்றாகக் கருதப்பட்டு, மிகவும் இழிவான முறையில் திரித்து விளக்கப்பட்டுள்ளது.”

“நிதானமாக இருங்கள், நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச். இதில் எங்கே இழிவு இருக்கிறது என்று நீங்கள் காண்கிறீர்கள்?” “எங்கே?”

“அது ஒரு இழிவான செயல் இல்லையா?”

“ஆம், ஆம், ஆம்—ஆனால் எங்கே? அந்தப் பொட்டலத்தை உங்களிடம் சிறிது காலம் பாதுகாப்பாக வைத்திருக்கும்படி கட்சி உங்களைக் கேட்டுக்கொண்டது... அவ்வளவுதான்...”

“அவ்வளவுதானா—உங்கள் பார்வையில், அவ்வளவுதானா?”

“அவ்வளவுதான்...”

“அந்தப் பொட்டலத்தைப் பாதுகாப்பாக வைத்திருப்பது மட்டுமே விஷயமாக இருந்திருந்தால், நான் உங்களைப் புரிந்துகொண்டிருப்பேன்; ஆனால்—என்னை மன்னியுங்கள்...”

அவர் தன் கையால் அலட்சியமாக ஒரு சைகை செய்தார்.

“நாம் விவாதிக்க இனி எதுவும் மிச்சமில்லை. நாம் பிரச்சினையின் மையப்பகுதியைச் சென்றடையாமலே, அதைச் சுற்றிச் சுற்றி வந்துகொண்டிருக்கிறோம் என்பதை உங்களால் பார்க்க முடியவில்லையா?”

“நான் அதை உணர்கிறேன்... ஆனால்—நீங்கள் தொடர்ந்து ஒரு ‘விதிமீறல்’ பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருக்கிறீர்கள்... கடந்த கோடைக்காலத்தில், நான் ஏதோ ஒன்றைக் கேள்விப்பட்டதாக எனக்கு நினைவிருக்கிறது...”

“என்ன?”

“நீங்கள் எங்களிடம் முன்மொழிந்த ஒரு பயங்கரவாதச் செயல் குறித்து. அப்படியென்றால், அந்த முன்மொழிவு எங்களிடமிருந்து வரவில்லை; அது உங்களிடமிருந்தே வந்தது.”

நிக்கோலாய் அப்பொல்லோனோவிச் அப்லேயுகோவ், தனது சொந்தத் தந்தையையே கொல்லத் தயாராக இருப்பதாக ஒரு மூன்றாம் நபர் மூலம் தகவல் அனுப்பியிருந்தான் என்று லிபன்சென்கோ தனக்குச் சொன்னது இப்போது அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்சிற்கு நினைவுக்கு வந்தது—அதுவும் அந்த உணவகத்தில் வைத்து, லிபன்சென்கோ தனது மதுக் கோப்பையைத் திரும்பத் திரும்ப நிரப்பிக்கொண்டிருந்தபோது சொன்னது. லிபன்சென்கோ இதை ஒரு அருவருக்கத்தக்க அமைதியுடன் தெரிவித்தார்; இருப்பினும், கட்சி இயல்பாகவே அந்த முன்மொழிவை நிராகரித்துவிடும் என்றும் அவர் சேர்த்துச் சொன்னார். இந்த விசித்திரமான முன்மொழிவு—கொல்லப்பட வேண்டியவரைத் தேர்ந்தெடுத்ததில் வெளிப்பட்ட இயல்புக்கு மாறான தன்மை, முழுமையான இழிநிலையை ஒட்டியிருந்த அந்த வஞ்சக மனப்பான்மை—இவையனைத்தும் உணர்ச்சிவசப்படக்கூடிய அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்சின் மனதில் ஆழ்ந்த அருவருப்புணர்ச்சியை ஏற்படுத்தியிருந்தன. சொல்லப்போனால், அந்த நேரத்தில் அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் போதையில் இருந்தார்; பின்னர், லிபன்சென்கோவுடனான அந்த முழு உரையாடலும், மதுவால் குழம்பிய தனது மனதின் கற்பனைப் புனைவு மட்டுமே என்று அவருக்குத் தோன்றியது. ஆயினும் இப்போது, ​​இவையனைத்தும் அவர் மனதில் ஓடிக்கொண்டிருந்தன:

“அடிப்படை ரீதியாகச் சொல்வதானால்...”

“என்னிடம் கோருவது,” அப்லேயுகோவ் அவரை இடைமறித்து, “நான்... நான்... என் சொந்தத் தந்தையையே [துரோகம் செய்ய வேண்டும்] என்று கோருவது...”

“சரியாகச் சொன்னீர்கள், சரியாகச் சொன்னீர்கள்...”

“அது அருவருப்பானது!”

“ஆம், அது அருவருப்பானதுதான்! சொல்லப்போனால், அந்த நேரத்தில் நானும் அதை நம்பவில்லை.” "நான் அதை நம்பியிருந்தேனானால், என் பார்வையில் நீங்கள்... மிகத் தாழ்ந்த நிலைக்கு... வீழ்ந்திருப்பீர்கள்."

"அப்படியென்றால், நீங்களும் அதை ஒரு இழிவான செயலாகவே கருதுகிறீர்களா?"

"ஆம்—என்னை மன்னியுங்கள்—ஆனால் நான் அதை அப்படித்தான் கருதுகிறேன்..."

"சரி, விஷயம் அதுதான்! நீங்களே அதை ஒரு இழிவான செயலாகக் கருதுகிறீர்கள்; அப்படியிருந்தும், அந்த இழிவான செயலுக்கு ஆதரவாக உங்கள் கையை நீட்டினீர்களா?"

டட்கின் பதற்றமடைந்தார்; அவரது ஒல்லியான கழுத்து முன்னோக்கி நீண்டது:

"இல்லை, நான் சொல்வதைக் கேளுங்கள்..."

நடுங்கும் கையால், அவர் தனது இத்தாலிய மேலங்கியின் ஒரு பொத்தானைப் பற்றிக்கொண்டார்; அவரது கண்கள் பக்கவாட்டில், ஏதோ ஒரு குறிப்பிட்டிராத புள்ளியை வெறித்து நோக்கின:

"வீண் பேச்சுகளை விடுங்கள்: இதோ நாம் ஒருவருக்கொருவர் குற்றச்சாட்டுகளை வீசிக்கொண்டிருக்கிறோம்; ஆனாலும் நாம் இருவருமே ஒரு விஷயத்தில் உடன்படுகிறோம்..."—அவர் வியப்புடன் தனது பார்வையை அப்லேயுகோவ் பக்கம் திருப்பினார்—"...அந்தச் செயலின் தன்மையைப் பொறுத்தவரை. நீங்களும் அதை ஒரு இழிவான செயலாகவே அழைக்கிறீர்களா?"

நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச் திடுக்கிட்டார்:

«

நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச் தனது கைக்குட்டையை எடுத்து, அதனால் தன் நெற்றியைத் துடைத்துக்கொண்டார்:

»சரி, இது நிச்சயமாக எனக்கு ஆச்சரியமளிக்கிறது...«

»எனக்கும் கூட...«

திகைப்புடன், அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் கண்களை நோக்கினர். அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் (காய்ச்சலால் தான் வாடிக்கொண்டிருப்பதை அந்தத் தருணம் மறந்து), மீண்டும் ஒருமுறை அந்த இத்தாலியப் போர்வையின் விளிம்பைத் தன் கையால் பற்றிக்கொண்டார்:

»இந்தச் சிக்கலை அவிழ்க்க, தயவுசெய்து பின்வரும் கேள்விக்கு எனக்குப் பதிலளியுங்கள்: அந்த வாக்குறுதி நேரடியாக உங்களிடமிருந்தே தோன்றவில்லையா?«

»ஏன், இல்லை! இல்லவே இல்லை!«

»அப்படியென்றால், இந்தக் கொலையைப் பற்றிய எண்ணம் உங்கள் மனதில் ஒருபோதும் எழவே இல்லையா? என்னை மன்னியுங்கள்; நான் இதைக் கேட்பதற்குக் காரணம் என்னவென்றால், சில சமயங்களில் ஒரு எண்ணம் நம்மை அறியாமலேயே வெளிப்பட்டுவிடுகிறது—ஒரு சைகை மூலமாகவோ, குரலின் தொனி மூலமாகவோ, ஒரு பார்வை மூலமாகவோ, அல்லது உதடுகளின் நடுக்கம் மூலமாகவோ கூட...«

»ஆனால் இல்லை, இல்லை... அதாவது...« நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச் சற்றுத் தயங்கி நின்றார்; அவ்வாறு நின்றபோது, ​​ஏதோ ஒரு சந்தேகத்திற்குரிய சிந்தனை ஓட்டத்தை மறைக்க விரும்பித்தான் தான் தயங்குவதை அவர் உணர்ந்தார்; அவர் முகம் சிவக்க, மீண்டும் பேசத் தொடங்கினார்:

»அதாவது, நான் என் தந்தையை ஒருபோதும் நேசித்ததில்லை... அதை நான் பலமுறை வெளிப்படுத்தியும் இருக்கிறேன் என்று நினைக்கிறேன்... ஆனால் *நான்*...? ஒருபோதும், ஒரு கோடி ஆண்டுகளிலும்கூட அப்படிச் செய்திருக்க மாட்டேன்!...«

»மிகச் சரி, நான் உங்களை நம்புகிறேன்.«

ஆனால்—விசித்திரமாக—சரியாக அந்தத் தருணத்தில், நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச் தன் தலைமுடி வேர்கள் வரை முகம் சிவந்துபோனார்; அந்த விஷயத்தை மீண்டும் ஒருமுறை விளக்க அவர் முயன்றார், ஆனால் அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் தன் தலையை அசைத்து அவரைத் தடுத்தார்; ஏனெனில், அவர்கள் இருவர் மனதிலும் ஒரே நேரத்தில் தோன்றியிருந்த ஒரு குறிப்பிட்ட, நுட்பமான சிந்தனையைத் தொட்டுப் பேச அவர் விரும்பவில்லை.

»சரி, அது இருக்கட்டும்... நான்—நான் உங்களை நம்புகிறேன்... அதைப் பற்றி நான் இப்போது மேற்கொண்டு பேசப்போவதில்லை; நான் வேறு ஒன்றைப் பற்றிப் பேசுகிறேன்:
என்னிடம் சொல்லுங்கள்...« "என்னிடம் மிகவும் வெளிப்படையாகச் சொல்லுங்கள்: நான்—இதை நிகழச் செய்தேனா?"

நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச், தனக்கு எதிரே நின்ற அந்த அப்பாவியான மனிதரை வியப்புடன் நிமிர்ந்து நோக்கினார்; அவரை உற்றுப் பார்த்தார், முகம் சிவந்தார், பின்னர் உணர்ச்சிவேகத்துடன் கூறினார்—தன் மனதில் சட்டென்று தோன்றி மறைந்த ஒரு குறிப்பிட்ட எண்ணத்தை விரட்டுவதற்காகவே அவர் இப்போது அந்தப் போலியான உறுதியைக் காட்ட வேண்டியிருந்தது:

"என் கணிப்புப்படி—ஆம்... நீங்கள் அவருக்கு உதவினீர்கள்..."

"யாருக்கு உதவினேன்?"

"அந்த அறியப்படாத மனிதருக்கு..."

"?"

"அந்த அறியப்படாத மனிதர் விரும்பினார்..."

"?"

"நான் இந்தக் கீழ்த்தரமான செயலைச் செய்ய வேண்டும் என்று." "அவன் எப்போது அப்படி விரும்பினான்?"

"அவனது அந்த இழிவான குறிப்பில்..."

"எனக்கு எந்த 'அறியப்படாத மனிதனையும்' தெரியாது..."

"அந்த அறியப்படாத மனிதன்," நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் உதவியற்ற நிலையில் முணுமுணுத்தார், "உங்கள் கட்சியின் தோழன்... ஏன் இவ்வளவு ஆச்சரியப்படுகிறீர்கள்...?"

"நான் உங்களுக்கு உறுதியளிக்கிறேன், கட்சியில் அப்படி ஒரு 'அறியப்படாத மனிதன்' என்று எவருமே இல்லை..."

இப்போது ஆச்சரியப்படுவதற்கான முறை நிகோலாய் அப்போலோனோவிச்சினுடையதாக இருந்தது:

"என்ன? கட்சியில் அறியப்படாத மனிதன் என்று எவருமே இல்லையா?..."

"ஷ்—இவ்வளவு சத்தமாகப் பேசாதீர்கள், தயவுசெய்து... இல்லை, அப்படிப்பட்ட நபர் எவருமே இல்லை..."

"ஆனால் கடந்த மூன்று மாதங்களாக நான் கடிதங்களைப் பெற்று வந்தேனே..."

"யாரிடமிருந்து?"

"அவனிடமிருந்துதான்..."

இருவரும் மௌனமானார்கள்.

இருவரும் கனமாக மூச்சுவிட்டனர்; ஒருவருக்கொருவர் கண்களையே உற்றுநோக்கியவாறு நின்றனர்—அவர்களின் கண்கள் கேள்விகளால் நிறைந்திருந்தன. ஆயினும், ஒருவன்—பேரச்சத்தால் நிலைகுலைந்து—தன் தலையைக் கவிழ்த்துக்கொண்டிருக்க, மற்றவனின் கண்களில் நம்பிக்கையின் ஒரு கீற்று மின்னியது.

நிகோலாய் அப்போலோனோவிச்சின் ஆழ்ந்த சீற்றம்—அது அவனது அச்சத்தையே வென்று மேலோங்கியிருந்தது—அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்சின் வெளிறிய முகத்தில் இரண்டு சிவந்த புள்ளிகளாகப் பதிந்தது.

"என்ன?"

ஆனால் அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்சால் மூச்சுவிடக்கூட இயலவில்லை; இறுதியில் அவன் தன் கண்களை உயர்த்தினான். அவனது முகத்தில் விவரிக்க இயலாத ஒரு துயரம் பதிந்திருந்தது—கனவுகளில் மட்டுமே தென்படக்கூடிய, வார்த்தைகளைத் தேவையற்றதாக்கும் வகையிலான ஒரு துயரம் அது.

"சரி, பிறகு? என்னை இப்படித் துன்புறுத்தாதே!"

ஆனால் அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் தன் விரலைத் தன் உதடுகளில் வைத்து, தலையை ஆட்டி, மௌனமாகவே நின்றார்; அவனது முகத்திலிருந்து—அவனது இறுகிய விரல்களிலிருந்து—கனவுகளில் மட்டுமே ஒருவன் உணரக்கூடிய, விவரிக்க இயலாத ஏதோ ஒரு தன்மை நுட்பமாகப் பெருகி வழிந்தது.

இறுதியாக, அவன் தன்னை ஆசுவாசப்படுத்திக்கொண்டு கூறினான்:

"நான் என் மானத்தின் மீது சத்தியம் செய்கிறேன்: இந்த முழுமையான குழப்பமான விவகாரத்திற்கும் எனக்கும் எந்தச் சம்பந்தமும் இல்லை..."

முதலில், நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் அவனை நம்பவில்லை.

"நீ என்ன சொன்னாய்? அதை மீண்டும் சொல்; மௌனமாகிவிடாதே! என் சூழ்நிலையை நீ நிச்சயம் புரிந்துகொள்வாய்..."

"இதற்கும் எனக்கும் எந்தச் சம்பந்தமும் இல்லை..."

"அப்படியென்றால், இதற்கு என்ன அர்த்தம்?"

"எனக்குத் தெரியவில்லை..." பின்னர், ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் வேகமாக வெளியேற்றியவாறு அவன் மேலும் கூறினான்: "இல்லை, இல்லை, இல்லை: இது ஒரு பொய்; இது உளறல், ஒரு ஏளனம்..."

"ஆனால் நான் அதை எப்படித் தெரிந்துகொள்வது!" நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச், தன் பார்வையற்ற கண்களை அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் மீது நிலைநிறுத்தினார்; பிறகு அவர் தெருவைப் பார்த்தார்—அது எவ்வளவு மாறியிருந்தது!

"எனக்கு எப்படித் தெரியும்? அது எனக்கு எந்த உதவியும் செய்யாது... நான் நேற்று இரவு தூங்கவில்லை..."

முகமூடி உயர்த்தப்பட்ட ஒரு வாடகைக் கார் சாலையில் வேகமாகச் சென்றது; அதுவும் எவ்வளவு மாறியிருந்தது—இந்தக் கடுமையான நாட்கள் அதையும் கூட எப்படிப் பாதித்திருந்தன!

வளைகுடாவிலிருந்து ஒரு பலத்த காற்று வீசியது; கடைசி இலைகள் படபடவென உதிர்ந்தன. மே மாதம் வரை இனி இலைகள் இருக்காது; மே மாதத்தில் நம்மில் எத்தனை பேர் இங்கு இருக்க மாட்டோம்! உதிர்ந்த இந்த இலைகள், உண்மையாகவே—கடைசியானவை. வரவிருப்பவை அனைத்தையும் அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் முழு உறுதியுடன் அறிந்திருந்தார்: இரத்தக்களரி நாட்கள்—ஆம், இரத்தக்களரி, கோரமான நாட்கள்—வரவிருந்தன; பிறகு, எல்லாம் மறதிக்குள் மூழ்கிவிடும். மிதந்து செல், மிதந்து செல்—நீங்களே கடைசி, ஈடு இணையற்ற நாட்கள்!

ஓ, காற்றில் சுழன்று படபடத்துச் செல்—நீங்களே இறுதி இலைகளே! மற்றுமொரு வீண் சிந்தனை...

"நிச்சயமாக அது ஒரு இழிவான செயல்தான்!..."

சிறிது நேரம் அவர்கள் மௌனமாக இருந்தனர்...

"பார்த்தீர்களா? நாம் இருவருமே ஒரே கருத்தைக் கொண்டிருக்கிறோம்..."

உதவும் கை

"அப்படியென்றால், அவன் அந்த நடன விருந்தில் இருந்தானா?"

"ஆம், அவன் அங்கே இருந்தான்..."

"அவன் உன் தந்தையிடம் பேசினானா?"

"ஆம், அதோடு அவன் உன் பெயரையும் குறிப்பிட்டான்..."

"பிறகு நீ அவனை அந்தச் சந்தில் சந்தித்தாயா?..."

"மேலும் அவன் என்னை அந்த உணவகத்திற்குள் அழைத்துச் சென்றான்..."

"அப்போது அவன் தன் பெயரை என்னவென்று கூறினான்?"

"மோர்கோவின்..."

"அடப் பாவி!"

அலெக்சாண்டர் இவனோவிச், அசைந்தாடும் இலைகளின் காட்சியிலிருந்து தன்னை விடுவித்துக்கொண்டு மீண்டும் எதார்த்தத்திற்குத் திரும்பியதும், நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச் வழக்கத்திற்கு மாறான பரபரப்புடன் பேசுவதை—மேலும் சில அடிகள் முன்னால் விரைந்து செல்வதையும்—கவனித்தார். அவன் கைகளால் சைகை காட்டினான்; அவனது முகத்தின் ஒருபுறத் தோற்றம்—அந்த விரும்பத்தகாத, நீளமான வாயுடன்—கீழ்நோக்கித் தாழ்ந்திருந்தது. அவன் ஒரு பழங்காலத் துயர முகமூடியை நினைவூட்டினான்; ஆனால் அந்த முகமூடி, ஒரு பல்லியின் துடிப்புடன், ஒரு முழுமையான வடிவத்தை அடையத் தவறியது—சுருக்கமாகச் சொன்னால், அவன் ஒரு விறைப்பான, அசைவற்ற முகத்தைக் கொண்ட வெட்டுக்கிளியைப் போலக் காட்சியளித்தான்.

அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் ஆங்காங்கே மட்டுமே குறுக்கிட்டுப் பேசினார்:

"அவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருந்தபோது, ​​அவன் காவல்துறையைப் பற்றிக் குறிப்பிட்டானா?"

"ஆம், அவன் காவல்துறையை இதில் ஈடுபடுத்துவதாக மிரட்டினான்..."

"மேலும் அத்தகைய மிரட்டல் கட்சியின் உணர்வுக்கு உகந்தது என்றும்—கட்சி அத்தகைய செயலை அங்கீகரிக்கும் என்றும்—அவன் கூறினானா?..."

"சரி, ஆம்—கட்சி அதை அங்கீகரிக்கும் என்றே கூறினான்..." நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச் இதைச் சற்று எரிச்சலுடன் கூறிவிட்டு, மறுப்புத் தெரிவிக்க முயன்றார்:

"அந்தச் சமயத்தில் நீயும் கூட, கட்சியின் பாரபட்சங்கள் குறித்துப் பேசியது உனக்கு நினைவிருக்கும்..."

"நான் என்ன சொன்னேன்?" டுட்கின் கூர்மையாகவும் கடுமையாகவும் கத்தினார்.

"எனக்கு நினைவிருக்கும் வரையில், கட்சியின் கீழ்மட்டத்தினர் கொண்டிருக்கும் பாரபட்சங்களை, கட்சியின் உயர்மட்டத்தினர் கொண்டிருப்பதில்லை என்று நீ குறிப்பிட்டாய்..."

"முட்டாள்தனம்!" டுட்கினின் உடல் முழுவதும் திடுக்கிட்டது; அவன் தன் நடையின் வேகத்தை அதிகப்படுத்தினான்.

நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச் அவனது கையைப் பற்றிக்கொள்ள முயன்றார்; ஒரு பள்ளிச் சிறுவனைப் போல, இயல்புக்கு மாறாகப் புன்னகைத்தவாறே டுட்கினின் கேள்விகளுக்குப் பதிலளித்தார். பின்னர், அந்த இரவில் நடந்த அனைத்தையும் அவர் விவரிக்கத் தொடங்கினார்: அந்த நடன விருந்து, முகமூடிகள், நடன அரங்கிலிருந்து தப்பி ஓடியது, வாசலில் நடந்த சந்திப்பு, அந்தக் குறிப்பு, இறுதியாக—அந்தத் துர்நாற்றம் வீசும் உணவகம்.

அது முற்றிலும் ஒரு காய்ச்சல் மயக்கத்தினால் ஏற்பட்ட உளறலாகவே இருந்தது.

அந்தப் பிசாசுத்தனமான மாயத்தோற்றங்களின் கோலமானது, அனைத்தையும் பெரும் குழப்பத்தில் ஆழ்த்தியிருந்தது; முழுமையானதும், ஈடுசெய்ய முடியாததுமான அழிவை விளைவிக்கக்கூடிய அந்த விஷயம் உண்மையில் இருந்திருக்குமானால், அவர்கள் அனைவரும் எப்போதோ பைத்தியமாகியிருப்பார்கள்.

மனிதர்களின் கரிய கூட்டங்கள் அவர்களை நோக்கிப் பெருக்கெடுத்து வந்தன: நூற்றுக்கணக்கான கரிய தொப்பிகள் அலைகளைப் போல மேலும் கீழும் அசைந்தன. அந்தப் பெருக்கிற்கு எதிர்த்திசையில், பளபளக்கும் உயரமான தொப்பிகள் (top hats) வந்துகொண்டிருந்தன; நீராவிப் கப்பல்களின் புகைபோக்கிகள் போல, அவை அலைகளுக்கு மேலே உயர்ந்தன; ஒற்றை நெருப்புக்கோழி இறகு ஒன்று அவர்களுக்கு முன்னால் நுரைத்து எழுந்தது; கூர்மையான முகப்புடைய தொப்பிகள் அவர்களைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தன—நீலம், மஞ்சள் மற்றும் சிவப்பு நிறத் தொப்பிகள்.

ஒவ்வொரு திசையிலிருந்தும், அத்துமீறி எட்டிப் பார்க்கும் மூக்குகள் வெளியே தெரிந்தன.

மூக்குகள் திரள் திரளாக முன்னேறி வந்தன: கழுகு மூக்குகள்; சேவல், வாத்து அல்லது கோழியின் அலகு போன்ற மூக்குகள்; இப்படியே இன்னும் எத்தனையோ; இங்கே, ஒரு மூக்கு ஒரு பக்கமாகத் தீர்க்கமாக வளைந்திருந்தது; அங்கே, சற்றும் வளைவில்லாத வேறொரு மூக்கு—பச்சை கலந்த நிறம், பச்சை, வெளிறிய நிறம், வெள்ளை மற்றும் சிவப்பு நிற மூக்குகள்.

இவையனைத்தும் தெருவின் வழியாக அவர்களை நோக்கிப் பெருக்கெடுத்து வந்தன: உணர்வற்றவை, அவசரப்படுபவை, பிரம்மாண்டமானவை.

துட்கினைப் பின்தொடர்ந்து சென்றுகொண்டிருந்த நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச்—அவரைத் தொடர்ந்து செல்லவே பெரும் சிரமப்பட்ட நிலையில்—மன்றாடும் சைகைகளுடன் நடந்தார்; ஆயினும், ஒரு குறிப்பிட்ட உண்மையிலிருந்து எழும் மையக் கேள்வியை எழுப்ப அவரால் மனம் வரவில்லை. அந்தக் கேள்வி இதுதான்: அந்தப் பயங்கரமான கடிதத்தை எழுதியவர், கட்சி சார்பாகச் செயல்பட்டிருக்கவே முடியாது என்பதுதான் அந்த உண்மை. ஆயினும், இப்போது அவரது சிந்தனையை முழுமையாக ஆக்கிரமித்திருந்தது அந்த விஷயம் மட்டுமே; ஏனெனில், அந்தக் கேள்வி அவருக்கு மிக முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாக இருந்தது—அதன் நடைமுறை விளைவுகளின் காரணமாக—மேலும் அது அவரது மனதை முழுமையாக நிரப்பியிருந்தது. "அப்படியென்றால் நீங்கள் நம்புகிறீர்கள்—இந்த விவகாரம் முழுவதிலும் ஏதோ ஒரு தவறு நுழைந்துவிட்டதாக நீங்கள் நம்புகிறீர்கள்?"

தன்னை ஆக்கிரமித்திருந்த அந்தக் கேள்வியை அணுகுவதற்கு, தயக்கத்துடன் கூடிய இந்த முயற்சியை மேற்கொண்டதும், நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச் தன் உடல் முழுவதும் எரியும் எறும்புகள் ஊர்வது போன்ற உணர்வைப் பெற்றார்: *இவையனைத்தும் வெறும் ஒரு ஏமாற்று விளையாட்டாக இருக்குமோ?* என்று அவர் நினைத்தார்; அச்சம் அவரை மீண்டும் கவ்விக்கொண்டது.

"நீங்கள் அந்தக் கடிதத்தைப் பற்றித்தான் பேசுகிறீர்களா?" தலைகள், தொப்பிகள் மற்றும் மீசைகள் நிறைந்த அந்தப் பெருக்கிலிருந்து தன்னை விடுவித்துக்கொண்டு, அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் தன் கண்களை உயர்த்தினார். "இயல்பாகவே—இது வெறும் பிழை மட்டுமல்ல... இது ஒரு சாதாரணத் தவறு அல்ல: இது விவகாரத்தின் மையத்திலேயே நிகழ்த்தப்பட்ட ஒரு இழிவான மோசடி. இந்த அபத்தமான நாடகம் மிகக் கச்சிதமாக அரங்கேற்றப்பட்டுள்ளது; இது ஒரு தெளிவான நோக்கத்தை வெளிப்படுத்துகிறது: நெருக்கமாகப் பிணைந்துள்ள இரு தனிநபர்களுக்கு இடையிலான உறவில் ஊடுருவுவது, அவர்களுக்குள் குழப்பத்தை விதைப்பது, அதன் மூலம் கட்சியின் பணிகளைச் சீர்குலைவு எனும் படுகுழியில் தள்ளி மூழ்கடிப்பது."

"அப்படியென்றால், இதிலிருந்து மீள எனக்கு உதவுங்கள்..."

"இது ஒரு நம்பமுடியாத கேலிக்கூத்து," என்று டுட்கின் அவனை இடைமறித்தான், "வெறும் வதந்திகளையும், இழிவான கதைகளையும் இதில் இழுத்துவிட்டிருக்கிறார்கள்..."

"அப்படியென்றால் நான் உன்னை மன்றாடுகிறேன், எனக்கு ஒரு ஆலோசனை கூறு..."

"இவை அனைத்திற்குள்ளும் துரோகம் ஊடுருவியிருக்கிறது; இதிலிருந்து அழிவின் நாற்றம் வீசுகிறது, ஏதோவொரு பயங்கரமான விஷயம் இதில் ஒளிந்திருக்கிறது..."

"எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை... நான் முழுமையாகக் குழம்பிப்போய்விட்டேன்... நான்... இன்று இரவு ஒரு கணம்கூடத் தூங்கவில்லை..."

"இவை அனைத்தும் வெறும் இழிவான கற்பனைக் கதைகளே..."

பரிதாபத்தால் உந்தப்பட்ட அலெக்சாண்டர் இவனோவிச், அப்லேயுகோவை நோக்கித் தன் கையை நீட்டினார்; அவ்வாறு செய்தபோது, ​​நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் தன்னைவிடக் கணிசமாகக் குள்ளமாக இருப்பதை அவர் கவனித்தார் (எது எப்படியாயினும், நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் பெரிய உடற்கட்டு கொண்டவராக இருக்கவில்லை).

"உன் நிதானத்தைக் கைவிடாமல் இருக்க முயற்சி செய்..."

"என் இறைவா! நிதானத்தைப் பற்றிப் பேசுவது உனக்கு எளிதாக இருக்கலாம்; ஆனால் நான் நேற்று இரவு துளியும் தூங்கவில்லை... எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை,"

"...இப்போது நான் என்ன செய்ய வேண்டும்..."

"காத்திருங்கள்..."

"என்னிடம் வருவீர்களா?"

"நான் சொல்கிறேன்: காத்திருங்கள்; இதிலிருந்து வெளியே வர நான் உங்களுக்கு உதவுவேன்."

அவர் அதை அத்தகைய உறுதியுடனும் நம்பிக்கையுடனும்—உண்மையில், கிட்டத்தட்ட கம்பீரமாக—சொன்னார், அதனால் அப்லூச்சோவ் உடனடியாக அமைதியடைந்தார்; ஆயினும், உண்மையைச் சொல்லப்போனால், தன் இரக்க உணர்வின் பெருக்கில், அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் தன்னால் உதவ முடியும் என்ற தனது திறனைப் பெரிதும் மிகைமதிப்பிட்டார்... உண்மையில்: அவரால் எப்படி உதவ முடியும்? அவர் ஒரு தனிமையான நபராக இருந்தார், தனது இரகசிய அந்தஸ்தால் வெளி உலகத்திலிருந்து துண்டிக்கப்பட்டிருந்தார்; அவரது சதிப் பாத்திரம், தீவிரமான கட்சிப் பணிக்கான அவரது பாதையைக்கூடத் துண்டித்தது; குழுவைப் பொறுத்தவரை, அவர் ஒருபோதும் அதில் உறுப்பினராக இருந்ததில்லை—ஆனாலும் அவர் அப்லூச்சோவிடம் "தலைமையகம்" பற்றிப் பெருமையாகப் பேசியிருந்தார்; அவரால் செய்ய முடிந்த ஒரே விஷயம்—லிபான்சென்கோவுடன் கலந்தாலோசிப்பதுதான். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அடியோடு உலுக்கப்பட்டிருந்த அப்லூச்சோவை அமைதிப்படுத்துவதே உடனடிப் பணியாக இருந்தது.

அவர் அதைச் சரியாகச் செய்தார்.

“இந்தச் சிக்கலான முடிச்சுகளை அவிழ்ப்பதில் நான் வெற்றி பெறுவேன் என்று நம்புகிறேன்; தேவையான விசாரணைகளை இன்றே மேற்கொள்வேன், மேலும்...”

அவன் தயங்கினான்; லிபான்சென்கோவால் மட்டுமே தேவையான விளக்கங்களை அளிக்க முடியும்—வேறு யாராலும் முடியாது; ஆனால் ஒருவேளை லிபான்சென்கோ நகரத்தில் இல்லையென்றால் என்ன செய்வது?

“மேலும்...?”

“மேலும் நான் நாளை உங்களுக்குப் பதில் தருகிறேன்.”

“உங்களுக்கு நன்றி; உங்களுக்கு நன்றி.” மேலும், பொங்கி வழியும் உணர்ச்சியால், நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் தன் கைகளை இறுக்கத் தொடங்கினான்; இது அலெக்சாண்டர் இவானோவிச்சிற்குச் சற்று சங்கடத்தை ஏற்படுத்தியது—ஏனென்றால், எல்லாமே லிபான்சென்கோ நகரத்தில் இருக்கிறாரா என்பதையும், அவரிடம் என்ன தகவல் இருக்கிறது என்பதையும் பொறுத்தே இருந்தது.

“தயவுசெய்து வேண்டாம்—இந்த விஷயத்தில் நாம் அனைவரும் சமமாகப் பங்கெடுத்துள்ளோம்.”

ஆயினும், இந்தத் தருணம் வரை வெறும் திகிலை மட்டுமே உணர்ந்திருந்த நிகோலாய் அப்போலோனோவிச், இப்போது உதவி செய்வதாக உறுதியளிக்கும் எந்த வார்த்தையையும் முழுமையான அக்கறையின்மையுடனோ அல்லது கட்டுக்கடங்காத உற்சாகத்துடனோ ஏற்றுக்கொள்ளும் நிலையில் இருந்தான்.

மேலும் நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் உற்சாகத்துடன் எதிர்வினையாற்றினான். இதற்கிடையில், அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் மீண்டும் தன் சிந்தனையில் மூழ்கினார்; ஒரு சிறிய விவரம் அவர் மனதை ஆக்கிரமித்தது: எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அந்தப் பயங்கரமான உத்தரவு ஒரு அநாமதேய நபரிடமிருந்துதான் உருவானது என்று அப்லூகோவ் அவருக்கு உறுதியளித்திருந்தார்; அந்த அநாமதேய நபர் அப்லூகோவுக்கு மீண்டும் மீண்டும் கடிதம் எழுதியிருந்தார்; இப்போது அது தெளிவாகியது: அந்த அநாமதேய நபர், உண்மையில், ஒரு தூண்டுபவர்.

மேலும்...

அப்லேயுகோவின் தொடர்பற்ற உளறல்களிலிருந்து, இருப்பினும் சில முடிவுகளை எட்ட முடிந்தது: அவருக்கும் கட்சிக்கும் இடையே குறிப்பிட்ட சில பிணைப்புகள் நிலவியிருந்தன; அந்தச் சிறப்புப் பிணைப்புகளிலிருந்து, ஏதோவொரு இழிவான விஷயம் முளைத்தெழுந்து சீழ் பிடித்திருந்தது. அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் இவ்விஷயங்களைத் தனக்குத்தானே மேலும் தெளிவுபடுத்திக்கொள்ள முயன்றார்; ஆனால் அது வீணாயிற்று: அவரைச் கடந்து வெள்ளமெனச் சென்றுகொண்டிருந்த எண்ணற்ற மூக்குகள், மீசைகள் மற்றும் தோள்கள் ஆகியவை, அவரது சிந்தனைகளை அவை செல்ல வேண்டிய பாதையிலிருந்து திசைதிருப்பிவிட்டன.

நெவ்ஸ்கி ப்ராஸ்பெக்ட்

தோள்கள், தோள்கள், தோள்கள் என மிதந்து சென்றன; அவை ஒன்றாகச் சேர்ந்து கும்மிருட்டுக் கூழ் ஒன்றை உருவாக்கின—மிகவும் பிசுபிசுப்பானதும் மெதுவாகப் பாயக்கூடியதுமான ஒரு கூழ்; அலெக்சாண்டர் இவானோவிச்சின் தோளும் உடனடியாக அந்தக் கூழில் ஒட்டிக்கொண்டது—சொல்லப்போனால், அது அதனுடன் ஒட்டிக்கொண்டது; மனித உடலின் பிரிக்கமுடியாத தன்மை என்ற விதிக்குக் கீழ்ப்படிந்து, அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் டட்கினும் தன் வழிதவறிய தோளைப் பின்தொடர்ந்தார்; இவ்வாறு அவர் நெவ்ஸ்கி ப்ராஸ்பெக்ட்டின் மீது வீசப்பட்டார்; ஒரு ஒற்றைக் காவியார் தானியத்தைப் போல, அவர் ஒரு அடர்த்தியான கூழில் அழுத்தப்பட்டார்.

ஒரு காவியார் தானியம் என்றால் என்ன? அது ஒரே நேரத்தில் ஒரு உலகமாகவும் நுகர்வுப் பொருளாகவும் இருக்கிறது; ஒரு நுகர்வுப் பொருளாக, அந்த ஒற்றைக் காவியார் தானியம் ஒரு திருப்தியளிக்கும் அலகாக அமைவதில்லை; அந்த அலகு காவியார் என்பதே: தனித்தனித் தானியங்களின் ஒட்டுமொத்தக் கூட்டுத்தொகை; நுகர்வோர் காவியாரின் தனித்தனித் தானியங்களை அறிவதில்லை; அவர் அறிவது காவியாரை மட்டுமே—அவரது வெண்ணெய் தடவிய ரொட்டித் துண்டின் மீது பரப்பப்பட்டிருக்கும் அந்தக் கூழ்மத்தை. இவ்வாறு, நெவ்ஸ்கி ப்ராஸ்பெக்ட்டின் நடைபாதையில் தங்களைக் கண்டுகொள்ளும் உடல்கள்—தனிப்பட்ட மனிதர்கள்—ஒரு பெரிய உடலின் பகுதியாக மாறுகின்றன; அவை காவியார் தானியங்களாகின்றன: நெவ்ஸ்கி ப்ராஸ்பெக்ட்டின் நடைபாதைகள் வெண்ணெய் தடவிய ரொட்டித் துண்டுகளாகின்றன. டட்கினின் உடல் நடைபாதையில் விழுந்தபோது இதேதான் நிகழ்ந்தது;

அதேதான் அவன் மனதில் குடிகொண்டிருந்த எண்ணங்களுக்கும் நிகழ்ந்தது: அவன் ஒரு அன்னிய எண்ணத்துடன்—அறிவின் பிடிப்புக்கு முற்றிலும் அப்பாற்பட்ட ஒரு எண்ணத்துடன்—நெவ்ஸ்கி ப்ராஸ்பெக்ட் வழியாகச் சென்றுகொண்டிருந்த அந்தப் பிரம்மாண்டமான, பல கால்கள் கொண்ட உயிரினத்தைப் பற்றிய எண்ணத்துடன்—ஒன்றிணைந்தான்.

நெவ்ஸ்கி ப்ராஸ்பெக்ட்டில், மனிதர்கள் இல்லை; அங்கே சத்தமிட்டு, மெதுவாக நகரும் ஒரு பூரான் மட்டுமே இருந்தது—பல குரல்களால் ஒரே இடத்தில் படியவைக்கப்பட்ட எண்ணற்ற சொற்கள்; ஒழுங்காக அடுக்கப்பட்ட வாக்கியங்கள் ஒன்றுடன் ஒன்று மோதிக்கொண்டதால் அங்கே துண்டு துண்டாக வெட்டப்பட்டன; மேலும் அந்த வார்த்தைகள்—பொருளற்றவையாகவும், பைத்தியம் பிடித்தவையாகவும்—ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தில் ஒரு காலத்தில் கிடந்த, நொறுங்கிய, காலிப் புட்டிகளின் சில்லுகளைப் போல சிதறிப் பறந்தன. பின்னர், அவை ஒன்றோடொன்று கலந்து, தொடக்கமும் முடிவும் இல்லாத ஒரு முடிவற்ற வாக்கியமாக மீண்டும் இணைந்தன; அந்த வாக்கியம் எல்லா அர்த்தங்களையும் இழந்து, பொருளற்ற கட்டுக்கதைகளைக் கொண்டதாகத் தோன்றியது: அந்த வாக்கியத்தின் முடிவற்ற பொருளற்ற தன்மை, நெவ்ஸ்கி ப்ராஸ்பெக்ட் மீது ஒரு கரி மேகத்தைப் போலத் தொங்கியது; காற்றில் மாயத்தோற்றங்களின் கரும்புகை எழுந்தது.

அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் மீண்டும் ஒருமுறை தன் எண்ண வெள்ளத்திலிருந்து அவற்றை மீட்டெடுத்தார்; அந்தப் பெருகி ஓடும் சிந்தனைக் குழப்பத்திலிருந்து அவர்கள் வெளியேறியபோது, ​​முற்றிலும் கறைபடிந்தவர்களாகவே இருந்தனர்; அந்தச் சிந்தனைக் குவியலில் மூழ்கிக் குளித்த பிறகு, அவனது சொந்தச் சிந்தனைகளும் கூட ஒரு குழப்பமாகவே மாறிப்போயின; மிகுந்த சிரமத்துடன் அவன் அவற்றை ஒழுங்குபடுத்த முயன்றான்—அதே வேளையில், அவனது காதுகளில் வந்து மோதிக்கொண்டிருந்த வார்த்தைகள்: அவை நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச்சின் வார்த்தைகளாகவும் இருந்தன; அந்த வார்த்தைகள் ஏற்கனவே இடைவிடாமல் அவனது காதுகளில் முழங்கிக்கொண்டிருந்தன; ஆனால், அவற்றுக்கிடையே அந்நிய வார்த்தைகள் பிளவுகளைப் போல ஊடுருவி நுழைந்து, வாக்கியங்களைச் சிதைத்துக்கொண்டிருந்தன; இதன் விளைவாக, அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்சால், தன் காதுகளில் வந்து விழுந்தவற்றின் பொருளைப் புரிந்துகொள்ளவே முடியவில்லை.

"உனக்குப் புரிகிறதா?"—அது அவனது காதுகளில் முழங்கியது—"நான் சொல்வது உனக்குப் புரிகிறதா, அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்...?"

"ஓ, ஆம்... எனக்குப் புரிகிறது..."

அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்சின் காதுகள், அந்தச் சிந்தனைக் குழப்பத்திலிருந்து தன்னை நோக்கிக் கூறப்பட்ட வாக்கியத்தைப் பிரித்தெடுக்கப் போராடின; ஆனால் அது எளிதான காரியமாக இருக்கவில்லை; ஏனெனில், அந்நிய வார்த்தைகள் கற்கள் மழையென அவற்றுக்கிடையே இடைவிடாமல் பொழிந்துகொண்டிருந்தன:

"ஆம், நீ சொல்வது எனக்குப் புரிகிறது..."

"அங்கே இருக்கும் அந்தத் தகரப் பெட்டிக்குள்,"—அது மீண்டும் முழங்கியது—"ஓர் உயிர் அசைந்துகொண்டிருந்தது; அதற்குள் இருந்த கடிகார இயங்குமுறை, மிக விசித்திரமான முறையில் 'டிக்-டிக்' என ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது..."

அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் சிந்தித்தான்:

"ஒரு தகரப் பெட்டியா? அது எத்தகைய தகரப் பெட்டி?" "மேலும், அவனது அந்தத் தகரப் பெட்டிக்கும் எனக்கும் என்ன சம்பந்தம்?"

ஆனால், தன் கவனத்தை ஒருமுகப்படுத்திய கணமே, அந்த செனட்டரின் மகன் ஒரு குண்டு (bomb) பற்றித்தான் பேசிக்கொண்டிருக்கிறான் என்பதை அவன் திடீரென உணர்ந்தான்.

"நான் அதைச் சாவி கொடுத்துச் சுழற்றியபோது, ​​அதற்குள் ஓர் உயிர் அசைவு தோன்றியது; ஆனால், ஆரம்பத்தில் அது உயிரற்றதாகவே இருந்தது... நான் அந்தச் சாவியைச் சற்றே திருப்பினேன்—ஆம்... பிறகு... ஆம், அதற்குள் ஏதோ ஒன்று விம்மத் தொடங்கியது கூட—நான் உறுதியாகச் சொல்கிறேன்; உறக்கத்திலிருந்து உலுக்கி எழுப்பப்பட்ட ஒரு குடிகாரனைப் போலவே அது விம்மியது."

"நீ உண்மையில் அதற்குச் சாவி கொடுத்தாயா?"

"ஆம், அது 'டிக்-டிக்' என ஒலிக்கத் தொடங்கியது..."

"அந்தக் கடிகாரமா?"

"இருபத்து நான்கு மணி நேரத்திற்கு அது அமைக்கப்பட்டிருந்தது."

"நீ ஏன் அப்படிச் செய்தாய்?"

"நான் அந்தத் தகரப் பெட்டியை மேஜையின் மீது வைத்துப் பார்த்தேன்—அதை உற்று நோக்கினேன்; என் விரல்கள் தானாகவே அதை நோக்கி நீண்டன—அப்படியே இயல்பாக; அந்தச் சாவியை அவை தாமாகவே திருப்பின..."

"நீ என்ன செய்துவிட்டாய்?!! சீக்கிரம்—அதை ஆற்றில் வீசிவிடு!!"

உண்மையான திகிலுடன், அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் தன் கைகளைத் தட்டிக்கொண்டான்; அவனது கழுத்துத் தசைகள் துடித்தன. "பாருங்கள்—அது என்னைப் பார்த்து முகத்தைச் சுளித்தது..."

"அந்தத் தகர டப்பாவா?"

"உண்மையைச் சொல்லப்போனால், நான் அதன் முன் நின்றுகொண்டிருந்தபோது, ​​பல்வேறு விதமான உணர்வுகள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக, மிக வேகமாக என்னை ஆட்கொண்டன—முற்றிலும் மாறுபட்ட தன்மையுடைய உணர்வுகள் அவை... அது என்னவென்று கடவுளுக்கே வெளிச்சம்... நேர்மையாகச் சொல்வதானால், என் வாழ்நாளில் இது போன்றதொரு உணர்வை நான் ஒருபோதும் உணர்ந்ததே இல்லை... ஒருவித அருவருப்பு உணர்வு என்னைப் பற்றிக்கொண்டது—அதுவும் எத்துணை தீவிரமாகப் பற்றிக்கொண்டதென்றால், அந்த உணர்வாலேயே நான் துண்டு துண்டாகக் கிழிக்கப்படுவதைப் போல உணர்ந்தேன்... மிகவும் அபத்தமான எண்ணங்கள் என் மனதில் வெள்ளமெனப் பெருகின; எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அந்த அருவருப்பு உணர்வு—ஒரு பயங்கரமான, எல்லையற்ற அருவருப்பு: அந்தத் தகர டப்பாவின் வடிவமே எனக்கு அருவருப்பை ஊட்டியது; அதனுள் ஒரு காலத்தில் சார்டின் மீன்கள் நீந்திக்கொண்டிருந்தன என்ற எண்ணமும் அதே அருவருப்பைத் தந்தது (அந்த மீன்களை என்னால் சற்றும் சகித்துக்கொள்ளவே முடிவதில்லை!); அது ஒரு அருவருப்பு—ஒரு பெரிய, கடினமான பூச்சியைக் காணும்போது ஏற்படும் அருவருப்பைப் போன்றது—அந்தப் பூச்சியின் ரீங்கார ஒலியுடன் அது என்னை ஆக்ரமித்தது."

...என் காதில் விழுந்தது; சற்றே கற்பனை செய்து பாருங்கள்: அது என்னிடம் ஏதோ ஒன்றைச் சொல்லத் துணிந்தது... என்ன?...”

“ம்...”

“அது ஒரு அருவருப்பு—உடலெங்கும் குமட்டலை ஏற்படுத்தும் தகட்டால் மூடப்பட்ட ஒரு பிரம்மாண்டமான பூச்சியைக் காணும்போது ஏற்படும் வெறுப்பைப் போன்றது அது... எனக்குத் தெரியவில்லை: அது அந்தப் பூச்சித்தன்மையா, அல்லது அந்தத் தகட்டுத்தன்மையா?... ஆனால் ஒன்று தெரியுமா, அந்த அருவருப்பு என் மீது மிகக் கனமாக அழுத்தியது; எவ்வாறென்றால்... ஆம், நான் அதை முழுவதுமாக விழுங்கிவிட்டது போல...”

“முழுவதுமாக விழுங்கிவிட்டீர்களா!? கடவுளே...”

“ஆம், கடவுளுக்குத்தான் தெரியும்: அதை விழுங்கிவிட்டேன்; அதன் அர்த்தம் என்னவென்று உங்களுக்குப் புரிகிறதா? என் உடலுக்குள் அருவருப்பான முறையில் ‘டிக்-டிக்’ என ஒலித்துக்கொண்டிருக்கும் ஒரு நடமாடும், ஈருறுப்பு வெடிகுண்டாக நான் மாறிவிட்டேன்.”

“உங்கள் குரலைத் தாழ்த்துங்கள், நிகோலாய் அப்போலோனோவிச்—யாராவது நம் பேச்சைக் கேட்டுவிடக்கூடும்!”

“ஓ, *அவர்களுக்கு* என்ன புரியப்போகிறது! இது புரிந்துகொள்ளக்கூடிய ஒன்றே அல்ல... அது உங்கள் கண் முன்னால் மேஜையின் மீது வைக்கப்பட்டிருப்பதை நீங்கள் பார்த்திருக்க வேண்டும்; அதன் ‘டிக்-டிக்’ ஒலியைக் கேட்டிருக்க வேண்டும்; அதனுடன் நேருக்கு நேர் நின்றிருக்க வேண்டும்... சுருக்கமாகச் சொன்னால், நீங்கள் அதை முழுவதுமாக நீங்களே அனுபவித்திருக்க வேண்டும்—உங்கள் எலும்புக்கூட்டின் ஆழம் வரை அதை உணர்ந்திருக்க வேண்டும்...”

“ஆ, உங்களுக்குத் தெரியுமா,” — திடீரென அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்சும் உற்சாகமடைந்தார் — “எனக்கு நீங்கள் சொல்வது புரிகிறது: அந்த ‘டிக்-டிக்’ ஒலி...
ஒரு ஒலியைப் பல விதங்களில் உணர முடியும்: நீங்கள் அதை மிகக் கூர்ந்து கவனித்துக் கேட்டால், சில சமயங்களில் அந்த ஒலியுடன் சேர்ந்தே வேறொன்றையும் கேட்க முடியும்... ஒருமுறை நான் நரம்புத் தளர்ச்சி கொண்ட ஒரு மனிதரைப் பைத்தியத்தின் விளிம்பிற்கே தள்ளிவிட்டேன்: அவருடன் உரையாடிக்கொண்டிருந்தபோது, ​​நான் என் விரலால் மேஜையின் மீது மெதுவாகத் தட்டத் தொடங்கினேன்—முழுக்க முழுக்க வேண்டுமென்றேதான், புரிகிறதா? எங்கள் உரையாடலின் தாளத்திற்கு ஏற்பவே நான் அதைச் செய்தேன்; திடீரென அவர் என்னை நிமிர்ந்து பார்த்தார், மௌனமானார், முகம் வெளிறிப்போனார்; பிறகு என்னிடம், ‘நீங்கள் என்ன செய்துகொண்டிருக்கிறீர்கள்?’ என்று கேட்டார். நான், ‘ஒன்றுமில்லை,’ என்று பதிலளித்தேன்; ஆனாலும் தொடர்ந்து தட்டிக்கொண்டே இருந்தேன்... சற்றே கற்பனை செய்து பாருங்கள்: அவர் முழுமையாக மனமுடைந்து போனார்; மேலும் அந்தச் செயல் அவரை এতটাই ஆழமாகப் புண்படுத்திவிட்டது என்றால், அன்று முதல் நாங்கள் தெருவில் எப்போது சந்தித்தாலும், அவர் என்னைப் பார்த்து ஒருமுறை கூட முகமன் கூறியதே இல்லை... நீங்கள் எதைச் சொல்கிறீர்கள் என்பது எனக்குத் துல்லியமாகப் புரிகிறது...”

“இல்லை, இல்லை, இல்லை: அது யாராலும் புரிந்துகொள்ள முடியாத ஒன்று... என் உள்ளுக்குள் ஏதோ ஒன்று மேலெழுந்தது: நினைவுகள்—அவை எனக்குப் புதிதானவை; அதே சமயம் நன்கு அறிமுகமானவை போன்ற ஒருவித மயக்க நிலைகள்...”

“நீங்கள் உங்கள் குழந்தைப் பருவத்தை நினைவுகூர்ந்துகொண்டிருந்தீர்கள், இல்லையா?” “என் புலனுணர்வுகள் அனைத்தும் ஏதோ ஒரு கண் கட்டிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டதைப் போல... என் தலைக்கு மேலே ஏதோ ஒன்று அசைந்தது—அந்த உணர்வு உங்களுக்குத் தெரியுமா? ஒருவரின் உடல் மயிர் சிலிர்த்து நிற்கும் உணர்வு—அதை என்னால் புரிந்துகொள்ள முடியும்; ஆனால் இது அதுவல்ல; ஏனெனில் என் விஷயத்தில், என் மண்டையோடே பிளந்து திறந்திருந்தது. ஆம், உண்மையில்: ஒருவரின் உடல் மயிர் ‘சிலிர்த்து நிற்றல்’ என்பதன் உண்மையான அர்த்தத்தை இன்றிரவுதான் நான் உணர்ந்துகொண்டேன்; ஆனால் சிலிர்ப்பது மயிர் மட்டுமல்ல—முழு உடலுமே ‘சிலிர்த்து நிற்கிறது’; உடலின் ஒவ்வொரு பாகமும் தனித்தனி மயிர்க்கால்களைப் போல சிலிர்த்து எழுகிறது: கால்கள், கைகள், மார்பு என அனைத்தும்; கண்ணுக்குத் தெரியாத மயிர்களால் உடல் மூடப்பட்டிருக்க, யாரோ ஒரு சிறிய வைக்கோல் துண்டைக்கொண்டு அதன் மீது வருடுவது போல; அல்லது நீங்கள் கார்பனேற்றப்பட்ட நீரில் மூழ்கியிருக்க, வாயு நிறைந்த குமிழிகள் உங்கள் உடல் முழுவதும் ஓடுவது போல—அது கூச்சமூட்டுகிறது, துடிக்கிறது, மேலும் மேலும் வேகமாகப் பரவுகிறது; நீங்கள் அசைவற்றுப் படுத்திருந்தால், அந்தக் கூச்ச உணர்வும், அந்தத் துடிப்பும், அந்தப் பரவும் உணர்வும் ஒரு பிரம்மாண்டமான அனுபவமாகப் பெருகிவிடுகிறது; உங்கள் உடல் துண்டு துண்டாகக் கிழிக்கப்படுவது போலவும், உடலின் ஒவ்வொரு பாகமும் வெவ்வேறு திசைகளில் இழுத்துச் செல்லப்படுவது போலவும் தோன்றும்: முன்புறத்திலிருந்து, உங்கள் இதயம் பிடுங்கி எடுக்கப்படுகிறது; பின்புறத்திலிருந்து, உங்கள் தண்டுவடத்தின் ஒரு பகுதி இழுக்கப்படுகிறது; உங்கள் தலைமுடியைப் பிடித்து மேல்நோக்கி இழுக்கிறார்கள்; உங்கள் கால்களைப் பிடித்து கீழ்நோக்கி இழுக்கிறார்கள்... பிறகு நீங்கள் ஒரு அசைவைச் செய்கிறீர்கள், உடனே அனைத்தும் மீண்டும் அமைதியடைந்துவிடுகின்றன...”

“சுருக்கமாகச் சொன்னால்: நீங்கள் டியோனிசஸைப் போலவும், தியாகி ஒருவரைப் போலவும் இருந்தீர்கள், நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச்... ஆனால் கேலியை விடுங்கள்: இப்போது நீங்கள் திடீரென்று முற்றிலும் மாறுபட்டவராகத் தெரிகிறீர்கள்; உங்களை என்னால் அடையாளம் காணவே முடியவில்லை... நீங்கள் இப்போது கான்ட் (Kant) பேசுவது போலப் பேசுவதில்லை... இதற்கு முன் நீங்கள் இப்படிப் பேசி நான் கேட்டதே இல்லை...”

“ஆம், நான் உங்களிடம் முன்பே சொன்னேனே: என் புலனுணர்வுகள், சொல்லப்போனால், ஒரு கண் கட்டிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டிருக்கின்றன... ‘கான்ட் பேசுவது போல இல்லை’ என்று நீங்கள் சொல்கிறீர்கள். ‘கான்ட் விஷயத்தில் என்ன?’ என்று கேட்கிறீர்களா? அங்கே அனைத்தும் முற்றிலும் மாறுபட்டவை...”

“அங்கே, நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச், இரத்தத்தோடு ஊடுருவிய ஒரு தர்க்கம் நிலவுகிறது—அதாவது, இரத்தத்திற்குள்ளேயே நிகழும் ஒரு அறிவுசார் உணர்வு, அல்லது மரணத்தின் அமைதி; ஆனால் இப்போது, ​​உண்மையான வாழ்வின் ஒரு நிகழ்வு உங்களை வந்தடைந்திருக்கிறது; அதனால் இரத்தம் உங்கள் மூளைக்குச் சீறிப் பாய்ந்திருக்கிறது; ஆகையால், இப்போது உங்கள் வார்த்தைகளில், உண்மையான வாழ்வின் நாடித்துடிப்பையே நம்மால் கேட்க முடிகிறது...”

“அப்படித்தான் நான் அங்கே நின்றுகொண்டிருந்தேன்—பாருங்கள்—அவளுக்கு முன்னால்; அப்போது எனக்கு இப்படித் தோன்றியது... ஆம், நான் எதைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தேன்?” "நீங்கள் சொன்னீர்கள்: 'மேலும் உங்களுக்கு அப்படித் தோன்றியது...'"

"மேலும் எனக்கே, நான் பெரிதாகப் பெருத்துக்கொண்டிருப்பதைப் போலத் தோன்றியது; அல்லது இன்னும் துல்லியமாகச் சொல்வதானால்: நான் எப்போதோ முழுமையாகப் பெருத்து விரிந்துவிட்டதைப் போலத் தோன்றியது; ஒருவேளை நூறு ஆண்டுகளே கடந்திருக்கலாம்—அக்காலம் முழுவதும் நான் மேலும் மேலும் பெருத்துக்கொண்டே இருந்திருக்கிறேன்; அதைச் சற்றும் உணராமலே, நான் ஒரு வீங்கிய அரக்க உருவமாக உலவிக்கொண்டிருந்திருக்கிறேன்... அது உண்மையிலேயே மிகவும் திகிலூட்டுவதாக இருக்கிறது."

"இவையெல்லாம் வெறும் உணர்வுகள் மட்டுமே..."

"ஆனால் என்னிடம் சொல்லுங்கள்: நான்... நான்..."

அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் பரிதாபத்துடன் புன்னகைத்தார்:

"அதற்கு மாறாக, நீங்கள் சற்று மெலிந்துதான் போயிருக்கிறீர்கள்: உங்கள் கன்னங்கள் ஒடுங்கிவிட்டன, மேலும் உங்கள் கண்களுக்குக் கீழே நீலநிற வளையங்கள் தென்படுகின்றன."

"நான் அவளுக்கு முன்னால் அங்கே நின்றிருந்தேன்... இல்லை, அது நான் அல்ல—
நான் அல்ல, நிச்சயமாக நான் அல்ல... மாறாக, பிரம்மாண்டமான, அறிவற்ற ஒரு தலையைக் கொண்ட ஒரு ராட்சதன்; அத்தலையின் மண்டையோட்டு இணைப்புக் கோடுகள் பிளந்து திறந்திருந்தன; அந்த நேரம் முழுவதும், உடல் துடித்துக்கொண்டிருந்தது; மிகச்சிறிய ஊசிகள் என் உடல் முழுவதும்—முழுவதுமாக—ஊடுருவிச் சென்றன; அவை குத்தின, அவை உடலுக்குள் பாய்ந்தன; என் உடலிலிருந்து குறைந்தது கால் 'அர்ஷின்' (arshin) தொலைவிலாவது அந்த ஊசிக்குத்துகளை நான் தெளிவாக உணர்ந்தேன்—முழுமையாக உடலுக்கு வெளியிலேயே!... ஆ!... சற்று கற்பனை செய்து பாருங்கள்!... உடலுக்கு வெளியே—எண்ணற்ற உடல்ரீதியான குத்துகளை நான் உணர்ந்தேன்... மேலும் இந்தக் குத்துகள், இந்தத் துடிப்பு ஓசைகள்—உங்களுக்குப் புரிகிறதா?"

“...அது! — என் உடலின் எல்லைகளையும் கடந்து, என் தோலின் இந்தப் பக்கத்திலேயே என் உருவக் கோடுகளை வரைந்து காட்டியது: என் தோல் என்பதே உணர்வுகளின் வட்டத்திற்கு *உள்ளே* அமைந்திருந்தது. அது என்னவாக இருக்கும்? நான் உள்ளும் புறமும் மாறி, என் தோல் உட்புறமாகத் திரும்பியிருந்ததோ? அல்லது என் மூளை எப்படியோ வெளியே கசிந்துவிட்டதோ?”

“நீங்கள் வெறுமனே ‘உங்களை நீங்களே மறந்த நிலையில்’ (beside yourself) இருந்தீர்கள்...”

“‘உங்களை நீங்களே மறந்த நிலை’ என்று நீங்கள் சொல்வது எளிது — எல்லோரும் சொல்வது அதையேதான். அது வெறும் ஒரு உருவகமே; அது உடல் சார்ந்த உணர்வுகளை அடிப்படையாகக் கொண்டதல்ல; அல்லது, அதிகபட்சம், அது வெறும் ஒரு உணர்ச்சியை மட்டுமே சார்ந்திருக்கலாம். ஆனால் நான் ‘உங்களை நீங்களே மறந்த நிலையை’ முற்றிலும் உடல் சார்ந்த அர்த்தத்தில் உணர்ந்தேன் — அதாவது, உணர்ச்சி ரீதியாக அல்ல, உடலியல் ரீதியாகவே உணர்ந்தேன்... ஒப்புக்கொள்கிறேன், அதே நேரத்தில், *உங்கள்* அர்த்தப்படியும் நான் ‘உங்களை நீங்களே மறந்த நிலையில்’தான் இருந்தேன் — அதாவது, நான் ஆழமாக நிலைகுலைந்து போயிருந்தேன். ஆனால் மிக முக்கியமான விஷயம் என்னவென்றால், என் உடல் சார்ந்த உணர்வுகள் — என் புலன் உறுப்புகளின் உணர்வுகள் — என்னைச் சுற்றிலும் பரவி விரிந்தன; அவை என்னைச் சுற்றியுள்ள வெளியினில் பாய்ந்து, வெளிப்புறமாக விரிவடைந்தன: ஒரு வெடிகுண்டைப்போல நான் சிதறிக்கொண்டிருந்தேன்...”

“ஷ்ஷ்!”

“...மிகச்சிறிய துண்டுகளாக!...”

“யாராவது நாம் பேசுவதைக் கேட்டுவிடக்கூடும்...”

“அப்படியென்றால், அங்கே நின்றுகொண்டிருந்தது யார்? — அது நான்தானா, அல்லது நானில்லையா? அது *எனக்கு* நிகழ்ந்துகொண்டிருந்தது, *எனக்குள்* நிகழ்ந்துகொண்டிருந்தது, *எனக்கு வெளியேவும்* நிகழ்ந்துகொண்டிருந்தது... இந்த வார்த்தைகளின் குவியலை நீங்கள் கவனிக்கிறீர்களா?...”

“நினைவிருக்கிறதா? — அன்று நான் உங்களைப் பார்க்க வந்தபோது — அந்தச் சிறிய பொட்டலத்தை உங்களிடம் கொண்டு வந்தபோது — நான் உங்களிடம் ஒன்றைக் கேட்டேன்:
‘நான் ஏன்... *நானாகவே* இருக்கிறேன்?’ அப்போது உங்களுக்கு நான் சொன்னது புரியவில்லை...”

“இப்போது நான் அனைத்தையும் முழுமையாகப் புரிந்துகொண்டுவிட்டேன் — ஆனால் அது ஒரு பேரச்சம்! ஒரு முழுமையான திகில்!...”

“அது ஒரு திகில் அல்ல; மாறாக, அது டையோனிசஸின் (Dionysus) உண்மையான அனுபவம்: வெறும் வார்த்தைகளில் அடங்கும் அனுபவமோ, அல்லது புத்தகங்களில் காணக்கிடைக்கும் அனுபவமோ அல்ல அது... மரணத்தை நெருங்கும் டையோனிசஸின் அனுபவம் அது...”

“அது என்னவென்று அந்தப் பிசாசுக்குத்தான் வெளிச்சம்!”

“தயவுசெய்து, அமைதியாகுங்கள், நிகோலாய் அப்போலோனோவிச்! நீங்கள் மிகக் கடுமையாகக் களைப்படைந்திருக்கிறீர்கள்;” “அதில் ஆச்சரியப்படுவதற்கு ஏதுமில்லை: ஒரே இரவில் இத்தனை விஷயங்களை அனுபவிப்பது... அது எத்துணை வலிமையான மனிதனையும் நிலைகுலையச் செய்துவிடும்.”

அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் தன் கையை அவர் தோள்மீது வைத்தார்; அந்தத் தோள் நடுங்கியது. அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் இப்போது, ​​பதற்றத்துடன் பிதற்றிக்கொண்டிருந்த அப்லேயுகோவிடமிருந்து விடுபட்டு, உண்மையில் என்னதான் நடந்தது என்பதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டிய மிகத் தெளிவான தேவையை உணர்ந்தார்.

“நான் அமைதியாக இருக்கிறேன், பார்த்தீர்களா—முற்றிலும் அமைதியாக; இந்தத் தருணத்தில், ஒரு சிறு பானம் அருந்தவும் நான் தயங்கமாட்டேன்; நான் மிகுந்த உற்சாகத்துடனும், புத்துணர்ச்சியுடனும் உணர்கிறேன்... அந்தப் பணி ஒரு ஏமாற்றுவேலைதான் என்பதை நீங்கள் நிச்சயமாக எனக்கு உறுதிப்படுத்த முடியுமா?”

இப்போது, ​​அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்சால் முழுமையான உறுதியுடன் கூற இயலாத ஒரு விஷயமாக இது இருந்தது; ஆயினும், அவர் பதிலளித்தார்—மிகச் சுருக்கமாகவும், மிகுந்த தீவிரத்துடனும்:

“நான் அதற்குப் பொறுப்பேற்கிறேன்...”

அந்த வெளிப்பாடு

அந்த வெளிப்பாடு

இறுதியாக, அவர் விடைபெற்றுச் சென்றார்.

இப்போது முன்னோக்கி அடியெடுத்து வைப்பதற்கான நேரம் வந்திருந்தது: இடைவிடாமல் நடைபோட வேண்டும்—தன் மூளை முழுமையான போதை நிலையில் திளைக்கும் வரை நடக்க வேண்டும்; பின்னர், ஒரு சிறிய உணவகத்தில் உள்ள மேஜையருகே அமர்ந்து, வோட்கா அருந்தி, சிந்திக்க வேண்டும்.

திடீரென்று அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்சின் நினைவில் ஒன்று பளிச்சிட்டது: அந்தக் கடிதம்—

அந்தக் கடிதம்! ஆனால், அந்த குறிப்பிட்ட நபரிடமிருந்து வந்த ஒரு கடிதத்தை—அப்லேயுகோவிடம் ஒப்படைப்பதற்காகவே—அவரே ஒருமுறை பொறுப்பேற்றுக்கொண்டாரே, அது என்னவாயிற்று?

அவர் அதை முழுமையாக எப்படி மறந்திருக்க முடியும்! அன்று அந்தப் பொட்டலத்துடன் அப்லேயுகோவைச் சந்திக்கச் சென்றபோது, ​​அந்தக் கடிதம் அவரிடமே இருந்தது; ஆயினும், அதை அப்லேயுகோவிடம் ஒப்படைக்க அவர் மறந்துவிட்டார். சிறிது காலத்திற்குப் பிறகு, அப்லேயுகோவைச் சந்திக்கப்போவதாகக் கூறிய வர்வர எவ்கிராஃபோவ்னாவிடம் அவர் அந்தக் கடிதத்தை ஒப்படைத்தார். இறுதியில், இதுவே அந்தத் தலைவிதி நிர்ணயித்த கடிதமாக இருக்குமோ? . . .

இல்லை—நிச்சயமாக அதுவாக இருக்காது.

அது அந்தக் கடிதமாக இருக்க முடியாது; ஏனெனில், அப்லேயுகோவ் *அந்தக்* கடிதத்தை—அவரே விவரித்தபடி—ஒரு நடன விருந்தில், ஒரு... *முகமூடி அணிந்த நபரிடமிருந்து*... பெற்றிருந்தார். ஒரு நடன விருந்து, ஒரு முகமூடி—மற்றும் வர்வர எவ்கிராஃபோவ்னா சொலோவியோவா!

இல்லை, இல்லை!

இது அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்சிற்கு நிம்மதியளித்தது: ஆக, அது *இந்தக்* கடிதம் அல்ல; எனவே, அவருக்கும்—அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் டுட்கினுக்கும்—இந்த விவகாரத்தில் எந்தத் தொடர்பும் இல்லை. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக: அந்தப் பயங்கரமான பணி லிபாஞ்சென்கோவிடமிருந்து வந்திருக்க முடியாது; இதை அவர் தனது 'வெற்றி அஸ்திரமாக' (trump card) தன் கைவசம் வைத்திருந்தார். ஏனெனில், அந்தக் கடிதம் லிபாஞ்சென்கோவிடமிருந்து வந்திருந்தால், லிபாஞ்சென்கோ அவருக்கு ஒரு சந்தேகத்திற்குரிய நபராகத் தோன்றியிருப்பார்—அப்போது அவரும், அதாவது டுட்கினும், ஒரு சந்தேகத்திற்குரிய நபருடன் தான் பழகிக்கொண்டிருக்கிறோம் என்பதைத் தனக்குத்தானே ஒப்புக்கொள்ள வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு ஆளாகியிருப்பார்.

அது முற்றிலும் பைத்தியக்காரத்தனமாக இருந்திருக்கும்.

அவர் இவற்றை எல்லாம் சிந்தித்து முடித்திருந்தார்—சாலையில் கடந்து செல்லும் குதிரை வண்டிகளின் ஓட்டத்திற்கு இடையே சாலையைக் கடப்பது எப்படி என்று யோசித்தவாறே, ஒரு டிராம் வண்டியில் ஏற முற்பட்டிருந்தார்—அப்போது ஒரு குரல் அவர் காதில் விழுந்தது.

"அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்—ஒரு கணம்... நில்லுங்கள்..." அவன் திரும்பிப் பார்த்தபோது, ​​நிகோலாய் அப்பொலோனோவிச்சைக் கண்டான்; மூச்சு வாங்கிக்கொண்டும், உடல் முழுவதும் நடுங்கிக்கொண்டும், கண்களில் காய்ச்சல் போன்ற ஒரு தீப்பொறி மின்னிக்கொண்டும் இருந்த அவர், அவனுக்குப் பின்னாலேயே ஓடிவந்தார்; அவ்வழியே சென்றவர்களின் வியப்பிற்கிடையே, தன் கைத்தடியை ஆட்டி அவனுக்குத் தீவிரமாகச் சைகை காட்டிக்கொண்டிருந்தார்...

"ஒரு கணம் பொறுங்கள்..."

"கடவுளே! என்ன தொல்லை இது!..."

"நில்லுங்கள், அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்: உங்களை இப்படிச் சாதாரணமாகப் பிரிந்து செல்ல என்னால் இயலாது... நான் உங்களிடம் மிக அவசியமாக ஒன்றைச் சொல்ல வேண்டும்..." அவர் டட்கினின் கையைப் பிடித்து, ஒரு கடை ஜன்னலுக்கு அருகில் அழைத்துச் சென்றார்; அங்கே இருவரும் நின்றனர்.

"எனக்கு வேறொன்று புலப்பட்டது... அது ஒரு தெய்வீக வெளிப்பாடா, அல்லது அது போன்ற வேறொன்றா...? சற்று முன் அங்கே, அந்தத் தகரப் பெட்டிக்கு முன்னால்..."

"கேளுங்கள், நிகோலாய் அப்பொலோனிச், நான் உண்மையில் கிளம்பியே ஆக வேண்டும்—சொல்லப்போனால், அது உங்கள் நலன் சார்ந்த ஒரு விஷயமாகவே இருக்கிறது..."

"ஆம், ஆம், ஆம்—இன்னும் ஒரே ஒரு கணம் மட்டும்... ஒரு கணப்பொழுது மட்டும்..."

"சரி, சரி; நான் கேட்கிறேன்..."

இப்போது நிகோலாய் அப்பொலோனிச், ஏதோ ஒரு திடீர் உத்வேகம் அவரை ஆட்கொண்டது போன்ற தோற்றத்துடன் காணப்பட்டார்; அந்த மகிழ்ச்சியில், அந்தச் சிக்கல் முடிச்சு உண்மையில் இன்னும் அவிழ்க்கப்படவில்லை என்பதையும்—எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக—அந்தத் தகரப் பெட்டி இன்னும் 'டிக்-டிக்' என்று ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது என்பதையும், தனது இருபத்து நான்கு மணி நேரத்தை நிறைவு செய்ய அது அயராது உழைத்துக்கொண்டிருக்கிறது என்பதையும் அவர் மறந்துவிட்டார்.

"அது ஒரு தெய்வீக வெளிப்பாடு போலவே இருந்தது: நான் வளர்ந்துகொண்டிருப்பதைப் போல—உங்களுக்குப் புரிகிறதா?—அந்தப் பரந்த வெளியினூடே விரிவடைந்து, காலவெளியையே கடந்து செல்வதைப் போல உணர்ந்தேன். நான் உங்களுக்கு உறுதியளிக்கிறேன்: அது முற்றிலும் நிஜமாகவே தோன்றியது—நான் வளர்ந்த அதே வேளையில், என்னைச் சுற்றியிருந்த ஒவ்வொரு பொருளும் வளர்ந்தது: அந்த அறை, நேவா நதியின் காட்சி, பீட்டர் மற்றும் பால் கோட்டையின் கூர்நுனிக் கோபுரம்—எல்லாமே வளர்ந்தன, எல்லாமே விரிவடைந்தன. அந்த வளர்ச்சி அதன் உச்சத்தை நெருங்கிக்கொண்டிருந்த வேளையில்—ஏனெனில், வளர்வதற்கு அங்கே இனி இடமே இல்லை என்ற நிலை வந்தபோது—எனக்கு ஒரு உண்மை உறைத்தது: அந்த உச்சத்திற்குள்ளேயே, அந்த வளர்ச்சியின் முடிவிற்குள்ளேயே, அதன் முழுமையான நிறைவிற்குள்ளேயே, ஏதோ ஒன்றின் புதிய தொடக்கம் அமைந்திருக்கிறது; “ஏற்கனவே முழுமையாக உருப்பெற்ற ஏதோ ஒன்றை...”—இந்த ‘ஏதோ ஒன்று’ மிகவும் பிடிபடாததாகவும், மிகவும் விரும்பத்தகாததாகவும், மிகவும் அர்த்தமற்றதாகவும் இருந்தது—அர்த்தமற்றது, ஒருவேளை, அந்த அர்த்தமின்மைக்குள்ளும், எந்தவொரு முடிவுக்கும் அப்பாற்பட்ட அந்த நிலைக்கும்ள்ளும் பொருளைக் கண்டறிய உதவும் ஆற்றல் என்னிடம் இல்லாததாலேயே இருக்கலாம். புலன் உணர்வுகளுக்குப் பதிலாக, ஒரு ‘பூஜ்ய’ உணர்வு அங்கே குடிகொண்டிருந்தது; நான் உணர்ந்தது எந்தவிதமான அளவும் கொண்ட ஒன்றல்ல—பூஜ்யம் கூட அல்ல—மாறாக, பூஜ்யத்தை விடக் குறைவான ஏதோ ஒன்று. இந்த முழு நிகழ்வின் அர்த்தமின்மையும், ஒருவேளை, அந்த உணர்வு என்பது ‘பூஜ்யத்திலிருந்து ஏதோ ஒன்றைக் கழித்த’ நிலையாக இருந்தது என்பதில்தான் அமைந்திருந்தது.«

»இங்கே கேள்,« அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் அவனை இடைமறித்து, »அதற்குப் பதிலாக இதைச் சொல்: வர்வர எவ்கிராஃபோவ்ன சொலோவியோவா உன்னிடம் ஏதேனும் கடிதத்தைக் கொடுத்தாரா? . . .«

»ஒரு கடிதமா? . . .«

»ஆம், ஒரு கடிதம்தான்? . . .«

»ஓ, ‘எரியும் ஆன்மா’ (Flaming Soul) என்று கையெழுத்திடப்பட்டிருந்த அந்தக் கவிதைகளைச் சொல்கிறாயா?«

»சரி, எனக்குத் தெரியாது; சுருக்கமாகச் சொன்னால்: வர்வர எவ்கிராஃபோவ்னவிடமிருந்து உனக்கு ஏதேனும் கடிதம் வந்ததா?«

»ஆம், ஆம்... சரி அப்படியென்றால்: நான் சொல்லிக்கொண்டிருந்ததைப் போலவே—‘பூஜ்யத்திலிருந்து ஏதோ ஒன்றைக் கழித்த நிலை.’ ஆனால் அது என்ன?«

கடவுளே, எப்போதும் இதே கதைதானா!

»நீ கண்டிப்பாக ‘வெளிப்படுத்தின விசேஷம்’ (Apocalypse) நூலைப் படிக்க வேண்டும்...«

»‘வெளிப்படுத்தின விசேஷம்’ பற்றி எனக்குப் பரிச்சயம் இல்லை என்று நீ இதற்கு முன்பே என்னைக் குறை கூறியிருக்கிறாய்; இப்போது அதை வாசிக்க நான் உத்தேசித்துள்ளேன்—நிச்சயமாகவே வாசிப்பேன். அந்த விவகாரம் குறித்து நீ எனக்குத் தெளிவுபடுத்தி நம்பிக்கை அளித்திருப்பதால், உன் வாசிப்புப் பழக்கத்தின் மீது எனக்கும் ஒரு ஆர்வம் எழுந்திருப்பதாக உணர்கிறேன்; நான் என்ன செய்யப்போகிறேன் தெரியுமா?—வீட்டிற்குள்ளேயே என்னை அடைத்துக்கொண்டு, ‘புரோமைடு’ (bromide) மருந்தை அருந்திவிட்டு, ‘வெளிப்படுத்தின விசேஷம்’ நூலை வாசிக்கப்போகிறேன்; அது எனக்கு மிக விசித்திரமான ஆர்வத்தைத் தூண்டுகிறது. அந்த இரவில் நிகழ்ந்த ஏதோ ஒன்று என்னுள் தங்கிவிட்டது: அனைத்தும் அப்படியேதான் இருக்கின்றன, ஆனாலும் ஏதோ ஒரு வகையில் வித்தியாசமாகவும் தெரிகின்றன... உதாரணமாக, இதோ இந்த ஜன்னல் கண்ணாடியைப் பார்... அதில் பொருட்கள் பிரதிபலிக்கின்றன: இதோ, ஒரு கறாரான தொப்பியை அணிந்த ஒரு கனவான் கடந்து செல்கிறார்—நான் பார்க்கிறேன்

...பாருங்கள்—இப்போது அவன்
சென்றுவிட்டான்... இதோ நாம் இருவரும்—உங்களுக்குத் தெரிகிறதா? மேலும் அனைத்தும் எத்துணை விசித்திரமாக இருக்கின்றன...«

»விசித்திரமா... ஆம்...« அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் சம்மதத்துடன் தலையசைத்தார்: ஓ, »விசித்திரம்« என்று வரும்போது, ​​அவர் நிச்சயமாக அதில் ஒரு நிபுணர்தான்.

»அல்லது அந்தப் பொருட்களை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்... அது என்னவென்று கடவுளுக்கே வெளிச்சம்: அனைத்தும் முன்பிருந்தபடியேதான் இருக்கின்றன, ஆயினும், அதே நேரத்தில், அவை மாறுபட்டும் தெரிகின்றன... அந்தத் தகர டப்பாவைப் பார்த்தபோது இது எனக்குத் தெளிவாகப் புரிந்தது: மற்ற எந்தத் தகர டப்பாவையும் போன்ற ஒன்றுதான் அது—ஆயினும்: அது அப்படிப்பட்டதல்ல—இல்லை, அது ஒரு தகர டப்பாவே அல்ல, மாறாக...«

»ஷ்ஷ்ஷ்...«

»ஒரு தகர டப்பா—பயங்கரமான உள்ளடக்கங்களைக் கொண்ட ஒன்று!«

»அந்தத் தகர டப்பாவை எடுத்துக்கொண்டு, விரைவாக அதை நெவா நதியில் வீசி எறிந்துவிடுங்கள்; அப்போது அனைத்தும் அமைதியுறும், அனைத்தும் மீண்டும் தங்கள் உரிய இடத்திற்குத் திரும்பிவிடும்...«

»இல்லை, இல்லை—அது மீண்டும் ஒருபோதும் முன்பிருந்த நிலைக்குத் திரும்பாது; ஒருபோதும்...«

அவன் சோகத்துடன், அருகிலிருந்து கடந்து சென்ற ஜோடிகளைச் சுற்றிப் பார்த்தான்; அவன் துயரத்துடன் பெருமூச்சு விட்டான், ஏனெனில் அவனுக்குத் தெரியும்: அது மீண்டும் ஒருபோதும் முன்பிருந்த நிலைக்குத் திரும்பாது—ஒருபோதும், மீண்டும் ஒருபோதும் இல்லை...

அப்லூச்சோவ்வின் உதடுகளிலிருந்து பொங்கி வந்த சொல்லாற்றல் வெள்ளத்தைக் கண்டு அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் வியந்தார்; அடிப்படையில், அதற்கு எப்படிப் பதிலளிப்பது என்றே அவருக்குத் தெரியவில்லை: அவர் அவனை அமைதிப்படுத்த முயற்சிக்க வேண்டுமா? அவனுடன் உடன்பட வேண்டுமா? அல்லது, அதற்கு மாறாக, அவனை மறுக்க வேண்டுமா? அல்லது அந்த உரையாடலை அப்படியே பாதியில் துண்டித்துவிட வேண்டுமா? (அப்லூச்சோவ்வின் அருகாமை இப்போது அவருக்கு ஒரு பெரும் சுமையாகத் தோன்றத் தொடங்கியிருந்தது.)

»நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச், உங்கள் உணர்வுகள் *உங்களுக்கு* மட்டுமே விசித்திரமாகத் தோன்றுகின்றன; நீங்கள் இதுவரை காற்றோட்டமற்ற ஒரு அறையில் அமர்ந்துகொண்டு, கான்ட் (Kant) தத்துவத்தைப் படித்துக்கொண்டிருந்தீர்கள்; பின்னர் நீங்கள் ஒரு சுழற்காற்றுக்குள் இழுத்துச் செல்லப்பட்டீர்கள்—அப்போதுதான் நீங்கள் உங்களை நீங்களே கவனிக்கத் தொடங்கினீர்கள்... நீங்கள் அந்தப் புயலின் ஓசையைக் கேட்டீர்கள், அதற்குள்ளேயே உங்களையும் கண்டுகொண்டீர்கள்... உங்கள் உணர்வுகள் இதற்கு முன்பே பல, பல முறை விவரிக்கப்பட்டுள்ளன; “...அவை உற்றுநோக்கலுக்கும், ஆய்வுக்கும் உட்பட்ட விஷயங்களாகும்...”«

“ஆனால் எங்கே—எங்கே?”

“புனைகதைகளில், கவிதைகளில், மனநலவியலில், மறைபொருள் ஆராய்ச்சிகளில்...”

அறிவுசார் ரீதியாக மிகவும் வளர்ச்சியடைந்திருந்த அந்தப் பண்டிதனிடம் காணப்பட்ட—(அலெக்சாண்டரின் கண்ணோட்டத்தில்) அப்பட்டமான—அறியாமையைக் கண்டு அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் இயல்பாகவே புன்னகைத்தார்; பின்னர், அதே புன்னகையுடன் அவர் தொடர்ந்து பேசினார்:

“அந்த மனநல மருத்துவர்...”

“?” "...அதற்குப் பெயரிடுவார்..."

"ஆம், ஆம், ஆம்..."

"...இவை அனைத்திற்கும்..."

"...'அதுவாக இருப்பது, இருந்தும் அதுவாக இல்லாமல் இருப்பது' என்ற இந்த விஷயத்திற்கா?"

"ஆம், நீங்கள் அதை எப்படி வேண்டுமானாலும் அழையுங்கள்; அவருக்குப் பரிச்சயமான 'போலி மாயத்தோற்றம்' என்ற சொல்லைக் கொண்டே அவர் அதற்குப் பெயரிடுவார்."

"?"

"அது குறிப்பது—தூண்டுதலைத் தூண்டும் நிகழ்வுடன் பொருந்தாத ஒரு வகையான குறியீட்டு உணர்வு."

"ஓ, விடுங்கள்: அப்படி ஏதாவது சொல்வது, ஒன்றுமே சொல்லாமல் இருப்பதற்குச் சமம்."

"ஆம், நீங்கள் சொல்வது ஒருவேளை சரியாக இருக்கலாம்."

"இல்லை, அப்படி ஒரு விளக்கம் எனக்குத் திருப்தி அளிக்காது..."

"நிச்சயமாக, 'அதிநவீனத்துவவாதி' இந்த உணர்வுகளை 'ஆதி ஆழங்களின்' உணர்வுகள் என்று விவரிப்பார்—அதாவது, அன்றாட வாழ்வில் இல்லாத ஒரு குறியீட்டு உணர்விற்குப் பொருத்தமான ஒரு படிமத்தைக் கொடுக்க முயற்சிப்பார்."

"ஆனால் அது ஒரு உருவகத்தைத் தவிர வேறொன்றுமில்லை."

உருவகத்தையும் குறியீட்டையும் குழப்பிக் கொள்ளாதீர்கள்: உருவகம் என்பது ஒரு நிலையான வழக்காக மாறிவிட்ட ஒரு குறியீடு—இதற்கு உதாரணம் ‘தன்னை மறந்த நிலை’ என்ற பொதுவான சொற்றொடர்; ஆனால், குறியீடு என்பது உண்மையாக அனுபவிக்கப்பட்ட ஒன்றிற்கான ஓர் வேண்டுகோள்—உதாரணமாக, உங்கள் விஷயத்தில், அந்தத் தகரக் குப்பியுடனான உங்கள் அனுபவம்; அது, சம்பந்தப்பட்ட நபர் உண்மையில் அனுபவித்ததை, மற்றவர்கள் செயற்கையாக அனுபவிக்க வேண்டும் என்பதற்கான ஓர் அழைப்பு... இன்னும் ஒரு சொல் இங்கே மிகவும் பொருத்தமாக இருக்கும்:

அதாவது, பூத உடலின் துடிப்பு. சரியாக இந்த முறையில்தான் நீங்கள் உங்கள் அனுபவத்தைப் பெற்றீர்கள்; “நீங்கள் அனுபவித்த அதிர்ச்சி, உங்கள் பூத உடலை அச்சு அசலாக அடித்துச் சென்றது; ஒரு கணத்திற்கு, அது உங்கள் பௌதிக உடலிலிருந்து தன்னைத் துண்டித்துக் கொண்டது, அதில்தான் உங்கள் எல்லா உணர்வுகளின் வேரும் அடங்கியுள்ளது: ‘படுகுழி ஆழங்கள்’ அல்லது ‘தன்னை மறந்த நிலை’ போன்ற வழக்கமான சொற்றொடர்கள் உண்மையான ஆழத்தைப் பெற்றுள்ளன; உங்களுக்கு, அவை மிகத் தெளிவாக நிஜமாகிவிட்டன, அவை குறியீடுகளாகிவிட்டன. பல்வேறு மறைஞானப் பள்ளிகளின் போதனைகளின்படி, பூத உடலின் அனுபவங்கள் சொற்களையும் உருவகங்களையும் உண்மைகளாகவும் குறியீடுகளாகவும் உருமாற்றுகின்றன; ஞானிகளின் படைப்புகள் அத்தகைய குறியீடுகளால் நிறைந்துள்ளன, மேலும் நீங்கள் இதையெல்லாம் அனுபவித்த பிறகு, ஞானிகளைப் படிக்குமாறு நான் உங்களுக்கு அறிவுரை கூறுவேன்...”

“நான் அவ்வாறு செய்ய உத்தேசித்துள்ளேன் என்று ஏற்கனவே உங்களிடம் கூறியுள்ளேன்...”

“உங்கள் அனுபவங்களைப் பொறுத்தவரை, நான் இதை மட்டுமே கூடுதலாகக் கூற முடியும்: உங்கள் மரணத்திற்குப் பிறகு ஏற்படும் ஆரம்பகால உணர்வுகள், பாக்கண்டேக்களின் சாட்சியத்தை ஆதாரமாகக் கொண்டு பிளேட்டோ நமக்கு உறுதியளித்ததைப் போலவே துல்லியமாக இருக்கும்... அத்தகைய உணர்வுகள் உணர்வுபூர்வமாகத் தூண்டப்படும் ‘சோதனைப் பள்ளிகள்’ உள்ளன. நீங்கள் அதை நம்பவில்லையா? ... அத்தகைய பள்ளிகள் உண்மையில் உள்ளன—இதை நான் உங்களுக்கு முழு உறுதியுடன் கூற முடியும்—ஏனென்றால், எனது ஒரே நண்பர்—இந்த உலகில் எனக்கு மிகவும் நெருக்கமான நபர்—அத்தகைய ஒரு பள்ளியைச் சேர்ந்தவர்.” நோக்கமுள்ள உழைப்பின் மூலம், அத்தகைய ஒரு சோதனைப் பள்ளி, உங்கள் கெட்ட கனவை ஒரு ஒழுங்கான நல்லிணக்க நிலைக்கு மாற்றிவிடும்—அதன் தாளம், அதன் அசைவுகள், மற்றும் அதன் துடிப்பு ஆகியவற்றை ஆராய்வதன் மூலமும், அந்த உணர்வுகளுக்குள்—உதாரணமாக, அந்த விரிவடைதல் உணர்விற்குள்—தெளிவான நனவை அறிமுகப்படுத்துவதன் மூலமும்... ஆனால் பார்—இதோ நாம், இன்னும் நின்றுகொண்டு பேசிக்கொண்டிருக்கிறோம்... நீ அவசரமாக வீட்டிற்குச் சென்று அந்தத் தகரப் பெட்டியைத் தண்ணீரில் எறிந்துவிட வேண்டும்; கவனமாக இரு—வீட்டை விட்டு வெளியேறாதே! ஒரு அடி கூட வெளியே எடுத்து வைக்காதே (நிச்சயமாக நீ கண்காணிக்கப்படுகிறாய்). வீட்டிலேயே இரு, கொஞ்சம் புரோமைடு எடுத்துக்கொள்,

மற்றும் வெளிப்படுத்தல் நூலைப் படி: நீ..."...மிகவும் களைத்துவிட்டேன்... சொல்லப்போனால், நீ புரோமைடை விட்டுவிடுவது நல்லது; புரோமைடு மனதை மழுங்கடித்துவிடும்; புரோமைடைத் தவறாகப் பயன்படுத்திய எவரும் இனி எந்தப் பிரயோஜனமும் இல்லாதவர்... இப்போது நான் உனக்காக அவசரப்பட வேண்டும்."

அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் விரைவாக அப்லூச்சோவின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு, கறுப்புத் தொப்பி அணிந்தவர்களின் கூட்டத்திற்குள் பாய்ந்தார்; ஆனால் முதலில், அவர் மீண்டும் ஒருமுறை திரும்பி, உரக்கக் கூவினார்:

"மறந்துவிடாதே—அந்தத் தகரப் பெட்டியை ஆற்றுக்குள்!"

அவரது தோள் இப்போது மற்ற தோள்களுடன் அழுந்த, அந்தச் செவ்வண்ணப் பூச்சி அவரை வேகமாக இழுத்துச் சென்றது.

நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் திடுக்கிட்டார்: ஏனெனில் அந்தத் தகரப் பெட்டிக்குள், உயிர் உண்மையில் கொந்தளித்துக் கொண்டிருந்தது; இந்த நொடியிலும்கூட, கடிகாரத்தின் இயங்குமுறை செயல்பட்டுக் கொண்டிருந்தது; சீக்கிரம் வீடு—சீக்கிரம்! அவர் உடனடியாக ஒரு வாடகைக் காரைப் பிடிப்பார்; வீட்டிற்குச் சென்றதும், அதைத் தன் சட்டைப்பையில் போட்டுக்கொண்டு, பிறகு—அதனுடன் நேவா நதிக்குள்!

நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் திடீரென்று மீண்டும் ஒருமுறை தான் விரியத் தொடங்குவதை உணர்ந்தார்; அதே நேரத்தில், அவருக்கு ஒருவித கூச்ச உணர்வு ஏற்பட்டது.

Die Karyatide
கரியாடிட்

அங்கே, அந்தச் சந்திப்புக்கு அப்பால், தெரு ஒரு இருண்ட வாய் போலப் பிளந்து கிடந்தது; அதற்குள், ஒரு நுழைவாயிலுக்கு முன்னால், கல்லால் ஆன கரியாடிட் எழுந்து நின்றது.

அதுதான் அந்த அலுவலகம்—அப்போலோன் அப்போலோனோவிச் அப்லூகோவ் சர்வோத்தமமாக ஆட்சி செய்த அதே அலுவலகம்.

இலையுதிர் காலத்திற்கு அதன் கால எல்லை உண்டு; குளிர்காலத்திற்கும் அதன் கால எல்லை உண்டு; காலத்தின் பகுதிகள் கூட சுழற்சிகளாகவே விரிகின்றன. ஆனால், தாடி வைத்த அந்தக் கரியாடிட் இந்தச் சுழற்சிகளுக்கு மேலாக எழுந்தது: ஒரு துணிச்சல்காரியின் முயற்சியுடன், அது தன் கல் குளம்பைச் சுவரில் ஊன்றியது; எந்த நேரத்திலும் அது தன்னை விடுவித்துக் கொண்டு, ஒரு கல் பிண்டமாகத் தெருவில் சரிந்து விழுந்துவிடுமோ என்று தோன்றியது.

ஆனாலும்—அது விழவில்லை.

அது தனக்கு மேலே காண்பது, வாழ்க்கையைப் போலவே, மாறக்கூடியது, விவரிக்க முடியாதது, பிடிபடாதது: மேகங்கள் மிதந்து செல்கின்றன; சிறிய வெள்ளாடுகள் வெண்மையான, வரையறுக்க முடியாத வடிவங்களாக மாறுகின்றன; அல்லது—தூறல்; தூறல்—இப்போதும், நேற்றும், முன்தினமும் பெய்தது போலவே.

அவள் தன் காலடியில் காண்பவை, அவளைப் போலவே மாறாதவை: ஒளியூட்டப்பட்ட நடைபாதையில் மனிதப் பூரான்களின் ஊர்வலம் மாறாதது; அல்லது—இந்தத் தருணத்தில், பாழடைந்த ஈரப்பதத்தின் நடுவே—விரைந்து செல்லும் கால்களின் மரணத்தை விளைவிக்கும், ஒரே சீரான சலசலப்பு; மேலும் அந்த முகங்கள் என்றென்றும் பச்சையாகவே இருக்கின்றன; இல்லை—அவற்றைப் பார்த்தால், தற்போது பெரும் நிகழ்வுகள் அரங்கேறிக் கொண்டிருக்கின்றன என்று ஒருவரும் யூகிக்க முடியாது.

மிதந்து செல்லும் அந்தத் தொப்பிகளின் வெள்ளத்தைக் கவனித்த எவரும், மிகச் சமீபத்தில் குட்டாயிஸில் உள்ள ஒரு திரையரங்கில், பார்வையாளர்களிடமிருந்து "குடிமக்களே!..." என்ற குரல் ஒலித்ததையும்—திஃப்லிஸில், ஒரு காவல் துறைத் தலைவர் ஒரு வெடிகுண்டுத் தொழிற்சாலையைக் கண்டுபிடித்ததையும்—ஒடெசாவில், நூலகம் மூடப்பட்டதையும்—ரஷ்யா முழுவதும் உள்ள பத்து பல்கலைக்கழகங்களில், ஒரே நாளில், ஒரே நேரத்தில் கூட்டங்கள் நடைபெற்றதையும்—சரியாக அதே கணத்தில், ஆயிரக்கணக்கான அர்ப்பணிப்புள்ள யூதப் புரட்சியாளர்கள் இரகசியக் கூட்டங்களுக்குச் சென்றுகொண்டிருந்ததையும்—பெர்ம் நகரவாசிகள் அமைதியின்மையுடன் கிளர்ச்சியடைந்ததையும்——சரியாக அதே கணத்தில், கொசாக்குகளால் சூழப்பட்டிருந்த ரெவாலில் உள்ள எஃகு ஆலை, செங்கொடியை ஏற்றியதையும் யூகித்திருக்க மாட்டார்கள்.

மிதந்து செல்லும் அந்தத் தொப்பிகளின் வெள்ளத்தைக் கவனித்த எவரும், எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும் ஒரு புதிய உயிர் துளிர்விட்டுக் கொண்டிருக்கிறது என்றோ; மாஸ்கோ-கசான் வழித்தடத்தில், ரயில்வே தொழிலாளர்களின் வேலைநிறுத்தம் ஏற்கெனவே தொடங்கிவிட்டது என்றோ சொல்லியிருக்க மாட்டார்கள். வேறு பல ரயில் பாதைகளிலும் பணிகள் நின்றுவிட்டன என்பதையும்; ரயில் நிலையங்களில் இருந்த தொழிலாளர்கள் ஜன்னல்களை உடைத்து, ரயில் கொட்டகைகளைச் சிதைத்துக்கொண்டிருந்தார்கள் என்பதையும்; பல்லாயிரக்கணக்கான சரக்கு வண்டிகள்—'டெட்டனஸ்' (இறுக்க நோய்) தாக்கியது போல—எங்கும் அசைவற்று நின்றுகொண்டிருந்தன என்பதையும்; மற்றும் போக்குவரத்து படிப்படியாகச் செத்துக்கொண்டிருந்தது என்பதையும்—அந்தத் தொப்பிகளின் ஓட்டத்தைப் பார்த்தால் எவரும் கூறியிருக்க மாட்டார்கள். ஆனால் உண்மையில், செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் நிகழ்வுகள் முழு வீச்சில் நடந்துகொண்டிருந்தன; அனைத்துச் செய்தித்தாள்களின் அச்சுக்கோப்பாளர்களும் ஒன்றிணைந்து தங்கள் பிரதிநிதிகளைத் தேர்ந்தெடுத்திருந்தனர்; செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கிற்கு அருகிலுள்ள பிரம்மாண்டமான தொழிற்சாலைகளில் வேலைநிறுத்தங்கள் நடந்துகொண்டிருந்தன; புறநகர்ப் பகுதிகள் எங்கும், மஞ்சூரியப் படைப்பிரிவுகளின் தொப்பிகளைக் காண முடிந்தது. ஒவ்வொரு தனிமனிதனும்—தானாகவே இருந்தான், அதே சமயம் தானாகவே இல்லாமல் இருந்தான்; அந்தத் தொப்பிகளின் ஓட்டம் வெறும் நீரோட்டம் போல நகர்ந்து செல்லவில்லை, மாறாக அதற்குள் கொந்தளித்துக்கொண்டிருந்த அமைதியின்மையின் உணர்வோடு நகர்ந்துகொண்டிருந்தது. ஒவ்வொருவருக்கும் தன் தலை ஒரு "மூளை வளர்ச்சி குன்றியவனின், திறந்த மண்டை ஓட்டுத் தையல்களைக் கொண்ட தலை" என்ற உணர்வு இருந்தது—எந்த நேரத்திலும் ஒரு வாளாலோ அல்லது ஒரு சாதாரண மரத்தடியாலோ பிளக்கப்படக்கூடிய ஒரு தலை அது. எவரேனும் தரையில் காது வைத்து உற்றுக்கேட்டிருந்தால், ஒரு மெல்லிய முணுமுணுப்பைக் கேட்டிருப்பார்கள்: ஆர்ச்சங்கேல்ஸ்கிலிருந்து கிரிமியா வரையிலும், லிபாவிலிருந்து பிளாகோவெஷ்சென்ஸ்க் வரையிலும் பரவிக்கொண்டிருந்த, துப்பாக்கிகளின் இடைவிடாத வெடிப்புச் சத்தத்தை அவர்கள் கேட்டிருப்பார்கள்.

இருப்பினும், அந்த ஓட்டம் தடைபடாமல் தொடர்ந்தது: ஒரே சீராகவும், மெதுவாகவும், உயிரற்ற நிலையிலும், அந்தத் தொப்பிகளின் ஓட்டம் 'கேரியடிட்' (பெண் வடிவத் தூண்) சிலையின் பாதங்களுக்குக் கீழே நகர்ந்து சென்றுகொண்டே இருந்தது.

அந்தச் சாம்பல் நிற 'கேரியடிட்' சிலை முன்னோக்கிச் சாய்ந்து, தன் பாதங்களுக்குக் கீழே இருந்த, மாறாத அந்த மக்கள் கூட்டத்தை உற்றுநோக்கியது; அதன் கண்களாக அமைந்திருந்த அந்தக் காலங்கடந்த கல்லில் வெளிப்பட்ட இகழ்ச்சி உணர்வு எல்லையற்றதாக இருந்தது; அதன் சோர்வும் எல்லையற்றதாக இருந்தது; அதன் விரக்தியும் எல்லையற்றதாக இருந்தது. ஆஹா—அதற்கு மட்டும் அந்தச் சக்தி இருந்திருந்தால்!

அந்தத் தசைப்பிடிப்புள்ள கைகள், அந்தக் கல் தோள்களுக்கு மேலாக எத்துணை வலிமையுடன் நீண்டு வந்திருக்கும்! அதன் பிடரி—உளியால் செதுக்கப்பட்டுச் சிதைக்கப்பட்ட அந்தப் பிடரி—எத்துணை ஆவேசத்துடன் மேல்நோக்கிச் சீறி எழுந்திருக்கும்! ஒரு உரத்த, விரக்தி நிறைந்த, நீண்ட இரைச்சலுடன் அதன் வாய் பிளந்து திறந்திருக்கும்; அப்போது நீங்கள் இப்படிச் சொல்லியிருப்பீர்கள்: "இது புயலின் இரைச்சல்" என்று (ஏனெனில், கலவரங்களின்போது ரவுடிகள் அணிந்திருந்த ஆயிரக்கணக்கான கருப்புத் தொப்பிகளின் கூட்டம் அப்படித்தான் இரைச்சலிட்டது). ஒரு ரயில் என்ஜினிலிருந்து வருவது போல, ஒரு நீராவிப் பெருக்கெடுத்துத் தெருவின் மீது கொட்டியிருக்கும். முகப்பிலிருந்து பிடுங்கப்பட்ட பால்கனியின் கைப்பிடிச் சுவர், திகைப்புடன் நடைபாதையில் விழுந்து நொறுங்கியிருக்கும்; உரத்த சத்தத்துடன் திடமான கற்களாகச் சிதறியிருக்கும் (சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு, அரசாங்கக் கட்டிடங்களின் ஜன்னல்களில் கற்கள் மோதி நொறுங்குவதைப் போலவே); உளியின் இந்த வேலை, கற்களின் மழையாக மாறியிருக்கும்—முதலில் மங்கலான காற்றில் ஒரு வளைவை வரைந்திருக்கும், அந்த வளைவு கண்ணைப் பறிக்கும் அளவுக்கு மங்கலாக இருந்திருக்கும்—மேலும், இரத்தம் தோய்ந்த சில்லுகளைப் போல, இந்த ஆலங்கற்கள் கீழே கடந்து சென்றவர்களின் திகைத்த தொப்பிகளின் மீது வந்து விழுந்திருக்கும்: ஒரே சீராக, மெதுவாக, உயிரற்று...

அந்தச் சாம்பல் நிற பீட்டர்ஸ்பர்க் நாளில், கனமான, கம்பீரமான கதவு திடீரெனப் படாரெனத் திறந்தது; சாம்பல் நிற, சவரம் செய்யப்பட்ட பணியாள்—தன் காலர்களில் தங்கப் பின்னல் அணிந்தவன்—தேர்ந்தாளனுக்குச் சைகை காட்ட வெளியே பாய்ந்தான்; குதிரைகள் மூர்க்கமாக முன்னோக்கிப் பாய்ந்தன, மேலும், அம்பு வேகத்தில், அரக்கு பூசப்பட்ட வண்டி வாசலை நோக்கி உருண்டு வந்தது; சவரம் செய்யப்பட்ட முகத்துடன் இருந்த அந்த நரைத்த பணியாள், முற்றிலும் வெறுமையான பாவனையுடன் ஒரு தோரணையில் நின்றான்; அதே சமயம், குனிந்த முதுகுடனும், சவரம் செய்யாமலும், நோயுற்றவர் போலவும் தோற்றமளித்த அப்போலோன் அப்போலோனோவிச் அப்லூகோவ்......வீங்கிய முகத்துடனும் தொங்கிய கீழ் உதடுடனும், அவன் தன் கருப்புக் கையுறை அணிந்த கையைத் தன் பளபளக்கும் கருப்பு மேல் தொப்பியின் விளிம்பு வரை உயர்த்தினான்.

அப்போலோன் அப்போலோனோவிச், அலட்சியம் நிறைந்த ஒரு கணப் பார்வையை அந்தப் பணியாளன் மீதும், அந்த வண்டி மீதும், சாரதி மீதும், அந்தக் கருப்புப் பாலம் மீதும், மற்றும் நெவா நதியின் பரந்த சமவெளி மீதும் செலுத்தினான்; அதன் பின்னணியில், மங்கலான, புகைபோக்கிகள் நிறைந்த தொலைவு நிழலாகத் தெரிந்தது; இதற்கிடையில், அவனுக்குப் பின்னால் சாம்பல் நிறத்தில் வாசிலியேவ்ஸ்கி தீவு பரந்து விரிந்திருந்தது, அது தன்னகத்தே கொண்டிருந்த பல்லாயிரக்கணக்கான வேலைநிறுத்தக்காரர்களின் தாயகமாக விளங்கியது.

நேர்த்தியான தோற்றமுடைய அந்தப் பணியாள், குடும்பத்தின் பழங்கால சின்னமான, ஒற்றைக் கொம்புக் குதிரையால் குத்தப்பட்ட ஒரு வீரனின் உருவம் பொறிக்கப்பட்டிருந்த வண்டியின் கதவை படாரெனச் சாத்தினான். அந்த வண்டி, புனித ஐசக் பேராலயத்தின் மந்தமான, இருண்ட, பிரம்மாண்டமான நிழலுருவத்தையும் பேரரசர் நிக்கோலஸின் குதிரைச்சவாரி நினைவுச்சின்னத்தையும் கடந்து, அசுத்தமான பனிமூட்டத்திற்குள் சீறிப் பாய்ந்தது.

கூட்டம் நெருக்கமாகக் கூடியிருந்த நெவ்ஸ்கி ப்ராஸ்பெக்டை நோக்கி அது முன்னேறியது; அங்கே, மெல்லிய சலசலப்பு ஒலியுடன், படபடக்கும் சிவப்புத் துணிகளின் கீற்றுகள் தெருவின் குறுக்கே விரிந்திருந்தன. திடீரென, வண்டியின் கருமையான வெளிப்புறக் கோடுகளும், பணியாளனின் முக்கோணத் தொப்பியின் நிழலுருவமும் அந்த அடர்த்தியான, கருமையான கூட்டத்தைக் கிழித்துக்கொண்டு சென்றன; அக்கூட்டத்திலிருந்து ஒரு பாடகர் குழு அவர்களை நோக்கிப் பாய்ந்து எழுந்தது.

அந்த வண்டி கூட்டத்தின் நடுவே வந்து நின்றது.

"போ, போ, டாமி!

*Mais j’espère*..."

"நீ நம்புகிறாயா?"

"*Mais j’espère que oui*," கதவின் பின்னாலிருந்து அந்த அயல்நாட்டவரின் குரல் ஒலித்தது.

மாடியின் மரப்பலகைகள் மீது அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்சின் காலடி ஓசைகள் வேண்டுமென்றே உரக்க ஒலித்தன; ஒட்டுக்கேட்பது அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்சுக்குப் பிடிக்காது. அறைக்குள் செல்லும் கதவு பாதி திறந்திருந்தது.

வெளிச்சம் மங்கி, இருள் கவிந்துகொண்டிருந்தது—ஒரு நீலநிற இருள்.

அவரது காலடி ஓசைகளை யாரும் பொருட்படுத்தவில்லை. அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் டுட்கின் இனிமேலும் ஒட்டுக்கேட்பதில்லை என்று முடிவு செய்து, வாசற்படியைத் தாண்டி அறைக்குள் நுழைந்தார்.

அறைக்குள் ஒரு கனத்த நறுமணம் நிறைந்திருந்தது: அது வாசனைத்திரவியமும், மருந்தின் கூர்மையான, அமிலத்தன்மை கொண்ட நெடியும் கலந்த ஒரு கலவை.

ஜோயா ஜகரோவ்னா ஃப்ளைஷ், வழக்கம்போலவே, தனது உபசரிப்புகளில் மிகுந்த உற்சாகம் காட்டினார். அந்த அயல்நாட்டு விருந்தினரைத் தங்கியிருக்கும்படி சம்மதிக்க வைக்க அவர் எவ்வளவோ முயன்றார்; ஆனால் அந்த அந்நியர், மிகவும் பணிவுடன் அதை மறுத்துவிட்டார்.

வெளிச்சம் மங்கி, இருள் கவிந்துகொண்டிருந்தது—ஒரு நீலநிற இருள்.

"ஆஹா, உங்களைப் பார்ப்பதில் எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சி—மிகவும் மகிழ்ச்சி... உங்களைப் பார்ப்பது மிகவும் இன்பமாக இருக்கிறது... தயவுசெய்து உங்கள் கால்களைத் துடைத்துவிட்டு, உங்கள் மேலங்கியை (overcoat) கழற்றி வையுங்கள்."

அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் ஜோயாவின் கையை மென்மையாகப் பற்றிக்கொண்டார்.

"ரஷ்யாவைப் பற்றி நீங்கள் மிகவும் சாதகமான ஒரு அபிப்பிராயத்தை ஏற்படுத்திக்கொண்டிருப்பீர்கள் என்று நம்புகிறேன்... அப்படித்தானே?..." என்று அந்த அந்நியரை நோக்கித் திரும்பி அவர் கேட்டார். — "எப்பேர்ப்பட்ட ஒரு உயர்ச்சி!"

அந்த பிரெஞ்சுக்காரர் வறண்ட குரலில் பதிலளித்தார்:

"*Mais j’espère*..."

ஜோயா ஜகரோவ்னா ஃப்ளைஷ் தனது சதைப்பற்றுள்ள சிறிய கைகளை ஒன்றோடு ஒன்று தேய்த்துக்கொண்டே, பிரெஞ்சுக்காரர் மீதும், பின்னர் அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் மீதும் தனது கனிவான—ஆனால் சற்றுப் பதற்றமும் கலந்த—பார்வையைச் செலுத்தினார்; அவரது உருண்டையான கண்கள், தங்கள் குழிகளிலிருந்து வெளியே பிதுங்கி வருவதுபோல் தோன்றின. ஜோயா ஜகரோவ்னாவுக்குச் சுமார் நாற்பது வயதிருக்கலாம்; பெரிய தலையையும் அடர் பழுப்பு நிறக் கூந்தலையும் கொண்டவர் அவர்; அவரது உறுதியான கன்னங்கள் ஏதோ மெருகூட்டப்பட்டதுபோல் மின்னின, அவற்றிலிருந்து பூச்சுப் பவுடர் உதிர்ந்துகொண்டிருந்தது.

"அவர் இன்னும் வரவில்லை..." "நீங்கள் அவரைப் பார்க்கத்தானே வந்திருக்கிறீர்கள்?" என்று அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்சிடம் அவர் சாதாரணமாகக் கேட்பதுபோல் கேட்டார்; ஆயினும், அந்த மேலோட்டமான கேள்விக்குள் ஒருவித அமைதியின்மை—ஒருவேளை பகைமை, அல்லது வெறுப்பு கூட—மறைந்திருந்தது. ஆனால் இந்த அமைதியின்மை, பகைமை மற்றும் வெறுப்பு ஆகியவை அவளது பார்வையாலும், கனிவான புன்னகையாலும் மறைக்கப்பட்டிருந்தன—கடைகளில் எங்கும் விற்கப்படும் மிட்டாய்களின் பிசுபிசுப்பான இனிப்பு, அவை தயாரிக்கப்படும் காற்றோட்டமற்ற அறைகளின் அனைத்து அழுக்குகளையும் மறைத்துவிடுவது போலவே.

"நான் அவருக்காகக் காத்திருப்பேன்."

அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் அந்த பிரெஞ்சுக்காரரை நோக்கித் தலைவணங்கினார்; பின்னர் மேஜையில் இருந்த பழக்கூடையிலிருந்த பேரிக்காய்களில் ஒன்றை எடுக்கக் கையை நீட்டினார். இதைக் கண்ட ஜோயா ஜகரோவ்னா, அந்தக் கூடையை அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்சின் கைக்கெட்டாதவாறு சற்று நகர்த்தி வைத்தார்—ஏனெனில் அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்சிற்குப் பேரிக்காய் சாப்பிடுவது என்றால் அளவு கடந்த பிரியம். இதற்கிடையில், ஜோயா ஜகரோவ்னா அந்த பிரெஞ்சுக்காரரை அவ்வளவு எளிதில் விட்டுவிடவில்லை:

"ஆம், ஆம், ஆம்: நாம் வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த நிகழ்வுகளுக்குச் சாட்சியாக இருக்கிறோம்... எங்கும் துணிச்சலும் இளமையும் நிறைந்திருக்கின்றன... வருங்கால வரலாற்றாசிரியர்கள் இதைப் பற்றி எழுதுவார்கள்... நீங்கள் இதை நம்பவில்லையா? கூட்டங்களுக்குச் சென்று பாருங்கள்... உணர்ச்சிப் பெருக்கால் பொங்கி வழியும் உரைகளைக் கேட்டுப் பாருங்கள்; அந்த உற்சாகத்தைப் பாருங்கள்..."

அந்த உரையாடலைத் தொடர்ந்து முன்னெடுத்துச் செல்ல அந்த பிரெஞ்சுக்காரருக்குச் சிறிதும் விருப்பம் இல்லாதது போல் தோன்றியது.

"மன்னிக்கவும், அம்மையாரே—*ஐயா விரைவில் வருவாரா?*"

விசித்திரமாகத் தனது தேசியப் பெருமைக்கு இழுக்காகத் தோன்றிய அந்த உரையாடலைக் கேட்க விரும்பாத அலெக்சாண்டர் இவனோவிச், ஜன்னலை நோக்கி நகர்ந்தார்; அப்போது தரையில் படுத்தவாறு நிதானமாக ஒரு எலும்பை மென்று கொண்டிருந்த, அடர்த்தியான உரோமங்களைக் கொண்ட 'செயின்ட் பெர்னார்ட்' வகை நாயின் மீது தடுக்கி விழும் நிலைக்குச் சென்றார்.

அந்தச் சிறிய நாட்டுப்புற வீட்டின் ஜன்னல்கள் வழியாகக் கடலைக் காண முடிந்தது: அது மேலும் மேலும் இருண்டு—மேலும் மேலும் நீலநிறமாக மாறிக்கொண்டிருந்தது.

விளக்குக் கோபுரத்தின் ஒளிக்கண் வட்டமாகச் சுழன்றது; அந்த ஒளி மின்னியது—ஒன்று, இரண்டு, மூன்று!—பின்னர் அணைந்துபோனது; தூரத்தில் நடந்து சென்ற ஒருவரின் இருண்ட மேலங்கி காற்றில் படபடத்தது. இன்னும் சற்றுத் தொலைவில் அலைகள் அசைந்தாடுவதைக் காண முடிந்தது; கடற்கரையில் இருந்த விளக்குகள் தீப்பொறிகளைப் போலச் சிதறிக் கிடந்தன; பல கண்கள் கொண்டதைப் போலத் தோன்றிய கடற்கரை, நாணல் செடிகளால் நிறைந்து நின்றது; வெகு தொலைவில், ஒரு அபாய ஒலி எழுப்பும் கருவி (siren) ஊளையிட்டது.

எப்பேர்ப்பட்ட காற்று அது!

"இதோ, தயவுசெய்து—அங்கே சாம்பல் தட்டு இருக்கிறது..."

அந்தச் சாம்பல் தட்டு அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்சின் மூக்கிற்கு நேர் கீழே வந்து நின்றது; ஆனால் அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் மிகவும் உணர்ச்சிவசப்படக்கூடிய ஒரு மனிதர்: தனது எதிர்ப்பைத் தெரிவிக்கும் விதமாக, அவர் தனது சிகரெட் துண்டை ஜன்னலருகே இருந்த தொட்டிச் செடியின் மண்ணில் வீசி எறிந்தார்.

"அங்கே வெளியே பாடிக்கொண்டிருப்பது யார்?"

கேள்வி கேட்டவரைச் சற்றுப் பின்தங்கிய மனநிலை கொண்ட ஒரு நபராகவே தான் கருதுவதாகத் தெரிவிக்கும் வகையில் ஜோயா ஜகரோவ்னா ஒரு சைகை செய்தார். "அப்படியா? உங்களுக்குத் தெரியாதா? ... சரி, அதுவும் இயல்புதான்: உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்க வாய்ப்பே இல்லை... விஷயம் என்னவென்றால், அது ஷிஷ்னார்ஃபியேவ் (Shishnarfiyev) தான்... இப்படி நான்கு சுவர்களுக்குள் முடங்கிக் கிடந்தால் இப்படித்தான் ஆகும்... ஷிஷ்னார்ஃபியேவ் உண்மையில் நம்மில் ஒருவராகவே மாறிவிட்டார்..."

"அந்தப் பெயரை நான் எங்கேயோ கேட்டிருக்கிறேன்..."

"ஷிஷ்னார்ஃபியேவிடம் அபாரமான கலை ரசனை இருக்கிறது..."

ஸோயா ஸகரோவ்னா (Zoya Zakharovna) இந்தக் கடைசி வார்த்தைகளை அத்தனை அழுத்தத்துடன் உச்சரித்தார்; அதைப் பார்த்தால், அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் (Alexander Ivanovich) அந்தப் பாடகரின் கலைத் திறமையின் மீது பொருத்தமற்ற முறையில் சந்தேகம் எழுப்பிவிட்டது போலத் தோன்றியது. ஆனால், அந்தக்கலைஞரின் திறமையில் குறை காணும் எண்ணம் அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்சிடம் துளியும் இருக்கவில்லை.

அவர் சாதாரணமாகக் கேட்டார்:

"அவர் ஆர்மேனியரா? பல்கேரியரா? ஜார்ஜியரா?"

"இல்லை—ஓ, இல்லை..."

"குரோஷியரா? பாரசீகரா?"

"ஆம், அவர் ஷேமாகாவைச் (Shemakha) சேர்ந்த ஒரு பாரசீகர்; சமீபத்தில் இஸ்ஃபஹானில் (Isfahan) நடந்த கிளர்ச்சியின்போது அவர் கொல்லப்படும் நிலைக்குச் சென்றார்..."

"ஆ, அப்படியா: அப்படியென்றால் அவர் ஒரு 'இளம் பாரசீகரா' (Young Persian)?"

"இயல்புதானே... அது உங்களுக்குத் தெரியாதா? ... என்ன வெட்கக்கேடு..."

ஆகவே ஸோயா ஸகரோவ்னா அவனை இகழ்ச்சியுடன் ஒரு பார்வை பார்த்துவிட்டு, மீண்டும் அந்த பிரெஞ்சுக்காரனை நோக்கித் திரும்பினாள்.

அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் அவ்விருவருக்கும் இடையிலான உரையாடலைக் காதுகொடுத்துக் கேட்கவில்லை—அது இயல்பானதே; ஆயினும், அந்தப் பெரிதும் சிதைந்துபோன 'பேரிசை' (baritone) குரலைக் கேட்டு அவன் தன் செவிகளை நிமிர்த்தினான். 'இளம் பெர்சியாவின் வீரன்' ஒருவன் ஆழ்ந்த துயரம் தோய்ந்த ஒரு காதல் பாடலைப் பாடிக்கொண்டிருந்தான்; அதிலிருந்து கசிந்த ஆழ்ந்த சோகம் அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்சை நோக்கிப் பரவியது. எனினும்—மிகச் சுருக்கமாகவும், முற்றிலும் தற்செயலாகவும்—ஒரு எண்ணம் அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்சின் மனதில் குறுக்கிட்டது: ஸோயா ஸகரோவ்னாவின் முக அம்சங்கள் பல்வேறு அழகான பெண்களிடமிருந்து கடன் வாங்கப்பட்டிருக்கலாம்—மூக்கு ஒருத்தியிடமிருந்தும், வாய் வேறொருத்தியிடமிருந்தும், காதுகள் மூன்றாமவளிடமிருந்தும் பெறப்பட்டிருக்கலாம். ஆனால், அவ் அம்சங்கள் அனைத்தும் ஒன்றுசேர்ந்தபோது உருவான முகம், தோற்றத்தில் சற்றும் இனிமையானதாக இருக்கவில்லை—அது அழகிற்குச் சற்றும் சம்பந்தமில்லாத ஒரு முகமாகவே அமைந்திருந்தது. எனினும், உடல்வாகைப் பொறுத்தவரை, ஸோயா ஸகரோவ்னா கவர்ச்சியான உடல்வாகு கொண்ட, கருநிறத் தோலுடைய கீழைத்தேயப் பெண்களின் வகையைச் சேர்ந்தவளாகத் திகழ்ந்தாள்.

இதற்கிடையில், ஸோயா ஸகரோவ்னாவின் உரத்த குரல், எப்படியோ டுட்கினின் காதுகளையும் எட்டியது:

"விஷயம் பணத்தைப் பற்றியது என்று நினைக்கிறேன்?"

மௌனம்.

"வெளிநாட்டிலிருந்து வரும் நிதிகள் அநேகமாகத் தேவைப்படும்."

அதற்குப் பதிலாக, கையின் மூலம் செய்யப்பட்ட ஒரு அமைதியற்ற சைகை.

"T.T.-இல் அமைப்பின் செயல்பாடுகள் முடக்கப்பட்டதைத் தொடர்ந்து, உங்கள் ஆசிரியர் (editor) இங்கு வராமல் இருப்பதே மிகவும் அறிவுறுத்தத்தக்கது..."

அந்த பிரெஞ்சுக்காரன் ஒரு சத்தமும் எழுப்பவில்லை.

"ஏனெனில், சில ஆவணங்கள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளன..."

அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் மீண்டும் அந்த 'இளம் பெர்சியனின்' துயரம் தோய்ந்த பாடலைக் கேட்டான். அந்த நேரத்திற்குள், அந்த பிரெஞ்சுக்காரன் தன் பொறுமையை இழந்திருப்பதாகத் தோன்றியது. சற்று முரட்டுத்தனமாக அவன் கூறினான்:

"அந்தப் பெரியவருடன் பேசும் வாய்ப்பை நான் தவறவிட்டதற்காக மிகவும் வருந்துகிறேன்."

"நீங்கள் என்னுடனும் அதேபோலப் பேசலாம்..."

"மன்னிக்கவும்; ஆனால் சில குறிப்பிட்ட சூழல்களில், நான் நேரில் சந்தித்துப் பேசுவதையே விரும்புகிறேன்..."

தோட்டத்திலிருந்த ஒரு புதர்ச்செடி, தன் கிளைகளால் ஜன்னல் கண்ணாடியைத் தட்டியது.

அக்கிளைகளின் ஊடே, அலைகளின் வெண்ணுரை மின்னிக்கொண்டிருப்பதை ஒருவர் காண முடிந்தது; மங்கலாகவும் நீலநிறத்துடனும், ஒரு பாய்மரப் படகு அலைகளின் மீது மிதந்துகொண்டிருந்தது; பாய்மரங்களுக்கு மேலாக, மாலைப் பொழுதின் நீலம் மேலும் செறிவடைந்து கொண்டிருந்தது. அந்தப் பாய்மரங்கள், அந்திப் பொழுதின் அந்த நீலநிறத்தில் கரைந்து மறைந்துபோவது போலத் தோன்றின.

திடீரென்று, தோட்ட வாயிலுக்கு முன்னால் ஒரு குதிரை வண்டி வந்து நின்றது; அதிலிருந்து ஒரு பருமனான பெரியவர் சிரமப்பட்டு வெளியே இறங்கினார். கையில் தொங்கிக்கொண்டிருந்த அரை டஜன் பொட்டலங்களின் பாரத்தால் தளர்வுற்ற, அந்த விரல்கள் பையினுள் வெகு நேரம் தடுமாறி எதையோ தேடின; அந்தச் சமயத்தில், அக்குளின் இடுக்கில் செருகி வைக்கப்பட்டிருந்த ஒரு காகிதப் பை நழுவி விழுந்தது; அடுத்த கணமே, பல அழகிய ஆப்பிள்கள் தெருவின் அழுக்குத் தரையில் உருண்டு விழுந்தன.

அந்தப் பெரியவர் தரையில் விழுந்த ஆப்பிள்களைப் பொறுக்கக் குனிந்தார்; அவர் குனிந்தபோது அவரது மேலங்கி விலகியது; அவர் பெருமூச்சுடன் இளைத்துப்போயிருந்தது போல் தோன்றியது. தோட்டக் கதவை மூடியபோது, ​​கையில் இருந்த பொட்டலங்கள் மீண்டும் தரையில் விழுந்துவிடும் நிலையில் தள்ளாடின.

இறுதியாக, இருபுறமும் புதர்ச்செடிகள் சூழ்ந்திருந்த மஞ்சள் நிறத் தோட்டப் பாதையின் வழியாக அவர் வீட்டை நோக்கி நடைபோட்டார்; அந்த கணமே, அங்கே ஒருவித இறுக்கமான, மூச்சுத்திணற வைக்கும் சூழல் குடிகொண்டது. காதுகளை மூடும் இறக்கைகள் கொண்ட தொப்பியை அணிந்திருந்த அவரது கழுகு போன்ற தலை, தோள்களின் மீது கனமாக அமர்ந்திருந்தது. ஆயினும், இம்முறை அவரது ஆழமாகப் பதிந்திருந்த சிறிய கண்கள், வழக்கம்போல் (அந்நியர்களின் பார்வையைச் சந்திக்கும்போதெல்லாம் செய்வதுபோல) அமைதியற்று அங்கும் இங்கும் அலைபாயவில்லை; மாறாக, அந்த ஆழமான கண்கள் சோர்வுடன், வீட்டின் ஜன்னல்களை நோக்கி உற்றுப் பார்த்தன.

அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் அந்தக் கண்களில் ஒரு விசித்திரமான, தனித்துவமான மகிழ்ச்சியைக் கண்டார்—அது சோர்வும் துயரமும் கலந்த ஒரு மகிழ்ச்சி. பகல் முழுவதும் நீடித்த அந்தப் பரபரப்பான ஓட்டத்திற்குப் பிறகு, விரைவில் ஓய்வெடுக்கவும், உடலைச் சூடாக்கிக்கொள்ளவும், தன் பசியை மனம் குளிரத் தணித்துக்கொள்ளவும் முடியும் என்ற எண்ணத்தால் எழுந்த, அது ஒரு முற்றிலும் விலங்குக்குரிய மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. வேட்டையாடும் விலங்கு ஒன்று தன் குகைக்குத் திரும்பும்போது, ​​இவ்வாறே சாதுவாகவும் மென்மையாகவும் காட்சியளிக்கிறது; அதன் உள்ளே உறங்கிக்கிடக்கும் நற்பண்புகளை அது அப்போது வெளிப்படுத்துகிறது. அது தன் துணையை அன்புடன் முகர்ந்து பார்க்கிறது; மகிழ்ச்சியில் கீச்சிடும் தன் குட்டிகளை நாவால் நக்கிச் சீராட்டுகிறது.

அது அவர்தானா?

ஆம், அது அவர்தான்; இம்முறை அவர் எவ்வித ஆபத்தும் இல்லாத, மிகச் சாதாரணமான ஒரு மனிதராகத் தோன்றினார்; ஆயினும்—அது அவர்தான். "அதோ அவர் வருகிறார்!"

"கடைசியாக..."

"லிபாஞ்சென்கோ!..."

"மதிய வணக்கம்..."

மகிழ்ச்சி பொங்கும் ஒரு உறுமலுடன், பொன்னிற ரோமங்கள் கொண்ட அந்த 'செயின்ட் பெர்னார்ட்' நாய் பாய்ந்து எழுந்தது; ஒரே தாவலில் அறையைக் கடந்து, தன் எஜமானரின் மார்பின் மீது பாய்ந்து விழுந்தது.

"கீழே இறங்கு! கீழே இறங்கு, டாமி!..."

நாயிடமிருந்து தன் பொட்டலங்களைப் பாதுகாக்கப் போராடிக்கொண்டிருந்த லிபாஞ்சென்கோவுக்கு, அங்கே அனுமதியின்றி வந்திருந்த அந்த விருந்தினர்களைச் சரியாக உற்றுப் பார்ப்பதற்குக் கூட நேரம் கிடைக்கவில்லை. அவனது அகன்ற, தட்டையான முகத்தில் நகைச்சுவையும் கையறுநிலை எரிச்சலும் கலந்த ஒரு பாவம் தெரிந்தது—திடீரென்று, ஒரு குழந்தைத்தனமான பார்வை அவன் முகத்தில் படர்ந்தது:

"அவன் என்னை மறுபடியும் நக்குகிறான்!"

டோமியிடமிருந்து கையறு நிலையில் விலகித் திரும்பிய அவன், கூப்பிட்டான்:

"ஜோயா ஜகரோவ்னா—தயவுசெய்து, என்னை விடுவிக்க உதவு!..."

ஆனால் அதற்குள், அந்த நாயின் அகன்ற நாக்கு தன் எஜமானனின் மூக்கின் நுனியை மரியாதையின்றித் தொட்டுக்கொண்டிருந்தது; அவன் ஒரு உரத்த அலறலை எழுப்பினான் (ஆனாலும்—நம்ப முடிகிறதா?—அவன் சிரித்துக்கொண்டிருந்தான்)...

"ஓ, டோமி!"

அப்போதுதான், இந்த இல்லற இன்பத்தைக் கண்டு சற்றே பொறுமையின்றிப் புன்னகைத்துக்கொண்டிருந்த தனக்காகக் காத்திருந்த விருந்தினர்களை அவன் கவனித்தான்; அவன் முகத்திலிருந்த உற்சாகம் மறைந்தது, அவன் சற்று கடுமையாகவும் கொஞ்சமும் மரியாதையின்றியும் பேசினான்:

"ஒரு நிமிடம், தயவுசெய்து..."

அவன் பேசும்போது, அவனது தொங்கிய கீழ் உதடு நடுங்கியது, அதன் சொல்லப்படாத எண்ணத்தை ஒருவரால் கிட்டத்தட்டப் படிக்க முடிந்தது:

"இங்கேயும் ஒரு கணநேரம் கூட நிம்மதி இல்லை..."

அவன் ஒரு மூலைக்கு நடந்து சென்று, தனது புதிய—மற்றும் சற்று இறுக்கமான—காலணிகளைக் கழற்றுவதற்கு நீண்ட நேரம் போராடினான்; பிறகு, அதே மெதுவாக, அவன் தனது மேலங்கியைக் கழற்றினான், மிகுந்த சிரமத்துடனும் கொஞ்சம் சிரமத்துடனும் தனது பையிலிருந்து எதையோ எடுத்தான் (ஒருவர் அது பன்னிரண்டு குண்டுகள் கொண்ட பிரவுனிங் துப்பாக்கி என்று நினைத்திருக்கலாம்); ஆனால் உண்மையில் வெளியே வந்தது—ஒரு பொம்மை.

அவன் அந்தப் பொம்மையைத் தூக்கி எறிந்தான்......அந்தப் பொருளின் மீது, பின்வரும் வார்த்தைகளுடன் வைக்கப்பட்டது:

“இது அகுலினாவின் குட்டி மன்ஜாவுக்காக...”

அதைக் கேட்டதும், வந்திருந்த பார்வையாளர்கள் அனைவரும் திகைப்புடன் வாயடைத்து நின்றனர்.

இறுதியாக, தனது உறைந்துபோன கைகளைத் தேய்த்தவாறே, அந்த வீட்டு உரிமையாளர் ஒருவித தர்மசங்கடமும் சந்தேகமும் கலந்த பார்வையுடன் அந்த பிரெஞ்சுக்காரரை நோக்கித் திரும்பினார்:

“தயவுசெய்து... உள்ளே... சரியாக அங்கே...”

அதே சமயம், அவர் டட்கினிடம் எரிச்சலுடன் கூறினார்:

“தயவுசெய்து காத்திருங்கள்.”

Häßlich . . .
அசிங்கம்...

விசித்திரம்!

டட்கின் (Dudkin) மீது அந்த குறிப்பிட்ட நபர் கொண்டிருந்த அணுகுமுறை, இந்நாள் வரை, மிக உயர்ந்த கண்ணியத்தின் முத்திரையைத் தாங்கியிருந்தது—சொல்லப்போனால், அது கண்ணியம் மட்டுமேயாக இருந்தது; அதுவும் சற்று எல்லை மீறிய, வெளிப்படையான ஒரு கண்ணியமாகவே அமைந்திருந்தது. மாதக்கணக்கில்—மிகப் பல்வேறு சூழல்களிலும், ஏன், எந்தவொரு சூழலும் இல்லாத நேரங்களிலும்கூட—அந்த குறிப்பிட்ட நபர், டட்கினைச் சுற்றிப் புகழ்ச்சி எனும் சிக்கலான அலங்காரத்தை நெய்து வந்திருந்தார். அந்தப் புகழ்ச்சியைத் தீவிரமாக எடுத்துக்கொள்வது—எத்துணை இன்பமானதாய் இருந்தது!

மேலும் டட்கின் *உண்மையிலேயே* அதைத் தீவிரமாகவே எடுத்துக்கொண்டிருந்தார்.

அவர் அந்த நபரை வெறுத்திருக்கலாம்; அவர் மீது ஒரு உடல்ரீதியான அருவருப்பை உணர்ந்திருக்கலாம்; சொல்லப்போனால், அந்த நாட்கள் முழுவதும்—அவருடைய ஆழ்ந்த நம்பிக்கைகள் ஒரு நெருக்கடியைச் சந்தித்திருந்த அந்த நாட்களில்—அவர் அந்த நபருடனான ஒவ்வொரு சந்திப்பையும் மிகக் கவனமாகத் தவிர்த்து வந்திருந்தார். ஆயினும் அந்த நபர் அவரை எங்கும் தேடிச் சென்றார்; டட்கின் முன்வைத்த கருத்துக்களை—அவை பெரும்பாலும் வெறும் ஏளனத்திற்கும் மேலானவையாகவே இருந்தன—அவர் ஒரு துறவியின் அமைதியுடனும், சில சமயங்களில் ஒரு நக்கலான சிரிப்புடனும் எதிர்கொண்டார். அந்தச் சிரிப்பிற்கான காரணத்தை டட்கின் அவரிடம் கேட்டிருந்தால், அவர் இவ்வாறு பதிலளித்திருப்பார்:

"நான் சிரிக்கிறேன்... *உன்னைப்* பார்த்து."

தன்னுடைய கட்சியின் கொள்கைத்திட்டம் நிலைத்திருக்க முடியாதது என்றும்—அது வெறும் கற்பனையானது, கண்மூடித்தனமானது என்றும்—அந்த நபருக்கு நிரூபிக்க டட்கின் முயன்றார். அந்த நபர் அதை உடனடியாக ஒப்புக்கொண்டார்; ஆயினும், அந்தத் திட்டத்தை வகுப்பதில் தானும் ஒரு முக்கியப் பங்காற்றியிருப்பதை டட்கின் நன்கு அறிந்திருந்தார். அந்தத் திட்டத்தை வரைவு செய்தபோது, ​​ஒரு "தூண்டுபவரின் ஆவி" (provocateur’s spirit) போன்ற ஏதோ ஒன்று செயல்பட்டிருக்கக்கூடும் என்று டட்கின் அவரிடம் கேட்டிருந்தால், அந்த நபர் மிகத் தீவிரமாக மறுத்திருப்பார்:

"இல்லை, நிச்சயமாக இல்லை; அத்தகைய ஒரு கருத்து வெறும் அற்பத்தனமானது..."

இறுதியாக, டட்கின் தன்னுடைய சொந்த ஆன்மீக நம்பிக்கைகளைக் கொண்டு அந்த நபரைத் திணறடிக்க முயன்றார்; சமூகக் களம்—அதாவது புரட்சியே—என்பது வெறும் அறிவின் பாற்பட்டதல்ல என்றும், அது பிரபஞ்சத்தின் ஒரு தெய்வீகக் கட்டளை என்றும் அவர் வாதிட்டார். அந்த ஆன்மீகக் கருத்துக்கு அந்த நபர் எந்த எதிர்ப்பும் தெரிவிக்கவில்லை; அவர் மிகக் கவனமாகக் காதுகொடுத்துக் கேட்டார், ஏன்... அதைப் புரிந்துகொள்வதற்கு ஒரு தீவிர முயற்சியையும் மேற்கொண்டார்.

ஆனால் அவரால் அதைச் சிறிதும் புரிந்துகொள்ள இயலவில்லை. அந்த "ஆளுமை" (Personality) அனைத்து எதிர்ப்புகளையும், அனைத்து தீவிரமான உணர்ச்சி வெளிப்பாடுகளையும் அமைதியாகத் தாங்கிக்கொண்டார்; பின்னர் அவர் டட்கினின் தோளில் தட்டி, அவரை ஒரு மதுக்கூடத்திற்கு இழுத்துச் சென்றார்; அங்கே, ஒரு சிறிய மேஜையைச் சுற்றி அமர்ந்து, அவர்கள் தங்கள் 'முடிவற்ற' காக்னாக் (cognac) மதுவை அருந்தினார்கள். எப்போதாவது ஒருமுறை, அந்த இசைக்கருவியின் (orchestrion) இரைச்சலுக்கு இடையே, அந்த "ஆளுமை" அவனிடம் இவ்வாறு கூறுவதுண்டு:

"நானா? நான் என்பவன் யார்? — ஒன்றுமில்லை... நான் வெறும் ஒரு நீர்மூழ்கிக் கப்பல் மட்டுமே; ஆனால் நீயோ, ஒரு கவசப் போர்க்கப்பல்; அத்தகைய ஒரு பெரும் கப்பலுக்குப் பொருத்தமான இடம் பரந்த திறந்த கடல்தான்..."

இப்படிக் கூறியபடியே, அந்த "ஆளுமை" அவனை வீட்டின் மேல்மாடியில் உள்ள பரண் அறைக்கு விரட்டிச் சென்று, அங்கேயே கட்டிப்போட்டு, மனித சமூகத்திலிருந்து அவனைத் துண்டித்துவிட்டது. அந்தக் கவசப் போர்க்கப்பல் துறைமுகத்திலேயே முடங்கிக் கிடந்தது—பணியாளர்கள் இன்றி, பீரங்கிகள் இன்றி; அண்மைக் காலத்தில் அது மேற்கொண்ட ஒரே பயணங்கள் என்றால்—மதுக்கடைக்குச் சென்று திரும்புவது மட்டுமே. இந்த வாரங்கள் அனைத்திலும்—டட்கினுக்கு இவை ஒருவித எதிர்ப்புக் காலமாக அமைந்திருந்தன—அந்த "ஆளுமை" அந்த நேரத்தைப் பயன்படுத்திக்கொண்டு, அவனை ஒரு... குடிகாரனாகவே மாற்றிவிட்டிருந்தது.

அந்த "ஆளுமை" எப்போதும் அவனிடம் உபசரிப்புடனேயே நடந்துகொண்டிருந்தது; அதனால் டட்கின் மனதில் ஒரு உறுதியான நம்பிக்கை குடிகொண்டிருந்தது: தனக்கு எப்போதாவது தீவிர உதவி தேவைப்படும் ஒரு சூழல் ஏற்பட்டால், அந்த "ஆளுமை" சற்றும் தயங்காமல் அந்த உதவியை வழங்கும்; அது இயல்பாகவே நடக்கக்கூடிய ஒரு விஷயம் என்று அவன் கருதினான்.

இன்று, முதன்முறையாக, அந்த நம்பிக்கையைச் சோதித்துப் பார்க்கும் வாய்ப்பு அவனுக்கு அமைந்திருந்தது.

ஏப்லூச்சோவ் (Ableuchov) என்பவரின் சிக்கலான ஒரு பிரச்சினையை அவிழ்க்க உதவுவதாக அவன் அவருக்கு வாக்குறுதி அளித்திருந்தான். ஆனால், அந்தப் பணியை அவனால் அந்த "ஆளுமையின்" உதவியோடு மட்டுமே சாதிக்க முடியும்; விசித்திரமானதொரு சூழ்நிலைகளின் கோர்வையினால், ஏப்லூச்சோவ் ஒரு உண்மையான 'பிசாசின் வலையில்' சிக்கிக்கொண்டிருந்தார். அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் (Alexander Ivanovich) என்னவென்று நம்பியிருந்தார் என்றால்: அந்தப் பிரச்சினையை அந்த "ஆளுமையிடம்" எடுத்துரைத்தால் மட்டும் போதும், அது நிச்சயம் அந்தச் சிக்கலான முடிச்சுகளை அவிழ்த்துவிடும்.

ஆகவே, ஏப்லூச்சோவிடம் தான் அளித்த வாக்குறுதியே அவனை இங்கு வரத் தூண்டிய காரணமாக அமைந்தது. ஆனால் இப்போது—அடடா, இதைப் பாருங்கள்! அந்த "ஆளுமை" இப்போது அவனிடம் கையாண்ட அந்த வன்சொல் கலந்த தொனி, அவனுக்குப் புதிதாக இருந்தது போலவே மிகவும் விரும்பத்தகாததாகவும் இருந்தது (அது ஒரு உயர் அதிகாரியானவர் தன்னிடம் மனுக்கொண்டு வருபவரிடம் பேசும் தொனி; திருட்டு மற்றும் தீ விபத்துச் செய்திகளைச் சேகரிக்கும் நிருபரை ஒரு முதன்மை ஆசிரியர் எதிர்கொள்ளும்போது பேசும் தொனி; அல்லது Solvychegodsk அல்லது Sarepta போன்ற ஊர்களில் ஆசிரியர் பணிக்கு விண்ணப்பிக்கும் ஒருவரிடம், மாவட்டப் பள்ளி ஆய்வாளர் பேசும் தொனி—இத்தகைய தொனிகளையே அது ஒத்திருந்தது).

அடடா, இதைப் பாருங்கள்! . . . ஆகவே: அந்த பிரெஞ்சுக்காரருடனான தனது உரையாடலை முடித்ததும் (அந்த பிரெஞ்சுக்காரர் ஏற்கெனவே புறப்பட்டுச் சென்றிருந்தார்), அந்தப் பிரமுகர்—வழக்கங்களுக்கு மாறாக—தனது படிக்கும் அறையை விட்டு வெளியே வரவில்லை; மாறாக, அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் அங்கே இல்லாதது போலவும், அவர் ஒரு நல்ல அறிமுகமானவர் அல்ல, மாறாக—கடவுளுக்கே வெளிச்சம்!—காத்திருக்க வசதியுள்ள ஏதோ ஒரு சாதாரண மனுதாரர் என்பது போலவும், தனது மேசையிலேயே அமர்ந்திருந்தார்.

இருள் மெல்ல மெல்லப் படர்ந்தது—நீலமாகியது.

பரவிக்கொண்டிருந்த அந்த இருளில், அந்தச் சிறிய படிக்கும் அறையின் அந்திப் பொழுதில், அந்தப் பிரமுகர் தனது சதுர வடிவத் தலையை மேசையின் மீது குனிந்தபடி அமர்ந்திருந்தார்; மேலும், ஜன்னலிலிருந்து வந்த மங்கலான ஒளியில், ஒரு அசிங்கமான அடர் மஞ்சள் கறையைப் போல அவரது முதுகு தனித்துத் தெரிந்தது.

அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் தோள்களைக் குலுக்கி, தனது முதுகை அந்த முதுகை நோக்கித் திருப்பிக்கொண்டார்; முற்றிலும் பற்றற்ற பாவனையுடன், அவர் தனது சிறிய மீசையை இழுக்கத் தொடங்கினார்; அவர் ஒரு அவமானத்தைச் சொல்ல எண்ணியிருந்தார்—...அவர் ஒரு கண்ணியமான தோரணையை வெளிப்படுத்த முயன்றார், ஆனால் அவரால் ஒரு விலகல் உணர்வை மட்டுமே காட்ட முடிந்தது; மேஜையில் தனக்குப் பின்முதுகைக் காட்டி அமர்ந்திருந்த அந்த நபருக்கும் தனக்கும் துளியும் சம்பந்தமில்லை என்பதை உணர்த்தும் முகபாவனையுடன், அவர் தனது சிறிய தாடியை இழுத்துவிட்டார். சொல்லப்போனால், அவர் சட்டென்று எழுந்து நின்று, கதவை ஓங்கிச் சாத்திவிட்டு வெளியேறியிருக்க வேண்டும்; ஆனால் அவரால் அவ்வாறு செய்யத் துணியவில்லை: நிகோலாய் அப்லூச்சோவ் என்பவரின் வாழ்க்கையின் அமைதியே, அந்த 'முக்கியப் பிரமுகருடனான' (Personage) அவரது உரையாடலைச் சார்ந்திருந்தது; எனவே, அவரால் வெளியேறவும் முடியவில்லை, கதவைச் சாத்தவும் முடியவில்லை.

அந்தப் பிரமுகரிடம் தனது பொறுமையின்மையை உணர்த்தும் வகையில், அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் லேசாக இருமினார்... ஆனால் அந்த இருமல் சத்தம், ஆசிரியரைக் கண்ட மாத்திரத்திலேயே தொண்டை அடைத்துப்போகும் ஒரு பள்ளிச் சிறுவனின் இருமல் போல ஒலித்தது. அவருக்கு என்ன நேர்ந்தது? இந்தத் தயக்கம் எங்கிருந்து வந்தது? அவர் நிச்சயமாக அந்தப் பிரமுகருக்குப் பயப்படவில்லை—இல்லை, தனது பரண் அறையில் தன்னைத் துரத்தி வந்த மாயத்தோற்றங்களுக்கு மட்டுமே அவர் பயந்தார்; அந்தப் பிரமுகரைப் பற்றிச் சொல்லப்போனால், உண்மையில் அவருக்கு அவரிடம் துளியும் பயமில்லை...

அந்தப் பிரமுகர் தொடர்ந்து எழுதிக்கொண்டிருந்தார்.

அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் மீண்டும் இருமினார்; பிறகு இன்னொரு முறை. இம்முறை, அந்தப் பிரமுகர் ஏதோ ஒரு வகையில் எதிர்வினையாற்றினார்.

"தயவுசெய்து பொறுமையாக இருங்கள்..."

அந்தக் குரல் தொனி!

இறுதியில், அந்தப் பிரமுகர் நாற்காலியிலிருந்து சற்று எழுந்து, பின்னால் திரும்பினார்; தனது தடித்த, சதைப்பற்றுள்ள உள்ளங்கையால், அவர் அழைக்கும் விதமாக ஒரு சைகை செய்தார்:

"தயவுசெய்து..."

அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் விசித்திரமான முறையில் தடுமாறிப்போனார்; எல்லை மீறியிருந்த அவரது கோபம்—மிகவும் சாதாரணமான வார்த்தைகளைக்கூட அவர் திடீரென மறந்துபோனதன் மூலம்—வெளிப்பட்டது:

"நான்... பாருங்கள்... நான் வந்திருக்கிறேன்..."

"?"

"உங்களுக்குத் தெரிந்தபடி... அல்லது... ஓ, போங்கள் நரகத்திற்கு!"

பிறகு, வறண்ட குரலில், சுருக்கமாக அவர் படபடவென உதிர்த்தார்:

"நான் ஒரு அலுவல் விஷயமாக வந்திருக்கிறேன்..."

ஆனால் அந்தப் பிரமுகரோ, தனது கைப்பிடி நாற்காலியில் சாய்ந்து அமர்ந்துகொண்டார் (அந்த நாற்காலியிலேயே அவரை அப்போதே கழுத்தை நெரித்துக் கொன்றுவிட வேண்டும் என்று இவருக்கு எவ்வளவு ஆசையாக இருந்திருக்கும்!), அவரை ஒரு எரிச்சலூட்டும் பார்வையால் அளவெடுத்தார், மேலும் தனது தடித்த விரல்களால் மேஜையின் மீது தாளமிட்டார்; பிறகு, சற்று மங்கிய குரலில் முணுமுணுத்தார்:

"நான் உங்கள் கவனத்தை ஒரு விஷயத்தின்பால் ஈர்க்க விரும்புகிறேன்... இன்று நீண்ட விவாதங்களுக்கு என்னிடம் போதுமான நேரம் இல்லை; எனவே..."

என்ன கொடுமை இது! "ஆகையால், என் அன்பு நண்பரே, இன்னும் சுருக்கமாகவும் நேரடியாகவும் பேசுமாறு கேட்டுக்கொள்கிறேன்..."

தன் இரட்டைத் தாடையில் தன் முகவாயைப் புதைத்தபடி, அந்தப் பெண்மணி ஜன்னலை நோக்கி நிலைத்த பார்வையைச் செலுத்தினாள்; அதன் பின்னால், மெல்லிய சலசலப்புடன் மரங்களிலிருந்து இலைகள் உதிர்ந்து கொண்டிருந்தன.

"நான் கேட்கலாமா, எப்போதிருந்து என்னிடம் இந்த... இந்தத் தொனியைப் பயன்படுத்துகிறீர்கள்?..." என்று அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் திடீரென்று உளறினான்—அது கேலியாக மட்டுமல்ல, தர்மசங்கடமாகவும் ஒலித்தது.

ஆனால் அந்தப் பெண்மணி அவனை மீண்டும் ஒருமுறை இடைமறித்தாள்—மிகவும் விரும்பத்தகாத முறையில் அவனை இடைமறித்தாள்:

"சரி?"

அவள் தன் கைகளை மார்பின் மீது கட்டிக்கொண்டாள்.

"நான் ஒரு விஷயம் சம்பந்தமாக வந்திருக்கிறேன்..." —அவன் தடுமாறினான்...

"சரி?!"...

"மிகவும் முக்கியமான..."

மூன்றாவது முறையாக, அந்தப் பெண்மணி அவனை இடைமறித்தாள்:

"அதன் முக்கியத்துவத்தை மதிப்பிடுவதை நாம் பிறகு வைத்துக் கொள்வோம்."

அவள் தன் சிறிய கண்களைச் சுருக்கினாள்.

விசித்திரமாக, டட்கின் இப்போது முற்றிலும் திகைத்துப்போனான்; அவன் முகம் சிவந்து, ஒரு வார்த்தைகூடப் பேச இயலாமல் தவித்தான். அவன் மௌனமானான்.

அந்தப் பாத்திரமும் மௌனமாகவே இருந்தது.

மரத்திலிருந்து உதிர்ந்த சிவப்பு இலைகள் ஜன்னல் கண்ணாடியில் தட்டி, தங்களுக்குள் சுழன்று கிசுகிசுத்தன; காய்ந்துபோன அந்த எலும்புக்கூடுகளைப் போன்ற கிளைகள், கண்ணாடிக்குப் பின்னால் ஒரு கருஞ்சாம்பல் வலையைப் பின்னிப்பிணைந்தன; காற்று சீட்டியடித்தது; அந்தக் கருமையான, மூடுபனி போன்ற வலை அசையத் தொடங்கியது; அந்தக் கருமையான, மூடுபனி போன்ற வலை முணுமுணுக்கத் தொடங்கியது. அலெக்சாண்டர் இவானோவிச், அப்லூகோவ் சம்பந்தப்பட்ட அந்தச் சம்பவத்தை, தொடர்பற்றும், சம்பந்தமில்லாதும், உதவியற்ற நிலையிலும் விவரித்தான்; ஆயினும், அவன் தன் விவரிப்பில் முன்னேற முன்னேற—பேச்சுத் தடைகளையும் தடங்கல்களையும் கடந்து—அந்தப் பாத்திரத்தின் தோரணை மேலும் திடீரெனவும் வறண்டதாகவும் மாறியது. அவனது புருவங்கள் மென்மையாயின, அவனது வீங்கிய உதடுகள் உறிஞ்சும் அசைவை நிறுத்தின; ஆயினும், கதையில் தூண்டுபவனான மோர்கோவின் தோன்றிய அந்தத் தருணத்தில், அந்த உருவம் அர்த்தத்துடன் தன் புருவங்களை உயர்த்தி, மூக்கை உறிஞ்சியவாறு ஒருமுறை துடித்தது—அந்தக் கட்டத்தில் கதைசொல்லியின் துணிச்சல் அதன் உச்சத்தை அடைந்துவிட்டது போலவும், அந்த உருவத்தின் பொறுமை இறுதியாக அதன் எல்லையைத் தாண்டிச் சோதிக்கப்பட்டுவிட்டது போலவும் இருந்தது:

"ஆ... பார்த்தீர்களா? ... மேலும் *நீங்கள்* என்ன சொன்னீர்கள்? ..."

அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் பேசத் தொடங்கினார்:

"*நான்* என்ன சொன்னேன்? ..."

"ஒன்றுமில்லை, ஒன்றுமில்லை; தொடருங்கள்."

மிகுந்த விரக்தியில், அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் கத்தினார்:

"ஆனால் நான் ஏற்கனவே உங்களிடம் எல்லாவற்றையும் சொல்லிவிட்டேன்! சொல்வதற்கு வேறு என்ன இருக்கிறது?!"

தன் இரட்டைத் தாடையின் மீது தன் தாடையைச் சாய்த்தபடி, அந்த உருவம் தலையைக் குனிந்து, பெருமூச்சு விட்டது, மேலும்—தனது வழக்கமான கண் சிமிட்டல் இல்லாமல் (அதன் பார்வை இப்போது சோகமாக இருந்தது)—அலெக்சாண்டர் இவானோவிச்சை நிந்திக்கும் விதமாகப் பார்த்து, மிகவும் மெல்லிய குரலில் முணுமுணுத்தது:

"அசிங்கமானவன்... மிகவும், மிகவும் அசிங்கமானவன்! நீ உன்னையே நினைத்து வெட்கப்பட வேண்டும்! ..."

அலெக்சாண்டர் இவானோவிச்சின் இதயம் திடீரென அதிர்ந்தது; மேலும்—ஐயோ, என்ன கொடுமை!—"நீ வெட்கப்பட வேண்டும்" என்ற வார்த்தைகளைக் கேட்டதும், அவனது கன்னங்கள் செந்நிறத்தில் சிவந்தன. தனது பயங்கரமான உரையாடுபவரின் வார்த்தைகளில், மறைந்திருந்த, அழிக்கும் ஒரு அச்சுறுத்தலை அவர் தெளிவாகக் கண்டறிந்தார்; அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் தனது இருக்கையில் அமைதியின்றி நெளிந்தார், தான் செய்யாத குற்றத்தின் தன்மையை நினைவுகூரத் தனது நினைவுகளைப் பதற்றத்துடன் பிழிந்தெடுத்தார்.

விசித்திரம்: இந்த மறைந்திருக்கும் அச்சுறுத்தல் உண்மையில் எதைக் குறிக்கிறது என்றோ, அல்லது 'வெட்கம்' என்ற வார்த்தையின் அர்த்தம் என்ன என்றோ கேட்க அவனுக்குத் தைரியம் வரவில்லை.

...இந்தச் சூழலில் "en" என்பதன் மூலம் என்ன கருதப்பட்டது. அவன் அதைச் சும்மா விழுங்கிக்கொண்டான்.

"அப்படியென்றால், Ableuchow-வுக்கு எழுதப்பட்ட இந்தக் கிளர்ச்சியூட்டும் கடிதத்தை நான் எப்படி விளக்குவது?"

குறுகிய, தாழ்வான நெற்றி அவனுடைய நெற்றிக்கு மிக அருகில் வந்தது.

"ஏன் கிளர்ச்சியூட்டும் என்று சொல்கிறாய்? அது எவ்வகையிலும் கிளர்ச்சியூட்டுவது அல்ல... அந்த எண்ணத்திலிருந்து நான் உன்னை விடுவிக்க வேண்டும். Ableuchow-வுக்கு எழுதப்பட்ட அந்தக் கடிதத்தை எழுதியது நான்தான்."

இந்த வார்த்தைகள் அனைத்தையும்—கோபம், பழிப்புரை மற்றும் எந்தவொரு காயப்படுத்தும் தொனியும் இன்றி—கடந்த ஒரு கண்ணியத்துடன் பேசப்பட்டன; அது மென்மையையும் தழுவிக்கொண்ட ஒரு கண்ணியமாக இருந்தது.

"என்ன? *நீயா* அந்தக் கடிதத்தை எழுதினாய்?"

"அது உன் கைகள் வழியாகத்தான் சென்றது—உனக்கு நினைவில்லையா? அல்லது நீ அதை மறந்துவிட்டாயா?"

Alexander Ivanovich அதை *மறக்கவில்லை* என்றும், மாறாக—கடவுளுக்கே வெளிச்சம்—இனி அதைப் பற்றி எதுவும் தெரியாதது போல் நடிக்கிறான் என்றும், அது ஒரு இயல்பான விஷயம் என்பது போல அந்த உருவம் "மறந்துவிட்டாயா" என்ற வார்த்தையை உச்சரித்தது; மேலும், அந்த உருவம் இப்போது அவனுடன் பூனை-எலி விளையாட்டு விளையாடத் தீர்மானித்திருப்பதை மிகத் தெளிவாக உணர்த்தியது.

"நினைவில் கொள்: அன்று, அந்தச் சிறிய உணவகத்தில் வைத்து அந்தக் கடிதத்தை நான் உன்னிடம் கொடுத்தேன்..."

"ஆனால் நான் அதை Ableuchow-விடம் கொடுக்கவில்லை; Varvara Evgrafovna-விடம் தான் கொடுத்தேன்—நான் உனக்கு உறுதியளிக்கிறேன்..."

"ஓ, விடு அதை—நாம் அதை விட்டுவிடுவோம், Alexander Ivanovich. நாம் நமக்குள்ளேயே இருக்கிறோம், என் அன்பே; ஒருவருக்கொருவர் நாடகமாட வேண்டிய அவசியம் நமக்கு இல்லை. அந்தக் கடிதம் அது சேர வேண்டிய நபரைச் சென்றடைந்துவிட்டது; மற்றதெல்லாம் வெறும் வெற்றுச் சாக்குப்போக்குகள் மட்டுமே..."

"அப்படியென்றால் அந்தக் கடிதத்தை எழுதியவர் *நீதானா*?"

Dudkin-இன் இதயம் துள்ளி எழுந்து படபடத்தது; அது தன் இடத்திலிருந்து பிடுங்கிக்கொண்டு ஓடிவிடத் துடிப்பது போலிருந்தது. எந்த நேரத்திலும் அது ஒரு எருமையைப் போலக் கத்தத் தொடங்கி—அங்கிருந்து தப்பித்து ஓடிவிடும் போலத் தோன்றியது.

அந்த உருவம் மேஜையின் மீது அர்த்தபுஷ்டியுடன் தட்டியது; அது கொண்டிருந்த அலட்சியப் பாவனை மறைந்து, ஒரு கல் போன்ற உறுதியான தன்மை அதனிடம் குடிகொண்டது. பின்னர் அது உரக்கக் கேட்டது:

"ஏன் இவ்வளவு ஆச்சரியப்படுகிறாய்?... Ableuchow-வுக்கு அந்தக் கடிதத்தை நான் எழுதியதினாலா?..." “...”

“நிச்சயமாக...”

“என்னை மன்னித்துவிடு, ஆனால் நான் இதைச் சொல்லியே ஆகவேண்டும்: உன் ஆச்சரியம் அப்பட்டமான பாசாங்கின் எல்லைக்கே சென்றுவிட்டது...”

Dudkin சட்டென்று அந்த உருவத்திற்கு மிக அருகில் நகர்ந்தான்.

“கேள்: ஒன்று நான் பைத்தியமாக இருக்க வேண்டும், அல்லது—நீ பைத்தியமாக இருக்க வேண்டும்!” அதற்குப் பதிலாக, அந்த உருவம் அவனைப் பார்த்து ஒரு கண் சிமிட்டியது:

“என்ன!?”

அதன் ஒட்டுமொத்த பாவனையும் இவ்வாறு கூறுவது போலவே தோன்றியது:

“ஹே, ஹே, என் நல்ல மனிதனே: நீ இப்போது என்மீது வீசிய அந்தப் பார்வையை நான் கவனிக்கவில்லை என்று நினைத்துவிட்டாயா?... என்னை ஏமாற்றிவிடலாம் என்று கனவு காண்கிறாயா...”

ஆனால் பின்னர்—மிகத் திடீரென்று—அது உற்சாகமடைந்தது, கிட்டத்தட்ட கலகலப்பாக மாறியது; அது தன் துணையை நோக்கி ஒரு பாசாங்கான, முட்டாள்தனமான துணிச்சலுடன் பார்த்தவாறே நாவால் ஒரு ‘க்ளிக்’ ஒலி எழுப்பியது; அது இவ்வாறு கூறுவது போலிருந்தது:

“ஏய், என் அன்ப நண்பனே—இங்கே உண்மையான கயவன் நீதான்; அது நீதான், நானல்ல...”

இருப்பினும், சத்தமாக அது கூறியது இது மட்டுமே:

“ஆஹா!...”

பின்னர், ஒரு சாத்தானியச் சிரிப்பு போலத் தோன்றிய ஒன்றை அடக்கிக்கொண்டு—கடுமையான அதே சமயம் கருணையுடன் கூடிய தீவிரமான பாவனையுடன்—அந்த உருவம் தன் கனத்த கரத்தை டட்கினின் தோள்மீது இறக்கியது; அது ஒரு கணம் சிந்தித்தது, பின்னர் இவ்வாறு சேர்த்துக் கூறியது:

“அசிங்கம்... மிகவும், மிகவும் அசிங்கம்...”

அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் அந்த விசித்திரமான, ஒடுக்கும் உணர்வால் ஆட்கொள்ளப்பட்டார்—அது அவருக்கு மிகவும் பரிச்சயமான ஒரு உணர்வு; அதாவது, தன் அறைச் சுவரில் ஒட்டப்பட்டிருந்த அடர்-மஞ்சள் நிறச் சுவரொட்டிப் பகுதியின்மீது, அங்கேயே திடீரென உருப்பெறவிருக்கும் *ஏதோ ஒன்றால்* தான் அழிக்கப்படப்போவது போன்றதொரு உணர்வு அது. அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் ஒரு குற்ற உணர்வை உணர்ந்தார்—அது எதனால் என்று அவரால் சொல்ல முடியவில்லை என்றாலும்; அவர் நிமிர்ந்து பார்த்தார்; அப்போது ஒரு மேகம் தன்மீது இறங்கி வருவது போல—மிகத் தாழ்வாகக் கீழே இறங்குவது போல—அவருக்குத் தோன்றியது; அந்த மேகம் அந்த உருவத்திடமிருந்து தன்னை நோக்கிப் பாய்ந்து வருவது போலவும், அந்த உருவத்திடமிருந்து புகை போல மேலே எழுந்து வருவது போலவும் அவருக்குப் பட்டது.

இதற்கிடையில், அந்த உருவம் அங்கேயே அமர்ந்திருந்தது—அதன் குறுகிய புருவங்கள் கொண்ட முகம் அவனை நோக்கித் திரும்பியிருந்தது—அது மீண்டும் மீண்டும் இவ்வாறு உச்சரித்துக்கொண்டே இருந்தது:

“அசிங்கம்...”

ஒரு கனத்த அமைதி அங்கே சூழ்ந்தது.

“எது எப்படியாயினும், நான் மேலதிக ஆதாரங்களுக்காகக் காத்திருப்பேன்: இயல்பாகவே, ஆதாரம் இல்லாமல் எதையும் செய்ய இயலாது...” “ஆனால் எப்படியாயினும்: இந்தக் குற்றச்சாட்டு மிகுந்த முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது—எத்துணை முக்கியத்துவம் என்றால், நான் சொல்லியே ஆகவேண்டும்...” — அந்தப் பிரமுகர் ஒரு பெருமூச்சு விட்டார்.

“ஆனால் நீங்கள் எத்தகைய ஆதாரங்களைக் குறிப்பிடுகிறீர்கள்?”

“தற்போதைக்கு, உன்னை இதில் நேரடியாகச் சம்பந்தப்படுத்தாமல் விட்டுவிடவே நான் உத்தேசித்துள்ளேன்... உனக்கே தெரியும் அல்லவா, கட்சியில் நாங்கள் முழுக்க முழுக்க உண்மைகளின் அடிப்படையிலேயே செயல்படுகிறோம்... ஆனால் அந்த உண்மைகள்—ஆஹா, அந்த உண்மைகள்...”

“நீங்கள் எத்தகைய உண்மைகளைக் குறிப்பிடுகிறீர்கள்?”

“உன்னைச் சார்ந்த உண்மைகள் சேகரிக்கப்பட்டு வருகின்றன...”

எனக்குத் தேவைப்பட்டதிலேயே இதுதான் கடைசியாகத் தேவைப்பட்ட விஷயம்! அந்தப் பிரமுகர் தனது கைப்பிடி நாற்காலியிலிருந்து எழுந்தார்; ஒரு ஹவானா சுருட்டின் நுனியை வெட்டியபடியே, மெல்லியதொரு மெட்டை விசில் அடித்து இசைக்கத் தொடங்கினார். ஊடுருவ முடியாத அளவிற்கான ஒரு நற்பண்புப் பேரொளியால் அவர் தன்னைச் சூழ்ந்துகொண்டார்; பின்னர், சீரான அடிகளுடன் உணவருந்தும் அறைக்கு நடந்து சென்று, அங்கே அமர்ந்திருந்த ஷிஷ்னார்ஃபிஜேவின் தோள்மீது நட்புணர்வுடன் தன் கையை வைத்தார்.

சமையலறையை நோக்கி—அங்கிருந்து இறைச்சி வறுபடும் இனிய நறுமணம் காற்றில் மிதந்து வந்தது—குரல் கொடுத்தவாறே அவர் அறிவித்தார்:

"எனக்குக் கடுமையான பசி..."

பின்னர், உணவருந்தத் தயாராக வைக்கப்பட்டிருந்த மேஜையின் மீது ஒரு விரைவான பார்வையை வீசியவாறே:

"இன்னும் ஒரே ஒரு சிறிய 'ஷ்னாப்ஸ்' (schnapps) மட்டும்..."

அதன் பிறகு, அவர் மீண்டும் தனது படிப்பு அறைக்குள் நடந்து சென்றார்.

"கட்டிட மேற்பார்வையாளருடன் நீங்கள் சும்மா அமர்ந்திருப்பது... காவல் நிலையக் காவலர்களுடனும், தோட்டக்காரனுடனும் நீங்கள் நெருங்கிப் பழகுவது... காவல்துறை அதிகாரி வொரோன்கோவுடன் சேர்ந்து நீங்கள் மது அருந்தும் களியாட்டங்கள்..."

துட்கினின் குழப்பம் நிறைந்த, கேள்வி கேட்கும் பார்வையை—திகில் உணர்வு நிரம்பிய அந்தப் பார்வையை—சந்தித்த லிபாஞ்சென்கோ—அல்லது சொல்லப்போனால், அந்தப் பிரமுகர்—துட்கினின் தோள்மீது தன் கையை வைத்தவாறே, தனது வஞ்சகமும் நயவஞ்சகமும் நிறைந்த கிசுகிசுப்பைத் தொடர்ந்தார்.

"உங்களுக்கே தெரியாதது போல நடிக்கிறீர்களே! ஏன் இப்படிக் கண்களை அகல விரித்துக்கொண்டு ஆச்சரியப்படுவது போன்ற பாவனை? இந்த வொரோன்கோ என்பவன் யார் என்றுகூட உங்களுக்குத் தெரியாது என்று என்னிடம் சொல்ல வருகிறீர்களா?"

"வொரோன்கோவா... யார் அவர்..."

...இருக்கக்கூடுமா? . . . வொரோன்கோவா? . . . ஆனால் இதற்கும் அந்த விஷயத்திற்கும் என்ன சம்பந்தம்? . . . இதன் முக்கியத்துவம் என்ன? . . .«

ஆனால் லிபன்சென்கோ — *அந்தப் 'பிரமுகர்'* — மகிழ்ச்சியால் வயிறைப் பிடித்துக்கொண்டு வெடித்துச் சிரித்தார்:

»இது உனக்குத் தெரியாதா?«

»எனக்குத் தெரியாது என்று நான் சொல்லவில்லையே: எனக்கு *நிச்சயமாக*த் தெரியும் . . .«

»அப்படியானால் சரி!«

»வொரோன்கோவ் காவல் நிலையத்தில் ஒரு எழுத்தராகப் பணியாற்றுகிறார்; அவர் அடிக்கடி கட்டிடக் கண்காணிப்பாளரான மாத்வே மோர்ஷோவைச் சந்திக்கச் செல்கிறார் . . .«

»நீ கூட்டங்கள் நடத்துகிறாய்; மிக இழிவான ஒரு தூண்டுபவனைப் (provocateur) போலவே, ஒரு போலீஸ் ஒற்றனுடன் நீ உரையாடுகிறாய் . . .«

»ஆனால் — என்னைச் சொல்லவிடுங்கள் . . .!«

»நீ ஒரு வார்த்தையும் சொல்லத் தேவையில்லை — ஒரே ஒரு வார்த்தைகூட வேண்டாம்!«
என்று அந்தப் 'பிரமுகர்' அறிவித்தார்; அச்சத்தில் உறைந்துபோன டுட்கின் தன்னைத் தற்காத்துக்கொள்ள முயன்ற ஒவ்வொரு முயற்சியையும், அவர் கையசைத்துத் தடுத்தார்.

»நான் மீண்டும் சொல்கிறேன்: உன் தரப்பில் வெளிப்படையான தூண்டுதல் நடவடிக்கைகள் (provocateur activity) நடந்ததற்கான உண்மை இன்னும் திட்டவட்டமாக நிரூபிக்கப்படவில்லை; ஆனால் . . . நான் உன்னை எச்சரிக்கிறேன் — நட்பின் அடிப்படையில் நான் உன்னை எச்சரிக்கிறேன், அலெக்சாண்டர் இவனோவிச், என் அன்பிற்குரிய நண்பனே: நீ மிகவும் ஆபத்தான ஒரு விளையாட்டைத் தொடங்கிவிட்டாய் . . .«

»*நானா*?«

»மிகவும் தாமதமாவதற்குள் இதிலிருந்து விலகிவிடு . . .«

அந்தக் குறுகிய நெற்றிக்குக் கீழே இருந்த சிறிய கண்கள் இவ்வாறு கூறுவதுபோல் தோன்றின:

»அப்படியா — ம்ம்ம் — என் பையனே . . . இந்த விஷயம் முழுவதையும் நீ எப்படி முடிவுக்கு வரும் என்று கற்பனை செய்துகொண்டிருந்தாய்?«

ஆனால், பேசும்போது எச்சில் தெறித்தவாறு அந்த வாய் இவ்வாறு கூறியது:

»ஓ, அப்படியொன்றும் ஒன்றும் அறியாதவன் போல நடிக்காதே . . .«

»அது என் நினைவில்கூடத் தோன்றியதில்லை . . .«

»இப்போது பீட்டர்ஸ்பர்க் நகரம் முழுவதற்கும் அந்த விஷயம் தெரிந்துவிட்டது . . .«

»என்ன விஷயம்?«

»'T. T.'-இல் இருந்த கட்சி அமைப்பு கலைக்கப்பட்டதைப் பற்றிய விஷயம்.«

»என்ன?!«

»ஆம், ஆம் . . .«

டுட்கினின் நடத்தையின் பின்னணியில் இருந்த உண்மையான நோக்கங்களை நோக்கிச் செல்லக்கூடிய பாதையிலிருந்து, அவனது சிந்தனைகளைத் திசைதிருப்புவதே அந்தப் 'பிரமுகரின்' நோக்கமாக இருந்திருந்தால் — 'T. T.'-இல் இருந்த அந்த முக்கியத்துவம் வாய்ந்த அமைப்பு அழிக்கப்பட்டதைப் பற்றிய செய்தியின் மூலம் — அவர் அந்த இலக்கை முழுமையாக அடைந்துவிட்டார் என்றே சொல்ல வேண்டும். இந்தச் செய்தி, மெலிந்த உடலமைப்பு கொண்ட அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்சின் மீது ஒரு இடி விழுந்தது போலத் தாக்கியது:

"ஆண்டவரே இயேசு கிறிஸ்துவே!"

"இயேசு கிறிஸ்துவே!" என்று அந்த உருவம் ஏளனமாகச் சிரித்தது. "எப்படியிருந்தாலும், எங்களில் மற்ற எல்லோரையும் விட நீங்கள்தான் இதை முன்பே அறிந்திருந்தீர்கள்... இருப்பினும், இது மறுக்கமுடியாதபடி நிரூபிக்கப்படும் வரை இந்த விஷயத்தை அப்படியே விட்டுவிடுவோம். ஆனாலும், சந்தேகத்திற்கு மேலும் காரணங்களைக் குவிக்காதீர்கள்: அப்லூகோவ் விவகாரத்தைப் பற்றி ஒரு வார்த்தை கூட மூச்சுவிடாதீர்கள்."

அந்தத் தருணத்தில் அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் முற்றிலும் முட்டாளாகத் தெரிந்திருக்க வேண்டும், ஏனெனில் அந்த உருவம் தொடர்ந்து சிரித்துக்கொண்டே இருந்தது; தோலுரிக்கப்பட்ட ஒரு பிணத்தின் முகத்தில் வாய் பிளந்திருப்பதைப் போலவே, தனது பற்களின் வரிசைகளுக்கு இடையேயான கருமையான பிளவை ஆத்திரமூட்டும் விதத்தில் அது வெளிப்படுத்தியது.

என் அன்புத் தோழனே, அப்லூகோவின் பங்கு உனக்குத் தெரியாது என்றோ, அல்லது நான் அவனுக்குக் கொடுத்த பணியின் மூலம் அதற்காக அவனைத் தண்டிக்க எண்ணியிருந்தேன் என்பது உனக்குத் தெரியாது என்றோ பாசாங்கு செய்யாதே. அந்த அயோக்கியன் தன் பங்கை எப்படி ஆற்றினான் என்பது உனக்குத் தெரியாது என்று பாசாங்கு செய்யாதே—நான் ஒப்புக்கொள்கிறேன், அவன் அதைத் திறமையாகச் செய்தான்; அவனது கணக்கீடு கச்சிதமானது—நீயே உருவகப்படுத்திக்கொள்ள விரும்பும் அனைத்து விதமான உணர்ச்சிகளையும் குணநலன்களின் பலவீனங்களையும் அடிப்படையாகக் கொண்ட ஒரு கணக்கீடு அது.

குணநலன்களின் பலவீனம் குறித்த இந்தக் குற்றச்சாட்டின் மூலம், அந்த உருவம் அலெக்சாண்டர் இவானோவிச்சின் மீதான பழியின் ஒரு பகுதியை நீக்க விரும்புவது போல் தோன்றியது; அதன் மூலம், ஓரளவிற்கு, மென்மையான உணர்ச்சிகளுக்கு ஆட்படக்கூடியவன் என்பதை அது காட்டிக்கொண்டது. இதன் விளைவாக, அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் தன் மீதிருந்த ஒரு சுமை நீங்கியது போல் உண்மையிலேயே உணர்ந்தான், மேலும் சில கணங்களுக்கு முன்பு, தனக்கு முன்னால் இருந்த அந்த உருவத்தை தான் தவறாக மதிப்பிட்டுவிட்டதாகத் தன்னைத்தானே சமாதானப்படுத்திக்கொள்ள முயன்றான்.

"ஆம், அந்தக் கணக்கீடு மிகவும் தந்திரமானது: அந்தப் பெருங்குடி மகன் தன் தந்தையை வெறுக்கிறான், அவரை மறுவுலகிற்கு அனுப்பிவைக்கத் தயாராகவும் இருக்கிறான்; அதே வேளையில், அவன் நம்மிடையே உலவிக்கொண்டு, சொற்பொழிவுகளையும் அதுபோன்ற பிற உளறல்களையும் நிகழ்த்திக்கொண்டிருக்கிறான்; ...மறைமுகமாக ஆவணங்களைச் சேகரித்துக்கொண்டு, அவற்றை—தன் பெரிதும் மதிக்கப்படும் தந்தையிடம்—சமர்ப்பிப்பதற்குப் போதுமான அளவு கையில் சேரும் வரை காத்திருக்கிறான்... ஆயினும், அவர்கள் அனைவரும் இந்த 'பாம்பிடம்' ஏதோ விசித்திரமான ஈர்ப்பை உணர்கிறார்கள்..."

"ஆனால், நிகோலாய் ஸ்டெபனோவிச், அவன்... அவன் அழுதானே..."

"அழுதானா... அது உன்னை வியப்பில் ஆழ்த்தியதா?... நீ உண்மையில் ஒரு விசித்திரமான ஆள்தான்: கண்ணீர்—அது அறிவுஜீவி வர்க்கத்தைச் சேர்ந்த துரோகிகளிடம் மிகச் சாதாரணமாகக் காணப்படக்கூடிய ஒரு நிகழ்வு; ஒரு படித்த துரோகி, தான் சிந்தும் கண்ணீரின் நேர்மையை உண்மையில் நம்புகிறான்; ஒருவேளை, அந்தத் தருணத்தில், தான் ஒரு துரோகியாக மாறியதற்காக வருத்தம்கூடப் படலாம்; ஆனால் அந்தக் கண்ணீரால் நமக்குச் சிறிதளவும் பயன் இல்லை... அலெக்சாண்டர் இவனோவிச், நீயே இப்போது அழுதுகொண்டிருக்கிறாயே... நிச்சயமாக, நீயும் குற்றவுணர்வால் பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறாய் என்று நான் மறைமுகமாகக் குறிப்பிட வரவில்லை..."

உண்மையில், அது ஒரு பொய்யாகவே இருந்தது—ஏனெனில், சில கணங்களுக்கு முன்புதான், அந்த 'ஆளுமை' (Personality) அத்தகைய குற்றவுணர்வைக் குறித்துப் பேசியிருந்தது; இந்த அப்பட்டமான பொய், அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்சின் மனதில் ஒரு கணம் அளவற்ற திகிலை ஏற்படுத்தியது; ஒரு மின்னலைப் போல ஒரு சிந்தனை அவனது ஆழ்மனதில் பளிச்சிட்டது: "இதோ, உன்னிடம் ஒரு பேரம் பேசப்படுகிறது: ஒரு இழிவான அவதூறை உண்மையாக ஏற்றுக்கொள்ளுமாறு நீ கேட்டுக்கொள்ளப்படுகிறாய்; அந்த விலையைக் கொடுத்து, உன் சொந்த நபர் மீதான ஒரு அவதூறைத் தடுத்து நிறுத்த நீ முயல்கிறாய்"... ஆயினும் அந்தச் சிந்தனை அவனது ஆழ்மனதிற்குள்ளேயே ஒடுங்கிப்போனது; ஏனெனில், அந்த 'ஆளுமையின்' மேஜையின் மீது குனிந்திருந்த குறுகிய நெற்றியும்; வரவிருக்கும் பேரழிவின் அழுத்தமான சூழலும்; அந்தச் சிறிய கண்களில் மின்னிய மங்கலான ஒளியும்; மற்றும் அந்த "அங்கே பார், அங்கே பார், தந்—தையே" என்ற குரலும் அவனை முழு உண்மையை உணர்வதிலிருந்து தடுத்துவிட்டன... டுட்கின் (Dudkin) அப்போதே அதை நம்பத் தொடங்கியும் விட்டிருந்தான்......அவர் அந்தப் பழிச்சொல்லை நம்பிவிட்டார்.

"அலெக்சாண்டர் இவனோவிச், நீங்கள்—இதை நான் உறுதியாக நம்புகிறேன்—குற்றமற்றவர்; ஆனால் அந்த அப்லேயுகோவ் விஷயத்தில்: இதோ, இந்த இழுப்பறையில், உரிய தருணத்தில் கட்சித் தீர்ப்பாயத்திடம் சமர்ப்பிக்க வேண்டிய ஆவணங்கள் என்னிடம் உள்ளன..."

அப்போது, ​​அந்த 'முக்கியப் புள்ளி' அறையினுள் வெறித்தனமாக முன்னும் பின்னும் நடக்கத் தொடங்கினார்; ஒரு மூலையிலிருந்து மறு மூலைக்கு மூலைவிட்டப் பாதையில் வேகமாக அடியெடுத்து வைத்து நடந்தவாறே, தனது பருத்த முஷ்டியால் தன் மார்பில் ஓங்கி அடித்துக்கொண்டார். ஆயினும், அவரது குரலில் உண்மையான, காயப்பட்ட தன்மானத்தின் தொனி ஒலித்தது—அது விரக்தியின் விளிம்பைத் தொடுவதாக இருந்தது—உண்மையில், அவரது குரல் மிகவும் கம்பீரமாக ஒலித்தது (அந்தப் பேரம்பேசும் ஒப்பந்தம், அவருக்குச் சாதகமாகவே முடிவடைந்திருந்தது போல் தோன்றியது).

"என்றாவது ஒரு நாள்—நான் உங்களுக்கு உறுதியளிக்கிறேன்—மக்கள் என்னை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்வார்கள்; ஆனால் இப்போதைக்கு, இந்தத் தொற்றுநோயை அது தோன்றிய இடத்திலேயே வேரறுக்க வேண்டிய கட்டாயத்தை நிகழ்வுகள் என்மீது திணிக்கின்றன... ஆம்... எனக்கு நானே வழங்கிக்கொண்ட அதிகாரத்தின் துணையோடு, நான் ஒரு சர்வாதிகாரியைப் போலவே செயல்படுகிறேன்... அந்தத் தீர்ப்பில் கையெழுத்திடுவது எனக்கு மிகவும் கடினமாக இருந்தது—நம்புங்கள், அது எனக்கு மிக மிகக் கடினமாகவே இருந்தது... ஆனால்... டஜன் கணக்கானோர் சீரழிந்துகொண்டிருக்கிறார்கள்—உங்கள் அந்தச் சின்னஞ்சிறு செனட்டரின் மகனால் மட்டுமே இவையெல்லாம் நிகழ்கின்றன... டஜன் கணக்கானோர் சீரழிந்துகொண்டிருக்கிறார்கள்!... பலர் ஏற்கனவே கைது செய்யப்பட்டுவிட்டனர்... நினைவில் கொள்ளுங்கள்: நீங்களும் கூட, ஒரு காலத்தில் சீரழிவின் விளிம்பில், பெரும் ஆபத்தில் இருந்தீர்கள்." (இச்சொற்களைக் கேட்டதும், அலெக்சாண்டர் இவனோவிச், தான் *ஏற்கனவே* சீரழிந்துவிட்டதாகவே தன் மனதிற்குள் எண்ணிக்கொண்டார்.) "...நான் மட்டும் இல்லாவிட்டால்... யாகுட்ஸ்க் நகரை நினைத்துப் பாருங்கள்!... ஆயினும் நீங்கள் அவனுக்காக இரக்கப்படுகிறீர்கள்; அவனுக்காகப் பரிந்து பேசுகிறீர்கள்!... போங்கள், அழுது தீருங்கள்—அழுங்கள்! அழுவதற்குப் போதுமான காரணங்கள் உள்ளன... டஜன் கணக்கானோர் சீரழிந்துகொண்டிருக்கிறார்கள்!!!"

அந்த 'முக்கியப் புள்ளியின்' சிறிய கண்கள் மீண்டும் ஒருமுறை மின்னின; பின்னர் அவர் அந்த அறையை விட்டு வெளியேறினார்.

இருள் சூழ்ந்தது—கும்மிருட்டு.

இருள் அனைத்தையும் விழுங்கியது; அறையிலிருந்த ஒவ்வொரு பொருளையும்—மேசைகள், அலமாரி, கைப்பிடி நாற்காலி என அனைத்தையும்—அது இறுகப் பற்றிக்கொண்டது; அனைத்தும் இருளில் மூழ்கின. அந்த இருளுக்குள், அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் முற்றிலும் தனிமையில் அமர்ந்திருந்தார்; இருள் அவரது ஆன்மாவிற்குள்ளும் ஊடுருவியது—அவர் அழுதுவிட்டார்.

அந்த 'முக்கியப் புள்ளி' பேசிய சொற்களில் இருந்த ஒவ்வொரு நுணுக்கமான தொனியும் இப்போது டுட்கினின் காதுகளில் மீண்டும் ஒலித்தன; இப்போது அவை அவருக்கு மிகவும் உண்மையானவையாகத் தோன்றின; இல்லை, அந்த 'முக்கியப் புள்ளி' பொய் சொல்லவில்லை; அவர்மீது தனக்கிருந்த அவநம்பிக்கையையும் வெறுப்பையும், தான் தற்போது இருக்கும் மனநிலையைக் கொண்டே மட்டுமே விளக்க முடியும்: இரவில் அவருக்கு ஏற்படும் உளமயக்கக் கனவுகள்—முற்றிலும் தற்செயலாக, ஏதோ ஒரு ஒற்றைச் சொல் அல்லது சைகையின் வாயிலாக—அவரது மனதில் அந்த 'முக்கியப் புள்ளியோடு' பிணைக்கப்பட்டுவிட்டிருந்தன. வெறும் ஒலியியல் தொடர்பு—அவ்வளவுதான்.

நிச்சயமாக, அது உண்மைதான்: 'அந்த ஆளுமை' மீது அவன் முன்பே இதே போன்ற ஒரு உணர்வை உணர்ந்திருந்தான்; ஆனாலும், அவன் 'அந்த ஆளுமைக்கு' மிகவும் கடமைப்பட்டிருந்தான் என்பதும், அந்த மனிதன் அவனைத் தன் பாதுகாப்பில் எடுத்துக்கொண்டான் என்பதும் அதே அளவு உண்மைதான்; அவன் மீதான அவனது வெறுப்பு—அவனது திகில்—முற்றிலும் ஆதாரமற்றது, மேலும் அவனது சித்தப்பிரமைகளால் மட்டுமே அதை விளக்க முடியும்: அவனது சுவரொட்டியில் தோன்றிய அந்த பழுப்பு-மஞ்சள் புள்ளிகளால்.

ஆ, அவன் வெறுமனே நோய்வாய்ப்பட்டிருக்கிறான்—அவ்வளவுதான் விஷயம்...

இருள் சூழ்ந்தது: அது எல்லாவற்றையும் விழுங்கியது, அனைத்தையும் வென்றது; கம்பீரமாகவும் அச்சுறுத்தலாகவும், மேசை, கை நாற்காலி, மற்றும் அலமாரி ஆகியவை அறையில் தோன்றின; இருள் அவனது ஆன்மாவில் புகுந்தது—அவன் அழுதான்: முதல் முறையாக, நிகோலாய் அப்போலோனோவிச்சை அவனது உண்மையான தார்மீக கோலத்தில் அவன் தன் முன் கண்டான். ஏன் அவன் அவனை முன்னரே அடையாளம் காணவில்லை? அது எப்படி சாத்தியம்? . . .

அப்லூக்கோவுடனான தனது முதல் சந்திப்பை அவர் நினைவு கூர்ந்தார் (அவர் அடிக்கடி செல்லும் ஒரு குறிப்பிட்ட வட்டாரத்தில், நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் அப்போது "அனைத்து விழுமியங்களின் மறுமதிப்பீடு" என்ற தலைப்பில் ஒரு சொற்பொழிவை ஆற்றியிருந்தார்): அந்தச் சந்திப்பு அவர் மீது ஏற்படுத்திய பொதுவான அபிப்பிராயம் இனிமையானதாக இருக்கவில்லை; பின்னர்—அதை மறுக்க முடியாது—அப்லூக்கோவ் கட்சி இரகசியங்களில் ஒரு விசித்திரமான ஆர்வத்தைக் காட்டியிருந்தார்; ஒரு சீரழிந்தவனின் விகாரமான, மறதி நிறைந்த தோரணையுடன், அவர் எல்லாவற்றிலும் மூக்கை நுழைத்திருந்தார்: அந்த மறதி ஒரு வெறும் பாசாங்காகவும் இருந்திருக்கலாம். அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொண்டார்: ஒரு உயர் மட்டத் தூண்டுபவன் அப்லூக்கோவின் வெளித்தோற்றத்தைக் கொண்டிருக்கக்கூடும்—அந்தக் கனவுமயமான துயரம் தோய்ந்த கண்கள் (அவை ஒரு அந்நியனின் பார்வையைத் தாங்க முடியாதவை), அத்துடன் அவனது நீளமான வாயின் தவளை போன்ற பாவனையும்; மெதுவாக, இந்த விவகாரம் முழுவதும் அப்லூக்கோவ் மிகவும் விசித்திரமாக நடந்து கொண்டான் என்ற உறுதியான எண்ணம் அலெக்சாண்டர் இவானோவிச்சுக்கு உருவாகத் தொடங்கியது; மேலும்—டஜன் கணக்கானோர் மடிந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்! . .

டி.யில் அமைப்பின் அழிவில் அப்லூக்கோவிற்கும் பங்கு உண்டு என்று அவன் தன்னை நம்பவைக்க முயன்றபோதெல்லாம், "அந்த ஆளுமையுடனான" உரையாடலின்போது அவனைப் பற்றியிருந்த அந்த அழுத்தமான உணர்வு மெல்ல மெல்லக் குறையத் தொடங்கியது; ஒருவித இலகுத்தன்மையும் கவலையின்மையும் அவன் ஆன்மாவில் பாய்ந்தது. அலெக்சாண்டர் இவானோவிச், அந்த செனட்டர் மீது எப்போதுமே ஒருவித வெறுப்பைக் கொண்டிருந்தான். அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச் மீது அவனுக்கு ஒருவித அருவருப்பு ஏற்பட்டது — அது ஒரு சிலந்திப் பூச்சியின் மீது மக்கள் கொள்ளும் வெறுப்பைப் போன்ற, உண்மையானதொரு அருவருப்பாகும்; ஆனால் நிகோலாய் அப்பொல்லோனோவிச்சை, சில சமயங்களில் அவன் உண்மையில் நேசித்திருந்தான்; ஆயினும் இப்போது, ​​அவனைப் பொறுத்தவரை, அந்த செனட்டரும் அவருடைய மகனும் ஒரே உருவமாக ஒன்றிணைந்துவிட்டிருந்தனர் — அது அவனுள் அருவருப்பைத் தூண்டியது மட்டுமல்லாமல், அந்தச் சிலந்தி வம்சத்தையே வேரோடு பிடுங்கி எறிய வேண்டும், அவர்களை முற்றிலுமாக அழித்தொழிக்க வேண்டும் என்ற வெறியையும் அவனுள் கிளறிவிட்டது.

"ஓ, ஈனப் பிறவிகளே! . . . டஜன் கணக்கில் மக்கள் செத்து மடிகிறார்களே! . . . ஓ, ஈனப் பிறவிகளே . . ."

அந்தப் பூரான் பூச்சிகள் கூட இவர்களை விட மேலானவைதான் — அந்த மஞ்சள் கலந்த பழுப்பு நிறச் சுவர் ஒட்டுக் காகிதம் கூட, ஏன், அந்த 'ஆளுமை' (Personality) கூட இவர்களை விடச் சிறந்ததே; ஏனெனில், அந்த 'ஆளுமை'யிடத்திலாவது, வெறுப்பிற்கே உரிய ஒருவித கம்பீரம் இருக்கிறதே; அந்த 'ஆளுமை'யுடன் இணைந்து, ஒருவனாலாவது அந்தத் துயரத்தை......அழிப்பதற்கு, முற்றிலுமாக ஒழிப்பதற்கு, ஒன்றாக உணர்வதற்கு.

"ஓ, அற்பப் பிராணிகளே!..."

அருகிலுள்ள அறையிலிருந்து, உபசரிப்புடன் அமைக்கப்பட்டிருந்த மேசை ஏற்கெனவே அழைப்பது போலிருந்தது; அதில் தொத்திறைச்சி, விலாங்கு மீன், மற்றும் குளிர்ச்சியான வறுத்த கன்றிறைச்சி என எல்லா விதமான சுவையான உணவுகளும் வைக்கப்பட்டிருந்தன. விடைபெற்றுக்கொண்டிருந்த ஷிஷ்நார்ஃபியேவின் குரலையும், அந்தப் பிரமுகரின் சற்றே களைப்பான குரலையும் கேட்க முடிந்தது; இறுதியாக, அவர் புறப்பட்டுச் சென்றிருந்தார்.

உடனடியாகப் பிறகு, அந்தப் பிரமுகர் படிக்கும் அறைக்குள் நுழைந்து, அலெக்சாண்டர் இவானோவிச்சை அணுகி, தனது கனத்த கையை அவன் தோளில் வைத்தார்:

"விஷயம் இதுதான்!... நாம் சண்டையிடாமல் இருப்பதே நல்லது, அலெக்சாண்டர் இவானோவிச்: ஒன்று சேர்ந்திருப்பவர்கள் வாக்குவாதம் செய்யத் தொடங்கினால்... பிறகு, உண்மையில் எதற்குமே என்ன ஆகப்போகிறது?..."

"சரி, மேசைக்கு வாருங்கள்!... எங்களுடன் இரவு உணவு உண்ணுங்கள்... ஆனால் நான் ஒன்று கேட்கிறேன்: நாம் உண்ணும்போது, ​​இதைப் பற்றி ஒரு வார்த்தை கூட பேச வேண்டாம்... எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, இது மிகவும் சோகமாக இருக்கிறது... மேலும் ஸோயா ஸகரோவ்னா இதைப் பற்றி எதுவும் தெரிந்து கொள்ள வேண்டியதில்லை: அவள் ஏற்கெனவே இதிலெல்லாம் மிகவும் சோர்வாக இருக்கிறாள்... நானும் முற்றிலும் களைத்துவிட்டேன்... நாங்கள் அனைவரும் சோர்வாக இருக்கிறோம்... இது எங்கள் நரம்புகளின் பிரச்சனைதான்... எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, நாங்கள் இருவரும் எளிதில் பதற்றமடையும் நபர்கள்... எனவே—மேசைக்கு... வாருங்கள்..."

பளபளக்கும் மேசை உபசரிப்புடன் அழைத்தது.

அவன் மீண்டும் அங்கே இருந்தான்—அந்தச் சோகமான, ஒல்லியான மனிதன்

அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் மணியை பலமுறை அடித்தார்.

அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் தனது இருண்ட வீட்டின் வாயிலுக்கு வெளியே நின்று மணியை பலமுறை அடித்தார்; ஆனால் காப்பாளர் அவருக்குக் கதவைத் திறக்கவில்லை; வாயிலுக்குப் பின்னாலிருந்து, மணியோசைக்கு ஒரே பதிலாக நாய்களின் குரைப்புச் சத்தம் மட்டுமே கேட்டது; தொலைவில் எங்கோ ஒரு சேவல் கூவி நள்ளிரவு நேரத்தை அறிவித்தது—பின்னர் அதுவும் அமைதியானது; '18-வது வரிசை' (18th Line) எனும் அந்தத் தெரு, ஆழத்திற்குள்ளும், வெறுமைக்குள்ளும் வளைந்து நெளிந்து சென்றுகொண்டிருந்தது.

எங்கும் வெறுமையே நிறைந்திருந்தது.

அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் உண்மையில் ஒருவித மகிழ்ச்சியை உணர்ந்தார்: ஆம், இந்த வகையில், அந்தச் சுவர்களுக்கு இடையில் அமைந்திருந்த இருண்ட அறைகளுக்குள் அவர் நுழைவது தள்ளிப்போனது; அந்தச் சுவர்களுக்குப் பின்னாலிருந்து, இரவு முழுவதும் ஏதோ கீச்சொலிகளும், நறுநறுவென்ற சத்தங்களும் கேட்டுக்கொண்டே இருக்கும். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக முக்கிய விஷயம் இதுதான்: அந்த இடத்திற்குள் நுழைவதற்கு முன், இருளில் அமைந்திருந்த, பன்னிரண்டு படிகள் கொண்ட எட்டு வரிசைப் படிகளை—மொத்தம் தொண்ணூற்றாறு படிகளை—அவர் ஏற வேண்டியிருந்தது; அவர் எப்போதும் முதலில் பன்னிரண்டு படிகளை எண்ணுவார், பிறகு திரும்பி, அதே எண்ணிக்கையில் மீண்டும் எண்ணுவார்.

இதை அவர் தொடர்ந்து நான்கு முறை செய்தார்.

ஆக மொத்தம்—தொண்ணூற்றாறு எதிரொலிக்கும் கல் படிகள்; அதன்பின், கம்பளித் துணி ஒட்டப்பட்ட ஒரு கதவின் முன் அவர் வந்து நிற்பார்; அச்சத்தால் நிறைந்தவராக, பாதி துருப்பிடித்த சாவியைப் பூட்டிற்குள் நுழைக்க வேண்டியிருக்கும்; தீக்குச்சியை ஏற்றுவது ஆபத்தானது: அது திடீரென்று மிகவும் விசித்திரமான காட்சிகளை—ஒரு எலியைப் போலவோ, அல்லது முற்றிலும் வேறு ஏதோ ஒன்றைப்போலவோ—வெளிச்சமிட்டுக் காட்டிவிடக்கூடும்...

அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் இவ்வாறு நினைத்துக்கொண்டார்.

இக்காரணத்தினாலேயே, அவர் தனது வீட்டின் வாயிலுக்கு வெளியே சற்று நேரம் நின்று கொண்டிருக்கவே விரும்பினார்.

ஆனால் இப்போது...

—ஒருவர்—அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் 'நேவா' நதிக்கரையோரத்தில் பலமுறை பார்த்திருந்த அந்தச் சோகமான, ஒல்லியான மனிதர்—'18-வது வரிசை'த் தெருவின் ஆழத்திலிருந்து தோன்றினார். இம்முறை, அவர் ஒரு தெருவிளக்கு உமிழ்ந்த பிரகாசமான ஒளிவட்டத்திற்குள் மென்மையாக அடியெடுத்து வைத்தார்; ஆயினும், அவரது முகத்திலிருந்தும், அவரது எலும்புகள் துருத்திக்கொண்டிருந்த விரல்களிலிருந்தும், ஏதோ ஒரு ஏக்கமும் பிரகாசமும் நிறைந்த பொன்னிற ஒளி கசிந்து வழிவது போலத் தோன்றியது... — அதேபோலவே, இன்று அந்த அறியாத நண்பரும் அங்கே தோன்றியிருந்தார். '18-வது வரிசை'த் தெருவின் இந்த அன்பிற்குரிய வாசியை, ஊதா நிற நாடாக்கள் கட்டப்பட்ட, 'போனட்' (bonnet) போன்ற வைக்கோல் தொப்பி அணிந்திருந்த ஒரு மூதாட்டி, ஒருமுறை சத்தமிட்டுக் கூப்பிட்டதை அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் நினைவுகூர்ந்தார்.

அப்போது அந்த மூதாட்டி அவரை 'மிஷா' என்று அழைத்திருந்தாள். மெலிந்த, துயரம் தோய்ந்த அந்த மனிதன் கடந்து செல்லும்போதெல்லாம், தன் விவரிக்க முடியாத, அனைத்தையும் காணும் பார்வையை அவன் மீது திருப்பும்போதெல்லாம், அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் தன்னையறியாமல் திடுக்கிட்டான்; அவன் அவ்வாறு செய்யும்போது, அவனது ஒடுங்கிய கன்னங்கள் வெண்மையாகப் பளபளத்தன. நேவாவில் இதுபோன்ற சந்திப்புகளுக்குப் பிறகு, அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் எப்போதும், கேட்பது போலவும்—ஆனாலும் எதையும் கேட்காதது போலவும்; பார்ப்பது போலவும்—ஆனாலும் எதையும் பார்க்காதது போலவும் உணர்ந்தான்.

"அவன் மட்டும் நின்றிருந்தால்!..."

"ஓ, அவன் மட்டும் நின்றிருந்தால்!..."

"ஓ, அவன் சொல்வதைக் கேட்க அவன் மட்டும் தயாராக இருந்திருந்தால்!..."

ஆனால் பார்க்காமலும், நிற்காமலும், அந்த மெலிந்த, துயரம் தோய்ந்த மனிதன் கடந்து சென்றான்.

அவனது காலடி ஓசைகள் தெளிவாக மங்கி மறைந்தன. அலெக்சாண்டர் இவானோவிச்

அவனிடம் மெதுவாக ஏதோ சொல்லும் நோக்கத்தில் திரும்பினான்; அறியப்படாத மிஷாவை மெதுவாக அழைக்க அவன் விரும்பினான்...

ஆனால் மிஷா சற்று முன்பு காலடி எடுத்து வைத்திருந்த அந்தப் பிரகாசமான ஒளிவட்டம் வெறுமையாகப் பளபளத்தது; அங்கே ஒருவரும்—எதுவும்—தென்படவில்லை; காற்று மட்டும் சீட்டியடித்தது, குட்டைகளில் ஒளி மினுமினுத்தது.

தெருவிளக்கின் மஞ்சள் நிற ஒளி நாக்கு அக்கரைக்கு அழைத்தது.

சன்னல் வழியே விழுந்த ஒரு மங்கிய ஒளிக்கதிர்

ஆம், ஆம், ஆம்: நள்ளிரவின் ஆழ்ந்த அமைதியில் அவன் வீடு திரும்பியபோது, ​​அவர்கள் அங்கே நின்றுகொண்டிருந்தார்கள். அவர்கள் அவனுக்காகக் காத்திருந்தார்கள். அவர்கள் யார் என்பதை உறுதியாகச் சொல்வது இயலாத காரியம்: இரண்டு தெளிவற்ற உருவங்கள். மூன்றாம் தளத்துச் சன்னல் வழியே ஒரு மங்கிய ஒளிக்கதிர் உள்ளே விழுந்தது; அது படிக்கட்டுகளின் சாம்பல் நிறப் படிகளின் மீது ஒரு வெளிறிய ஒளியாகப் படிந்தது.

மேலும்—விசித்திரமானதொரு அசைவின்மையுடன்—அந்த வெளிறிய ஒளித்துண்டுகள், எந்தவொரு எதிரொளிப்புமின்றி, முழுமையான இருளுக்குள் கிடந்தன.

இந்த வெளிறிய ஒளியில், படிக்கட்டுத் தடுப்புச் சுவர் (railing) பாம்புபோல் வளைந்து மேலே சென்றது; ஆயினும் அந்தத் தடுப்புச் சுவரின் அருகே *அவர்கள்* நின்றிருந்தார்கள்: இரண்டு தெளிவற்ற உருவங்கள். அவர்கள் அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்சை வழிவிட்டு நகர அனுமதித்தனர்; அவனது வலப்புறமும் இடப்புறமும் நிலையாக நின்றுகொண்டிருந்தனர். அவர்கள் ஒரு வார்த்தையும் பேசவில்லை, அசைவு ஏதும் காட்டவில்லை, ஏன்—நடுங்கக்கூட இல்லை; இருளுக்குள் இருந்து வெளிப்பட்ட ஒரு தீய, கூர்மையான, தளராத பார்வையை மட்டுமே ஒருவரால் உணர முடிந்தது.

அவன் அவர்களை நெருங்கக்கூடாதா? திடீரென அவனது நினைவில் எழுந்த அந்த மந்திரச் சொற்களை அவர்களிடம் மெல்ல ஓதக்கூடாதா?

அந்தப் பார்வையின் கண்காணிப்பில் இருக்கும்போதே, அந்த வெளிறிய ஒளித்துண்டிற்குள் காலெடுத்து வைக்க நேர்வது எத்துணை கொடுமை! இரண்டு ஊடுருவும் கண்கள் தன்மீதே பதிந்திருக்கையில், நிலவொளியில் நனைய நேர்வது; பின்னர்—தன் முதுகுக்குப் பின்னால்—எந்தக் கணமும் தனக்குத் தீங்கு விளைவிக்கக்கூடிய இரண்டு கண்காணிப்பாளர்களின் கண்களை உணர்வது; ஆயினும் தன் நடையின் வேகத்தை அதிகரிக்காமல், எதையும் அறியாததுபோல் பாவனை செய்து, சாதாரணமாக ஒரு இருமல் இருமுவது!

ஏனெனில்—அவன் படிக்கட்டுகளில் வேகமாக ஓடி ஏறினால், அவனைக் கண்காணிப்பவர்கள் நிச்சயமாக உடனே அவனைப் பின்தொடர்வார்கள்.

திடீரென்று, அந்த வெளிறிய வெள்ளை ஒளித்துண்டுகள் சாம்பல் நிறமாக மாறி, ஒன்றோடு ஒன்று இயைந்து மறைந்தன; அவை முழுமையான இருளுக்குள் முற்றிலுமாகக் கரைந்து போயின. (நிலவின் முகத்தின் குறுக்கே ஒரு கருமையான நிழல் திரண்டு நகர்ந்து சென்றதுபோல் தோன்றியது.)

அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் இப்போது, ​​சில கணங்களுக்கு முன் வெண்மையாக மின்னிய அந்த இடத்தை நோக்கி அமைதியாக நடந்தான்; அவனால் அந்தக் கண்களை இப்போது காண முடியவில்லை; இதிலிருந்து, தானும் அவர்களுக்குத் தெரிவதில்லை என்று அவன் ஊகித்துக்கொண்டான் (பாவப்பட்டவன்: தான் யாருக்கும் தெரியாமல் தன் மாடி அறையினுள் நுழைந்துவிடலாம் என்று அவன் நம்பினான்). அவன் தன் நடையின் வேகத்தை அதிகரிக்கவில்லை; சொல்லப்போனால்—அவன் தன் சிறிய தாடியை இழுத்துவிட்டுக் கொள்ளக்கூடத் தொடங்கினான்; ஆனால்...

...அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்சால் தன்னை அடக்கிக்கொள்ள முடியவில்லை.

அம்புபோல் விரைந்து, அவன் படிக்கட்டுகளில் கீழே ஓடி, முதல் தளத்தை அடைந்தான் (எத்துணை மதிநுட்பமற்ற செயல்!). மேல்தளத்தை அடைந்ததும், கீழே நின்றிருந்தவர்களின் பார்வையில் தன்னை முற்றிலுமாக இழிவுபடுத்திக்கொள்ளக்கூடிய ஒரு செயலை அவன் செய்தான்.

அவன் ஒரு தீக்குச்சியை உரசிப் பற்றவைத்து, படிக்கட்டு கைப்பிடியின் மீது குனிந்து, பயமும் திகைப்பும் கலந்த ஒரு பார்வையை ஆழத்தை நோக்கிச் செலுத்தினான்: கைப்பிடியின் இரும்புத் தண்டுகள் பளிச்செனத் தெரிந்தன; கீழே நின்றிருந்தவர்களின் நிழலுருவங்களை அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்சால் தெளிவாகப் பார்க்க முடிந்தது.

ஆனால் அவனது வியப்புக்கு அளவே இல்லை!

அந்த நிழலுருவங்களில் ஒன்று, அந்த வீட்டின் அடித்தளத்தில் வசித்துவந்த 'டாடர்' இனத்தைச் சேர்ந்த மச்முட்கா என்பது தெரியவந்தது; அவனுக்கு அருகில், ஒரு கெட்டியான தொப்பியை அணிந்திருந்த, வளைந்த கீழைத்தேய பாணி மூக்கைக் கொண்ட, மிகவும் சாதாரணமான தோற்றமுடைய ஒரு மனிதன் நின்றிருந்தான். அந்த வளைந்த மூக்குடைய மனிதன் மச்முட்காவிடம் ஏதோ ஒரு தகவலைக் கேட்பது போலத் தோன்றியது; அதற்குப் பதிலளிக்கும் விதமாக மச்முட்கா தன் தலையை 'இல்லை' என்று மறுத்து ஆட்டினான்.

அப்போது தீக்குச்சி அணைந்துபோனது; அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்சால் அதன் பிறகு எதையும் பார்க்க முடியவில்லை.

இருப்பினும், அந்த எரிந்துகொண்டிருந்த தீக்குச்சி அவனது இருப்பைக் காட்டிக்கொடுத்துவிட்டது.

உடனடியாகவே, படிக்கட்டுகளில் காலடி ஓசைகள் கேட்கத் தொடங்கின; ஏறக்குறைய அதே கணத்தில், அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்சின் காதுக்கு மிக அருகில் ஒரு குரல் ஒலித்தது.

"மன்னிக்கவும்—நீங்கள் ஆண்ட்ரி ஆண்ட்ரிச் கோரெல்ஸ்கிதானே?"

"இல்லை, நான் அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் டுட்கின்..."

"ஆம்—அந்தப் போலி கடவுச்சீட்டின் (passport) படி..."

அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் திடுக்கிட்டுப் போனான்; ஆனால்... இப்போது எதை மறுத்துச் சொன்னாலும் அது பயனற்றது என்பதை அவன் உணர்ந்துகொண்டான்.

"சரி. இப்போது உங்களுக்கு என்ன வேண்டும்?..."

"மன்னிக்கவும்: நான் உங்களைச் சந்திக்க வருவது இதுவே முதல் முறை—அதுவும் இவ்வளவு அசாதாரணமான ஒரு நேரத்தில்..."

"பரவாயில்லை... சொல்லுங்கள்..."

"இந்தப் பின் படிக்கட்டு வழியாக வந்தேன்... உங்கள் குடியிருப்பு பூட்டப்பட்டிருந்தது." "...ஆனால் உள்ளே யாரோ இருந்தார்கள்... அதனால் வாசலிலேயே உங்களுக்காகக் காத்திருக்கலாம் என்று முடிவு செய்தேன்... இந்தப் படிக்கட்டுகளில்..."

"என் அறைக்குள் யார் இருக்கிறார்கள்?..."

"எனக்குத் தெரியவில்லை; ஒரு கிராமத்து மனிதனின் குரல் எனக்குப் பதிலளித்தது..."

ஸ்டியோப்கா! ... கடவுளுக்கு நன்றி, ஸ்டியோப்கா அங்கே இருக்கிறான்...

"சரி, இப்போது உங்களுக்கு என்னதான் வேண்டும்?" "என்னை மன்னியுங்கள்; உங்களைப் பற்றி நான் நிறைய கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன்—நமக்கு இருவருக்கும் பொதுவான நண்பர்கள் இருக்கிறார்கள்... நிகோலாய் ஸ்டெபனோவிச் லிபன்சென்கோ, அவருடைய வீட்டில் நான் ஒரு மகனைப் போலவே வரவேற்கப்படுகிறேன்... உங்களைச் சந்திக்க நான் நீண்ட நாட்களாகவே விரும்பிக்கொண்டிருந்தேன்... நீங்கள் இரவில் வெகுநேரம் விழித்திருக்கும் வழக்கம் கொண்டவர் என்று கேள்விப்பட்டேன்... அதனால்தான் நான் இந்தத் துணிச்சலை எடுத்துக்கொண்டேன்... உண்மையில் நான் ஹெல்சிங்ஃபோர்ஸில் வசிக்கிறேன்; எப்போதாவது ஒருமுறைதான் இங்கு வருவேன்... என் சொந்த ஊர் தெற்கே இருக்கிறது..."

தனது விருந்தாளி பொய் சொல்கிறார்—அதுவும் மிகத் துணிச்சலான முறையில் பொய் சொல்கிறார்—என்பது அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்சிற்கு உடனடியாகப் புரிந்தது; ஏனெனில், இதே போன்றதொரு சம்பவம் அவருக்கு முன்னரும் ஒருமுறை நிகழ்ந்திருந்தது (அது எங்கே, எப்போது நிகழ்ந்தது என்பதை மட்டும் அவரால் அந்தத் தருணத்தில் நினைவுகூர முடியவில்லை).

இல்லை, இல்லை, இல்லை: இந்த விஷயம் சற்றும் ஆபத்தற்றது அல்ல; ஆயினும், தான் அதைக் கவனித்துவிட்டதை வெளிப்படுத்த அவருக்குத் துணிவு வரவில்லை. எனவே, அந்த இருளை நோக்கிக் குரல் கொடுத்தவாறே அவர் கேட்டார்:

"யாருடன் பேசும் பெருமை எனக்குக் கிடைத்திருக்கிறது?"

"நான் அந்தப் பாரசீக நாட்டவன், ஷிஷ்னார்ஃபியேவ்... உங்களை நான் பல சந்தர்ப்பங்களில் பார்த்திருக்கிறேன்..."

"ஷிஷ்னார்ஃபியேவ்..."

"இன்று நாம் இருவரும் ஒரே நேரத்தில் அங்கே—லிபன்சென்கோ வீட்டில்—இருந்தோம். நீங்கள் உங்கள் வேலைகளை முடித்துக்கொண்டு வெளியே வருவீர்கள் என்று காத்திருந்து, நான் இரண்டு மணி நேரம் அங்கே அமர்ந்திருந்தேன்; ஆனால், இறுதியில் நீங்கள் வெளியே வருவதற்கு முன்பாகவே நான் அங்கிருந்து கிளம்ப வேண்டியதாயிற்று... நீங்கள் வருவதைப் பற்றி ஜோயா ஜகரோவ்னா என்னிடம் முன்னரே எதுவும் குறிப்பிடவில்லை. நான்—"“...நான் உங்களைச் சந்திப்பதற்கான ஒரு வாய்ப்பை நீண்ட காலமாகத் தேடிக்கொண்டிருக்கிறேன்... நான் உங்களை வெகு நாட்களாகத் தேடி அலைகிறேன்...”

இறுதியாக ஒலித்த இவ்வார்த்தைகள் டுட்கினின் நினைவில் ஒன்றை மீண்டும் தட்டி எழுப்பின—அது ஒரு மங்கலான நினைவு, ஏதோ ஒரு கனவில் கண்டது போல: அவனுக்கு அருவருப்பாகவும், சலிப்பாகவும், மிகுந்த களைப்பாகவும் தோன்றியது...

“நாம் இதற்கு முன் சந்தித்திருக்கிறோமா?”

“ஆம்... உங்களுக்கு நினைவில்லையா?... ஹெல்சிங்ஃபோர்ஸில்...”

இப்போது டுட்கினின் மனதில் ஒரு தெளிவான நினைவு மேலெழுந்தது; எதிர்பாராத விதமாக—அவனுக்கே ஆச்சரியமளிக்கும் வகையில்—அவன் மற்றொரு தீக்குச்சியை உரசிப் பற்றவைத்து, அதை ஷிஷ்னார்ஃபியேவின் முகத்திற்கு நேராக நீட்டினான்: சுவர்கள் மஞ்சள் நிறத்தில் மின்னின; கைப்பிடிச் சுவரின் இரும்புத் தண்டுகள் ஒரு கணம் உலோகப் பொலிவுடன் ஜொலித்தன; அந்த அலைபாயும் மஞ்சள் ஒளியில், அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்—தனக்கு நேர் எதிரே—அந்தப் பாரசீகனின் முகத்தைக் கண்டான். அந்தத் துல்லியமான கணத்தில், அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் ஒரு உண்மையை உணர்ந்தான்: ஆம், அவன் உண்மையில் இந்த முகத்தை இதற்கு முன் ஒருமுறை ஹெல்சிங்ஃபோர்ஸில் உள்ள ஒரு காபி விடுதியில் பார்த்திருக்கிறான்; அப்போதும் கூட, அந்த அந்நியன் தன் கூர்மையான கண்களால் இமைக்காமல் உற்றுநோக்கி, அவனைத் துரத்தி வந்திருக்கிறான்.

“உங்களுக்கு நினைவிருக்கிறதா?”

சரியாக ஹெல்சிங்ஃபோர்ஸில் தான்—ஆம், உண்மையில்: சரியாக ஹெல்சிங்ஃபோர்ஸில் தான்—தனது நோய் தொடங்கியது என்பதை அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் இப்போது நினைவுகூர்ந்தான்; சரியாக ஹெல்சிங்ஃபோர்ஸில் தான், அந்தச் செயலற்ற மன விளையாட்டு—அது வெளியிலிருந்து தன்னை ஆட்கொண்டது போலத் தோன்றியது—வேரூன்றத் தொடங்கியது.

சரியாக அந்தச் சமயத்தில்தான், அவன் ஒரு முற்றிலும் முரண்பாடான கருத்தை முன்னிறுத்திப் பேசியதை இப்போது நினைவுகூர்ந்தான்: அதாவது, கலாச்சாரம் ஒழிக்கப்பட வேண்டும்; ஏனெனில், தற்போதைய வரலாற்று சகாப்தம்—மனிதநேயத்தின் சகாப்தம்—தனது முடிவை எட்டிவிட்டது; இப்போது எஞ்சியிருப்பது, காலத்தால் சிதைந்துபோன, உதிர்ந்து விழும் ஒரு கல் நினைவுச் சின்னம் மட்டுமே. ஆரோக்கியமான விலங்கு உள்ளுணர்வுகளின் சகாப்தம் இப்போது தொடங்கிவிட்டது—அது கீழ்த்தட்டிலிருந்து ரவுடிகள் மற்றும் *அப்பாச்சி* (Apaches) வகையினரின் இயல்பாக வெளிப்படுகிறது; மேலிருந்து—அதாவது உயர்குடியினரிடமிருந்து—கலைகள் மரபுகளுக்கு எதிராகக் கிளர்ந்தெழுவதாகவும், ஆதிவாசிப் பண்பாட்டின் மீதும், காமம் சார்ந்த அனைத்து விஷயங்களின் மீதும் ஈர்ப்பு கொள்வதாகவும் அது வெளிப்படுகிறது. ஆம், ஏன், நடுத்தர வர்க்கத்தினர் கூட இந்தப் புதிய பாதையில் அடியெடுத்து வைத்துவிட்டனர்—இந்தப் பாதையே கீழைத்தேய நாகரிகப் பாணிகள், நீக்ரோ நடனங்கள், கேக்வாக் (cakewalk), டூ-ஸ்டெப் (two-step) போன்ற நடன வகைகள் உருவாகக் காரணமாக அமைந்தது. அந்தச் சமயத்தில், நூலகங்கள், பல்கலைக்கழகங்கள் மற்றும் அருங்காட்சியகங்களை எரித்துவிட வேண்டும் என்று அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் முழக்கமிட்டான்; ஏன், மங்கோலியர்களை வரவழைக்க வேண்டும் என்று கூட அவன் போதித்தான் (எனினும், பிற்காலத்தில் அந்த மங்கோலியர்களைக் கண்டே அவனுக்கு அச்சம் ஏற்பட்டது). அவர் நவீன வாழ்வின் அனைத்து நிகழ்வுகளையும் இரண்டு வகைகளாகப் பிரித்திருந்தார்: முதல் வகையைச் சேர்ந்தவை, அழிவின் விளிம்பில் இருக்கும் ஒரு கலாச்சாரத்தைப் பறைசாற்றும் நிகழ்வுகள்; இரண்டாவது வகை, ஒரு 'ஆரோக்கியமான காட்டுமிராண்டித்தனம்'—அது, தற்போதைக்கு, மிகுந்த நாகரிகம் எனும் முகமூடிக்குப் பின்னால் தன்னை மறைத்துக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது; அந்த முகமூடியின் மறைவிலிருந்து கொண்டே, மக்களின் இதயங்களில் ஒரு பெரும் குழப்பத்தை விதைப்பதே அதன் நோக்கமாக இருந்தது—அக்குழப்பம் ஏற்கனவே—ரகசியமாக—ஒவ்வொரு ஆன்மாவிலிருந்தும் கூக்குரலிட்டுக்கொண்டிருந்தது...

அந்த முகமூடிகளைத் தூக்கி எறிந்துவிட்டு, குழப்பத்திற்கு முழுச் சுதந்திரம் அளிக்கப்பட வேண்டும் என்று அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் வலியுறுத்தியிருந்தார்.

ஹெல்சிங்ஃபோர்ஸில் உள்ள ஒரு காபி விடுதியில் வைத்து, அக்காலத்தில் தான் சரியாக இதையேதான் போதித்ததை அவர் இப்போது நினைவுகூர்ந்தார்; அப்போது ஒருவர் அவரிடம்,

சாத்தானியக் கோட்பாடுகள் (Satanic) குறித்த அவரது நிலைப்பாடு என்ன என்று கேட்டபோது, ​​அவர் பின்வருமாறு பதிலளித்தார்:

"கிறிஸ்தவம் காலாவதியாகிவிட்டது; ஆயினும், சாத்தானியக் கோட்பாடுகளுக்குள் ஒரு பெரும் 'வழிபாட்டு மோகம்' (fetishism) உறங்கிக்கொண்டிருக்கிறது—அதாவது, ஒரு ஆரோக்கியமான காட்டுமிராண்டித்தனம்."

சரியாக இந்த உரையாடலின் போதுதான்—அவர் இப்போது நினைவுகூர்ந்தார்—ஷிஷ்னார்ஃபியேவ் (Shishnarfiyev) சற்றுத் தள்ளி இருந்த ஒரு தனி மேஜையில் அமர்ந்துகொண்டு, சற்றும் விலகாத பார்வையுடன் அவரையே உற்று நோக்கிக்கொண்டிருந்தார்.

காட்டுமிராண்டித்தனம் குறித்த இந்தப் போதனை ஒரு விசித்திரமான முடிவை எட்டியது (ஹெல்சிங்ஃபோர்ஸில் நடந்த அந்தச் சமயத்திலேயே): சொல்லப்போனால், அது ஒரு உண்மையான துர்சொப்பனமாகவே அமைந்தது. ஏனெனில்—அது கனவா அல்லது விழிப்புநிலைக்கும் உறக்கத்திற்கும் இடைப்பட்ட ஒரு மயக்க நிலையா என்று அவரால் அறுதியிட்டுக் கூற முடியவில்லை—அவர் வரையறுக்க முடியாத ஒரு வெற்றிடத்தின் ஊடாக, மின்னல் வேகத்தில் இழுத்துச் செல்லப்பட்டார்; அநேகமாக, அது தொலைதூரக் கோள்களுக்கு இடையே அமைந்திருக்கும் ஏதோ ஒரு வெளியாய் இருக்கலாம். அங்கே அவர் மீது ஒரு செயல் நிகழ்த்தப்பட்டது: அந்த வெளியைப் பொறுத்தவரை அது ஒரு சாதாரணச் செயலாக இருந்திருக்கலாம்; ஆனால் நமது கண்ணோட்டத்தில் பார்க்கும்போது, ​​அது சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி ஒரு கொடூரமான செயலாகவே இருந்தது. அது நிச்சயமாக ஒரு கனவாகத்தான் இருந்திருக்க வேண்டும் (இருப்பினும், நமக்குள் மட்டும் பகிர்ந்துகொள்வதானால்: உண்மையில், 'கனவு' என்றால் *என்ன*தான்?), ஆயினும் அது ஒரு பயங்கரமான கனவாகவே அமைந்தது. ...அந்தக் கனவின் காரணமாகவே, அக்காலத்தில் அவரது போதனை பாதியிலேயே நிறுத்தப்பட நேர்ந்தது; பிற்காலத்தில், அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் அந்தக் கனவைத் தனது நோயின் தொடக்கப்புள்ளியாகவே கருதத் தொடங்கினார்—எனினும், அதன் பிறகான காலங்களில், அந்தக் கனவு குறித்து நினைவுகூரப்படுவதைக் கூட அவர் விரும்பவில்லை.

சரியாக அந்தச் சமயத்தில்தான், அவர் 'வெளிப்படுத்தின விசேஷம்' (Book of Revelation) எனும் நூலை ரகசியமாக வாசிக்கத் தொடங்கினார்.

இப்போது, ​​அந்தப் படிக்கட்டுகளில் நின்றுகொண்டிருந்த வேளையில், ஹெல்சிங்ஃபோர்ஸ் குறித்த அந்த நினைவுகள் அவரைப் பேரச்சத்தில் ஆழ்த்தின. அப்போது அவர் இவ்வாறு சிந்திக்கலானார்:

"அப்படியானால், கடந்த இரண்டு வாரங்களாக 'ஹெல்சிங்ஃபோர்ஸ்' எனும் அந்தச் சொல் என் மனதில் மீண்டும் மீண்டும் வந்து குத்திக்கொண்டிருந்ததற்கு *அதுதான்* காரணம் போலும்." இதற்கிடையில், ஷிஷ்னார்ஃபியேவ் தொடர்ந்து பேசினார்:

"உங்களுக்கு நினைவிருக்கிறதா?"

சூழ்நிலை ஒரு மோசமான திருப்பத்தை அடைந்து கொண்டிருந்தது: அவன் உண்மையில், அந்தக் கல் படிகள் வழியாக ஏறிச் சென்று, தன் அறைக்குள் முடிந்தவரை விரைவாக ஓடி ஒளிந்திருக்க வேண்டும்; அந்த ஒளிரும் வெளிச்சம் மீண்டும் தன் வெளிறிய, வெண்ணிறக் கதிர்களைப் படிகளின் மீது வீசுவதற்கு முன்பாகவே, அந்த இருளை அவன் தனக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்திக்கொண்டிருக்க வேண்டும்; ஆயினும், அச்சத்தால் உறைந்துபோன அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் தயங்கி நின்றார்.

ஆனால் ஷிஷ்னார்ஃபியேவ் மீண்டும் பேசினார்:

"ஆக, நான் உள்ளே வர நீங்கள் அனுமதிப்பீர்களா? ... உண்மையைச் சொல்லப்போனால், காத்திருந்து காத்திருந்து நான் சற்றே களைப்படைந்துவிட்டேன் ... நள்ளிரவில் நான் உங்களைச் சந்திக்க வந்திருப்பதை நீங்கள் தவறாக எடுத்துக்கொள்ள மாட்டீர்கள் என்று நம்புகிறேன் ..."

உள்ளுணர்வில் எழுந்த திடீர் அச்சத்தின் உந்துதலால், டுட்கின் அவசரமாகப் பேசிவிட்டார்:

"தாராளமாக! ..."

ஆனால் தனக்குள்ளேயே அவர் இவ்வாறு நினைத்துக்கொண்டார்:

"ஸ்டியோப்கா அங்கேயேதான் இருக்கிறான்; அவன்..."

"...எனக்கு உதவுங்கள்..."

அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் முன்னால் படிக்கட்டுகளில் ஓடினான்; அவனுக்குப் பின்னால் ஷிஷ்னார்ஃபியேவ் ஓடினான். அந்த நீண்ட படிக்கட்டுகள் அவர்களை ஐந்தாவது மாடிக்கு மட்டுமல்ல, ஒரு முடிவற்ற உயரத்திற்கே கொண்டு செல்வது போல் தோன்றியது; அந்தப் படிக்கட்டுகளுக்கு முடிவே இல்லை என்பது போலிருந்தது. திரும்பிச் செல்வது இயலாத காரியம்: அவனுக்குப் பின்னால் ஷிஷ்னார்ஃபியேவ் ஓடினான், அவனுக்கு முன்னால், ஒரு கதவின் இடுக்கின் வழியாக ஒரு ஒளிக்கீற்று பிரகாசித்தது.

அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் நினைத்தான்:

"ஸ்டியோப்கா எப்படி உள்ளே நுழைந்திருக்க முடியும்? எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, சாவி என்னிடம் இருக்கிறதே!"

இருப்பினும், தன் சட்டைப்பைகளில் கையை விட்டபோது, ​​தான் தவறு செய்துவிட்டதை அவன் உணர்ந்தான்: கதவுச் சாவிக்குப் பதிலாக, அவன் தனது பழைய பயணப் பெட்டியின் சாவியைப் பையில் போட்டிருந்தான்.

பீட்டர்ஸ்பர்க்

முழுமையான குழப்பத்துடன், அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் தனது பரிதாபத்திற்குரிய அறைக்குள் நுழைந்தார்; படுக்கையின் மீது குனிந்து அமர்ந்தவாறு, எரியும் மெழுகுவர்த்தித் துண்டின் ஒளியில், அடர்த்தியான தலைமுடியைக் கொண்ட ஸ்டியோப்கா, பழைய ஸ்லாவோனிக் எழுத்துருவில் அச்சிடப்பட்ட ஒரு புத்தகத்தின் மீது தன் தலையைக் குனிந்து வைத்தபடி அமர்ந்திருந்தான்.

ஸ்டியோப்கா ஒரு பிரார்த்தனைப் புத்தகத்தைப் படித்துக்கொண்டிருந்தான்.

அந்தப் பிரார்த்தனைப் புத்தகத்தை எடுத்து வருமாறு தான் ஸ்டியோப்காவிடம் கேட்டிருந்ததை அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் நினைவுகூர்ந்தார்: அந்தப் புத்தகத்தின் பக்கங்களுக்குள், 'பேராற்றல் மிக்க பேசில்' (Basil) இயற்றிய பிரார்த்தனையை—அதாவது சாத்தானை விரட்டும் மந்திரத்தை—தேடிப் பார்க்க அவர் விரும்பியிருந்தார்.

"நீ இங்கே இருக்கிறாயா, ஸ்டியோப்கா—உன்னைக் காண்பதில் எனக்கு மகிழ்ச்சி!"

"நான் உங்களுக்காக அந்தப் பிரார்த்தனைப்..." — அந்த விருந்தினரை ஒருமுறை நோக்கிய பிறகு: "நீங்கள் கேட்டதை நான் உங்களுக்காகக் கொண்டு வந்திருக்கிறேன்..."

"நான் உனக்கு நன்றி கூறுகிறேன்..."

"நான் உங்களுக்காகக் காத்திருந்தேன்; அந்த இடைப்பட்ட நேரத்தில், நான் இதைப் படித்துக்கொண்டிருந்தேன்..." (அந்த அந்நியரை மீண்டும் ஒருமுறை நோக்கினான்). "...ஆனால் இப்போது நான் கண்டிப்பாகச் சென்றாக வேண்டும்..."

அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் ஸ்டியோப்காவின் தோளைப் பற்றிக்கொண்டார்:

"செல்லாதே—இன்னும் சிறிது நேரம் இங்கேயே இரு... இங்கே இருக்கும் இந்த கனவான் திரு. ஷிஷ்னார்ஃபியேவ் ஆவார்."

பிந்தையவர் (ஷிஷ்னார்ஃபியேவ்) வாசலருகே நின்றுகொண்டிருந்தார்; அவர் தனது தொப்பியை கழற்றியிருந்தாலும், மேலங்கியை (coat) அணிந்தபடியே இருந்தார்; மேலும் கேள்விகள் நிறைந்த பார்வைகளுடன் அந்த அறையைச் சுற்றி நோக்கினார்:

"இடம் ஒன்றும் அவ்வளவு இதமாக இல்லை... சற்று ஈரப்பதமாகவும்... குளிராகவும் இருக்கிறது..."

மெழுகுவர்த்தித் துண்டு எரிந்து முடிந்துகொண்டிருந்தது; அதன் அடிப்பாகத்தைச் சுற்றியிருந்த காகிதம் தீப்பிடித்துக்கொண்டது; சட்டென்று, அறையின் சுவர்கள் பாய்ந்தோடும் செந்நிறச் சாயல்களில் நடனமாடுவது போலத் தோன்றின.

"இல்லை ஐயா—தயவுசெய்து என்னைச் செல்ல அனுமதியுங்கள்; நான் கண்டிப்பாகக் கிளம்பியாக வேண்டும்." — அவர் அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்சின் மீது சற்றே கோணலான, விரோத உணர்வுடன் கூடிய ஒரு பார்வையை வீசினார்; அதே வேளையில், அந்த விருந்தினரை ஏறெடுத்தும் பார்க்க அவர் சம்மதிக்கவில்லை. — "என்னைச் செல்ல விடுங்கள்; வேறு ஒரு சமயத்தில் பார்த்துக்கொள்ளலாம்..."

அவன் அந்தப் பிரார்த்தனைப் புத்தகத்தைத் திரும்ப எடுத்துக்கொண்டான். ஸ்டியோப்காவின் கூர்மையான பார்வைக்கு முன்னால், அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் அறியாமலேயே தன் பார்வையைத் தாழ்த்திக்கொண்டார்; அவருக்கு, அந்தக் கூர்மையான பார்வை ஒரு கடிந்துகொள்ளும் பார்வையாகவே தோன்றியது. இப்போது ஸ்டியோப்காவிடம் அவர் எவ்வாறு நடந்துகொள்வது? அவனிடம் ஏதேனும் சொல்ல அவர் மிகவும் விரும்பினார்; நிச்சயமாக அவர் ஸ்டியோப்காவை மனவருத்தத்திற்கு ஆளாக்கியிருந்தார்; ஸ்டியோப்கா அவரை மன்னிக்கமாட்டான். ஸ்ட்ஜோப்காவின் எண்ணங்களை தன்னால் ஊகிக்க முடிவதாக அவர் நினைத்தார்:

"இல்லை ஐயா—நீர் இத்தகைய விருந்தினர்களை ஏற்றுக்கொள்வதானால், நமக்கிடையே இனி எந்தப் பிணைப்பும் இல்லை; மேலும், உமக்கு இனி ஒரு செபப் புத்தகத்தின் தேவையும் இருக்காது... இத்தகைய ஆட்கள் யாரோ ஒருவரைத் தேடி வருவதில்லை; அவர்கள் யாரைத் தேடி வருகிறார்களோ, அவரும் அவர்களைப் போன்ற அதே ரகத்தைச் சேர்ந்தவராகவே இருக்க வேண்டும்..."

ஆக—ஆக, இந்த விருந்தினரிடம் ஏதோ ஒரு சந்தேகத்திற்குரிய தன்மையை ஸ்ட்ஜோப்கா கண்டுகொண்டார்... அப்படியிருக்க, அவருடன் அந்த அறையில் மட்டும் தனியாக இருப்பது எப்படிச் சாத்தியம்?

"ஸ்டெப்பான், இங்கேயே இரு."

ஆனால் ஸ்ட்ஜோப்கா, சற்றே அருவருப்பு கலந்த ஒரு பாவனையுடன், அதை நிராகரிக்கும் விதமாகத் தன் கையை அசைத்தார்.

"அந்தப் பெரியவர் *உம்மைத்* தான் பார்க்க வந்திருக்கிறார்—என்னை அல்லவே!"

ஸ்ட்ஜோப்கா வெளியேறியதும் கதவு மூடப்பட்டது. செபப் புத்தகத்தை அங்கேயே வைத்துவிட்டுச் செல்லுமாறு கேட்டு, அவரைப் பின்னாலிருந்து அழைக்க அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் முயன்றார்; ஆனால்... அவருக்கு வெட்கமாக இருந்தது. இப்போது, ​​திடீரென்று, அவர் அந்தச் சொல்லை—"செபப் புத்தகம்" என்ற சொல்லை—உச்சரிக்க வேண்டியிருக்கும்; ஒரு சுதந்திரச் சிந்தனையாளரான அவருக்கு, அச்சொல் மிகவும் சங்கடமான ஒன்றாக இருந்தது. எது நேர்ந்தாலும் சரி, எதைக் கண்டும் திடுக்கிடக் கூடாது என்று அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் உறுதியாகத் தீர்மானித்துக்கொண்டார்; ஏனெனில், ஸ்ட்ஜோப்கா அறையை விட்டு வெளியேறிய பிறகு—இப்போது நிகழக்கூடிய எதுவாக இருந்தாலும்—அது வெறும் கண் மற்றும் காதுகளுக்கு ஏற்படும் ஒரு பிரமையாகவே இருக்க முடியும். சுவர்களில் நடனமாடிக்கொண்டிருந்த சிவந்த தீச்சுடர்கள் அணைந்து போயின; அனைத்தும்... ஒரு மரணம்போன்ற, வெளிறிய பச்சை நிறமாக மாறிப்போயின.

தன் கையை அசைத்து, சிறிய மேசைக்கு அருகிலிருந்த படுக்கையில் அமருமாறு அவர் அந்த விருந்தினரை அழைத்தார்; ஆனால் அவரோ, கதவுக்கு அருகிலேயே நின்றுகொண்டார்—ஏனெனில், தேவை ஏற்பட்டால், அங்கிருந்து நழுவி வெளியேறி, அந்த விருந்தினரை அறைக்குள் வைத்துப் பூட்டிவிட்டு, தான் மட்டும் அந்தத் தொண்ணூற்றாறு படிகளையும் உருண்டு ஓடிவிடலாம் அல்லவா? அந்த விருந்தினர் ஜன்னல் சட்டத்தின் மீது தன் முழங்கையை ஊன்றிக்கொண்டு,
ஒரு சிகரெட்டைப் பற்றவைத்து, பேசத் தொடங்கினார்; ஜன்னல் வழியாக உள்ளே பாய்ந்து வந்த அந்தப் பச்சை கலந்த ஒளியின் பின்னணியில், அவரது பக்கவாட்டுத் தோற்றம் ஒரு கருமையான நிழலுருவாகத் தனித்துத் தெரிந்தது; சன்னலுக்கு அப்பால், நிலவு மேகங்களுக்கிடையே மிதந்து சென்றது...

"உங்களைப் பார்க்க நான் வந்திருப்பதற்கு இது சரியான நேரமல்ல என்பதை நான் முழுமையாக உணர்கிறேன்... சொல்லப்போனால், நான் உங்களுக்குத் தொந்தரவு கொடுப்பதாகவே தோன்றுகிறது..."

"பரவாயில்லை, தயவுசெய்து கவலைப்பட வேண்டாம்," என்று அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் அந்த நபருக்கு ஆறுதல் கூற முயன்றார்—அவரே உண்மையில் ஆறுதல் தேவைப்படுபவராக இருந்தபோதிலும்—அதே சமயம், கதவு திறந்திருக்கிறதா அல்லது பூட்டப்பட்டிருக்கிறதா என்பதைச் சோதிக்க, ரகசியமாகத் தன் கையை முதுகுக்குப் பின்னால் நீட்டினார்.

"ஆனால்... நான் உங்களைப் பார்க்க வேண்டும் என்று நீண்ட காலமாக விரும்பிக்கொண்டிருந்தேன்; உங்களை எங்கும் தேடினேன். ஜோயா ஜகரோவ்னா வீட்டில்கூட நாம் ஒருவரையொருவர் சந்திக்கத் தவறியபோது, ​​நான் அவரிடம் உங்கள் முகவரியைக் கேட்டேன்; அங்கிருந்து நேராக இங்கு வந்தேன், உங்களுக்காகக் காத்திருக்க முடிவு செய்தேன்... அதிலும் குறிப்பாக, நாளை அதிகாலையிலேயே நான் ஒரு பயணத்தைத் தொடங்கவிருக்கிறேன் என்பதால் இது மிகவும் அவசியமாகிறது."

"நீங்கள் பயணமாகிறீர்களா?" என்று அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் கேட்டார்; ஏனெனில், அவரைப் பார்க்க வந்தவரின் வார்த்தைகள் அவருக்குள் ஒரு இரட்டை எதிரொலியை எழுப்பியதாகத் தோன்றியது: அவரது வெளிக்காது "நான் அதிகாலையிலேயே கிளம்புகிறேன்" என்ற வார்த்தைகளைப் பதிவு செய்த அதே வேளையில், மற்றொரு உள் காதின் மூலம் அவர் தெளிவாக வேறொன்றைக் கேட்டார்:

"நான் அதிகாலையிலேயே கிளம்புகிறேன்; ஆனால், அந்தி வேளையில் மீண்டும் திரும்பி வருவேன்..."

ஆனால் அவர் தன் கேள்விக்கான பதிலை வற்புறுத்திக் கேட்கவில்லை; உரையாடலின் எஞ்சிய பகுதிகளைத் தன் வெளிக்காதால் தொடர்ந்து கேட்டுக்கொண்டிருந்தார்.

"ஆம், நான் ஃபின்லாந்துக்கு—ஸ்வீடனுக்குப் பயணமாகிறேன்... அங்குதான் நான் வசிக்கிறேன்; இருப்பினும், எனது உண்மையான இல்லம் ஷேமாகா ஆகும். நான் ஃபின்லாந்தில் வசிப்பதற்கு ஒரே காரணம்—முழுமையாக உண்மையைச் சொல்லவேண்டுமென்றால்—செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கின் தட்பவெப்பநிலை எனக்கும் தீங்கு விளைவிப்பதாக இருக்கிறது என்பதே."

"எனக்கும் கூட" என்ற அந்தச் சொற்றொடர், மீண்டும் ஒரு இரட்டை எதிரொலியை எழுப்பியது: அந்தத் தட்பவெப்பநிலை......பீட்டர்ஸ்பர்க் அனைவருக்கும் தீங்கு விளைவிக்கக்கூடியது; அதை வலியுறுத்த வேண்டிய அவசியமே இல்லை.

"ஆம்," என்று இயந்திரத்தனமாகப் பதிலளித்தான் டுட்கின், "பீட்டர்ஸ்பர்க் ஒரு சதுப்பு நிலத்தின் மீது அமைந்திருக்கிறது..."

"ஆம், ஆம், ஆம்... ரஷ்யப் பேரரசிற்கு, பீட்டர்ஸ்பர்க் மிகவும் முக்கியத்துவம் வாய்ந்த ஒரு புள்ளியாகும்... வரைபடத்தை ஒருமுறை உற்று நோக்குங்கள்... நினைவுச் சின்னங்களால் செழுமையாக அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ள நமது தலைநகரம்—'மறுவுலகத்தின்' (Realm of the Beyond) எல்லைக்கும் சொந்தமானது..."

"ஓ, ஓ, ஓ!" என்று தனக்குள் நினைத்துக்கொண்டான் டுட்கின். "இப்போது நான் மிகவும் விழிப்புடன் இருக்க வேண்டும்; அப்போதுதான் சரியான நேரத்தில் இங்கிருந்து தப்பித்து ஓட முடியும்..."

இருப்பினும், வாய்விட்டுப் பேசும்போது அவன் இவ்வாறு பதிலளித்தான்:

"நீங்கள் 'நமது' தலைநகரம் என்று சொல்கிறீர்கள்... ஆனால் நிச்சயமாக அது 'உங்களுடையது' அல்லவே: உங்கள் தலைநகரம் பீட்டர்ஸ்பர்க் இல்லையே—அது டெஹ்ரான் அல்லவா... ஒரு கீழைத்தேயவாதியான உங்களைப் பொறுத்தவரை, நமது தலைநகரத்தின் தட்பவெப்ப நிலைகள்..."

"நான் ஒரு உலகக் குடிமகன் (cosmopolitan); சொல்லப்போனால், நான் பாரிஸ் மற்றும் லண்டன் ஆகிய இரு இடங்களிலுமே வாழ்ந்திருக்கிறேன்... ஆம், நான் எதைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தேன்? — நமது தலைநகரம் 'மறுவுலகத்தின்' எல்லைக்குச் சொந்தமானது என்பதைப் பற்றித்தான்; வரைபடங்கள், வழிகாட்டி நூல்கள் மற்றும் அதுபோன்ற பிறவற்றில் மக்கள் பெரும்பாலும் கவனிக்கத் தவறும் ஒரு உண்மை இது; ஏன், பெரிதும் மதிக்கப்படும் 'பேடெக்கர்' (Baedeker) கூட இந்த விஷயத்தில் மௌனம் சாதிக்கிறார். முன்னெச்சரிக்கை ஏதும் பெறாத அந்த எளிய கிராமவாசி—நிகோலாவ்ஸ்கி அல்லது வார்சா ரயில் நிலையத்திற்கு வெளியே தன் முதல் அடியை எடுத்து வைக்கும்போதே—நேராக ஒரு சதுப்பு நிலத்திற்குள் கால் வைத்துவிடுகிறான்; அவன் 'நிஜமான' அதிகாரிகளை மட்டுமே கணக்கில் எடுத்துக்கொண்டான்; ஆனால் தனக்கென ஒரு 'நிழல் கடவுச்சீட்டை' (shadow passport) ஏற்பாடு செய்துகொள்ள அவன் தவறிவிட்டான்."

"நீங்கள் என்ன சொல்ல வருகிறீர்கள்?"

"மிகவும் எளிமையான விஷயம் இதுதான்: நான் பப்புவா மக்களின் நாட்டிற்குப் பயணம் செய்தால், அங்கே நான் பப்புவா மக்களையே சந்திக்க நேரிடும் என்பது எனக்குத் தெரியும்; திரு. கார்ல் பேடெக்கர் இந்த இயற்கையான நிகழ்வைப் பற்றி எனக்குச் சரியான நேரத்தில் முறையாகத் தெரிவித்துவிட்டார்; 'ஆனால், நான் கிர்ஸானோவ் நகருக்குச் செல்லும் வழியில், கறுப்பினப் பப்புவா மக்களின் ஒரு பெரும் கூட்டத்தை எதிர்பாராதவிதமாகச் சந்திக்க நேர்ந்தால், எனக்கு எப்படி இருக்கும் என்று சற்று கற்பனை செய்து பாருங்கள் (இத்தகைய நிகழ்வு பிரான்ஸ் நாட்டில் மிக விரைவில் நடக்கப்போகிறது; ஏனெனில், கறுப்பினக் கூட்டங்களை ஐரோப்பாவிற்குள் கொண்டுவருவதற்காக, பிரான்ஸ் நாடு அவர்களுக்கு அமைதியாக ஆயுதப் பயிற்சி அளித்து வருகிறது): இந்த நிகழ்வை நீங்கள் உங்கள் வாழ்நாளிலேயே காணப்போகிறீர்கள்—மேலும், தற்செயலாகச் சொல்வதானால், இது உங்கள் விருப்பங்களுக்கு மிகவும் பொருத்தமானதாகவும் அமையும்; ஏனெனில், மனித இயல்பு மிருகத்தனமாக மாறுவது மற்றும் கலாச்சார அழிவு குறித்த உங்கள் கோட்பாட்டிற்கு இது கச்சிதமாகப் பொருந்துகிறது அல்லவா? உங்களுக்கு நினைவிருக்கிறதா? . . . ஹெல்சிங்ஃபோர்ஸில் உள்ள அந்தத் தேநீர் விடுதியில், அன்று நீங்கள் பேசியதை நான் மிகுந்த திருப்தியுடன் கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன்.'" அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் மிகுந்த அமைதியின்மையை உணரத் தொடங்கினார்; அவர் நடுங்கினார். தான் எப்போதோ கடந்து வந்த—நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே ஒரு நோயியல் சார்ந்த ஒன்றாகக் கண்டறிந்து நிராகரித்த—ஒரு கோட்பாடு பற்றிய குறிப்பைக் கேட்பது அவருக்கு மிகவும் அருவருப்பாக இருந்தது; இப்போது, ​​மீண்டும் உடல்நலம் குன்றிப்போன நிலையில் இருந்த சமயத்தில், அக்கோட்பாடு இவ்வளவு அருவருப்பான ஒரு வடிவத்தில் அவரை எதிர்கொண்டது.

“சரி, நான் எங்கே நிறுத்தினேன்? ஆ, பப்புவா மக்கள்: பப்புவா மக்கள் என்பவர்கள், சொல்லப்போனால், மண்ணிலிருந்து தோன்றிய உயிரினங்கள்; பப்புவா மக்களின் உயிரியல்—எவ்வளவு பழமையானதாக இருந்தாலும் சரி—உங்களுக்குப் புதிதாக இருக்காது, அலெக்சாண்டர் இவனோவிச். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, இறுதியாகப் பார்க்கையில், உங்களால் ஒரு பப்புவா மனிதருடன் ஏதோ ஒரு வகையில்—உதாரணமாகச் சொன்னால், மதுவின் உதவியுடன்—தொடர்புகொள்ள முடிகிறது; மேலும்: பப்புவாசியாவில்கூட, பப்புவா நாடாளுமன்றத்தின் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் இயங்கும் சட்ட நிறுவனங்கள் இருக்கவே செய்கின்றன...”

அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் தனது விருந்தினரின் மிகவும் விசித்திரமான நடத்தையைக் கூர்ந்து கவனித்தார்—குறிப்பாக, அந்த விருந்தினரின் குரல் திடீரென்று, மிகவும் பொருத்தமற்ற முறையில், அவரிடமிருந்து விலகிச் செல்வது போலத் தோன்றிய விதத்தை அவர் கவனித்தார்; உண்மையில், ஜன்னல் விளிம்பில் அசைவற்று அமர்ந்திருந்த அந்த விருந்தினர்—அல்லது அலெக்சாண்டரின் கண்கள் அவரை ஏமாற்றிக்கொண்டிருந்தனவோ?—நிலவொளி படும் ஜன்னல் கண்ணாடியின் மீது படிந்த ஒரு கரும்புகைப் புள்ளியாகத் தெளிவாக உருமாறிக் கொண்டிருந்தார்; அதே வேளையில், அவரது குரல் மேலும் மேலும் உரத்ததாக மாறி, ஒரு கிராமபோனின் கீறல் ஒலி போன்ற தொனியைப் பெற்று, அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்சின் காதுகளில் நேரடியாக அறைந்தது.

“ஆனால், அந்தப் பீட்டர்ஸ்பர்க் நிழல் என்பதோ, ஒரு பப்புவா மனிதன் கூட அல்ல; நிழல்களின் உயிரியல் இன்னும் ஆராயப்படாமலே இருக்கிறது.” “அந்த நிழலுடன் உங்களால் ஒருபோதும் தொடர்புகொள்ள முடியாது,

அதன் கோரிக்கைகளைப் புரிந்துகொள்ளவும் உங்களால் ஒருபோதும் இயலாது;” நீங்கள் செயிண்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க் மண்ணில் கால் பதித்த கணமே, அந்த நிழல் உங்களுக்குள் ஊடுருவிவிடுகிறது—குழாய் நீருடன் நீங்கள் விழுங்கும், கற்பனை செய்யக்கூடிய நோய் பரப்பும் அனைத்து கிருமிகளுடனும் சேர்ந்து...”

நிலவொளியில் நனைந்து, பாஸ்பரசன்ட் திட்டுகளால் சிதறடிக்கப்பட்ட அவன், தனது பதட்ட அலைகளுக்குப் பிறகு ஓய்வெடுத்துக்கொண்டு, தனது அழுக்குப் படுக்கையில் அமர்ந்திருந்தான்; அங்கே—சரியாக அங்கே—அவனுடைய விருந்தாளி அமர்ந்திருந்தான்: ஆனால் இப்போது, அவன் இல்லை. அந்தப் பதட்ட அலைகள்! ஒரே இரவில் மூன்று, நான்கு, ஐந்து முறை; பிரமைகளைத் தொடர்ந்து தெளிவான தருணங்கள் வரும்.

இப்போது அவனது உணர்வு, மேலே உயரத்தில் தொங்கிக்கொண்டு, மேகங்களைக் கடந்து மிதக்கும் நிலவை விடத் தெளிவாக இருந்தது; நிலவைப் போலவே, அவனது உணர்வும் பிரகாசமாக ஒளிர்ந்தது, கீழே உள்ள தெருக்களின் சிக்கலான காட்சிகளை நிலவு ஒளிரச் செய்தது போலவே, அது அவனது ஆன்மாவை ஒளிரச் செய்தது. கடந்த காலத்தின் தொலைதூரத்தையும், எதிர்காலத்தின் தொலைதூரத்தையும் எட்டிப்பார்த்து, அவனது உணர்வு பிரபஞ்சக் காலம் மற்றும் பிரபஞ்சத் தூரத்தின் மீது ஒளியைப் பாய்ச்சியது.

அந்தத் தொலைதூர மண்டலங்களில், எதுவும் இல்லை: மனிதர்கள் இல்லை, நிழல்கள் இல்லை.

மேலும்—அந்தத் தூரங்கள் வெறுமையாக இருந்தன.

தனது நான்கு செங்குத்தான சுவர்களின் எல்லைக்குள், அவன் ஒரு கைதியைப் போல உணர்ந்தான்—பிரபஞ்ச வெளியின் பரந்த தன்மைக்குள் சிறைப்பட்டவன்; முரண்பாடாக, மற்ற எந்த மனிதனையும் விட சுதந்திரமான ஒரு கைதி—நான்கு குறுகிய சுவர்களால் சூழப்பட்ட அந்தச் சிறிய வெளி, பிரபஞ்சத்தின் முழுப் பரப்பிலிருந்தும் பிரித்தறிய முடியாததாக இருந்தவன்.

பிரபஞ்சத்தின் வெளி எவ்வளவு தனிமையானது! அவனது சொந்த வெறுமையான அறை! ... பிரபஞ்சமே இறுதி உடைமை, இறுதிச் செல்வம்... ஒரே மாதிரியான பிரபஞ்சம்! ... அவனது அறையும் கூட, எப்போதுமே ஒரே மாதிரியாகத்தான் இருந்தது... ஒரு படுக்கையின் இருப்பிடம்—இருப்பினும், பிரபஞ்சத்தின் வெறுமையுடன் ஒப்பிடுகையில், அது பிரம்மாண்டமாகத் தோன்ற வேண்டும்.

அந்த அந்தி நேர நிலைகளிலிருந்து கிடைத்த தனது விடுதலையை ஒருவித மீட்சியாகக் கருதிய அலெக்சாண்டர் இவானோவிச், உலகின் புலன்சார்ந்த அம்சங்கள் அனைத்திற்கும் மேலாக உயரமாகப் பறப்பதாகக் கனவு கண்டார்.

ஒரு கேலிக்குரிய குரல் பேசியது:

"அந்த மது!"

"அந்தப் புகைப்பிடித்தல்!?"

"அந்தக் காம உணர்ச்சிகளா?"

உண்மையிலேயே அவன் உலகின் புலன்சார்ந்த அம்சங்கள் அனைத்திற்கும் மேலாக அவ்வளவு உயரத்தில் இருந்தானா?

அவன் தலையைக் குனிந்தான்: இதிலிருந்துதான் எல்லாம் உருவாகின்றன—நோய், கவலை நிலைகள், விதியின் அடிகள்—தூக்கமில்லாத இரவுகளிலிருந்து, புகைப்பிடித்தலிலிருந்து, குடிப்பழக்கத்திலிருந்து.

அந்த மது!

திடீரென்று, வலிக்கும் அவனது கடைவாய்ப் பல்லில் ஒரு கூர்மையான, வலிமிகுந்த குத்து விழுந்ததை உணர்ந்தான்; அவன் தன் கையைத் தன் கன்னத்தில் அழுத்திக்கொண்டான்.

அவனது சித்தப்பிரமை நிலைகள் திடீரென்று அவனுக்கு ஒரு புதிய கோணத்தில் தோன்றின; இந்தப் பைத்தியத்தின் உண்மையை அவன் இப்போது புரிந்துகொண்டான்: அது அவனது நோயுற்ற புலன் உறுப்புகளிலிருந்து அவனது நனவு மனதிற்கு அனுப்பப்பட்ட ஒரு செய்தி மட்டுமே; அவனைத் துன்புறுத்தியது ஷிஷ்நார்ஃபியேவ் என்ற பாரசீகக் குடிமகன் அல்ல, மாறாக அவனது சொந்த, அதிக சுமையேற்றப்பட்ட புலன் உறுப்புகளே அவனது சுயத்தைத் துன்புறுத்தின; மேலும், இந்தச் சுயம் அவற்றிடமிருந்து தன்னைக் காப்பாற்றிக்கொள்ள முயலும்போது, அது ஒரு சுயமற்ற நிலைக்கு மாறுகிறது—ஏனெனில், புலன் உறுப்புகளின் வழியாக மட்டுமே சுயம் மீண்டும் தன்னிடமே திரும்ப முடியும். மது, புகையிலை மற்றும் தூக்கமில்லாத இரவுகள் அவனது பலவீனமான உடலைச் சிதைத்துக்கொண்டிருந்தன; ஆயினும், நமது பௌதிக உடலமைப்பு வெளியுடன் பிரிக்கமுடியாதபடி பிணைக்கப்பட்டுள்ளது; உடலமைப்பு சிதையத் தொடங்கியபோது, வெளியிலும் பிளவுகள் உருவாகத் தொடங்கின; பேசில்லி நுண்ணுயிரிகள் அவனது புலன் உறுப்புகளின் பிளவுகளுக்குள் ஊடுருவின; மேலும், உடலை எப்போதும் சூழ்ந்திருக்கும் வெளியே தரிசனங்களால் நிரம்பியது... உதாரணமாக: ஷிஷ்நார்ஃபியேவ் யார்? ஒரு கெட்ட கனவு; ஆயினும், இந்தக் கெட்ட கனவு மதுவின் ஒரு இரண்டாம் நிலை விளைவு மட்டுமே; ஆகவே, ஷிஷ்னார்ஃபியேவ் என்பவன் மது நஞ்சின் ஒரு கட்டத்தைத் தவிர வேறொன்றுமில்லை. "நீ புகை பிடிக்கக் கூடாது, நீ குடிக்கக் கூடாது—அப்போதுதான் உன் புலன்கள் மீண்டும் சரியாகச் செயல்படும்!"

அவன் திடுக்கிட்டான்.

இன்று, அவன் ஒருவருக்குத் துரோகம் செய்திருந்தான். தான் ஒருவருக்குத் துரோகம் செய்துவிட்டோம் என்ற உண்மையை அவனால் எப்படி கவனிக்காமல் இருந்திருக்க முடியும்? ஏனெனில், அவன் சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி ஒரு துரோகத்தைச் செய்திருந்தான்: பயத்தின் காரணமாக, அவன் நிகோலாய் அப்போலோனோவிச்சை லிபான்சென்கோவின் கைகளில் ஒப்படைத்திருந்தான்; அந்த அருவருப்பான பரிவர்த்தனையின் ஒவ்வொரு விவரமும் அவனுக்கு மிகத் தெளிவாக நினைவிருந்தது. உண்மையில் எதையுமே நம்பாமலேயே, அவன் ஏதோ ஒன்றை நம்பியிருந்தான்: அதுதான் துரோகம். அதைவிடப் பெரிய துரோகி லிபான்சென்கோவே; உண்மையில், லிபான்சென்கோ அவர்கள் அனைவருக்கும் துரோகம் செய்கிறான் என்பது அவனுக்கு எப்போதுமே தெரிந்திருந்தது—ஆனாலும், இந்த அறிவை அவன் தனக்குள்ளேயே மறைத்துக்கொண்டிருந்தான் (ஏனெனில் லிபான்சென்கோ அவனது ஆன்மாவின் மீது ஒரு விசித்திரமான சக்தியைச் செலுத்தியிருந்தான்). அவனது நோயின் வேர் இதில்தான் இருந்தது: லிபான்சென்கோ ஒரு துரோகி என்ற அந்தப் பயங்கரமான அறிவில். குடிப்பழக்கம், புகைப்பிடித்தல், ஒழுக்கமற்ற வாழ்க்கை—இவை வெறும் விளைவுகளே; மேலும், லிபான்சென்கோ அவனைப் பிணைத்து வைத்திருந்த சங்கிலியின் இறுதி இணைப்புகளே அந்தப் பிரமைகள். அவன் ஏன் இதைச் செய்தான்? ஏனெனில், அவனது துரோகம் கண்டுபிடிக்கப்பட்டுவிட்டது என்று லிபான்சென்கோவுக்குத் தெரியும்; இப்போதும் கூட அவன் தன்னை விடமாட்டான் என்று லிபான்சென்கோவுக்குத் தெரிந்திருந்ததால்தான் அவன் இதைச் செய்தான்.

லிபான்சென்கோ அவனது மன உறுதியை அடிமைப்படுத்தியிருந்தான்; அவனது மன உறுதியை இவ்வாறு அடிமைப்படுத்துவதன் மூலம், எல்லாவற்றையும் அம்பலப்படுத்த அச்சுறுத்திய அந்தப் பயங்கரமான சந்தேகத்தைத் தவிர்க்க அவன் முயன்றிருந்தான். தனக்குள்ளே—டட்கினுக்குள்ளே—நம்பிக்கையின்மை விழித்தெழுந்ததை லிபான்சென்கோ உணர்ந்திருந்தான்; மேலும், அவர்களுக்கு இடையே ஒரு நெருக்கமான பிணைப்பை உருவாக்குவதன் மூலம் அந்த நம்பிக்கையின்மையை அடக்க முயன்றான்; அதனால்தான் அவன் டட்கினுக்கு ஒரு சிறு சுதந்திரமான அடியைக் கூட எடுத்து வைக்க அனுமதிக்கவில்லை; அதனால்தான் அவன் அவனைத் தன்னுடன் பிணைத்துக் கொண்டான். அவன் தனது சொந்த மாயவாதத்தை லிபான்சென்கோவுக்குள் ஊற்றினான்—அதே சமயம், லிபான்சென்கோவோ, பதிலுக்கு அவனுக்குள் மதுவை ஊற்றினான்.

லிபான்சென்கோவின் படிப்பு அறையில் நடந்த அந்தக் காட்சியை அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் தெளிவாக நினைவுகூர்ந்தார்; அந்தத் திமிர் பிடித்த,

வஞ்சகனும் அயோக்கியனும் அப்போதே அவரை ஏமாற்றியிருந்தான். இப்போது அவர் தன் கண்முன்னே லிபான்சென்கோவின் பருத்த கழுத்தையும், அதன் தடித்த, சதை மடிப்புகளையும் தெளிவாகக் கண்டார்; அந்தக் கழுத்து, தன் பார்வை அதன் மீது இருப்பதை உணர்ந்த லிபான்சென்கோ திரும்பிப் பார்க்கும் வரை, திமிராக அவரை ஏளனம் செய்தது போலிருந்தது. ஆயினும், இடைமறிக்கப்பட்ட அந்தப் பார்வைதான் லிபான்சென்கோவுக்கு எல்லாவற்றையும் சொல்லிவிட்டது.

அப்போதுதான் அவன் தனது மிரட்டல் கொள்கையைத் தொடங்கினான்: அவன் எதிர்பாராத விதமாக அவனைப் பிடித்தான், அதன் மூலம் அனைத்து காய்களையும் கலைத்துவிட்டான்; அவன், மரண வேதனை தரும் ஒரு சந்தேகத்தை வெளிப்படுத்திவிட்டு, அப்லூகோவின் துரோகத்தை நம்புவது போல் பாசாங்கு செய்ய வேண்டும் என்ற ஒரு சமரசத்தை முன்மொழிந்தான்.

டட்கினும் அதை நம்பிவிட்டான்!

அலெக்சாண்டர் இவானோவிச், கையறு நிலை ஆத்திரத்தில் தன் கைகளை இறுகப் பற்றிக்கொண்டு, சட்டென்று எழுந்து நின்றான்; அது இப்போது ஒரு உண்மையாகிவிட்டது—அது நடந்துவிட்டது.

அவனுடைய கெட்ட கனவின் மூலம் இங்கேதான் இருந்தது.

லிபான்சென்கோவுடனான தனது முதல் சந்திப்பை அவன் நினைவுகூர்ந்தான்; அந்தச் சந்திப்பு ஏற்படுத்திய அபிப்பிராயம் நிச்சயமாகச் சற்றும் இனிமையானதாக இருக்கவில்லை. சக மனிதர்களின் பலவீனங்களின் மீது—மிகவும் திட்டவட்டமான முறையில்—லிபான்சென்கோ சற்று அதிகமான ஆர்வத்தைக் காட்டியிருந்தார். அந்த ஒட்டாத உடல்வாகு, மந்தமாகச் சிமிட்டும் அந்தச் சிறிய கண்கள்—இவையெல்லாம் ஒரு மிக உயர்ந்த தரத்திலான தூண்டுபவருக்குப் (provocateur) பொருத்தமாக இருக்கலாம்; ஆனால் நிச்சயமாக...

அத்தகைய ஒரு மனிதன், சில சமயங்களில், மிகவும் அப்பாவியானவன் போலக்கூடத் தோன்றக்கூடும்.

"பூச்சியே... ஓ, நீ ஒரு பூச்சி!"

லிபான்சென்கோவை அவன் எவ்வளவுக்கு ஆழமாக ஊடுருவி ஆராய்ந்தானோ—அவனது உடல் தோற்றம், உடல்மொழி, பழக்கவழக்கங்கள் என அனைத்தையும் கூர்ந்து கவனித்தானோ—அவ்வளவுக்குத் தெளிவாக அவனுக்கு முன்னால் ஒரு காட்சி விரிந்தது: அங்கே இருப்பது ஒரு மனிதன் அல்ல; மாறாக... ஒரு சிலந்தி (tarantula).

இரும்பைப் போன்ற உறுதியான ஒன்று அவனது ஆன்மாவை ஊடுருவிச் சென்றது:

"ஆம், நான் இப்போது என்ன செய்ய வேண்டும் என்பது எனக்குத் தெரிந்துவிட்டது."

ஒரு சிந்தனை அவனது மனதை ஒளிரச் செய்தது: அனைத்தும் மிக எளிமையாக முடிந்துவிடும்; ஏன் இது அவனுக்கு முன்னரே தோன்றவில்லை! தான் நிறைவேற்ற வேண்டிய பணி என்னவென்பது இப்போது அவனுக்குத் தெளிவாகப் புரிந்தது.

அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் உரக்கச் சிரித்தான்:

"அந்தப் புழு என்னை ஏமாற்றிவிடலாம் என்று நினைத்துவிட்டது."

பிறகு மீண்டும் தன் பற்களில் ஒரு கூர்மையான குத்து விழுந்ததை அவன் உணர்ந்தான்; தன் கனவுலகிலிருந்து விடுபட்டு, அவன் தன் கன்னத்தைப் பிடித்துக்கொண்டான். அவனது அறை—அந்தப் பிரபஞ்ச வெளி—மீண்டும் ஒரு பரிதாபகரமான பரணாக மாறியது; அவனது உணர்வு மங்கத் தொடங்கியது (மேகங்களுக்குப் பின்னால் மறையும் நிலவொளியைப் போல); அவன் காய்ச்சலால் பீடிக்கப்பட்டான்; அவனது கணங்கள் மெதுவாக அச்சத்தாலும் பதட்டத்தாலும் நிறைந்தன; அவன் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக சிகரெட்டுகளைப் புகைத்து, நுனிவரை புகைத்துக்கொண்டே இருந்தான்...

ஆனால் திடீரென்று...விருந்தினர்

அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் டட்கின் ஒரு விசித்திரமான தட்டும் சத்தத்தைக் கேட்டார்; அந்தத் தட்டும் சத்தம் கீழிருந்து வந்தது; பின்னர் அது படிக்கட்டில் மீண்டும் ஒலித்தது—அல்லது, மீண்டும் ஒலிக்கத் தொடங்கியது: ஒரு அடிக்குப் பின் மற்றொன்று, இடையில் இடைவெளிகளுடன். யாரோ ஒருவர் நூறு கிலோ எடையுள்ள ஒரு பிரம்மாண்டமான உலோகத் துண்டை கல்லின் மீது தன் முழு பலத்துடன் எறிவது போல இருந்தது; கல்லின் மீது மோதி நொறுங்கிய இந்த உலோக அடிகள், மேலும் மேலும் உயர்ந்து, நெருங்கி வந்தன. ஏதோ ஒரு தீயவன் படிக்கட்டுகளை நொறுக்கிக் கொண்டிருக்கிறான் என்பதை அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் இப்போது உணர்ந்தார். இரவில் அமைதியைக் கெடுக்கும் இவனைக் பிடிக்க, யாராவது கதவுகளில் இருந்து வெளியே வருகிறார்களா என்று அவர் காதுகொடுத்துக் கேட்டார். ஆனால், உண்மையில், இது வெறும் இரவு நேரத் தீயவன்தானா?

படிக்கட்டுகளில் விழுந்த அடிகள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாகத் தொடர்ந்தன; ஒன்றன்பின் ஒன்றாக கல் படிகள் நொறுக்கப்பட்டன; அந்தக் கற்கள் கனமான மிதிப்பலகைகளுக்குக் கீழே பறந்து சென்றன. இந்த உலோக, முழங்கும் உருவம் அடர்-மஞ்சள் நிற பரண் அறையை நோக்கி இடைவிடாமல் முன்னேறியது; செவி பிளக்கும் பேரிரைச்சலுடன், நூற்றுக்கணக்கான நூறு டன்கள் எடை கொண்ட கற்களின் பெரும் குவியல்கள் படிகளில் உருண்டு விழுந்தன: துண்டு துண்டாக நொறுங்கின. பின்னர்—ஒரு பயங்கரமான இடியுடன்—கதவுக்கு நேர் முன்னால் இருந்த கல் தரை திடீரென உடைந்தது:

கதவு ஒரு இடி முழக்கத்துடன் பிளந்து, அதன் கீல்களிலிருந்து கழன்று பறந்தது; அந்தப் பிளந்த திறப்பிலிருந்து, புகை போன்ற, அடர் பச்சை நிற மேகக் கூட்டங்களைப் போல, ஒரு சோகமான இருள் அறைக்குள் பாய்ந்தது. படிக்கட்டுப் பகுதியிலிருந்து, நிலவின் பரந்த தொலைவு உள்ளே பாய்ந்தது, மேலும் அந்த மேல்மாடி அறை எல்லையற்ற பரந்த வெளியில் விரிந்து சென்றது. ஆயினும், வாசற்படியின் மீதே—இந்தப் பச்சை நிறப் பரந்த வெளி கசிந்து வந்த கிழிந்த சுவர்களுக்கு இடையில்—திடீரென்று ஒரு வலிமையான, ஒளிரும் உருவம் நின்றது: அதன் மகுடம் சூடிய, பச்சைத் துணியால் மூடப்பட்ட தலை தாழ்ந்திருந்தது, அதன் கனமான, பச்சை நிறம் பின்னிய கை நீட்டப்பட்டிருந்தது.

அதுதான்—செப்பு விருந்தாளி. உலோகத்தைப் போல் பளபளக்கும் அந்த மங்கலான மேலங்கி, உலோகம் போல மின்னும் தோள்களிலிருந்து வளையங்கள் கொண்ட கவசத்தின் மீது கனமாகச் சரிந்தது; இரும்பினால் வார்க்கப்பட்டது போன்ற உதடுகள், தெளிவற்ற முறையில் நடுங்கின, ஏனெனில் இப்போது கடந்த நூற்றாண்டு மீண்டும் நிகழ்ந்து கொண்டிருந்தது; இப்போது, இதே கணத்தில்—அந்தப் பரிதாபகரமான பரணுக்குப் பின்னால், பழைய கட்டிடத்தின் சுவர்கள் பசுமையான பரந்த வெளியில் மூழ்கிய அதே கணத்தில்—அலெக்சாண்டர் இவானோவிச்சின் முன் அவனுடைய சொந்த கடந்த காலமும் பிளந்து விரிந்தது; அவன் உரக்கக் கூவினான்:

"இப்போது எனக்கு நினைவுக்கு வருகிறது... நான் உனக்காகவே காத்திருந்தேன்..."

செப்புத் தலையுடைய அந்தப் பிரம்மாண்ட உருவம், தன் பயணத்தில் காலத்தின் அனைத்து யுகங்களையும் கடந்து வந்திருந்தது; அதன் மூலம், இத்தருணம் வரை நீளும் அந்த இரும்பு வளையத்தை அது முழுமைப்படுத்தியிருந்தது. கால் நூற்றாண்டுகள் கடந்து சென்றன; நிக்கோலஸ் அரியணை ஏறினார்; பல்வேறு அலெக்சாண்டர்கள் அரியணை ஏறினர்; ஆனால் அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்—அந்த நிழல்—அந்த வளையத்தை உடைக்க வீணாகவே முயன்று கொண்டிருந்தான்: தனித்தனி நாட்கள், ஆண்டுகள் மற்றும் நிமிடங்களின் ஊடே பயணித்து, காலத்தின் அனைத்து யுகங்களையும் கடந்து செல்ல அவன் முயன்றான்; பீட்டர்ஸ்பர்க்கின் ஈரமான வீதிகளில்—கனவு கண்டபடியும், விழித்திருந்தபடியும், ஏக்கத்தால் உருகியபடியும்—அவன் அலைந்து திரிந்தான்... அவனுக்குப் பின்னாலும்—மற்ற அனைவருக்கும் பின்னாலும்—இருத்தலையே நொறுக்கும் உலோகங்களின் ஓசை ஒலித்துக்கொண்டே வந்தது; உலோகத்தாலான அடிகள் மோதும் பேரொலி எழுந்தது—வெற்றுப் பரப்புகளிலும், கிராமங்களிலும், நகரங்களிலும்; வளைவுகளுக்கு அடியிலும், பொதுச் சதுக்கங்களிலும், இரவின் இருளில் படிக்கட்டுகளின் மீதும் அந்த இடிமுழக்கம் கேட்டது.

அவை முழங்கின—காலத்தின் யுகங்கள்; அந்த இடிமுழக்கத்தை நான் கேட்டிருக்கிறேன். நீயோ—நீயும் அதைக் கேட்டாயா?

அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் அப்லேயுகோவ் என்பவர்—கல்லின் மீது விழும் ஓர் அடி; பீட்டர்ஸ்பர்க் என்பது—கல்லின் மீது விழும் ஓர் அடி; நுழைவாயிலுக்கு முன்னால் நிற்கும் அந்த 'கேரியடிட்' (caryatid) சிற்பம்—எந்த நேரமும் பிணைப்பிலிருந்து விடுபடத் தயாராக நிற்பது—மீண்டும் ஒருமுறை, கல்லின் மீது விழும் அதே அடியாகவே இருக்கிறது; அந்தத் துரத்தல் தவிர்க்க முடியாதது; அந்த அடிகள் விழுவதும் தவிர்க்க முடியாததே; உன் பரண் அறையில் உன்னை நீ மறைத்துக்கொள்ள முடியாது; ஏனெனில் அந்தப் பரண் அறை லிபாஞ்சென்கோவால் உருவாக்கப்பட்ட கைவேலைப்பாடு; அந்தப் பரண் ஒரு பொறியாகும்; நீ அதைத் தகர்த்தெறிய வேண்டும்—ஆவேசமாகத் தகர்த்தெறிய வேண்டும்... லிபாஞ்சென்கோவை நேரடியாகத் தாக்குவதன் மூலம்!

அப்போது அனைத்தும் தலைகீழாக மாறும்; கல்லை நொறுக்கும் அந்த உலோக அடிகளுக்கு அடியில், லிபாஞ்சென்கோ துண்டு துண்டாகச் சிதறிப்போவான்; அப்போது அந்தப் பரண் அறையும் நொறுங்கும், பீட்டர்ஸ்பர்க் நகரமே நொறுங்கி விழும்; அந்த 'கேரியடிட்' சிற்பம் தூசியாக மாறிவிடும்; மேலும் அப்லேயுகோவின் மொட்டைத் தலை—லிபாஞ்சென்கோ மீது விழும் அதே அடிகளால் தாக்கப்பட்டு—ஒரு மரண அடியைச் சந்திக்கும்.

அனைத்தும்—முழுமையாக அனைத்தும்—இப்போது அவனுக்குத் தெளிவாகப் புரிந்தன; பத்து தசாப்தங்களுக்குப் பிறகு, அந்த 'வெண்கல விருந்தாளி' (Bronze Guest) அவனுக்கு முன்னால் தோன்றியபோது, ​​ஒரு உரத்த, எதிரொலிக்கும் குரலில் இவ்வாறு அறிவித்தான்:

"வாழ்த்துகள் உனக்கு, என் மகனே!"

வெறும் மூன்று அடிகள்: அந்தப் பிரம்மாண்ட விருந்தாளியின் பாதங்களுக்கு அடியில், பரண் அறையின் மரப்பலகைகள் மூன்று முறை 'கீச் கீச்' என ஒலித்தன. முழுவதும் உலோகத்தால் வார்க்கப்பட்ட பேரரசர், தனது உலோகப் பின்புறத்துடன், ஒரு பெரும் சத்தத்துடன் நாற்காலியில் வந்து விழுந்தார்; மணியோசை போன்ற எதிரொலியுடன் அவரது மேலங்கியிலிருந்து விடுபட்ட, பச்சைத் துணியால் போர்த்தப்பட்ட முழங்கை, தனது முழு செப்பு எடையுடன் அந்த மெல்லிய சிறிய மேசையின் மீது இறங்கியது; மேலும், ஒரு மெதுவான, கவனமற்ற அசைவுடன், பேரரசர் தனது செப்பு மகுடங்களைப் பற்றுவதற்காகத் தன் தலையை நோக்கி கையை உயர்த்தினார்; ஒரு பெரும் சத்தத்துடன், அந்த செப்பு மகுடம் அவரது நெற்றியிலிருந்து சரிந்து விழுந்தது.

சலசலப்பும் வெடிப்புச் சத்தமும் எழுப்ப, அவரது ஆயிரம் நூறு எடை கொண்ட கை, ஒளிரும் சிவப்பு நிறக் குழலை வெளியே எடுத்தது; மேலும், ஒரு கண் சிமிட்டலுடன், அவர் பேசினார்:

"பெட்ரோ ப்ரிமோ... கேத்தரினா செகுண்டா..."

அவர் அந்தக் குழலைத் தனது வலிமையான உதடுகளுக்கு இடையில் வைத்தார், உருகிய செப்பின் பச்சை நிறப் புகை நிலவொளியில் மேலே எழுந்தது.

அப்போதுதான் அலெக்சாண்டர் இவானோவிச், இத்தனை பத்தாண்டுகளாகத் தான் வீணாக ஓடிக்கொண்டிருந்ததை உணர்ந்தார்.

அவனுக்குப் பின்னால் எந்தக் கோபமுமின்றி அடிகள் முழங்கின; நகரங்களிலும், கிராமங்களிலும், வாயில்களுக்குக் கீழேயும், படிகளிலும் விழுந்த அந்த அடிகள்; அவன் நித்திய காலத்திலிருந்தே மன்னிக்கப்பட்டவன்; பிரதான தேவதூதர்களின் எக்காள முழக்கம் கேட்கும் வரை, நடந்தவை அனைத்தும்—வரவிருப்பவை அனைத்தும்—வெறும் ஒரு கனவுப் பயணமாகவே இருந்தன.

மேலும்—வந்தவனின் காலடியில் அவன் வீழ்ந்தான்:

"எஜமானரே!"

விருந்தாளியின் முகத்தின் செம்பு நிறச் சுருக்கங்களில், ஒரு செம்பு போன்ற சோகம் ஒளிர்ந்தது; கல்லை நொறுக்கும் கை அவன் தோளில் கருணையுடன் படிந்திருந்தது, மேலும், வெண் சூடாக, அது அவனது கழுத்தெலும்பை உடைத்தது.

"பரவாயில்லை: செத்துப்போ, பொறுத்துக்கொள்..."

ஆயிரம் டிகிரி வெப்பத்தில் ஜொலித்து, நிலவொளியில் சுடர்விட்ட அந்த உலோக விருந்தாளி, இப்போது அவனுக்கு முன்னால் சுட்டெரிக்கும் நிலையில் அமர்ந்திருந்தான்; முற்றிலும் ஒளிவீசி, திகைப்பூட்டும் வெண்மையுடன், உருகிய இரும்பு நீரோடை போல அவன் குனிந்திருந்த அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் மீது பாய்ந்தான்; முழுமையான வெறியில், அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் துடித்தார்
ஆயிரம் நூறு எடை கொண்ட அந்த அணைப்பில்: அந்த செப்புக் குதிரை வீரன் தன் உலோகத்தை அவனது நரம்புகளில் பாய்ச்சினான்.

கத்தரிக்கோல்
கத்தரிக்கோல்

"ஐயா, நீங்கள் உறங்குகிறீர்களா?"

கனத்த மயக்க நிலையில் இருந்த அலெக்சாண்டர் இவனோவிச், யாரோ தன்னை உலுக்குவதை மங்கலாக உணர்ந்தார்.

"ஐயா? ... ஐயா!"

இறுதியில், அவர் தன் கண்களைத் திறந்து, அந்த இருண்ட பகல் பொழுப்பிற்குத் திரும்பினார்.

"ஆனால், ஐயா! ..."

அவர் தலை சாய்ந்தது.

"என்ன விஷயம்?"

அப்போதுதான், தான் படுக்கையில் படுத்திருப்பதை அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் உணர்ந்தார்.

"காவல்துறையா?!"

அவர் கண்களுக்கு முன்னால், அந்தச் சூடான தலையணையின் ஒரு மூலை மேலெழுந்து தெரிந்தது.

"எந்தக் காவல்துறை...?"

ஒரு கருஞ்சிவப்புப் புள்ளி தலையணையின் மீது ஊர்ந்து சென்றது—திடுக்கிடலுடன் ஒரு எண்ணம் அவர் மனதில் மின்னலெனப் பாய்ந்தது:

"ஒரு மூட்டைப்பூச்சி..."

அவர் தன் முழங்கையின் துணையுடன் தன்னை ஊன்றி எழுந்து உட்கார முயன்றார்; ஆனால் மீண்டும் மயக்க நிலைக்குச் சாய்ந்துவிட்டார்...

"கடவுளே, தயவுசெய்து சுயநினைவுக்கு வாருங்கள், ஐயா..."

இறுதியில், அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் தன் முழங்கையின் துணையுடன் தன்னை ஊன்றி எழுந்து உட்கார முடிந்தது.

"அது நீதானா, ஸ்டியோப்கா?"

மேலெழுந்து வரும் ஆவித் துணுக்கு ஒன்றை அவர் கண்டார்—அது ஒரு தேநீர் கெண்டியிலிருந்து வந்த ஆவி; மேஜையின் மீது, அந்தக் கெண்டியையும் ஒரு கோப்பையையும் அவர் கண்டார்.

"ஆஹா, அது நல்லது—தேநீர்."

"நல்லதா? நீங்கள் காய்ச்சலால் கொதித்துக்கொண்டிருக்கிறீர்கள், ஐயா..."

வியப்புடன், அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் தான் முழு ஆடையுடன் இருப்பதைப் பார்த்தார்; ஏன், தன் மேலங்கியுடனேயே (overcoat) படுத்திருந்தார்.

"நீ எப்படி இங்கே வந்தாய்?"

"நான் உங்களைப் பார்க்க வந்தேன்; பல தொழிற்சாலைகளில் வேலைநிறுத்தங்கள் நடந்துகொண்டிருக்கின்றன; காவல்துறை எங்கும் நிறைந்துள்ளது—கூட்டம் கூட்டமாக... நான் உங்களைப் பார்க்க வந்தேன், வரும்போது பிரார்த்தனைப் புத்தகத்தையும் எடுத்து வந்தேன்."

"ஆனால் அந்தப் பிரார்த்தனைப் புத்தகம் ஏற்கனவே என்னிடம்தான் இருந்தது."

"எங்கே, ஐயா? நீங்கள் அதை வெறும் கனவாகத்தான் கண்டிருக்க வேண்டும்..."

"நேற்று நீ இங்கே இருக்கவில்லையா?"

"இல்லை, ஐயா; கடந்த இரண்டு நாட்களாக நீங்கள் என்னைப் பார்க்கவே இல்லை."

"ஆனால் நான் நினைத்தேன்... எனக்கு அப்படித்தான் தோன்றியது..."

அவருக்கு என்ன தோன்றியது?

"நான் இன்று உங்களைப் பார்க்க வந்தபோது, ​​நீங்கள் அங்கே படுத்திருப்பதைப் பார்த்தேன்; நீங்கள் முனகிக்கொண்டிருந்தீர்கள், காய்ச்சலால் உடல் கொதித்துக்கொண்டிருந்தது—நெருப்பில் கிடப்பதைப் போல நீங்கள் அங்கே கிடந்தீர்கள்."

"ஆனால் நான் ஆரோக்கியமாகத்தான் இருக்கிறேன், ஸ்டியோப்கா."

"ஆரோக்கியமா? என்ன உளறல் இது! ... நான் உங்களுக்காக இங்கே தேநீர் தயாரித்து வைத்திருக்கிறேன்;" "அங்கே கொஞ்சம் ரொட்டியும் இருக்கிறது—மிகவும் புதிதானது. அதைக் குடியுங்கள்; ஒருவேளை உங்களுக்குச் சற்றுத் தேவலாம் என்று தோன்றலாம். ஆம்! அப்படி அங்கே சும்மா படுத்துக்கிடப்பது—அது ஒரு நல்ல நிலையல்லவே..."

(அவனுக்கு நினைவுக்கு வந்தது: அந்த இரவில், கொதிக்கும் உலோகக் குழம்பு ஒன்று தன் நரம்புகளுக்குள் ஓடியது போல அவனுக்குத் தோன்றியிருந்தது.)

"ஆம், ஆம், என் அன்ப நண்பனே, கடந்த இரவு எனக்கு நிச்சயமாகவே கடுமையான காய்ச்சல் அடித்தது..."

"அதை என்னால் முழுமையாக நம்ப முடிகிறது..."

"நூறு டிகிரி காய்ச்சல்."

"என்றாவது ஒரு நாள், இந்தக் குடிப்பழக்கத்தாலேயே நீங்கள் உள்ளுக்குள்ளேயே வெந்து இறந்துபோவீர்கள்..."

"என் சொந்தக் குழம்பிலேயேவா? ஹா-ஹா-ஹா..."

"நீங்கள் என்ன சொல்ல வருகிறீர்கள்? ஒரு காலத்தில் ஒரு மனிதன் இருந்தானாம்—ஒரு குடிகாரன்—அவன் வாயிலிருந்து வெள்ளை நிற ஆவி மேகங்கள் போலப் புகைந்தெழுந்தனவாம்... இறுதியில் அவன் உள்ளுக்குள்ளேயே வெந்து இறந்துபோனானாம்..."

அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் புன்னகைத்தான்—அது ஒரு வஞ்சகமும் வேதனையும் கலந்த புன்னகை.

"நீங்கள் ஏற்கனவே குடித்துக் குடித்து, சாத்தானின் பிடியில் சிக்கிக்கொண்டுவிட்டீர்கள்..."

"சாத்தான்கள் ஏற்கனவே இங்கேதான் இருந்தன—அது உண்மைதான்... அதனால்தான் நான் உங்களிடம் அந்த ஜெபப் புத்தகத்தைக் கேட்டேன்: அவற்றை விரட்டியடிக்க விரும்புகிறேன்."

"இப்படியே குடித்துக்கொண்டிருந்தால், இறுதியில் நீங்கள் அந்த 'பச்சை நாகத்தின்' பிடியிலும் சிக்கிக்கொள்வீர்கள்..."

அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் மீண்டும் ஒரு வக்கிரமான புன்னகையை உதிர்த்தான்:

"ரஷ்யா முழுவதுமே அப்படித்தான் இருக்கிறது, என் அன்ப நண்பனே..."

"என்னது? ... அந்தப் 'பச்சை நாகத்தின்' பிடியில் சிக்கிக்கொண்டிருக்கிறதா...?"

ஆனால் உடனடியாக அவன் தனக்குள்ளேயே எண்ணிக்கொண்டான்:

"உன் வாயைக் கொஞ்சம் அடக்கிக்கொள்வது நல்லது..."

"அது உண்மையல்ல: ரஷ்யா இயேசு கிறிஸ்துவின் பாதுகாப்பின் கீழ் இருக்கிறது..."

"நீங்கள் உளறுகிறீர்கள்..."

"உளறுவது நீங்கள் தான்! பாருங்கள்... நீங்கள் இப்படியே குடித்துக்கொண்டிருந்தால், என்றாவது ஒரு நாள் *அவள்*—ஆம், *அவளே* நேரில் வந்து உங்களை அழைத்துச் செல்வாள்..."

அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் திடுக்கிட்டுப் போனான்.

"யார்...?"

"அந்த... அந்த... 'வெள்ளை அம்மையார்' (White Lady)."

அந்த 'டெலிரியம் ட்ரெமென்ஸ்' (delirium tremens)—அதாவது ஸ்டியோப்கா குறிப்பிடும் அந்த 'வெள்ளை அம்மையார்'—அவனை மிக நெருக்கமாகப் பின்தொடர்ந்து வந்துகொண்டிருக்கிறாள் என்பதில் எவ்விதச் சந்தேகமும் இல்லை.

"ஓ, கேளுங்கள்: நீங்கள் மட்டும் சற்று மருந்துக் கடைக்கு ஓடிச் சென்று... எனக்காக ஒரு சிறிய பொட்டலம் 'குயினின்' (quinine) பொடியை வாங்கி வருவீர்களா...?"

"நிச்சயமாக என்னால் அதைச் செய்ய முடியும்..." “ஆனால் மறந்துவிடாதே: ஹைட்ரோகுளோரைடுதான் வேண்டும்—சல்பேட் அல்ல. குயினைன் சல்பேட் என்பது வெறும் பண விரயம் மட்டுமே; கடவுளுக்கே வெளிச்சம், அதனால் துளியும் பயன் இல்லை...”

“ஐயா, பிரச்சனை குயினைனில் இல்லை...”

“இங்கிருந்து வெளியேறு!”

ஸ்டெப்பான் கதவை நோக்கி ஓடினான்; அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் அவனைப் பின்தொடர்ந்தார்.

“மேலும் மறந்துவிடாதே, ஸ்டியோபுஷ்கா—நீ வெளியே செல்லும்போதே—எனது தேநீருக்காகச் சிறிது ராஸ்பெர்ரி சிரப்பையும் வாங்கி வா.”

அவர் தனக்குள் எண்ணிக்கொண்டார்:

“ராஸ்பெர்ரி ஒரு சிறந்த வியர்வை உண்டாக்கி (diaphoretic).”

வேகமான, தடையற்ற அசைவுகளுடன் அவர் தண்ணீர் குழாயை நோக்கிச் சென்றார்; ஆனால் குழாயடியில் முகத்தைக் கழுவி முடிப்பதற்குள், அவருக்குள் அனைத்தும் மீண்டும் கொழுந்துவிட்டு எரியத் தொடங்கின; அது, சித்தப்பிரமைக்கும் எதார்த்தத்திற்கும் இடையிலான எல்லையை மங்கலாக்கியது.

ஸ்டியோப்காவுடன் பேசிக்கொண்டிருந்த அந்த வேளையில்—இடைவிடாமல்—கதவின் பின்னால் ஏதோ ஒன்று பதுங்கியிருப்பதாக அவருக்குத் தோன்றிக்கொண்டே இருந்தது: அது, காலங்காலமாகத் தனக்குத் தெரிந்த ஏதோ ஒன்று. *அங்கே*—கதவின் பின்னாலா? எனவே அவர் வெளியே ஓடினார்; ஆனால் கதவின் பின்னால், அவருக்குப் படிக்கட்டுத் தளமும், அதலபாதாளத்தின் மீது தொங்கிக்கொண்டிருந்த கைப்பிடிச் சுவரும் மட்டுமே தென்பட்டன. அங்கே, அலெக்சாண்டர் இவனோவிச் சுவரில் சாய்ந்தவாறு நின்றார்; உள்ளுக்குள் ஏற்பட்ட ஒருவிதக் குளிரால் நடுங்கியபடியே, முற்றிலும் வறண்டுபோன தன் நாவால் ‘க்ளிக்’ என்ற ஓசையை எழுப்பினார். ஒருவிதச் சுவை உணர்வு அவரை ஆட்கொண்டது—செம்பின் சுவை; அது அவர் வாயிலும், நாவின் நுனியிலும் பரவியிருந்தது.

“அது அனேகமாக முற்றத்தில் காத்திருக்கிறதோ என்னவோ...”

ஆனால் முற்றத்தில் யாருமே இல்லை—எதுவுமே இல்லை.

அவர் எல்லா இடங்களிலும் வீணாகத் தேடினார்—மறைவான மூலைமுடுக்குகளிலும், (விறகுக்கட்டுகளுக்கு இடையிலான) நடைபாதைகளிலும்; நிலக்கீல் தளம் வெள்ளிபோல் மின்னியது; மேப்பிள் இலைகளும் வெள்ளிபோல் மின்னின; எதுவுமில்லை, யாருமே இல்லை, எதுவுமே இல்லை...

“எங்கே இ"அப்படியென்றால், அவ்வளவுதானா?"

ஸ்டியோப்கா தான் வாங்கிய பொருட்களுடன் கடந்து சென்றான்; இப்போது, ​​ஸ்டியோப்காவின் கண்களில் படாமல் இருப்பதற்காக விரைவாக நகர்ந்து, அவன் விறகுக்கட்டுகளின் குவியலுக்குப் பின்னால் பதுங்கிக்கொண்டான். திடீரென்று, ஒரு மின்னல் கீற்றைப் போல ஒரு சிந்தனை அவனுக்குள் உதித்தது:

"அது ஒரு உலோகத்தாலான இடத்தில் இருக்கிறது..."

அது எத்தகைய இடம்? ஏன் அது ஒரு உலோக இடமாக இருக்க வேண்டும்? இந்தக் கேள்விகளுக்கு, ஒரு தலைசுற்றும் சுழலில் சிக்கித் தவித்துக் கொண்டிருந்த அவனது உணர்வுநிலை, எவ்வித விளக்கமான பதிலையும் அளிக்கவில்லை. அவன் தன் மூளைச் செல்களுக்கு எவ்வளவுதான் வேலை கொடுத்தும் அது வீணாயிற்று: முன்னொரு காலத்தில் தனக்குள் குடியிருந்த அந்த உணர்வுநிலையைச் சுட்டிக்காட்டும் எதுவும் அவனுக்குப் புலப்படவில்லை; ஒரே ஒரு விஷயம் மட்டும் அவனது நினைவில் ஆழமாகப் பதிந்திருந்தது: அதாவது, முன்னொரு காலத்தில் இங்கே ஒரு *வேறான* உணர்வுநிலை குடிகொண்டிருந்தது; அந்த வேறான உணர்வுநிலை அவனது கண்களுக்கு முன்னால் மிகத் தெளிவான காட்சிகளைப் படைத்துக் காட்டியிருந்தது; நம் உலகத்துடன் எவ்விதச் சம்பந்தமும் இல்லாத அந்த உலகில்... *அது*... குடியிருக்கிறது...

மேலும்... *அது* மீண்டும் தோன்றும்.

விழித்தெழும் கணத்தில், அத்தகைய ஒவ்வொரு "வேறான உணர்வுநிலையும்" ஒரு கற்பனையான, கணிதப் புள்ளியாக உருமாறிவிடுகிறது; எனவே, பகல் பொழுதில்—விழிப்பு நிலையில் இருக்கும்போது—அது ஒரு கணிதப் புள்ளியின் மிகச்சிறிய பகுதியாகச் சுருங்கிவிடுகிறது; ஆனால் ஒரு புள்ளிக்கு பாகங்கள் ஏதும் கிடையாது; ஆகையால், அது உண்மையில் இருந்திருக்கவே முடியாது.

எஞ்சியிருந்தது என்னவென்றால், முழுமையான மறதி நிலையைப் பற்றிய ஒரு நினைவும், நிறைவேற்றப்படுவதற்காகக் காத்திருக்கும் ஒரு *ஏதோவொன்றைப்* பற்றிய நினைவும் மட்டுமே—எவ்விதத் தாமதத்தையும் சற்றும் அனுமதிக்காத ஒரு *ஏதோவொன்று*; ஆனால்—அது என்னவாக இருக்கும்?

ஒரு உலோக இடத்தைப் பற்றிய நினைவு...

திடீரென்று ஒரு தெளிவு அவனுக்குள் பிறந்தது: லேசான, துள்ளலான நடையுடன், இரண்டு பெருந்தெருக்கள் சந்திக்கும் ஒரு தெருமுனையை நோக்கி அவன் விரைந்தான்; அந்தத் தெருமுனையில் (அது அவனுக்கு நன்றாகத் தெரியும்) ஒரு கடை அமைந்திருந்தது; அந்தக் கடையின் ஜன்னல்கள் ஒரு மின்னும் ஒளியைப் பரப்பிக் கொண்டிருந்தன... ஆனால் அந்தக் கடை எங்கே இருந்தது? மேலும்—அந்தத் தெருமுனைதான் எங்கே இருந்தது?

அங்கே பொருட்கள் பளபளத்துக்கொண்டிருந்தன.

"அங்கே உலோகப் பொருட்கள் இருக்கின்றனவா?"

எத்துணை விசித்திரமான ஒரு மோகம் இது!

திடீரென்று, அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்சிடம் இந்த விசித்திரமான மோகம் எங்கிருந்து வந்தது? ஆம், உண்மைதான்: அந்தத் தெருமுனையில் உலோகப் பொருட்கள் பளபளத்துக்கொண்டிருந்தன—அது ஒரு சிறிய கடை; அங்கே கத்திரிக்கோல்கள், கத்திகள், முட்கரண்டிகள் எனப் பலவிதமான மலிவு விலை உலோகப் பொருட்கள் விற்பனை செய்யப்பட்டன.

அவன் அந்தக் கடைக்குள் நுழைந்தான்.

தூக்கக் கலக்கத்திலிருந்த ஒரு உருவம் (அநேகமாக, அங்கிருந்த ரம்பங்கள், கத்திகள் மற்றும் துளையிடும் கருவிகள் அனைத்திற்கும் உரிமையாளராக இருக்கக்கூடும்) விற்பனை மேசைக்குப் பின்னால் இருந்து எழுந்து வந்து, காட்சி மேசையை நோக்கி நடந்தது; அந்த மேசையின் மீது பலவிதமான எஃகுப் பொருட்கள் பளபளத்துக்கொண்டிருந்தன; அவனது குறுகிய நெற்றியையுடைய தலை, ஒரு விசித்திரமான பாரத்துடன் அவனது மார்பின் மீது சாய்ந்திருந்தது; அவனது மூக்குக்கண்ணாடிக்குப் பின்னால், சிறிய, செம்பழுப்பு கலந்த சாம்பல் நிறக் கண்கள் மறைந்திருந்தன.

"எனக்கு வேண்டும்... எனக்கு வேண்டும்..."

தனக்கு என்னதான் வேண்டும் என்று அவனுக்கே தெரியாததால், அவன் கையை நீட்டி ஒரு ரம்பத்தைத் தொட்டான்; அது 'க்ளிங்' என்ற ஒரு ஒலியை எழுப்பியது: "ஸ்ஸ்—ஸ்ஸ்—ஸ்ஸ்." கண்குழிகளுக்குள் ஆழமாகப் பதிந்த கண்களைக் கொண்ட அந்தக் கடைக்காரன், அந்த வாடிக்கையாளனை உற்று நோக்கினான். அலெக்சாண்டர் இவனோவிச், தனக்கே எதிர்பாராத விதமாக—முற்றிலும் தற்செயலாக—தெருவில் வந்து நின்றிருந்தான்; அவன் தனது படுக்கையில் படுத்திருந்த அதே கோலத்திலேயே—மேலங்கியை அணிந்தபடியே—கடைக்குள் நுழைந்திருந்தான். அந்த மேலங்கி சுருங்கி, அழுக்கு படிந்து காணப்பட்டது; எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அவன் தலையில் தொப்பி ஏதும் அணியவில்லை—கலைந்து, தாறுமாறாக வளர்ந்த தலைமுடியால் சூழப்பட்ட அவனது முகம், யாரையும் மிரளச் செய்யும் வகையில் இருந்தது.

இதன் விளைவாக, அந்தக் கடைக்காரன் புருவங்களைச் சுருக்கி, அவனைச் சந்தேகத்துடன் நோக்கினான்; இயல்பாகவே கடுமையும் இறுக்கமும் கொண்ட தனது முகபாவனைகளில், மறைக்க முடியாத அருவருப்பை வெளிப்படுத்தியவாறு, அவன் டுட்கினை இமைக்காமல் உற்றுப் பார்த்தான்.

"நீங்கள் ஒரு ரம்பம் வாங்க விரும்புகிறீர்களா?"

ஆயினும், அவனது கூர்மையான, துருவித் துருவி ஆராயும் அந்தக் கண்கள், ஆவேசத்துடன் இவ்வாறு கூறுவது போல் தோன்றின:

"ஓஹோ! ... பைத்தியம் பிடித்துப்போன ஒரு குடிகாரனா நீ!"

குறைந்தபட்சம், டுட்கினுக்கு அப்படித்தான் தோன்றியது.

"இல்லை, ரம்பம் வேண்டாம்; ரம்பம்—தெரிகிறதா?—எனக்குச் சற்றும் பயன்படாது. எனக்கு ஒரு ஃபின்லாந்து கத்தி வேண்டும்—கூர் தீட்டப்பட்ட ஒன்று."

ஆனால் அந்தக் கடைக்காரன் கடுமையாகப் பதிலளித்தான்:

"மன்னிக்கவும்: எங்களிடம் ஃபின்லாந்து கத்திகள் ஏதும் இல்லை."

அந்த ஊடுருவும் கண்கள் இவ்வாறு கூறுவது போல் தோன்றின:

"ஒருவேளை உன் கையில் கத்தி கிடைத்துவிட்டால்... பிறகு எத்தனையோ விபரீதங்கள் நிகழ்ந்துவிடுமே..."

அவனது இமைகள் மேலே உயர்ந்திருந்தால், அந்தக் கூர்மையான, ஊடுருவும் சிறிய கண்கள் வெறும் சாதாரணக் கண்களாகவே மாறியிருக்கும்;
ஆனால் ஒரு ஒற்றுமை டுட்கினைத் திடுக்கிடச் செய்தது—ஒரு ஒற்றுமை... யாரிடம் என்று ஊகிக்க முடிகிறதா? லிபன்சென்கோவிடம். இப்போது அந்த உருவம் டுட்கினைப் புறமுதுகிட்டுத் திரும்பியது; மேலும், ஒரு காளையையே தரையில் வீழ்த்தக்கூடிய ஒரு பார்வையை அவன் மீது வீசியது.

"பரவாயில்லை; எனக்கு ஒரு கத்தரிக்கோல் கொடுங்கள்..."

எனினும், தனக்குள்ளேயே டுட்கின் இவ்வாறு சிந்தித்தான்: இவனுக்குள் இவ்வளவு ஆவேசம் எங்கிருந்து வருகிறது? லிபன்சென்கோவுடனான இந்த ஒற்றுமை எங்கிருந்து வருகிறது? ஆனால் உடனடியாக அவன் தன்னைத்தானே தேற்றிக்கொண்டான்: முட்டாள்தனம்! உண்மையில் இவர்களுக்கிடையே ஏதேனும் ஒற்றுமை இருக்கிறதா என்ன? லிபான்சென்கோ தாடி வைத்திருக்கவில்லை, ஆனால் இந்தக் குண்டான ஆளுக்கு வட்டமான, அடர்த்தியான தாடி இருந்தது.

ஆனால் லிபான்சென்கோவை நினைத்ததும், திடீரென்று எல்லாம் அவனுக்கு நினைவுக்கு வந்தது: எல்லாம்—எல்லாம்—எல்லாம்! இந்தக் கடைக்குள் நுழையும் எண்ணம் தனக்கு ஏன் தோன்றியது என்பதை இப்போது அவன் மிகத் தெளிவாகப் புரிந்துகொண்டான். தான் என்ன செய்ய உத்தேசித்துள்ளான் என்பதும் இப்போது அவனுக்குத் தெரிந்தது.

கத்தரிக்கோலுக்கு முன்னால் நின்று, அவன் நடுங்கத் தொடங்கினான்:

"நீங்கள் இவற்றைப் பொதிந்து தரத் தேவையில்லை—இல்லை, இல்லை... நான் மிக அருகில்தான் வசிக்கிறேன்... நான் இவற்றை அப்படியே எடுத்துச் செல்ல முடியும்; அது சரியாக இருக்கும்..."

இப்படிச் சொல்லிவிட்டு, அவன் அந்தச் சிறிய கத்தரிக்கோலை—நாகரிகமானவர்கள் தங்கள் நகங்களை வெட்டப் பயன்படுத்தும் வகையைச் சேர்ந்தது—எடுத்து, தன் சட்டைப்பையில் போட்டுக்கொண்டான்; பிறகு அவன் கடையை விட்டு வெளியே ஓடினான்.

சந்தேகத்துடனும், குழப்பத்துடனும், பீதியுடனும், சதுர வடிவமும் குறுகிய புருவங்களும் கொண்ட அந்தத் தலை—அதன் எடுப்பான புருவ மேடுடன்—அவன் செல்வதைப் பார்த்தது; சற்று முன்பு நடந்ததை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்ற ஒரு பிடிவாதமான ஆசையால், அந்தப் புருவ மேடு முழுவதுமாக ஆட்கொள்ளப்பட்டிருந்தது. என்ன விலை கொடுத்தாவது அதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்—என்ன நடந்தாலும் சரி; புரிந்துகொள்ள வேண்டும்—இல்லையென்றால் நொறுங்கிப் போவேன்.

ஆயினும் அந்தப் புருவம் அந்த எலும்பினால் அதைப்புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை; ஏனெனில் அது மிகவும் பரிதாபகரமான ஒரு நெற்றி எலும்பாக இருந்தது: குறுகலாகவும், குறுக்கு மடிப்புகளுடனும்; அது—அழுதுகொண்டிருப்பது போல இருந்தது.

Unermeßlichkeiten

பிரம்மாண்டங்கள்

அப்லூகோவின் உதடுகளிலிருந்து திடீரெனப் பொங்கிவந்த வார்த்தைப் பிரவாகத்தால் திகைத்துப்போன அலெக்சாண்டர் இவானோவிச் டட்கின், தன் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு தலைப்பாகையின் கருமை வெள்ளத்தில் மறைந்துபோன அதே கணத்தில் நாங்கள் நிகோலாய் அப்போலோனோவிச்சை விட்டுப் பிரிந்தோம்; அதே சமயம், நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் மீண்டும் ஒருமுறை தான் விரிவடையத் தொடங்குவதை உணர்ந்தார்.

அந்தத் துன்பகரமான சூழ்நிலைகளின் தொடர் நிகழ்வு, எதிர்பாராத அதிர்ஷ்டவசமான முறையில் முடிவுக்கு வந்த அதே கணத்தில் நாங்கள் நிகோலாய் அப்போலோனோவிச்சை விட்டுப் பிரிந்தோம்.

அந்தக் கணம் வரை, எல்லாவிதமான தரிசனங்களும் மனரீதியான கோரங்களும் கல் பாளங்களைப் போல அவருக்கு முன்னால் உயர்ந்து நின்றன; நிகழ்வுகளின் முழுமையான கௌரிசங்கரங்கள் அவர் மீது இடிந்து விழ அச்சுறுத்தின—இவை அனைத்தும் இருபத்தி நான்கு மணி நேரத்திற்குள் நிகழ்ந்திருந்தன: கோடைத் தோட்டத்தில் காத்திருத்தல் மற்றும் காகங்களின் ஓயாத கூக்குரல்கள்; செம்பட்டு ஆடை; அந்த நடன விருந்து—அதாவது: வரிவரியான ஆடை அணிந்து, மணிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஹார்லெக்வின்கள், சுடர்விடும் சிவப்பு நிற கோமாளிகள், மஞ்சள் திமிலுடன் கூடிய பியரோ, மற்றும் பெண்களை அச்சுறுத்திய சுயநினைவின்றி குடித்திருந்த பஜாசோ—பயங்கரவாதப் புயல் போல மண்டபங்கள் வழியே பரவிய இந்த முழு ஹார்லெக்வின் விருந்தேடு; பணிவுடன் வணக்கம் செலுத்தி நடனமாடிய, அடையாளம் தெரியாத வானநீல முகமூடி அணிந்தவன், ஒரு பணிவுடன் வணக்கம் செலுத்தி அவனிடம் ஒரு சிறிய குறிப்பை நழுவவிட்டான்; பிறகு—பிறகு அவன் அந்த மண்டபத்திலிருந்து வெட்கக்கேடாக ஓடியது, வேலிக்கு அருகிலுள்ள கழிப்பறை வரை, அங்கே அந்தச் சிறிய சொறி பிடித்த மனிதன் அவனை வழிமறித்தான்; இறுதியாக பெப், பெப்போவிச், பெப்—அதாவது, பயங்கரமான உள்ளடக்கங்களைக் கொண்ட அந்த மத்தி மீன் டப்பா, அது... இன்னும்... 'டிக்' என்று ஓடிக்கொண்டிருந்தது...

பயங்கரமான உள்ளடக்கங்களைக் கொண்ட அந்த மத்தி மீன் டப்பா, முழு சுற்றுப்புறத்தையும் ஒரே இரத்தக் கசடாக மாற்றும் திறன் கொண்டது.

நாங்கள் நிகோலாய் அப்போலோனோவிச்சை ஒரு கடையின் காட்சிப் பெட்டி ஜன்னலுக்கு முன்னால் நிற்க வைத்துவிட்டுச் சென்றோம்... நாங்கள் அவரை விட்டுப் பிரிந்தோம், ஏனெனில் எங்களுக்கும் செனட்டரின் மகனுக்கும் இடையில் மழைத்துளிகள் விழத் தொடங்கியிருந்தன; மெல்லிய மழை வலை ஒன்று பின்னத் தொடங்கியிருந்தது; அந்த வலைக்குப் பின்னால், வீடுகளின் விளிம்புகளும் நீட்சிகளும், கரியடிட்களும், நுழைவாயில்களும், கல் பால்கனிகளின் முகப்பு அலங்காரங்களும் போன்ற அனைத்து கனமான பொருட்களும் தங்கள் தெளிவான வடிவங்களை இழந்து, படிப்படியாக மங்கி, மிக மிக மெல்லியதாகத் தனித்துத் தெரிந்தன.

குடைகள் திறக்கப்பட்டன.

நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச் கடை ஜன்னலுக்கு முன்னால் நின்றுகொண்டு, இந்த இழிவுக்குப் பெயரே இல்லை என்று எண்ணினான்—அந்த இழிவு இருபத்து நான்கு மணி நேரம், அதாவது எண்பதாயிரத்து அறுநூறு வினாடிகள் அவன் சட்டைப்பையில் அங்குமிங்கும் துள்ளிக்கொண்டிருந்தது; எண்பதாயிரம் கணங்கள், காலத்தின் அத்தனை புள்ளிகளைக் குறித்தன; ஒரு கணம் வந்தவுடனேயே, வினாடிகள், கணங்கள், மற்றும் புள்ளிகள்—ஒரு வட்டத்தில் சிதறித் துள்ளிக்கொண்டு—அதை நெருங்கி, மெதுவாக விரிவடையக்கூடிய ஒரு பிரபஞ்சக் கோளமாக உருமாறின; அந்தக் கோளம் மீண்டும் மீண்டும் வெடித்தது; அவன் பாதம் பிரபஞ்ச வெற்றிடங்களுக்குள் நழுவிச் சென்றது; காலத்தின் வழியே அலைந்து திரிபவன் அறியப்படாத ஆழங்களுக்குள்—ஒருவேளை பிரபஞ்ச வெளிக்குள்—வீழ்ச்சியடைந்தான், ஒரு புதிய கணத்தை அடையும் வரை; இப்படியாக இருபத்து நான்கு மணி நேரம் கடந்தது—எண்பதாயிரம் வினாடிகள் அவன் சட்டைப்பையில் துள்ளிக்கொண்டிருந்தன; அவற்றுள் ஒவ்வொன்றும் மங்கிப்போனது: அவன் பாதம் எல்லையற்ற பேரண்டங்களுக்குள் நழுவிச் சென்றது.

இல்லை, இந்த இழிவுக்குப் பெயரே இல்லை—இல்லை!

நினைக்காமல் இருப்பதே மேல்; ஆயினும்—எங்கேயோ—சிந்தனை நிகழ்ந்துகொண்டிருந்தது; ஒருவேளை அந்த எண்ணங்கள் அவனது வீங்கிய இதயத்திலிருந்து எழுந்திருக்கலாம்—தலையில் குடியிருக்காத, மாறாக இதயத்தில் குடியிருந்த எண்ணங்கள்; இதயம் சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தது, மூளையோ—உணர்ந்து கொண்டிருந்தது.

முற்றிலும் தானாகவே, ஒரு திட்டம் அவனுக்கு முன்னால் உருவானது—புத்திசாலித்தனமானதும், மிக நுணுக்கமாகத் தீட்டப்பட்டதுமான திட்டம்; அதை உருவாக்கியவருக்கு ஒப்பீட்டளவில் ஆபத்தற்ற திட்டம், ஆயினும் மிகவும் இழிவானது—ஆம், உண்மையிலேயே இழிவானது! இந்தத் திட்டத்தைத் தீட்டியது யார்? அவனால்—நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச்சால்—இப்படிப்பட்ட ஒரு காரியத்தைச் சாதித்திருக்க முடியுமா?

அதாவது:

இந்த மணிநேரங்கள் முழுவதும், அவனது விருப்பத்திற்கு முற்றிலும் அப்பாற்பட்டு, ஊசி போன்ற கூர்மையான எண்ணத் துண்டுகள் அவன் கண்களுக்கு முன்னால் நடனமாடின; அவை கற்பனை செய்யக்கூடிய எல்லா வண்ணங்களிலும் மின்னின—நட்சத்திரங்களிலிருந்து வரும் பொறிகளைப் போல, கிறிஸ்துமஸ் மரத்தில் உள்ள மகிழ்ச்சியான அலங்காரப் பந்துகளைப் போல. இடைவிடாமல் அவை மூழ்கின, அவனது உணர்வால் ஒளிரூட்டப்பட்ட அந்த ஒற்றைப் புள்ளியைக் கடந்து பறந்தன, மீண்டும் மூழ்கின: இருளிலிருந்து இருளுக்குள். இப்போது ஒரு கோமாளியின் உருவம் அவனுக்கு முன்னால் நெளிந்தது; இப்போது, எலுமிச்சை மஞ்சள் நிறக் கோமாளியான பெட்ருஷ்கா, அந்த ஒளிமயமான உணர்வுப் பரப்பின் குறுக்கே—இருளிலிருந்து இருளுக்குள்—பாய்ந்து சென்றாள்; ஆயினும், தடுமாறிச் சிதறும் அந்தப் பிம்பங்கள் அனைத்தின் மீதும் உணர்வு பாரபட்சமின்றிப் பிரகாசித்தது; அவை ஒன்றிணைந்தபோது, உணர்வு அவற்றுக்கு ஒரு நொறுக்கும், மனிதத்தன்மையற்ற முக்கியத்துவத்தை ஊட்டியது. நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச் அருவருப்பில் கிட்டத்தட்ட துப்பினார்.

"அறிவுசார் படைப்பா?"

"அது சற்றும் அறிவுசார்ந்த பணியல்ல..."

"அது கோழைத்தனமான அச்சமும், மிருகத்தனமான உணர்வுகளும் அன்றி வேறில்லை—என் உயிரைக் காத்துக்கொள்ள நான் மேற்கொண்ட ஒரு அவநம்பிக்கையான தவிப்பு அது..."

"ஆம், ஆம், ஆம்..."

"நான் ஒரு முழுமையான அயோக்கியன்..."

அவனது பெரிதும் மதிக்கப்பட்ட தந்தையும், தன் காலத்தில் இதே முடிவுக்குத்தான் வந்திருந்தார் என்பதை நாம் முன்னரே கண்டிருக்கிறோம்.

அவன்—ஒரு முழுமையான அயோக்கியன்!

இவ்வுண்மையை அவன் உணர்ந்த கணமே, வாசிலியேவ்ஸ்கி தீவிலுள்ள 18-ஆம் வரிசைத் தெருவிற்கு விரைந்து செல்வதே அவனது முதல் உந்துதலாக இருந்தது; ஒரு பழைய வாடகை வண்டி அவனை அங்கே கொண்டு சேர்த்தது; மூச்சிரைக்க, ஆவேசம் நிறைந்த மெல்லிய குரலில், வண்டி ஓட்டுநரின் முதுகுக்குப் பின்னால் அவன் முணுமுணுத்தான்:

"ஹா!... என்ன ஒரு துணிச்சல்!... நயவஞ்சகன்... பொய்யன்... கொலையாளி... வெறும் அதற்காகவா..."

. . . அவனது சொந்தத் தோல் . . .«

இந்த உரத்த, சீற்றமிக்க முணுமுணுப்பைக் கேட்டு, வண்டிக்காரன் திரும்பி, சற்றே எரிச்சலுடன் கேட்டான்:

»என்ன அது?«

»ஒன்றுமில்லை . . . ஒன்றுமே இல்லை . . .«

வண்டிக்காரன் நினைத்துக்கொண்டான்:

»உண்மையிலேயே ஒரு விசித்திரமான மனிதர் இவர் . . .«

நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச், அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச்சைப் போலவே, தனக்குத்தானே பேசிக்கொள்ளும் பழக்கம் கொண்டவர்.

காற்றின் ஓசை எதிரொலித்தது:

»தந்தைக்கொலையாளி!«

»பொய்யன்!«

முற்றிலும் நிலைகுலைந்துபோன நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச், வண்டியிலிருந்து குதித்தார்; விறகுக்கட்டுகளின் குவியல்களைக் கடந்து விரைந்து ஓடி, சிறிய நிலக்கீல் முற்றத்தைக் கடந்து பறந்து சென்று, பின் படிக்கட்டுகளை அடைந்தார்—அவற்றில் ஏறிச் செல்ல வேண்டும் என்ற எண்ணத்துடன் . . . ஆனால் ஏன்—அது, ஒப்புக்கொள்ளவே வேண்டும், அவருக்கே தெரியவில்லை; அநேகமாக ஆர்வத்தின் காரணமாக இருக்கலாம்; அந்தப் பொட்டலத்தை ஒப்படைத்ததன் மூலம், இந்த முழு விவகாரத்தையும் தொடங்கி வைத்தவரின் கண்களை நேருக்கு நேர் நோக்க வேண்டும் என்பதற்காக இருக்கலாம்.

அங்கே அவர் அலெக்சாண்டர் இவனோவிச்சை எதிர்கொண்டார்; அதன் பிறகு நடந்த மற்ற அனைத்தும், நிச்சயமாக, நமக்கு இப்போது தெரிந்தவையே.

இத்தகைய இழிசெயலுக்குப் பெயரே இல்லை—இல்லை!

ஆம்—இருப்பினும், நிகழ்ந்த அனைத்தினாலும் வெப்பமூட்டப்பட்ட அவரது இதயம், மெல்ல மெல்ல உருகத் தொடங்கியது; அந்தப் பனிக்கட்டி போலக் குளிர்ந்திருந்த சிறிய இதயக் கட்டி, படிப்படியாக மீண்டும் ஒரு உண்மையான இதயமாக மாறியது; முதலில் அது அர்த்தமற்ற முறையில் துடித்தது; இப்போது அது ஒரு தெளிவான நோக்கத்துடன் துடித்தது; அதன் உள்ளே, உணர்வுகளும் துடிக்கத் தொடங்கின; அந்த உணர்வுகள் திடீரென அவர் உடலெங்கும் பீறிட்டுப் பாய்ந்தன; அந்தச் சிறிய நடுக்கங்கள் அவரது முழு ஆன்மாவையும் உலுக்கி, உருமாற்றின.

சில கணங்களுக்கு முன்புதான், அந்தப் பிரம்மாண்டமான வீடு, கற்களால் ஆன பால்கனிகளின் ஒரு மாபெரும் குவியலைப் போலத் தெருவின் மீது உயர்ந்து நின்றது; அவர் அந்தக் கூழாங்கற்கள் விரிக்கப்பட்ட தெருவில் நடந்து சென்றிருந்தால், கையை நீட்டி அதன் கல் மூலையைப் பற்றிக்கொண்டிருக்க முடியும்; ஆனால் அப்போது மழை பெய்யத் தொடங்கியது, அந்த மூடுபனியின் நடுவே, அந்தக் கல் மூலை அலைபாய்வது போலத் தோன்றத் தொடங்கியது.

அவ்வாறே, இப்போது மற்ற அனைத்தும் அலைபாயத் தொடங்கின. தூறல் விழத் தொடங்கியது, ஒன்றோடொன்று பிணைக்கப்பட்ட கற்களால் ஆன அந்தப் பூதம் கரையத் தொடங்கியது; இப்போது, ​​மழையிலிருந்து வெளிப்பட்டும்—மீண்டும் அதற்குள்ளேயே மூழ்கியும்—அது தனது மெல்லிய, சரிகை போன்ற வடிவக்கோடுகளையும், அரிதாகவே புலப்படும் வரிகளையும் மேலே உயர்த்துகிறது: அது ஒரு உண்மையான 'ரோகோகோ' (Rococo) பாணித் தோற்றம்; பின்னர் அந்த 'ரோகோகோ' தோற்றம் சூனியத்திற்குள் மறைந்துவிடுகிறது.

ஜன்னல்களும் காட்சிப் பெட்டிகளும் மழையினால் ஏற்பட்ட ஒரு ஈரமான பளபளப்புடன் மின்னின; மழைநீர் வடிகால்களிலிருந்து நீர் ஊற்றுகள் பீறிட்டுப் பாய்ந்தன; மேலிருந்து தடித்த, நீண்ட நீர்த்துளிகள் வெளிறிய நடைபாதைகளில் விழுந்தன; நடைபாதையின் கொடிய வறட்சி அடர் பழுப்பு நிறத்தைப் பெற்றது; சீறிப்பாய்ந்த ஒரு ரப்பர் சக்கரம் இருபுறமும் சேற்றைத் தெறித்தது.

இப்படியே அது தொடர்ந்துகொண்டே இருந்தது...

வழிப்போக்கர்களின் திறந்த குடைகளுக்குக் கீழே நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் மறைந்து போனான்; பெருஞ்சாலைகள் மூடுபனியில் மிதந்தன; கட்டிடங்களின் பிரம்மாண்டமான உடல்கள் வான்வெளியிலிருந்து நழுவி, அறியப்படாத வேறொரு பரிமாணத்திற்குள் செல்வது போல இருந்தது; அங்கிருந்து, அவற்றின் உருவக்கோடுகள்—ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்த கோபுரங்கள், கூர்நுனிகள் மற்றும் சுவர்களின் உருவக்கோடுகள்—மங்கலாகப் பிரகாசித்தன. அவனுக்குத் தலை சுற்றியது; அவன் ஒரு கடை ஜன்னலில் சாய்ந்தான்; அவனுக்குள் ஏதோ ஒன்று முறிந்து, சிதறிப் பறந்தது; மேலும்—அவன் கண்களுக்கு முன்பாக, அவனது குழந்தைப்பருவத்தின் ஒரு துண்டு தோன்றியது.

அவன் தன் தலை, அவனது ஆசிரியை, வயதான நோக்கர்ட்டின் மடியில் சாய்ந்திருப்பதைக் காண்கிறான்; விளக்கின் ஒளியில், அந்த மூதாட்டி வாசிக்கிறாள்:

"இரவிலும் காற்றிலும் இவ்வளவு தாமதமாகப் பயணம் செய்வது யார்?

அது தன் குழந்தையுடன் வரும் தந்தை..."

திடீரென்று, ஜன்னல்களுக்கு வெளியே புயல் ஊளையிட்டது; நிச்சயமாக அங்கே குழந்தை துரத்தப்படுகிறது; சுவரில், ஆசிரியையின் நிழல் நடுங்குகிறது.

மீண்டும்...

குள்ளமான, வயதான, நரைத்த அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச், கொலென்காவிற்கு பிரெஞ்சு நடனத்தைக் கற்பிக்கிறார்; அவர் வழுக்கிச் செல்லும் அசைவுடன் நகர்கிறார், தனது சிறிய அடிகளை எண்ணி, உள்ளங்கைகளால் தாளமிடுகிறார்; அவர் இப்போது வலப்பக்கம், இப்போது இடப்பக்கம் அடியெடுத்து வைக்கிறார்; அவர் இப்போது முன்னோக்கி, இப்போது பின்னோக்கி அடியெடுத்து வைக்கிறார்; அதனுடன் வரும் இசைக்குப் பதிலாக, அவர் உரக்க வேகமாக ஓதுகிறார்:

»இரவிலும் காற்றிலும் இவ்வளவு தாமதமாகப் பயணம் செய்வது யார்?

அது தன் குழந்தையுடன் வரும் தந்தை... «

பிறகு அவன் தன் மயிரற்ற புருவங்களை கொலென்காவை நோக்கித் திருப்புகிறான்:

»ஆக, சொல் என் அன்புத் தோழனே: குவாட்ரில் நடனத்தின் முதல் வடிவம் என்ன?«

மற்றதெல்லாம் இரவும் காற்றும் போலிருந்தது, ஏனெனில் அவனைத் துரத்தியவர்கள் அவனை நெருங்கிவிட்டனர்; அவர்கள் குழந்தையைத் தந்தையின் கைகளிலிருந்து பறித்துவிட்டனர்:

»அவன் கைகளில், குழந்தை இறந்துவிட்டது . . .«

அந்தத் தருணத்திற்குப் பிறகு அவனது முழு வாழ்க்கையும் வெறும் மூடுபனியின் விளையாட்டாகவே அமைந்தது. குழந்தைப்பருவத்தின் அந்தத் துணுக்கு மறைந்து போனது.

ஜன்னல்கள், காட்சிப் பெட்டிகள், மற்றும் சாக்கடைகள் ஈரத்துடன் பளபளத்தன; நடைபாதைகளின் சாம்பல் கலந்த பழுப்பு நிற ஈரப்பதம் மினுமினுத்தது; ரப்பர் சக்கரங்கள் சேற்றை நாலாபுறமும் தெறித்துச் சிதறவிட்டன. மூடுபனி படர்ந்த அந்த ஈரப்பதத்திற்கு இடையே, அவ்வழியே சென்றவர்களின் விரிந்த குடைகளுக்கு அடியில் நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் மறைந்துபோனார்; அது, கட்டிடங்களின் பிரம்மாண்டமான உடல்கள் வளிமண்டலத்தின் எல்லைகளிலிருந்து விலகி, வேறொரு அறியாத வெளியினுள் நகர்வது போன்றிருந்தது—அவ்விடத்திலிருந்து அவற்றின் உருவக்கோடுகள் மீண்டும் மினுமினுத்துத் தெரிந்தன: ஒன்றோடொன்று பின்னிப்பிணைந்த சிற்பத் தூண்கள், கோபுரக் கூம்புகள் மற்றும் சுவர்கள்.

கொக்குகள்

நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச் தன் தாய்நாட்டிற்கு, தன் குழந்தைப் பருவத்திற்குத் திரும்பத் தீவிரமாக ஏங்கினார்—ஏனெனில் திடீரென அவர் ஒரு உண்மையை உணர்ந்தார்: அவர்... ஒரு சிறு குழந்தை.

அவர் தன்னைச் சூழ்ந்திருந்த அனைத்தையும்—ஆம், அனைத்தையும்—களைய வேண்டும், அனைத்தையும் மறக்க வேண்டும்; குழந்தைப் பருவத்தில் ஒருவர் எப்படிக் கற்றுக்கொள்வாரோ, அதேபோல் அவர் அனைத்தையும்—ஆம், அனைத்தையும்—புதிதாகக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்; அவருடைய பழைய, மறக்கப்பட்ட தாய்நாடு—இப்போது அவர் அதை மீண்டும் ஒருமுறை செவிமடுத்தார். மேலும்—இப்போதே, இப்போதே அவர் எங்கும் தன் துயரம் தோய்ந்த, ஆயினும் அன்பிற்குரிய குழந்தைப் பருவத்தின் குரலைக் கேட்டார்—நீண்ட காலமாக மௌனமாயிருந்த அந்தக் குரல், இப்போது மீண்டும் ஒலிக்கத் தொடங்கியிருந்தது.

அந்தக் குரலின் ஒலி எத்தகையது?

நகரத்திற்குள் நாரைகளின் கூக்குரலை எப்படிக் கேட்க முடிவதில்லையோ, அதேபோல் இந்தக் குரலையும் கேட்க முடிவதில்லை: வெகு உயரத்தில் நாரைகள் வட்டமிடுகின்றன; நகரத்தின் இரைச்சலுக்கு மத்தியில், நகரவாசிகள் அவற்றைக் கேட்பதில்லை; ஆயினும் அவை பறக்கின்றன—பறக்கின்றன—நகரத்தின் மேலாகத் தொடர்ந்து பறக்கின்றன... அந்த நாரைகள்! ஏதோ ஒரு இடத்தில்—ஒருவேளை நெவ்ஸ்கி ப்ராஸ்பெக்ட் சாலையில்—விரையும் குதிரை வண்டிகளின் இரைச்சலுக்கு நடுவே, செய்தித்தாள் விற்பவர்களின் கூக்குரலுக்கு அடியில், வசந்த காலத்தின் அந்தி வேளையில், ஒரு மனிதர் நடைபாதையில் வேரூன்றியதுபோல் அசையாமல் நிற்கிறார்—அவர் வயல்வெளிகளில் வாழும் ஒரு குடியானவர், தற்செயலாக நகரத்திற்கு வந்தவர்; அவர் நின்று—தாடி நிறைந்த முகத்துடன் கூடிய தன் கலைந்த தலைமுடியை ஒருபுறம் சாய்த்து, உங்களிடம் பேசுகிறார்:

"ஷ்ஷ்!..."

"என்ன விஷயம்?"

ஆனால் அவர்—நகரத்திற்குத் தற்செயலாக வந்த அந்த வயல்வெளிவாசி—பதிலுக்குத் தன் கலைந்த தலையை ஆட்டி, ஒரு நயமான, அர்த்தம் பொதிந்த புன்னகையை உதிர்க்கிறார்:

"உங்களுக்கு அது கேட்கவில்லையா?"

"?"

"சற்றுக் கேளுங்கள்!..."

"ஆனால் என்ன? அது என்னதான்?"

அவரோ பெருமூச்சு விடுகிறார்:

"அங்கே மேலே... அந்த... நாரைகள்... கூவுகின்றன..."

நீங்களும் கூர்ந்து செவிமடுக்கிறீர்கள்.

முதலில், உங்களுக்குச் சிறிதும் கேட்கவில்லை; ஆனால் பிறகு, மேலிருந்து—அந்தத் தொலைதூர உயரங்களிலிருந்து—நீங்கள் அதைக் கேட்கிறீர்கள்: ஒரு அன்பிற்குரிய, மறக்கப்பட்ட ஒலி... வேறு எதற்கும் ஒப்பாகாத ஒரு தனித்துவமான ஒலி...

அங்கே மேலே, நாரைகள் கூவுகின்றன.

நீங்களும் அவரும் வானத்தை நோக்கித் தங்கள் தலைகளைத் திருப்புகிறீர்கள். மூன்றாவது, நான்காவது, ஐந்தாவது நபர் எனப் பலரும் தங்கள் தலைகளை மேல்நோக்கித் திருப்புகிறார்கள்.

முதலில், அந்தப் பிரம்மாண்டமான வானவெளியின் தொலைவால் அனைவரின் கண்களும் கூசுகின்றன; காற்றைத் தவிர வேறொன்றுமில்லை... ஆனால் இல்லை: அங்கே, காற்றுக்கு அப்பால் ஏதோ ஒன்று இருக்கிறது... முற்றிலும் வெறுமையான நீலத்தின் வழியே நகர்ந்து செல்லும்போது, ஏதோ ஒன்று கடந்து செல்வதைக் காண்கிறோம்—எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, பரிச்சயமான ஒன்று: வடக்கு நோக்கிச் செல்கிறது... பறக்கிறது... கொக்குகள்...

ஆர்வமுள்ளவர்களின் ஒரு முழு வட்டம்; ஒவ்வொரு தலையும் மேல்நோக்கித் திரும்பியுள்ளது, நடைபாதை மக்களால் அடைக்கப்பட்டுள்ளது; மெதுவாக, அந்த *கோரோடோவோய்* (கொக்குகள்) தன் வழியைத் தள்ளிக்கொண்டு முன்னேறுகிறான்; ஆனால்—ஐயோ, அவனால் தன் ஆர்வத்தை அடக்க முடியவில்லை: அவன் நின்று, தலையைப் பின்னால் சாய்க்கிறான்; அவன் மேலே உற்றுப் பார்க்கிறான்.

ஒரு முணுமுணுப்பு:

"கொக்குகள்!..."

"அவை திரும்பி வருகின்றன..."

"அந்த அன்பானவை..."

பீட்டர்ஸ்பர்க்கின் சபிக்கப்பட்ட கூரைகளுக்கு மேலே, மரத்தாலான நடைபாதைகளுக்கு மேலே, கூட்டத்திற்கு மேலே—இந்த இளவேனிற்காலக் காட்சி, இந்தப் பரிச்சயமான குரல்!...

அப்படியேதான்—குழந்தைப் பருவத்தின் குரல்!

அதை ஒருவன் கேட்கவில்லை; ஆனாலும்—அவை அங்கே இருக்கின்றன; பீட்டர்ஸ்பர்க் தெருக்களுக்கு மேலே கொக்குகளின் கூக்குரல்: திடீரென்று, ஒரு கணம், அதைக் கேட்கிறோம்! அப்படியேதான், குழந்தைப் பருவத்தின் குரல்.

இது போன்ற ஒரு குரலைத்தான் நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச் திடீரென்று உணர்ந்தார்.

நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச் இதற்கு முன் பார்த்திராத ஏதோ ஒரு துயரம் தோய்ந்த உருவம், அவரது ஆன்மாவைச் சுற்றி ஒரு ஒளிமயமான, ஊடுருவும் வட்டத்தை வரைந்து, பின்னர் அதற்குள் நுழைந்தது போலிருந்தது; அந்த உருவத்தின் கண்களின் பிரகாசமான ஒளி அவரது ஆன்மாவை நேராகத் துளைத்தது. நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச் திடுக்கிட்டார்; அவரது ஆன்மாவிற்குள் இருந்த ஏதோ ஒன்று விரிவடைந்தது—அதுவரை முற்றிலும் சுருங்கிப் போயிருந்த ஒன்று; லேசாக, அந்த *ஏதோ ஒன்று* அந்தப் பேரண்டத்திற்குள் பாய்ந்தது; ஆம், அந்தப் பேரண்டமே அங்கே இருந்தது, அது பேசியது:

"நீங்கள் எல்லோரும் என்னை விரட்டி அடிக்கிறீர்கள்!..."

"என்ன? என்ன? என்ன?" நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச் கூர்ந்து கவனிக்க முயன்றார்; அந்தப் பேரண்டம் இடைவிடாமல் பேசியது:

»நான் உங்கள் எல்லோரையும் பின்தொடர்கிறேன் . . .«

இப்படி அது பேசியது.

பேசுபவர் தனக்கு முன்னால் நிற்பார் என்று எதிர்பார்த்தது போல, நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச் திகைப்புடன் சுற்றிலும் பார்த்தார்; ஆயினும் அவன் வேறொன்றைக் கண்டான்—அதாவது: தொப்பிகள், மீசைகள், மற்றும் தாடைகளின் மிதக்கும் ஒரு திரள்; இதற்கு அப்பால், அந்தப் பெருஞ்சாலை நீண்டுகொண்டே சென்றது; அதற்குள், இப்போது மற்ற அனைத்தும் மிதந்துகொண்டிருப்பதைப் போலவே, பார்வைகளும் மிதந்தன.

மூடுபனி சூழ்ந்த அந்தப் பெருஞ்சாலை திடீரென்று அவனுக்குப் பிரியமானதாகவும் பரிச்சயமானதாகவும் தோன்றியது; ஆ—ஆ—ஆ!—அந்தப் பெருஞ்சாலை இப்போது எவ்வளவு சோகமாகத் தெரிந்தது; மேலும், அந்த முகங்களுடன் இணைந்து நகர்ந்து செல்லும் தொப்பிகளின் அணிவகுப்பு? அவனைத் தாண்டி மிதந்து செல்லும் அந்த முகங்கள் அனைத்தும்—எத்துணை சிந்தனை தோய்ந்தவையாகவும், விவரிக்க இயலாத துயரம் நிறைந்தவையாகவும் இருந்தன!

ஆனால், அவனிடம் பேசிய அந்த ஒருவனை—அவனை மட்டும்—அவனால் காண இயலவில்லை.

ஆனால், அங்கே—அந்தப் பக்கத்தில்—நிற்பது யார்? அந்தப் பிரம்மாண்டமான கட்டிடத்திற்கு அருகிலா?—அந்தப் பால்கனிகளின் பாரிய கல் அமைப்பிற்கு அடியிலா?

ஆம், அங்கே ஒருவன் நின்றுகொண்டிருக்கிறான்.

சரியாக அவனைப் போலவே; அவனும் ஒரு கடை ஜன்னலுக்கு முன்னால் நின்றுகொண்டிருக்கிறான்; விரிந்த ஒரு குடைக்கு அடியில் அவன் நிற்கிறான்—சும்மா அங்கே நின்றுகொண்டிருக்கிறான்... ஆம், சும்மா நின்றுகொண்டிருக்கிறான்; அல்லது அவன் எதையாவது உற்று நோக்கிக்கொண்டிருக்கிறானா?... அப்படித்தான் தோன்றுகிறது—அவன் முகம் மறைந்திருந்தபோதிலும். இதில் வியக்கத்தக்கது என்ன இருக்கிறது? சொல்லப்போனால், அவனும்—நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச்—இப்பக்கத்தில் நின்றுகொண்டிருக்கிறான்; வெறும் தன் சொந்தப் பொழுதுபோக்கிற்காகவே அங்கே சும்மா நின்றுகொண்டிருக்கிறான்... அந்த மனிதனும் அதே பாணியில்தான் நிற்கிறான்: அவனைப் போலவே—நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச் போலவே—மற்றும் மற்ற வழிப்போக்கர்களைப் போலவே; ஏனெனில், அவனும் வெறும் ஒரு வழிப்போக்கன் மட்டுமே; அவனும் அன்பிற்குரியவனாகவும், துயரம் தோய்ந்தவனாகவும் காட்சியளிக்கிறான் (இக்காலத்தில் அனைவரும் தோன்றுவது போலவே); எதிலோ ஒன்றை அவன், எவ்விதப் பற்றும் அற்ற ஒரு பாவனையுடன் உற்று நோக்கிக்கொண்டிருக்கிறான்: *நான் ஒரு சாதாரண மனிதனைத் தவிர வேறில்லை—ஒரு மீசையுடன் கூடிய மனிதன்!*... இல்லை—அவன் மீசை மழித்திருக்கிறான்... குளிர்காலக் கோட் அணிந்திருக்கும் அவனது தோற்றம், யாரையோ ஒருவரை நினைவூட்டுகிறது—ஆனால் யாரை? அவன் கையசைத்து அழைக்கவில்லையா?

சும்மா, முகப்புடைய தொப்பி ஒன்றை அணிந்திருக்கும் ஒருவன் அவ்வளவுதான்.

அது எங்கே நடந்தது......நான் இதற்கு முன் ஒருமுறை இங்கு வந்ததில்லையா?

அவன் அவனருகில்—அந்தக் கூர்மையான தொப்பி அணிந்த அன்புக்குரிய உரிமையாளரிடம்—சென்று செல்ல வேண்டாமா? எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, இந்தப் பெருவழி பொதுமக்களுக்குச் சொந்தமானது—உண்மையாகவே! இந்தப் பொதுப் பெருவழியில், அனைவருக்கும் இடம் உண்டு... அவன் சாதாரணமாக நடந்து சென்று—அங்குள்ள கடை ஜன்னலில் காட்சிக்கு வைக்கப்பட்டிருக்கும் பொருட்களைப் பார்க்கலாம். அதைச் செய்ய அனைவருக்கும் உரிமை உண்டு.

அவன் சற்றும் கூச்சமின்றி நின்று, அந்த மற்ற மனிதனுக்கு அருகில் நிற்கலாம்; பிறகு, தற்செயலாக, ஒரு கணநேர—ஏறக்குறைய கவனக்குறைவான, ஆனாலும் கவனமான—பார்வையை...

...அவனை!

அவன் உண்மையில் யார் என்பதைத் தனக்குத்தானே உறுதிப்படுத்திக் கொள்ள.

இல்லை, இல்லை, இல்லை! ...மாறாக, அவனது—நிச்சயமாக உறைந்து போயிருக்கும்—விரல்களைத் தொட்டு, அப்பட்டமான, முட்டாள்தனமான மகிழ்ச்சியில் அழ வேண்டும்! ...

நடைபாதையில் மல்லாக்க விழ வேண்டும்!

"நான்... நோயுற்றிருக்கிறேன், உணர்ச்சியற்று இருக்கிறேன், பாரம் சுமந்திருக்கிறேன்... என்னை அமைதிப்படுத்துங்கள், எஜமானரே; என்னைக் காத்திடுங்கள்..."

அதற்குப் பதிலாக:

"எழு... மற்றும்..."

"போ..."

"பாவங்கள் செய்யாதே..."

இல்லை, அவனுக்கு எந்தப் பதிலும் கிடைக்காது.

உண்மையில், அந்தத் துயருற்ற மனிதனிடமிருந்து அவனுக்கு எந்தப் பதிலும் கிடைக்காது—ஏனெனில், இதுவரை எந்தப் பதிலும் இல்லை; பதில் பின்னர் வரும்—ஒருவேளை ஒரு மணி நேரத்தில், ஒரு வருடத்தில், ஐந்து ஆண்டுகளில்; ஒருவேளை இன்னும் தாமதமாக—நூறு, ஆயிரம் ஆண்டுகளில்; ஆனால் ஒரு பதில் *கண்டிப்பாக*...

...வரும்! ஆனாலும் இப்போது, ​​அந்தத் துயருற்ற, மெலிந்த உருவம்—அவனை அவன் தன் கனவுகளில்கூட இதற்கு முன் பார்த்ததில்லை; அவன் ஒரு அந்நியன்—சாதாரண அந்நியன் அல்ல, ஒரு *மர்மமான* அந்நியன்—இப்போது, ​​இந்தத் துயருற்ற, மெலிந்த உருவம் அவனை வெறுமனே பார்த்துவிட்டு, தன் உதடுகளில் ஒரு விரலை வைத்தது. திரும்பிப் பார்க்காமல், தன் நடையை நிறுத்தாமல், அவன் தெருவின் புழுதி வழியே தொடர்ந்து நடப்பான்...

மேலும் தெருவின் புழுதிக்குள் மறைந்து போவான்...

ஆனால் ஒரு நாள் வரும்.

ஒரே ஒரு கணத்தில், இவை அனைத்தும் மாறிவிடும். அப்போது, ​​அடையாளம் தெரியாத வழிப்போக்கர்கள் அனைவரும்—மரண ஆபத்தின் கணத்தில் (ஏதோ ஒரு குறுகிய சந்தில்) ஒருவரையொருவர் கடந்து சென்றவர்கள் அனைவரும்; வரவிருக்கும் இந்தத் தருணத்தைப் பற்றித் தங்கள் விவரிக்க முடியாத பார்வைகளால் உணர்த்தி, பின்னர் அந்தப் பரந்த வெளியில் மறைந்து போனவர்கள் அனைவரும்—அவர்கள் அனைவரும், அவர்கள் அனைவரும் ஒருவரையொருவர் கண்டுகொள்வார்கள்!

இந்த மறுசந்திப்பின் மகிழ்ச்சியை ஒருவராலும் அவர்களிடம் இருந்து பறிக்க முடியாது.

"நான் அப்படியே நடந்து செல்கிறேன்... யாரையும் தொந்தரவு செய்ய மாட்டேன்."

"எனக்கு என்ன ஆயிற்று?" என்று நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் நினைத்தார். "மிகவும் பொருத்தமற்ற தருணத்தில் நான் பகற்கனவுகளில் மூழ்கிவிட்டேன்."

நேரம் வீணடிக்க நேரமில்லை... காலம் நழுவிக்கொண்டிருந்தது, அதே சமயம், அந்த மத்தி மீன் டப்பா தொடர்ந்து இயங்கிக்கொண்டிருந்தது. செய்ய வேண்டிய சிறந்த செயல், தனது மேசைக்குச் சென்று, அதை முழுவதுமாக காகிதத்தில் சுற்றி, தனது சட்டைப்பையில் போட்டுக்கொண்டு, பின்னர்—நேவாவை நோக்கிச் செல்வதுதான்...

அந்த பிரம்மாண்டமான கட்டிடத்திலிருந்து அவர் ஏற்கனவே தனது பார்வையைத் திருப்பியிருந்தார்—அதன் முன், கல் பால்கனிகளுக்குக் கீழே, அந்த அந்நியன் தனது குடையை விரித்தபடி நின்றுகொண்டிருந்தான்—மீண்டும் ஒருமுறை, கால்கள் நிறைந்த அந்த அடர்த்தியான, சதைப்பிண்டமான கூழ் அவரைக் கடந்து சென்றது: மனித உடல்களின் அந்தக் கூழ், இங்கு என்றென்றும் ஓடிக்கொண்டிருந்தது—
வசந்த காலத்திலும், கோடை காலத்திலும், குளிர்காலத்திலும்—உடல்களின் அந்தக் கூழ், எப்போதும் ஒன்றுதான்.

ஆனால் அவரால் தன்னைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை; அவர் மீண்டும் திரும்பிப் பார்த்தார்.

அந்த அந்நியன் இருந்த இடத்திலிருந்து நகரவில்லை; நிகோலாய் அப்போலோனோவிச்சைப் போலவே, அவனும் மழை நிற்பதற்காகக் காத்துக்கொண்டிருந்தான் என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது. ஆனால், திடீரென்று அவன் அசைந்தான்; திடீரென்று, அவன் மனிதக் கூட்டத்தில் கலந்தான்—தம்பதிகள் மற்றும் குழுக்களுடன் சேர்ந்துகொண்டான். பளபளப்பான, அரக்கு பூசப்பட்ட மூன்று குதிரைகள் பூட்டிய வண்டிக்குப் பின்னால் அவன் மறைந்தான்; அவனது குடை மட்டும் உதவியற்ற நிலையில் வெளியே நீட்டிக்கொண்டிருந்தது.

"நீ திரும்பி நடந்து போய்க்கொண்டே இரு! அந்த அந்நியன் நரகத்துக்குப் போகட்டும்! உனக்கு அவன் என்ன வேலை?"

அந்த எண்ணம் அவன் மனதில் தோன்றிய அடுத்த கணமே, அவனை மிகவும் கவர்ந்திருந்த அந்த கூர்முனைத் தொப்பி, பளபளப்பான மூன்று குதிரைகள் பூட்டிய வண்டிக்குப் பின்னாலும், வேகமாகச் சென்றுகொண்டிருந்த தோள்களுக்குப் பின்னாலும் இருந்து மீண்டும் தோன்றியது. கடந்து செல்லும் வண்டியால் அடிபட்டுவிடும் அபாயத்தில், அந்த அந்நியன் சாலையைக் கடந்து ஓடினான்; ஒரு வேடிக்கையான செய்கையாக, அவன் தன் குடையை முன்னால் நீட்டினான்—அந்தக் குடையை காற்று அவன் கையிலிருந்து பிடுங்கிவிடும் போலிருந்தது.

இப்போது அவனால் எப்படித் திரும்பிச் செல்ல முடியும்? இப்போது அவனால் எப்படி இங்கிருந்து செல்ல முடியும்?

"அவனுக்கு என்ன வேண்டும்?" நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச் நினைத்தார்—மேலும், அவருக்கே ஆச்சரியமாக, அவர் உண்மையாகவே குழப்பமடைந்தார். "ஆ, அப்படியா அவன் இப்படித்தான் இருக்கிறானா!"

அருகில் வந்தபோது, அந்த அந்நியன் மீதான ஆர்வம் பெருமளவு குறைந்தது; தூரத்திலிருந்து பார்க்கும்போது, அவன் இன்னும் கம்பீரமாகவும்—மர்மமாகவும், துயரம் நிறைந்தவனாகவும்—தோன்றியிருந்தான்; அவனது அசைவுகள் மெதுவாகத் தெரிந்தன.

ஹே! என்ன இது—அவன் பார்க்கவே ஒரு முட்டாளாக இருக்கிறான்! அந்தத் தொப்பி—ஓ, அந்தத் தொப்பி! கொக்கு போன்ற அந்தக் கால்களில் அவன் தடுமாறி நடப்பதைப் பார்! அவனுடைய கந்தலான சிறிய கோட்டின் ஓரங்கள் முன்னும் பின்னுமாகப் படபடக்கின்றன, அவனுடைய குடை முழுவதும் ஓட்டைகள், மேலும் அவனுடைய காலணிகள் மிகவும் பெரிதாக இருக்கின்றன...

நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் அந்த அந்நியன் மீது ஒருவித விரோத உணர்வை உணர்ந்தான்; முதலில், அவனை வழிவிடவே அவன் எண்ணினான்,

ஆனால் பிறகு அவன் தன் தந்திரத்தை மாற்றிக்கொண்டு, மற்றவனுக்கு வழிவிடக் கூடாது என்பதற்காகத் தன் இடத்திலிருந்து நகரவில்லை; இதனால், அவர்கள் நேருக்கு நேர் மோதிக்கொண்டனர்; நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் திகைப்புடன் கூடிய ஒரு பாவனையை வெளிப்படுத்த, மற்றவனோ அலட்சியமாகத் தோன்றினான்; விசித்திரமாக—அந்தப் பெரிய, உறைந்துபோகும் குளிர் கொண்ட கை (மயிர்க்கூச்சத்தால் மூடப்பட்டிருந்தது) அவனுடைய தொப்பியைத் தொட மேலே நீட்டியது; மேலும் ஒரு மரக்கட்டை போன்ற, கரகரப்பான குரல் உறுதியாக முழங்கியது:

"நி—கோ—லாய் அ—போல்—லோ—நோ—விச்!!"

அப்போதுதான் நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச், தன்னை ஏறக்குறைய மோதிவிட்ட அந்த அந்நியன் (தெளிவாகவே, அவன் ஒரு சாதாரண சிறு முதலாளி) தன் கழுத்தில் ஒரு கட்டுப் போட்டிருந்ததைக் கவனித்தார் (ஒருவேளை ஒரு கொப்புளத்தின் காரணமாக இருக்கலாம்—அந்தக் கொப்புளங்கள் பொதுவாக மிகவும் தொந்தரவாக உணரப்படும் இடத்தில்தான் குடியேறும்: கழுத்தில், தோள்பட்டையில், அல்லது வேறு ஏதேனும் சொல்ல முடியாத இடத்தில்!...). ஆனால், கொப்புளங்களின் வஞ்சகமான தன்மையைப் பற்றிய அவரது சிந்தனைகள் தடைபட்டன:

"உங்களுக்கு என்னை அடையாளம் தெரியவில்லை போலிருக்கிறது!"

(ஆஹா, ஆஹா!)

"யாரைக் குறிப்பிட வேண்டும்?" என்று நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச் ஏற்கனவே சற்று கோபமான முகபாவத்துடன் பேசத் தொடங்கியிருந்தார்; ஆனால் பிறகு அவர் அந்த அந்நியனை இன்னும் உன்னிப்பாகப் பார்த்தார், திடீரென்று அவன் தலையிலிருந்த தொப்பியைப் பிடுங்கி, முகம் கோணலாகக் கத்தினார்:

"இல்லை... நிஜமாகவே நீங்கள்தானா?..."

உண்மையில், ஒரு பிச்சைக்காரனைப் போலத் தோற்றமளித்த, தற்செயலாக வழிப்போக்கரான இவரிடம் செர்ஜி செர்ஜியேவிச் லிச்சுடினை அடையாளம் காண்பது எளிதான காரியமாக இருக்கவில்லை; ஏனென்றால், முதலாவதாக, லிச்சுடின் இப்போது சாதாரண குடிமக்களின் உடையில் இருந்தார்—அந்த உடைகள், ஒரு பசுவுக்குச் சேணம் பொருந்துவதைப் போல அவருக்குப் பொருந்தின; பிறகு—அதைப் பாருங்கள்!—செர்ஜி செர்ஜியேவிச் லிச்சுடினுக்குத் தாடி இல்லை. அதுதான் முக்கிய விஷயம்: அவருடைய அலை அலையான, வட்டமான தாடிக்குப் பதிலாக, இப்போது பொருத்தமற்ற, சற்றே கலைந்த ஒரு வெற்றிடம் துருத்திக்கொண்டிருந்தது; மேலும்—அவரது மீசைக்குத்தான் என்ன நேர்ந்தது? மூக்கிற்கும் உதட்டிற்கும் இடைப்பட்ட அந்த மீசையற்ற வெற்றிடமே, அவருக்குப் பரிச்சயமான அந்த முகத்தை முற்றிலும் அந்நியமான ஒன்றாக—ஒரு விரும்பத்தகாத வெறுமையாக—மாற்றியிருந்தது.

தாடியின் மறைவு—லிச்சுட்டினுக்கு மட்டுமே உரித்தான அந்தத் தாடி—மற்றும் மீசையின் மறைவு—லிச்சுட்டினுக்கு மட்டுமே உரித்தான அந்த மீசை—ஆகியவை அந்த லெப்டினென்ட்டிற்கு ஒரு மடையனுக்குரிய, மனதை உறுத்தும் தோற்றத்தை அளித்திருந்தன:

"இல்லை... ஒன்று என் கண்கள் என்னை ஏமாற்றுகின்றன... அல்லது... அப்படித் தோன்றுகிறது, செர்கே செர்கேவிச்..."

"மிகச் சரி: நான் சாதாரணக் குடிமகன் உடையில் இருக்கிறேன்..."

"நான் அதைக் குறிப்பிடவில்லை, செர்கே செர்கேவிச்... அதுவல்ல... அது என்னை ஆச்சரியப்படுத்தவில்லை... இருப்பினும், ஒப்புக்கொள்கிறேன், அங்கே *உண்மையிலேயே* ஆச்சரியப்படத்தக்க ஒன்று இருக்கிறது..."

"ஆச்சரியப்படத்தக்கது எது?"

"நீங்கள் முற்றிலும் உருமாறிவிட்டீர்கள், செர்கே செர்கேவிச்... என் ஆயிரம் மன்னிப்புகளைக் கோருகிறேன்..."

"அவையெல்லாம் அற்ப விஷயங்கள்..."

"ஓ, நிச்சயமாக... நான் அதைச் சும்மா குறிப்பிட்டேன்... நீங்கள் உங்கள் தாடியை மழித்துவிட்டீர்கள் என்று மட்டுமே நான் சொல்ல வந்தேன்..."

"அதனால் என்ன?" என்று லிச்சுட்டின் சற்று எரிச்சலுடன் கேட்டார். "என் தாடியை மழித்துவிட்டேன்! நான் ஏன் மழிக்கக்கூடாது? ... ஆம், நான் என் தாடியை மழித்துவிட்டேன்... நேற்று இரவு நான் மழிக்கவில்லை...""...தூங்கினேன்... அப்படியிருக்க, என் தாடியை மழித்துக்கொள்ள எனக்கு ஏன் அனுமதி கிடைக்கக்கூடாது?..."

விசித்திரமாக, லெப்டினன்ட் லிச்சுடினின் குரலில் ஒருவித சீற்றம் இழையோடியது—அக்குரலின் கரகரப்பு, அவரது தாடியற்ற முகத்திற்குச் சற்றும் பொருத்தமாக இருக்கவில்லை.

"ஆம், நான் மழித்துவிட்டேன்..."

"நிச்சயமாக, நிச்சயமாக..."

"போகட்டும் நரகத்திற்கு!" லிச்சுடின் தொடர்ந்து சீறினார். "நான் என் பதவியை ராஜினாமா செய்யப்போகிறேன், அவ்வளவுதான்..."

"ஏன் ராஜினாமா செய்கிறீர்கள்?... எப்படி?..."

"எனக்கு மட்டுமே சம்பந்தப்பட்ட தனிப்பட்ட காரணங்களுக்காக... இந்தச் சில்லறை விஷயங்கள் நமக்கு ஒரு பொருட்டல்ல, நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச்... நம் தனிப்பட்ட விவகாரங்கள் நமக்கு ஒரு பொருட்டல்ல..."

இத்தருணத்தில், லெப்டினன்ட் லிச்சுடின் அப்லூச்சோவை நோக்கி இன்னும் நெருங்கி வந்தார்.

"இடையில், சில விஷயங்கள் இருக்கின்றன..."

பின்னால் வந்த வழிப்போக்கர்கள் மீது முதுகால் இடித்துக்கொண்டே, நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச் மெல்லப் பின்வாங்கத் தொடங்கினார்.

"என்ன விஷயங்கள், செர்கே செர்கேயெவிச்...?"

"விஷயங்கள் என்னவென்றால், என் அன்பிற்குரிய ஐயா..."

அந்த லெப்டினன்டின் கரகரத்த குரலில், நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச் ஏதோ ஒரு அபாயகரமான தொனியைத் தெளிவாக உணர்ந்தார்; அந்த அதிகாரி தன் கையைப் பற்றிக்கொள்ள முயல்வதாக அவருக்குத் தோன்றியது.

"உங்களுக்குச் சளி பிடித்துவிட்டதா?" அப்லூச்சோவ் திடீரெனப் பேச்சை மாற்றிக்கொண்டு, நடைபாதையிலிருந்து கீழே இறங்கினார்; அதற்கு விளக்கமளிக்கும் விதமாக, அப்லூச்சோவ் தன் தொண்டையைத் தொட்டுக்காட்டினார்—அதன் மூலம், அந்த அதிகாரியின் கழுத்தில் கட்டப்பட்டிருந்த கட்டுத் துணியின் மீது கவனத்தைத் திருப்பினார்; அது தொண்டை நோய்த்தொற்றையோ அல்லது காய்ச்சலையோ குறிப்பதாக அமைந்தது.

ஆனால், செர்கே செர்கேயெவிச்சின் முகம் சிவந்துபோனது; அவர் சட்டென்று நடைபாதையிலிருந்து கீழே குதித்து, எப்படியாவது அப்லூச்சோவை நெருங்கிவிட வேண்டும் என்று தீவிரமாக முயன்றார்—அவரை... அவரை... அவரை... சில வழிப்போக்கர்கள் நின்று வேடிக்கை பார்க்கத் தொடங்கினர்:

"நி—கோ—லாய் அப்—பல்லோனோ—விச்!..." “...”

“?”

"நான் உங்களைத் தேடி வந்தது, நீங்கள் தொண்டையைப் பற்றியும்... கடவுளுக்கே வெளிச்சம், வேறு எதையெதையோ பற்றியும் பேசுவதற்காக அல்ல..."

மூன்றாவது, பிறகு ஐந்தாவது, பின்னர் பத்தாவது வழிப்போக்கர் எனப் பலரும் அங்கே நின்றனர்; அநேகமாக, யாரோ ஒரு பிக்பாக்கெட் திருடன் பிடிபடுவதாக அவர்கள் தவறாகப் புரிந்துகொண்டிருக்க வேண்டும்.

"அதற்கும், இப்போது நாம் பேசிக்கொண்டிருக்கும் விஷயத்திற்கும் துளியும் சம்பந்தமில்லை..."

அப்லூச்சோவின் கவனம் மிகத் தீவிரமாக ஒருமுகப்பட்டது; அவர் தனக்குள் இவ்வாறு எண்ணிக்கொண்டார்:

"அப்படியா—அப்படியா—அப்படியா? ... அப்படியானால், *எதுதான்* இப்போது நாம் பேசிக்கொண்டிருக்கும் விஷயத்திற்குச் சம்பந்தமுடையது?" லிச்சுடினின் பார்வையைத் தவிர்த்தவாறே, அவன் மீண்டும் நடைபாதைக்கு வந்து சேர்ந்தான்.

“சரி, இதெல்லாம் எதைப் பற்றியது?”

அவனது நினைவாற்றல் தான் எங்கே போயிருந்தது?

அந்த அதிகாரியுடனான விவகாரம் இப்போது தீவிரமடைந்து வருவதாகத் தோன்றியது. ஆம்: அந்த ‘டாமினோ’ (domino)! அது நரகத்திற்குப் போகட்டும்! அந்த டாமினோ குறித்த கதையை அவன் முற்றிலும் மறந்தே போயிருந்தான்; இப்போதுதான் அது அவனுக்கு மீண்டும் நினைவுக்கு வந்தது.

“ஏதோ ஒன்று இருக்கிறது, ஏதோ ஒன்று இருக்கிறது...”

சோஃபியா பெட்ரோவ்னா லிச்சுடின், அந்த இருண்ட நுழைவாயிலில் நடந்த சம்பவத்தைப் பற்றியும்—அதற்கு முன்னதாக, கால்வாய் ஓரத்தில் நடந்ததைப் பற்றியும்—நிச்சயமாகப் புறம்பேசியிருப்பாள்.

லிச்சுடின் இப்போது அவனை நெருக்கி விசாரித்துக்கொண்டிருப்பது அநேகமாக அந்த விஷயத்தைப் பற்றித்தான் இருக்கும்.

“எனக்குத் தேவைப்பட்டது இது ஒன்றுதான்... ஓ, அது நரகத்திற்குப் போகட்டும்—இப்போது அதுவும் கூடவா?” "அதுவும், மற்ற எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக..."

திடீரென்று, அனைத்தும் மங்கலாகிப்போயின.

தொப்பிகளின் அணிவகுப்பு இருண்டுபோனது; உயரமான சிலிண்டர் தொப்பிகள் வன்மத்துடன் மின்னின; மீண்டும் ஒருமுறை, நடுத்தர வர்க்கக் கூட்டம் அனைத்துப் பக்கங்களிலிருந்தும் முன்னோக்கிப் பாய்ந்து வந்தது; மூக்குகள் திரள் திரளாகக் கடந்து சென்றன: கழுகு மூக்குகள், சேவல் மற்றும் கோழி மூக்குகள் போன்ற மூக்குகள், பச்சைய நிறம் கொண்டவை, நீலமும் சிவப்பும் கலந்தவை, மற்றும் மருக்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டவை—எவ்வித உணர்ச்சியுமற்ற, அவசரமான, பிரம்மாண்டமான மூக்குகள் அவை.

இன்னமும் லிச்சுடினின் பார்வையைத் தவிர்த்தபடியே, நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச் தன் கண்களால் அவை அனைத்தையும் ஒருமுறை மேலோட்டமாகப் பார்த்தார்; பின்னர் ஒரு கடை ஜன்னலை நோக்கித் திரும்பினார்.

இதற்கிடையில், செர்கே செர்கேவிச் லிச்சுடின், அப்லூச்சோவ் கையைப் பற்றிக்கொண்டு, அதைத் தன் கைகளுக்குள் வைத்துக்கொண்டார்—பாதி அழுத்தியும், பாதி பிசைந்தும் அதை வருடினார். ஆர்வமுள்ள பார்வையாளர்களின் ஒரு வட்டம் மெல்ல மெல்ல அவர்களைச் சூழ்ந்துகொண்டிருக்கையில், அவரது மெலிந்த, மரம்போன்ற குரல் இடைவிடாமல் ஒலித்துக்கொண்டே இருந்தது:

»நான்... நான்... நான்... உங்களுக்கு உறுதியளிக்கும் துணிவை எடுத்துக்கொள்கிறேன்—நான்... இன்று காலை முதலே...«

»?«

»நான் உங்களைத் தேடிக்கொண்டிருந்தேன்...«

»நான் எல்லா இடங்களுக்கும் சென்றேன்—உங்கள் குடியிருப்புக்குக்கூட...
உங்கள் அறைக்குள் நான் அனுமதிக்கப்பட்டேன்... அங்கே நீண்ட நேரம் அமர்ந்திருந்தேன்... ஒரு குறிப்பையும் விட்டுச் சென்றேன்...«

»ஓ, எத்துணை எரிச்சலூட்டும் விஷயம்...«

»ஆனால்,« அந்த அதிகாரி அவரை இடைமறித்தார், »இந்த விஷயம் மிக முக்கியமானது—ஒத்திப்போடவே முடியாத ஒரு அவசரமான வணிக விவாதம் இது...«

»அப்படியா? இப்போதுதான் அது தொடங்குகிறது,« என்ற எண்ணம் அப்லூச்சோவ் மனதில் மின்னலென ஓடியது; அதே கணத்தில், அந்தப் பெரிய ஜன்னல் கண்ணாடியில் தன் சொந்தப் பிம்பத்தைக் கண்டார்—குடைகள், கைத்தடிகள், கையுறைகள் மற்றும் அதுபோன்ற பல்வேறு பொருட்களுக்கு நடுவே அந்தப் பிம்பம் சட்டமிடப்பட்டிருந்தது.

இதற்கிடையில், குளிர்ந்த காற்று 'நெவ்ஸ்கி ப்ராஸ்பெக்ட்' வீதியில் ஊளையிட்டபடியே நடனமாடியது; மழைத்துளிகள் சிதறிய ஈயக்குண்டுகளைப் போலக் குடைகளின் மீதும், ஆழ்ந்த சிந்தனையில் கூனிக் குறுகிச் செல்லும் வழிப்போக்கர்களின் முதுகுகளின் மீதும் விழுந்தன—நடுத்தர வர்க்கத்தினர், தொழிலாளர்கள் மற்றும் மாணவர்களின் தலைமுடியையும், விறைத்துப்போன கைகளையும் தன் பனிக்கூச்சம் போன்ற ஈரத்தால் நனைத்தபடியே, அந்தத் துளிகள் முணுமுணுத்தும் கிசுகிசுத்தும் ஒலித்தன.

»நான் உங்களுடன் ஒரு விஷயத்தைப் பற்றி விவாதிக்க வேண்டும்... அதாவது—எவ்விதத் தாமதத்தையும் அனுமதிக்காத ஒரு விவகாரம் அது; கண்டிப்பாகத் தீர்க்கப்பட வேண்டிய ஒன்று; நான் தேடவேண்டியிருக்கும் என்று நினைத்த எல்லா இடங்களிலும் தேடிவிட்டேன்...« ...உன்னைத் தேடிக் கண்டுபிடிக்கக்கூடும்; அதற்காகவே, நான் ஒருவரைச் சென்று சந்தித்தேன்... அவளுடைய பெயர் என்ன, மீண்டும்? ...நமக்கு இருவருக்கும் பொதுவான அந்த அறிமுகமானவர்—வர்வாரா எவ்கிராஃபோவ்னா...«

»சோலோவியோவாவா? ...«

»சரியாகச் சொன்னாய்... வர்வாரா எவ்கிராஃபோவ்னாவுடன் எனக்கு மிகவும் விரும்பத்தகாத ஒரு வாக்குவாதம் ஏற்பட்டது—அதுவும் உன்னைக் குறித்துத்தான்... நான் சொல்வது உனக்குப் புரிகிறதா? ...அப்படியென்றால், நிலைமை இன்னும் மோசம்தான்... சரி, நான் எங்கே நிறுத்தினேன்? ...« ஆம், அந்த வர்வாரா எவ்கிராஃபோவ்னா சோலோவியோவாதான்—இடையில் ஒரு தகவலாகச் சொல்கிறேன், அவளை நான் இப்போது சிறையில் அடைத்து வைத்திருக்கிறேன்—அவள் உன்னுடைய நண்பர்களில் ஒருவரின் முகவரியை எனக்குக் கொடுத்தாள்... டட்கின் என்று நினைக்கிறேன். எப்படியாயினும், அதனால் பெரிய வித்தியாசம் ஒன்றும் இல்லை... ஆக, நான் அந்த முகவரிக்குச் சென்றேன்; ஆனால் அப்போதுதான்..."...நான் முற்றத்திற்குள் நுழைந்தபோது, ​​நீங்கள் வீட்டிலிருந்து வெளியே வருவதைக் கண்டேன். நீங்கள் அவசரமாக நடந்தீர்கள்; நீங்கள் தனியாக இல்லை—உங்களுடன் எனக்கு அறிமுகமில்லாத ஒரு கனவான் இருந்தார்... இருக்கட்டும்; *Nomina sunt odiosa* (பெயர்களைக் குறிப்பிடுவது விரும்பத்தக்கதல்ல)...

...நீங்கள் மிகவும் பதற்றத்துடன் காணப்பட்டீர்கள்; ஆனால் அந்தக் கனவான்... அந்தக் கனவான்... *Nomina sunt odiosa*... நோயுற்றவர் போலத் தோன்றினார்... அந்தக் கனவானுடன் நீங்கள் பேசிக்கொண்டிருந்த உரையாடலை நான் குறுக்கிட விரும்பவில்லை... என்னை மன்னியுங்கள்—நிச்சயமாக, அந்தக் கனவானின் பெயரை உங்களுக்கே உரியதாக வைத்துக்கொள்ளும் முழுச் சுதந்திரம் உங்களுக்கு உண்டு..."

"செர்ஜி செர்ஜியேவிச், நான்..."

"பொறுங்கள்!... உங்கள் உரையாடலை குறுக்கிட எனக்குத் துணிவு வரவில்லை; சொல்லப்போனால்—முழுமையாக உண்மையைச் சொல்லவேண்டுமென்றால்—உங்களைக் கண்டுபிடிப்பதற்காக நான் எவ்வளவோ சிரமப்பட்டு வந்திருந்தேன்... சரி, பிறகு நான் உங்களைப் பின்தொடர்ந்தேன்—இயல்பாகவே, ஒரு குறிப்பிட்ட இடைவெளியை விட்டுத்தான் பின்தொடர்ந்தேன்; அப்போதுதான் உங்கள் உரையாடலைத் தற்செயலாகக் கேட்டுவிடாமல் இருக்க முடியும். மற்றவர்களின் விவகாரங்களில் மூக்கை நுழைப்பது எனக்குப் பிடிக்காது, நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச்... ஆனால் அதைப் பற்றிப் பிறகு பேசலாம்..."

இந்தக் கட்டத்தில், லிச்சுட்டின் சிந்தனையில் ஆழ்ந்தார்; கடவுளுக்கு மட்டுமே தெரிந்த ஏதோ ஒரு காரணத்தினால், அவர் சுற்றும் முற்றும் பார்த்தார்; பின்னர் அவரது பார்வை நெவ்ஸ்கி ப்ராஸ்பெக்ட்டின் (Nevsky Prospect) தொலைதூரத்தை நோக்கிச் சென்றது.

"நான் உங்களைப் பின்தொடர்ந்தேன்... அங்கே தெரியும் அந்தச் சதுக்கம் வரை... அந்த நேரம் முழுவதும் நீங்கள் ஒருவருக்கொருவர் பேசிக்கொண்டே இருந்தீர்கள்... நான் உங்களைப் பின்தொடர்ந்தேன்; சொல்லப்போனால்—எனக்குச் சற்று எரிச்சலாகவும் இருந்தது..." "நிறுத்துங்கள்!" திடீரென்று அவர் தனது பேச்சைத் தானே குறுக்கிட்டு நிறுத்தினார். "உங்களுக்கு எதுவும் கேட்கவில்லையா?"

"இல்லை..."

"ஷ்ஷ்... கேளுங்கள்..."

"ஆனால் எதைத்தான் கேட்க வேண்டும்?..."

"ஒரு சத்தம்... ஒரு மெல்லிய ரீங்காரம்... அங்கே... அது அங்கிருந்துதான் வருகிறது..."

நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச் தன் தலையைத் திருப்பினார்; எத்துணை விசித்திரம்! குதிரை வண்டிகள் அனைத்தும் ஒரே திசையை நோக்கித் திடீரென்று பாய்ந்து சென்றன; பாதசாரிகள் தங்கள் நடையின் வேகத்தை அதிகப்படுத்தினர் (அப்போது அவர்கள் தொடர்ந்து இந்த இருவர் மீதும் மோதிக்கொண்டே சென்றனர்); சிலர் திரும்பிப் பின்னால் பார்த்தனர்; அவ்வாறு பார்க்கும்போது, ​​அவர்கள் எதிர்த்திசையில் வந்தவர்கள் மீது மோதிக்கொண்டனர்; போக்குவரத்து ஓட்டத்தின் சமநிலை முற்றிலுமாகச் சீர்குலைந்திருந்தது. நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச் எல்லாத் திசைகளிலும் பார்த்தாரே தவிர, லிச்சுட்டின் சொல்வதை அவர் சற்றும் காதுகொடுத்துக் கேட்கவில்லை. "இறுதியில், நீ மட்டும் தனியாக, ஒரு கடை ஜன்னலைச் சார்ந்தவாறு நின்றிருந்தாய்; சரியாக அந்தத் தருணத்தில், மழை பொழியத் தொடங்கியது... நானும் கூட—தெருவின் மறுபுறத்தில்—ஒரு கடை ஜன்னலைச் சார்ந்தவாறு நின்றிருந்தேன்... நீ என்னை உற்று நோக்கினாய், ஆயினும் என்னைக் கவனிக்காதது போலவே நடந்துகொண்டாய்."

"நான் உன்னை அடையாளம் கண்டுகொள்ளவில்லை..."

"ஆனால் நான் உன்னை வாழ்த்தினேன்..."

"ஆக," என்று ஏபிளூகோவ் எரிச்சலுடன் நினைத்துக்கொண்டார், "இவன் என்னைப் பின்தொடர்கிறான்... இவனுக்கு என்னிடமிருந்து ஏதோ ஒன்று வேண்டும்..."

அவனுக்கு என்னதான் வேண்டும்?

சுமார் இரண்டரை மாதங்களுக்கு முன்பு, நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச், லிச்சுடினிடமிருந்து ஒரு சிறிய குறிப்பைப் பெற்றிருந்தார்; அதில் லிச்சுடின், தான் உயிராக நேசிக்கும் தன் மனைவியின் அமைதியைக் குலைக்க வேண்டாம் என்று அவரிடம் மிக உருக்கமாக மன்றாடியிருந்தார். பாலத்தின் மீது நிகழ்ந்த அந்தச் சம்பவத்திற்குப் பின்னரே இது நடந்தது; அந்தக் குறிப்பிலிருந்த சில வாக்கியங்கள் இருமுறை அடிக்கோடிடப்பட்டிருந்தன, மேலும் அந்தக் கடிதம் முழுவதிலும் ஒரு தீவிரமான தன்மை குடிகொண்டிருந்தது—சொற்களின் ஒரு வரைவு வடிவம் என்றுகூடச் சொல்லலாம்—எனினும் அந்தத் தன்மை சொற்களின் உள்ளடக்கத்தில் இருக்கவில்லை, மாறாக அவற்றின் சாராம்சத்திலேயே அமைந்திருந்தது... அதற்கு அளித்த பதிலில், நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச் தன் வாக்கை அளித்திருந்தார்...

அவர் ஒரு வாக்குறுதியை அளித்திருந்தார்—ஆனால் அதை மீறிவிட்டார்.

இதற்கெல்லாம் என்ன அர்த்தமாக இருக்கக்கூடும்?

திடீரென்று, நடைபாதைகளில் சென்றுகொண்டிருந்த பாதசாரிகள் அனைவரும் நின்று, ஒருவருக்கொருவர் நெருக்கமாகக் கூடி நின்றனர்; அந்த அகலமான வீதியில், ஒரே ஒரு குதிரை வண்டி கூடத் தென்படவில்லை; ரப்பர் சக்கரங்களின் அவசர ஓசையோ, நடைபாதையில் குதிரைக் குளம்புகள் எழுப்பிய கூர்மையான தட்டல் ஒலியோ எதுவும் கேட்கவில்லை; சற்று முன்புதான் வேகமாகச் சென்றுகொண்டிருந்த குதிரை வண்டிகள் அனைத்தும்—தெருவின் மறுமுனையில், தொலைவில்—அசைவற்ற ஒரு கருமை நிறக் கூட்டமாகத் திரண்டிருந்தன; அதே வேளையில், இங்கே அவை மரப்பலகைகள் பதிக்கப்பட்ட ஒரு வெறுமையை விட்டுச் சென்றிருந்தன; அந்த வெறுமைக்குள், சீட்டியொலி எழுப்பியவாறு வீசிய காற்று, அமைதியற்ற மழைத்துளிகளின் திரள்களைத் தொடர்ச்சியாக வீசி எறிந்துகொண்டிருந்தது.

"அதோ அதைப் பாருங்கள்!"

"எத்துணை விசித்திரம்... எத்துணை விசித்திரம்!..." அந்தப் பெருந்தெருவின் தொலைதூர முனையிலிருந்து—இருபுறமும் கறுத்து, மக்கள் திரளால் நிரம்பி வழிந்த நடைபாதைகளுக்கு இடையே, வெறிச்சோடித் தூய்மையாக விரிந்து கிடந்த அந்த இடத்திலிருந்து—ஒரு வாடகை வண்டி சீறிப் பாய்ந்து வந்தது. பாதி அமர்ந்த, பாதி குனிந்த நிலையில், தாடியற்ற ஒரு கனவான்—தலையில் தொப்பி ஏதுமின்றி, தலைமுடி கலைந்து—தன் கைகளில் ஒரு நீண்ட, கனமான தடியைப் பற்றிக்கொண்டிருந்தார்; அத்தடியுடன் இணைக்கப்பட்டிருந்த ஒரு பெரிய சிவப்புத் துணி, மெல்லிய சீழ்க்கை ஒலியுடன் காற்றைக் கிழித்துக்கொண்டு, அந்தப் பரந்த, குளிர்ந்த வெறுமையினூடே அலை அலையாய்ச் சுருண்டு நெளிந்து, தன் நாக்கு போன்ற முனைகளை முன்னால் நீட்டியவாறு பறந்தது. அந்த வெறிச்சோடிய பெருந்தெருவில் அந்தச் சிவப்புக்கொடி பறந்து வந்த காட்சி விசித்திரமாக இருந்தது; ஆயினும், அந்தச் சிவப்புக்கொடியைப் பறக்கவிட்டவாறு அந்த வண்டி கடந்து சென்ற மறுகணமே—நடைபாதைகளில் அணிவகுத்திருந்த முக்கோணத் தொப்பிகள், உயரமான உருளைத் தொப்பிகள், கூர்முனைத் தொப்பிகள், இறகுகள் பதித்த தொப்பிகள் மற்றும் அடர்த்தியான உரோமத் தொப்பிகள் எனப் பலவிதமான தொப்பிகள்—திடீரென அசைவுபெறத் தொடங்கின. ஒரு பெரும் கொந்தளிப்பு எழுந்தது—கால்கள் தரையில் தட்டப்பட்டன, முழங்கைகள் ஒன்றோடொன்று மோதிக்கொண்டன—திடீரென, அந்தப் பெரும் கறுப்புத் திரள் போன்ற மக்கள் கூட்டம் நடைபாதைகளிலிருந்து வழிந்து, பெருந்தெருவின் மையப்பகுதிக்குள்ளேயே புகுந்தது. கிழிந்துபோன மேகங்களுக்கு இடையிலிருந்து, சூரியனின் வெளிறிய தட்டு—மிகச் சில கணங்களுக்கு மட்டும்—வீடுகள் மீதும், பெரிய கண்ணாடி ஜன்னல்கள் மீதும், பளபளப்பான கூர்முனைத் தொப்பிகள் மீதும் ஒரு மஞ்சள் நிற ஒளியைப் பாய்ச்சியது; தன் வெறித்தனமான நடனத்துடன் அந்தப் புயல் தன் ஆட்டத்தை முடித்துக்கொண்டிருந்தது. மழையும் தன் இறுதித் துளிகளைச் சொரிந்து ஓய்ந்திருந்தது.

அந்த மக்கள் கூட்டம் அப்லேயுகோவையும் லிச்சுடினையும் தன்னுடன் இழுத்துச் சென்றது; அவர்கள் நடைபாதையிலிருந்து தள்ளப்பட்டனர்—இடையே புகுந்த சில முழங்கைகளின் தள்ளாட்டத்தால்—ஒருவரையொருவர் கண்ணிலிருந்து மறைத்துக்கொண்டனர். நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச் இந்த வாய்ப்பைப் பயன்படுத்திக்கொண்டு ஒரு வாடகை வண்டியை அழைத்து வீட்டுக்குச் சென்றுவிடவும், அதன் மூலம் லிச்சுடினுடனான மேலதிக மோதல்களைத் தவிர்த்துவிடவும் முயன்றார்; ஏனெனில், வீட்டில்......இன்னும் அங்கேயே... மேசையில் இருந்த வெடிகுண்டு... அது... டிக் டிக் என்று ஓடிக்கொண்டிருந்தது! அது இன்னும் நேவா நதிக்குள் செல்லாதவரை, அவனால் எப்படி நிம்மதியாக இருக்க முடியும்?

பெரும் கூட்டத்தால் அவன் தொடர்ந்து தள்ளப்பட்டான்:
கடைகள், முடிதிருத்தும் கடைகள், வீடுகள் மற்றும் சந்துகளிலிருந்து, புதிய நீரோடைகள் அந்த மனிதப் பெருவெள்ளத்தில் பாய்ந்தன; மீண்டும் மீண்டும், இந்தப் பெருவெள்ளத்தின் பகுதிகள் வீடுகளுக்கும், கடைகளுக்கும், முடிதிருத்தும் கடைகளுக்கும், சந்துகளுக்கும் திரும்பிப் பாய்ந்தன—ஒரு ஓலம், ஒரு கர்ஜனை, ஒரு தள்ளுதல்: சுருக்கமாகச் சொன்னால்—ஒரு பீதி. தலைகளுக்கு வெகு மேலே, தொலைவில், இரத்தம் போன்ற ஒன்று திடீரென்று பரவியது: அந்தக் கரிய திரள்களிலிருந்து கொந்தளிக்கும் சிவப்பு நாக்குகள் எழுந்தன—தீப்பிழம்புகளைப் போல, மான்கொம்புகளைப் போல.

இப்போது—ஆ, எவ்வளவு எரிச்சலூட்டுகிறது!

அவனிடமிருந்து இரண்டோ மூன்றோ தோள்கள் இடைவெளியில், அவன் அந்த வெறுக்கப்பட்ட தொப்பியையும், அவனுக்காக உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த இரண்டு கவலை தோய்ந்த கண்களையும் கண்டான்; கூட்ட நெரிசலுக்கு மத்தியிலும், லெப்டினன்ட் லிச்சுடின் அவனைத் தன் பார்வையிலிருந்து விலக விடவில்லை. இறுதியாக அவரிடமிருந்து தப்பிவிட்டதாக அப்லூச்சோவ் நினைத்தபோது, அந்த லெப்டினன்ட் ஏற்கெனவே கூட்டத்தின் ஊடாக மீண்டும் அவனை அடைய முயன்றுகொண்டிருந்தார்.

"நாம் ஒருவரையொருவர் இழந்துவிட வேண்டாம், நிகோலாய் அப்போலோனோவிச்; உறுதியாக இரு, நான் உன் அருகிலேயே இருப்பேன்."

"நிச்சயமாக," என்று இப்போது முழுமையாக நம்பிய நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் நினைத்துக்கொண்டான், "அவன் என்னைத் துரத்துகிறான்; என்னால் அவனிடமிருந்து ஒருபோதும் விடுபட முடியாது..."

ஒரு வண்டியை எப்படியாவது அடைந்துவிட வேண்டும் என்ற வேட்கையுடன், அவன் கூட்டத்திற்குள் புகுந்து செல்லப் போராடினான்.

கூட்டத்திற்குப் பின்னால்—தலைகளுக்கும், செவிகும் குரல்களின் இரைச்சலுக்கும் மேலாக—கொடிகள், பாய்ந்து செல்லும் நெருப்பு நாக்குகளைப் போலவும், அலைபாயும் ஒளிக்கீற்றுகளைப் போலவும் படபடத்தன; ஆனால் திடீரென்று, கொடிகள், சுழன்று எழும் தீச்சுவாலைகள் என அனைத்தும் அசைவற்று நின்றன; அனைத்தும் மங்கிப்போயின. பின்னர், ஒரு பாடல்—தனித்தனியாகவும் தெளிவாகவும்—ஒலித்தது.

இறுதியாக நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் ஒரு வாடகைக் காரை அடைந்தான்; அவன் ஏற்கெனவே வண்டியின் மேல் பலகையில் கால் வைத்து, கூட்டம் அனுமதிக்கும் வேகத்தில் வண்டியை ஓட்டிச் செல்லும்படி சாரதியிடம் கூப்பிடவிருந்தபோது, அவர்களுக்கு இடையில் நின்றிருந்த ஒரு அந்நியனின் தோளுக்கு மேலாக நீட்டிய ஒரு கை, அவனது தோளைப் பற்றியது. அது அந்த அதிகாரி. அப்லூச்சோவ் இருந்த இடத்திலேயே உறைந்து நின்றான்; எதுவும் அறியாதது போல் பாவனை செய்தவாறே, ஒரு செயற்கையான புன்னகையுடன் அவன் கூறினான்:

"மிகவும் பிரம்மாண்டமானதொரு ஆர்ப்பாட்டம்!..."

"பரவாயில்லை. நான் உங்களுடன் விவாதிக்க வேண்டிய ஒரு விஷயம் இருக்கிறது..."

"நான்... பாருங்கள்... நான் உங்களுடன் முழுமையாக உடன்படுகிறேன்... நமக்கிடையே தீர்க்கப்பட வேண்டிய சில விவகாரங்கள் உள்ளன..."

திடீரென, அருகிலிருந்த எங்கிருந்தோ ஒரு கீறலான, படபடக்கும் ஒலி எழுந்தது; தனித்தனித் துணுக்குகளாகச் சிதறிய அந்த ஒலி, தூரத்தில் மெல்ல மறைந்துபோனது—ஆனால் அதே கணத்தில், மேலே மிதந்து கொண்டிருந்த ஒளிரும் விளக்குகள் முன்னும் பின்னும் ஆடத் தொடங்கின. சுழன்று கொண்டிருந்த செங்கொடிகளின் திரள் வன்மையாக அலைக்கழிக்கப்பட்டது; விரைவில், ஆங்காங்கே சிதறிய பல இடங்களில், தனித்தனிச் செந்நிறத் துணித்துண்டுகள் தயக்கத்துடன் படபப்பதைக்காண முடிந்தது.

"அப்படியென்றால், நாம் ஒரு காஃபி விடுதிக்குச் செல்வோம், செர்கே செர்கேயெவிச்... காஃபி விடுதிக்குச் செல்வதில் உங்களுக்கு ஆட்சேபணை ஏதும் இல்லையே?"

"ஏன் காஃபி விடுதி?" என்று லிச்சுட்டின் சீற்றத்துடன் கேட்டான்.

"இதுபோன்ற இடங்களில் வைத்துக்கொண்டு தீவிரமான விவாதங்களை நடத்துவது எனக்குப் பழக்கமில்லை..."

"அப்படியென்றால் வேறு எங்கே, செர்கே செர்கேயெவிச்?..."

"நான் நினைத்தேன்... எப்படியும் நீங்கள் ஒரு வாடகை வண்டியைத்தான் (cab) பிடிக்கப் போகிறீர்கள் என்பதால், நாம் இருவரும் ஒன்றாகவே என் வீட்டிற்குச் செல்லலாமே..."

அவன் பேசிய வார்த்தைகளின் தொனி வெளிப்படையாகவே நேர்மையற்றதாக இருந்தது; நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச் தன் உதடுகள் ரத்தம் வரும் அளவுக்குக் கடித்துக்கொண்டான்.

வீட்டிற்கா—அவன் வீட்டிற்கா?... அவனால் அதை எப்படிச் செய்ய முடியும்? அப்படிச் செல்வதென்றால், சோஃபியா பெட்ரோவ்னாவிடம் தான் நடந்துகொண்ட விதம் குறித்து, அந்த அதிகாரியிடம் தனிமையில், நேருக்கு நேர் நின்று விளக்கம் அளிக்க வேண்டியிருக்கும்; நம்பிக்கைத் துரோகம் இழைத்ததற்காக, பாதிக்கப்பட்ட கணவனுக்கு—ஒருவேளை சோஃபியா பெட்ரோவ்னாவின் கண் முன்னாலேயே கூட—சமாதானம் சொல்ல வேண்டியிருக்கும்... இது தெளிவாகத் தெரிந்தது: இது ஒரு பொறியாகத்தான் இருக்க முடியும்...

"இருப்பினும், செர்கே செர்கேயெவிச், நம் இருவருக்கும் தெரிந்த சில காரணங்களினால்—உங்கள் வீட்டிற்கு நான் வருவது முற்றிலும் பொருத்தமானதாக இருக்காது என்று நான் கருதுகிறேன்..."

"ஓ, என்ன முட்டாள்தனம்! அந்தப் பேச்சை விடுங்கள்!"

நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச் அதற்கு மேல் எவ்வித எதிர்ப்பும் தெரிவிக்காத அளவுக்குப் போதுமான விவேகம் கொண்டிருந்தான்.

"நான் தயார்," என்று அவன் கையறு நிலையில் கூறினான். அவன் மிகவும் அமைதியாகவே இருந்தான்; அவனது கீழ்த்தாடை மட்டும் லேசாக நடுங்கியது—அவ்வளவுதான்.

"ஒரு படித்த, மனிதநேயம் மிக்க மனிதராகிய நீங்கள், செர்கே செர்கேயெவிச், என்னைப் புரிந்துகொள்வீர்கள் என்று நம்புகிறேன்... சுருக்கமாகச் சொன்னால்... சுருக்கமாகச் சொன்னால்... சோஃபியா பெட்ரோவ்னா விஷயமாக..."

அதற்கு மேல் அவனால் பேச முடியவில்லை.

இப்போது அவர்கள் அந்தத் திறந்த வண்டியில் (droshky) ஏறிக் கொண்டனர். மேலும்—அதுவும் சரியான நேரமாக இருந்தது: ஏனெனில், சில கணங்களுக்கு முன்பு எண்ணற்ற கொடிகள் படபடத்துக் கொண்டிருந்த இடத்தில், இப்போது ஒன்றுகூட தென்படவில்லை; மாறாக, காற்றில் ஒழுங்கற்ற வெடிப்புகளாகக் கிழித்துக்கொண்டு அந்தச் சத்தம் வந்த திசையிலிருந்து, இப்போது ஒரு மனித வெள்ளம் பெருக்கெடுத்து ஓடியது—அதுவும் மிகவும் நெருக்கமாகப் பிணைந்து, முடிச்சுப் போட்டது போல—அங்கே கூட்டமாக நின்றுகொண்டிருந்த ட்ரோஷ்கிகள், அதற்கு எதிர் திசையில் அதிவேகமாக ஓடின. போக்குவரத்து ஏற்கனவே சீரமைக்கப்பட்டிருந்த நெவ்ஸ்கி ப்ராஸ்பெக்ட்டின் அந்தப் பகுதியை அடைய அவை முயன்றன; அங்கே குதிரைப்படை ஜெண்டர்மெரியுடன், சாம்பல் நிற உடை அணிந்த காலாட்படை போலீஸ் கேப்டன்கள் மட்டுமே காணப்பட்டனர்.

லிச்சுடினையும் அப்லூகோவையும் ஏற்றிச் சென்ற ட்ரோஷ்கி நகரத் தொடங்கியது.

நிகோலாய் அப்போலோனோவிச், அந்த மனிதப் பூரான் எதுவுமே நடக்காதது போல, வெறும் பழக்கத்தின் காரணமாக முன்னோக்கி நகர்வதைக் கவனித்தார்; அது பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பு நகர்ந்தது போலவே நகர்ந்தது; யுகங்கள் மனிதர்களின் தலைகளுக்கு மேலே, தலைக்கு மேல் ஓடிக்கொண்டிருந்தன; யுகங்களுக்குக் கூட அவற்றின் நிர்ணயிக்கப்பட்ட எல்லைகள் இருந்தன; ஆனால் அந்த மனிதப் பூரானுக்கு எல்லையே இல்லை; அது எப்போதும் போலவே நகர்ந்து கொண்டே இருக்கிறது, மேலும் நித்திய காலம் முழுவதும் தொடர்ந்து நகர்ந்து கொண்டே இருக்கும்...

திடீரென்று—திடீரென்று எல்லாம் மறைந்து போனது: அவர்கள் அந்தப் பெருஞ்சாலையை விட்டுப் பின்தங்கினர்.

வீடுகளுக்கு வெகு மேலே, கருமையான, நீர்நிறைந்த ஒரு கீற்றால் கனத்துப்போன திரண்ட மேகங்கள் வானத்திலிருந்து தாழ்வாகத் தொங்கின; இந்த எதிர்பாராத, கனமான சுமையின் கீழ் நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச் சுருண்டு விழுந்தார்; திரண்டிருந்த அந்த மேகம் மெல்ல நெருங்கி வந்தது; அந்த அடர் நீலக் கீற்று படிப்படியாகச் சாம்பல் நிறமாக மாறி அவர்களைச் சூழ்ந்துகொண்டபோது, சுறுசுறுப்பான நீர்த்துளிகள் சலசலத்து, கொப்பளிக்கும் குட்டைகளில் குளிர்ந்த காற்றுக் குமிழ்களை உருவாக்கத் தொடங்கின; தனது இத்தாலியப் பயண அங்கியால் முகத்தைப் போர்த்தியபடி, நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச் வண்டியில் இறுக்கமாகச் சுருண்டு அமர்ந்திருந்தார்; ஒரு கணம், தான் எங்கே செல்கிறோம் என்பதை அவர் மறந்தார்; தனது விருப்பத்திற்கு மாறாகத் தான் ஓட்டிச் செல்லப்படுகிறோம் என்ற ஒரு தெளிவற்ற உணர்வு மட்டுமே அவருக்குள் எஞ்சியிருந்தது.

துரதிர்ஷ்டவசமான சூழ்நிலைகளின் தொடர்ச்சி மீண்டும் அவரை நோக்கி உருண்டோடியது.

துரதிர்ஷ்டவசமான சூழ்நிலைகளின் தொடர்ச்சி—கடந்த இருபத்து நான்கு மணி நேரத்தில், பிரம்மாண்டமான பாறைகளைப் போல ஒன்றன் மேல் ஒன்றாகக் குவிந்திருந்த அந்த நிகழ்வுகளின் பிரமிடுக்கு, உண்மையிலேயே அப்படி ஒரு சொற்றொடரைப் பயன்படுத்த முடியுமா? ஆன்மாக்களை நசுக்கும் ஒரு பாறைப் பிரமிடு; ஆம்—ஒரு பிரமிடு! . . .

ஒரு பிரமிட்டில் மனித கற்பனையின் சக்தியையும் கடந்த ஏதோ ஒன்று இருக்கிறது; பிரமிடு என்பது வடிவவியலின் ஒரு மயக்கம்—அதாவது, அதற்கு அளவே இல்லாத ஒரு மயக்கம்; பிரமிடு என்பது மனிதக் கரங்களால் உருவாக்கப்பட்ட, கோளின் ஒரு துணை; அதுவும், சந்திரனைப் போலவே, மஞ்சள் நிறமாகவும் உயிரற்றதாகவும் இருக்கிறது. பிரமிடு என்பது எண்களால் அளவிடக்கூடிய ஒரு மயக்கம்.

எண்களின் ஒரு திகில் இருக்கிறது—ஒன்றாகக் கோர்க்கப்பட்ட முப்பது இலக்கங்களைக் கொண்ட ஒரு திகில், அதில் ஒவ்வொரு இலக்கமும் ஒரு பூஜ்ஜியம்; ஒரே ஒரு ஒன்றுக்கு அருகில் முப்பது பூஜ்ஜியங்கள் வைக்கப்பட்டிருப்பது—அது ஒரு திகில்; அந்த ஒன்றை நீக்கிவிட்டால்—அந்த முப்பது பூஜ்ஜியங்களும் சூனியத்தில் மூழ்கிவிடும்.

பிறகு ஒரே ஒரு விஷயம் மட்டுமே எஞ்சி இருக்கும்—பூஜ்ஜியம். அந்தத் திகில் ஒன்றில் இல்லை; தனக்குள்ளேயே,
ஒரு ஒன்று என்பது எடைபோட முடியாத ஒன்று; அது வெறுமனே—ஒரு ஒன்று! . . . ஆனால், ஒன்றுடன் முப்பது பூஜ்ஜியங்களைக் கூட்டினால் ஒரு ஐங்கோண நட்சத்திரம் உருவாகிறது: அந்த ஐங்கோண நட்சத்திரம்—ஓ, ஓ, ஓ!—ஒரு மெல்லிய சிறிய கருப்புக் கம்பியில் தொங்குகிறது; அந்த ஐங்கோண நட்சத்திரத்தின் 'ஒன்று' ஒரு பில்லியன் முறைக்கும் மேலாக, பில்லியன் பில்லியன் முறை மீண்டும் மீண்டும் வருகிறது.

அது எல்லையற்ற பேரண்டங்கள் வழியே நீண்டு செல்கிறது.

இவ்வாறாகவே, மனிதன் பிரபஞ்சம் முழுவதும், ஆதி யுகங்களிலிருந்து ஆதி யுகங்களுக்குள் நீண்டு செல்கிறான்.

ஆம்—

—ஒரு மனிதனாக—அதாவது, ஒரு ஒல்லியான சிறு கோலாக—நிக்கோலாய் அப்பொல்லோனோவிச் இதுவரை இப்பிரபஞ்சத்தில் வாழ்ந்து வந்திருந்தார்; ஆதிகாலத்திலிருந்தே தனது பயணத்தைத் தொடர்ந்து வந்திருந்தார்—

—ஆதாமின் உருவில், நிக்கோலாய் அப்பொல்லோனோவிச் வெறும் ஒரு சிறு கோலாகவே இருந்தார்; தனது ஒல்லியான உடலமைப்பைக் குறித்து வெட்கமுற்ற அவர், வேறொருவருடன் சேர்ந்து ஒருபோதும் குளித்ததே இல்லை—

—ஆதிகாலத்திலிருந்தே!

இப்போது, ​​ஒரு 'பெண்டாலியன்' (pentallion) எனும் பிரம்மாண்டமான விபரீதம், அந்த ஒல்லியான சிறு கோலின் தோள்களின் மீது வந்து இறங்கியது; அவரது அகத்தின் விவரிக்க இயலாத அந்த 'ஏதோவொன்றுடன்', ஒரு பிரம்மாண்டமான 'சூனியம்' (nothingness) வந்து இணைந்தது; அந்த விவரிக்க இயலாத தன்மைக்குள், அந்தச் சூனியத்தின் பரந்து விரிந்த தன்மை விரிவடைந்தது—ஆதிகாலத்திலிருந்தே!—

—வயிற்றுக்குள் வாயுக்கள் நிரம்பி வயிறு விரிவடைவதைப் போலவே—ஆதிகாலத்திலிருந்தே அனைத்து 'அப்லூச்சோவ்' (Ableuchov) வம்சத்தினரும் அவதிப்பட்டு வந்த ஒரு நோயைப் போலவே!

உள்ளுக்குள் விவரிக்க இயலாத அந்த 'ஏதோவொன்றுடன்', அந்தப் பிரம்மாண்டமான 'சூனியம்' வந்து இணைந்தது; அந்த வெறுமையான, அனைத்தையும் அழித்தொழிக்கும் சூனியத்தின் ஊடாக, அந்த 'ஏதோவொன்று' வீங்கிப் பெருகி, ஒரு பயங்கரமான வடிவமாக மாறியது. 'கௌரிசங்கரங்கள்' (Gaurisankars) எழும்பின; அந்தச் செயல்முறையின் விளைவாக, அவரும்—நிக்கோலாய் அப்பொல்லோனோவிச்சும்—ஒரு குண்டைப்போல வெடித்துச் சிதறவேண்டிய கட்டாயத்திற்கு ஆளானார்.

என்ன? ஒரு குண்டா? ஒரு மத்தி மீன் (sardine) டப்பாவா? . . .

ஒரு கணத்தில், காலையிலிருந்தே அவரது மனதில் குடியிருந்த அந்த விஷயம் மீண்டும் ஒருமுறை மின்னலெனத் தோன்றியது: அவரது திட்டம்.

எந்தத் திட்டம்?

திட்டம்

ஆம், ஆம், ஆம்!

சார்டின் மீன் டப்பாவை யாருக்கும் தெரியாமல் வைக்க வேண்டும்: தந்தையின் தலையணைக்கு அடியில்; அல்லது—வேண்டாம்—மெத்தைக்கு அடியில். தவிர்க்க முடியாதது நடந்தே தீரும்: கடிகாரத்தின் துல்லியம் அதை உறுதி செய்கிறது.

ஆனால் அவர் சொல்வார்:

"இரவு வணக்கம், தந்தையே!"

அதற்குப் பதிலாக:

"இரவு வணக்கம், கோலென்கா!"

இதழ்களில் ஒரு முத்தம், பிறகு அவரவர் அறைக்குத் திரும்புதல்.

அவசரத்தின் வெறியில் ஆடைகளைக் களைதல்—எது நடந்தாலும் சரி, ஆடைகளைக் களைந்தே ஆக வேண்டும்! சாவியால் கதவைப் பூட்டிவிட்டு, போர்வையைத் தலைக்கு மேல் இழுத்து மூடிக்கொள்ளுதல்.

ஒரு நெருப்புக்கோழி போல இருத்தல்.

இருப்பினும், அந்த இதமான, வசதியான படுக்கையில் நடுங்கத் தொடங்குதல்—இதயத்தின் படபடப்பால் மூச்சு வாங்கத் தொடங்குதல்; அச்சம் கொள்ளுதல், பயப்படுதல், செவிசாய்த்தல்: எப்போது வரை என்றால்... அங்கே... ஒரு 'தட்' என்ற சத்தம்... ஒரு 'டமார்' என்ற வெடிச்சத்தம்... ஒலிக்கும் வரை—அங்கே, அந்தச் செங்கல் சுவர்களின் கூட்டத்திற்குப் பின்னால்; அந்த அமைதியைக் கிழித்தெறியும் வெடிச்சத்தத்திற்காகக் காத்திருத்தல்—அந்தப் படுக்கையை, மேசையை, சுவரைப் பிளந்துவிடும் சத்தத்திற்காக; ஏன்... ஒருவேளை...

அச்சம் கொள்ளுதல், பயப்படுதல், செவிசாய்த்தல்... அந்த ஒப்புவமையற்ற இடத்தை நோக்கி வரும், செருப்புகளின் பரிச்சயமான 'சளசள' சத்தத்தைக் கேட்டல்.

அந்த இலகுவான பிரெஞ்சு நாவலை ஓரமாக வைத்துவிட்டு, பஞ்சை நோக்கி கையை நீட்டுதல்—சாதாரண, எளிய பஞ்சை—காதுகளில் அடைத்துக்கொள்ள; தலையைத் தலையணைக்கு அடியில் புதைத்துக்கொள்ள. பிறகு, அந்த இறுதி, முழுமையான உண்மையை எதிர்கொள்ளுதல்: இப்போது எதனாலும் உதவ முடியாது! போர்வையைத் திடீரெனப் பின்னுக்குத் தள்ளி, வியர்வையில் நனைந்த தலையை விடுவித்தல்—ஆனால் அது, ஏற்கனவே ஆழமற்ற பயத்தின் படுகுழியில், ஒரு புதிய படுகுழி திறந்துகொள்ளவே வழிவகுக்கிறது.

காத்திருத்தல், காத்திருத்தல்.

இப்போது, ​​இன்னும் அரை மணி நேரம் மட்டுமே எஞ்சியுள்ளது; விடியற்காலையின் பசுமை கலந்த ஒளி ஏற்கனவே நெருங்கிக்கொண்டிருக்கிறது; அறை சாம்பல் நிறமாகிறது, பிறகு நீல நிறமாகிறது; மெழுகுவர்த்திச் சுடர் மங்குகிறது; பதினைந்து நிமிடங்கள் எஞ்சியுள்ளன; பிறகு விளக்கு அணைந்துவிடுகிறது; மெதுவாக, யுகங்கள் நகர்கின்றன; அவை வெறும் நிமிடங்கள் அல்ல, யுகங்கள்; தீக்குச்சியை உரசிப் பற்றவைத்தல்; ஐந்து நிமிடங்கள் மட்டுமே கடந்துள்ளன... அது இன்னும் உடனடியாக நிகழப்போவதில்லை—காலச்சக்கரத்தின் பத்து மெதுவான சுழற்சிகள் முடியும் வரை அல்ல—என்ற எண்ணத்தால் இப்போது தன்னைத் தானே அமைதிப்படுத்திக்கொண்டு—ஆனால், அது நிகழும் அந்தத் திடீர் தருணத்தில்—திடுக்கிட்டுப் போய்—

—முன்னெப்போதும் கேட்டிராத, மீண்டும் ஒருபோதும் ஒலிக்கப்போகாத, அந்தப் பிரமிக்க வைக்கும் ஓசை இறுதியாக...

—இடி முழக்கமாய் வெடித்துச் சிதறுகிறது!!!...

பிறகு:—

—விரைவாக உள்ளாடையை அணிந்துகொண்டு (இல்லை—உள்ளாடைக்கு என்ன அவசியம்? இருப்பதைப் போலவே செல்வதே மேல்)—அல்லது ஒருவேளை, வெறும் இரவுச் சட்டையை மட்டும் அணிந்துகொண்டு, உருக்குலைந்த, வெளிறிப்போன, அதிர்ச்சியுற்ற முகத்துடன்—

—ஆம், ஆம், ஆம்!—

—வெதுவெதுப்பான படுக்கையிலிருந்து குதித்தெழுந்து, வெறுங்கால்களுடன் அந்த மர்மமான இடத்திற்குள் விரைகிறான்—இருண்ட நடைபாதையில் மின்னல் வேகத்தில் பாய்ந்து, மீண்டும் ஒருபோதும் ஒலிக்கப்போகாத அந்த ஓசையின் மூலத்தை நோக்கி ஓடுகிறான்; தடுமாறி நடந்துகொண்டு, வேலைக்காரர்கள் மீது மோதிக்கொண்டு, அந்த விசித்திரமான வாசனைகளை உள்ளிழுக்கிறான்—புகை, எரியும் பொருட்கள், எரிவாயு மற்றும்... புகை அல்லது வேறு எதையும் விட மிகவும் பயங்கரமான ஏதோ ஒன்றின் கலவை அது.

எனினும்—இல்லை; பெரும்பாலும், அவனுக்கு எந்த வாசனையுமே வீசாது.

புகை மண்டிக்கிடக்கும், புகைந்துகொண்டிருக்கும் அறைக்குள் பாய்ந்து செல்கிறான்—ஆனால் உடனடியாகப் பின்வாங்குகிறான்; மூச்சுத் திணறி இருமுகிறான்—பிறகு சுவரில் உள்ள அந்த இருண்ட துளையின் வழியாகத் தன் தலையை நீட்டுகிறான்; அந்த வெடிவிபத்தால் பிளந்து திறக்கப்பட்ட துளை அது (அப்போது, ​​அவசரமாக ஏற்றப்பட்ட மெழுகுவர்த்தியைத் தாங்கிய மெழுகுவர்த்தித் தண்டு—அவன் கையில் வெறித்தனமாக ஆடிக்கொண்டிருக்கிறது).

சுவரில் ஏற்பட்ட அந்தப் பிளவின் வழியாக, படபடத்து எரியும் சிவப்பு மற்றும் மஞ்சள் நிறச் சுடர், ஒரு காலத்தில் படுக்கையறை என்று அழைக்கப்பட்ட அந்த இடத்தை ஒளிரச் செய்கிறது... அந்தச் சிவப்பு-மஞ்சள் சுடர், முற்றிலும் உருவமற்ற ஒன்றை ஒளிரச் செய்கிறது: எங்கும் சூழ்ந்து எழும் புகையைத்தான் அது ஒளிரச் செய்கிறது.

பிறகு—வேறொன்றும் கூட ஒளிர்கிறது... இல்லை! அந்தப் பிம்பத்தின் மீது, ஒரு புகைத்திரை படர்கிறது—புகை மட்டுமே அங்கே உள்ளது!... புகை, புகை மட்டுமே; வேறொன்றும் இல்லை!

இருப்பினும்... அந்தப் புகைத்திரையின் அடியில் ஒரு கணம் எட்டிப் பார்க்கும்போது—ஆஹா! சுவரின் பாதிப் பகுதி முழுவதும் சிவப்பாக இருக்கிறது; அந்தச் சிவப்பு நிறம் வழிந்தோடுகிறது—ஆகவே அந்தச் சுவர் ஈரமாக இருக்கிறது; அதனாலேயே—அது பிசுபிசுப்பாகவும் இருக்கிறது... அறை குறித்த முதல் தோற்றமாக இவை அனைத்தும் அமைகின்றன; அதே வேளையில், அதுவே அந்த அறையின் கடைசித் தோற்றமாகவும் அமைகிறது. இதற்கிடையில், வேறு சில விவரங்கள் மனதில் ஆழமாகப் பதிந்துவிடும்: சாந்து பூசப்பட்ட சுவர்கள்; மரக்கட்டைத் தரையிலிருந்து பெயர்ந்த மரச் சில்லுகள்; கருகிய கம்பளத்தின் துண்டுகள்—இன்னும் புகைந்துகொண்டிருக்கும் அந்தத் துண்டுகள். இல்லை, இதற்கு மேல் பார்ப்பது உசிதமல்ல... ஆயினும்... அந்தத் தாடை எலும்பு?

எத்தனையோ பொருட்கள் இருக்க, குறிப்பாக *அந்த* எலும்பு மட்டும் ஏன் எவ்விதச் சேதமுமின்றி எஞ்சியிருந்தது?

இவையனைத்தும் ஒரு கணப்பொழுதில் நிகழ்ந்து மறையும்; ஆயினும் ஒருவரின் முதுகுக்குப் பின்னால்—அங்கும் கணப்பொழுதில் நிகழும் நிகழ்வுகளே: அர்த்தமற்ற குரல்களின் முணுமுணுப்பு; நடைபாதையில் கால்களின் பதற்றமான ஓட்டம்;—நினைத்துப் பாருங்கள்!—சமையலறைப் பணிப்பெண்ணின் அவலக்குரல்; இடைவிடாமல் ஒலிக்கும் தொலைபேணி மணி (அநேகமாக, காவல்துறைக்குத் தகவல் தெரிவித்துக்கொண்டிருக்கலாம்)...

மெழுகுவர்த்தித் தாங்கியை நழுவவிட்டு... தரையில் குனிந்து அமர்ந்து, சுவரில் ஏற்பட்ட துளையின் வழியாக ஊடுருவி வரும் அக்டோபர் மாதத்தின் குளிர்ந்த காற்றால் நடுங்கி (ஏனெனில், அந்த வெடிவிபத்து நிகழ்ந்த கணத்தில், ஜன்னல் கண்ணாடிகள் அனைத்தும் வெளிப்புறமாகச் சிதறிப்போயிருந்தன)—குளிரால் நடுங்கியபடியே, இரவில் அணியும் சட்டையை இறுகப் பற்றிக்கொண்டு—ஒரு இரக்கமுள்ள பணியாள் அருகில் வரும் வரை—

—ஒருவேளை, அந்தத் தனிப்பட்ட உதவியாளராக (Valet) இருக்கலாம்—பிற்காலத்தில், யார் மீது பழியைச் சுமத்துவது மிகவும் எளிதோ, அந்த மனிதனே இவன் (ஏனெனில், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, இவன் மீதுதான் சந்தேகத்தின் நிழல் முதலில் விழப்போகிறது)—அந்த இரக்கமுள்ள பணியாள் உன்னை வலுக்கட்டாயமாக அருகிலுள்ள அறைக்குள் இழுத்துச் சென்று, உன் தொண்டைக்குள் குளிர்ந்த நீரை வலுக்கட்டாயமாக ஊற்றும் வரை...

ஆனால் பின்னர், தரையிலிருந்து எழுந்து நின்று பார்க்கையில்: உன் காலடியிலேயே, அதே அடர் சிவப்பு நிறப் பிசுபிசுப்பு—அந்த வெடிவிபத்து இந்த இடத்திற்குள் வீசியெறிந்த அதே பொருள்... அந்தச் சுவரில் ஏற்பட்ட துளையின் வழியாக வீசியெறிந்த......சுவரிலிருந்து விலகி வருகிறது; அதனுடன் ஒரு தோல் துண்டையும் இழுத்து வருகிறது (அதுதான் இந்த உலகில் எங்கிருந்து வந்திருக்க முடியும்?)... கண்களை உயர்த்திப் பார்த்தால், அது சுவரோடு ஒட்டிக்கொண்டிருப்பதைப் பார்க்க முடிகிறது...

ஐயோ!... இந்த இடத்தில், ஒருவன் மயங்கி விழுந்திருக்க வேண்டும்.

அந்த நாடகத்தை, அதன் இறுதிவரை நடித்து முடிக்க வேண்டும்.

இருபத்து நான்கு மணி நேரத்திற்குப் பிறகு—இறுக்கமாக மூடப்பட்ட சவப்பெட்டிக்கு முன்னால் நின்று (ஏனெனில், அதற்குள் வைப்பதற்கு வேறு எதுவும் மிச்சம் இருக்கவில்லை அல்லவா?)—உடலோடு ஒட்டிய மாணவர் அங்கியணிந்து, ஒரு மெழுகுவர்த்தியின் மீது குனிந்து, மிகத் தெளிவான குரலில் பிரார்த்தனை செய்ய வேண்டும்.

இரண்டு நாட்களுக்குப் பிறகு—புதிதாகச் சவரம் செய்யப்பட்ட, பளிங்கு போன்ற, தெய்வீகத் தோற்றம் கொண்ட தன் முகத்தை, குளிர்காலக் கோட்டின் உரோமக் கழுத்துப்பட்டைக்குள் புதைத்துக்கொண்டு, ஒரு அப்பாவிக் தேவதையின் முகபாவனையுடன்—சவப்பெட்டிக்குப் பின்னால் தெருவில் அடியெடுத்து வைக்க வேண்டும்; வெள்ளை உறையிட்ட கைகளால் தன் தொப்பையை நெஞ்சோடு அணைத்துக்கொண்டு, உயர்மட்டப் பிரமுகர்களின் பரிவாரங்கள் சூழ, அந்தப் பூக்களாலான மலைக்குப் (சவப்பெட்டிக்கு) பின்னால் நடந்து, கல்லறைத் தோட்டம் வரை செல்ல வேண்டும். அந்தச் சவப்பெட்டி, நடுக்கம் கொண்ட முதியவர்களின் கைகளால் படிக்கட்டுகளில் கீழே இறக்கப்படும்—அம்முதியவர்களின் நெஞ்சங்கள் தங்க வேலைப்பாடுகளாலும் பதக்கங்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டிருக்கும்; அவர்கள் வெள்ளை நிறக் கால்சட்டையணிந்து, இடுப்பில் வாள்களைச் செருகியிருப்பார்கள்.

மொட்டைத் தலை கொண்ட எட்டு முதியவர்கள் அந்தச் சுமையைச் சுமப்பார்கள்.

மேலும்—ஆம், ஆம்!

விசாரணையின் போது, ​​ஒருவரின் சாட்சியம் அத்தகைய விதத்தில் அமைய வேண்டும் என்றால்... தவிர்க்க முடியாமல் *வேறொருவர்* மீது ஒரு நிழல் விழ வேண்டும் (முன்கூட்டிய திட்டமிடல் இல்லாவிட்டாலும் கூட); ஒரு நிழல் வேறொருவர் மீது *விழுந்தே தீர வேண்டும்*—இல்லையேல் அந்த நிழல் தன் மீதே விழுந்துவிடும் அல்லவா?... இதை வேறு எப்படித்தான் செய்திருக்க முடியும்?

வேறொருவர் மீது ஒரு நிழல் விழுகிறது...

வேறொருவர் மீது ஒரு நிழல் விழப்போகிறது...

கோலென்கா எனும் அந்த எளியவன்,

எப்போதும் குதித்து ஆடி மகிழ்கிறான்;

தன் தலையில் தொப்பியைச் சூடிக்கொண்டு,

அறைக்குள்ளேயே சவாரி செய்கிறான்.

அவனுக்கு ஒரு விஷயம் தெளிவாகப் புரிந்தது: நிகோலாய் அப்பொல்லோனோவிச்—ஒரு லட்சியத்தின் பெயரால் (அல்லது தான் அவ்வாறு நம்பியதன் பெயரால்)—ஒரு மரண தண்டனையை நிறைவேற்றும் பணியைத் தன் கையில் எடுத்துக்கொண்டாரே, அந்தத் துல்லியமான கணத்தில்தான்—இன்று காலை முழுவதும் அந்தச் சாம்பல் நிறச் சாலையில் இலக்கின்றி அலைந்து திரிந்த இந்த நாளில் அல்ல—அவனுடைய இந்த முழுத் திட்டமும் உருப்பெற்றிருந்தது; ஒரு லட்சியத்தின் பெயரால் செய்யப்பட்ட அந்தச் செயல்—அது எவ்வளவுதான் சிலிர்ப்பூட்டுவதாக இருந்திருப்பினும்—அவனுக்குள்ளேயே ஒரு பிசாசுத்தனமான, உணர்ச்சியற்ற பாசாங்கு கலையுடனும், பழிசுமத்தும் திறனுடனும் பின்னிப்பிணைந்திருந்தது: முற்றிலும் நிரபராதிகளான மக்கள் மீது—மிகவும் வசதியாக, தன் வேலைக்காரன் மீது—பழிசுமத்தும் திறன் அது (அந்த வேலைக்காரனை எப்போதாவது அவனது மருமகன் அல்லது அதுபோன்ற ஒருவர்—ஒரு தொழிற்கல்விப் பள்ளி மாணவன்—வந்து சந்திப்பதுண்டு; உண்மைதான், அவனுக்கு அரசியல் கட்சிகளைப் பற்றி எதுவும் தெரிந்திருக்கவில்லை என்றே தோன்றியது; ஆனால் அதனால் எந்த வித்தியாசமும் இருக்கவில்லை...).

எது எப்படியாயினும், அவன் தன் சொந்தக் கல்நெஞ்சுறுதியை மட்டுமே நம்பியிருந்தான். தந்தையைக் கொன்ற குற்றத்துடன் பொய்மையும் சேர்ந்துகொண்டது; அதனுடன் கோழைத்தனமும் இணைந்தது; ஆனால் அதற்கும் மேலாக—இதுவே மிக முக்கியமான விஷயம்—இழிதன்மையும் சேர்ந்துகொண்டது.

அவன் ஒரு... அயோக்கியன்.

அந்த இரண்டு நாட்களிலும் நிகழ்ந்த அனைத்தும் வெறும் உண்மைகளாகவே இருந்தன—அவற்றில் ஒவ்வொன்றும் ஒரு பயங்கரமான விசித்திரமாக இருந்தது; உண்மைகளின் ஒரு குவியல்—அதாவது, அரக்கர்களின் ஒரு கூட்டம்; அந்த இரண்டு நாட்களுக்கு முன்புவரை, இந்த அர்த்தத்தில் எந்த "உண்மைகளும்" இருந்ததில்லை; எந்தப் பயங்கரங்களும் அவனை வேட்டையாட வந்ததில்லை; நிகோலாய் அப்பொல்லோனோவிச் உண்டு, உறங்கி, வாசித்துக்கொண்டிருந்தான்; அவன் அன்பை உணர்ந்திருந்தான்—சோஃபியா பெத்ரோவ்னா மீதான அன்பை; சுருக்கமாகச் சொன்னால்: அனைத்தும் ஒரு வரையறுக்கப்பட்ட, ஒழுங்கான கட்டமைப்பிற்குள்ளேயே இயங்கிக்கொண்டிருந்தன.

ஆனால்—மீண்டும் ஒருமுறை சொல்கிறேன்: *ஆனால்*! ...

அவன் மற்றவர்களைப் போல உண்ணவில்லை, மற்றவர்களைப் போல நேசிக்கவும் இல்லை; அவனது கனவுகள் கனமாகவும் மந்தமாகவும் இருந்தன; அவனது உணவு சுவையற்றதாகத் தோன்றியது; ஏன் அவனது அன்பு கூட—அந்தப் பாலத்தில் நடந்த சம்பவத்திற்குப் பிறகு—ஒரு விசித்திரமான தன்மையை அடைந்திருந்தது: அது ஒரு 'டோமினோ' முகமூடியின் துணையுடன் அரங்கேற்றப்படும் கேலியின் தன்மையை ஒத்திருந்தது; தன் தந்தையை—அவன் வெறுத்தான்; எனவே, அவனுக்குப் பின்னால் *ஏதோ ஒன்று* பதுங்கித் திரிந்துகொண்டிருந்தது; அது அவனது ஒவ்வொரு செயலின் மீதும் ஒரு விசித்திரமான ஒளியைப் பாய்ச்சிக்கொண்டிருந்தது (நிழல்களைக் கண்டெல்லாம் அவன் ஏன் அடிக்கடி திடுக்கிட்டான், அவனது கைகள் ஏன் பயனற்ற கந்தல்களைப் போலத் தொங்கிக்கொண்டிருந்தன, அவனது முகத்தில் ஏன் அந்தத் தவளை போன்ற புன்னகை படர்ந்திருந்தது—இவற்றுக்கெல்லாம் ஒருவேளை இதுவேதான் காரணமோ?).

அந்த *ஏதோ ஒன்று* என்பது என்ன?

அது அவன் கட்சிக்கு அளித்த வாக்குறுதியா? உண்மைதான், அவன் தன் வாக்குறுதியைத் திரும்பப் பெறவில்லை; அதே சமயம், அதைப்பற்றி அவன் மீண்டும் சிந்திக்கவும் இல்லை; மற்றவர்களே அவனுக்காகச் சிந்தித்திருந்தார்கள் (நமக்குத் தெரிந்தபடி—லிபாஞ்சென்கோ); ஆனால் அவன் உண்பது, உறங்குவது, நேசிப்பது மற்றும் வெறுப்பது என அனைத்தையும் தனக்கே உரிய ஒரு விசித்திரமான, அந்நியமான பாணியிலேயே செய்துகொண்டிருந்தான். தெருவில் அவனது சிறிய உருவம் தோன்றிய விதமும் அதே அளவு விசித்திரமாக இருந்தது; அவனது மேலங்கியின் விளிம்பு காற்றில் படபடக்க, கூன் விழுந்த முதுகோடு—ஒரு கூனனைப் போலவே—அவன் நடைபோட்டுச் சென்றான்...

அனைத்தும், அவன் அங்கே—அந்தப் பாலத்தின் அருகே—எடுத்திருந்த அந்தத் தீர்மானத்தையே சார்ந்திருந்தது; அப்போது நெவா நதியின் குளிர்ந்த காற்று வீசிக்கொண்டிருந்தது, அவனுக்கு முன்னால் ஒருவன்—கடினமான தொப்பி அணிந்து, கையில் ஊன்றுகோல் ஏந்தி, மீசை வைத்துக்கொண்டு—செல்வதை அவன் கண்டான் (பீட்டர்ஸ்பர்க் வாசிகள் சில குறிப்பிட்ட *பண்புகளால்*—ம்ம்... ம்ம்!—தங்களை வேறுபடுத்திக்காட்டிக்கொள்கிறார்கள் அல்லவா!...).

இருப்பினும், அந்தப் பாலத்தின் மீது அவன் நின்றுகொண்டிருந்த செயல் கூட, அவனை அங்கே இழுத்துச் சென்ற சக்திகளின் விளைவாகவே அமைந்திருந்தது;
காதலே அவனை அங்கே இழுத்துச் சென்றிருந்தது; ஆயினும், அவன் தன் உணர்வுகளை ஒரு விசித்திரமான முறையில்—அழகற்றதாகவும், குளிர்ந்ததாகவும்—அனுவித்திருந்தான்.

ஆகவே, அந்தக் குளிர்மையே இதற்குக் காரணமாக அமைந்தது.

அந்தக் குளிர்மை அவனது குழந்தைப் பருவத்திலேயே அவனது ஆன்மாவிற்குள் ஊடுருவிவிட்டிருந்தது; அப்போது—சிறுவன் கோலென்காவாக இருந்த சமயத்தில்—அவன் 'கோலென்கா' என்று அழைக்கப்படாமல், மாறாக... '*தந்தை-வாரிசு*' என்றே அழைக்கப்பட்டான்! அவன் மிகுந்த அவமானத்தை உணர்ந்தான். பிற்காலத்தில், அந்தச் சொல்—'*வாரிசு*' என்பது—அவனுக்கு மிகத் தெளிவாகப் புரிந்தது (வீட்டு விலங்குகளின் வெட்கமற்ற சேட்டைகளைக் கவனித்ததன் மூலம்); ஆம், அவனுக்கு நினைவிருக்கிறது—அவன் அழுதுவிட்டான்; அப்போது, ​​தன் பிறப்பின் காரணமாக ஏற்பட்ட அந்த அவமானத்தை, அவன் அந்த விலங்குகளின் மூலமான அதன் தந்தையின் மீதே ஏற்றிவிட்டான்.

அவன் அடிக்கடி கண்ணாடியின் முன் மணிக்கணக்கில் நின்றுகொண்டு, தன் காதுகள் வளர்வதை உற்றுப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பான்: அவை வ—...உண்மைதான்.

அப்போதுதான் கொலென்கா, உலகில் வாழும் அனைத்தும்—முழுக்க முழுக்க அனைத்தும்—'பிறந்தவை' (spawn) என்பதைப் புரிந்துகொண்டான்; மனிதர்கள் என்று யாருமில்லை, 'பொருட்கள்' (products) மட்டுமே உண்டு; அப்போலோன் அப்போலோனோவிச் தானும் ஒரு 'பொருள்' மட்டுமே—அதாவது, இரத்தம், தோல், சதை ஆகியவற்றின் ஒரு விரும்பத்தகாத திரள்; விரும்பத்தகாதது, ஏனெனில் தோல் வியர்த்தது, சதை வெப்பத்தில் கெட்டுப்போனது, மற்றும் இரத்தத்திற்கு பள்ளத்தாக்கின் அல்லிப் பூக்களின் மணம் அல்லாத ஒரு வாசனை இருந்தது.

இவ்வாறு, அவனது ஆன்மாவின் வெப்பநிலை, எல்லையற்ற பனிப் பிரதேசங்களுடன்—ஒருவேளை அண்டார்டிக் மண்டலத்துடன்—தன்னை அடையாளப்படுத்திக்கொண்டது; அதே சமயம் அவனோ—ஒரு பியரி, ஒரு நான்சென், ஒரு அமுண்ட்சென்—இந்தப் பனி மண்டலங்களுக்குள் சுற்றி வந்தான்; அல்லது மீண்டும்: அவனது ஆன்மா இரத்தக் கசடாக மாறியிருந்தது (ஏனெனில், மனிதன் என்பவன் தோலால் மூடப்பட்ட கசடுதான் என்பது அனைவரும் அறிந்ததே).

ஆகவே, ஒரு உண்மையான ஆன்மா என்பது இருக்கவில்லை.

அவன் தன் சொந்த இரத்தத்தை வெறுத்து, மற்றவர்களின் இரத்தத்திற்காகத் தாகம் கொண்டிருந்தான். இவ்வாறு, தனது மிகச் சிறிய குழந்தைப் பருவம் முதலே, அவன் தனக்குள் அரக்கர்களின் விதைகளைச் சுமந்திருந்தான்; அவை முதிர்ச்சியடைந்தபோது, ​​இருபத்தி நான்கு மணி நேரத்திற்குள் பொரித்து வெளிவந்து, மிகவும் அரக்கத்தனமான தன்மையுடைய உண்மைகளாக அவனைச் சூழ்ந்துகொண்டன. நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச் உயிருடன் விழுங்கப்பட்டுக்கொண்டிருந்தான்; அவன் அந்த அரக்கர்களுக்குள் ஊடுருவிச் சென்றிருந்தான்.

சுருக்கமாகச் சொன்னால், அவனே ஒரு அரக்கனாக மாறியிருந்தான்.

"சின்னத் தவளை!"

"அரக்கன்!"

"சிவப்பு முட்டாள்!"

ஆம், சரியாகச் சொன்னீர்கள்: அவர்கள் அவன் கண் முன்னாலேயே இரத்தத்துடன் விளையாடி, அவனை 'முட்டை' என்று அழைத்திருந்தனர்; இப்போது அந்த முட்டாள் தன் சொந்த இரத்தத்தைப் பார்த்துச் சிரிக்கிறான்; முகமூடியாக இருந்தது அந்த முட்டாள் அல்ல—அந்த முகமூடி நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச்...

அவனுடைய இரத்தம் முன்கூட்டியே சிதையத் தொடங்கியிருந்தது.

அது முன்கூட்டியே சிதையத் தொடங்கியிருந்தது: ஒருவேளை, அதனால்தான் அவன் சில சமயங்களில் மற்றவர்களுக்கு அருவருப்பை ஏற்படுத்தினான்; அதனால்தான் அவன் தெருவில் அவ்வளவு விசித்திரமாகத் தோன்றினான்.

சிதைந்து கொண்டிருந்த இந்தப் பரிதாபகரமான பாத்திரம் உடைந்துதான் ஆக வேண்டும்—மெதுவாக, அது உடைந்தும் போனது.

உயர் அலுவலகம்

உயர் அலுவலகம்.

ஏதோ ஒரு நபர் இதை உருவாக்கியிருந்தார்; அன்று முதல் இது இயங்கி வந்தது; அதற்கு முன்னரோ, ஒரே ஒரு காலகட்டம் மட்டுமே இருந்தது—அது வெறுமனே "அக்காலம்" என்று குறிப்பிடப்பட்ட காலம். "ஆவணக் காப்பகங்கள்" நமக்குத் தெரிவிப்பது இதுவே.

உயர் அலுவலகம்.

ஏதோ ஒரு நபர் இதை உருவாக்கியிருந்தார்; அதுவரை இருள் மட்டுமே சூழ்ந்திருந்தது; அந்த இருளின் மீது ஒரு நபர் மிதந்து கொண்டிருந்தார்; அப்போது ஒளி தோன்றியது—அது 'ஒன்று' என்ற எண் பொறிக்கப்பட்ட ஒரு சுற்றறிக்கை. கடந்த ஐந்து ஆண்டுகளின் சுற்றறிக்கைகள் அனைத்திலும் "அப்பல்லோன் அப்லூச்சோவ்" என்ற கையொப்பமே இடம்பெற்றிருந்தது; 1905-ஆம் ஆண்டில், அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் அப்லூச்சோவ் என்பவரே அனைத்துச் சுற்றறிக்கைகளின் உயிர்மூச்சாகத் திகழ்ந்தார்.

இருளில் ஒளி பிரகாசிக்கிறது; அந்த இருளால் ஒளியை விழுங்கிவிட முடியவில்லை.

உயர் அலுவலகம்.

மேலும், ஆட்டுக்கால் கொண்ட அந்தச் சிற்பம் (Caryatid). இரண்டு கரிய குதிரைகளால் இழுத்து வரப்பட்ட, கருப்பு வார்னிஷ் பூசப்பட்ட அந்தத் தேர் முதன்முதலில் அலுவலக வாயிலுக்கு வந்து நின்ற நாளிலிருந்தும்; துயரத்தின் மெத்தைகளிலிருந்து எழுந்து, சுருங்கிய தோல் போன்ற முகத்தைக் கொண்ட அந்தச் சிலை கருங்கல் தரையில் தன் காலை எடுத்து வைத்த நாளிலிருந்தும்; பலரும் தலைவணங்கியதற்குப் பதிலளிக்கும் விதமாக, கருப்பு கையுறை அணிந்த ஒரு கை தன் உயரமான தொப்பியின் விளிம்பைத் தொட்ட நாளிலிருந்தும்—அந்நாள் முதல், ரஷ்யா முழுவதிலும் தன் உறுதியான ஆதிக்கத்தைச் செலுத்தி வந்த அந்த உயர் அலுவலகத்தின் மீது, அதிகாரத்தின் அழுத்தம் இன்னும் கடுமையாக இறங்கியது.

தூசியில் புதைந்து கிடந்த சட்டதிட்டங்கள் மீண்டும் உயிர்த்தெழுந்தன.

சட்டதிட்டம்—அது காகிதங்களை விழுங்கும் ஒரு பூதம்; அது காகிதங்களை அரித்துத் தின்னும் ஒரு பூச்சி (Phylloxera). தன்னிச்சையான ஆட்சியின் இருண்ட படுகுழியில், அந்தச் சட்டதிட்டம் ஒரு அட்டையைப் போலத் தன்னை இறுகப் பற்றிக்கொள்கிறது; சொல்லப்போனால், அந்தச் சட்டதிட்டத்தில் ஏதோ ஒரு அமானுஷ்யம் குடி கொண்டுள்ளது: அதுவே ராசிச்சக்கரத்தின் பதின்மூன்றாவது அடையாளம் ஆகும்.

ரஷ்யாவின் பரந்த நிலப்பரப்பு முழுவதும், அந்தச் சட்டதிட்டம் தலையற்ற ஒரு கருப்பு மேலங்கியைப் போல உயர்ந்து நின்றது; வெப்பமூட்டப்படாத, வெண் தூண்கள் நிறைந்த கூடங்கள் வழியாகவும், சிவப்பு கம்பளம் விரிக்கப்பட்ட சடங்குப் படிக்கட்டுகள் வழியாகவும், அந்தத் தலையற்ற சட்டதிட்டம் வலம் வந்தது—அந்தச் சுழற்சியின் மீது அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் முழு ஆதிக்கம் செலுத்தினார். அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் ரஷ்யாவின் மிகவும் பிரபலமான அதிகாரியாவார்—ஒரே ஒருவரைத் தவிர... அவர்தான் கான்ஷின் (இவருடைய மாறாத கையொப்பத்தைத்தான் நீங்கள் உங்கள் பணத்தாள்களில் சுமந்துகொண்டு எங்கும் செல்கிறீர்கள்).

உயர் அலுவலகம் இன்றும் இயங்கி வருகிறது. அதற்குள்ளேயே அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் வசித்து வருகிறார்—அல்லது, இன்னும் துல்லியமாகச் சொல்வதானால்: அவர் அங்கே *வசித்து வந்தார்*; ஏனெனில், அவர் இறந்துவிட்டார்... — நான் சமீபத்தில் அவரது கல்லறையைப் பார்வையிட்டேன்: ஒரு

கனத்த கருப்பு பளிங்குக் கல்லின் மீது, அதே கருப்பு பளிங்கால் ஆன எண்கோண வடிவச் சிலுவை ஒன்று உயர்ந்து நிற்கிறது; அந்தச் சிலுவையின் கீழே, ஒரு பிரம்மாண்டமான தலையைச் சித்தரிக்கும் தனித்துவமான புடைப்புச் சிற்பம் ஒன்று உள்ளது; அதன் ஆழமான கண் குழிகளிலிருந்து, உயிரற்ற இரண்டு கருவிழிகள் பார்ப்பவர் மீது ஊடுருவிப் பாய்கின்றன; ஒரு அரக்கத்தனமான, மெஃபிஸ்டோஃபெலியன் (சாத்தானிய) வாய்! இன்னும் கீழே, பிரம்மாண்டமான எழுத்துக்களில் ஒரு வாசகம்: "அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச் அப்லேயுகோவ், செனட்டர்" . . .

பிறந்த ஆண்டு, இறந்த ஆண்டு . . . ஒரு தனிமையான, ஆதரவற்ற கல்லறை! . . . —

— அவர் உயிருடன் இருக்கிறார்—ஆம், அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச் இருக்கிறார்: இயக்குனரின் அலுவலகத்தில். அங்கே அவரை தினமும் காணலாம்—மூலநோய் (hemorrhoids) தொல்லை அதிகரிக்கும் நாட்களைத் தவிர.

மேலும், அந்த 'உயர் அலுவலகத்திற்குள்', சில அறைகள் எதற்காகவேனும் அர்ப்பணிக்கப்பட்டுள்ளன . . . அவை 'சிந்தனை'க்கான அறைகள்.

மேலும் அங்கே சாதாரணமாகச் சில அறைகளும் உள்ளன; ஆனால் பெரும்பாலும், அங்கே கூடங்கள்தான் அதிகம்; ஒவ்வொரு கூடத்திலும் பல மேசைகள் வரிசையாக நிற்கின்றன. அந்த மேசைகளில் எழுத்தர்கள் அமர்ந்திருக்கிறார்கள்—ஒவ்வொரு மேசையிலும் இருவர்; ஒவ்வொரு எழுத்தருக்கும் முன்னால் ஒரு மையுறை, ஒரு எழுதுகோல் மற்றும் கௌரவமான அளவு காகிதக் கட்டுகள் கிடக்கின்றன. எழுத்தரின் கையில் உள்ள எழுதுகோல் கீறுகிறது, காகிதத் தாள்கள் சலசலக்கின்றன; அதுபோலவே, மந்தமான இலையுதிர் காலக் காற்று காடுகளுக்குள்ளும், பள்ளத்தாக்குகளுக்குள்ளும் ஊடுருவிச் செல்கையில் ஒரு முனகல் ஒலி எழுகிறது; அதுபோலவே மணல் சலசலக்கிறது—பாலைவனங்களில், ஒரென்பர்க், சரடோவ் மற்றும் சமாரா ஆகிய இடங்களின் உப்பு நிறைந்த புல்வெளிகளில்; — சுருக்கமாகச் சொன்னால்: அந்த 'உயர் அலுவலகம்' இயங்கிக்கொண்டிருக்கிறது.

இயக்குனரின் அலுவலகத்தில் அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச் அப்லேயுகோவ் அமர்ந்திருக்கிறார்—நாளுக்கு நாள்—அவரது நெற்றிப்பொட்டில் ஒரு தடித்த, வீங்கிய நரம்பு துடித்துக்கொண்டிருக்க, கால்களை ஒன்றன் மீது ஒன்றாகப் போட்டுக்கொண்டு, தனது நரம்புகள் புடைத்த கையை கோட்டின் மடிப்புக்குள் செருகிக்கொண்டு அமர்ந்திருக்கிறார்; நெருப்பிடத்தில் மரக்கட்டைகள் படபடவென எரிகின்றன; அறுபத்தெட்டு வயதான அந்த முதியவர், அதிகாரத்துவத்தின் கிருமியை (bacillus) உள்ளிழுக்கிறார்—அந்த மூச்சுக்காற்று பின்னர் பரந்து விரிந்த ரஷ்யா முழுவதும் பரவுகிறது: தினமும், நமது தாய்நாட்டின் பத்தில் ஒரு பகுதி, அந்த மேகத்தின் பிரம்மாண்டமான இறக்கைகளுக்கு அடியில் மறைக்கப்பட்டுவிடுகிறது. ஒரு மகிழ்ச்சியான உத்வேகத்தால் ஒளிரும் முகத்துடன், அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச் அமர்ந்திருக்கிறார்—கால்களை ஒன்றன் மீது ஒன்றாகப் போட்டுக்கொண்டு, கையை கோட்டின் மடிப்புக்குள் செருகிக்கொண்டு—மேலும் தனது கன்னங்கள் முழுமையாக உருண்டையாகும் வரை அவற்றை ஊதிப் பெருக்கிக்கொள்கிறார் (ஏனெனில் அது அவரது வழக்கம்); அவர் ஏதோ ஊதுவது போலவே தோன்றும்; அப்போது, ​​வெப்பமூட்டப்படாத அந்தக் கூடங்களுக்குள் ஒரு குளிர்ந்த காற்று வீசுகிறது; பலதரப்பட்ட காகிதங்களின் சுழற்காற்றுகள் எழுகின்றன; பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் காற்று வலுப்பெறுகிறது, ரஷ்யாவின் ஏதோவொரு தொலைதூர முனையில், அது ஒரு புயலாகத் திரள்கிறது.

அப்போலோன் அப்போலோனோவிச் தனது படிப்பறையில் அமர்ந்து... ஊதுகிறார்.

அலுவலகப் பணியாளர்களின் முதுகுகள் தங்கள் மேசைகளின் மீது மேலும் தாழ்கின்றன; காகிதங்கள் சலசலக்கின்றன—அதேபோலவே, தேவதாரு மரங்களின் கரடுமுரடான உச்சிகளின் வழியே காற்று வேகமாக வீசுகிறது... பிறகு அவர் தன் கன்னங்களை உள்ளிழுத்துக் கொள்கிறார்; இப்போது எல்லாம் சலசலக்கின்றன: இலையுதிர்காலத்தில் இலைகள் விசித்திரமாக உதிர்வதைப் போல, காய்ந்த காகிதக் கூட்டம் ஒன்று பீட்டர்ஸ்பர்க்கிலிருந்து... ஓகோட்ஸ்க் கடல் வரை விரைந்து செல்கிறது.

வடக்கு—ஓ, என் அன்புக்குரிய வடக்கு!

அப்போலோன் அப்போலோனோவிச் ஒரு மிகச்சிறந்த நகரவாசி மற்றும் பண்பட்ட கனவான்: அவர் தனது சாய்வு நாற்காலியில் அமைதியாக அமர்ந்திருக்க, சுவர்களின் கற்களையே ஊடுருவிச் செல்லும் அவரது நிழல், நாட்டுப்புறச் சாலைகளில் பயணிப்பவர்கள் மீது விழுகிறது; குதூகலமான ஒரு கொலைகாரனைப் போலச் சீறிப் பாய்ந்து, அது சமாரா, தம்போவ், மற்றும் சரடோவின் பரந்த சமவெளிகளில்—மணல் பள்ளங்கள், புதர் நிலங்கள், மற்றும் காட்டுப் புல்வகைச் செடிகள் வழியாக—வேகமாகப் பரவுகிறது.

அவன் தானியக் குவியல்களைக் கலைக்கிறான்; லாயங்களில் சந்தேகத்திற்குரிய சிறு தீ ஒன்றை மூட்டுகிறான்; கிராமங்களைச் சூறையாடும் அந்த "செந்நிறக் கோழி"—அதாவது தீ—தன் தூண்டுதலை அவனிடமே காண்கிறது; தூய, ஊற்று நீர் நிறைந்த கிணறுகளைக் களங்கப்படுத்துபவனும் அவனே; நச்சுத்தன்மை வாய்ந்த பனியாக அவன் தானிய வயல்கள் மீது இறங்கும்போது, ​​பயிர்கள் அழுகிப்போகின்றன; கால்நடைகள் நோய்வாய்ப்பட்டு மெலிந்து வாடுகின்றன...

அவன் கல்லறைகளின் எண்ணிக்கையை அதிகரிக்கிறான்; அவற்றின் ஆழத்தையும் கூட்டுகிறான்.

கேலிப்பேச்சாளர்கள் இப்படிச் சொல்லக்கூடும்: இவன் Apollon Apollonovich அல்ல; மாறாக—Aquilon Apollonovich.

Apollon Apollonovich தனிமையில் உழல்கிறான்.

அவனால் இனி காலத்தின் வேகத்திற்கு ஈடுகொடுக்க முடியவில்லை. அவனது சுற்றறிக்கைகள் எனும் அம்புகள் இனி மாகாண மாவட்டங்களை ஊடுருவுவதில்லை; அவை இலக்கை அடைவதற்கு முன்பே, அவற்றின் முனைகள் முறிந்துவிடுகின்றன. தன் "பால்மைரா"வாகிய—செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கிலிருந்து—Apollon Apollonovich தன் காகிதப் பீரங்கித் தாக்குதலை மீண்டும் மீண்டும் தொடுக்கிறான்; ஆயினும், (சமீப காலமாக) அவனது குண்டுகள் விசித்திரமான அளவில் அடிக்கடி இலக்கைத் தவறவிடுகின்றன.

இந்தக் குண்டுகளையும் அம்புகளையும் நகர மக்கள் வெகு காலத்திற்கு முன்பே—"சோப்புக் குமிழிகள்" என்று பெயரிட்டு அழைத்தாகிவிட்டது.

அந்தப் "பேராற்றல் மிக்கவன்" தன் கூர்மையான, அப்போலோவின் மின்னல் அம்புகளை மீண்டும் மீண்டும் வீசியது வீணாயிற்று; வரலாற்றின் பக்கம் திரும்பிவிட்டது: பழைய கட்டுக்கதைகள் மீதான நம்பிக்கை மறைந்துவிட்டது; Apollon Apollonovich Ableukhov இனி கடவுள் அப்போலோ அல்ல—அவன் வெறும் Apollon Apollonovich மட்டுமே; பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் பணிபுரியும் ஒரு அரசு ஊழியன்.

சமீப நாட்களில், காகிதங்களின் புழக்கம் குறைந்துவிட்டது; ஒரு தீய காற்று வீசிக்கொண்டிருந்தது.

அதே வேளையில், பீட்டர்ஸ்பர்க்கிலேயே—குறிப்பாக Nevsky Prospect-இல்—அந்த இருண்ட "மாகாணம்", மஞ்சுரியத் தொப்பிகளின் உருவில் தன் இருப்பை வெளிப்படுத்தியது; அந்தத் தொப்பிகளை அணிந்தவர்கள் ஒரு திடமான படைவகுப்பாகத் திரண்டு, நகரின் வீதிகள் வழியாக அணிவகுத்துச் சென்றனர்; அங்கே, அவர்கள் ஒரு படபடக்கும் சிவப்புத் துணியைக் காட்டி அவ்வழியே செல்பவர்களை ஏளனம் செய்தனர் (அத்தகைய ஒரு நாள் உண்மையில் நிகழ்ந்தது): அதே நாளில், தொழிற்சாலைகள் நிறைந்த பகுதியில் உள்ள புகைபோக்கிகளிலிருந்து புகையும் எழவில்லை. சிசிஃபஸைப் (Sisyphus) போலவே, Apollon Apollonovich-உம் ஐந்து ஆண்டுகளாக, வரலாற்றின் செங்குத்தான சரிவின் மீது அந்தப் பிரம்மாண்டமான இயந்திரத்தின் சக்கரத்தை இடைவிடாமல் உருட்டிக்கொண்டிருந்தான்; அவனது வலிமையான தசைகள் கிழிந்துபோயின; அந்த வலிமையான தசைகளுக்குப் பின்னால், ஒரு விசித்திரமான எலும்புக்கூடு அடிக்கடி எட்டிப் பார்த்தது: அதுதான்—English Quay-இல் வசிக்கும் Apollon Apollonovich Ableukhov.

உண்மையிலேயே, தான் ஒரு எலும்புக்கூடு என்றும்—அதிலிருந்து "ரஷ்யா" எனும் சதைப்பற்று உதிர்ந்து விழுந்துவிட்டது என்றும் அவன் உணர்ந்தான். உண்மையைச் சொல்லப்போனால், அந்த விசித்திரமான இரவுக்கு முன்பே, அப்போலோன் அப்போலோனோவிச், தனது உயர் பதவியில் இருந்த பலருக்கு, ஏதோ ஒரு கண்ணுக்குத் தெரியாத சக்தியால் துளைக்கப்பட்டதைப் போலவும், ஒரு மறைந்த நோயால் பீடிக்கப்பட்டதைப் போலவும் தோன்றியிருந்தார்; காகம் போன்ற கருமையான மேலங்கியும், தலையில் காகம் போன்ற கருமையான மேல் தொப்பியும் அணிந்து, அவர் தினமும் முனகியபடி தனது காகம் போன்ற கருமையான தேரின் மெத்தைகளில் தன்னை வீழ்த்திக் கொள்வார்; இரண்டு காகம் போன்ற கருமையான குதிரைகள் அந்த வெளிறிய புளூட்டோவைச் சுமந்து சென்றன.

ஃபிளெகெத்தானின் அலைகளைக் கடந்து அவை அவரை டார்டாரஸுக்குள் கொண்டு சென்றன: அங்கே அவர் அலைகளுக்கு எதிராகப் போராடினார்.

இறுதியாக, பல சிறு பேரழிவுகளுக்குப் பிறகு, ஃபிளெகெத்தானின் காகித அலைகள் அந்த மாபெரும் இயந்திரத்தின் சக்கரத்தில்—செனட்டரால் இயக்கப்படும் சக்கரத்தில்—மோதி அதை உடைத்தன: உயர் அலுவலகம் உடைந்தது; அந்த உயர் அலுவலகம்—உண்மையில், ரஷ்யாவில் அத்தகைய அலுவலகங்கள் சிலவே உள்ளன.

இந்த இணையற்ற ஊழல் வெடித்தபோது, பின்னர் விவரிக்கப்பட்டபடி, அந்த *மேதை*, டைமண்ட் விருதைப் பெற்றவரின் பூவுலக உடலை இருபத்தி நான்கு மணி நேரத்திற்குள் விட்டுச் சென்றார்; அவர் தன் மனநிலையை இழந்துவிட்டாரோ என்று சிலர் அஞ்சினர். இருபத்தி நான்கு மணி நேரத்தில்—இல்லை, உண்மையில் பன்னிரண்டு மணி நேரத்தில்—நள்ளிரவிற்கும் நள்ளிரவுக்கும் இடையில், அப்போலோன் அப்போலோனோவிச் அப்லூகோவ் தனது அதிகாரத்துவப் பணியின் படிகளில் அதலபாதாளத்தில் வீழ்ந்தார்.

பலரின் மதிப்பிலும் அவர் வீழ்ச்சியடைந்தார்.

பின்னர், அவரது மகன் சம்பந்தப்பட்ட ஊழலே அவரது வீழ்ச்சிக்குக் காரணம் என்று கூறப்பட்டது; உண்மையில்: ஜுகாடோவ்கள் நடத்திய நடன விருந்தில், அரசின் உயர் பதவியில் இருந்த ஒருவர் கலந்துகொண்டார்; ஆனால் அவரது மகன் நடன அரங்கிலிருந்து எப்படித் தப்பி ஓடினார் என்பது தெரியவந்தபோது, மக்கள் திடீரென்று அந்த செனட்டரின் குறைகளைப் பற்றி—அவரது கொள்கைகள் முதல் அவரது குள்ளமான உருவம் வரை—கவனிக்கத் தொடங்கினர். மேலும், அதிகாலை வேளையில், இன்னும் ஈரமாக இருந்த செய்தித்தாள்கள் வெளிவந்தபோதும்—"சிவப்பு டோமினோவின் இரகசியம்!" என்று கூவிக்கொண்டே வியாபாரிகள் தெருக்களில் ஓடியபோதும்—எல்லா சந்தேகங்களும் மறைந்தன.

அந்த மிகவும் முக்கியமான அரசுப் பதவிக்கான வேட்பாளர் பட்டியலிலிருந்து அப்போலோன் அப்போலோனோவிச் அப்லூக்கோவ் திட்டவட்டமாக நீக்கப்பட்டிருந்தார்.

அந்தத் துரதிர்ஷ்டவசமான செய்தித்தாள் குறிப்பு... ஆனால், இடையில் ஒரு தகவலாக, அதன் வாசகம் இதோ: "செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க் வீதிகளில் ஒரு 'சிவப்பு டோமினோ' (Red Domino) நடமாடி வருவதாக —சமீப காலமாக மிகத் தொடர்ச்சியாகப் பரவி வந்த— வதந்திகள், உண்மையில் நிஜத்தையே அடிப்படையாகக் கொண்டவை என்பதை உறுதி செய்வதில் ரகசியக் காவல்துறை வெற்றி கண்டுள்ளது; அக்குற்றவாளியின் தடயத்தைக் கண்டறிவதிலும் அவர்கள் வெற்றி பெற்றுள்ளனர்: ஒரு முக்கிய நிர்வாகப் பதவியை வகிக்கும் உயர்மட்ட அதிகாரி ஒருவரின் மகனின் மீதே சந்தேகம் குவிந்துள்ளது; காவல்துறை அதற்கான உரிய நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்டுள்ளது."

அந்நாளிலிருந்தே செனட்டர் அப்லேயுகோவ் என்பவரின் வீழ்ச்சி தொடங்கியது.

அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச் அப்லேயுகோவ், 1837-ஆம் ஆண்டில் (புஷ்கின் மறைந்த ஆண்டில்) பிறந்தார்; அவரது குழந்தைப் பருவம், நிழ்னி நாவ்கராத் மாகாணத்தில் அமைந்திருந்த ஒரு பழமையான பிரபுத்துவ எஸ்டேட்டில் கழிந்தது; 1858-ஆம் ஆண்டில், பல்கலைக்கழகத்தில் சட்ட மாணவராகத் தனது படிப்பை நிறைவு செய்தார்; 1870-ஆம் ஆண்டில், செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க் பல்கலைக்கழகத்தில் 'F... P...' எனும் பாடப்பிரிவின் பேராசிரியராக அவர் நியமிக்கப்பட்டார்; அவரது...1885-ல், அவர் துணை இயக்குநராகவும், 1890 முதல் என். என். துறையின் இயக்குநராகவும் இருந்தார்; ஓராண்டு கழித்து, பேரரசின் அரசாணை மூலம், அவர் ஆளும் செனட்டின் உறுப்பினராகப் பதவி உயர்வு பெற்றார்; 1900-ஆம் ஆண்டு முதல், அவர் உயர் பதவியின் தலைவராகப் பணியாற்றினார்.

அதுவே அவருடைய *வாழ்க்கை வரலாறு*.

ஆறாம் அத்தியாயம் முடிவு.

Siebentes Kapitel
Kohlensäureoblaten

அத்தியாயம் ஏழு
கார்பானிக் அமில வில்லைகள்

காலைப்பொழுதின் பசுமை கலந்த ஒளி ஜன்னல் வழியாக உள்ளே பாய்ந்து கொண்டிருந்தது; ஆயினும், வயதான செமியோனிச் இன்னும் கண்ணை மூடி உறங்கவே இல்லை! தனது சிறிய அறையில், அவர் இடைவிடாமல் முனகிக்கொண்டே, படுக்கையில் இடமும் வலமுமாகப் புரண்டு கொண்டிருந்தார்; ஒரு கணம் அவருக்குக் கொட்டாவி வந்தது, மறு கணம் அவர் உடலைச் சொறிந்து கொள்ள வேண்டியிருந்தது, பின்னர் மீண்டும்—ஆண்டவரே, எங்கள் பாவங்களை மன்னியும்!—அவருக்குத் தும்மல் வந்து வாட்டியது; இவை அனைத்திற்கும் நடுவே, மிக விசித்திரமான எண்ணங்களும்—அத்தன்மையிலான வேறு பல சிந்தனைகளும்—அவர் மனதில் ஓடிக்கொண்டிருந்தன:

"அவள் ஹிஸ்பானியாவிலிருந்து வந்தாள்—நமது அன்னையான அன்னா பெட்ரோவ்னா—ஹிஸ்பானியாவிலிருந்து..."

அவர் தனக்குள்ளேயே அதை விவரித்துக் கொண்டார்:

"ஆமாம்... நான் கதவைத் திறக்கிறேன்... அங்கே ஒரு பெண்மணி நிற்கிறாள்—ஒரு அந்நியப் பெண்... அறிமுகமில்லாத ஒரு பெண்மணி, வெளிநாட்டு பாணியில் ஆடையணிந்திருக்கிறாள்... அவள் என்னிடம் சொல்கிறாள்..."

"ஆஆஆ..."

"அவள் என்னிடம் சொல்கிறாள்..."

"ஆண்டவரே, எங்கள் பாவங்களை மன்னியும்!..."

மீண்டும், அந்தச் சபித்த கொட்டாவி வந்தது.

டெட்டுரின் தொழிற்சாலை தனது சைரன் ஒலியை எழுப்பிவிட்டது; நேவா நதியில் செல்லும் சிறிய நீராவிப் படகுகள் ஊளையிட்டன; பாலத்தின் மீதிருந்த மின்விளக்கு—*பஃப்!*—என்று அணைந்து மறைந்தது... செமியோனிச் தனது போர்வையை உதறிவிட்டு எழுந்தார்; படுக்கையருகே விரித்திருந்த கம்பளத்தின் நெய்யப்பட்ட இழைகளுக்குள் அவரது பெருவிரல் ஆழமாகப் பதிந்தது.

அவர் தனக்குள்ளேயே முணுமுணுத்தார்:

"நான் அவரிடம் சொல்கிறேன்: 'இன்னின்ன விஷயங்கள், தங்கள் மேன்மைக்குரியவரே...' என்று... ஆனால் அவரோ—ம்ம், நீங்களே பாருங்கள்..."

"அவருக்குச் சிறிதும் அக்கறை இல்லை..."

"அந்த இளம் எஜமானரும் கூட... இன்னும் தொட்டில் பருவத்தைக் கூடத் தாண்டாதவர்... எப்பேர்ப்பட்டவர்—ஆண்டவரே, எங்கள் பாவங்களை மன்னியும்!—எப்பேர்ப்பட்ட ஒரு இளம் நாய் போன்றவர்; இன்னும் காதுக்குப் பின்னால் ஈரம் காயாதவர்..."

"அவர்கள் உயர்குடியினர் அல்ல... அவர்கள் வெறும் வேலைக்காரர்கள் மட்டுமே..."

இவ்வாறு செமியோனிச் தனக்குள்ளேயே முணுமுணுத்துக் கொண்டார்; பின்னர்—
அவர் மீண்டும் தலையைத் தலையணைக்குள் புதைத்துக் கொண்டார்; மெதுவாக மணித்துளிகள் நகர்ந்து சென்றன; சூரிய ஒளியில் பொலிவுபெறும் வெளிர் இளஞ்சிவப்பு மேகங்கள், நேவா நதியின் ஒளிரும் நீர்ப்பரப்பிற்கு வெகு மேலே மிதந்து சென்றன... போர்வையின் கதகதப்பில் நன்கு ஊறிப்போன செமியோனிச், அங்கே படுத்தபடியே, தனக்குள்ளேயே முணுமுணுத்துக்கொண்டு, துயரமான குரலில் மெல்லப் பேசிக்கொண்டிருந்தார்:

"அவர்கள் உயர்குடியினர் அல்ல... அவர்கள்—வெறும் வேதியியலாளர்கள் மட்டுமே..."

ஓ, நடைபாதைக் கதவு திடீரென்று எவ்வளவு பலமாக ஒலி எழுப்பித் திறந்தது! ஒருவேளை திருடர்களோ!

சமீபத்தில்தான், வணிகர் அவ்தியேவின் வீட்டிற்குத் திருடர்கள் வந்திருந்தனர். அவர்கள் வணிகர் அவ்தியேவைச் சூறையாடியிருந்தார்கள்.

ஒருமுறை, அந்த மோல்டாவியரான சாச்சாவைக் கொல்லவும் அவர்கள் முயன்றிருந்தார்கள்.

அவன் தன் போர்வையை உதறித் தள்ளிவிட்டுத் தன் தலையை வெளியே நீட்டினான்; அத்தலை இன்னும் அந்த இதமான வெப்பத்தின் ஆவிக்குள் மூழ்கியிருந்தது. அவன் விரைவாகத் தன் உள்ளாடையை அணிந்துகொண்டான்; முகத்தில் ஆழ்ந்த மனக்குறை தென்படவும், கீழ்த்தாடையை மெல்லும் பாவனையுடனும், தன் இதமான படுக்கையிலிருந்து குதித்து எழுந்தான். வெறுங்காலுடன், ரகசியங்கள் நிறைந்த அந்த அறைக்குள் — இருள் சூழ்ந்து வாய்பிளந்து கிடந்த அந்த நடைபாதைக்குள் — மெல்ல அடியெடுத்து வைத்து நடந்தான்.

இப்போது என்ன?

அந்த... கழிவறைக்கதவின் தாழ்ப்பாள் கீச்சிட்டது: மாண்புமிகு அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் — அந்தப் பெருந்தன்மை மிக்க எஜமானர் — அங்கிருந்து தன் படுக்கையறைக்குத் திரும்பத் திருவுளம் கொண்டார்.

அந்த இருண்ட நடைபாதையின் நீலநிறம் ஏற்கனவே சாம்பல்நிறக் கீற்றுகளால் கலந்திருந்தது; ஆயினும் அறைகள் ஒளியால் ஜொலித்தன. படிகத்தால் ஆன தொங்கல்கள் மின்னின: மணி ஏழரை ஆகியிருந்தது. அந்தச் சிறிய புல்டாக் நாய் தன் கழுத்துப்பட்டையில் தன் பாதத்தைத் தேய்த்துச் சொறிந்துகொண்டது; பின்னர் தன் முகவாயை — அந்தப் புலி போன்ற முகவாயை — வளைத்துத் தன் முதுகின் பக்கம் திருப்பியது.

"கடவுளே! கடவுளே!"

"வணிகர் அவ்தியேவ் சூறையாடப்பட்டுவிட்டார்!... வணிகர் அவ்தியேவ் சூறையாடப்பட்டுவிட்டார்!... மருந்தாளர் சாச்சாவைக் கொல்ல அவர்கள் முயன்றிருக்கிறார்கள்!..."

கட்டுக்கடங்காத உற்சாகத்துடன், அந்த நீலநிறமும், எதிரொலிக்கும் தன்மையும், படிகம் போன்ற மின்னொளியும் கொண்ட வானத்திலிருந்து கதிர்கள் கொட்டின. ஒத்திசைவற்ற அசைவுகளுடன் — அந்த ராஸ்பெர்ரி நிறத் தொங்கல்கள் கொண்ட நாடாவில் இடறிக்கொண்டே — அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் தன் பஞ்சு மெத்தையிட்ட, சற்றே பழையதான, சுட்டி நிறத்திலான மேலங்கியை அணிந்துகொண்டார். அந்தப் பகட்டான ராஸ்பெர்ரி நிற மடிப்புக்களுக்கு இடையே, சவரம் செய்யப்படாத அவரது முகவாய் வெளியே நீட்டிக்கொண்டிருந்தது (குறிப்பிடத்தக்க விஷயம் என்னவென்றால், நேற்றுவரை அது வழவழப்பாகவே இருந்தது). அந்த முகவாய், இரவில் புதிதாகப் பெய்த பனியைப் போல, அடர்த்தியான, ஊசி போன்ற கூர்மையுள்ள, வெண்மையான முளைத்த தாடி முடிகளால் மூடப்பட்டிருந்தது. அவரது கண்கள் மற்றும் கன்னங்களின் பள்ளங்களில் படிந்திருந்த நிழல்கள் — நம்மைப் பற்றியே நாம் சொல்லிக்கொள்வது போல, ஒரே இரவில் அவை வெகுவாக ஆழமடைந்திருந்தன — இந்த பின்னணியில் மிகத் தெளிவாகத் தனித்துத் தெரிந்தன.

திறந்த வாயுடனும், வெளியே தெரிந்த மார்பின் முடிகளுடனும் படுக்கையில் அமர்ந்திருந்த அவர், மெதுவாக மூச்சை உள்ளிழுத்தார். ஆனால் அந்த காற்று அவரது நுரையீரல்களால் உறிஞ்சப்படாமல், விரைவான, நடுக்கம் கலந்த பெருமூச்சுகளாக மீண்டும் வெளியே பாய்ந்து வந்தது. அவர் தொடர்ந்து தன் நாடித்துடிப்பை உணர்ந்து பார்த்தபடியும், கடிகாரத்தையே உற்றுநோக்கியபடியும் இருந்தார்.

ஏப்பம் விட முடியாமல் தவிக்கும் ஒரு வேதனையால் அவர் வாடிக்கொண்டிருப்பதைப் போலத் தோன்றியது. அனைத்துப் பக்கங்களிலிருந்தும் தன்னை அவசரமாக வந்தடைய முயன்றுகொண்டிருந்த, அச்சமூட்டும் செய்திகளின் தொடரைப் பற்றியோ; அல்லது தன்னைவிட்டு என்றென்றும் நழுவிப்போகும் அபாயத்திலிருந்த, அந்த முக்கிய அரசுப் பதவியைப் பற்றியோ; அல்லது—அன்னா பெட்ரோவ்னாவைப் பற்றியோ—அவன் சிந்திக்கவில்லை. மிகச் சாத்தியமாக, திறந்த நிலையில் இருந்த ஒரு சோடா மாத்திரை (bicarbonate wafers) பெட்டியின் முன் அமர்ந்திருக்கும்போது, ​​ஒருவன் எத்தகைய விஷயங்களைப் பற்றிச் சிந்திப்பானோ—அத்தகைய விஷயங்களைப் பற்றி மட்டுமே அவன் சிந்தித்துக்கொண்டிருந்தான்.

அதாவது—ஏப்பம், சீரற்ற இதயத் துடிப்பு மற்றும் மூச்சுத் திணறல் (அல்லது "காற்றுத் தாகம்") ஆகிய அறிகுறிகள்—வழக்கம் போலவே இம்முறையும், உள்ளங்கைகளில் ஏற்படும் ஊசி குத்துவது போன்ற மற்றும் கூச்ச உணர்வுகளுடன் இணைந்து வந்தபோதிலும்—அவனுடைய விஷயத்தில், அவை இதயத்திலிருந்து உருவானவை அல்ல என்றும்; மாறாக, உடலில் வாயு சேர்வதின் விளைவாகவே அவை தோன்றுகின்றன என்றும் அவன் சிந்தித்துக்கொண்டிருந்தான்.

இப்போது அவன், தன் இடது கையில் ஏற்படும் சுடுவது போன்ற வலியைப் பற்றியோ; அல்லது

தன் இடது தோள்பட்டையில் ஏற்படும் வலி மிகுந்த துடிப்பைப் பற்றியோ—சிந்திக்காமல் இருக்கப் பெரிதும் முயன்றான். "உனக்குத் தெரியுமா—இவையனைத்தும் வயிற்றிலிருந்து மட்டுமே தோன்றுகின்றன!"

சமீபத்தில்தான் 'ஆஞ்சினா பெக்டோரிஸ்' (angina pectoris) எனும் இதய நோயால் காலமான, எண்பது வயது முதியவரான 'சேம்பர்லெய்ன்' சப்போஷ்கோவ்—ஒரு நாள்—இந்த உடல் உபாதைகள் அனைத்தையும் அவனுக்கு விளக்க முயன்றது அவ்வாறுதான்.

"அந்த வாயுக்கள்... நீ...""...பாருங்கள், அவை வயிற்றுச் சுவர்களை அழுத்தி, உதரவிதானத்தைச் சுருங்கச் செய்கின்றன... அதனால்தான் அந்த ஏப்பமும், நெஞ்சுத் துடிப்பும் ஏற்படுகின்றன... இவை அனைத்தும் வயிற்றில் வாயு உருவாவதிலிருந்தே விளைகின்றன..."

சமீபத்தில், செனட் சபையில் ஒரு அறிக்கையைப் பெற்றுக்கொண்டிருந்தபோது, ​​அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச்சிற்குத் திடீரென உடல்நலக்குறைவு ஏற்பட்டது; அவர் முகம் நீலமடைந்தது, மூச்சிரைக்கத் தொடங்கினார், அதனால் அவரை வெளியே அழைத்துச் செல்ல வேண்டியதாயிற்று. மருத்துவரை அணுகுமாறு அவரிடம் வற்புறுத்திக் கேட்டுக்கொண்டபோது, ​​அங்கிருந்தவர்களிடம் அவர் இவ்வாறு விளக்கினார்:

"பாருங்கள், இது வாயு உருவாவதைத் தவிர வேறொன்றுமில்லை... அதனால்தான் அந்த நெஞ்சுத் துடிப்பு..."

வாயுவை உறிஞ்சிக்கொள்ளும் அந்தச் சிறிய, உலர்ந்த, கருப்பு நிற மாத்திரைகள்—அவருக்கு எப்போதாவது நிவாரணம் அளிப்பதுண்டு; என்றாலும், எப்போதும் நிவாரணம் அளிப்பதில்லை என்பதையும் குறிப்பிட்டே ஆகவேண்டும்.

"ஆம், அது வாயுக்கள்தான்..." — என்று கூறி அவர் உள்ளே சென்றார்... மணி எட்டரை ஆகிக்கொண்டிருந்தது.

செமியோனிச்சை அந்த அளவுக்குப் பதறச் செய்த சத்தம் அதுதான்.

சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு, நடைபாதையில் ஒரு கதவு 'படார்' என்று சாத்தப்பட்டது; அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் தனது குளிர்ந்துபோன முழங்கால்களிலிருந்து, கட்டம் போட்ட கம்பளியை விலக்கி, மீண்டும் எழுந்தார்; தனது படுக்கையறை வாசலுக்குச் சென்று, கதவைத் திறந்து, வியர்வையில் நனைந்த தனது முகத்தை வெளியே நீட்டினார்—அப்போது, ​​அதேபோல வியர்வையில் நனைந்திருந்த வேறொரு முகத்தை அவர் நேருக்கு நேர் காண நேர்ந்தது.

"அது நீதானா?"

"ஆம், நான்தான்—நானேதான், ஐயா..."

"உனக்கு என்ன வேண்டும்?"

"நான் சும்மா சுற்றுமுற்றும் சோதித்துக்கொண்டிருந்தேன்..."

"ஆ, ஆம், ஆம்... ஏன் இவ்வளவு சீக்கிரமாக...?"

"எல்லாவற்றையும் சோதித்துப் பார்க்க வேண்டுமே..."

"?"

"ஒரு சத்தம்..."

"என்ன சத்தம்?"

"ஏதோ தட்டும் சத்தம் கேட்டது..."

"ஓ, அதுவா..."

அப்போது, ​​செமியோனிச் தனது மிகவும் தளர்வான உள்ளாடையின் இடுப்புப் பட்டையைப் பிடித்துக்கொண்டு, தீவிரமான முகபாவனையுடன் தலையை ஆட்டினார்.

"அது அநேகமாகப் பெரிதாக ஒன்றும் இருக்காது..." உண்மையான விஷயம் என்னவென்றால், பத்து நிமிடங்களுக்கு முன்பு—செமியோனிச் மிகுந்த வியப்புடன் கவனித்தபடி—இளம் எஜமானரின் அறைக்கதவு வழியாக, பொன்னிறமான தலைமுடி ஒன்று எட்டிப் பார்த்தது; அது வலப்புறம் பார்த்தது, பிறகு இடப்புறம் பார்த்தது, பின்னர் மீண்டும் மறைந்துவிட்டது.

எனினும், ஒரு கணம் கழித்து, அந்த இளம் எஜமானர் ஒரு வெட்டுக்கிளியைப் போலத் தாவிக்கொண்டு, முதிய எஜமானரின் அறைக்கதவை நோக்கி ஓடினார்.

அங்கே அவர் நின்றார்; மூச்சிறைக்க, தலையை ஆட்டியவாறு, திரும்பி நின்றார்—ஆனால் மூலையில் நின்றுகொண்டிருந்த செமியோனிச்சை அவர் கவனிக்கவே இல்லை. அவர் இன்னும் சிறிது நேரம் அங்கே நின்றார், கனமாக மூச்சுவிட்டார்; பின்னர், கதவின் இடுக்கிலிருந்து ஒளிக்கீற்று ஒன்று தெரிந்த அந்த இடத்தில், தன் தலையை வைத்து அழுத்தினார்; ஆம், அவர் அங்கே நின்றார்—கதவுச்சட்டத்தில் தன் தலையை உறுதியாக அழுத்தியவாறு! மிக உயர்ந்த குடிப்பிறப்பைச் சேர்ந்த ஒரு இளம் பெருமகனிடம் இத்தகைய ஆர்வம்! ... இல்லை, இது ஒரு இளம் பெருமகனுக்குச் சற்றும் பொருத்தமான செயல் அல்ல—அதுவும் ஏதோ சாதாரணமான ஒரு இளம் பெருமகனுக்கு மட்டுமல்ல...

கதவின் பின்னால் நின்று எட்டிப் பார்ப்பதா? இல்லை, இது கண்ணியமான நடத்தை அல்ல.

அங்கே எட்டிப் பார்க்கப்படுவது ஏதேனும் ஒரு அந்நியராக இருந்திருந்தால் கூடப் பரவாயில்லை—ஆனால் அங்கே இருப்பவர் அவருடைய சொந்தத் தந்தை ஆயிற்றே, அவருடைய சொந்த ரத்தமும் சதையுமானவர்! தந்தையின் உடல்நலம் குறித்த அக்கறையினால் மகன் எட்டிப் பார்த்திருந்தால், அதில் ஆட்சேபிக்கத்தக்கது ஏதுமில்லைதான்; ஆனால் இல்லை—

இது தந்தையின் மீதான பாசத்தினால் எழுந்த அக்கறை அல்ல என்றும், வெறும் ஒரு மனம்போன போக்கில், வீண் ஆர்வத்தினால் நடக்கும் செயல் என்றும் உடனடியாகப் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது. இத்தகைய செயலுக்கு ஒரே ஒரு வார்த்தைதான் உண்டு: 'எதற்கும் உதவாதவன்'.

எது எப்படியாயினும், நீங்கள் ஏதோ சாதாரணமான ஒரு வேலைக்காரன் அல்லவே; ஒரு தளபதியின் மகன் ஆயிற்றே—பிரெஞ்சு மொழிக் கல்வியைப் பெற்ற ஒரு மனிதர் ஆயிற்றே!

இந்தத் தருணத்தில், செமியோனிச் தன் தொண்டையைச் செருமத் தொடங்கினார்: "ம்ம்—ம்ம்."

ஓ, அந்த இளம் எஜமானர் எப்படித் திடுக்கிட்டுப் போனார்!

"என் மேலங்கியில் படிந்திருக்கும் தூசியைத் தட்டிவிடுங்கள்—வேகமாக, தயவுசெய்து," என்று அந்த முதியவரிடம் எரிச்சலுடன் சீறினார் அவர்.

அவ்வளவுதான், அவர் அங்கிருந்து மறைந்துவிட்டார்—தந்தையின் அறைக்கதவை விட்டு விலகி, மீண்டும் தன் சொந்த அறைக்குள் சென்றுவிட்டார்: உண்மையாகவே, எதற்கும் உதவாத ஒருவன்.

"உங்கள் கட்டளைப்படியே ஆகட்டும்!" செமியோனிச் பற்களைக் கடித்துக்கொண்டு, தன் குரலில் ஒரு விமர்சனக் குறிப்புடன் முணுமுணுத்தார். ஆனால் தனக்குள்ளேயே அவர் இவ்வாறு நினைத்துக்கொண்டார்:

"அம்மா திரும்பி வந்திருக்கிறாள்—இவனோ, விடியற்காலையின் அந்த விபரீத நேரத்தில்: 'என் மேலங்கியைத் தட்டித் தூய்மைப்படுத்து' என்று கட்டளையிடுகிறான்."

"இது முறையான நடத்தை அல்ல—கண்ணியமானதும் அல்ல!"

"இவர்கள் வெறும் நாகரிகமற்ற முரடர்கள்... கடவுளே நம்மைக் காப்பாற்ற வேண்டும்... வாசலருகே நின்று ஒட்டுக்கேட்கிறார்கள்..."

இவையெல்லாம் அந்த முதியவரின் மனதில் ஓடிக்கொண்டிருந்தன; அதே வேளையில், தன் உள்ளாடைகளை இறுகப் பற்றிக்கொண்டு, அவர் தீவிரமான முகபாவனையுடன் தலையசைத்து, தனக்குள்ளேயே மெதுவாக முணுமுணுத்தார்:

"என்ன? ... அது என்ன சத்தம்? ... யாரோ தட்டும் சத்தம் கேட்டது—அது உண்மைதான்..."

"ஆனால் எதனால் அந்தத் தட்டுச் சத்தம்? அது யார்?"

"முக்கியமான ஒன்றும் இல்லை; எஜமானர் அதைப் பற்றிக் கவலைகொள்ளத் தேவையில்லை..."

"?"

"அது நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச் மட்டுமே..."

"என்ன?"

"இளைய எஜமானர் கதவை ஓங்கிச் சாத்திவிட்டுச் சென்றார்; இன்று அதிகாலையிலேயே அவர் வெளியே சென்றுவிட்டார்."

அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் செமியோனிச்சைப் பார்த்தார்; அவரிடம் ஏதோ கேட்க வாயெடுத்தார், ஆனால் பிறகு தன் எண்ணத்தை மாற்றிக்கொண்டு, முதுமையின் இயல்புக்கேற்ப வாயை அசைத்துக்கொண்டு சும்மா காற்றையே மென்றார்; சற்று நேரத்திற்கு முன்பு தன் மகனுடன் நடந்த அந்தப் பேரழிவுமிக்க வாக்குவாதத்தை அவர் நினைவுகூர்ந்துகொண்டிருந்தார் (ஏனெனில், அது சுகாடோவ்ஸ் வீட்டில் நடந்த நடன விருந்துக்குப் பிந்தைய காலைப் பொழுதாக இருந்தது); முகத்தில் ஒரு காயம்பட்ட பாவனையுடன், அவரது வாயின் ஓரங்கள் கீழ்நோக்கித் தொங்கி, தளர்ந்த தோல் பைகளாகக் காட்சியளித்தன. அந்தச் சந்திப்பினால் ஏற்பட்ட நீடித்த தாக்கம் அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச்சுக்குப் போதுமான அளவு வேதனையளிப்பதாக இருந்தது; அதைத் தன் மனதிலிருந்து அகற்ற அவர் கடுமையாக முயன்றார்.

அவர் செமியோனிச்சை ஒருவிதப் பயத்துடனும், கெஞ்சும் பார்வையுடனும் நோக்கினார்.

"அந்த முதியவர் அன்னா பெட்ரோவ்னாவைப் பார்த்திருக்கிறார்... உண்மையில் அவரோடு பேசியுமிருக்கிறார்..."

இந்த எண்ணம் அவரை விடாப்பிடியாகப் பற்றிக்கொண்டது.

"அன்னா பெட்ரோவ்னா நிச்சயமாக மாறியிருப்பாள்... அநேகமாக அவள் மெலிந்து, உடல் எடையை இழந்திருப்பாள்; ஒருவேளை அவளுக்கும் நரை விழுந்திருக்கலாம்—முகத்தில் இன்னும் அதிகச் சுருக்கங்கள் தோன்றியிருக்கலாம்..." *நீ அவனிடம் கேட்கலாம்—மிகக் கவனமாக, மறைமுகமாக...* “...”

“ஆனால்—இல்லை, வேண்டாம்!”

திடீரென்று, அந்த அறுபத்தெட்டு வயதுப் பெரியவரின் முகம் இயல்புக்கு மாறாகச் சுருக்கங்கள் நிறைந்ததாக மாறிப்போனது; அவரது வாய் அகலமாக விரிந்து, காதுகள் வரை நீண்டது.

இப்போது அந்த அறுபது வயது முதியவர்..."...பாருங்கள், அவை வயிற்றுச் சுவர்களை அழுத்தி, உதரவிதானத்தைச் சுருங்கச் செய்கின்றன... அதனால்தான் அந்த ஏப்பமும், நெஞ்சுத் துடிப்பும் ஏற்படுகின்றன... இவை அனைத்தும் வயிற்றில் வாயு உருவாவதிலிருந்தே விளைகின்றன..."

சமீபத்தில், செனட் சபையில் ஒரு அறிக்கையைப் பெற்றுக்கொண்டிருந்தபோது, ​​அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச்சிற்குத் திடீரென உடல்நலக்குறைவு ஏற்பட்டது; அவர் முகம் நீலமடைந்தது, மூச்சிரைக்கத் தொடங்கினார், அதனால் அவரை வெளியே அழைத்துச் செல்ல வேண்டியதாயிற்று. மருத்துவரை அணுகுமாறு அவரிடம் வற்புறுத்திக் கேட்டுக்கொண்டபோது, ​​அங்கிருந்தவர்களிடம் அவர் இவ்வாறு விளக்கினார்:

"பாருங்கள், இது வாயு உருவாவதைத் தவிர வேறொன்றுமில்லை... அதனால்தான் அந்த நெஞ்சுத் துடிப்பு..."

வாயுவை உறிஞ்சிக்கொள்ளும் அந்தச் சிறிய, உலர்ந்த, கருப்பு நிற மாத்திரைகள்—அவருக்கு எப்போதாவது நிவாரணம் அளிப்பதுண்டு; என்றாலும், எப்போதும் நிவாரணம் அளிப்பதில்லை என்பதையும் குறிப்பிட்டே ஆகவேண்டும்.

"ஆம், அது வாயுக்கள்தான்..." — என்று கூறி அவர் உள்ளே சென்றார்... மணி எட்டரை ஆகிக்கொண்டிருந்தது.

செமியோனிச்சை அந்த அளவுக்குப் பதறச் செய்த சத்தம் அதுதான்.

சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு, நடைபாதையில் ஒரு கதவு 'படார்' என்று சாத்தப்பட்டது; அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் தனது குளிர்ந்துபோன முழங்கால்களிலிருந்து, கட்டம் போட்ட கம்பளியை விலக்கி, மீண்டும் எழுந்தார்; தனது படுக்கையறை வாசலுக்குச் சென்று, கதவைத் திறந்து, வியர்வையில் நனைந்த தனது முகத்தை வெளியே நீட்டினார்—அப்போது, ​​அதேபோல வியர்வையில் நனைந்திருந்த வேறொரு முகத்தை அவர் நேருக்கு நேர் காண நேர்ந்தது.

"அது நீதானா?"

"ஆம், நான்தான்—நானேதான், ஐயா..."

"உனக்கு என்ன வேண்டும்?"

"நான் சும்மா சுற்றுமுற்றும் சோதித்துக்கொண்டிருந்தேன்..."

"ஆ, ஆம், ஆம்... ஏன் இவ்வளவு சீக்கிரமாக...?"

"எல்லாவற்றையும் சோதித்துப் பார்க்க வேண்டுமே..."

"?"

"ஒரு சத்தம்..."

"என்ன சத்தம்?"

"ஏதோ தட்டும் சத்தம் கேட்டது..."

"ஓ, அதுவா..."

அப்போது, ​​செமியோனிச் தனது மிகவும் தளர்வான உள்ளாடையின் இடுப்புப் பட்டையைப் பிடித்துக்கொண்டு, தீவிரமான முகபாவனையுடன் தலையை ஆட்டினார்.

"அது அநேகமாகப் பெரிதாக ஒன்றும் இருக்காது..." உண்மையான விஷயம் என்னவென்றால், பத்து நிமிடங்களுக்கு முன்பு—செமியோனிச் மிகுந்த வியப்புடன் கவனித்தபடி—இளம் எஜமானரின் அறைக்கதவு வழியாக, பொன்னிறமான தலைமுடி ஒன்று எட்டிப் பார்த்தது; அது வலப்புறம் பார்த்தது, பிறகு இடப்புறம் பார்த்தது, பின்னர் மீண்டும் மறைந்துவிட்டது.

எனினும், ஒரு கணம் கழித்து, அந்த இளம் எஜமானர் ஒரு வெட்டுக்கிளியைப் போலத் தாவிக்கொண்டு, முதிய எஜமானரின் அறைக்கதவை நோக்கி ஓடினார்.

அங்கே அவர் நின்றார்; மூச்சிறைக்க, தலையை ஆட்டியவாறு, திரும்பி நின்றார்—ஆனால் மூலையில் நின்றுகொண்டிருந்த செமியோனிச்சை அவர் கவனிக்கவே இல்லை. அவர் இன்னும் சிறிது நேரம் அங்கே நின்றார், கனமாக மூச்சுவிட்டார்; பின்னர், கதவின் இடுக்கிலிருந்து ஒளிக்கீற்று ஒன்று தெரிந்த அந்த இடத்தில், தன் தலையை வைத்து அழுத்தினார்; ஆம், அவர் அங்கே நின்றார்—கதவுச்சட்டத்தில் தன் தலையை உறுதியாக அழுத்தியவாறு! மிக உயர்ந்த குடிப்பிறப்பைச் சேர்ந்த ஒரு இளம் பெருமகனிடம் இத்தகைய ஆர்வம்! ... இல்லை, இது ஒரு இளம் பெருமகனுக்குச் சற்றும் பொருத்தமான செயல் அல்ல—அதுவும் ஏதோ சாதாரணமான ஒரு இளம் பெருமகனுக்கு மட்டுமல்ல...

கதவின் பின்னால் நின்று எட்டிப் பார்ப்பதா? இல்லை, இது கண்ணியமான நடத்தை அல்ல.

அங்கே எட்டிப் பார்க்கப்படுவது ஏதேனும் ஒரு அந்நியராக இருந்திருந்தால் கூடப் பரவாயில்லை—ஆனால் அங்கே இருப்பவர் அவருடைய சொந்தத் தந்தை ஆயிற்றே, அவருடைய சொந்த ரத்தமும் சதையுமானவர்! தந்தையின் உடல்நலம் குறித்த அக்கறையினால் மகன் எட்டிப் பார்த்திருந்தால், அதில் ஆட்சேபிக்கத்தக்கது ஏதுமில்லைதான்; ஆனால் இல்லை—

இது தந்தையின் மீதான பாசத்தினால் எழுந்த அக்கறை அல்ல என்றும், வெறும் ஒரு மனம்போன போக்கில், வீண் ஆர்வத்தினால் நடக்கும் செயல் என்றும் உடனடியாகப் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது. இத்தகைய செயலுக்கு ஒரே ஒரு வார்த்தைதான் உண்டு: 'எதற்கும் உதவாதவன்'.

எது எப்படியாயினும், நீங்கள் ஏதோ சாதாரணமான ஒரு வேலைக்காரன் அல்லவே; ஒரு தளபதியின் மகன் ஆயிற்றே—பிரெஞ்சு மொழிக் கல்வியைப் பெற்ற ஒரு மனிதர் ஆயிற்றே!

இந்தத் தருணத்தில், செமியோனிச் தன் தொண்டையைச் செருமத் தொடங்கினார்: "ம்ம்—ம்ம்."

ஓ, அந்த இளம் எஜமானர் எப்படித் திடுக்கிட்டுப் போனார்!

"என் மேலங்கியில் படிந்திருக்கும் தூசியைத் தட்டிவிடுங்கள்—வேகமாக, தயவுசெய்து," என்று அந்த முதியவரிடம் எரிச்சலுடன் சீறினார் அவர்.

அவ்வளவுதான், அவர் அங்கிருந்து மறைந்துவிட்டார்—தந்தையின் அறைக்கதவை விட்டு விலகி, மீண்டும் தன் சொந்த அறைக்குள் சென்றுவிட்டார்: உண்மையாகவே, எதற்கும் உதவாத ஒருவன்.

"உங்கள் கட்டளைப்படியே ஆகட்டும்!" செமியோனிச் பற்களைக் கடித்துக்கொண்டு, தன் குரலில் ஒரு விமர்சனக் குறிப்புடன் முணுமுணுத்தார். ஆனால் தனக்குள்ளேயே அவர் இவ்வாறு நினைத்துக்கொண்டார்:

"அம்மா திரும்பி வந்திருக்கிறாள்—இவனோ, விடியற்காலையின் அந்த விபரீத நேரத்தில்: 'என் மேலங்கியைத் தட்டித் தூய்மைப்படுத்து' என்று கட்டளையிடுகிறான்."

"இது முறையான நடத்தை அல்ல—கண்ணியமானதும் அல்ல!"

"இவர்கள் வெறும் நாகரிகமற்ற முரடர்கள்... கடவுளே நம்மைக் காப்பாற்ற வேண்டும்... வாசலருகே நின்று ஒட்டுக்கேட்கிறார்கள்..."

இவையெல்லாம் அந்த முதியவரின் மனதில் ஓடிக்கொண்டிருந்தன; அதே வேளையில், தன் உள்ளாடைகளை இறுகப் பற்றிக்கொண்டு, அவர் தீவிரமான முகபாவனையுடன் தலையசைத்து, தனக்குள்ளேயே மெதுவாக முணுமுணுத்தார்:

"என்ன? ... அது என்ன சத்தம்? ... யாரோ தட்டும் சத்தம் கேட்டது—அது உண்மைதான்..."

"ஆனால் எதனால் அந்தத் தட்டுச் சத்தம்? அது யார்?"

"முக்கியமான ஒன்றும் இல்லை; எஜமானர் அதைப் பற்றிக் கவலைகொள்ளத் தேவையில்லை..."

"?"

"அது நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச் மட்டுமே..."

"என்ன?"

"இளைய எஜமானர் கதவை ஓங்கிச் சாத்திவிட்டுச் சென்றார்; இன்று அதிகாலையிலேயே அவர் வெளியே சென்றுவிட்டார்."

அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் செமியோனிச்சைப் பார்த்தார்; அவரிடம் ஏதோ கேட்க வாயெடுத்தார், ஆனால் பிறகு தன் எண்ணத்தை மாற்றிக்கொண்டு, முதுமையின் இயல்புக்கேற்ப வாயை அசைத்துக்கொண்டு சும்மா காற்றையே மென்றார்; சற்று நேரத்திற்கு முன்பு தன் மகனுடன் நடந்த அந்தப் பேரழிவுமிக்க வாக்குவாதத்தை அவர் நினைவுகூர்ந்துகொண்டிருந்தார் (ஏனெனில், அது சுகாடோவ்ஸ் வீட்டில் நடந்த நடன விருந்துக்குப் பிந்தைய காலைப் பொழுதாக இருந்தது); முகத்தில் ஒரு காயம்பட்ட பாவனையுடன், அவரது வாயின் ஓரங்கள் கீழ்நோக்கித் தொங்கி, தளர்ந்த தோல் பைகளாகக் காட்சியளித்தன. அந்தச் சந்திப்பினால் ஏற்பட்ட நீடித்த தாக்கம் அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச்சுக்குப் போதுமான அளவு வேதனையளிப்பதாக இருந்தது; அதைத் தன் மனதிலிருந்து அகற்ற அவர் கடுமையாக முயன்றார்.

அவர் செமியோனிச்சை ஒருவிதப் பயத்துடனும், கெஞ்சும் பார்வையுடனும் நோக்கினார்.

"அந்த முதியவர் அன்னா பெட்ரோவ்னாவைப் பார்த்திருக்கிறார்... உண்மையில் அவரோடு பேசியுமிருக்கிறார்..."

இந்த எண்ணம் அவரை விடாப்பிடியாகப் பற்றிக்கொண்டது.

"அன்னா பெட்ரோவ்னா நிச்சயமாக மாறியிருப்பாள்... அநேகமாக அவள் மெலிந்து, உடல் எடையை இழந்திருப்பாள்; ஒருவேளை அவளுக்கும் நரை விழுந்திருக்கலாம்—முகத்தில் இன்னும் அதிகச் சுருக்கங்கள் தோன்றியிருக்கலாம்..." *நீ அவனிடம் கேட்கலாம்—மிகக் கவனமாக, மறைமுகமாக...* “...”

“ஆனால்—இல்லை, வேண்டாம்!”

திடீரென்று, அந்த அறுபத்தெட்டு வயதுப் பெரியவரின் முகம் இயல்புக்கு மாறாகச் சுருக்கங்கள் நிறைந்ததாக மாறிப்போனது; அவரது வாய் அகலமாக விரிந்து, காதுகள் வரை நீண்டது.

இப்போது அந்த அறுபது வயது முதியவர்...

$— ஆயிரம் ஆண்டுகள் வாழ்ந்த ஒரு மனிதரைப் போலத் தோன்றிய அவர், செயற்கையாக உயர்த்தப்பட்ட குரலில் — அது கிட்டத்தட்ட ஒரு அலறல் போலவே ஒலித்தது — அந்த நரைத்த முதுமை உருவம், தன்னிச்சையாக ஒரு சிறு கதையைச் சொல்ல முயன்றது.

"அ... எ... என்... செமியோனிச்... நீ... எ... என்... வெறும் காலில் இருக்கிறாயே."

அந்தப் பழைய பணியாள், அவமதிக்கப்பட்டதாக உணர்ந்து, பின்வாங்கினார்.

"மன்னிக்க வேண்டும், ஐய... (Your Excellency)"

"அ... எ... என்... நான் அதைச் சொல்ல வரவில்லை," என்று அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச், தனது கதையைச் சொல்லப் போராடியவாறே, சிரமப்பட்டு உரைத்தார்.

ஆனால் அந்தச் சிறு கதை அவருக்கு வாய்க்கவில்லை; அவர் தனது பார்வையை வெற்றிடத்தில் நிலைநிறுத்தியவாறு அங்கேயே நின்றார். பின்னர், மிகத் திடீரென, அவர் அமர்ந்துகொண்டு, பின்வரும் அபத்தமான கேள்வியை உளறினார்:

"அ... என்னிடம் சொல்..."

"?"

"உனக்கு மஞ்சள் நிறக் குதிகால்கள் உள்ளனவா?"

செமியோனிச் அவமதிக்கப்பட்டார்.

"எனக்கு மஞ்சள் நிறக் குதிகால்கள் இல்லை; அந்த நீண்ட சடை பின்னிய சீனர்களுக்குத்தான் அத்தகையவை இருக்கும்..."

"ஹீ—ஹீ—ஹீ... அப்படியானால் இளஞ்சிவப்பு நிறத்திலா?"

"உங்கள் அனுமதியுடன் சொல்கிறேன் — மனிதர்களுக்குரிய இயல்பான நிறத்தில்தான்..."

"இல்லை — மஞ்சள் நிறத்தில்தான், மஞ்சள் நிறத்தில்தான்..."

அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் — அந்த ஆயிரம் வயது முதிர்ந்த, நடுக்கம் கொண்ட, குள்ளமான மனிதர் — தனது காலணியால் தரையில் தட்டினார்.

"குதிகால்களும் கூடத்தான்... ஆம்... ஆனால் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அந்தப் பாதத்தில் வரும் கொப்புளங்கள்தான் (corns) எனக்குப் பெரும் பிரச்சனை, ஐய... நான் காலணியை அணிந்த உடனேயே, அவை எரிச்சலையும் குத்துவது போன்ற வலியையும் ஏற்படுத்துகின்றன — ஆம், ஐய..."

ஆனால் தனக்குள்ளேயே அவர் இவ்வாறு நினைத்துக்கொண்டார்:

"ஓ, விடுங்கள் — குதிகால்களா?... உங்களுக்கு இருக்கும் பிரச்சனை குதிகால்கள் அல்லவே... இந்த இரவு முழுவதும் நீங்கள் கண் மூடித் தூங்கவே இல்லை போலும், கிழப் பூஞ்சையே... உங்கள் மனைவியோ மிக அருகிலேயே, ஆவலுடன் காத்திருக்கிறாள்... உங்கள் மகனோ — அந்த 'ஹாம்லெட்' நாடகத்தில் நடிக்கும் முட்டாள்... ஆனால் இல்லை, இவர் குதிகால்களைப் பற்றியே பேசிக்கொண்டிருக்க வேண்டும் என்று *பிடிவாதம்* பிடிக்கிறார்! . . . மஞ்சள் நிறக் குதிகால்கள் . . . ஒருவேளை *இவருக்கே* மஞ்சள் நிறக் குதிகால்கள் இருக்குமோ . . . எப்பேர்ப்பட்ட ஒரு — 'விசித்திரமான மனிதர்'! . . ."

அவர் தன்னை முழுமையாக அவமதிக்கப்பட்டதாக உணர்ந்தார்.

ஆனால் எப்போதும் போலவே, அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் (அவருக்கு எப்போதெல்லாம் அந்த மனநிலை தோன்றுகிறதோ அப்போதெல்லாம்) — சிறு கதைகள், வேடிக்கையான நகைச்சுவைகள் மற்றும் பலவிதமான சிறு கேலிகள் ஆகியவற்றின் வாயிலாக — ஒரு 'முள்' போல உறுத்தும் வகையிலான, மிகுந்த அத்துமீறிய தலையீட்டுத் தன்மையை வெளிப்படுத்தினார்; தன் மனதை உற்சாகப்படுத்திக்கொள்ள, அந்த செனட்டர் (அதாவது, உண்மையான அரசவை ஆலோசகர், பேராசிரியர் மற்றும் வைரம் பதித்த விருதுகளைச் சுமப்பவர்) ஒரு பொறுப்பற்ற, லேசான புத்தி கொண்டவராகவும், எதற்கும் உதவாதவராகவும், கலகலப்பான குறும்புக்காரராகவும் வேடமிட்டுக்கொள்வார். மற்றவர்களுக்கு, அவர் ஈக்களைப் போன்றிருந்தார்—அந்த ஈக்கள், புழுக்கமும் இடியும் நிறைந்த நாட்களில், தொல்லை தரும் விதமாக ரீங்காரமிட்டுப் பறக்குமே—ஒரு கணம் கண்களுக்குள், மறு கணம் மூக்கிற்குள், இன்னொரு கணம் காதின் அருகே; அந்தப் புழுக்கமும் இடியும் நிறைந்த நாட்களில்—சிவப்பு கலந்த சாம்பல் நிற மேகங்கள், லைம் மரங்களுக்கு மேலே கனத்துத் தாழ்ந்து தொங்கிக்கொண்டிருக்கும் வேளையில்—கையாலோ அல்லது மீசையாலோ டஜன் கணக்கில் அடித்து விரட்டப்படும் ஈக்களைப் போலவே அவரும் அவர்களுக்குத் தோன்றினார்.

»ஆனால் அந்த இளம் பெண்—ஹீ-ஹீ-ஹீ... அந்த இளம் பெண்...«

»மாண்புமிகு அவர்கள் எதைக் குறிப்பிடுகிறார்கள்?«

»அந்த இளம் பெண்ணிடம்...«

எப்பேர்ப்பட்ட குறும்புக்காரர் இவர்!

»அந்த இளம் பெண்ணிடம் என்ன இருக்கிறது?«

»ரோஜா நிறக் குதிகால்கள்...«

»அது எனக்கு எப்படித் தெரியும்?...«

»நீங்களே ஒருமுறை பாருங்கள்...«

»மாண்புமிகு அவர்களே, நீங்கள் ஒரு பெரிய நகைச்சுவையாளர்...«

»அது அந்தச் சிறிய காலுறைகளிலிருந்து வருகிறது—அந்தச் சிறிய பாதம்... வியர்க்கும்போது...«

வாக்கியத்தை முழுமையாக முடிக்காமலேயே, அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் அப்லூச்சோவ்—அந்த உண்மையான அரசவை ஆலோசகர், பேராசிரியர் மற்றும் ஒரு உயர் அலுவலகத்தின் தலைவர்—தன் காலணிகளை இழுத்து நடந்தவாறே தன் படுக்கையறைக்குள் சென்றார்; பின்னர்—*கிளிக்*—என்ற சத்தத்துடன் கதவு பூட்டப்பட்டது. உள்ளே, கதவின் மறுபுறம், அவர் ஒரு நாற்காலியில் சாய்ந்து அமர்ந்தார்; அவர் உடல் அசைவற்று, தளர்ந்துபோனது.

அவர் உதவியற்ற கண்களுடன் தன்னைச் சுற்றிப் பார்த்தார்: ஆஹா, தான் எவ்வளவு சுருங்கிப்போய்விட்டோம்! ஆஹா, தன் முதுகு எவ்வளவு கூனிப்போய்விட்டது! அவரது தோள்பட்டைகள் சீரற்றுத் தெரிந்தன (ஒன்று கீழே சரிந்துவிட்டது போல). துடித்துக்கொண்டிருந்த, வலித்துக்கொண்டிருந்த தன் விலாப்பகுதியை நோக்கி அவரது கை இயல்பாகவே நீண்டது.

ஆமாம்! ...

மாகாணங்களிலிருந்து வரும் செய்திகள் எல்லாம் கவலை அளிப்பவையாக உள்ளன... அதோடு—அந்த மகன், அந்த மகன்! ... சொந்தத் தந்தைக்கு இத்தகைய அவமானத்தை ஏற்படுத்திவிட்டானே... இது ஒரு மிக மோசமான சூழல், தெரியுமா...

அந்தப் பழைய முட்டாள் பெண்மணி, அன்னா பெட்ரோவ்னா—முழுமையாக ஏமாற்றப்பட்டுவிட்டாள்! கரப்பான்பூச்சியின் உணர்கொம்புகளைப் போன்ற மீசையை வைத்திருக்கும் ஏதோ ஒரு அயோக்கியப் பயலால்... இப்போது அவள் திரும்பி வந்திருக்கிறாள்... பரவாயில்லை! . . . எப்படியாவது எல்லாம் சரியாகிவிடும்! . . .

கிளர்ச்சி, ரஷ்யாவின் அழிவு . . . அவர்கள் ஏற்கனவே கூடுகிறார்கள்: படுகொலை! மெல்லிய மீசையுடன் கூடிய ஒரு பள்ளிப் படிப்பை முடித்தவன், ஒரு பழமையான, மதிக்கப்படும் பிரபுக்கள் இல்லத்திற்குள் நுழையத் துணிகிறான் . . .

ஆனால் பிறகு—அந்த வாயுக்கள், அந்த வாயுக்கள்! . . .

இந்த நேரத்தில், அவன் ஒரு மருந்து மாத்திரையை விழுங்கினான் . . .

ஒரு சுருள்வில் மிகவும் இறுக்கமாகச் சுற்றப்பட்டால் அதன் நெகிழ்ச்சித்தன்மையை இழந்துவிடும்; நெகிழ்ச்சித்தன்மைக்கும் ஒரு எல்லை உண்டு; மனித மனவுறுதிக்கும் ஒரு எல்லை உண்டு; இரும்பு போன்ற மனவுறுதி கூட இறுதியில் உருகிவிடும்; முதுமையில், மனித மூளை மெலிந்துவிடுகிறது. ஒரு நாள் பனி உறைகிறது, திடமான பனிக்குவியல் பிரகாசமான, மின்னும் தீப்பொறிகளுடன் ஜொலிக்கிறது; அந்த உறைபனிச் சிறு பனிநட்சத்திரங்களிலிருந்து, நீ ஒரு மினுமினுப்பான மனித உருவத்தைச் செதுக்குகிறாய்.

முணுமுணுத்துக்கொண்டும் கிசுகிசுத்துக்கொண்டும், பனி உருகுதல் மெல்லப் பரவுகிறது, பனிக்குவியல் நீர் தேங்கி நிற்கிறது: அது சுருங்கி, சகதியாக மாறி, சிதறி விழுகிறது.

அப்போலோன் அப்போலோனோவிச் அப்லூகோவ் தன் சிறுவயதிலேயே குளிரை அறிந்திருந்தான்: அவன் பனியைத் தாங்கி, அதன் மூலம் தன் வலிமையை உறுதிப்படுத்திக்கொண்டான்; பனி படர்ந்த பீட்டர்ஸ்பர்க் இரவில், அவனது மின்னும் உருவம் கரடுமுரடாகவும், திடமாகவும், அச்சுறுத்தலாகவும் தோன்றியது—அந்தத் தீய காற்று வீசத் தொடங்கியபோது, நார்டிக் இரவில் எல்லாவற்றையும் விட மிகவும் சக்திவாய்ந்ததாகத் தோன்றிய அந்தத் தன்னொளி வீசும், மின்னும் உருவம்; அந்தக் காற்றுதான் அவனது நண்பனை அழித்தது; இப்போது அது ஒரு புயலாகச் சீரழிந்துள்ளது.

அப்போலோன் அப்போலோனோவிச் அப்லூகோவ்—புயல் வெடிக்கும் வரை—...புயலின் உச்சியில் இன்னமும் நிலைநிறுத்தப்பட்டிருந்தது; ஆம், அதன் பின்னரும் கூட.

தனிமையாகவும் பெருமிதத்துடனும், அப்போலோன் அப்போலோனோவிச் அப்லூகோவ், பெருங்காற்றால் அலைக்கழிக்கப்பட்டு நீண்ட நேரம் நின்றார்—தன் ஒளியுடன்,
பனியில் உறைந்து, வலிமையாக; ஆயினும் எல்லாவற்றுக்கும் ஒரு எல்லை உண்டு: பிளாட்டினம் கூட உருகிவிடும்.

ஒரே இரவில், அப்போலோன் அப்போலோனோவிச் நிலைகுலைந்தார்; ஒரே இரவில், அவர் நொறுங்கி, தனது மாபெரும் தலையைத் தாழ்த்தினார்; மீள்திறன் கொண்ட, நெகிழ்ச்சியான அவர் கூட—வளைந்து சரிந்து விழுந்தார். ஆனால் அதற்கு முன்? வெகு காலத்திற்கு முன்பு அல்ல, வானத்தை நோக்கி சவாலாகத் திரும்பியிருந்த அந்த சுருக்கமற்ற முகத்தோற்றத்திற்குள், சிறிய சிவப்புச் சுடர்கள் மினுமினுத்தன—ரஷ்யா முழுவதையும்... தீக்கிரையாக்கக்கூடிய... சுடர்கள்...

இடையில் ஒரே ஒரு இரவு மட்டுமே இருந்தது.

மேலும், வலிமையான, தங்க அங்கி அணிந்த அந்த மனிதருக்குப் பதிலாக, எரிந்து கொண்டிருந்த ரஷ்யாவின் கொந்தளிப்பான பின்னணியில், மூல நோயால் அவதிப்பட்ட ஒரு முதியவர் நின்றிருந்தார்; அவர் குஞ்சம் வைத்த மேலங்கி அணிந்து, மூச்சுத்திணறல் கொண்ட, திறந்த, மயிரடர்ந்த மார்புடன், சவரம் செய்யாமல், வியர்வையில் நனைந்திருந்தார்—இயற்கையாகவே, தள்ளாடும் நமது தேசக்கப்பலை (அந்த மேடு பள்ளமான, கடக்க முடியாத சாலைகளில்) வழிநடத்த முடியாத ஒரு மனிதர்!...

விதி அவரைக் கைவிட்டுவிட்டது.

நிச்சயமாக அது அந்தரங்கமான தனிப்பட்ட நிகழ்வுகளால் அல்ல—முழுக்க முழுக்க அயோக்கியனான அந்த மகனால் அல்ல, ஒரு சாதாரண சிப்பாயைப் போல போர்க்களத்தில் குண்டுவீச்சில் சிக்கிவிடுவோமோ என்ற பயத்தால் அல்ல, எங்கும், முற்றிலும் எங்கும் மகிழ்ச்சியைக் காணாத அந்த அற்பமான உருவமான அன்னா பெட்ரோவ்னாவின் தோற்றத்தால் அல்ல—நிச்சயமாக அது இந்த அன்னா பெட்ரோவ்னாவின் தோற்றத்தால் அல்ல (அவளது கருப்பு, தைக்கப்பட்ட உடையில், கையில் ஒரு சிறிய கருப்பு கைப்பையை இறுக்கமாகப் பிடித்தபடி); இறுதியாக, வைரங்கள் பதிக்கப்பட்ட பதக்கங்களை அணிந்தவரை நொறுங்கும் பனிக்குவியலாக மாற்றிய தெருவில் கிடந்த அந்தச் சிவப்புத் துணியாலும் அல்ல.

இல்லை—அது காலம். புகழ்பெற்ற மனிதர்களை—புகழ் பெற்றிருந்தபோதிலும், தங்கள் இளமைப் பருவத்திலேயே தளர்ச்சி அடையத் தொடங்கிய மனிதர்களை—நீங்கள் எப்போதாவது பார்த்திருக்கிறீர்களா? அரை நூற்றாண்டு காலமாக ஒவ்வொரு அதிர்ச்சியையும் தாங்கி நின்ற எண்பது வயது முதியவர்கள்—போர்க்களத்தின் இரும்பினால் கவசமிடப்பட்ட, நரைத்த முடியுடைய (அல்லது பெரும்பாலும் வழுக்கைத் தலையுடைய) தலைவர்கள்?

நான் அப்படிப்பட்ட மனிதர்களைப் பார்த்திருக்கிறேன்.

சபைகளிலும், கூட்டங்களிலும், மாநாடுகளிலும், அவர்கள் தங்கள் திகைப்பூட்டும் வெண்மையான வீரியத்துடன் மேடை ஏறுவார்கள்—தோள்பட்டைகளில் பஞ்சு அடைக்கப்பட்ட, குறையற்ற நீண்ட கோட்டுகளை அணிந்து; தொய்ந்த தாடைகளும் செயற்கைப் பற்களும் கொண்ட கூன்முதுகு முதியவர்கள்—

—நான் அவர்களைப் பார்த்தேன்—

மேடையில் தங்கள் வழக்கத்திலிருந்து இன்னும் மீண்டெழுந்து, அவர்கள்—அந்தப் பழைய பரிச்சயமான வழியில்—இதயங்களை வெல்லப் போராடி, வென்றும் விட்டார்கள்.

பிறகு நான் அவர்களை வீட்டில் பார்த்தேன்.

முதுமையின் பரபரப்புடன், அவர்கள் அருவருப்பான, அநாகரிகமான நகைச்சுவைகளை என் காதில் கிசுகிசுப்பார்கள்; அவர்கள் தடுமாறிக்கொண்டு தங்கள் படிக்கும் அறைக்குள் நுழைந்து, உதடுகளைச் சப்பியபடி, பன்றித் தோலால் பைண்ட் செய்யப்பட்டிருந்த தங்கள் 'சேகரிக்கப்பட்ட படைப்புகள்' இருந்த புத்தக அலமாரிகளைச் சுட்டிக்காட்டுவார்கள்—அந்தப் படைப்புகளை நானும் ஒரு காலத்தில் படித்திருந்தேன்; அவற்றைக் கொண்டு அவர்கள் ஒரு காலத்தில் எனக்கும் தங்களுக்குமே பெருமையடித்துக் கொண்டார்கள்.

ஒரு துயர அலை என்னை ஆட்கொள்கிறது!

பத்து மணிக்கு, கதவு மணி ஒலித்தது; அதைத் திறந்தது செமியோனிச் அல்ல; யாரோ ஒருவர் உள்ளே நுழைந்து, நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச்சின் அறைக்குள் சென்று, சிறிது நேரம் அங்கே அமர்ந்து, ஒரு குறிப்பை விட்டுச் சென்றிருந்தார்.

நான் என்ன செய்கிறேன் என்று எனக்குத் தெரியும்

சரியாகப் பத்து மணிக்கு, அப்போலோன் அப்போலோனோவிச் தனது காபியைக் குடித்து முடித்தார்.

நமக்குத் தெரிந்தபடி, தனது காபியை நேரத் துல்லியத்துடன் முடிப்பதற்காக, அவர் எப்போதும் குளுமையாகவும், கடுமையாகவும், புதிதாகச் சவரம் செய்தவராகவும், வாசனைத் திரவியத்தின் நறுமணத்துடனும் உணவருந்தும் அறைக்குள் நுழைவது அவரது வழக்கம்; ஆனால் இன்றோ, அவர் காலை உணவிற்குச் சவரம் செய்யாமலும், வாசனைத் திரவியம் பூசாமலும், தனது மேலங்கியை அணிந்து, வீட்டுச் செருப்புகளில் தள்ளாடியபடி தோன்றினார்.

எட்டரை மணி முதல் பத்து மணி வரை, அவர் மேசையில் தனியாகவே இருந்தார்.

அவர் தனது கடிதப் பரிமாற்றங்களைக் கவனிக்காமல் விட்டுச் சென்றிருந்தார், மேலும்—எல்லா மரபுகளுக்கும் மாறாக—பணியாளர்களின் மரியாதையான காலை வணக்கங்களை ஏற்கத் தவறியிருந்தார்; அந்த புல்டாக் நாய் தன் எச்சில் ஒழுகும் முகத்தை அதன் எஜமானனின் முழங்கால்களில் வைத்தபோது, அவன் குடித்துக்கொண்டிருந்த காபியில் திணறினான், மேலும் தாள லயத்துடன் சப்பிக்கொண்டிருந்த அவனது உதடுகள் அலறின:

"ஏய்... அங்கே யார்? அந்த நாயை அப்புறப்படுத்துங்கள்..."

அவன் கை பிரெஞ்சு காலை உணவு ரோலை பிசைந்துகொண்டே நொறுங்கியது, அதே சமயம் அவனது உறைந்த பார்வை கோப்பையின் அடியில் இருந்த கரிய காபித் தூளை இமைக்காமல் வெறித்துப் பார்த்தது.

பதினொன்றரை மணிக்கு, அப்போலோன் அப்போலோனோவிச், திடீரென்று ஏதோ ஒன்றை நினைவு கூர்ந்தது போல் தோன்றியது; அவன் அமைதியற்ற, பரபரப்பான பதற்றத்துடன் தன் இருக்கையில் மேலும் கீழும் ஆடினான். அவனது கண்கள் முன்னும் பின்னுமாக அலைபாய்ந்தன, அது ஒரு சாம்பல் நிற எலியை நினைவூட்டியது; அவன் சட்டென்று எழுந்து, லேசான நடுக்கத்துடன், விரைவான, நளினமான அடிகளுடன் தன் படிக்கும் அறைக்குள் விரைந்தான், அவனது மேலங்கியின் மடிக்கப்பட்ட முன்பக்க மடிப்பு, பாதி மட்டுமே பொத்தானிடப்பட்டிருந்த அவனது உள்ளாடைகளை வெளிப்படுத்தியது.

சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு, வேலைக்காரன் படிக்கும் அறைக்குள் நுழைந்து, வண்டி காத்திருப்பதாக அறிவித்தான்; ஆனாலும், இருந்த இடத்திலேயே உறைந்துபோய், அவன் வாசற்படியில் நின்றுகொண்டிருந்தான். திகைப்புடன், அவனது எஜமான் அந்தப் பிரம்மாண்டமான ஏணியை மென்மையான வெல்வெட் கம்பளங்களின் மீது, புத்தக அலமாரியிலிருந்து புத்தக அலமாரிக்கு உருட்டிச் செல்வதைப் பார்த்தான்; அதே சமயம், முனகிக்கொண்டும், தடுமாறிக்கொண்டும், மூச்சிரைத்துக்கொண்டும், வியர்த்துக்கொண்டும்—தன் உயர்ந்த உயிருக்குப் பெரும் ஆபத்து இருந்தபோதிலும்—அவன் தன் விரல்களால் புத்தகங்களில் தூசி படிந்திருக்கிறதா என்று சோதிப்பதற்காக ஏணியின் படிகளில் ஏறினான். வேலைக்காரனைக் கண்டதும், அவன் தன் வெறுமையான வாயை ஒருவித இகழ்ச்சியுடன் மென்றான்; கீழே காத்திருக்கும் வண்டியைப் பற்றிய அறிவிப்புக்கு அவன் எந்தப் பதிலும் அளிக்கவில்லை.

புத்தகங்களின் முதுகுகளின் மீது தன் கையை ஓட்டியவாறே, அவன் ஒரு தூசித் துணியைக் கேட்டான்.

இரு பணியாளர்கள் அவரிடம் இரண்டு தூசு துடைப்பான்களைக் கொண்டு வந்தனர்; அவர் கேட்டுக்கொண்டதற்கிணங்க, அவை ஒரு துடைப்பக் கம்பில் பொருத்தப்பட்ட நிலையில் அவரிடம் நீட்டப்பட்டன. அப்பணியாளர்கள் இருவரில் ஒவ்வொருவரும் கையில் ஒரு ஸ்டியரின் மெழுகுவர்த்தியை ஏந்திக்கொண்டனர்; ஏணியின் இருபுறமும்—ஒருவர் வலப்பக்கமும், மற்றொருவர் இடப்பக்கமும்—தங்களை நிறுத்திக்கொண்ட அவர்கள், மெழுகுவர்த்தியை ஏந்திய தங்கள் கைகளை மேல்நோக்கி நீட்டினர்; வெகு விரைவில் அக்கைள் விரைத்து இறுகிப்போயின.

"விளக்கை இன்னும் மேலே உயர்த்துங்கள்! . . . இப்படி அல்ல . . . இல்லை, வேறு விதமாக . . . ஆனால் மேலே, மேலே என்று சொல்கிறேன் . . . இன்னும் சற்று மேலே . . ."

இதற்கிடையில், நேவா நதியின் மறுகரையில் அமைந்திருந்த உயரமான கட்டிடங்களுக்கு மேலாக, புகை சூழ்ந்த, திரண்டு எழும் மேகங்கள் ஒன்று கூடிக்கொண்டிருந்தன; அவை, சிக்கிக்கொண்ட கம்பளிப் பந்துகளைப் போல வானில் தொங்கிக்கொண்டிருந்தன. காற்று ஜன்னல்களைச் சாடியது; அறையெங்கும் ஒருவிதப் பசுமை கலந்த இருள் சூழ்ந்தது; வெளியே, காற்று ஊளையிட்டது. ஏணியின் இருபுறமும் நீட்டப்பட்டிருந்த அந்த இரண்டு ஸ்டியரின் மெழுகுவர்த்திகளும்—ஏணி கிட்டத்தட்ட கூரை வரை எட்டியிருந்தது—மேலும் மேலும் உயரமாக நீண்டு சென்றன; அங்கே, மிக உச்சியில், ஒரு 'சுண்டெலிச் சாம்பல்' நிற அங்கித் துணியின் ஓரங்கள் முன்னும் பின்னும் அசைந்தாடின; அதிலிருந்து ராஸ்பெர்ரிப் பழத்தின் நிறத்திலான சிவப்புத் தொங்கல்கள் தொங்கிக்கொண்டிருந்தன.

"மாண்புமிகு அவர்களே . . ."

"இது தாங்கள் செய்யக்கூடிய வேலையா, மாண்புமிகு அவர்களே? . . ."

"ஏன் தங்களை இவ்வளவு சிரமப்படுத்திக்கொள்கிறீர்கள்? . . ."

"என்னைச் செய்ய அனுமதியுங்கள், மாண்புமிகு அவர்களே . . . இது எவரும் கேள்விப்படாத ஒரு செயல் ஆயிற்றே . . ."

தூசுப் புழுதிக்கு நடுவே அங்கே உயரத்தில் நின்றுகொண்டிருந்த, 'உண்மையான அந்தரங்கச் செயலர்' (Actual Privy Councilor) ஆகிய அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் அப்லேயுகோவ் என்பவரால், உண்மையில் எதையுமே காதால் கேட்க இயலவில்லை. கேட்பது இருக்கட்டும்; உலகத்தில் உள்ள மற்ற அனைத்தையும் மறந்துபோன அவர், தன் தூசு துடைப்பானைக் கொண்டு புத்தகங்களின் பின்பக்கங்களை (spines) துடைத்துக்கொண்டிருந்தார்; புத்தகங்களின் அட்டைகளை ஏணியின் மீது தட்டிக்கொண்டே அவர் துடைத்ததில், இறுதியில் அவருக்குக் கடுமையான தும்மல் ஏற்பட்டது:

"தூசு, தூசு, தூசு . . ."

"அடடா, என்ன ஆச்சரியம் . ​​. . அடடா, என்ன ஆச்சரியம் . ​​. ."

"இந்தத் துணியைக் கொண்டு நான் உன்னை ஒரு பிடி பிடிக்கும் வரை பொறுத்திரு!"

"இதோ, மிக நன்று . . ."

இவ்வாறு, தன் துடைப்பானை ஆயுதமாகக் கொண்டு, அவர் அந்தத் தூசின் மீது பாய்ந்து துடைக்கத் தொடங்கினார்.

தொலைபேசி மணி அமைதியற்ற முறையில் ஒலித்தது: உயர் அலுவலகத்திலிருந்து அழைப்பு வந்திருந்தது; ஆனால், அந்த அமைதியற்ற ஒலிக்கு, 'மஞ்சள் நிற வீடு' ஒன்றிலிருந்து ஒரு குரல் இவ்வாறு பதிலளித்தது:

"மாண்புமிகு அவர்களா? . . . ஆம் . . . அவர் இப்போது தன் காபியை அருந்திக்கொண்டிருக்கிறார் . . . தகவல் அவரிடம் தெரிவிக்கப்படும் . . . ஆம் . ." ...வண்டி ஏற்கனவே காத்திருக்கிறது...«

மூன்றாவது முறை மணி ஒலித்தபோதும்—இம்முறை அது சீற்றத்துடன் ஒலித்தது—பதில் வந்தது:

»இன்னும் இல்லை...«

»அவர் தனது படிப்பு அறையில் இருக்கிறார்...«

»அவர் நூலகத்தைச் சீரமைப்பதில் மும்முரமாக இருக்கிறார்...«

»வண்டி?«

»வண்டி காத்திருக்கிறது...«

இறுதியில், குதிரைகள் மீண்டும் லாயத்திற்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டன; சாரதி துப்பினான்—அவனால் சத்தமாகச் சபிக்கத் துணியவில்லை.

»உன்னை ஒரு பிடி பிடித்துத் தூசு தட்டுகிறேன் பார்!«

»ஐயோ, ஐயோ! ... அதோ பார்!«

»அச்சூ! ...«

அவனது நடுங்கும், மஞ்சள் நிறக் கைகள் அந்தத் தடிமனான புத்தகத் தொகுதிகளின் மீது வந்து விழுந்தன.

முன் அறையில் மணி ஓசை கலகலவென ஒலித்தது: ஒரு சத்தமான, துண்டுபட்ட ஒலி; ஒரு மணி ஓசைக்கும் அடுத்ததற்கும் இடைப்பட்ட அந்த மௌனத்தின் மொழி—கடந்த காலத்தின் ஒரு நினைவைப் போல—அந்த வார் பூசப்பட்ட அறைகளின் வரிசை முழுவதும் அந்த மௌனம் தவழ்ந்து சென்றது—மறந்துபோன ஒன்றின் நினைவு; மேலும், அழைக்கப்படாமலேயே, அது படிப்பு அறைக்குள் நுழைந்தது; அங்கே அது நின்றது—பழமையானது, மிக மிகப் பழமையானது—மேலும் ஏணியின் படிகள் வழியாக மேலே ஏறியது.

தூசுக்கு நடுவிலிருந்து ஒரு காது வெளியே நீட்டிக்கொண்டிருந்தது; தலை திரும்பியது.

“உனக்குக் கேட்கிறதா?”

அது யாராக இருக்கக்கூடும்?

அது—நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச்சாக இருக்கலாம்: அந்தத் துஷ்டன், பயனற்றவன், மற்றும் பொய்யன்; அல்லது அது—ஹெர்மன் ஹெர்மனோவிச்சாக இருக்கலாம், அந்த ஆவணங்களுடன் வந்தவன்.

...அல்லது ஒரு கோட்டோஷ்—கோட்டோஷின்ஸ்கி; அல்லது ஒருவேளை கவுன்ட் நோல்டன்; தற்செயலாக—ம்ம்—ம்ம்-ஆ—அது அன்னா பெட்ரோவ்னாவாகவும் இருக்கலாம்...

ஒரு சத்தம் கேட்டது.

"உங்களுக்கு அது கேட்கவில்லையா?"

"நிச்சயமாக, மாண்புமிகு அரசே; ஆனால் அவர்கள் ஏற்கெனவே வெளியே கதவைத் திறக்கிறார்கள்..."

இப்போதுதான் வேலையாட்கள் பதிலளித்தார்கள்; அவர்கள் அங்கே, இன்னும் உறைந்துபோய், தங்கள் விளக்குகளை உயர்த்திப் பிடித்தபடி நின்றுகொண்டிருந்தார்கள்.

செமியோனிச் மட்டும் தாழ்வாரத்தில் உலாவினான் (அவன் எப்போதும் ஏதோ ஒன்றால் பாரம் சுமந்திருந்தான், எப்போதும் தனக்குத்தானே எதையோ முணுமுணுத்துக்கொண்டிருந்தான்) மேலும், மிகுந்த சலிப்பின் காரணமாக, தன் எஜமானரின் துணி அலமாரியில் மனப்பாடம் செய்திருந்த பிரிவுகளை ஒப்பித்துக் கூறினான்:

"வடகிழக்கு: கருப்பு மற்றும் வெள்ளை நிற கழுத்துப்பட்டைகள்... காலர்கள் மற்றும் கைப்பட்டைகள்—கிழக்கில்... கைக்கடிகாரங்கள்—வடக்கில்"—ஆனால் தாழ்வாரத்தில் அலைந்து திரிந்த செமியோனிச், தன் காதுகளைக் கூர்மையாக்கி, அமைதியிழந்து, கூர்ந்து கவனித்து, தன் எஜமானரின் படிக்கும் அறையை நோக்கி மெதுவாக நடந்தான்.

"நான் ஒன்றைச் சுட்டிக்காட்ட விரும்புகிறேன்: மணி ஒலித்துவிட்டது."

பணியாளர்கள் பதிலளிக்கவில்லை.

ஒவ்வொருவரும் தங்கள் மெழுகுவர்த்தியைத் தலைக்கு மேல் உயர்த்திய கையில் பிடித்திருந்தனர்; ஏணியின் மேல் படியில் இருந்து, புழுதி மேகத்தைக் கிழித்துக்கொண்டு செனட்டரின் வழுக்கைத் தலை வெளியே தெரிந்தது; அமைதியற்ற, தழுதழுத்த குரல் ஒலித்தது:

"ஆம், நானும் அதைக் கேட்டேன்."

அப்போலோன் அப்போலோனோவிச் ஒரு தடித்த புத்தகத்திலிருந்து தன்னை விடுவித்துக்கொண்டார்:

"ஆம், ஆம், ஆம்..."

"மணி ஒலிக்கிறது... கேளுங்கள், மணி ஒலிக்கிறது..."

இருவரும் ஒரே நேரத்தில் விவரிக்க முடியாத—ஆயினும் அவர்களுக்குத் தெளிவாகத் தெரிந்த—ஒரு இருப்பை உணர்ந்தனர், ஏனெனில் இருவரும் வன்மையாக அதிர்ந்தனர்: சீக்கிரம், சீக்கிரம், விரைந்து செல்லுங்கள்! ...

"அது எஜமானி..."

"அது அன்னா பெட்ரோவ்னா!"

ஓடுங்கள்! வேகமாக! இப்போது விரைந்து செல்லுங்கள்: மணி மீண்டும் ஒருமுறை சடசடவென ஒலித்துவிட்டது! அவசரமாக, வேலையாட்கள் தங்கள் மெழுகுவர்த்திகளை மேசையின் மீது வைத்துவிட்டு, இருள் சூழ்ந்த தாழ்வாரத்திற்குள் விரைந்தனர் (முன்னால் தடுமாறிக்கொண்டு சென்ற செமியோனிச், முதலில் சென்றான்). செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க் காலையின் பச்சை கலந்த வெளிச்சத்தில், அப்போலோன் அப்போலோனோவிச்சின் கண்கள் கூரைக்குக் கீழே அமைதியற்று முன்னும் பின்னுமாக அலையத் தொடங்கின; மூச்சுத்திணறலுடன், முனகியபடி, தனது மயிரடர்ந்த மார்பு, தோள்பட்டை மற்றும் முரட்டுத் தாடியை ஏணியின் படிகளில் அழுத்தியவாறு, அவன் ஏணியிலிருந்து கீழே இறங்கி, கையில் தூசித் துணியுடன், தனது மேலங்கியின் ஓரங்கள் விசித்திரமான முக்கோணங்களைப் போல காற்றில் படபடக்க, தடுமாற்றமான, விரைவான அடிகளுடன் திடீரென முன்மண்டபத்தை நோக்கி ஓடத் தொடங்கினான். அவன் லேசாகத் தடுமாறி, ஒரு கணம் நின்று, ஆழமற்ற மூச்சுடன், தன் விரலால் நாடித்துடிப்பைச் சோதித்தான்.

அலைபாயும் பக்க மீசையுடன், பளிச்சிடும் வெள்ளைக் கைப்பட்டைகளுடனும், மார்பில் குத்தப்பட்ட புனித அன்னா விருதின் சின்னத்துடனும், பிழையின்றிப் பொத்தானிடப்பட்ட அதிகாரப்பூர்வ மேலங்கி அணிந்திருந்த ஒரு கனவான், ஒரு வேலைக்காரனால் வழிநடத்தப்பட்டு, மரியாதையுடன் படிக்கட்டுகளில் ஏறி வந்தார்; வயோதிக செமியோனிச்சின் நடுங்கும் கைகளில் இருந்த சிறிய வெள்ளித் தட்டில், ஒரு பிரபுவின் மகுடம் பொறிக்கப்பட்ட விசிட்டிங் கார்டு ஒன்று கிடந்தது.

அப்போலோன் அப்போலோனோவிச், கல் நயோபியின் பின்னால் நின்று, ஒரு தொழில்முறை தோரணையில் தனது மேலங்கியின் ஓரங்களை ஒன்றன் மேல் ஒன்றாகக் குறுக்கி, நன்கு சீவப்பட்ட தாடியுடன் இருந்த அந்த மாண்புமிக்க விருந்தினருக்காகக் காத்திருந்தார்.

உண்மையாகவே, அவர் பார்ப்பதற்கு ஒரு எலியைப் போலவே இருந்தார்.

நீங்கள் ஒரு பைத்தியக்காரனைப் போலவே ஆகிவிடுவீர்கள்.

பீட்டர்ஸ்பர்க் — அது ஒரு கனவு.

நீங்கள் எப்போதேனும் கனவில் பீட்டர்ஸ்பர்க்கிற்குச் சென்றிருந்தால், இந்த கம்பீரமான நுழைவாயிலை நீங்கள் ஐயமின்றி அறிந்திருப்பீர்கள்: அதன் ஓக் மரக் கதவுகள் கனமானவை, கண்ணாடிகள் மின்னுகின்றன; அவ்வழியே செல்பவர்கள் அந்தக் கண்ணாடிகளை மட்டுமே காண்கிறார்கள்; அவற்றிற்குப் பின்னால் என்ன இருக்கிறது என்பதை அவர்கள் ஒருபோதும் கண்டதில்லை.

அந்தக் கண்ணாடிக்குப் பின்னால், சுவிஸ் வாயிற்காவலரின் கைத்தடியின் கனமான செப்புத் தலை எப்போதும் மின்னிக்கொண்டிருக்கிறது.

கண்ணாடிக்குப் பின்னால் தெரியும், கூன் விழுந்த எண்பது வயதுத் தோள்: அவ்வழியே செல்லும் ஒரு வழிப்போக்கன் அதைப் பற்றி நீண்ட நாட்களுக்குக் கனவு காண்கிறான் — அவனைப் பற்றி, எவனுக்கு எல்லாமே வெறும் கனவாகவே தோன்றுகிறதோ, எவன் தானே ஒரு கனவாகவே இருக்கிறானோ, அவனைப் பற்றி. அந்த வயதான சுவிஸ் வாயிற்காவலரின் கூன் விழுந்த தோளின் மீது, கனமான, கருமையான முக்கோணத் தொப்பி ஒன்று அமர்ந்திருக்கிறது; அதன் வெள்ளி வேலைப்பாடுகள் மின்னுகின்றன; அவை, தங்கள் கடமைகளை ஆற்றச் செல்லும் ஈமச்சடங்கு இல்லப் பணியாளர்களை நினைவூட்டுகின்றன.

அது மாறாமலே இருக்கிறது.

அந்தக் கனமான செப்புத் தலை, ஒரு சுவிஸ் வாயிற்காவலரின் எண்பது வயதுத் தோளின் மீது அமைதியாக அமர்ந்திருக்கிறது; ஆண்டுக்கு ஆண்டு, அந்த வாயிற்காவலன் — தன் முக்கோணத் தொப்பியைச் சூடியபடி — *Börsenkurier* இதழின் மீது சாய்ந்து நிற்கிறான். பின்னர், ஒருவேளை, அவன் ஒரு கணம் எழுந்து கதவைத் திறக்கலாம். பகலில், காலையில், மாலை வேளையில் — நீங்கள் எப்போது அந்த ஓக் மரக் கதவைக் கடந்து சென்றாலும் — பகலில், காலையில் அல்லது மாலை வேளையில் — நீங்கள் எப்போதும் அந்தக் கைத்தடியின் செப்புத் தலையையே காண்கிறீர்கள்; எப்போதும் அந்த வெள்ளி வேலைப்பாடுகளையே காண்கிறீர்கள்; எப்போதும் அந்த கருமையான முக்கோணத் தொப்பியையே காண்கிறீர்கள்.

வியப்புற்று, இந்தக் காட்சியின் முன் நீங்கள் நின்றுவிடுகிறீர்கள். இதற்கு முன் நீங்கள் இங்கு வந்திருந்தபோதும், இதே காட்சியையே கண்டிருந்தீர்கள். ஐந்து ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டன: நிகழ்வுகளின் மந்தமான அலைகள் உருண்டோடிவிட்டன; சீனா விழித்துக்கொண்டது; போர்ட் ஆர்தர் வீழ்ந்தது; 'மஞ்சள் இனத்தவர்' (Yellows) நமது அமூர் பிராந்தியத்தை ஆக்கிரமித்தனர்; செங்கிஸ்கானின் இரும்பு வீரர்களைப் பற்றிய பழைய செவிவழிக் கதைகள் மீண்டும் உயிர்பெற்று எழுந்தன.

ஆனால் பழைய காலத்துக் காட்சிகள் மட்டும் மாறாமலே இருக்கின்றன: எண்பது வயதுத் தோள், ஒரு முக்கோணத் தொப்பி, வெள்ளி வேலைப்பாடுகள், ஒரு தாடி. கண்ணாடியின் பலகத்திற்குப் பின்னால் அந்த வெண்ணிறத் தாடி அசைந்த அந்தத் தருணத்தில், கதவிற்குப் பின்னால் இருந்து சுவிஸ் காவலரின் தடியின் கனத்த செப்புத் தலை மின்னுகிறது; மேலும்—நிலவறையில் வசிப்பவர்களுக்கு காலராவையும் டைபஸையும் கொண்டுவரும் ஒழுகும் நீரைப் போலவே வெள்ளி நிறத்தில் மின்னி—அந்த வெண்ணிறப் பின்னல் ஜொலிக்கிறது; ஆயினும், பழைய காலத்தின் எஞ்சிய அடையாளங்கள் ஏதுமற்ற அந்தத் தருணத்தில்—சரியாக அந்தத் தருணத்தில்தான்—நீங்கள் செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கின் வீதிகள் வழியாக ஒரு பைத்தியக்காரனைப் போல ஓடுவீர்கள்.

அந்த மின்னும் கண்ணாடித் கதவிற்குப் பின்னால், அந்தக் கனத்த செப்புத் தடி தன் காவல் பணியைக் கைவிட்டிருந்தால்—நிச்சயமாக, மிக நிச்சயமாக—இங்கே டைபஸ் மற்றும் காலராவின் தடயங்கள் குறைவாகவே இருந்திருக்கும்; சீனா இத்தகைய அமைதியின்மையால் கொந்தளித்திருக்காது; போர்ட் ஆர்தர் வீழ்ந்திருக்காது; நமது அமூர் பிராந்தியம் 'பின்னல் சடைக்காரர்களால்' (சீனர்களால்) ஆக்கிரமிக்கப்பட்டிருக்காது; செங்கிஸ்கானின் குதிரைப்படை வீரர்கள் தங்கள் பல நூற்றாண்டுகள் பழமையான கல்லறைகளிலிருந்து உயிர்த்தெழுந்திருக்கவும் மாட்டார்கள்.

ஆனால் கேளுங்கள்—செவிசாயுங்கள்!—காலடி ஓசைகளின் இடிமுழக்கம்... அது உரால் புல்வெளிகளிலிருந்து வருகிறது. அந்த இடிமுழக்கம், மேலும் மேலும் நெருங்கி வருகிறது.

அது... இரும்பு குதிரைப்படை.

எப்பேர்ப்பட்ட நாள் இது!

அதிகாலையிலேயே, மழைத்துளிகள் கிசுகிசுக்கவும், சலசலக்கவும், தட்டவும் தொடங்கியிருந்தன; கடற்கரையிலிருந்து, கம்பளித் துண்டுகளைப் போன்ற மூடுபனிப் படலங்கள் குவியத் தொடங்கின; அலுவலக எழுத்தர்கள் ஜோடி ஜோடியாக வந்தடைந்தனர்; முக்கோணத் தொப்பி அணிந்த சுவிஸ் காவலர் அவர்களுக்காகக் கதவைத் திறந்தார்; அவர்கள் தங்கள் தொப்பிகளையும்—ஈரமான மேலங்கிகளையும் சேர்த்து—சுவரில் உள்ள கொக்கிகளில் மாட்டினர்; சிவப்புத் துணி விரிக்கப்பட்ட படிகளில் ஏறினர்; வெள்ளை பளிங்கு நுழைவாயிலைக் கடந்து சென்றனர்; அமைச்சரின் உருவப்படத்தை நோக்கித் தங்கள் கண்களை உயர்த்தினர்; பின்னர், வெப்பமூட்டப்படாத தங்கள் கூடங்களுக்குள் நுழைந்து—குளிர்ந்த பணிமேசைகளுக்கு முன்னால் தங்கள் இடங்களை எடுத்துக்கொண்டனர். ஆயினும் எழுத்தர்கள் எதையும் எழுதவில்லை: எழுதுவதற்கு அவர்களிடம் ஏதுமில்லை; இயக்குனரின் அலுவலகத்திலிருந்து எந்த ஆவணங்களும் வெளியே வரவில்லை; இயக்குனரின் அலுவலகம் காலியாகவே இருந்தது—அங்கே, நெருப்பிடத்தில் விறகுகள் கர்ஜிக்கும் தீச்சுவாலையுடன் எரிந்துகொண்டிருந்தபோதிலும். ஆனால் அந்தப் பிரம்மாண்டமான ஓக் மேசைக்கு மேலே, நெற்றிப்பொட்டுகளில் நரம்புகள் புடைத்த அந்த வழுக்கைத் தலை—முன்னோக்கிச் சாயவில்லை; ஆழமாகப் பதிந்திருந்த கண்கள் நெருப்பிடம் நோக்கித் திரும்பவில்லை; அங்கே, நச்சுப் புகையின் கீற்றுகள், 'கார்ன்ஃப்ளவர்' மலரின் நீல நிறத்திலான வளையங்களாக மகிழ்ச்சியுடன் சுருண்டு மேலே எழுந்து கொண்டிருந்தன. இயக்குனரின் அலுவலகம் காலியாக இருந்தது.

இந்நாளில், அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் தனது தனி அறைக்குள் கம்பீரமாக நடந்து வரவில்லை. காத்திருப்பு ஏற்கெனவே சலிப்பூட்டத் தொடங்கியது; மேசை மேசையாக ஒரு அடக்கமான, கேள்வி எழுப்பும் கிசுகிசுப்பு பரவியது; வதந்திகள் ஒருவரிடமிருந்து மற்றொருவருக்குப் பரவின; பேய்கள் காற்றில் பறந்தன; துணை இயக்குநரின் அலுவலகத்தில், தொலைபேசி மணி கலகலவென ஒலித்தது.

"இன்னும் வெளியே வரவில்லையா? ...முடியவே முடியாது! ...அவருக்காக அவசரமாகக் காத்திருக்கிறார்கள் என்று அவரிடம் சொல்லுங்கள் ... அது சாத்தியமில்லை ..."

இரண்டாவது முறையாக, தொலைபேசி கலகலவென ஒலித்தது:

"செய்தியைச் சொல்லிவிட்டீர்களா? ... இன்னும் காலை உணவில்தான் இருக்கிறீர்களா? ...மாண்புமிகு அவர்கள் மிகவும் அவசரமாகத் தேவைப்படுகிறார்கள் என்று அவரிடம் சொல்லுங்கள் ..."

துணை இயக்குநர் தொலைபேசிக்கு முன்னால் நின்றார், அவரது கீழ்த்தாடை நடுங்கியது; அவர் தன் கைகளால் முழுமையான திகைப்பைக் காட்டும் சைகைகளைச் செய்தார்; அவர் ஒரு மணி நேரம்—ஒன்றரை மணி நேரம்—காத்திருந்தார்; பின்னர் அவர் தனது உயரமான மேல் தொப்பியை அணிந்துகொண்டு, தரைவிரிப்பு விரிக்கப்பட்ட படிக்கட்டுகளில் இறங்கினார். அவருக்கு முன்னால் முன் கதவு படீரெனத் திறந்தது; அவன் ஒரு வண்டியில் ஏறினான்...

இருபது நிமிடங்கள் கழித்து, அவன் அந்த மஞ்சள் மாளிகையின் முகமண்டபத்திற்குள் நுழைந்தான். அங்கே, நயோபியின் சிலைக்குப் பின்னால், அருவருப்பான, எலிச் சாம்பல் நிறத்திலான அங்கி அணிந்து, அமைதியற்ற தீவிரத்துடன் தன்னையே உற்றுப் பார்த்தபடி நின்றுகொண்டிருந்த தன் மேலதிகாரியான அப்போலோன் அப்போலோனோவிச் அப்லூக்கோவை அவன் திகைப்புடன் கண்டான்.

"அப்போலோன் அப்போலோனோவிச்!" என்று, புனித அன்னா சபையின் அந்த நரைத்த முடியுடைய மாவீரன், பேசிக்கொண்டே தன் கழுத்துப்பட்டையை அவசரமாகச் சரிசெய்துகொண்டு கூச்சலிட்டான்.

...அவர் தனது கழுத்துப்பட்டையை (tie) சரிசெய்துகொண்டிருந்தார். 'Niobe' சிலைக்குப் பின்னால், சவரம் செய்யப்படாத, முள்முள்வெனத் தெரிந்த தாடி முளைத்த ஒரு முகவாயை அவர் கண்டார்.

"அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச்—அது நீங்கள்தானா? நாங்கள்—அதாவது, *நாங்கள்*—காத்துக்கொண்டே இருந்தோம்; உங்களை மீண்டும் மீண்டும் அழைத்துக் கொண்டே இருந்தோம்."

"நான்... ம்ம்-ம்ம்... எனது நூலகத்தைச் சீரமைத்துக்கொண்டிருந்தேன்... என்னை மன்னியுங்கள், என் அன்பிற்குரியவரே, உங்களை... இத்தகைய கோலத்தில் வரவேற்பதற்காக."

அவர் தனது கைகளால், தான் அணிந்திருந்த மேலங்கியைச் சுட்டிக்காட்டினார்.

"என்ன விஷயம்? உங்களுக்கு உடல்நலமில்லையா? ஆ—ஆ—ஆ: நீங்கள் சற்று வீங்கியது போல் தெரிகிறீர்கள். நிச்சயமாக இது 'நீர்க்கோவை' (dropsy) நோயல்லவே?" — என்று கேட்டுக்கொண்டே, அவர் தனது மேலதிகாரியின் தூசு படிந்த விரலை மிகுந்த மரியாதையுடன் தொட்டார்.

அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச், தனது கையில் இருந்த தூசு துணியை மரத்தரை மீது நழுவவிட்டார்.

"சரியாக இந்தத் தருணத்தில்தான் நீங்கள் நோய்வாய்ப்பட வேண்டுமா! ... நான் ஒரு செய்தியைக் கொண்டு வந்துள்ளேன்... மெரோவெட்ரின்ஸ்கில் நடைபெற்றுள்ள—ஒரு பொது வேலைநிறுத்தம் குறித்து நான் உங்களுக்கு வாழ்த்து தெரிவிக்க வேண்டும்..."

"அந்த எண்ணம் உங்களுக்கு எங்கிருந்து வந்தது? ... நான்... ம்ம்-ம்ம்... மிகச் சிறந்த உடல்நலத்துடன் இருக்கிறேன்..." அந்த முதியவரின் முகம் சுருங்கி, முழுவதும் சுருக்கங்கள் நிறைந்ததாக மாறியது. (பொது வேலைநிறுத்தம் குறித்த செய்தியை அவர் எவ்வித உணர்ச்சியுமின்றி ஏற்றுக்கொண்டார்; இனி எதாலும் அவரை ஆச்சரியப்படுத்த முடியாது என்பது போல் தோன்றியது.) — "தயவுசெய்து உள்ளே வாருங்கள்; இங்கே ஒரே தூசு, பார்த்தீர்களா..."

"தூசா?"

"நான் இப்போதுதான் அந்தத் தூசு துணியைக் கொண்டு சுத்தம் செய்துகொண்டிருந்தேன்..."

நீண்ட பக்கவாட்டுத் தாடிகள் கொண்ட அந்தத் துணை இயக்குனர், கூன் விழுந்து தளர்ந்துபோன அந்த மனிதருக்கு முன்னால் மரியாதையுடன் தலைவணங்கினார்; அதே வேளையில், வரவேற்பறையில் இருந்த ஒரு சிறிய முத்துச் சிப்பி மேஜையின் மீது தான் விரித்து வைத்திருந்த முக்கியமான ஆவணத்தின் பக்கம் உரையாடலைத் திருப்ப அவர் தொடர்ந்து முயன்று கொண்டிருந்தார்.

ஆனால் அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் அவரை மீண்டும் இடைமறித்தார்:

"தூசு இருக்கிறதே—அது பல்வேறு நோய்களை உண்டாக்கும் நுண்ணுயிரிகளைத் தன்னுள் கொண்டுள்ளது. அதனால்தான் நான் அந்தத் தூசு துணியைக் கொண்டு சுத்தம் செய்துகொண்டிருந்தேன்..."

திடீரென்று, அந்தத் தளர்ந்துபோன முதியவர், 'எம்பயர்' பாணி கைநாற்காலியிலிருந்து துள்ளி எழுந்தார்; ஒரு கையால் நாற்காலியின் பின்பகுதியை ஊன்றிக்கொண்டு, மறு கையால் அந்தத் தாளின் மீது ஓங்கித் தட்டினார்.

"இது என்ன?"

"நான் சற்று முன்பு உங்களுக்குத் தெரிவித்தபடியே, ஐயா..."

"இல்லை, என்னைச் சொல்ல அனுமதியுங்கள்..." அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் காகிதத்தின் மீது வேகமாகக் குனிந்தார்; அவர் திடீரென இளமை பெற்றார்—அவரது முகம் வெண்மையாகவும் இளஞ்சிவப்பாகவும் மாறியது (அது இனி சிவக்கக்கூடிய நிலையில் இல்லை).

“பொறுங்கள்! . . . ஆனால் அங்கே இருப்பவர்கள் அனைவரும் பைத்தியமாகிவிட்டார்களா என்ன! . . . அவர்களுக்கு என் கையெழுத்து வேண்டுமா? *இந்தக்* கையெழுத்துக்குச் சரியாக அருகிலா?!”

“அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச்! . . .”

“நான் என் கையெழுத்தைப் போடமாட்டேன்.”

“ஆனால் இது ஒரு கலகம்!”

“இவான்சென்கோவைப் பணிநீக்கம் செய்யுங்கள் . . .”

“இவான்சென்கோ ஏற்கனவே பணிநீக்கம் செய்யப்பட்டுவிட்டாரே—நீங்கள் அதை மறந்துவிட்டீர்களா?”

“நான் என் கையெழுத்தைப் போடமாட்டேன் . . .”

புத்துணர்ச்சி பெற்ற முகத்துடன், அவர் தனது காலணிகளை அணிந்துகொண்டு வரவேற்பறையில் முன்னும் பின்னுமாக அங்கும் இங்கும் நடந்தார்; கைகளை முதுகுக்குப் பின்னால் கோத்துக்கொண்டிருந்தார், அவரது மேலங்கி (dressing gown) நாகரிகமற்ற வகையில் விரிந்து கிடந்தது, அவரது வழுக்கைத் தலை தாழ்ந்து முன்னோக்கிச் சாய்ந்திருந்தது; அவர் திகைத்து நின்ற தனது விருந்தினரை நெருங்கி, அவர் மீது எச்சில் தெறிக்கப் பேசத் தொடங்கினார்:

“அவர்களால் இப்படி ஒரு விஷயத்தை எப்படித்தான் யோசிக்க முடிந்தது? உறுதியான நிர்வாக அதிகாரம் என்பது ஒரு விஷயம்; ஆனால் சட்ட விதிகளின் நேரடி மீறல் என்பது முற்றிலும் வேறொரு விஷயம் . ​​. .”

“அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச்,” அந்த அதிகாரி அந்த முதியவரிடம் எடுத்துரைக்க முயன்றார், “நீங்கள் உறுதியான மனவுறுதி கொண்ட மனிதர்; நீங்கள் ஒரு ரஷ்யர் . . . நாங்கள் நம்பினோம் . . . இல்லை, நிச்சயமாக நீங்கள் கையெழுத்திடுவீர்கள்.” அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் தனது எலும்புருண்ட விரல்களுக்கு இடையே ஒரு பென்சிலைச் சுழற்றினார்; அவர் சட்டென்று நின்றார், காகிதத்தின் மீது தனது கூர்மையான பார்வையை ஊன்றினார்—ஒரு 'படார்' என்ற சத்தத்துடன்—அந்தப் பென்சில் இரண்டாக முறிந்தது. ஆவேசமடைந்த அவர், தனது மேலங்கியின் நாடாவை இறுக்கமாகக் கட்டிக்கொண்டார்; கோபத்தால் அவரது தாடை எலும்புகள் நடுங்கின.

"என் அன்பிற்குரியவரே, நான் 'பிளெவ்' (Plehwe) சிந்தனைப் பள்ளியைச் சேர்ந்தவன்... நான் என்ன செய்கிறேன் என்பது எனக்குத் தெரியும்... கோழி முட்டைகளிடம் சென்று தன் தொழிலைக் கற்றுக்கொள்வதில்லை..."

"ம்ம்—ம்ம்... நான்—கையெழுத்து—போட—மாட்டேன்..."

மௌனம்.

"ம்ம்—ம்ம்—ம்ம்... ம்ம்—ம்ம்—ம்ம்..."

அவர் தனது கன்னங்களை உப்பச் செய்தார்...

நீண்ட பக்கவாட்டு மீசையுடைய அந்தப் பெரியவர், கலக்கமடைந்த முகத்துடன் படிகளிலிருந்து கீழே இறங்கி வந்தார்; அவருக்கு ஒரு விஷயம் தெளிவாகப் புரிந்தது: செனட்டர் அப்லூச்சோவ்—தான் பல ஆண்டுகள் செலவிட்டு உருவாக்கிய—தனது அரசியல் வாழ்க்கையை, இப்போது தூசுபடலமாக மாற்றிக்கொண்டிருந்தார். துணை இயக்குனர் அங்கிருந்து கிளம்பிய பிறகு, அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச், 'எம்பயர்' பாணி நாற்காலிகள் நிறைந்த அந்த வரவேற்பறையில், நீண்ட நேரத்திற்கு கோபத்துடன் முன்னும் பின்னும் நடந்துகொண்டே இருந்தார். பின்னர் அவர் அறையை விட்டு வெளியேறினார்; ஆனால் உடனடியாகவே, தனது அக்குளில் ஒரு பெரிய கோப்புக்கற்றையை (portfolio) இடுக்கிக்கொண்டு மீண்டும் உள்ளே வந்தார்; அதை அவர் முத்துச் சிப்பிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஒரு சிறிய மேஜையின் மீது வைத்தார். பிறகு அவர் மணியை ஒலித்து, நெருப்பிடத்தில் தீ மூட்டுமாறு பணியாளருக்கு உத்தரவிட்டார்.

ஒரு மரணம்போன்ற முகம்—குறிப்புகள், கேள்விக்குறிகள், கோடுகள், பிரிவுச் சின்னங்கள் என—தனது இறுதிப் படைப்பின் மீது ஊடுருவிப் பார்த்தது; அங்கிருந்து, நெருப்பிடத்தில் எரிந்துகொண்டிருந்த தீயை நோக்கி அந்தப் பார்வை திரும்பியது; அவரது உதடுகள் முணுமுணுத்தன:

"அதனால் ஒன்றும் இல்லை... அப்படியே ஆகட்டும்..."

ஒரு வஞ்சகப் புன்னகையுடனும், குறுகிய கண்களுடனும், அந்தச் செனட்டரின் மொட்டைத் தலை ஒருவரைப் பற்றிச் சிந்தித்தது—சற்று நேரத்திற்கு முன்புதான் அந்த வீட்டை விட்டு வெளியேறிய, அந்தத் தேர்ந்த அரசியல்வாதியைப் பற்றி—அவன் அப்லூச்சோவ் ஆகிய *தன்னை*, இதுவரை களங்கமற்றதாகத் திகழ்ந்த தனது மனசாட்சியை, ஒரு சமரசத்தின் மூலம் கறைப்படுத்திக்கொள்ளுமாறு துணிச்சலுடன் பரிந்துரைத்தவன் அல்லவா?—அவன் நிச்சயமாக, இந்தத் தருணத்தில், அழுக்கு நிறைந்த தெருக்களின் வழியாக ஓடிக்கொண்டிருப்பான்; கோபத்தால் கொதித்துக்கொண்டிருப்பான்...

"பெருமக்களே, நான் 'பிளெவ்' சிந்தனைப் பள்ளியைச் சேர்ந்த ஒரு மனிதன்... நான் என்ன செய்கிறேன் என்பது எனக்குத் தெரியும்... ஆம், ஆம், பெருமக்களே..."

கூர்மையாகத் தீட்டப்பட்ட அந்தப் பென்சில் விரல்களுக்கு இடையே நடனமாடியது; கூர்மையாகத் தீட்டப்பட்ட அந்தப் பென்சில், காகிதத்தின் மீது சிறு சிறு துண்டுகளாக உதிர்ந்து விழுந்தது; எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, இதுவே அவரது இறுதிப் பணி ஆயிற்றே. ஒரு மணி நேரத்தில், இந்த வேலை முடிந்துவிடும்.

...ஒரு மணி நேரத்திற்குள், அவர் தொலைபேசி மூலம் 'உயர் அலுவலகத்'துடன் தொடர்புகொண்டு, மனித மனத்தால் கற்பனை செய்யவே முடியாத அந்தச் செய்தியை அவர்களுக்குத் தெரிவிப்பார்.

குதிரை வண்டி, வாயிலில் நின்றிருந்த பெண் வடிவத் தூணை (caryatid) நோக்கி வேகமாகப் பாய்ந்தது; அந்தத் தூண் அசையவில்லை; அதேபோல், அந்த 'உயர் அலுவலகத்'தின் வாயிலைத் தாங்கி நின்றிருந்த தாடியுடைய முதியவரும் அசையவில்லை.

1812-ஆம் ஆண்டு அவரைக் காடுகளிலிருந்து விடுவித்தது; 1825-ஆம் ஆண்டில், டிசம்பர் மாதத்தின் நாட்கள் புயலென அவரைக் கடந்து சென்றன. அந்தப் புயல்கள் ஓய்ந்துவிட்டன! அதேபோல், 1905-ஆம் ஆண்டின் அண்மைய புயல்களும் ஓய்ந்துவிட்டன!

கல்லாலான தாடியைக் கொண்ட மனிதரே!

தம்மைச் சுற்றி நிகழ்ந்த அனைத்தையும்—மேலும், நிகழ்வது நின்றுபோன அனைத்தையும்—அவர் கண்டிருக்கிறார். ஆயினும், அவர் அதைப் பற்றி ஒருபோதும் பேசமாட்டார்.

சாரதி கடிவாளத்தை உறுதியாக இழுத்து, வாயிலுக்கு முன்னால் நிறுத்திய அந்த இரண்டு உயர்வகை குதிரைகளை அவர் நினைவுகூர்கிறார்; அந்தக் குதிரைகளின் பருத்த விலாப்புறங்களிலிருந்து மேகங்களைப் போல ஆவி எழுந்தது; முக்கோணத் தொப்பியும், 'பீவர்' உரோமக் கழுத்துப்பட்டை கொண்ட மேலங்கியும் அணிந்திருந்த ஒரு தளபதி, வண்டியிலிருந்து கம்பீரமாகக் கீழே குதித்து, உரத்த "ஹுர்ரா" முழக்கங்களுக்கு இடையே, அவருக்காகத் திறந்துகொண்டிருந்த கண்ணாடி வாயிலை நோக்கி ஓடினார்.

பிற்காலத்தில், அந்தத் தளபதி மேல்மாடத்திற்கு (balcony) வெளியே வந்தபோது, ​​அதே "ஹுர்ரா" முழக்கம் அவரை வரவேற்க மீண்டும் ஒலித்தது. அந்த மேல்மாடத்திற்கு அடியில் நின்றிருந்த தாடியுடைய மனிதருக்கு, இன்றும் அந்தப் பெயர் நினைவில் இருக்கிறது. ஆனால், அவர் அதை யாரிடமும் வெளிப்படுத்துவதில்லை.

நேற்றிரவு, வாயிலின் படிகளில் அமர்ந்து அழுதுகொண்டிருந்த அந்த விலைமகளைப் பற்றி அவர் யாரிடமும் சொல்லமாட்டார்.

சமீப காலம் வரை தினமும் இங்கு வந்து சென்ற ஒரு அமைச்சரைப் பற்றியும் அவர் யாரிடமும் சொல்லமாட்டார்: அவர் தலையில் ஒரு உயரமான தொப்பியை அணிந்திருப்பார்; அவருடைய கண்களுக்குள் ஒருவிதப் பசுமை கலந்த ஆழம் குடியிருக்கும்; அவர் தனது இலகுவான பனிச்சறுக்கு வண்டியிலிருந்து இறங்கும்போதெல்லாம், சாம்பல் நிறக் கையுறை அணிந்த கையால், நேர்த்தியாகச் சீவப்பட்டிருந்த—நரை கலந்த—தமது தாடியை வருடிக்கொள்வார்.

அவர் கண்ணாடி வாயிலின் வழியாக அவசரமான காலடிகளுடன் உள்ளே நுழைவார்; ஆனால், சில கணங்களிலேயே ஜன்னல்களுக்கு முன்னால் நின்று, ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மூழ்கிவிடுவார். அங்கே, அந்த ஜன்னலில், ஒரு வெளிறிய—மிகவும் வெளிறிய—முகம் கண்ணாடியோடு ஒட்டியிருப்பதை ஒருவர் காண முடியும்; கண்ணாடியின் மீது படிந்திருந்த அந்த வெளிறிய மங்கலான உருவம், உண்மையில், அதே இடத்திலிருந்து ரஷ்யாவின் தலைவிதியை வழிநடத்திய ஒரு மனிதரின் முகம் என்பதை, அவ்வழியே செல்லும் ஒரு வழிப்போக்கர் ஒருபோதும் ஊகித்திருக்க மாட்டார். தாடி வைத்த அந்த முதியவருக்கு அவரைத் தெரியும்; அவரும் இவரை நினைவில் வைத்திருக்கிறார்—ஆயினும், ஒருபோதும், ஒருபோதும் அவரைப் பற்றி அவர் வாய் திறக்கப்போவதில்லை! . . .

மேலும்—அவரது சாம்பல் அமைதியில் துயில்கொள்ளட்டும் . . .

கையில் தடியுடன் நின்றிருந்த சுவிஸ் காவலர்—யார் தன் *Börsenkurier* பத்திரிகையின் மீது சாய்ந்து தூங்கிக்கொண்டிருந்தாரோ—அவருக்கும், துயரம் பதிந்த அந்த முகம் நன்கு தெரியும். Vyacheslav Konstantinovich-ஐ—கடவுளுக்கு நன்றி—அந்த 'உயர் அலுவலகத்திற்குள்' இருக்கும் எவரும் இன்னும் மறந்துவிடவில்லை; ஆனால் பேரரசர் Nicholas Pavlovich-ஐ—நினைவு போற்றத்தக்க அவரை—இப்போது எவரும் நினைவுகூருவதில்லை: அந்த வெண்மையான கூடங்களையும், தூண்களையும், கைப்பிடிச் சுவர்களையும் மட்டுமே அனைவரும் நினைவில் வைத்திருக்கிறார்கள்.

ஆனால், தாடி வைத்த அந்த முதியவர்—அவரை நினைவில் வைத்திருக்கிறார்.

காலத்தின் பிடியிலிருந்து விடுபட்டு—இருத்தலின் காலக்கோட்டிற்கு மேலேயே மிதப்பது போல—அவர் அங்கே நிற்கிறார், கூன் விழுந்த நிலையில்: நேர்கோட்டில் செல்லும் அந்தத் தெருவின் மீது கூன் விழுந்து நின்றபடியா, அல்லது ஒருவேளை . . . கசப்பான, உப்பான, அந்நியமான ஒரு மனிதக் கண்ணீர்த்துளியின் மீது கூன் விழுந்து நின்றபடியா?

மொட்டைத் தலை நிமிர்கிறது; மெஃபிஸ்டோஃபெலிஸ் போன்ற, வாடிய, முதுமையான அந்த வாய் புன்னகைக்கிறது; சிவந்த சிறிய தீச்சுடர்கள் அவரது முகத்தில் மின்னுகின்றன; அவரது கண்களில் நுண்ணிய தீப்பொறிகள் ஒளிர்கின்றன—ஆயினும் அவை கல்லாலான கண்கள்: பசுமை கலந்த குழிகளுக்குள் நீல நிறம்; குளிர்ந்த, திகைப்புற்ற பார்வைகள்—மேலும் குளிர்ந்த, மிகக் குளிர்ந்த உணர்வு. காலம், சூரியன் மற்றும் ஒளி ஆகியவை திடீரெனப் பிரகாசிக்கின்றன—பேய் போன்ற, நிழல் போன்ற தோற்றத்துடன். வாழ்க்கை முழுவதுமே: ஒரு மாயத்தோற்றத்தைத் தவிர வேறில்லை. இது பயனுள்ளதா? இல்லை, இது பயனுள்ளதல்ல:

"பெருமக்களே, நான் Plehve பள்ளியின் ஒரு விளைபொருள் . . . நான், பெருமக்களே . . . நான்—*மா-மா* . . ."

அந்த மொட்டைத் தலை மீண்டும் ஒருமுறை குனிகிறது.

அந்த 'உயர் அலுவலகத்திற்குள்', ஒரு கிசுகிசுப்பு மேசையிலிருந்து மேசைக்குத் தாவியது; திடீரென்று, கதவு படாரெனத் திறந்தது. சுண்ணாம்பு போல வெளுத்த முகத்துடன் ஒரு அதிகாரி தொலைபேசியை நோக்கிப் பாய்ந்தார்:

"Apollon Apollonovich தனது ராஜினாமா கடிதத்தைச் சமர்ப்பித்துவிட்டார்..."

அனைவரும் தங்கள் இருக்கைகளிலிருந்து துள்ளி எழுந்தனர்; அதிகாரி Legonin அழத் தொடங்கினார்; அர்த்தமற்ற குரல்களின் கூச்சலும், காலடிச் சத்தங்களின் இரைச்சலும் அங்கே எழுந்தன; துணை இயக்குனரின் அறையிலிருந்து ஒரு உறுதியான குரலின் ஓசையும், தொலைபேசி மணியின் கலகலப்பும் (ஒன்பதாம் துறைக்கு அழைப்பு விடுக்கப்பட்டது) கேட்டன; துணை இயக்குனர் நடுங்கும் தாடையுடன் அங்கே நின்றிருந்தார்; அவரது கையில், தொலைபேசி ஏற்பி (receiver) முன்னும் பின்னும் ஆடிக்கொண்டிருந்தது. Apollon Apollonovich Ableuchov இனி அந்தத் துறையின் தலைவராக இல்லை. கால் மணி நேரம் கழித்து, நரைத்த கூந்தல் கொண்ட துணை இயக்குனர்—அவரது அதிகாரப்பூர்வமான நீண்ட அங்கி கழுத்து வரை இறுக்கமாகப் பொருத்தப்பட்டிருக்க, மார்பில் ‘புனித அன்னாள் விருது’ (Order of St. Anna) மின்னிக்கொண்டிருந்தது—தமது ஆணைகளைப் பிறப்பித்தார்; இருபது நிமிடங்கள் கழித்து, புதிதாகச் சவரம் செய்யப்பட்டுப் புத்துணர்ச்சி பெற்ற முகத்துடன், அவர் அந்தப் பரந்த கூடங்களின் ஊடே கம்பீரமாக நடந்து சென்றார்.

விவரிக்க இயலாத அளவு முக்கியத்துவம் வாய்ந்த ஒரு நிகழ்வின் போக்கு இவ்வாறாகவே அமைந்திருந்தது.

ஊர்வன

செவ்வாய் கிரகத்தின் தொலைதூரப் பாலைவனத்திலிருந்து வீசிய காற்று முனகிய இடத்தில், கால்வாயின் நுரை பொங்கும் நீர் மோதியது: அது ஒரு பயங்கரமான இடம்!

இந்தப் பயங்கரமான இடத்தின் ஓரத்தில் ஒரு கம்பீரமான அரண்மனை நிற்கிறது; அதன் வானுயர்ந்த கோபுரம் அதற்கு ஒரு அழகான கோட்டையின் தோற்றத்தைக் கொடுக்கிறது: ரோஜா இளஞ்சிவப்பு நிறத்தில், கல்லைப் போல பிரம்மாண்டமாக. ஒரு காலத்தில் இந்தச் சுவர்களுக்குள் ஒரு மகுடம் சூடிய மன்னர் வாழ்ந்தார்; அது நெடுங்காலத்திற்கு முன்பு: அந்த மகுடம் சூடியவர் உயிருடன் வாழ்வதை எப்போதோ நிறுத்திவிட்டார்.

ஆண்டவரே, உமது ராஜ்ஜியத்தில் அவரது ஆன்மாவுக்கு இரக்கம் காட்டும்!

மேலெழும்பிச் செல்லும் கூரைகளைக் கொண்ட அந்த ரோஜா இளஞ்சிவப்பு அரண்மனை, சுற்றியுள்ள மரங்களின் இலைகளற்ற, முறுக்கிய கிளைகளுக்கு மத்தியில் தனித்து நின்றது; சிக்கலான ஒழுங்கற்ற நிலையில், கிளைகள் வானத்தை நோக்கி நீண்டு, வெண்-சாம்பல் நிற மூடுபனியின் மெல்லிய கீற்றுகளைப் பிடித்தன; கீச்சிடும் ஒலியுடன், ஒரு காக்கை அம்பு போல நேராகப் பறந்தது; அது மேலே எழுந்து, மிதக்கும் பனித்துகள்களுக்கு மத்தியில் ஒரு கணம் மிதந்து, பின்னர் மீண்டும் பூமியை நோக்கிப் பாய்ந்தது.

குதிரை வண்டி ஒன்று இந்த இடத்தைக் கடந்து சென்றது.

அதை நெருங்கும் போது, அரண்மனைக்கு முன்னால் இருந்த சதுக்கத்தில், ஒரு நுழைவாயிலைப் போல இரண்டு சிறிய, செந்நிறக் குடில்கள் நின்றன; இடப்புறத்தில், காற்றில் ஊளையிட்டபடி ஒரு மரத்தோப்பு உயர்ந்து நின்றது; மரங்களின் வளைந்த உச்சிகள் தாக்குவதற்குத் தயாராக இருப்பது போல முன்னோக்கிச் சாய்ந்திருந்தன; மேலே உயரத்தில், கோபுரத்தின் மெல்லிய கூர்முனை பனித்துகள்களுக்கு நடுவே பளபளத்தது.

சதுக்கத்தின் சாம்பல் நிறப் பனிமூட்டத்திற்கு எதிராக, கருப்பு நிறத்தில் ஒரு குதிரைச்சவாரி சிலை நிழலாடியது; பீட்டர்ஸ்பர்க்கிற்கு வரும் பயணிகள் இந்த நினைவுச்சின்னத்தைக் கண்டுகொள்வதில்லை; நானே கூட அடிக்கடி அதன் முன் நிற்பதுண்டு: ஒரு அற்புதமான படைப்பு! நான் இங்கு கடைசியாக வந்தபோது கவனித்தபடி, ஏதோ ஒரு கேடுகெட்ட கோமாளி அதன் பீடத்தில் தங்கத்தைப் பூசிவிட்டான் என்பது எவ்வளவு பரிதாபம்.

ஒரு சர்வாதிகாரியும் கொள்ளுப்பேரனுமானவன், தன் பெரும் மூதாதையருக்காக இந்த நினைவுச்சின்னத்தை எழுப்பியிருந்தான்; இந்த சர்வாதிகாரிதான் இங்குள்ள கோட்டையில் வசித்திருந்தான்; இந்த ரோஜா நிறக் கல் சுவர்களுக்குள், அவனும் தன் துயரமான நாட்களுக்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்தான்; அவன் இங்கு நீண்ட காலம் துன்பப்படவில்லை; அவனது துன்பம் நீண்ட காலம் நீடிக்கவில்லை; பிடிவாதமான தற்பெருமைக்கும் உன்னத உந்துதல்களுக்கும் இடையில் சிக்கி, அவனது ஆன்மா மரணத்தை நோக்கி இழுத்துச் செல்லப்பட்டது; துண்டு துண்டாகச் சிதற, குழந்தைத்தனமான ஆன்மா தன் உடலை விட்டு ஓடியது.

வெள்ளைப் பொடி பூசிய சுருள் முடிகளால் சூழப்பட்ட அந்த குட்டையான மூக்குடைய முகம், இந்த ஜன்னல்களிலிருந்து—ஒருவேளை அதோ அதோ இருக்கும் அந்த ஜன்னலிலிருந்து—எத்தனை முறை வெளியே பார்த்திருக்கும்? இந்த கண்ணாடிகளுக்குப் பின்னால், வெள்ளைப் பொடி பூசிய சுருள் முடிகளுடன் கூடிய அந்த குட்டையான மூக்குடைய முகம், ஏக்கம் நிறைந்த கண்களுடன்—வானின் இளஞ்சிவப்பு நிற மங்கலிலும், புதர்களின் அடர்ந்த இலைகளுக்கு நடுவே நிலவின் வெள்ளி போன்ற ஒளிக்கீற்றுகளிலும்—எத்தனை முறை தன் பார்வையைத் தூரத்தில் பதித்திருக்கும்... வாயிலுக்கு முன்னால், தலையில் அகன்ற விளிம்புடைய முக்கோணத் தொப்பியை அணிந்திருந்த காவலாளி நின்றுகொண்டிருந்தான்; தங்க வேலைப்பாடுகளால் ஜொலிக்கும் மார்பிலும், தோளில் புனித ஆண்ட்ரூவின் விருதுப் பட்டையைச் சுற்றியபடியும் மாட்சிமை பொருந்திய மன்னர், நீர்வண்ணம் தீட்டப்பட்ட தனது தேரில் ஏறுவதற்காக வாசலைக் கடந்து உள்ளே நுழையும்போதெல்லாம், அவன் தனது துப்பாக்கியால் ஆயுதங்களை ஏந்தி மரியாதை செலுத்தினான்; அதன் உயரமான பெட்டியில், சுடர்விடும் சிவப்பு நிற ஆடை அணிந்த ஒரு சாரதி அமர்ந்திருந்தான், அதே சமயம் தடித்த உதடுகளைக் கொண்ட இரண்டு நீக்ரோக்கள் வண்டியின் பக்கவாட்டுப் பலகைகளில் தயாராக நின்றுகொண்டிருந்தனர்.

தன் சுற்றுப்புறத்தை ஒரு கணநேரப் பார்வை பார்த்த பேரரசர் பாவெல் பெட்ரோவிச், மெல்லிய துணியாலான முகத்திரைகளால் போர்த்தப்பட்டிருந்த பணிப்பெண்ணுடன் தனது உணர்ச்சிப்பூர்வமான உரையாடலை மீண்டும் தொடங்கினார்; அந்தப் பணிப்பெண் புன்னகைத்தாள், அவளது கன்னங்களில் இரண்டு குறும்புத்தனமான குழிவுகள் தோன்றின—கூடவே, ஒரு சிறிய கறுப்பு மச்சமும்...

அந்த விதிவசமான இரவில், வெள்ளி போன்ற நிலவொளி சன்னல் கண்ணாடிகள் வழியே அரச படுக்கையறையின் கனமான தளபாடங்கள் மீது பாய்ந்தது; அது கட்டிலின் மீது விழுந்து, அதன் விளிம்பில் அமர்ந்திருந்த சிறிய, குறும்புக்கார, தீப்பொறி வீசும் காமதேவனைப் பொன்னிறமாக்கியது; வெளிறிய லினன் துணிக்கு எதிராக, ஒரு உருவம் நிழலாகத் தெரிந்தது—அது அங்கே மை கொண்டு லேசாக வரையப்பட்டது போல. எங்கோ... ஒரு கோபுரக் கடிகாரம் அடித்தது; எங்கோ, காலடி ஓசைகள் எதிரொலித்தன... மூன்று நிமிடங்கள் கூடக் கடந்திருக்கவில்லை, அதற்குள் கட்டில் கலைந்து போயிருந்தது; ஒரு காலத்தில் அந்த வெளிறிய உருவம் புடைப்பாகத் தெரிந்த இடத்தில், இப்போது தலையணையில் ஒரு வெற்றிடம் மட்டுமே தெரிந்தது; படுக்கை விரிப்புகள் இன்னும் சூடாக இருந்தன; உறங்கியவர் மறைந்து போயிருந்தார்; பளபளக்கும் வாள்களை ஏந்திய, வெள்ளைப் பொடி பூசிய அதிகாரிகளின் ஒரு சிறு கூட்டம் கட்டிலின் மீது குனிந்தபடி நின்றிருந்தது; யாரோ ஒருவர் வெளியிலிருந்து ஒரு பக்கவாட்டுக் கதவை வலுக்கட்டாயமாகத் திறக்க முயன்றுகொண்டிருந்தார்; அழும் பெண்ணின் குரல் ஒன்று கேட்டது; திடீரென்று, ரோஜா இதழ் போன்ற உதடுகளைக் கொண்ட ஒரு அதிகாரி கனமான ஜன்னல் திரையை விலக்கினார்; ஜன்னலுக்கு அப்பால் இருந்த ஒளி ஊடுருவும் வெள்ளி நிற ஒளியில், கருமையான, மெலிந்த, நடுங்கும் ஒரு நிழலைக் காண முடிந்தது.

நிலவு தன் தெய்வீக வெள்ளியை அறைக்குள் மேலும் மேலும் சிதறடித்துக்கொண்டே இருந்தது; அது அரச படுக்கையறையின் கனமான தளபாடங்கள் மீது விழுந்தது; அது கட்டிலின் மீது விழுந்தது; கட்டிலின் தலைப்பகுதியில் இருந்த சிறு தேவதைகளுக்குப் பொன்னிறம் பூசியது; அது, இந்திய மையின் மெல்லிய கோட்டால் தீட்டப்பட்டது போலத் தோற்றமளித்த அந்த மரணப் பளபளப்புள்ள முகத்தோற்றத்தின் மீதும் விழுந்தது... எங்கோ, கோபுரக் கடிகாரம் ஒன்று அடித்தது; தொலைவில் காலடி ஓசைகள் எதிரொலித்தன.

நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் இந்தக் கவலை தோய்ந்த காட்சியை வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்; அவனருகில் அமர்ந்திருந்த லெப்டினன்ட்டின் சவரம் செய்யப்பட்ட முகம் அவனை நோக்கித் திரும்பிக்கொண்டே இருந்ததை அவன் கவனிக்கத் தவறினான்; லெப்டினன்ட் லிச்சுடின் தன் "இரையை" மேலோட்டமாகப் பார்த்த பார்வை ஆர்வத்தால் நிறைந்திருந்தது போலத் தோன்றியது; லிச்சுடின் தன் இருக்கையில் தொடர்ந்து நெளிந்துகொண்டே, தன் பக்கத்து இருக்கைக்காரரின் பக்கவாட்டில் இடித்துக்கொண்டிருந்தான்; மெல்ல மெல்ல, அந்த லெப்டினன்ட்டால் தன்னைத் தொட முடியவில்லை—தன் முழங்கையால் கூட—என்பதை நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் உணர்ந்தான்; அதனால் அவன் மேலும் மேலும் விலகிச் சென்றான், மற்றவனை......பக்கவாட்டில் உப்பிய சிகை அலங்காரத்துடன்.

சரியாக அந்தத் தருணத்தில், ஒரு பலத்த காற்று வீசி, அப்லூச்சோவின் இத்தாலியத் தொப்பியை அவர் தலையிலிருந்து பிய்த்துச் சென்றது; அது பக்கத்திலிருந்தவரின் முழங்கால்களின் மீது விழவிருந்த கணத்தில், ஒரு தன்னிச்சையான அசைவுடன் அதை எட்டிப் பிடிக்க அவர் நிர்பந்திக்கப்பட்டார். அவ்வாறு செய்தபோது, ​​அவர் லிச்சுடினின் குளிர்ந்த விரல்களின் மீது லேசாகத் தட்டினார். அந்த விரல்கள் ஏதோ அருவருப்பான ஒன்றைத்தொட்டது போலச் சிலிர்த்து, சட்டென்று பின்வாங்கின; கூர்மையான முழங்கை பின்னோக்கி இழுக்கப்பட்டது—லெப்டினன்ட் லிச்சுடின் தொட்டது ஒரு நல்ல அறிமுகமானவரின் தோலை அல்ல—சொல்லப்போனால், தன் சிறுவயது விளையாட்டுத் தோழனின் தோலை அல்ல—மாறாக... ஒரு ஊர்வன உயிரினத்தை... தன் காலின் குதிகீழ் நசுக்கவே விரும்பக்கூடிய... அத்தகைய ஒன்றை... தொட்டது போல அந்த அசைவு இருந்தது.

இந்த எதிர்வினை அப்லூச்சோவின் பார்வையிலிருந்து தப்பவில்லை; தன் பங்கிற்கு, அவர் இப்போது தன் சிறுவயது நண்பனை—ஒரு காலத்தில் அவருடன் மிகவும் நெருக்கமாக, பெயர் சொல்லி அழைக்கும் அளவுக்குப் பழகியிருந்த நண்பனை—ஒரு கூர்மையான, உற்றுநோக்கும் பார்வையுடன் நோக்கினார். இந்த 'செரியோஷா'—அதாவது, செர்கே செர்கேவிச் லிச்சுடின்—அவர்கள் கடைசியாகச் சந்தித்ததிலிருந்து, குறைந்தது எட்டு ஆண்டுகள் இளமையடைந்திருப்பதைப் போலத் தோன்றினார்; அவர் மீண்டும் அந்தச் சிறுவயது 'செரியோஷா'வாகவே உருமாறியிருந்தார். ஆயினும், இந்தச் செரியோஷா இப்போது அப்லூச்சோவின் கற்பனைப் பறத்தல்களை, அந்தக் காலத்தில்—எட்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு—பழைய பரம்பரைப் பூங்காவில் இருந்த 'எல்டர்பெர்ரி' புதர்களுக்குள் ஒளிந்துகொண்டிருந்தபோது கேட்டது போல, இப்போது அவ்வளவு ஆழ்ந்த ஈடுபாட்டுடன் கேட்பதாகத் தெரியவில்லை. எட்டு ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டன; அந்த எட்டு ஆண்டுகளும் எல்லாவற்றையும் மாற்றிவிட்டன. அந்த எல்டர்பெர்ரி புதர்கள் அகற்றப்பட்டுவிட்டன; அவரோ... ஒருவித ரகசியமான பணிவு கலந்த பார்வையுடன், செர்கே செர்கேவிச்சை உற்று நோக்கினார்.

அப்லூச்சோவின் முகம் திடீரென்று மெலிந்து போனது போலத் தோன்றியது.

"நீங்கள் உங்கள் ராணுவப் பணியிலிருந்து விலகுகிறீர்களா, செர்கே செர்கேவிச்?"

"என்ன?"

"...உங்கள் ராணுவப் பணியா?"

"ஆம், நீங்கள் பார்ப்பது போலவே..."

செர்கே செர்கேவிச் அப்லூச்சோவை ஒரு பார்வையாலேயே அளவிட்டார்—அவரை முதன்முறையாகப் பார்ப்பது போல; அவர் அப்லூச்சோவை தலை முதல் கால் வரை கூர்ந்து நோக்கினார். "செர்கே செர்கேவிச், உங்கள் கோட்டின் கழுத்துப்பட்டையை (collar) மேலே தூக்கி வைத்துக்கொள்ளுமாறு நான் உங்களுக்கு அறிவுறுத்துகிறேன்: உங்கள் தொண்டை திறந்த நிலையில் இருக்கிறது; இந்த வானிலையில்... அது மிகவும் எளிதாகப் பாதிப்பை ஏற்படுத்திவிடக்கூடும்..."

"நீங்கள் எதைச் சொல்கிறீர்கள்?"

"உங்களுக்கு எளிதாகத் தொண்டை நோய்த்தொற்று ஏற்படக்கூடும்."

"அது உங்கள் விவகாரத்தினால் தான்," என்று லிச்சுடின் ஒரு மந்தமான உறுமலுடன் கஷ்டப்பட்டு உரைத்தார்.

— ? "இதற்கும் என் தொண்டைக்கும் எந்தச் சம்பந்தமும் இல்லை... உங்கள் கள்ள உறவின் காரணமாகவே நான் என் பதவியைத் துறந்தேன்—அல்லது, உங்கள் கள்ள உறவுக்காகக் கூட அல்ல, மாறாக *உங்களுக்காகவே* துறந்தேன்."

"ஆஹா—ஒரு குத்தல் பேச்சு!" என்று அப்லேயுகோவின் உதடுகளிலிருந்து சத்தமாகவே வெளிவர இருந்த வார்த்தைகள், கடைசித் தருணத்தில் அடக்கப்பட்டன; ஆனால் அப்போது அவர் மீண்டும் அந்தப் பார்வையை எதிர்கொண்டார்: தெரிந்த மனிதர்களைப் பார்க்கும் பார்வை அதுவல்ல; அது, அதிகபட்சம், ஒரு மெழுகு அருங்காட்சியகத்தில் உள்ள ஏதோ ஒரு அயல்நாட்டு அதிசயத்தைப் பார்ப்பது போன்ற பார்வையாகவே இருந்தது.

வழியிலிருப்பவர்கள் ஒரு யானையைப் பார்ப்பது அப்படித்தான் இருக்கும்—சில சமயங்களில் நள்ளிரவு வேளைகளில், ரயில் நிலையத்திலிருந்து சர்க்கஸ் கூடாரத்தை நோக்கிச் செல்லும் யானையை அவர்கள் சந்திக்க நேரிடும். அவர்கள் தங்கள் கண்களை உயர்த்திப் பார்ப்பார்கள், லேசாகப் பின்வாங்குவார்கள், தங்கள் கண்களையே அவர்களால் நம்ப இயலாது; பின்னர், வீட்டிற்குச் சென்றதும் அவர்கள் மற்றவர்களிடம் விவரிப்பார்கள்:

"சற்று கற்பனை செய்து பாருங்கள்—நாங்கள் அந்தத் தெருவிலேயே ஒரு யானையைப் பார்த்தோம்!"

ஆனால் அதைக் கேட்பவர்கள் அனைவரும் அவர்களைப் பார்த்துச் சிரிப்பார்கள்.

அத்தகையதொரு வியப்பு கலந்த ஆர்வம் லிச்சுடினின் பார்வையில் பிரதிபலித்தது; அதில் எந்தவிதமான சீற்றமும் இல்லை—அதிகபட்சம், ஒருவித அருவருப்பு மட்டுமே இருந்தது (ஒரு புல் பாம்பின் அருகில் இருக்கும்போது ஏற்படும் அருவருப்பு போன்றது அது); தரையில் ஊர்ந்து செல்லும் ஊர்வனவற்றைக் கண்டு யாருக்கும் சீற்றம் வருவதில்லை—மாறாக, அவற்றை... காலால் மிதித்து நசுக்கிவிட வேண்டும் என்ற உந்துதல் மட்டுமே ஏற்படும்.

நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச் லிச்சுடினின் வார்த்தைகளை ஆழ்ந்து சிந்திக்கத் தொடங்கினார்: அவன் தன் பதவியை ராஜினாமா செய்வது *இவனுக்காகத்தான்*; ஆம், அவர்களுக்கிடையே விரைவில் நிகழவிருக்கும் சம்பவங்களுக்குப் பிறகு, லெப்டினன்ட் லிச்சுடினால் தொடர்ந்து ஒரு அதிகாரியாக நீடிக்க இயலாது; அந்த வீட்டில் அநேகமாக வேறு யாரும் இருக்க மாட்டார்கள்; அங்கே ஏதோ ஒன்று நிகழப்போகிறது—ஏதோ ஒன்று... அந்தத் தருணத்தில், அப்லேயுகோவை ஒரு கடும் அச்சம் பற்றிக்கொண்டது; அவர் தன் இருக்கையில் அமைதியற்று அசைந்தார்—திடீரென்று, அவருடைய பத்து விரல்களும் அந்த அதிகாரியின் கையை ஆழமாகப் பற்றிக்கொண்டன.

"ஹா!..." "நீ எதைச் சொல்கிறாய்? . . . நீ ஏன் அப்படிச் செய்ய விரும்புகிறாய்? . . ."

மேலிருந்து கீழ்வரை சுதை வேலைப்பாடுகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட ஒரு சிறிய இளஞ்சிவப்பு நிற வீடு, அவர்களைக் கடந்து வேகமாகச் சென்றது: அந்தச் சிறிய 'ரோக்கோக்கோ' பாணி வீடு, ஒருவேளை முற்காலத்தில் ஏதோ ஒரு அரண்மனைப் பணிப்பெண்ணின் இருப்பிடமாக இருந்திருக்கலாம்—கன்னங்களில் குறும்புத்தனமான குழிகளும், ஒரு சிறிய கரும்பரு அழகுக் குறியும் கொண்ட அந்தப் பணிப்பெண்ணின் இருப்பிடமாக அது இருந்திருக்கலாம். "செர்ஜி செர்ஜியேவிச்... நான்—செர்ஜி செர்ஜியேவிச்... நான் ஒன்றை ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும்... ஓ, அதற்காக நான் மிக ஆழமாக வருந்துகிறேன்... எனது நடத்தை மிகவும், மிகவும் வருந்தத்தக்கதாக இருந்தது... நான் நடந்துகொண்ட விதம், செர்ஜி செர்ஜியேவிச்... அவமானகரமாகவும், மனவேதனை அளிப்பதாகவும் இருந்தது... ஆனால் என்னிடம்—ஒரு நியாயம் இருக்கிறது; ஆம், என்னிடம் இருக்கிறது—நிச்சயமாகவே என்னிடம் ஒரு நியாயம் இருக்கிறது. ஒரு கற்றறிந்த, மனிதாபிமானம் மிக்க மனிதராக—ஒரு தெளிவுபெற்ற ஆன்மாவாக—நிச்சயமாக உங்களால், செர்ஜி செர்ஜியேவிச், இதைப்புரிந்துகொள்ள முடியும்... நேற்று இரவு எனக்குத் தூக்கமே வரவில்லை—அதாவது: நான் தூக்கமின்மை நோயால் அவதிப்படுகிறேன்... மருத்துவர்கள் கண்டறிந்தது என்னவென்றால்—" (இப்போது அவன் பொய் சொல்லத் துணிந்தான்) "—... அதாவது, எனது நிலை மிகவும் தீவிரமானதாகக் கருதப்படுகிறது. மூளைச் சோர்வு, அதனுடன் கூடிய மாயத்தோற்றங்கள்—" (டட்கினின் வார்த்தைகள் திடீரென அவனது நினைவுக்கு வந்தன) "—... இதைப்பற்றி நீங்கள் என்ன நினைக்கிறீர்கள்?"

செர்ஜி செர்ஜியேவிச் எதுவும் பேசவில்லை; சற்றும் சீற்றமின்றி அவன் அவனைப் பார்த்தான்; அவனது பார்வையில் அருவருப்பு மட்டுமே நிறைந்திருந்தது (ஒரு புல் பாம்பைக் காணும்போது ஒருவனுக்கு ஏற்படும் அதே வகையான அருவருப்பு); சொல்லப்போனால், ஊர்வன உயிரினங்கள் கோபத்தைத் தூண்டுவதில்லை: ஒருவன் அவற்றை... வெறுமனே தன் காலடியில் நசுக்கிவிடுகிறான்...

"மாயத்தோற்றங்கள்..." என்று அப்லேயுகோவ் கெஞ்சும் குரலில் மீண்டும் கூறினான்—பயந்துபோய், சிறுமைப்பட்டு, தர்மசங்கடத்துடன்—மேலும் தனது கண்களால் அந்த மற்ற மனிதனின் கண்களில் அடைக்கலம் தேடினான் (ஆனால் அந்தக் கண்கள் எவ்விதப் பதிலையும் அளிக்கவில்லை); இந்த மோதலை இங்கேயே—இங்கே, இந்த வண்டியிலேயே—முடித்துவிட அவன் விரும்பினான்; அங்கே, அந்த... இடத்தில் அல்ல.

அந்தக் குடியிருப்பு; விதியை நிர்ணயிக்கும் அந்த நுழைவாயில் ஏற்கெனவே மிக—மிக அருகில் உள்ளது; அந்த நுழைவாயிலை அடைவதற்குள் இந்த மோதல் தீர்க்கப்படாவிட்டால்—பிறகு எல்லாம் முடிந்துவிடும்: எல்லாம், முற்றிலும் எல்லாம்! ஒ—முடிந்துவிடும்! ஒரு கொலை நடக்கும், ஒரு உடல்ரீதியான தாக்குதல் நடக்கும், அல்லது அது வெறுமனே ஒரு கைகலப்பாக மாறும்.

"நான்... நான்... நான்..."

"வெளியே வாருங்கள்—நாம் ஏற்கெனவே வந்துவிட்டோம்..."

கனமான, அசைவற்ற கண்களுடன், நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச் தன்னைச் சுற்றிலும் பார்த்தார்—நீல நிற மூடுபனியின் மெல்லிய கீற்றுகளையும், சலசலப்புடன் விழும் நீர்த்துளிகளையும், குட்டைகளில் உள்ள உலோகக் குமிழ்களையும் உற்று நோக்கினார்.

லெப்டினன்ட் லிச்சுடின் வாடகைக் காரிலிருந்து துள்ளிக்குதித்து, பயணக் கட்டணத்தை ஓட்டுநரிடம் வீசிவிட்டு, செனட்டரின் மகனுக்காக நடைபாதையில் காத்திருந்தார்—அவன், கனமான, விகாரமான நடையுடன் தயங்கி, இன்னும் காரிலிருந்து இறங்கவில்லை.

"பொறுங்கள், தயவுசெய்து, செர்ஜி செர்ஜியேவிச்—என்னிடம் ஒரு கைத்தடி இருந்தது, பார்த்தீர்களா... அது எங்கே போனது? ஐயோ—ஒருவேளை நான் அதைத் தொலைத்துவிட்டேனோ?"

உண்மையில், அவன் தன் கைத்தடியைத் தேடிக்கொண்டிருந்தான்; ஆனால் அந்தக் கைத்தடி, மீட்கவே முடியாதபடி காணாமல் போயிருந்தது; வெளிறிப்போய், பதற்றத்துடன், நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் தன் பார்வையை எல்லா திசைகளிலும் அங்கும் இங்கும் ஓட்டினான்.

"சரி? என்ன விஷயம்?"

"ஆனால் என் கைத்தடி..."

அப்லூகோவின் தலை அவன் தோள்களுக்கு இடையில் ஆழமாகச் சரிந்தது; அவன் தோள்கள் மேலும் கீழும் ஏறி இறங்கின; அவன் வாய் ஒரு பக்கமாகச் சுளித்தது; ஈயத்தைப் போன்ற, அசைவற்ற பார்வையுடன், நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் நேராக முன்னால்—நீல நிற மூடுபனியின் மெல்லிய கீற்றுகளுக்குள்—பார்த்துக்கொண்டிருந்தான், அந்த இடத்திலிருந்து அசையவில்லை.

அதைக் கண்டதும், லிச்சுடின் கோபத்துடனும், பொறுமையின்றியும் குறுகிய பெருமூச்சுகளை விடத் தொடங்கினான்; அவன் அப்லூகோவின் சட்டையின் கைப்பிடியை மென்மையாகவும் அதே சமயம் உறுதியாகவும் பற்றி, அவனை ஒரு சரக்கு மூட்டையைப் போல கவனமாக வண்டியிலிருந்து தூக்கினான். நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் தன் பத்து விரல்களையும் லிச்சுட்டினின் கையில் அழுத்தினான்: இப்போது அவர்கள் அந்த இருண்ட படிக்கட்டுகளில் இறங்க வேண்டியிருந்தது. அந்த அதிகாரியின் கை, இருளில் தவிர்க்க முடியாத ஒரு அநாகரிகமான சைகையைச் செய்தால் என்ன செய்வது? காரியம் முடிந்துவிடும், பிறகு—அது முடிந்துவிடும்; அப்லூகோவ் வம்சம் என்றென்றைக்குமாக அவமானப்படும் (ஏனெனில் அவர்கள் இதற்கு முன் ஒருபோதும் தாக்கப்பட்டதில்லை).

லெப்டினன்ட் லிச்சுட்டின் (அந்தக் கொடூரன்!) ஏற்கெனவே தன் மற்றொரு கையால் அவனது இத்தாலிய மேலங்கியின் ஓரத்தைப் பிடித்திருந்தான்; நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் மரணப் பயத்தில் வெளிறிப் போனான்.

“நான் போகிறேன், நான் போகிறேன், செர்ஜி செர்ஜியேவிச்...”

தன்னையறியாமல், அவன் தன் காலணியின் குதிகாலை முதல் படியின் விளிம்பில் ஊன்றினான், ஆனால் கேலிக்குரியவனாகத் தோன்றக்கூடாது என்பதற்காக உடனடியாகத் தன் எண்ணத்தை மாற்றிக்கொண்டான்.

அவர்கள் பின்னாலேயே முன் கதவு மூடிக்கொண்டது.

நரக இருள்

வெளிச்சமற்ற படிக்கட்டுப் பாதையில், நரகத்தை ஒத்த ஒரு கடும் இருள் அவர்களைச் சூழ்ந்துகொண்டது (மரணத்திற்குப் பிந்தைய முதல் கணத்தில் ஏற்படுவது போல); அந்த அதிகாரியின் மூச்சுத்திணறல் சத்தம் ஒருவருக்குக் கேட்டது; அந்தச் சத்தத்திற்குப் பின்னணியில், முத்து மாலை போல, வார்த்தைகள் ஒவ்வொன்றாக வெளிவந்தன.

»நான்... சரியாக இங்கேதான்... இங்கேதான்... நின்றுகொண்டிருந்தேன்... நான் சும்மா... இங்கே நின்றுகொண்டிருந்தேன்...«

»நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச், இப்படித்தான் நீங்கள் நடந்துகொள்வதா? இப்படித்தான் நீங்கள் நடந்துகொள்கிறீர்களா?«

»முழுமையான நரம்புத் தளர்வு... நோயியல் சார்ந்த சிந்தனைத் தொடர்புகள்...«

»தொடர்புகளா?... ஏன் நீங்கள் என்னுடன் வருவதில்லை?... நீங்கள் என்ன சொன்னீர்கள்—தொடர்புகளா?«

»மருத்துவர் சொன்னார்... ஏன் என் கையைப் பிடித்து இழுக்கிறீர்கள்? என்னால் தனியாகவே நன்றாக நடக்க முடியும்...«

»சரி, அப்படியென்றால் நீங்கள் என் கையைப் பற்றிக்கொள்ளத் தேவையில்லை... தயவுசெய்து, என்னை விடுங்கள்...«

»ஆனால் அது என் நினைவில்கூடத் தோன்றவில்லை...«

»மருத்துவர் சொன்னார்—மருத்துவர் சொன்னார்: மிக அரிதான... மூளைக் கோளாறு; அந்த 'டாமினோ'வும் (domino) மற்ற அனைத்தும்: வெறும் மூளைக் கோளாறு மட்டுமே...«

திடீரென்று, மேலிருந்து ஒரு உரத்த, கம்பீரமான குரல் ஒலித்தது:

»சுப மாலை!«

லிச்சுட்டின் (Lichutin) குடும்பத்தினரின் வீட்டு வாசலுக்கு முன்னால் யாரோ ஒருவர் நின்றுகொண்டிருந்தார்.

»அங்கே யார்?«

அந்த இருளில், லிச்சுட்டினின் குரல் அதிருப்தியுடன் ஒலித்தது.

»அங்கே யார்?« என்று அபிலியூகோவும் (Ableukhov) கேட்டார்; அவரது குரலில் மிகுந்த நிம்மதி தொனித்தது. அவரைப் பிடித்துக்கொண்டிருந்த கை தன் பிடியை தளர்த்திக்கொண்டது; அவருக்குப் பெரும் மகிழ்ச்சியளிக்கும் வகையில், யாரோ தீக்குச்சி ஒன்றை உரசிப் பற்றவைக்கும் சத்தம் அவருக்குக் கேட்டது.

அந்த அந்நியரின் கம்பீரமான குரல் தொடர்ந்து உரக்க ஒலித்தது:

»நான் இங்கே நின்று வெகு நேரமாகிவிட்டது... நான் பலமுறை அழைப்பு மணியை அடித்தேன்—ஆனால் யாரும் கதவைத் திறக்கவில்லை. பிறகு, திடீரென்று—பரிச்சயமான குரல்கள் கேட்டன.«

தீக்குச்சியின் சுடர், அற்புதமான 'கிரிஸான்தமம்' (chrysanthemum) மலர்க்கொத்து ஒன்றை ஏந்தியிருந்த, நேர்த்தியாகப் பராமரிக்கப்பட்ட ஒரு வெண்கையை வெளிச்சமிட்டுக் காட்டியது; அதற்குப் பின்னணியில், வெர்ஹெஃப்டனின் (Werhefden) கம்பீரமான உருவம் கண்ணில் பட்டது. »என்ன? அது நீங்கள்தானா, செர்கே செர்கேவிச்?«

»நீங்கள் முகச்சவரம் செய்திருக்கிறீர்களே?« "நீங்கள் சாதாரண உடையில் இருக்கிறீர்களா?..."

அப்லூச்சோவை அப்போதுதான் கவனித்தது போல அவர் பாவனை செய்தார்—அல்லது அப்படித்தான் தோன்றியது (இருப்பினும், எங்கள் தரப்பில், அப்லூச்சோவ் உள்ளே நுழைந்த அந்த கணமே இவர் அவரைக் கண்டுவிட்டார் என்றே நாங்கள் உறுதியாகக் கூறுகிறோம்); அவர் ஒரு புதிய தீக்குச்சியை உரசிப் பற்றவைத்து, தன் புருவங்களை உயர்த்தியபடியே, கூர்மையான பார்வையால் அப்லூச்சோவை அளவெடுத்தார்.

"நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச்சும் கூடவா?... எப்படி இருக்கிறீர்கள், நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச்? நேற்று இரவு நிகழ்வுகளுக்குப் பிறகு... நான் நினைத்தேன்... உங்களுக்கு உடல்நலம் சரியில்லை என்றல்லவா? ... நீங்கள் அந்த நடன அரங்கிலிருந்து சற்று அவசரமாகவே வெளியேறினீர்கள்... நேற்று இரவு முதல்..."

மீண்டும் ஒரு தீக்குச்சி சுடர்விட்டு எரிந்தது; அந்த 'கிரிஸான்தமம்' மலர்க்கொத்துகளுக்குப் பின்னிருந்து, கேலி நிறைந்த இரு கண்கள் எட்டிப் பார்த்தன. லிச்சுட்டின் இல்லத்திற்குள் அப்லூச்சோவ் நுழைவதற்குத் தடை விதிக்கப்பட்டிருக்கிறது என்பது வெர்ஹெஃப்டனுக்குத் தெரியும்; அப்லூச்சோவ் இப்போது—வெளிப்படையாகவே தன் விருப்பத்திற்கு மாறாக—அவ்வில்லத்திற்குள் இழுத்துச் செல்லப்படுவதைக் கண்ட அவர், ஒரு நற்பண்பு மிக்க மனிதராக, அங்கிருந்து விலகிச் செல்வதே தன் கடமை என்று உணர்ந்தார்.

"நான் ஏதும் இடையூறு செய்யவில்லையே? ... நான் இன்னும் சற்று நேரத்தில் கிளம்பியே ஆகவேண்டும், பாருங்கள்... எங்களுக்குச் செய்ய வேண்டிய வேலைகள் மலைபோலக் குவிந்து கிடக்கின்றன... உங்கள் தந்தை, அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச், எனக்காகக் காத்திருக்கிறார்... ஒரு பொது வேலைநிறுத்தம் வெடிக்கப்போவது போலத் தெரிகிறது; அதாவது, எங்களுக்குப் பணிகள் இன்னும் அதிகமாகும்..."

யாரும் அவருக்குப் பதிலளிப்பதற்கு முன்பாகவே, கதவு அவசரமாகத் திறந்தது; அதன் வாசலில், உச்சியில் ஒரு வண்ணத்துப்பூச்சி அமர்ந்திருப்பதைப் போன்ற அலங்காரத்துடன் கூடிய, கஞ்சி போட்ட வெள்ளை நிறத் தொப்பி ஒன்று தென்பட்டது.

"மார்வ்ருஷா, நான் உங்களைச் சந்திக்க வரவில்லை..."

"தயவுசெய்து உள்ளே வாருங்கள் ஐயா; அம்மையார் வீட்டில்தான் இருக்கிறார்."

"ஓ, வேண்டாம் மார்வ்ருஷா—தயவுசெய்து, இந்த மலர்களை மட்டும் என் சார்பாக அம்மையாரிடம் கொடுத்துவிடுங்கள்..." "இது ஒரு பழைய கடன்," என்று கூறிய அவர், லிச்சுட்டினை நோக்கிப் புன்னகைத்தவாறே தன் தோள்களைக் குலுக்கினார்—பெண்களின் முன்னிலையில் ஒரு மாலைப்பொழுதை ஒன்றாகக் கழித்த பிறகு, இரு ஆண்கள் ஒருவருக்கொருவர் பார்த்துப் புன்னகைத்துத் தோள்களைக் குலுக்குவார்களே, அதே பாணியில்...

"நான் சொன்ன நகைச்சுவைகள் எதுவும் எடுபடாமல் போனதற்காக, சோஃபியா பெட்ரோவ்னாவுக்கு நான் இன்னும் கடன்பட்டிருக்கிறேன்..."

மீண்டும் அவர் புன்னகைத்தார்; பிறகு அவருக்கு ஒன்று நினைவுக்கு வந்தது:

"சரி அப்படியென்றால், விடைபெறுகிறேன், என் அன்பு நண்பரே. நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச், உங்களிடமிருந்தும் விடைபெறுகிறேன்: நீங்கள் மிகவும் களைத்துப்போனது போலவும், பதற்றத்துடனும் காட்சியளிக்கிறீர்கள்..."

அவரது காலடி ஓசைகள், உருண்டு விழும் ஈயக் குண்டுகளைப் போலப் படிகளில் கீழே இறங்கிச் சென்றன; கீழிருந்து, அவனது குரல் இன்னும் மேலே மிதந்து வந்தது:

"நீ உண்மையில் உன் புத்தகங்களோடு இவ்வளவு நேரத்தைச் செலவிடக் கூடாது..."

நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச் கீழே கூப்பிடத் தூண்டப்பட்டான்:

"நான் உன்னோடு வருகிறேன், ஹெர்மன் ஹெர்மனோவிச்; எப்படியும் நான் இப்போது கிளம்ப வேண்டும்—நாம் ஒரே பாதையில்தானே செல்கிறோம்?..."

ஆனால் காலடி ஓசைகள் மெல்ல அடங்கின—*படார்!* என்று முன் கதவு ஓங்கிச் சாத்தப்பட்டது.

அக்கணத்தில், நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச் தான் மீண்டும் முற்றிலும் கைவிடப்பட்டதாக உணர்ந்தான்; மீண்டும் ஒருமுறை அவன் தன்னைச் சிக்கிக்கொண்ட நிலையில் கண்டான்—இம்முறை, மீளவே முடியாதபடி—மவ்ருஷாவுக்கு முன்னால். அவனது முகத்தில் திகில் பதிந்திருந்தது; அதேவேளை மவ்ருஷாவின் முகத்தில் வியப்பு மற்றும் அச்சத்தின் தெளிவான அறிகுறிகள் தென்பட்டன; மாறாக, அந்த அதிகாரியின் முகபாவனைகள் மறைக்கப்படாத—சொல்லப்போனால், கிட்டத்தட்ட சாத்தானியமான—ஒரு களிப்பை வெளிப்படுத்தின. வியர்வையில் நனைந்தபடி, அவன் தன் கைக்குட்டையை வெளியே எடுத்தான்; அதே சமயம், தன் மற்றொரு கையால், திமிறிக்கொண்டிருந்த அந்த மாணவனை கதவை நோக்கித் தள்ளினான்.

நிக்கோலாய் அப்லேயுகோவ் எவ்வளவுதான் லாவகமாகத் தன் உடலைத் திருப்பியும் விலக்கியும் தப்பிக்க முயன்றாலும், இறுதியில் அவன் திறந்திருந்த அந்தக் கதவின் வழியாக உள்ளே தள்ளப்பட்டான்.

"தயவுசெய்து, உள்ளே வாருங்கள்..."

ஆக, இறுதியில் அவன் உள்ளே வந்துவிட்டான்; ஆயினும் அங்கே, அந்த நுழைவுக்கூடத்திலேயே, அவனுக்குப் பரிச்சயமான பொருட்கள் கண்ணில் பட்டன: நடுவில் கண்ணாடி பதிக்கப்பட்ட, செயற்கை ஓக் மரத்தாலான சுவர் அலங்காரப் பலகைகள்; தன் எஞ்சியிருந்த கடைசித் துளி கண்ணியத்துடன் அவன் கூறினான்:

"நான் ஒரு கணம் மட்டுமே இங்கே இருப்பேன்."

பழைய வழக்கத்தின் பேரில், அவன் தன் மேலங்கியை மவ்ருஷாவிடம் வீசி எறியவே முயன்றான். ச்சே—என்ன ஒரு வெப்பம்!

—மேலும் அந்த நறுமணம். அது உண்மையிலேயே மூச்சடைக்கச் செய்வதாக இருந்தது.

ஆனால் செர்கே செர்கேவிச் அவர்கள் இருவருக்கும் இடையில் புகுந்து, மாவ்ருஷாவிடம் மெல்லிய குரலில் சீறினார்:

"சமையலறைக்குச் செல்..."

மேலும், வீட்டின் விருந்தோம்பியாகத் தன் விருந்தினருக்குச் செலுத்த வேண்டிய மரியாதைகளைச் சற்றும் பொருட்படுத்தாமல், அந்த அகல விளிம்புடைய தொப்பியையும், தளர்ந்து தொங்கிய மேலங்கியையும் —நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச்சுடன் சேர்த்து— சற்றும் மென்மையின்றிக் கடுமையாகத் தள்ளி, சுவர்களில் 'ஃபுஜி-யாமா' ஓவியங்கள் தொங்கிக்கொண்டிருந்த அறைக்குள் திணித்தார்.

நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச் அந்த இளஞ்சிவப்பு நிற 'கிமோனோ' ஆடையை ஒரு கணப்பொழுது கண்டார்; அது அவசரமாக அருகிலிருந்த அறைக்குள் மறைந்தது, அதன் பின்னாலேயே கதவும் மூடிக்கொண்டது.

அந்த அறைக்குள் தான் அறியாமலே மிக வேகமாக இழுத்துச் செல்லப்பட்டபோது, ​​அப்லேயுகோவ் அங்கு நிகழ்ந்திருந்த மாற்றங்களைச் சற்றும் கவனிக்கவில்லை: அவசரமாக அப்புறப்படுத்தப்பட்ட குப்பைகளின் தடங்களையோ, அல்லது கூரையில் ஏற்பட்டிருந்த பெரிய துளையையோ அவர் பார்க்கவில்லை. ஆனால், அச்சத்தால் வாயைப் பிளந்தவாறு தன்னைத் துன்புறுத்தியவனை நோக்கி அவர் திரும்பியபோது, ​​அவர் கண்ட காட்சி...

சோஃபியா பெட்ரோவ்னாவின் அறைக்கதவு லேசாகத் திறந்தது, அந்த இடைவெளியில் ஒரு தலை தெரிந்தது; நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச் கண்டது இரண்டே கண்களைத்தான். பேரச்சம் நிறைந்த அந்தக் கண்கள், அடர்த்தியான கருங்கூந்தலுக்கு நடுவே இருந்து அவரை உற்று நோக்கின.

ஆனால் அவர் தன் பார்வையை அந்தக் கண்களை நோக்கித் திருப்பிய மறுகணமே, அவை பார்வையை விலக்கிக்கொண்டன; அப்போது ஒரு அலறல் ஒலித்தது:

"ஐயோ! ஐயோ!"

சோஃபியா பெட்ரோவ்னா கண்ட காட்சி இதுதான்: அவளுடைய கணவன் —அந்த அதிகாரி, முகம் முழுவதும் வியர்வை வழிய— நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச்சின் மேலங்கியைப் பற்றிக்கொள்ளத் திணறிக்கொண்டிருந்தார்; அதே வேளையில் நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச் —அவருடைய நெற்றியிலும் வியர்வை துளிர்த்திருக்க— தன்னை விடுவித்துக்கொள்ளப் போராடிக்கொண்டிருந்தார். அவருடைய பூட்ஸின் குதிகால்கள் கம்பளத்தில் ஆழமாகப் பதிந்தன, பின்னர் வழுக்கின; அதனால் கம்பளம் சுருண்டு, ஆழமான மடிப்புகளாகக் குவிந்தது.

சரியாக அந்தத் தருணத்தில்தான் அப்லேயுகோவ் சோஃபியா பெட்ரோவ்னாவைக் கண்டார்; முனகியவாறே அவர் அவளை நோக்கிக் கூப்பிட்டார்:

"தயவுசெய்து, சோஃபியா பெட்ரோவ்னா, எங்களைச் சற்றுத் தனியே விடுங்கள்; நாங்கள் ஆண்கள் எங்களுக்குள் விவாதிக்க வேண்டிய சில விஷயங்கள் இருக்கின்றன..."

அதே கணத்தில், அவருடைய மேலங்கி தோள்களிலிருந்து நழுவி, ஒரு விசித்திரமான பறவையைப் போலப் பறந்து சென்று சோஃபாவில் விழுந்தது.

அவருடைய குதிகால்கள் கம்பளத்தில் வழுக்கின, ஒரு கணப்பொழுது அவர் தன் சமநிலையை இழந்தார்; தடுமாறியவாறே, அவர் பிடித்துக்கொள்ள ஏதேனும் ஒரு உறுதியான இடத்தைத் தேடினார்; ஆனால் அவர் தேடிய அந்த உறுதியான இடம், லிச்சுடினின் அறைக்குச் செல்லும் பாதி திறந்திருந்த கதவாக அமைந்தது. கதவு படாரெனத் திறந்தது; அப்லேயுகோவ் ஒரு கல்லைப் போலக் கீழே விழுந்தார் — அறியாமை அவரை விழுங்கியது.

Der Privatmann

தனிமனிதன்

இறுதியாக, அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் எழுந்தார்.

அவர் ஒரு விசித்திரமான அமைதியின்மையுடன் தன்னைச் சுற்றிப் பார்த்தார்; தனக்கு முன்னால் உயரமாகக் குவிந்திருந்த காகிதக் குவியலிலிருந்து—அந்த *குறிப்புகளிலிருந்தும்* (nota benes), பத்திகளிலிருந்தும், கேள்விக்குறிகள் மற்றும் வியப்புக்குறிகளிலிருந்தும்—அவர் தன்னை விடுவித்துக் கொண்டார்; பென்சிலை இறுகப் பிடித்திருந்த அவரது கை நடுங்கி, சிறிய முத்துச் சிப்பி மேஜையின் மீது கிடந்த மஞ்சளடைந்த காகிதத்தின் மேல் குளிர்ந்த உணர்வுடன் படபடத்தது; ஒரு தீவிர முயற்சியினால் அவரது நெற்றி சுருக்கங்களை அடைந்தது: அவர் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்—எந்த விலையிலாவது புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

மேலும் அவர்—புரிந்துகொண்டார்.

குலச்சின்னம் பொறிக்கப்பட்ட, மெருகூட்டப்பட்ட அந்த ரதம் இனி அந்தப் பழைய கல் சிற்பத்தின் (caryatid) அருகே விரைந்து வராது; கண்ணாடித் கதவுக்குப் பின்னால் அவரை வரவேற்க அங்கே எதுவும் எழாது—எண்பது வயதுத் தோளோ, முக்கோணத் தொப்பியோ, செப்புப் பிடியிட்ட கைத்தடியோ எதுவுமே எழாது; போர்ட் ஆர்தர் அதன் இடிபாடுகளிலிருந்து மீண்டும் எழாது; ஆனால் சீனா *நிச்சயமாக* எழும்; கேளுங்கள்!—தொலைவிலிருந்து ஒரு தாளலயத்திலான தட்டல் ஒலி கேட்கவில்லையா? அது—செங்கிஸ்கானின் குதிரைப்படை.

அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் தன் செவிகளைத் தீட்டினார்: அந்தத் தட்டல் ஒலி உண்மையில் தொலைவிலிருந்துதான் வந்தது; இல்லை—அது தட்டல் ஒலி அல்ல: செமியோனிச் அந்த அறைகளின் குளிர்ந்த, மின்னும் பிரம்மாண்டத்திற்கு ஊடே நடந்து சென்று கொண்டிருந்தார்; அவர் உள்ளே நுழைந்தார், சுற்றிப் பார்த்தார், பின்னர் தொடர்ந்து நடந்தார்.

முதிய செமியோனிச்சின் காலடி ஓசைகள் மங்கி மறைந்தன.

அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் தனது பரந்த குடியிருப்பத்தை நேசிக்கவில்லை—குறிப்பாக, அங்கிருந்து தெரியும் நெவா நதியின் முடிவற்ற காட்சியமைப்பை அவர் விரும்பவில்லை: அங்கே வெளியே, பச்சை கலந்த மேகக் கூட்டங்கள் மிதந்து சென்றன; சில சமயங்களில் அவை அடர்த்தியாகி, நதிக்கரைகளின் மீது படியும் மஞ்சள் நிறப் புகையாக மாறின; நீரின் இருண்ட ஆழங்கள், தங்கள் செதில்களின் எஃகுத் தன்மையுடன் கிரானைட் பாறைகளின் மீது மோதின; அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் தன்னைச் சுற்றிப் பார்த்தார்: இந்தச் சுவர்கள்! இங்கேதான் அவர் தங்கியிருக்கப் போகிறார்—மிக நீண்ட, நீண்ட காலத்திற்கு—நெவா நதியின் காட்சியுடன். இதுவே அவரது குடும்ப அடுமனை; அவரது பொதுப்பணி முடிவுக்கு வந்துவிட்டது.

அதனால் என்ன? சுவர்களா—இல்லை, பனி! ஆம், நிச்சயமாக, அவை சற்று குளிர்ச்சியாகத்தான் இருக்கின்றன... அதனால் என்ன? குடும்ப வாழ்க்கை—மிகச் சரி: குடும்ப வாழ்க்கைதான்; அதாவது—ஆம், நிச்சயமாக: நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச் ஒரு பயங்கரமான... ஆம், சொல்லப்போனால், ஒரு பயங்கரமான...

...பிறகு: அன்னா பெட்ரோவ்னா, தன் முதுமையில்... கடவுளுக்கே வெளிச்சம்... ஏன் என்று... அப்படி ஒரு உருமாற்றத்திற்கு உள்ளாகியிருக்கிறாள்!

ம்ம்—ம்ம்-ஹ்ம்...

அப்போலோன் அப்போலோனோவிச் தன் கைகளைத் தலையில் இறுக்கமாக அழுத்திக்கொண்டார்; அவரது பார்வை, நெருப்பிடம் இருந்த படபடக்கும் தணல்களை வெறித்துப் பார்த்தது: மனதின் வீண் விளையாட்டுகள்!

அந்த எண்ணங்கள்—நனவின் எல்லைகளைத் தாண்டி, வழிந்தோடி—ஓடிக்கொண்டிருந்தன; அங்கே அவை குழப்பமான பிம்பங்களின் மலையாகக் குவிந்தன; அங்கே நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச் தோன்றினார்—குள்ளமான உருவத்துடன், ஆராயும் நீலக் கண்களுடனும், மிகவும் மாறுபட்ட (இதை ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும்) அறிவுசார் ஆர்வங்களின் சிக்கலான இழையுடனும்—முழுமையான குழப்பத்தின் விளிம்பில் சிக்கியிருந்தது.

மேலும் ஒரு பெண் தோன்றினாள் (அப்போதிருந்து முப்பது ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டன); ஒரு பெரும் ரசிகர் கூட்டம்; அவர்களில், வாழ்வின் இளமைப் பருவத்தில் இருந்த ஒரு கனவான்—அப்பொலோன் அப்பொலோனோவிச் அப்லூகோவ்—ஏற்கனவே ஒரு உயர் பதவியில் இருந்த அதிகாரி, மேலும் மீளமுடியாத காதலில் மூழ்கியிருந்தார்.

மேலும்—அந்த முதல் இரவு; அவருடன் தனியாக விடப்பட்டிருந்த தோழனின் கண்களில் தெரிந்த அந்தப் பேரச்சம்—அதைச் சகித்துக்கொண்டிருந்த ஒருவனின் பணிவான புன்னகைக்கு அடியில் மறைக்கப்பட்டிருந்த அருவருப்பு, இகழ்ச்சியின் வெளிப்பாடு; அந்த இரவில், அப்பொலோன் அப்பொலோனோவிச் அப்லூகோவ்—அப்போது ஒரு உயர் பதவியில் இருந்த அதிகாரி—சட்டத்தால் முறையாக அங்கீகரிக்கப்பட்ட ஒரு குற்றச் செயலைச் செய்தார்: அவர் ஒரு பெண்ணை வன்புணர்ந்தார்; இந்த வன்புணர்ச்சிச் செயல்கள் பல ஆண்டுகளாகத் தொடர்ந்தன; மேலும் சரியாக அப்படிப்பட்ட ஒரு இரவில், நிக்கோலாய் அப்பொலோனோவிச் பிறந்தார்—இரண்டு வெவ்வேறு புன்னகைகளுக்கு இடையில்: காமத்தின் புன்னகைக்கும் பணிவின் புன்னகைக்கும் இடையில்; அப்படியென்றால், நிக்கோலாய் அப்பொலோனோவிச் தனக்குள் அந்த இகழ்ச்சி, பயம் மற்றும் காமம் ஆகியவற்றின் கலவையை உருவகப்படுத்திக் கொண்டதில் என்ன ஆச்சரியம்? அவர்கள் இருவரும் உடனடியாக அந்தப் பணியில் இறங்கியிருக்க வேண்டும்: தாங்கள் உருவாக்கிய அந்தப் பேரச்சத்தை எழுப்ப—அந்தப் பேரச்சத்திற்கு மனிதாபிமான வடிவம் கொடுக்க.

ஆனால், அதற்கு மாறாக, அவர்கள் அதன் தீயை மேலும் தூண்டிவிட்டார்கள்.

மேலும், தாங்களே இந்தப் பயங்கரத்தை அதன் உச்சகட்டத்திற்குத் தள்ளியபின், அவர்கள் அனைவரும் அதிலிருந்து தப்பி ஓடினர்: அப்போலோன் அப்போலோனோவிச், ரஷ்யாவின் தலைவிதிகள் தீர்மானிக்கப்பட்ட உயர் நிர்வாகத்திற்குள்; அன்னா பெட்ரோவ்னா—தனது புதிதாக விழித்தெழுந்த பாலியல் உந்துதல்களைத் திருப்திப்படுத்திக்கொள்ள—மந்தலினியிடம் (இத்தாலியப் பாடகி); நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச் தத்துவத்திற்குள்; அங்கிருந்து, இப்போது இல்லாத பல்கலைக்கழகங்களிலிருந்து பட்டம் பெற்றவர்களின் கூடாரங்களுக்குள் அவன் நுழைந்தான். அவனது சொந்த இல்லம், ஒரு பாழ்வெளியாக உருமாறியிருந்தது.

இப்போது அவன் திரும்பவிருப்பது அந்த இடத்திற்கேதான்; அன்னா பெட்ரோவ்னாவுக்குப் பதிலாக, அவளது அறைகளின் மூடிய கதவு மட்டுமே அவனை வரவேற்கும்—அவளே முன்வந்து, அவனது அந்தப் பாழ்நிலைக்குத் திரும்ப வேண்டும் என்று விரும்பினாலன்றி. அந்த அறைகளின் சாவிகளை அவன் தன்னிடமே வைத்திருக்கிறான் (அந்தக் குளிர்ந்த வீட்டின் அப்பகுதிக்குள், சும்மா சிறிது நேரம் அமர்ந்திருப்பதற்காகவே அவன் இருமுறை துணிந்து சென்றிருந்தான்; அந்த இருமுறையும் அவனுக்குச் சளி பிடித்துக்கொண்டது).

ஆனால் தன் மகனுக்குப் பதிலாக, அவன் காண்பது ஒரு கண்ணைத்தான்—இமை சிமிட்டும், நழுவிச் செல்லும் ஒரு கண் அது; பெரியதும், வெறுமையானதும், குளிர்ந்ததுமான அந்தக் கண், 'கார்ன்ஃப்ளவர்' மலரின் நீல நிறத்தில் ஒளிரும். அந்தக் கண் பாதி திருட்டுத்தனத்துடனும், பாதி எல்லையற்ற அச்சத்துடனும் ஒரே நேரத்தில் காட்சியளிக்கும்; அந்தக் கண்ணுக்குள்ளே ஒரு பேரச்சம் மறைந்திருக்கும்—அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் அப்லேயுகோவ் எனும் அந்த உயர்மட்ட அதிகாரி, முதன்முறையாக... என்று தொடங்கிய அந்த இரவில், புதுமணத் தம்பதியரின் கண்களில் ஆழமாகப் பதிந்திருந்த அதே பேரச்சம் அது.

அவன் இனி அரசுப் பணியில் இல்லாத நிலையில், வீட்டின் பிற வரவேற்பறைகளும் கூட மூடப்பட்டுவிடக்கூடும்.

...அப்படியே இருக்கும்; நடைபாதை மட்டுமே திறந்திருக்கும்—அத்துடன் அவருக்கும் அவர் மகனுக்குமான அருகிலுள்ள அறைகளும் திறந்திருக்கும்: அவரது முழு வாழ்க்கையும் அந்த நடைபாதைக்கேள் மட்டுப்படுத்தப்படும்; அவரது காலணிகள் அங்கேயே சத்தமெழுப்பித் தேயும்; மேலும் அங்கே தொடர்ந்து நிகழ்வன: செய்தித்தாள் வாசித்தல், உடல்சார் தேவைகளைக் கவனித்தல்,
அந்த ஈடுஇணையற்ற சிறிய கழிப்பறை, மற்றும் அவரது வாழ்க்கை நினைவுக்குறிப்புகளை எழுதி முடித்தல்.

ஆம், ஆம், ஆம்!

மேலும் அவர் மகனின் அறைக்குச் செல்லும் கதவு—அதன் முன் அவர் நின்று—சாவித் துளையின் வழியாக எட்டிப் பார்ப்பார்; ஆனால், மிகச்சிறிய சந்தேகத்திற்குரிய சத்தம் கேட்டாலும்—உடனேயே பின்வாங்கிவிடுவார்; அல்லது, அவர் சுவரில் பொருத்தமான ஒரு இடத்தில் துளையிடுவார்—அவரது முயற்சிகளுக்குப் பலன் கிடைக்கும்: அவர் மகனின் அறையில் நடப்பவை அனைத்தும், உறையிலிருந்து வெளியே எடுக்கப்பட்ட கடிகாரத்தின் உட்பாகங்களைப் போல, அவர் கண்களுக்கு முன் அப்பட்டமாகத் தெரியும். இந்தச் சாதகமான இடத்திலிருந்து, அரசு சார்ந்த விவகாரங்களைத் தவிர்த்து, பிற ஆர்வங்களை அவர் பின்தொடர முடியும்.

இருப்பினும், இவை அனைத்தும் இறுதியில் எதில் வந்து முடியும் என்றால்:

"காலை வணக்கம், தந்தையே!"

"காலை வணக்கம், கோலென்கா!"

அதன் பிறகு, அவரவர் தங்கள் சொந்த அறைகளுக்குத் திரும்பிவிடுவார்கள்.

பிறகு—பிறகு: சாவி திருப்பப்படும் சத்தம் கேட்கும்; சுவரில் துளையிடப்பட்ட இடத்திற்கு அவர் மெல்ல ஊர்ந்து செல்வார்—பார்ப்பதற்காக; கேட்பதற்காக; சில நேரங்களில் நடுங்குவதற்காக; தனக்கு வெளிப்படப்போகும் ரகசியத்தை எதிர்பார்த்துத் திடுக்கிடுவதற்காக—நிக்கோலாய்க்கும், அந்தச் சிறிய மீசை வைத்த நபருக்கும் இடையிலான நெருக்கம் எவ்வகையில் வெளிப்படப்போகிறது என்பதை அறிய! இரவில், போர்வையை விலக்கிவிட்டு, வியர்வையில் நனைந்த தலையை முன்னோக்கி நீட்டி, தான் கேட்டவற்றைப் பற்றி அவர் ஆழ்ந்து சிந்திப்பார்; இதயத்தின் வலிமிகுந்த துடிப்பைச் சாந்தப்படுத்த அவர் மாத்திரைகளை உட்கொள்வார்; பின்னர் அந்த ஈடுஇணையற்ற சிறிய கழிப்பறைக்கு அவசரமாக ஓடுவார்—நடைபாதையில் தன் காலணிகள் சத்தமெழுப்ப அவர் நடந்து செல்வார்... ஒரு புதிய காலை விடியும் வரை.

"காலை வணக்கம், தந்தையே!"

"காலை வணக்கம், கோலென்கா!"

ஒரு தனிப்பட்ட குடிமகனின் வாழ்க்கை இத்தகையதே. தவிர்க்க முடியாத ஒரு உந்துதல் அவரைத் தன் மகனின் அறைக்குள் நுழையத் தூண்டியது; அவர் உள்ளே காலெடுத்து வைத்ததும் கதவு மெல்லிய சத்தத்துடன் திறந்தது: அவர் வரவேற்பறைக்குள் இருந்தார். அவர் வாசற்படியில் நின்றார்—மிகவும் சிறியவராகவும், சுருங்கிப்போனவராகவும் காட்சியளித்தார்—அங்கு நிலவிய குழப்பமான சூழலை அவர் நோக்கியவாறே, தன் மேலங்கியின் (dressing gown) செந்நிறக் கயிறுகளை இழுத்துச் சரிசெய்தார்: கிளிகள் அடைக்கப்பட்ட பறவைக்கூண்டு, தந்தம் மற்றும் செம்பு வேலைப்பாடுகள் பதிக்கப்பட்ட அரேபிய பாணி இருக்கை; அதன்பிறகு, அதன் ஒட்டுமொத்த அருவருப்பு: அந்தச் சிவப்பு டோமினோ அங்கி; அதன் செழுமையான மடிப்புகள், நெருப்புக் கற்றைகள் அல்லது பறக்கும் மான்கொம்புகளைப் போல, இருக்கையிலிருந்து சரிந்து, தரையில் விரிக்கப்பட்டு, கோரப் பற்களுடன் உறுமிக் கொண்டிருந்த சிறுத்தைத் தோலுக்குச் சரியாக அருகில் வந்து விழுந்தன. அப்போலோன் அப்போலோனோவிச் சிறிது நேரம் அங்கே நின்று, வெறுமையான வாயால் மென்றுகொண்டும், பனித்தூள் தூவப்பட்டது போலத் தோற்றமளித்த தன் தாடியைச் சொறிந்துகொண்டும் இருந்தான். இறுதியில், அருவருப்புடன் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டான் (ஏனென்றால், அந்த முகமூடிக்குப் பின்னால் இருந்த கதை அவனுக்குத் தெரிந்திருந்தது).

அப்போலோன் அப்போலோனோவிச்சுக்கு, அந்த அறையின் காற்று மூச்சுத்திணற வைக்கும் அளவுக்கு நெருக்கமாக இருப்பது போலத் தோன்றியது; இங்குள்ள சூழல் காற்றால் அல்ல, ஈயத்தால் நிரம்பியிருப்பது போலத் தெரிந்தது—இந்தச் சுவர்களுக்குள்ளேயே பயங்கரமான, தாங்க முடியாத எண்ணங்கள் கருக்கொண்டது போல... ஒரு விரும்பத்தகாத அறை! மற்றும் ஒரு விரும்பத்தகாத சூழல்!

அப்போது—சற்றுத் துயரம் தோய்ந்த புன்னகை, நீலப்பூக்களின் நிறத்திலான கண்கள், ஒளிமயமான ஒளிவட்டம் போன்ற கூந்தல்: வியக்கத்தக்க வகையில் மெலிந்த இடுப்புடன், உடலோடு ஒட்டிய மாணவர் சீருடை அணிந்து, ஒரு ஜோடி வெள்ளைக் கையுறைகளைக் கையில் ஏந்தியபடி, புதிதாகச் சவரம் செய்யப்பட்ட (ஒருவேளை நறுமணம் பூசப்பட்டிருக்கலாம்) நிலையில், இடுப்பில் ஒரு வாளுடன்—அவரது மகன், நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச், ஏதோ துன்புறுவது போலத் தோற்றமளித்து, வாசற்படியில் நின்றுகொண்டிருந்தான். அப்போலோன் அப்போலோனோவிச், கடந்த வசந்த காலத்தில் வரையப்பட்டிருந்த அந்த ஓவியத்தை ஒரு கணம் கூர்ந்து நோக்கினான்—பின்னர் அருகிலிருந்த அறைக்குள் சென்றான்.

பூட்டப்படாத அந்த மேசை உடனடியாக செனட்டரின் கவனத்தை ஈர்த்தது: அதன் இழுப்பறைகளில் ஒன்று சற்றே திறந்திருந்தது. அப்போலோன் அப்போலோனோவிச்சை ஒரு உள்ளுணர்வு ஆர்வம் ஆட்கொண்டது, அது அந்த இழுப்பறையின் உள்ளடக்கங்களை இன்னும் உன்னிப்பாக ஆராய அவனைத் தூண்டியது. விரைவான அடிகளுடன், அவன் அந்த மேசையை அணுகி, அதன் மீது கிடந்த ஒரு பெரிய புகைப்படத்தை எடுத்தான்—அது கருங்கூந்தல் கொண்ட ஒரு பெண்ணைச் சித்தரித்தது...

உண்மையில் அதைப் பார்க்காமலேயே, இயந்திரத்தனமாக அந்தப் படத்தை அவன் தன் கையில் புரட்டினான்; ஏனெனில் அவனது எண்ணங்கள் வெகுதூரம் அலைந்து, தனக்குப் பின்னால் சென்றுவிட்ட தனது தொழில் வாழ்க்கையையும், (பொதுவாகவும், அநாகரிகமாகவும் 'தொழில்வாதிகள்' என்று குறிப்பிடப்படும்) மற்றவர்களுக்கு வரவிருக்கும் தொழில் வாழ்க்கையையும் பற்றிய சிந்தனைகளை நோக்கிச் சென்றுகொண்டிருந்தன... இருப்பினும், அவனைப் பொறுத்தவரை, ஒருவன்...

அவனை வைத்து என்ன—என்னதான் செய்வது?

தன் சிந்தனைகளில் மூழ்கியிருந்ததால், அவன் கையில் அந்த உருவப்படம் இல்லை என்பதையும், மாறாக, திறந்திருந்த ஒரு இழுப்பறையிலிருந்து இயந்திரத்தனமாக வெளியே எடுத்த, கனமான, அறிமுகமில்லாத ஒரு பொருள் இருந்ததையும் அவன் கவனிக்கத் தவறினான். அதனுள்ளிருந்து ஒரு எதிரொலிக்கும் சத்தம் எழுந்தது; அந்த செனட்டர் அந்தச் சத்தத்தை ஒரு படுகுழியுடன் சற்றும் தொடர்புபடுத்தவில்லை (ஏனெனில், நாம் ஒரு திறந்த படுகுழியின் விளிம்பில் நின்றுகொண்டு, கிரீம் கலந்த காபியை அடிக்கடி அருந்துவதில்லையா?). அவன் அந்தச் செவ்வக வடிவப் பொருளை—அதன் வளைந்த விளிம்புகளுடன்—மிகுந்த கவனத்துடன் ஆராய்ந்தான், உள்ளே இருந்த கடிகாரத்தின் 'டிக் டிக்' என்ற சத்தத்தைக் கேட்டான்: ஒரு கடிகார இயந்திரம்... ஒரு கனமான மத்தி மீன் டப்பாவிற்குள்... உண்மையில்...

அந்தப் பொருள் அவனுக்குப் பிடிக்கவில்லை...

அந்தப் பொருளைத் தூக்கிக்கொண்டு, அதை இன்னும் உன்னிப்பாக ஆராய்வதற்காக அவன் தாழ்வாரத்தைக் கடந்து வரவேற்பறைக்குள் சென்றான். அந்தப் பொருளின் மீது தலையைக் குனித்தபடி, அவனுக்குச் சாம்பல் நிற எலிகளின் ஒரு சிறிய கூட்டம் நினைவுக்கு வந்தது; அவனது எண்ணங்கள் அந்த குறிப்பிட்ட வகை அரசியல்வாதியைப் பற்றியே இருந்தன—சரியாக இதே நாளில் அவனிடம் இருந்த அதே வகை......அவர் முன் ஏற்கனவே இருந்தவை; இத்தகைய மனப்பாங்கு கொண்ட மனிதர்கள், தங்கள் மீதிருக்கும் அனைத்துப் பொறுப்புகளையும் தட்டிக்கழிக்க வேண்டி, மிகவும் சாரம் அற்ற, சலிப்பூட்டும் சொற்றொடர்களைச் சரணடைவதை வழக்கமாகக் கொண்டுள்ளனர் — உதாரணமாக: "இது அனைவரும் அறிந்ததே..." (உண்மையில், எதைப் பற்றியும் துளியும் அறியாத நிலையில்); அல்லது: "அறிவியல் நமக்குச் சொல்வதாவது..." (அறிவியல் நமக்கு எதையும் சொல்லாத நிலையில்).

அப்பொல்லான் அப்பொல்லானோவிச் அந்தப் பொருளை, வரவேற்பறையில் ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்திற்கு எடுத்துச் சென்றார்; அங்கே, வேலைப்பாடுகள் நிறைந்த ஒரு சிறிய மேசை நின்றிருந்தது — அந்த மேசைக்கு மேலே, நீண்ட கால்களைக் கொண்ட ஒரு வெண்கலச் சிலையுருவம், இறுக்கமான செருக்குடன் வானை நோக்கி நிமிர்ந்து நின்றிருந்தது. அவர் அந்தப் பாரமான பொருளை, ஒரு சிறிய சீன அரக்குத் தட்டின் மீது வைத்தார்; அப்போது அவரது வழுக்கைத் தலை பணிவுடன் குனிந்திருந்தது; ஆயினும், அவருக்கு மேலாக ஒரு விளக்குக் கூண்டு விரிந்து பரந்து நின்றிருந்தது — அது, வெளிர் ஊதா நிறம் கொண்ட, நுணுக்கமாக ஓவியம் தீட்டப்பட்ட கண்ணாடியால் செய்யப்பட்டிருந்தது.

ஆனால் காலப்போக்கில் அந்தக் கண்ணாடி மங்கிப் போயிருந்தது; அதோடு, அதில் தீட்டப்பட்டிருந்த ஓவியங்களும் மங்கிப் போயிருந்தன.
பேரழிவுமிக்க மோதல்

அந்த வீழ்ச்சி தனக்கு ஏற்படுத்திய வலியைப் பொருட்படுத்தாமல், நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச் லிச்சுடினின் படிப்பு அறையின் மரத்தரை தளத்திலிருந்து உடனடியாக எழுந்தார்; தற்காப்புக்காக ஒதுங்கிக்கொள்ள ஏற்ற ஒரு இடத்தைத் தேடி அவர் பதற்றத்துடன் சுற்றுமுற்றும் நோக்கினார். மேசைக்கு முன்னால் நின்றுகொண்டிருந்த, கனமான ஓக் மரத்தால் செய்யப்பட்ட ஒரு கைப்பிடி நாற்காலியை அவர் கண்டார்; அதன் பின்னால் அவர் ஓடிச் சென்று மறைந்துகொண்டார். நடுங்கும் தாடையுடனும், வெளிப்படையாகவே தள்ளாடும் விரல்களுடனும் அவர் ஒரு வேடிக்கையான தோற்றமளித்தார்; ஒரே ஒரு உள்ளுணர்வுத் தூண்டுதல் மட்டுமே அவரை ஆட்கொண்டிருந்தது—சரியான நேரத்தில் தன் இலக்கை அடைவது: அதாவது, அந்த நாற்காலியைப் பற்றிக்கொள்வது. அங்கே நின்றுகொண்டு, நெருங்கி வரும் எதிரியை அவரால் ஏமாற்றித் தப்ப முடியும்—தாக்குதல் எந்தப் பக்கத்திலிருந்து வருகிறதோ, அதற்கேற்ப இடதுபுறமோ அல்லது வலதுபுறமோ அவர் விலகிச் செல்லலாம்.

அல்லது: அந்த நாற்காலியையே ஒரு ஆயுதமாகப் பயன்படுத்தலாம்—அதன் கால்களால் எதிரியை உந்தித் தள்ளித் தரையில் வீழ்த்திவிட்டு, அவன் எழுவதற்குள் ஜன்னலை நோக்கி ஓடிவிடலாம்...

கனத்த மூச்சுடன், காலை நொண்டியபடியே அவர் அந்த நாற்காலியை அடைந்தார்.

ஆனால், அவர் அதைப் பற்றிக்கொண்ட அடுத்த கணமே, அந்த அதிகாரியின் அனல் பறக்கும் மூச்சுக்காற்றைத் தன் கழுத்தின் மீது உணர்ந்தார்; அவர் சட்டென்று திரும்பிப் பார்த்தபோது, ​​உருக்குலைந்த ஒரு முகத்தையும், உயர்த்தப்பட்ட ஒரு கையையும் கண்டார்—ஐந்து விரல்களும் அவர் தோள்மீது இறங்கத் தயாராக நின்றிருந்தன. பழிவாங்கும் வெறியுடன், கோபத்தால் சிவந்துபோன அந்த முகம், உறைந்துபோன பார்வையுடன் அவரை உற்று நோக்கியது; கடந்த நாட்களில், தன் முட்டாள்தனமான கேலிகளுக்காக அபராதமாக இருபது கோபெக் நாணயங்களை ஒன்றன் பின் ஒன்றாகத் தன் மனைவியின் சேமிப்புப் பெட்டியில் சாதாரணமாகப் போட்டுவந்தாரே—அந்த அதிகாரியின் தீங்கற்ற முகம்தான் இது என்று அந்தத் தோற்றத்தைப் பார்த்தால் யாராலும் அடையாளம் கண்டிருக்க முடியாது. அது ஐந்து விரல்களைக் கொண்ட ஒரு மனிதக் கை அல்ல; மாறாக, அது ஒரு விலங்கின் பாதம் போன்றது—அது தோள்மீது விழுந்தால், நிச்சயம் அதை நசுக்கிவிடும் வல்லமை கொண்டது. அபிலியூகோவ் மிகுந்த லாவகத்துடன் அந்த நாற்காலிக்கு மேலாகத் தாண்டிக்குதித்தார்.

அந்த ஐந்து விரல் பாதம் நாற்காலியின் மீது பலமாக இறங்கியது.

ஒரு பலத்த மோதல் சத்தம் எழுந்தது; நாற்காலி கவிழ்ந்து விழுந்தது. மனிதத்தன்மையற்ற, கூர்மையான ஒரு குரல் அபிலியூகோவின் காதுகளைத் துளைத்தது:

“. . . ஏனெனில், இங்கே ஒரு மனித ஆன்மா அழிக்கப்பட்டுக்கொண்டிருக்கிறது!”

ஒழுங்கற்ற தோற்றமுடைய ஒரு உருவம், முன்னால் அவசரமாக ஓடிக்கொண்டிருந்த அந்தச் சிறிய உருவத்தைத் துரத்திச் சென்றது; அவனது திறந்த, எச்சில் ஒழுகும் வாயிலிருந்து கரகரப்பான, குமிழ்விடும் ஒலிகள் வெளிவந்தன—அது மெல்லிய காக்கை கரைதலைப் போலவும், குரலற்றதாகவும், சிவந்த நிறம் கொண்டதாகவும் ஒலித்தது:

“நான் இதில் ஈடுபட்டேன்... ஏனென்றால்... உனக்குப் புரிகிறதா?... இந்த முழு விவகாரமும்... இந்த விஷயம்... இது... உனக்குப் பிடிபடுகிறதா?... இது அத்தகைய ஒரு தன்மையைக் கொண்டது... இது தனிப்பட்ட முறையில் என்னைப் பாதிப்பதில்லை... நான் இதில் சம்பந்தமில்லாத ஒரு வெளியாள்... ஆனால்—உனக்குப் புரிகிறதா?...”

பைத்தியம் பிடித்தது போலான அந்த அதிகாரி, நரம்புத் தளர்ச்சியால் நடுங்கும் தன் முஷ்டிகளைத் தன் இரையாக நின்றவனுக்கு மேலே உயர்த்தினார்; அவன் ஒரு பலத்த அறை விழுமென்று தன்னைத் தயார்படுத்திக்கொண்டிருக்கையில், அந்த அதிகாரி தன் கைகளை வெறுமனே காற்றில் வீசினார். வெறும் தசைப் பிண்டமாகச் சுருங்கிப்போன அப்லூச்சோவ், உடலை முறுக்கித் துடித்தான்; அவனது கோழைத்தனமான, உறுமும் வாயிலிருந்து வார்த்தைகள் மூச்சுத்திணறலோடு வெளிவந்தன:

“எனக்குப் புரிகிறது... எனக்கு நன்றாகவே புரிகிறது, செர்கேய் செர்கேவிச்... தயவுசெய்து அமைதியாகுங்கள்... நான் கெஞ்சிக் கேட்கிறேன், அவ்வளவு சத்தமாகப் பேசாதீர்கள்...”

அவன் மூலையை நோக்கி நகர்ந்து, வியர்வையில் நனைந்தபடி அங்கேயே குனிந்து அமர்ந்துகொண்டான்.

தன் கண்களை மூடிக்கொள்ளவும், காதுகளை அடைத்துக்கொள்ளவும் அவன் எதை வேண்டுமானாலும் கொடுத்திருப்பான்—அந்தப் பாதிப் பைத்தியம் பிடித்த, செந்நிற முகத்தைப் பார்ப்பதைத் தவிர்க்கவும், அந்த காக்கை கரைவது போன்ற, உணர்ச்சியற்ற குரலைக் கேட்பதிலிருந்து தப்பிக்கவும் அவன் எதையும் செய்திருப்பான்:

“ஆ... இது போன்ற ஒரு விஷயம்... இங்கே, ஒவ்வொரு கண்ணியமான மனிதனும்... ஆ... ஒவ்வொரு கண்ணியமான மனிதனும்... இதில் தலையிட வேண்டும்... தன் அந்தஸ்தைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல்... சம்பிரதாயங்களைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல்...”

நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச் நினைத்துக்கொண்டார்:

“நான் உதவிக்கு யாரையாவது அழைக்கலாமா?

ஆனால் யாரை?” “இல்லை, அதற்குள் மிகவும் தாமதமாகிவிட்டது: இன்னும் ஒரு கணம், எல்லாம் முடிந்துவிடும்!”

அவன் தன் கண்களைத் திறந்தான்—தனக்கு மேலே (ஏனெனில் அவன் இன்னும் தரையில்தான் குனிந்து அமர்ந்திருந்தான்) அகல விரிந்திருந்த இரண்டு கால்களைக் கண்டான்; ஒரு கணம் கூடத் தயங்காமல், அவன் தன் முடிவை எடுத்தான்: பற்களைக் காட்டியபடி—அது சிரிப்பைப் போன்ற ஒரு கோரப் புன்னகையாகத் தெரிந்தது—தன் ஆளிநார் போன்ற வெண்ணிறக் கூந்தல் பின்னால் பறக்க, அவன் அந்த இரண்டு கால்களுக்கு இடையே புகுந்து, ஒரு அம்பு போல வாசலை நோக்கிப் பாய்ந்து ஓடினான்; ஆனால்... ஐந்து விரல்கள் அவனது கோட்டின் பின்பகுதியைப் பிடித்து, அவனை அவமானகரமாக இழுத்து நிறுத்தின; அவர்கள் அதை இறுகப் பற்றிக்கொண்டார்கள்—ஒரு கிழிபடும் ஓசையுடன்—அந்த விலைமதிப்பற்ற துணி இரண்டாகக் கிழிந்தது.

"நில்... அங்கேயே நில்... நான்... நான்... நான்... நான் உன்னைக் கொல்லப்போவதில்லை... அங்கேயே நில்... உனக்கு எந்தவிதமான வன்முறை ஆபத்தும் இல்லை...?"

ஒரு பலத்த தள்ளுதல் மூலம், நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் மீண்டும் அறை மூலையை நோக்கித் தள்ளப்பட்டார்; அவரது முதுகு சுவரில் மோதி அதிர்ந்தது. அந்த மூலையிலேயே அவர் நின்றுகொண்டிருந்தார்; மூச்சு இரைக்க, அந்தச் காட்சியின் கோரத்தைக் கண்டு அவர் கிட்டத்தட்ட அழுதுவிடும் நிலையில் இருந்தார். இப்போது அவருக்குப் புரிந்தது: இங்கே ஆவேசத்துடன் சீறிக்கொண்டிருப்பது—தாம் அவமதித்த அந்த அதிகாரியான—லிச்சுட்டின் அல்ல; சொல்லப்போனால், பழிவாங்கும் வெறியால் உந்தப்பட்ட ஒரு எதிரிகூட அல்ல; மாறாக, ஒரு பைத்தியக்காரன்—ஒருவனால் எவ்வகையிலும் பேசிப் புரியவைக்க முடியாத ஒருவன். அந்தப் பைத்தியக்காரன்—தன் மனநிலை காரணமாகவே, அபாரமான உடல் வலிமையைப் பெற்றிருந்த அவன்—இதுவரை இவர்மீது பாய்ந்து தாக்கவில்லை; ஆனால் எந்தக் கணத்திலும் அவன் அவ்வாறு செய்யக்கூடும்—அதில் எள்ளளவும் ஐயமில்லை.

ஆனால் அந்தப் பைத்தியக்காரன் அங்கிருந்து விலகித் திரும்பினான்; அவன் காலடி ஓசை எழாமல் மெல்ல நடந்து சென்று கதவை அடைந்தான்—'கிளிக்' என்ற ஓசையுடன்—பூட்டில் சாவி திரும்பியது. கதவுக்கு அப்பாலிருந்து அமைதியற்ற ஓசைகள் கேட்டன; யாரோ அழுதுகொண்டிருப்பதைப் போல அது ஒலித்தது. பின்னர், அனைத்தும் அமைதியாயின. பின்வாங்கிச் செல்வது இனி சாத்தியமில்லை—ஜன்னல் வழியாகத் தப்பிப்பதைத் தவிர.

பூட்டப்பட்ட அந்த அறைக்குள் இரண்டு உருவங்கள் கனத்த மூச்சுடன் இருந்தன: ஒரு தந்தைக் கொலையாளி மற்றும் ஒரு பைத்தியக்காரன். பூச்சுகள் உதிர்ந்து விழுந்துகொண்டிருந்த அந்த அறைக்குள்...அறை காலியாக இருந்தது; எஜமானரின் படிப்பு அறை வாசலுக்கு முன்னால், மென்மையான, அகன்ற விளிம்புடைய ஒரு தொப்பி கிடந்தது, மேலும் சாய்வு நாற்காலியிலிருந்து அந்த விசித்திரமான போர்வையின் ஒரு மூலை தொங்கிக்கொண்டிருந்தது. ஆனால், அவளுடைய கணவரின் படிப்பு அறையிலிருந்து, ஏதோ ஒன்று தரையில் பலமாக மோதும் சத்தம் போன்ற ஒரு ஓசை கேட்டபோது, சோஃபியா பெட்ரோவ்னாவின் அறைக் கதவு திறந்தது; சோஃபியா பெட்ரோவ்னா தனது வீட்டுச் செருப்புகளுடன் வெளியே வந்தாள், அவளது கூந்தல் ஒரு கருப்பு நீர்வீழ்ச்சியைப் போல அவள் முதுகில் சரிந்து கிடந்தது, அவளது குறுகிய புருவங்கள் கவலையால் தெளிவாகச் சுருங்கியிருந்தன.

அவள் மிகுந்த பதுங்கியிருப்புடன் கதவை அணுகி, குனிந்து, பூட்டுத் துளை வழியாக எட்டிப் பார்த்தாள். அவள் கண்டது: அறையின் மூலையில் இரண்டு ஜோடி கால்கள் வேகமாக மோதிக்கொண்டிருந்தன; பின்னர் அந்தக் கால்கள் பார்வையில் இருந்து மறைந்தன, ஆனாலும் அந்த மூலையிலிருந்து ஒரு குரல் விசித்திரமாகக் கொப்பளித்து, கூவி, உருண்டு-முணுமுணுப்பது போல் தெளிவாகக் கேட்டது. பின்னர் அந்த இரண்டு ஜோடி கால்களும் மீண்டும் தோன்றி, கதவை நோக்கி நகர்ந்தன; திடீரென்று—சோஃபியா பெட்ரோவ்னாவின் கண் முன்னாலேயே—பூட்டில் சாவி திரும்பியது.

சோஃபியா பெட்ரோவ்னா கண்ணீர்விட்டு அழுதபடி கதவிலிருந்து பின்வாங்கினாள்; அந்தத் தருணத்தில், அவள் ஒரு வெள்ளைக் மேலங்கியையும் பட்டாம்பூச்சி இறக்கைகள் கொண்ட தொப்பியையும் கண்டாள். அது மவ்ருஷா, அவளுக்கு நேராகப் பின்னால் நின்று, தனது பனி போன்ற வெண்மையான மேலங்கியை முகத்திற்கு நேராக உயர்த்திப் பிடித்தபடி அழுதுகொண்டிருந்தாள்:

"அங்கே என்னதான் நடக்கிறது? . . . ஓ, என் அன்பு எஜமானியே . . ."

"எனக்குத் தெரியாது . . . எனக்கு ஒன்றுமே தெரியாது . . . என்னவாக இருக்கும்? அவர்கள் அங்கே என்ன செய்கிறார்கள், மவ்ருஷா?"

அந்த அரைப் பைத்தியம் பிடித்தவன் தொடர்ந்து தன் கைகளைக் காற்றில் வெறித்தனமாக அசைத்துக்கொண்டிருந்தான்; புழுக்கமான அந்தச் சிறிய அறையின் ஒரு மூலையிலிருந்து மறு மூலைக்குக் குறுக்காக நடந்துகொண்டே, அவன் இடைவிடாமல் ஏதோ முணுமுணுத்துக்கொண்டிருந்தான். மூலையில் சுவரோடு சாய்ந்தபடி நின்றுகொண்டிருந்த நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச், எந்த நேரத்திலும் ஒரு காட்டு மிருகமாக உருமாறக்கூடிய தனது வெறிபிடித்த எதிராளியைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். அந்தப் பைத்தியக்காரனின் கையோ அல்லது முழங்கையோ ஒவ்வொரு முறையும் திடீரென வேகமாக அசைந்தபோதும், சுவரருகே நின்றுகொண்டிருந்தவன் அதிர்ந்தான். ஆனால், வெறிபிடித்த அந்த அதிகாரி அவனைத் துரத்துவதை நிறுத்தினான்; அவன் அந்தச் சாய்வு நாற்காலியில் சரிந்து, தன் இரையைப் புறக்கணித்துத் திரும்பினான். தன் முழங்கைகளை முழங்கால்களில் ஊன்றி, முதுகைக் கூனிக் குனிந்து, தலையைத் தோள்களுக்கு இடையில் ஆழமாகப் புதைத்தபடி, அவன் பெருமூச்சு விட்டு ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மூழ்கினான்.

திடீரென்று, அவன் முனகினான்:

"சர்வவல்லமையுள்ள இறைவா!"

மீண்டும் ஒரு முனகல்:

"எங்களுடன் துணை நின்று எங்களைக் காப்பாயாக!"

நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் இந்த அமைதியான சித்தப்பிரமையைப் பற்றிக்கொண்டான்.

அவன் சற்றே முன்னோக்கி நகர்ந்து, உடலை நீட்டி படுத்தான்; அந்த அதிகாரி திரும்பிப் பார்க்கவில்லை—அந்த வெறித்தனம் அதன் உச்சத்தைக் கடந்து இப்போது தணிந்து கொண்டிருந்தது போலத் தோன்றியது. சத்தமின்றி, நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் இப்போது நொண்டியபடி மேசையை நோக்கி நடந்தான்; அவனது நேர்த்தியான மேலங்கியின் ஒரு முனை கிழிந்திருந்தது, கால்களில் பளபளப்பான காலணிகளை அணிந்திருந்தான், கழுத்தில் ஒரு துணி தளர்வாகத் தொங்கிக்கொண்டிருந்தது, அவன் பார்ப்பதற்குச் சற்று வேடிக்கையான தோற்றத்தில் இருந்தான்.

அவன் மேசையை அடைந்தான்; அங்கே, அந்தப் பைத்தியக்காரனின் மூச்சுச் சத்தத்தையும், அவன் முணுமுணுத்த பிரார்த்தனைகளையும் கேட்க ஒரு கணம் நின்றான். பிறகு, அவன் எச்சரிக்கையுடன் தன் கையை நீட்டி, அந்த பேப்பர்வெய்ட்டைப் பிடிக்க முயன்றான். என்ன துரதிர்ஷ்டம்! ஒரு முழு கட்டு எழுதுபொருட்கள் அந்த பேப்பர்வெய்ட்டின் மீது அப்படியே கிடந்தன.

அவனுடைய சட்டைக்கை மட்டும் அவற்றின் மீது படாமல் இருந்திருந்தால்!

ஆனால், துரோகத்தனமாக, அவனுடைய சட்டைக்கை அந்தக் காகிதத்தின் மீது பட்டது; அந்தத் தாள்கள் துரோகம் செய்வது போலச் சிதறிச் சலசலத்தன. இது அந்த லெப்டினன்ட்டை அவனது கனவுலகத்திலிருந்து மீட்டது; அவன் தலையைத் திருப்பிப் பார்த்தபோது, நிகோலாய் அப்போலோனோவிச்—கையை நீட்டியபடி, பேப்பர்வெய்ட் ஏற்கெனவே அவன் கையில் இருந்ததைக் கண்டான். நிகோலாய் அப்போலோனோவிச்சின் இதயம் நின்றுவிட்டது; அவன் மேசையிலிருந்து பின்னால் குதித்து, ஒருவேளை தேவைப்பட்டால் என்று பேப்பர்வெய்ட்டைத் தன் கையில் இறுக்கமாகப் பிடித்துக்கொண்டான். இரண்டு பாய்ச்சல்களில், செர்ஜி செர்ஜியேவிச் அப்லூகோவின் பக்கத்தில் இருந்தான், தன் கையை அவன் தோளில் வைத்தான்: "சரி—இப்போது மீண்டும் வேலையைத் தொடங்குவோம்."

"மன்னிக்கவும்... நான் சற்று பதற்றமாக இருந்தேன்; தயவுசெய்து என்னை மன்னியுங்கள்..."

"அமைதியாக இருங்கள்..."

"ஆனால் அந்த விஷயம் மிகவும் அசாதாரணமானது... ஆனாலும், கடவுளுக்காகவாவது, பயப்படாதீர்கள்... ஏன் நடுங்குகிறீர்கள்? நான் உங்களைப் பயமுறுத்துவது போல் எனக்குத் தோன்றுகிறது... நான்... நான்... உங்கள் கோட்டின் பின்பக்கத்தைக் கிழித்தேன்: அது... என் விருப்பத்திற்கு மாறாக நடந்தது... ஏனென்றால், நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச் ஆகிய நீங்கள், நம் உரையாடலைத் தவிர்க்க முயன்றீர்கள்... இந்த விஷயம் குறித்து நீங்கள் எனக்கு ஒரு விளக்கம் தர வேண்டும் என்பதை நிச்சயமாகப் புரிந்துகொள்வீர்கள்..."

"ஆனால் நான் தயாராக இருக்கிறேன்!" நிக்கோலாய் அப்பொலோனோவிச் சீற்றத்துடன் எதிர்ப்பு தெரிவித்தார். "படிக்கட்டுகளில் நான் அணிந்திருந்த அந்த 'டொமினோ' முகமூடி குறித்து நான் ஏற்கனவே உங்களிடம் பேசியிருந்தேன்; எல்லாவற்றையும் உங்களுக்கு விளக்க நான் முழு மனதுடன் தயாராகவே இருந்தேன், ஆனால் நீங்கள் என்னை ஒரு வார்த்தைகூடப் பேசவிடவில்லை..."

"ம்ம்... ஆம், ஆம்..."

"என்னை நம்புங்கள்: அந்த டொமினோ முகமூடி விவகாரம் என்பது, என் நரம்புகள் முற்றிலுமாகத் தளர்ந்துபோனதன் விளைவு மட்டுமே; நான் உங்களுக்கு அளித்த வாக்குறுதியை மீறவில்லை. படிக்கட்டுப் பகுதியில் நான் திடீரெனத் தோன்றியது என் சுய விருப்பத்தினால் அல்ல; அது..."

"சரி அப்படியென்றால்—அந்தக் கோட் (coat) விஷயத்தில் என் மன்னிப்பை ஏற்றுக்கொள்வீர்களாக," லிச்சுட்டின் அவரை மீண்டும் இடைமறித்தார்; இதன் மூலம், அவர் ஒரு நிலையற்ற மனநிலை கொண்ட மனிதர் என்பதை மீண்டும் ஒருமுறை நிரூபித்தார்... "அந்தக் கோட்டின் பின்பாதி உங்களுக்குத் தைத்துச் சேர்க்கப்படும்; நீங்கள் விரும்பினால் நானே அதைச் செய்து தருகிறேன்—என்னிடம் ஊசியும் நூலும் இருக்கின்றன..."

"இப்போது நமக்குத் தேவைப்படுவது அதுவல்ல!" அப்லேயுகோவ் அந்த அதிகாரியை ஊடுருவிப் பார்த்தார்; அந்தப் பதற்ற நிலை உண்மையில் தணிந்துவிட்டதாகவே தோன்றியது.

"ஆனால் *அந்த* விஷயத்தைப் பொறுத்தவரை, செர்கே செர்கே..."“செர்ஜியேவிச், உண்மையில்... அது ஒரு அற்பமான விஷயம்...”

“ஆம், ஆம்: அது ஒன்றுமே இல்லை...”

“நமது விவாதப் பொருளைப் பொறுத்தவரை—நான் அந்தப் படிக்கட்டுப் பகுதியில் நின்றுகொண்டிருந்த அந்த விஷயம்...”

“ஆனால் இது படிக்கட்டுப் பகுதியில் நிற்பதைப் பற்றியதே அல்ல!” என்று அந்த அதிகாரி எரிச்சலுடன் பதிலளித்தார்; பின்னர் மீண்டும் அந்தச் சிறிய அறைக்குள் குறுக்குவாட்டில் முன்னும் பின்னும் நடக்கத் தொடங்கினார்.

“சரி, நான் சொல்ல வந்தது என்னவென்றால்—சோஃபியா பெட்ரோவ்னாவைப் பொறுத்தவரை...” சற்றுத் துணிவு பெற்றவனாய், அப்லூச்சோவ் தான் நின்றிருந்த மூலையிலிருந்து சற்றே முன்னால் நகர்ந்தான்.

“இது... சோஃபியா பெட்ரோவ்னாவைப் பற்றியது அல்ல... அல்லவே அல்ல,” என்று அந்த அதிகாரி அவனை நோக்கிக் கத்தினார். “நீ என்னை முற்றிலும் தவறாகப் புரிந்துகொண்டுவிட்டாய்!”

“அப்படியென்றால், இது எதைப் பற்றியது?”

“அவையெல்லாம்—ஒன்றுமே இல்லை... அதாவது—இப்போது கையில் இருக்கும் இந்த முக்கிய விஷயத்தோடு ஒப்பிடுகையில், அவையெல்லாம் ஒன்றுமே இல்லை...”

“அதன் மூலம் நீங்கள் என்ன சொல்ல வருகிறீர்கள்?”

“உண்மை என்னவென்றால்...” அந்த அதிகாரி அப்லூச்சோவிற்கு எதிரே நின்றார்; தனது சிவந்த கண்களால், பயந்துபோயிருந்த அப்லூச்சோவின் கண்களை ஊடுருவி நோக்கினார்... “உண்மை என்னவென்றால், நீ இப்போது உள்ளே பூட்டப்பட்டிருக்கிறாய்...”

“ஆனால்... நான் ஏன் உள்ளே பூட்டப்பட்டிருக்கிறேன்?” அவனது கை அந்தத் தாள்-அழுத்தியை (paperweight) இன்னும் இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டது...

“நான் ஏன் உன்னை உள்ளே பூட்டினேன்? நான் ஏன்—சொல்லப்போனால்—உன்னை வற்புறுத்தி இங்கே வரவழைத்தேன்?... ஹா, ஹா, ஹா: இதற்கும் அந்த ‘டாமினோ’ விளையாட்டுக்கோ அல்லது சோஃபியா பெட்ரோவ்னாவிற்கோ துளியும் சம்பந்தமே இல்லை...”

அப்லூச்சோவின் மனதில் ஒரு எண்ணம் மின்னலெனத் தோன்றியது: “இவன் முழு பைத்தியம்; இவன் தனது பகுத்தறிவை முற்றிலுமாக இழந்துவிட்டான்; இவன் ஏதோ மனநோய்க்குரிய கற்பனைத் தொடர்புகளை மட்டுமே பின்தொடர்கிறான்—இறுதியில் பார்த்தால், இவன் ஏதோ செய்யத் திட்டமிட்டிருப்பதாகவே தோன்றுகிறதே...”

செர்ஜி செர்ஜியேவிச் அவனது எண்ணங்களை ஊகித்துவிட்டது போல, அவனைச் சமாதானப்படுத்த விரைந்தார்—எனினும், அது சமாதானமாகத் தோன்றாமல், ஏளனமாகவும் அல்லது வஞ்சகமான பரிகாசமாகவும் ஒலித்தது:

“நான் மீண்டும் சொல்கிறேன்: நீ இங்கே முழுமையான பாதுகாப்பில் இருக்கிறாய்... அந்த மேலங்கியைத் தவிர...”

“இவன் என்னைப் பரிகசிக்கிறான்!” நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச் இவ்வாறு நினைத்தார்; அப்போது மற்றொரு பைத்தியக்காரத்தனமான எண்ணம் அவர் மனதில் மின்னலெனத் தோன்றியது: அந்த அதிகாரியின் தலையில் காகித எடையால் (paperweight) ஓங்கி அடிப்பது; நிலைகுலைந்து போன அந்த மனிதனின் கைகளைக் கட்டிப்போட்டு, அதன் மூலம் தன் உயிரைக் காப்பாற்றிக்கொள்வது—அந்த உயிர் அவருக்கு மிகவும் அவசியமாக இருந்தது; ஏனெனில்... ஆம்... ஏனெனில்... அந்த வெடிகுண்டு... இன்னும்... டிக்... டிக்... என்று... மேசைக்குள்ளே... ஓடிக்கொண்டிருந்தது...

“ஆகவே, நீங்கள் இங்கிருந்து வெளியேறப்போவதில்லை... ஆனால் நான்—நீங்கள் எனக்குச் சொல்லச் சொல்ல நான் எழுதிக்கொள்ளும் ஒரு கடிதத்தை—உங்கள் கையெழுத்துடன்—கையில் ஏந்தியவாறு... உங்கள் குடியிருப்புக்குச் சென்று, உங்கள் அறையைச் சோதனையிடுவேன்... உண்மைதான், இன்றைக்கு முன்னதாகவே நான் அங்கே சென்றிருந்தேன், ஆனால் எனக்கு எதுவும் கிடைக்கவில்லை... நான் எல்லாவற்றையும் சல்லடை போட்டுத் தேடுவேன்; அப்படியும் எனக்கு எதுவும் கிடைக்கவில்லை என்றால், நான் உங்கள் தந்தையை எச்சரிப்பேன்... ஏனெனில்”—அவர் தன் நெற்றியைத் தேய்த்துக்கொண்டார்—
“இது உங்கள் தந்தையைப் பற்றிய விஷயமல்ல; இது *உங்களைப்* பற்றிய விஷயம்: ஆம், ஆம், ஆம்—இது முழுமையாகவும் பிரத்தியேகமாகவும் *உங்களைப்* பற்றிய விஷயம் மட்டுமே, நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச்!”

அவர் தன் எலும்புருக்கிய விரலால் தன் சொந்த நெஞ்சிலேயே குத்திக்காட்டிவிட்டு, ஒரு புருவத்தை மட்டும் உயர்த்தியவாறு (ஒரே ஒரு புருவத்தை மட்டும் உயர்த்தியவாறு) அங்கே நின்றார்.

“அது ஒருபோதும் நடக்காது, நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச்! அது ஒருபோதும், ஒருபோதும் நடக்காது!”

மேலும், சவரம் செய்யப்பட்ட அந்தச் சிவந்த முகத்தில் பின்வருவனவே பிரதிபலித்தன:

— ?

— — ?

இல்லை, அந்த மனிதன் முழுமையாகவே பைத்தியம் பிடித்துவிட்டான்!

விசித்திரமாக, அந்தப் பைத்தியக்காரத்தனமான உளறல் நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச்சின் மனதில் ஒருவித பதற்றத்தை ஏற்படுத்தியது; அவர் தன் செவிகளைத் தீட்டிக்கொண்டார்: அது உண்மையிலேயே வெறும் உளறல்தானா? மாறாக, அது சில குறிப்புணர்த்தல்களாகவே தோன்றியது—*ஏதோ ஒன்றை*ப் பற்றிய குறிப்புணர்த்தல்கள்; அவை கோர்வையற்று உதிர்க்கப்பட்டிருந்தன; ஆனால்—*எதைப்* பற்றிய குறிப்புணர்த்தல்கள் அவை? இறுதியில்—எதைப் பற்றி... எதைப் பற்றி... எதைப் பற்றி...?

ஆம், ஆம், ஆம்... “ஆனால், செர்கே செர்கேயெவிச்—நீங்கள் எதைப் பற்றித்தான் பேசிக்கொண்டிருக்கிறீர்கள்?”

அவர் இதயம் துடிப்பதை நிறுத்தியது; தன் தோலுக்குள் ஒரு உடல் இல்லை என்றும், அதற்குப் பதிலாகக் கூழாங்கற்களின் குவியல் ஒன்றுதான் இருக்கிறது என்றும் அவருக்குத் தோன்றியது; மேலும், மூளை இருக்க வேண்டிய இடத்தில், அங்கும் கூழாங்கற்களே நிறைந்திருந்தன.

“நான் எதைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருக்கிறேன்?” "என்னது, அந்த வெடிகுண்டா...?" — முழுமையாகத் திகைத்துப்போன செர்கே செர்கேவிச், இரண்டு அடிகள் பின்வாங்கினார்.

அந்தக் காகித எடைக்கல் (paperweight) அப்லேயுகோவின் கையிலிருந்து நழுவி விழுந்தது...

"நான் திகைத்துப்போய்விட்டேன், செர்கே செர்கேவிச்... நான்... நான்... என்று நீங்கள் எப்படி நம்பினீர்கள்? இத்தகைய ஒரு தீச்செயலுக்கு நான் துணைபோவேன் என்று நீங்கள் எப்படி ஊகித்தீர்கள்? நான்—நிச்சயமாக ஒரு அயோக்கியன் அல்ல... நான் முற்றிலும் சீரழிந்தவன் என்று நான் கருதவில்லை, செர்கே செர்கேவிச்."

நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச்சால் அதற்கு மேல் பேச இயலாதது போல் தோன்றியது; அவர் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டார்; ஒரு கணம் கழித்து, மீண்டும் அதிகாரியை நோக்கித் தன் முகத்தைத் திருப்பினார்.

அந்த நிழல் சூழ்ந்த மூலையில், அவரது கூன் விழுந்த உருவம் கம்பீரமாகத் தனித்து நின்றது—அதிகாரிக்குத் தோன்றியபடி, அது பாய்ந்தோடும் ஒளிக் கற்றைகளால் ஆனதாகக் காட்சியளித்தது: வேதனையுடன் புன்னகைக்கும் வாய், நீலமலர் போன்ற நீல நிறக் கண்கள்; அவரது வெண்ணிறத் தலைமுடி, அவரது தலையைச் சுற்றி ஒரு ஒளிவட்டத்தை உருவாக்கியிருந்தது; அவரது நெற்றி வெண்மையாகவும் உயர்ந்துமிருந்தது; சீற்றத்துடனும், மனவருத்தத்துடனும், அதே சமயம் அழகாகவும், அந்தச் சுவரொட்டியின் (wallpaper) அடர் சிவப்புப் பின்னணியில் தனித்துத் தெரிபவராக அவர் அங்கே நின்றார்.

அந்தப் பட்டுத் துணி கழுத்துக்கவசம் (collar-guard) மிகவும் பொருத்தமற்ற வகையில் கீழே தொங்கிக்கொண்டிருந்தது; மேலும் அவரது மேலங்கியில்—ஐயோ!—அதன் பின்முனைகளில் ஒன்று காணாமல் போயிருந்தது...

இப்படித்தான் அவர் நின்றார்: அவரது கண்களின் ஆழமான குழிகளிலிருந்து, ஒரு குளிர்ந்த, இருண்ட வெற்றிடம் அந்த அதிகாரியை உற்று நோக்கியது; அது அவரைப் பற்றிக்கொள்வது போலவும், அவருக்குள் பனிக்கட்டியின் உணர்வை நிரப்புவது போலவும் தோன்றியது. லிச்சுடினுக்கு என்ன தோன்றியதென்றால்—தனது முழு உடல் வலிமை, தெளிவான மனம் (ஏனெனில் தனக்குத் தெளிவான மனம் இருப்பதாக அவர் நம்பினார்), மற்றும் தனது முழு நற்பண்புகள் ஆகியவற்றுடன் இருந்தபோதிலும்—அவர் ஒரு வெறும் நிழலுருவம் (phantom) மட்டுமே என்பதுதான்.

"ஆனால் நான் உங்களை நம்புகிறேன், நான் உங்களை நம்புகிறேன்" — லிச்சுடின் தர்மசங்கடத்துடன் தன் கைகளை வீசினார்.

...தன் கைகளால்.

"உண்மையில்," என்று அவன் மிகுந்த கூச்சத்துடன் கூறினான், "நான் சற்றும் சந்தேகிக்கவில்லை... நான் உண்மையில் வெட்கப்பட வேண்டும்... நான் சற்று பதற்றத்தில் இருந்தேன்... என் மனைவி என்னிடம் சொன்னாள்... யாரோ அவளிடம் ஒரு கடிதத்தை வலுக்கட்டாயமாகத் திணித்தார்கள்... அவள் அதை முழுமையாக வாசித்தாள்: தவறுதலாக அந்தக் கடித உறையைத் திறந்துவிட்டாளாம்"—என்று அவன் பொய் சொன்னான்; அவ்வாறு சொல்லும்போது அவன் முகம் சிவந்தது.

அப்லூச்சோவ் அந்தக் வார்த்தைகளைத் தீய மகிழ்ச்சியுடன் பற்றிக்கொண்டான்:

"நிச்சயமாக: சோஃபியா பெட்ரோவ்னா எனக்கு எழுதப்பட்ட அந்தக் கடிதத்தை வாசித்திருந்தால், அவளுக்கு" (அவன் தன் தோள்களைக் குலுக்கினான்) "அதன் உள்ளடக்கங்களை உங்களுடன் பகிர்ந்துகொள்ளும் உரிமை" (இங்கே அவன் குரலில் மிகுந்த நையாண்டி தொனித்தது) "இருந்திருக்கும்."
அந்த இறுதி வார்த்தைகளை மிகுந்த ஆணவத்துடன் உதிர்த்துவிட்டு, அவன் அந்த மூலைப்பகுதியிலிருந்து வெளியேறினான்.

"நான்... நான்... சற்று உணர்ச்சிவசப்பட்டுவிட்டேன்." அந்த அதிகாரியின் பார்வை, கிழிந்து தொங்கிய கோட்டின் பின்பகுதியின் மீது மேலோட்டமாகப் பதிந்தது.

"அந்தக் கோட்டைப் பொறுத்தவரை—பயப்பட வேண்டாம்: அதன் கிழிந்த பகுதியை நானே தைத்துச் சரிசெய்துவிடுகிறேன்."

ஆனால், மிக மெல்லிய புன்னகையுடன்—பெருமையாகவும், சற்று இழிவாகப் பார்க்கும் தொனியுடனும்—நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச் பேசினான்:

"நீங்கள் என்ன செய்கிறீர்கள் என்றே உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்கவில்லை."

அவனது ஆழ்ந்த நீல நிறக் கண்களில், ஒரு தெளிவற்ற, மர்மமான துயரம் குடிகொண்டிருந்தது.

"சரி அப்படியென்றால், போங்கள்—நீங்கள் என்னை நம்பவில்லை என்றால், அதிகாரிகளிடம் சென்று என்மீது புகார் அளியுங்கள்."

என்று கூறி அவன் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டான்.

அவனது அகன்ற தோள்கள் விம்மத் தொடங்கின... நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச் திடீரென்று கண்ணீர்விட்டு அழுதான்; ஆயினும்—தன்மீது கவிந்திருந்த அந்த முரட்டுத்தனமான, மிருகத்தனமான அச்சத்திலிருந்து விடுபட்ட நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச், இப்போது தன் முழுத் துணிச்சலையும் மீட்டெடுத்திருந்தான்; சொல்லப்போனால், அதைவிடவும் மேலாக: அந்தத் தருணத்தில், அவனே துன்பத்தை அனுபவிப்பவனாக இருக்கவும் விரும்பினான். குறைந்தபட்சம், தன்னை அவன் இப்போது அப்படித்தான் உணர்ந்தான்—துன்பங்களுக்குப் பலிகொடுக்கப்பட்ட ஒரு கதாநாயகனாகத் தன்னை அவன் உணர்ந்தான்; முழு உலகின் கண்களுக்கு முன்பாகவும் துன்பத்தையும் அவமானத்தையும் சகித்துக்கொள்ளக் கட்டாயப்படுத்தப்பட்ட ஒருவனாகத் தன்னை அவன் உணர்ந்தான்; தன் உடலை—வேதனையில் துடிக்கும் ஒரு உடலாக அவன் உணர்ந்தான்; அவனது உணர்வுகள் சிதறிக்கிடந்தன—அவனது 'சுயம்' சிதறியிருந்தது போலவே; தன் சிதறுண்ட 'சுயத்திலிருந்து' ஒரு கண்ணைப் பறிக்கும் பேரொளி பீறிட்டு எழும் என்றும், உள்ளிருந்து—முன்பெல்லாம் பலமுறை நிகழ்ந்தது போலவே—ஒரு அன்பான குரல் தன்னை அழைக்கும் என்றும் அவன் எதிர்பார்த்தான்:

"எனக்காக நீ துன்பங்களைச் சகித்துக்கொண்டாய்: நான் உன்னைக் காத்து நிற்கிறேன்."

ஆனால் அந்தக் குரல் எழவில்லை. அந்தப் பேரொளியும் தோன்றவில்லை. அங்கே இருள் மட்டுமே சூழ்ந்திருந்தது. திடீரென்று, அந்த இணக்கமான குரல்—"நீ என் பொருட்டுத் துன்புற்றாய்"—ஏன் ஒலித்து எழவில்லை என்பதை அவன் உணர்ந்துகொண்டான். ஏனெனில் அவன் யாருக்காகவும் துன்புறவில்லை; அவன் தனக்காக மட்டுமே துன்புற்றிருந்தான்... ஏனெனில், சொல்லப்போனால், அவன் தானே காய்ச்சிய அந்த அருவருப்பான "சூப்பை" அவன் தானே குடிக்க வேண்டியிருந்தது. அதனால்தான் அந்தக் குரல் எழவில்லை; அதனால்தான் அந்தப் பேரொளியும் அங்கு தோன்றவில்லை. அவனது பழைய "சுயத்திற்கு"ப் பதிலாக, அங்கே இருள் மட்டுமே சூழ்ந்திருந்தது. அதனால்தான் அவனால் அதற்கு மேல் தாங்கிக்கொண்டிருக்க முடியவில்லை: அவனது அகன்ற தோள்கள் விம்மி விம்மிக் குலுங்கத் தொடங்கின.

அவன் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டான்; அவன் அழுதான்.

"உண்மையாகவே," அவனுக்குப் பின்னால் அமைதியான, மென்மையான ஒரு குரல் ஒலித்தது, "நான் தவறு செய்துவிட்டேன்; நான் சூழ்நிலையைத் தவறாகப் புரிந்துகொண்டுவிட்டேன்..."

இருப்பினும், அந்தக் குரலில் கோபமும் எதிரொலித்தது—அவமானமும் கோபமும். செர்கே செர்கேவிச் தன் உதடுகளைக் கடுமையாகக் கடித்துக்கொண்டான்; அவனது முகம், மிக உன்னதமான உணர்வுகளுக்கும் மிகக் கேவலமான நினைவுகளுக்கும் இடையிலான ஒரு போராட்டத்தைப் பிரதிபலித்தது; ஆனால் அவனது எதிராளியோ, அவனுக்கு முதுகைக் காட்டியவாறு, அழுதுகொண்டே—மிகவும் விரும்பத்தகாத ஒரு குரலில்—சில வார்த்தைகளை உதிர்த்தான்:

"நீ உன் உடல் வலிமையைப் பயன்படுத்தி... என்னை இழுத்துச் சென்றாய்... ஒரு பெண்ணின் முன்னிலையில்... ஒரு... ஒரு..."

அந்த உன்னதமான உணர்வுகள் வெற்றி பெற்றன; கையை நீட்டியவாறு, செர்கே செர்கேவிச் லிச்சுட்டின் அறையைக் கடந்து நடந்தான்; ஆனால் நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச், திரும்பி நின்று, உள்ளுக்குள் அடக்கி வைக்கப்பட்ட சீற்றமும்—ஐயோ!—காலம் கடந்த சுயமரியாதையும் நிறைந்த குரலில் பேசினான்:

"ஒரு... ஒரு... போல..." ...ஒரு மாவு மூட்டையைப் போல...«

அவனும் தன் கையை நீட்டியிருந்தானென்றால்—செர்கே செர்கேவிச் மிக மகிழ்ச்சியான மனிதனாக ஆகியிருப்பான்; அவனது முகத்தில் நற்பண்பின் ஒளி பிரதிபலித்திருக்கும். ஆனால் அவனது உன்னதமான உணர்ச்சிப் பெருக்கு, ஒரு இருண்ட வெற்றிடத்தையே சந்தித்தது.

»நீ உனக்கே நம்பிக்கை ஊட்டிக்கொள்ள விரும்பினாயா, செர்கே செர்கேவிச்? ... நான்—தந்தைக்கொலையாளி அல்ல என்று? ... இல்லை, இல்லை, செர்கே செர்கேவிச், நீ முதலில் இதைப்பற்றி ஆழமாகச் சிந்தித்திருக்க வேண்டும்... ஆனால் அதற்கு மாறாக, நீ என்னை நடத்தினாய்... ஒரு... ஒரு மாவு மூட்டையைப் போல... மேலும் நீ என் மேலங்கத்தைக் கிழித்துவிட்டாய்...«

»மேலங்கத்தை தைத்துவிடலாம்!«

நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச் தன்னைச் சுதாரித்துக்கொள்வதற்குள்ளாகவே, லிச்சுட்டின் கதவை நோக்கி ஓடினான்:

»மார்வ்ருஷா! ஒரு கருப்பு நூல்!« ... ஒரு ஊசி!«

கதவு படாரென அகலத் திறக்கப்படவே, அதன் பின்னால் நின்று ஒட்டுக்கேட்டுக் கொண்டிருந்த சோஃபியா பெட்ரோவ்னா மீது அது மோதவிருந்தது; கையும் களவுமாகப் பிடிபட்ட அவள், சட்டென ஒருபுறம் விலகினாள் — ஆனால் அதற்குள் காலம் கடந்துவிட்டது. இப்போது அவள் அங்கே, ஒரு 'பீனி' மலரைப் போலச் சிவந்துபோய், அவர்கள் இருவரையும் ஆவேசமும் அழித்தொழிக்கும் நோக்கமும் கொண்ட ஒரு பார்வையால் ஊடுருவி நோக்கிக்கொண்டிருந்தாள்.

அங்கே நின்றுகொண்டிருந்த அந்த மூன்று உருவங்களுக்கும் நடுவே, தரையில், கோட்டிலிருந்து கிழிந்து வந்த அந்தத் துண்டுத் துணி கிடந்தது.

»நீ... சோனெச்கா...«

»சோஃபியா பெட்ரோவ்னா! ...«

»நான் உங்கள் உரையாடலுக்கு இடையூறு செய்துவிட்டேனா? ...«

»இதோ பாருங்கள்... நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச்... தன் கோட்டின் பின்பாதியில் ஒரு துண்டை இழந்துவிட்டார்... யாராவது ஒருவர்...«

»தயவுசெய்து சிரமப்பட வேண்டாம், செர்கே செர்கேயெவிச்... நான் உங்களைக் கெஞ்சிக் கேட்டுக்கொள்கிறேன், சோஃபியா பெட்ரோவ்னா...«

»யாராவது ஒருவர் — அதைத் திரும்பவும் அவருக்காகத் தைத்துவிட முடியாதா?«

ஆனால் நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச், அவமானத்தால் முகம் சுளித்தவாறே, விரைவாகப் பின்வாங்கி 'ஃபுஜி-யாமா' அறைக்குள் சென்றுவிட்டார். அவர் தனது இத்தாலியப் போர்வையை எடுக்கக் கையை நீட்டியபோதுதான், அந்த அறையின் மேற்கூரை சேதமடைந்திருப்பதை அவர் கவனித்தார்; நாகரிகம் கருதி, அவர் தனது உருக்குலைந்த முகத்தைச் சோஃபியா பெட்ரோவ்னாவின் பக்கம் திருப்பினார்:

»இந்த அறை "இங்கே ஏதோ மாறியிருக்கிறது... கூரையில்... ஏதேனும் பழுதுபார்க்கிறீர்களா?"

"அது நான்தான், நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச்... நான் கூரையில் வேலை செய்துகொண்டிருந்தேன்."

இருப்பினும், அவன் தனக்குள் நினைத்துக்கொண்டான்:

"சரி, சரி: நேற்றிரவு நான் தூக்குப்போட்டுக்கொள்ளத் தவறிவிட்டேன்; இப்போது நேருக்கு நேர் மோதல் வருகிறது..."

நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச் நொண்டியபடி வரவேற்பறையிலிருந்து வெளியேறினான்; அவனது மேலங்கி ஒரு தோளிலிருந்து நழுவி, ஒரு பிரம்மாண்டமான தொடர்வண்டியைப் போல அவனுக்குப் பின்னால் இழுபட்டுச் சென்றது.

அவனது இறுதிப்படைப்பான படைப்பிலிருந்து வந்த *குறிப்புகள்*, கேள்விக்குறிகள், மற்றும் பத்தி அடையாளங்களுக்கு நடுவே, அந்த வழுக்கைத் தலை எழுந்தது; பிறகு மீண்டும் தாழ்ந்தது; நெருப்பிடத்தில், நெருப்பு படபடவென எரிந்துகொண்டிருந்தது; வன்மமான, சவால்விடும் புன்னகையுடனும் குறுகிய கண்களுடனும், அந்த வழுக்கைத் தலை அடுப்படியை வெறித்துப் பார்த்தது.

இது என்ன?

வேதனையுடன் புன்னகைக்கும் வாய், சோளப்பூ நிறக் கண்கள், தலையைச் சுற்றி ஒரு ஒளிவட்டத்தை உருவாக்கும் கூந்தல்; நெருப்பிடம் எரிந்த சுவாலைகளுக்குள், செனட்டர் ஒரு உருவத்தைக் கண்டார்: நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச்—சிலுவையில் அறையப்பட்டு, துன்புற்று, ஒளியுடன் மினுமினுத்துக் கொண்டிருந்தார்; தன் கண்களால், அவர் தன் உள்ளங்கைகளில் இருந்த சிவந்த காயங்களைச் சுட்டிக்காட்டினார்; மேலும் மேலிருந்து, சிறகுகள் கொண்ட ஒரு பிரதான தேவதூதன், குளிர்ச்சியான பனித்துளிகளை அவர் மீது, அடுப்பின் கனன்று கொண்டிருந்த தணல்களுக்குள் பொழிந்தார்...

“அவன் என்ன செய்கிறான் என்று அவனுக்கே தெரியாது...”

திடீரென்று, ஒரு வெடிப்பும் சீறலும் தொடங்கியது; அந்த ஒளிமயமான காட்சிகள் சிதறிப் பிரிந்தன, மேலும்—தீப்பொறிகளுக்கு மத்தியில்—துன்புற்ற அந்த உருவம் மறைந்து போனது.

கால் மணி நேரம் கழித்து, அப்போலோன் அப்போலோனோவிச் தன் சாரதியிடம் குதிரைகளைப் பூட்டுமாறு கட்டளையிட்டார்; அதன்பிறகு அரை மணி நேரம் கழித்து, அவர் தன் தேரில் ஏறினார்; இன்னும் கால் மணி நேரம் கழித்து, அவரது தேர் கடந்து செல்ல முயன்றபோது, ​​வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்த ஒரு கூட்டத்தால் அது தடுக்கப்பட்டது—ஆனாலும்: அது உண்மையிலேயே வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்த ஒரு கூட்டம்தானா?

ஏதோ நடந்துவிட்டது போல் தோன்றியது. வண்டியின் மெல்லிய சுவர் மட்டுமே அப்போலோன் அப்போலோனோவிச்சைக் கலகக்காரக் கூட்டத்திலிருந்து பிரித்தது;

ஜன்னல் கண்ணாடியின் வழியே, தொப்பிகள், குல்லாக்கள், மற்றும் மஞ்சு ஃபர் தொப்பிகள் எனத் தலைகளைத் தவிர வேறு எதையும் அவன் பார்க்கவில்லை; மிக அருகில், கோபத்தால் மின்னும் ஒரு ஜோடிக் கண்களை அவன் கண்டான்; கந்தல் ஆடை அணிந்த ஒருவனின் அகலமாகத் திறந்த வாயை அவன் கண்டான்—அந்தக் கந்தல் ஆடை அணிந்தவன் பாடிக்கொண்டிருந்தான். அந்தக் கந்தல் ஆடை அணிந்தவன் அவனைப் பார்த்து உரக்கக் கத்தினான்:

"வெளியே வா—இனிமேல் வழியே செல்ல முடியாது!"

அந்தக் கந்தல் ஆடை அணிந்தவனின் குரலுடன், அவனைப் போன்றே அதே ரகத்தைச் சேர்ந்த மற்றவர்களின் குரல்களும் சேர்ந்துகொண்டன.

அதனால், அப்போலோன் அப்போலோனோவிச் தனது வண்டியின் கதவைத் திறக்க வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது; நடுங்கிக்கொண்டிருந்த மேல் உதட்டுடன் ஒரு முதியவர், கையுறை அணிந்த கையால் தனது மேல் தொப்பியின் விளிம்பைப் பிடித்தபடி வண்டியிலிருந்து வெளியே இறங்குவதை அந்தக் கந்தல் ஆடை அணிந்தவர்கள் பார்த்தனர். தனக்கு முன்னால், அப்போலோன் அப்போலோனோவிச் திறந்த வாய்களையும், ஒரு மரக் கம்பத்தையும் கண்டான்; அதிலிருந்து ஒரு சிவப்புப் பதாகை, அலை போன்ற அசைவில் மெல்லிய விசில் சத்தத்துடன் காற்றில் படபடத்தது; திடீரென்று, கூட்டத்திலிருந்து ஒரு குரல் ஒலித்தது:

"ஏய்! தொப்பிகளைக் கழற்றுங்கள்!"

அப்போலோன் அப்போலோனோவிச் தனது மேல்தொப்பியைக் கழற்றிவிட்டு, வண்டியையும் சாரதியையும் அவசரமாகக் கைவிட்டு, நடைபாதையை அடையும் முயற்சியில் கூட்டத்தின் ஊடாகத் தள்ளிக்கொண்டு செல்லத் தொடங்கினான்; விரைவில், சிறிய, நொண்டிய அடிகளை எடுத்து வைத்து, அவன் கூட்டத்திலிருந்து விலகி, எதிர் திசையில் ஓடினான். கடைகள், வீடுகள், மதுக்கடைகள் மற்றும் பக்கத் தெருக்களிலிருந்து இருண்ட உருவங்கள் வெளிவந்து, அவன் பாதையை மறித்தன; அவன் தன் முழு பலத்துடன் போராடி, இறுதியாக ஒரு வெறிச்சோடிய பக்கத் தெருவை அடைந்தான், அதிலிருந்து... ஒரு கோசாக் படைப்பிரிவு... பாய்ந்து... வந்தது...

கோசாக்குகள் மறைந்துவிட்டனர்; தெரு வெறிச்சோடி கிடந்தது; தொலைவில், குதிரை வீரர்களின் முதுகுகளையும், அதற்கு எதிர்த் திசையில், தலையில் உயரமான மேல்தொப்பியை அணிந்தபடி அவசரமாகச் சென்றுகொண்டிருந்த ஒரு முதியவரின் முதுகையும் இன்னும் பார்க்க முடிந்தது.

சிறு சொலிடேர் விளையாட்டு

மேஜையின் மீது சமோவர் ஆவி பறக்கக் கொதித்தது; ஒரு புதிய, அழகாகப் பளபளப்பாக்கப்பட்ட சமோவர், ஒரு அடுக்கு மேடையின் மீது மூலையில் மினுமினுத்தது; ஆனால் மேஜையின் மீது இருந்ததோ பளபளப்பாக்கப்படாமலும் அழுக்காகவும் இருந்தது; விருந்தினர்கள் இருக்கும்போது மட்டுமே அந்தப் புதிய சமோவர் வெளியே கொண்டுவரப்பட்டது; அவர்கள் தனியாக இருக்கும்போது, அந்த வளைந்த, சிதைந்த கோரமான உருவம் மேஜையின் மீது வைக்கப்பட்டது; அது சத்தமாகச் சீறிக்கொண்டு உறுமியது; அவ்வப்போது, அதிலிருந்து சிவப்புப் பொறிகள் தெறித்தன. யாரோ ஒரு பண்பற்ற கை, வெள்ளை ரொட்டியைச் சிறு சிறு உருண்டைகளாக உருட்டியிருந்தது, அவை இப்போது தட்டையாகி மேஜை விரிப்பில் ஒட்டிக்கொண்டிருந்தன; முழுமையாகக் குடிக்கப்படாத ஒரு தேநீர்க் குவளையின் அடியில், ஈரமான, மங்கலான சாம்பல் நிறக் கறை ஒன்று தனித்துத் தெரிந்தது; ஒரு தட்டில் கட்லெட்டின் மிச்சமும், சிறிதளவு குளிர்ந்த மசித்த உருளைக்கிழங்கும் கிடந்தன.

ஸோயா ஸகரோவ்னாவின் செழிப்பான கூந்தல் எங்கே? அதன் இடத்தில், ஒரு சின்னஞ்சிறிய பின்னல் மட்டுமே காணப்பட்டது.

ஸோயா ஸகரோவ்னா ஒரு விக் அணிந்திருக்க வேண்டும்—இயற்கையாகவே, அதாவது விருந்தினர்கள் இருக்கும்போது; சொல்லப்போனால், அவர் மிக அதிகமாக ஒப்பனையும் செய்திருக்கலாம், ஏனென்றால், வழுவழுப்பான, பீங்கான் போன்ற சருமம் கொண்ட, கவர்ச்சியான கருங்கூந்தல் அழகியாகவே நாங்கள் அவரை எப்போதும் அறிந்திருந்தோம்; ஆனால் இப்போது, அங்கே அமர்ந்திருந்தவர், வியர்வை வழியும் மூக்குடனும், எலியின் வாலை விட மெல்லிய சடையுடனும் இருந்த ஒரு சாதாரண, வயதான பெண்மணி; அவர் அணிந்திருந்த உடை, மென்மையாகச் சொல்வதானால், அவ்வளவு சுத்தமாக இல்லை.

லிபான்சென்கோ தேநீர் மேசையிலிருந்து பாதி திரும்பி அமர்ந்திருந்தார், அவரது சதுரமான முதுகு ஸோயா ஸகரோவ்னாவையும் சமோவரையும் நோக்கியிருந்தது. அவருக்கு முன்னால் அவரது சீட்டுக்கட்டுகள் பரப்பப்பட்டிருந்தன; இரவு உணவிற்குப் பிறகு, அவர் தனது விருப்பமான பொழுதுபோக்கான சொலிடேர் விளையாடத் தொடங்கியிருந்தார்—அது அவரது நரம்புகளுக்கு மிகவும் இதமான விளைவை ஏற்படுத்தியது; ஆனால் அவர் குறுக்கிடப்பட்டார்; ஸோயா ஸகரோவ்னாவுடனான ஒரு நீண்ட உரையாடலால் குறுக்கிடப்பட்டார், அந்த உரையாடலின் போது அவர் தனது சீட்டுக்கட்டுகள், தேநீர் மற்றும் மற்ற எல்லாவற்றையும் ஒதுக்கி வைத்திருந்தார்.

உரையாடலுக்குப் பிறகு, அவன் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டான்: அந்த உரையாடலுக்கே அவன் முதுகைக் காட்டினான். அவன் காலர் இல்லாமலும், ஜாக்கெட் இல்லாமலும், கால்சட்டைப் பட்டையைக் கழற்றியபடியும் அமர்ந்திருந்தான்—அது அநேகமாக அவனது இடுப்பை மிகவும் இறுக்கமாக அழுத்தியிருக்க வேண்டும்.

கடிகாரத்திற்குப் பக்கத்திலிருந்த சுவரில் தெரிந்த ஒரு சந்தேகத்திற்குரிய கருப்புப் புள்ளியை — அது சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி ஒரு கரப்பான் பூவே (அந்த நாட்டுப்புற வீட்டில் அவை ஏராளமாக இருந்தன) — அவன் உற்றுப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த வேளையில், அவனது தோழி அவனை மீண்டும் திடுக்கிடச் செய்தாள்.

ஸோயா ஸகரோவ்னா தனது தேநீர் தட்டை அவ்வளவு வேகத்துடன் தள்ளிவிட்டாள், அதைக் கண்டு லிபன்சென்கோ திடுக்கிட்டுப் போனான்.

"சரி, இதில் அப்படி என்ன பெரிய விஷயம் இருக்கிறது? ... என்னதான் பிரச்சனை?"

"நீ என்ன சொல்ல வருகிறாய்?"

"ஒரு பெண் — ஒரு விசுவாசமான பெண், தன் வாழ்நாளையே உனக்காக அர்ப்பணித்த நாற்பது வயதுப் பெண் — என்னைப் போன்ற ஒரு பெண்... ஒரு..."

அவளது முழங்கைகள் மேஜையின் மீது சோர்வுடன் சாய்ந்தன.

"அங்கே என்னவோ முணுமுணுத்துக்கொண்டிருக்கிறாயே, அன்பே? சத்தமாகப் பேசு..."

"என்னைப் போன்ற ஒரு பெண்... வயது ஏறிக் கொண்டிருக்கும் ஒரு பெண்... அவளுக்கு எதையாவது கேட்கும் உரிமை இல்லையா...?"

லிபன்சென்கோ தனது சாய்வு நாற்காலியில் அமர்ந்தபடியே திரும்பிப் பார்த்தான்.

அவளது வார்த்தைகள் அவனுக்குள் ஏதோ ஒன்றை உசுப்பிவிட்டதைப் போலத் தோன்றின; ஒரு கணப் பொழுதே நீடித்த ஒரு தருணத்தில், வருத்தத்திற்கு இணையான ஏதோ ஒன்று அவனது முகத்தில் மின்னலிட்டு மறைந்தது; பாதி கூச்சத்துடனும், பாதி குழந்தைக்குரிய பிடிவாதத்துடனும் அவன் தனது சிறிய கண்களைச் சிமிட்டினான்; அவன் ஏதோ சொல்ல வாயெடுத்தது போலத் தோன்றினாலும், அவனால் அதைச் சொல்ல இயலவில்லை; அவன் மெதுவாக எதையோ யோசித்தான் — ஒருவேளை, அவனிடமிருந்து வரும் ஒரு ஒப்புதல் வாக்குமூலத்தை அவனது தோழி எவ்விதம் ஏற்றுக்கொள்வாள் என்பதைப் பற்றி அவன் யோசித்திருக்கலாம்; அவனது தலை தொங்கியது; அவன் மூச்சிரைத்தான், பின்னர் தனது புருவங்களுக்கு அடியிலிருந்து திருட்டுத்தனமாக மேல்நோக்கி ஒரு பார்வையை வீசினான்.

ஆனால் வெளிப்படையாகப் பேச வேண்டும் என்ற அந்த உந்துதல் விரைவில் மங்கிப்போனது; அந்த நேர்மையுணர்வே அவனது ஆன்மாவின் இருண்ட ஆழங்களுக்குள் மீண்டும் பின்வாங்கிச் சென்றுவிட்டது. அவன் தனது கவனத்தை மீண்டும் சீட்டுக்கட்டு விளையாட்டின் பக்கம் திருப்பினான்.

"ம்ம், ஆம், ஆம்... சிவப்புச் சீட்டின் மீது அந்த கருப்புச் சீட்டு... இப்போது

ராணி எங்கே? ... இதோ ராணி... அடுத்து ஜாக் வருகிறது..."

திடீரென்று, அவன் ஸோயா ஸகரோவ்னா மீது கூர்மையான, சந்தேகத்திற்குரிய ஒரு பார்வையை வீசினான்; பொன்னிறமான பளபளக்கும் முடிகளால் மூடப்பட்டிருந்த அவனது குட்டையான விரல்கள் சீட்டுகளை மேலே உயர்த்தின.

"ஆக, இதுதான் விளையாட்டாம்..." என்று அவன் கோபத்துடன் முணுமுணுத்தவாறே, சீட்டுகளை மேஜையின் மீது வரிசை வரிசையாக அடுக்கி வைத்தான்.

ஸோயா ஸகரோவ்னா, துடைத்துச் சுத்தம் செய்யப்பட்ட கோப்பையை எடுத்துக்கொண்டு, தனது காலணிகளை இழுத்து நடந்தபடியே அலமாரியை நோக்கிச் சென்றாள்.

"அதற்குள் ஏன் இப்படி உடனே கோபப்படுகிறாய்?" காலுறைகள் அறையெங்கும் சலசலத்தபடி நகர்ந்தன:

“எனக்குச் சிறிதும் கோபமில்லை, அம்மா,” — என்று கூறி, மீண்டும் ஒருமுறை அவன் அவளை ஊடுருவிப் பார்த்தான்; அவள் தன் கைகளை மார்பின் குறுக்கே கட்டிக்கொண்டாள் — இடுப்புக்கச்சை ஏதும் அணியாததால், அவளது உடல் சற்றுத் தளர்வாகவும் பருத்தும் காணப்பட்டது — அவள் நடந்து செல்லும்போது, ​​அவளது தொங்கிய இரட்டைத் தாடை குலுங்கியது; அவள் அமர்ந்திருந்த அந்த ஆணை மென்மையாகவும் நளினமாகவும் அணுகி, அவனது தோளைத் தொட்டாள்:

“நான் ஏன் உன்னிடம் கேள்விகள் கேட்கத் தொடங்கினேன் என்பதற்கான *காரணத்தை* நீ உண்மையில் கேட்டிருக்க வேண்டும்... ஏனென்றால், என்னையே மற்றவர்கள் கேள்வி கேட்டுக்கொண்டிருக்கிறார்கள், உனக்குப் புரிகிறதா?... மக்கள் வெறும் தோள்களைக் குலுக்கிவிட்டுச் செல்கிறார்கள்... அதனால், எல்லாவற்றையும் நானே நேரடியாகத் தெரிந்துகொள்வதுதான் சிறந்தது என்று நான் நினைத்தேன்...”

லிபன்சென்கோ தன் உதடுகளைக் கடித்துக்கொண்டான்; அதே சமயம், ஒருவித அமைதியற்ற பரபரப்புடன், சீட்டுக்கட்டுகளை வரிசை வரிசையாக அடுக்கும் வேலையைத் தொடர்ந்தான்.

வரவிருக்கும் அந்த நாள் தனக்கு மிக மிக முக்கியமானதாக அமையப்போகிறது என்பதை லிபன்சென்கோ அறிந்திருந்தான்; தன் மீதான களங்கத்தைப் போக்கிக்கொள்வதில் தான் தவறினால் — எப்படியாவது, தனக்கு எதிராகச் சாட்சியளிக்கும் அந்தக் குற்ற ஆவணங்களின் பெரும் சுமையை முறியடிக்கத் தவறினால் — தன் வாழ்க்கை அத்துடன் முடிந்துவிடும் என்பதை அவன் உணர்ந்திருந்தான். இவையனைத்தும் அவனுக்குத் தெரிந்திருந்தும், அந்தத் தருணத்தில் அவன் தன் மூக்கின் வழியாக மென்மையாகச் சீழ்க்கையிட்டான்:

“ம்ம்... ஆம், ஆம்... இங்கே இன்னும் ஒரு காலி இடம் இருக்கிறது... வேறு வழியில்லை: அந்த ‘ராஜா’ சீட்டு இங்கேதான் வர வேண்டும்...”

ஆனால் அவனால் தன் கேள்வியைக் கட்டுப்படுத்திக்கொள்ள முடியவில்லை:

“மக்கள் *உன்னையே* கேள்வி கேட்கிறார்கள் என்று சொல்கிறாயா?”

“என் வார்த்தையை நீ நிச்சயமாக நம்பலாம் — ஆம்...”

“அப்படியென்றால் மக்கள் இங்கே வருகிறார்களா? எப்போது...”
...நான் வீட்டில் இல்லை என்றுதானே? . . .«

»நிச்சயமாக அவர்கள் வருகிறார்கள்—வந்துவிட்டு, தோள்களைக் குலுக்கிவிட்டுச் செல்கிறார்கள் . . .«

லிபன்ட்சென்கோ தன் சீட்டுக்கட்டுகளை ஓரமாக வீசினார்:

»இன்று இதில் எதுவும் உருப்படப்போவதில்லை!«

அவர் வெளிப்படையாகவே பதற்றத்துடன் காணப்பட்டார்.

திடீரென்று, அருகிலிருந்த அறையிலிருந்து—அங்குதான் லிபன்ட்சென்கோவின் படுக்கையறை இருந்தது—ஒரு சலசலப்புச் சத்தம் கேட்டது; ஏதோ ஒரு ஜன்னல் திறக்கப்பட்டதைப் போலிருந்தது அந்தச் சத்தம். இருவருமே தங்கள் தலைகளைப் படுக்கையறையை நோக்கித் திருப்பினர்; இருவருமே ஒருவித எச்சரிக்கையான மௌனத்திற்குள் ஆழ்ந்தனர்: அது என்னவாக இருக்கும்?

ஒருவேளை டாம் (Tom)—அந்த 'செயின்ட் பெர்னார்ட்' நாய்—இருக்கலாம்.

»ஆனால் நீ நிச்சயம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும், விசித்திரமான பெண்ணே—உன்னுடைய கேள்விகள்...« — அவர் ஒரு முனகலுடன் எழுந்தார்; அந்தச் சத்தத்தின் மூலத்தை ஆராய்வதற்காகவா, அல்லது பதிலளிப்பதைத் தவிர்ப்பதற்காகவா என்பது தெரியவில்லை.

». . . உன்னுடைய கேள்விகள்...« — அவர் இப்போது ஆறிப்போயிருந்த தேநீரை ஒரு வாய் அருந்தினார் — »கட்சிக் கட்டுப்பாட்டை மீறுபவை...« அவர் அருகிலிருந்த அறையின் திறந்த வாசலை நோக்கி, அந்த இருளுக்குள் நடந்து சென்றார்...

»ஆனால் *நமக்குள்*—எந்தவிதமான கட்டுப்பாடு பொருந்தும், கோலென்கா!« — ஜோயா ஜகரோவ்னா தன் முகத்தைத் தன் கைகளுக்குள் புதைத்துக்கொண்டு, தலையைக் கவிழ்த்தார்... »சற்று யோசித்துப் பார்...«

»முன்பெல்லாம் நமக்குள் எந்த ரகசியங்களும் இருந்ததில்லையே...«

அவள் இதைத் தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொண்டாள்; ஏனெனில், லிபன்ட்சென்கோ அதற்குள்ளாகவே அந்த இருண்ட படுக்கையறைக்குள் சென்றுவிட்டிருந்தார்.

ஆனால் விரைவில் அவர் மீண்டும் வாசலில் தோன்றினார்; அவள் தொடர்ந்து பேசினாள்:

»நாம் ஒருவருக்கொருவர் பேசிக்கொள்ளக் கூடாது என்றோ—நீ என்னிடமிருந்து ரகசியங்களை மறைப்பாய் என்றோ—நீ என்னிடம் ஒருபோதும் சொன்னதில்லையே...«

»அது ஒன்றுமில்லை—படுக்கையறையில் யாரும் இல்லை,« அவர் அவளை இடைமறித்துச் சொன்னார்.

»நான் மிகுந்த நெருக்கடிக்கு ஆளாகியிருக்கிறேன்: மக்கள் தொடர்ந்து என்னிடம் கேள்விகளுடனும், மறைமுகக் குற்றச்சாட்டுகளுடனும் வந்துகொண்டே இருக்கிறார்கள்... அதோடு அந்தப் பார்வைகள்—எத்தனை முறை அப்படியெல்லாம் பார்க்கிறார்கள்...«

ஒரு இடைவெளி.

»அப்படியென்றால் நான் கேட்கக்கூடாதா? . . . ஏன் என்மீது அப்படி கத்தினாய்? நான் என்ன தவறு செய்தேன், கோலென்கா? . . . நான் உன்னை நேசிக்கவில்லையா?« »நான் உன்னை மதிக்கவில்லையா?« அவள் தன் கைகளை அவனது பருத்த கழுத்தைச் சுற்றிப் போட்டுக்கொண்டு விம்மினாள்:

"நான் ஒரு கற்புள்ள மனைவி, ஒரு அர்ப்பணிப்புள்ள மனைவி..."

"போதும் நிறுத்து... தயவுசெய்து நிறுத்து... எல்லாம் சரியாகிவிடும்... சோஃபியா ஜகரோவ்னா, என்னை விடு... எனக்கு மூச்சுத்திணறல் நோய் இருப்பது உனக்குத் தெரியுமல்லவா..."

அவன் தன் விரல்களால் அவளது கைகளைப் பற்றிக்கொண்டு, அவற்றை தன் கழுத்திலிருந்து விலக்கினான்; பின்னர், கனத்த மூச்சுடன் ஒரு கைநாற்காலியில் சாய்ந்து அமர்ந்தான்.

"நான் மென்மையான இதயம் கொண்ட, மிக எளிதில் உணர்ச்சிவசப்படக்கூடிய ஒரு மனிதன் என்பது உனக்குத் தெரியுமல்லவா... இப்போது மீண்டும் நான் மிகவும் agitated ஆகிவிட்டேன்..."

இருவரும் மௌனமானார்கள்.

நீண்ட, பரபரப்பான உரையாடலுக்குப் பிறகு குடிகொள்ளும் அந்த ஆழமான, கனத்த மௌனத்தில்—சொல்லப்பட வேண்டிய அனைத்தும் சொல்லப்பட்டுவிட்ட நிலையில், வார்த்தைகள் குறித்த அச்சம் ஏற்கனவே கடந்துபோய், ஒருவித மந்தமான கையறுநிலை மட்டுமே எஞ்சியிருக்கும் அந்தத் தருணத்தில்—அந்த ஆழ்ந்த அமைதியில், சோஃபியா ஜகரோவ்னா தேநீர் கோப்பைகளையும் கரண்டிகளையும் துடைத்துக்கொண்டிருந்தாள்.

அவனோ, மேசையிலிருந்து பாதி விலகித் திரும்பி அமர்ந்திருந்தான்; சோஃபியா ஜகரோவ்னாவுக்கும், அழுக்குப் படிந்த அந்த 'சமோவார்' (samovar) தேநீர் பாத்திரத்திற்கும் தன் அகலமான முதுகைக் காட்டியபடி இருந்தான்.

காலமே—நீ என்ன செய்துவிட்டாய்?

அந்த வெளிர் சாம்பல் நிறக் கண்கள்—ஒரு காலத்தில் நகைச்சுவையும் குறும்புத்தனமான களிப்பும் நிறைந்திருந்த அந்தக் கண்கள்—இந்த இருபத்தைந்து ஆண்டுகளில், அவற்றை நீ எவ்வாறு அவற்றின் குழிகளுக்குள் ஆழமாகத் தள்ளிவிட்டாய்? ஒரு ஆபத்தான திரையால் அவற்றை மூடிமறைத்து, கற்பனை செய்யக்கூடிய அத்தனை விதமான அவலச் சூழல்களின் மங்கலான படலத்தால் அவற்றை மூடியிருக்கிறாயே... இருபத்தைந்து ஆண்டுகள் என்பது ஒருவேளை நீண்ட கால அளவாக இருக்கலாம்; ஆயினும்—இவ்வளவு முழுமையாகச் சிதைந்துபோவதா? இப்படி வாடிப்போவதா? கண்களுக்குக் கீழே தொங்கும் அந்தப் பருத்த பைகள்? அந்தச் சதைப்பிடிப்புள்ள இரட்டைத் தாடை? ஒரு காலத்தில் ரோஜா நிறத்தில் இருந்த அந்த மேனி—இப்போது மஞ்சள் பூத்து, எண்ணெய் வழிந்து, வாடிப்போய், ஒரு பிணத்திற்குரிய சாம்பல் நிற வெளிறலைச் சுமந்துகொண்டிருக்கிறதே; நெற்றிப்பகுதியை ஆக்கிரமித்து இறங்கியிருக்கும் அந்தத் தலைமுடி; காதுகள்—அவையும் கூட அசுரத்தனமாகப் பெரிதாகிவிட்டனவே. இந்த உலகில் எளிய, கண்ணியமான தோற்றமுடைய முதியவர்கள் எவருமே எஞ்சியிருக்கவில்லையா? இவனோ இன்னும் முழுமையான முதியவன் கூட ஆகவில்லை.

காலமே, நீ என்ன செய்துவிட்டாய்?

ரோஜா நிற மேனியுடன் திகழ்ந்த, பொன்னிறத் தலைமுடியுடைய அந்த இருபது வயது மாணவன்—லிபென்ஸ்கி (Lipensky):—ஒரு பேயைப் போலப் பருத்து விரிந்து, படிப்படியாகத் தன்னைத்தானே நாற்பத்தைந்து வயதான, அருவருப்பான 'சிலந்தி வயிறை'க் கொண்ட 'லிபான்சென்கோ' (Lipantschenko) என்பவனாக உருமாற்றிக்கொண்டிருந்தான்.

அன்னத்தின் இறுதி கீதம்

புதர்கள் சலசலத்தன... மணல் நிறைந்த கடற்கரையில், ஆங்காங்கே, உப்புநீர் நிறைந்த சிறிய குளங்கள் வளைந்து நெளிந்து கிடந்தன.

வளைகுடாவிலிருந்து, வெண்மையான பிடரி மயிர் கொண்ட கோடுகள் போல அலைகள் இடைவிடாமல் சீறி வந்தன—நிலவு அவற்றின் மீது ஒளி வீசியது; ஒன்றன்பின் ஒன்றாக அலைக்கோடுகள், தொலைவில் எழுந்து சீறிப் பாய்ந்தன; பின்னர் அவை கரையை நோக்கி விரைந்து வந்து, அங்கே நுரைத்த துகள்களாகச் சிதறிப் போயின; வளைகுடாவிலிருந்து வந்த அலைக்கோடுகள், தட்டையான கடற்கரை முழுவதும் மென்மையாகப் பரவின—அவை பணிவுடனும், ஒளி ஊடுருவும் தன்மையுடனும் விளங்கின; அவை மணலை நக்கின, அதிலிருந்து துகள்களைப் பிய்த்து எடுத்தன, மணலுக்குள் ஊடுருவிச் சென்றன; கூர் தீட்டப்பட்ட, கண்ணாடி போன்ற வாளின் கூர்முனையைப் போல, ஒவ்வோர் அலையும் மணலின் மீது சறுக்கிச் சென்றது; ஆங்காங்கே, அந்தக் கண்ணாடி போன்ற அலைக்கோடு உப்புநீர் குளங்களை அடைந்து, அவற்றை உப்பு செறிந்த நீரால் நிரப்பியது.

அதற்குள்ளாகவே அது பின்வாங்கியது; அதற்குப் பதிலாக, புதியதொரு, சீறிப் பாயும், நுரைத்த அலைக்கோடு வந்து நின்றது.

புதர்கள் சலசலத்தன...

நூற்றுக்கணக்கான புதர்கள், ஆங்காங்கே பரவியிருந்தன; கடலிலிருந்து சற்றுத் தொலைவில், அவை தங்கள் முடிச்சுக்கள் நிறைந்த கரங்களை நீட்டி நின்றன; இலைகளற்ற அந்தக் கரங்கள், மனநிலை பிறழ்ந்த ஒருவரின் சைகைகளைப் போல வானத்தை நோக்கி உயர்ந்தன; புதர்களுக்கு இடையே, ஒரு சிறிய கருமையான உருவம் பதற்றத்துடன் முன்னும் பின்னும் ஓடிக்கொண்டிருந்தது; கோடைக்காலத்தில், அந்தப் புதர்கள் இனிமையான, மெல்லிய முணுமுணுப்பை வெளிப்படுத்தின; ஆனால் இப்போது அந்த முணுமுணுப்பு வற்றிப்போய்விட்டது; அந்த இடத்திலிருந்து முனகலும், கீச்சொலிகளும் மட்டுமே எழுந்தன; அங்கே மூடுபனிகள் எழுந்தன; ஈரப்பதமான ஆவிகள் மேலேறின; அந்த மூடுபனியிலிருந்தும் ஈரப்பதத்திலிருந்தும், முடிச்சுக்கள் நிறைந்த கிளைகள் வெளியே நீண்டு நின்றன; அந்தச் சிறிய உருவத்தின் அருகே, அத்தகைய காய்ந்துபோன ஒரு கிளைக்கரம் நீண்டு வந்தது—அது மெல்லிய குச்சிகளால் மூடப்பட்டு, பார்ப்பதற்கு கம்பளி ஆடையைப் போலக் காட்சியளித்தது.

அந்த உருவம் ஒரு மரத்தண்டின் மீது சாய்ந்து நின்றது; அது கருமையான ஈரப்பதத்தால் சூழப்பட்டிருந்தது; அது கசப்பான சிந்தனைகளுக்குள் மூழ்கியது; அதன் சவால் நிறைந்த தலை, கைகளுக்குள் சாய்ந்தது. "நீயே, என் ஆன்மாவே," — அந்தக்குரல் இதயத்திலிருந்து எழுந்தது — "நீயே, என் ஆன்மாவே, நீ என்னைக் கைவிட்டுவிட்டாய்... எனக்கு ஒரு பதில் சொல், ஆன்மாவே: நான் மிகவும் ஏழ்மையானவன்..."

அந்தக்குரல் இதயத்திலிருந்து எழுந்தது:

"உன் காலடியில் என் சிதைந்த வாழ்க்கை மண்டியிட்டு நிற்கிறது... என்னை நினைவுகூர்: நான் மிகவும் ஏழ்மையானவன்..."

அந்த உருவம் அசைவற்று நின்றது; அது தன் கைகளை நீட்டி, கிளைகளுக்கு இடையே இருந்த வெற்றிடங்களை—ஒளிவீசும் அந்தப் பரப்புகளை—நோக்கி மன்றாடும் விதமாக வேண்டிக்கொண்டது; அந்தச் சிறிய நாட்டுப்புற வீட்டின் தோட்டத்திலிருந்து ஒளிர்ந்து கொண்டிருந்த ஒளியை நோக்கி, அது தன் கைகளை நீட்டியது:

"ஆனால் கேள், கேள்: வெறும் சந்தேகத்தின் அடிப்படையில்... அவனது விளக்கத்திற்காகக் காத்திருக்காமலே..."

கருமையான, சலசலக்கும் புதர்களுக்குப் பின்னால் ஒளிர்ந்துகொண்டிருந்த ஜன்னலை நோக்கி, ஒரு அதிகாரமிக்க கை சுட்டிக்காட்டியது.

பின்னர், அந்த இருண்ட உருவம் திடீரெனக் கூச்சலிட்டுக்கொண்டு ஆவேசமாக முன்னால் பாய்ந்தது; அதன் பின்னாலேயே, கருமையான, எலும்புக்கூடு போன்ற மரக்கிளைகளும் பாய்ந்து வந்தன—அக்கிளைகள், அந்த மணல் கடற்கரையுடன் இணைந்து, ஒரு விசித்திரமான, ஒருங்கிணைந்த தோற்றத்தை உருவாக்கின—அவற்றிலிருந்து, எங்கும் இல்லாத அதே வேளையில் எங்கும் நிறைந்திருக்கும், பயங்கரமான, வரையறுக்க முடியாத அர்த்தங்கள் வெளிப்பட்டன; அந்த இருண்ட உருவம் தன் மார்பால் மோதிக்கொண்டே தோட்ட வேலியை நோக்கி ஓடியது; அது வேலியைத் தாண்டி ஏறி, சத்தமின்றி ஊர்ந்து சென்றது—அதன் காலணிகள் பனி படர்ந்த புற்களில் சிக்கிக்கொண்டன—சிறிது நேரத்திற்கு முன்பு அது இருந்த அதே சாம்பல் நிற வீட்டை நோக்கி அது சென்றது; ஆனால் இப்போது—அதைப் பொறுத்தவரை—அங்கே அனைத்தும் முற்றிலும் மாறுபட்டிருந்தன.

மிகவும் எச்சரிக்கையுடன், அந்த உருவம் முற்றத்திற்குள் ஊர்ந்து சென்று, தன் மார்பின் மீது ஒரு கையை வைத்து அழுத்திக்கொண்டது; இரண்டே பாய்ச்சல்களில், அது கண்ணாடித் கதவை அடைந்தது; திரைச்சீலைகள் இழுத்து மூடப்பட்டிருக்கவில்லை; ஜன்னலுக்குப் பின்னால், ஒளி வெள்ளமெனப் பாய்ந்து கொண்டிருந்தது.

அங்கே, ஒருவரால் இதைக் காண முடிந்தது... —

மேஜையின் மீது 'சமோவார்' (தேநீர் கலம்) நின்றிருந்தது; அதன் அருகில், ஒரு 'கட்லெட்'டின் மிச்சங்கள் கொண்ட தட்டு ஒன்று கிடந்தது; ஒரு பெண்ணின் மூக்கை அடையாளம் காண முடிந்தது—அதனுடன் இணைந்தவாறு, ஒரு விரும்பத்தகாத, சற்று சங்கடமான மற்றும் வாடிய முகம் தென்பட்டது. ஒரு கையை மேஜையின் மீது ஊன்றிக்கொண்டு, லிபன்சென்கோ அங்கே அமர்ந்திருந்தார்; அவரது மற்றொரு கை, நாற்காலியின் கைப்பிடியிலிருந்து தளர்வாகக் கீழே தொங்கிக்கொண்டிருந்தது; அவரது உள்ளங்கையின் அகலமும், ஐந்து விரல்களின் குட்டையான அமைப்பும் மிகவும் விசித்திரமாகத் தெரிந்தன—அவ் விரல்கள் யாரோ வெட்டி எடுத்தது போலக் காட்சியளித்தன... —

இரண்டே பாய்ச்சல்களில், அந்த இருண்ட உருவம் மீண்டும் புதர்களுக்குள் சென்று மறைந்தது; விவரிக்க முடியாத ஒரு பரிவுணர்ச்சி அதை ஆட்கொண்டது; மரக்கிளைகளுக்கு இடையே காற்று பெருமூச்சுவிட்டது போல வீசியது; அந்த உருவம் புதர்களுக்குள் உணர்ச்சிப் பெருக்குடன் மெல்ல முணுமுணுத்தது:

»விஷயங்கள் அவ்வளவு எளிமையானவையாக இருக்க முடியாது... நிச்சயமாக அப்படி இருக்கவே முடியாது... எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, இதுவரை எதுவும் நிரூபிக்கப்படவில்லையே...«

லிபன்சென்கோ, பெருமூச்சு விட்டுக்கொண்டிருந்த சோஃபியா சஹரோவ்னாவிடமிருந்து முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டு—சற்று கற்பனை செய்து பாருங்கள்!—சுவரில் தொங்கிக்கொண்டிருந்த வயலினை நோக்கித் தன் கையை நீட்டினார்.

»வெளியுலகில், மனிதன் எத்தனையோ விதமான விரும்பத்தகாத விஷயங்களைச் சகித்துக்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது; "பிறகு ஒருவன் வீடு திரும்புகிறான், அப்போது—ம்ம், சொல்லப்போனால்..."

அவன் அந்தப் பிசின் துண்டை (rosin) எடுத்து, அதை வில்லின் மீது ஆவேசமாகத் தேய்க்கத் தொடங்கினான்; ஒரு தயக்கமும் கூச்சமும் கலந்த முகபாவனையுடன்—

அது கட்சியின் அவனது அந்தஸ்திற்குச் சற்றும் பொருத்தமற்றதாக இருந்தது—அவன் வயலின் நரம்புகளைச் சோதிக்கத் தொடங்கினான்:

"அங்கே, கண்ணீரால் நனைந்த ஒரு முகம் நம்மை எதிர்கொள்கிறது..."

அவன் வயலினைத் தன் உடலோடு சேர்த்து அழுத்திக்கொண்டு, அதன் மீது குனிந்தான்; அதன் அகன்ற அடிப்பகுதியைத் தன் முழங்கால்களில் ஊன்றி, குறுகிய மேற்பகுதியைத் தன் தாடையால் கெட்டியாகப் பிடித்துக்கொண்டு, ஒரு நரம்பை மீட்டிப் பார்த்தான்:

*டான்!* என்று அது ஒலித்தது.

அவன் தன் தலையை ஒருபுறம் சாய்த்தான்; கேள்வி கேட்பது போன்ற, பாதி தந்திரமும் பாதி ஏக்கமும் கலந்த முகபாவனையுடன், அவன் சோஃப்ஜா சக்காரோவ்னாவைப் பார்த்துக் தன் நாவைச் சொடுக்கினான்—அவன் இவ்வாறு கேட்பது போலிருந்தது:

"கேட்டதா? அது உனக்குக் கேட்டதா?"

அவள் ஒரு நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்தாள்; பாதி நெகிழ்வும் பாதி எரிச்சலும் கலந்த முகத்துடன், அவள் லிப்பான்சென்கோவையும், நரம்புகளை இறுக்கிக்கொண்டிருந்த அவனது விரல்களையும் உற்று நோக்கினாள்.

"இப்போது பரவாயில்லை!"

அவன் புன்னகைத்தான்; இருவரும் புன்னகைத்தனர்; இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் தலையசைத்துக்கொண்டனர்—அவன், புதிதாகப் புத்துயிர் பெற்ற......அவன் முகத்தில் ஒரு பாவனை; அவளுக்கோ, ஒரு தர்மசங்கடத்தின் பின்னால் பெருமையும் ஆராதனையும் மறைந்திருந்தன.

"ஓ, நீ எவ்வளவு திருந்தாத குழந்தை!"

இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும், காண்டாமிருகத்தைப் போலவே அச்சு அசலாகத் தோற்றமளித்தபோதிலும், லிபான்ட்சென்கோ தன் இடது கையால் ஒரு சுறுசுறுப்பான, வேகமான அசைவைச் செய்து, தன் வயலினைச் சுழற்றினான்; ஒரு நொடியில், அந்த இசைக்கருவியின் அகன்ற விளிம்பைத் தன் தோளில் அழுத்தினான், அதன் மீது அவனது பிரம்மாண்டமான தலை சரிந்தது; அவனது விரல்கள் தந்திகளை இறுகப் பற்றிக்கொண்டன:

"சரியான நேரத்தில்!"

வில்லைப் பிடித்திருந்த கை ஒரு பரந்த அசைவைச் செய்துவிட்டு, நடுவானில் உறைந்துபோனது—மறைந்துபோனது; மிகவும் மென்மையான தொடுதலுடன், வில் தந்திகளின் மீது சறுக்கிச் சென்றது, அதைத் தொடர்ந்து அவனது இடது கையும், பிறகு அவனது முழு கையும் சென்றது; அவனது தலையும்—இறுதியாக அவனது முழு உடலும்—வில்லின் வழியைப் பின்பற்றிப் பக்கவாட்டில் சாய்ந்தன.

லிபான்ட்சென்கோவுக்குக் கீழே இருந்த கை நாற்காலி கீச்சிட்டது; உண்மையிலேயே மென்மையான ஒரு தொனியை உருவாக்குவதில் அவன் தன் முழு பலத்தையும் செலுத்திக்கொண்டிருந்தான்; திடீரென்று, அவனது கரகரப்பான—ஆனாலும் இனிமையாகவே இருந்த—கனத்த குரல் அந்த அறையில் ஒலித்தது:

"என்னைத் தனியாக விடு..." என்று லிபான்ட்சென்கோ பாடினான்.

"அது வீண்," என்று மென்மையாகப் பெருமூச்சுவிடும் அந்த நரம்பிசைக் கருவிகள் சேர்ந்து ஒலித்தன.

"...என்னைத் தனியாக விடு," என்று லிபான்ட்சென்கோ பாடினான், அவனது உடல் ஒருபுறம் சாய்ந்திருந்தது, உண்மையிலேயே மென்மையான ஒரு தொனியை உருவாக்குவதற்கான ஒரே, தணியாத முயற்சியில் அவன் முற்றிலும் மூழ்கியிருப்பது போலத் தோன்றியது.

இளமையில், அவர்கள் இருவரும் அடிக்கடி இந்தக் காதல் பாடலை ஒன்றாகப் பாடியிருந்தார்கள்—இன்று இப்பாடல் பாடப்படுவதில்லை.

"ஷ்!"

"அது உனக்குக் கேட்டதா?"

"ஜன்னலையா?"

"அது என்னவென்று நான் போய்ப் பார்க்கிறேன்."

புதர்கள் கொதித்தன. புருவங்களற்ற, உருண்டையான ஒரு தலை, ஒரு தனித்துவமான உந்துதலால் நிரம்பி, நிலவை நோக்கித் திரும்பியது: புரிந்துகொள்ள வேண்டும்—எந்த விலை கொடுத்தாவது புரிந்துகொள்ள வேண்டும்; புரிந்துகொள்வதா, அல்லது துண்டு துண்டாகச் சிதறுவதா. முறுக்கிய, கிளைகள் நிறைந்த அந்தத் தண்டிலிருந்து, பாசியும் காய்ந்த பட்டையும் மூடியிருந்த அந்தப் புராதனமான, புருவமற்ற முடிச்சு எழுந்தது; அது காற்றுக்கு எதிராகத் தன்னை நீட்டிக்கொண்டது; என்ன நடந்தாலும் சரி, கருணைக்காக அது மன்றாடியது. கிளைகள் நிறைந்த அந்தத் தண்டிலிருந்து, அந்தச் சிறிய உருவம் மீண்டும் ஒருமுறை தன்னை விடுவித்துக்கொண்டது; அது ஜன்னலை நோக்கி ஊர்ந்து சென்றது; இப்போது அதன் பின்வாங்கல் தடைபட்டது; அது தொடங்கியதை முடிப்பதைத் தவிர அதற்கு வேறு எதுவும் மிஞ்சவில்லை. இப்போது அது... லிபான்சென்கோவின் படுக்கையறையில் தன்னை இருப்பதைக் கண்டது. மிகுந்த ஆவலுடன், அவன் உள்ளே வருவதை அது எதிர்பார்த்துக் காத்திருந்தது.

மிகப்பெரும் அயோக்கியர்கள்கூட, தங்களுக்குத் தாங்களே ஒரு 'இறுதிப் பாடலைப்' (swan song) பாடிக்கொள்ள வேண்டிய தேவையை உணர்கிறார்கள்.

»முந்தைய நாட்களின்... சோதனைகள்... ஏமாற்றமடைந்த ஆன்மாவிற்கு... அந்நியமானவை... நான் இனி... சபதங்களை... நம்புவதில்லை...«

»நான் இனி... காதலை... நம்புவதில்லை...«

தான் எதைப் பாடுகிறோம் என்று அவனுக்குத் தெரிந்திருந்ததா? தான் எதை வாசிக்கிறோம் என்று?—தான் ஏன் இவ்வளவு துயரத்துடன் இருக்கிறோம் என்று? ஏன் தன் தொண்டை வலிமிகுந்த வகையில் இறுகிக்கொண்டிருக்கிறது என்று?... வயலினிலிருந்து தான் மீட்டெடுக்கும் மென்மையான இசைக்குரல்களை அவன் எவ்வளவு குறைவாகப் புரிந்துகொண்டானோ, அதே அளவு குறைவாகவே இதையும் லிபான்சென்கோ புரிந்துகொண்டான்... இல்லை, அவனது நெற்றியால் அதை உணர்ந்துகொள்ள முடியவில்லை: அவனது நெற்றி குறுகியிருந்தது, அதில் கிடைமட்டமான சுருக்கங்கள் நிறைந்திருந்தன; அது அழுவது போலவே காட்சியளித்தது.

இப்படியாக, ஒரு அக்டோபர் மாலைப்பொழுதில், லிபான்சென்கோ தனது இறுதிப் பாடலைப் பாடினான்.

பிறகு? ...

அவ்வளவுதான்!

இப்போது அவன் பாடி முடித்து, வாசிப்பதையும் நிறுத்திவிட்டான்; வயலினை மேஜையின் மீது வைத்துவிட்டு, தன் முகத்திலிருந்த வியர்வையைத் துடைத்துக்கொண்டான்; மெதுவாக, அவனது நாற்பத்தைந்து வயதுக்குரிய, அருவருப்பான, சிலந்தி போன்ற வயிறு அசைந்தாடியது; இறுதியாக, அவன் ஒரு மெழுகுவர்த்தியை எடுத்துக்கொண்டு தனது படுக்கையறைக்குள் சென்றான்; வாசற்படியில் நின்றவாறே, அவன் கடைசியாக ஒருமுறை திரும்பிப் பார்த்தான், பெருமூச்சுவிட்டான், ஏதோ ஒன்றை ஆழ்ந்து சிந்திப்பது போலத் தோன்றினான்; லிபான்சென்கோவின் முழு உருவமும் ஒரு மந்தமான, ரகசியமான துயரத்தையே வெளிப்படுத்தியது. பிறகு—அவன் இருளுக்குள் மறைந்துபோனான்.

மெழுகுவர்த்தியின் சுடர், அறையின் முழுமையான இருளைக் கீறிக்கொண்டு சென்றது; அந்தச் செம்மஞ்சள் நிற ஒளி, நரகத்தைப் போன்ற இருள்சூழ்ந்த சூழலில் பரவியது; ஒளியின் மையத்திலிருந்து நாலாபுறமும் விரியும் கதிர்களைப் போலவே, இருளின் பகுதிகள்—அறையிலிருந்த பொருட்களின் நிழல்கள்—இடம்பெயர்ந்தன; அந்த இருண்ட, நீண்ட முக்கோணங்களுக்குப் பின்னால்—அதாவது பொருட்களின் நிழல்களுக்குப் பின்னால்—லிபான்சென்கோவின் காலடியிலிருந்து திடீரென ஊர்ந்து வெளிவந்த ஒரு அடர்த்தியான, நிழல் உருவம் எழுந்து நின்றது; அது பின்னர் வேகமாகவும் பரபரப்பாகவும் ஒரு வட்ட வடிவத்தில் நகரத் தொடங்கியது.

மேஜையையும் நாற்காலியையும் தாண்டிப் பாய்ந்து, அந்த ஊமையாய், பயங்கரமாய் இருந்த நிழல் உருவம் சுவரின் மீது தன்னை வீசிக்கொண்டது—அது சாய்ந்த முக்கோணங்களாகச் சிதறி, வேதனைமிகுந்த வகையில் துண்டுதுண்டாகக் கிழிந்துபோனது; நரகத்தின் வாசலில் காத்திருக்கும் அனைத்துத் துன்பங்களையும் அது இப்போதே அனுபவித்துக் கொண்டிருப்பது போல அது காட்சியளித்தது. இவ்வாறு ஆன்மா—உடலை ஒரு தேவையற்ற பாரம் போல உதறித் தள்ளிவிட்டு—ஆன்மீகச் சுழற்காற்றுகளால் பற்றிக்கொள்ளப்படுகிறது; இந்தச் சுழற்காற்றுகள் ஆன்மாவின் மண்டலமெங்கும் பரவிச் செல்கின்றன. நமது உடல் ஒரு சிறிய பாத்திரம் மட்டுமே; அது ஆன்மா எனும் சமுத்திரத்தில், ஒரு ஆன்மீகக் கண்டத்திலிருந்து—மற்றொரு ஆன்மீகக் கண்டத்திற்கு—விரைந்து செல்கிறது.

இவ்வாறு...

முடிவில்லாத நீளமுள்ள ஒரு கயிற்றைக் கற்பனை செய்து பாருங்கள்; அந்தக் கயிற்றின் மையத்தில் உங்கள் உடல் இறுக்கமாகக் கட்டப்பட்டிருப்பதாகவும் கற்பனை செய்து பாருங்கள்; பிறகு, அந்தக் கயிறு ஒரு சீற்றமான, விவரிக்க முடியாத, மற்றும் வியக்கத்தக்க வேகத்துடன் தன்னையே சுற்றிச் சுழற்றப்படுகிறது; விடுவிக்கப்பட்டதும், நீங்கள் தலைகீழாக, மேலும் மேலும் விரிவடையும் வட்டங்களில் விண்வெளியில் பறக்கத் தொடங்குகிறீர்கள்; சுருள்களைப் பதித்தபடி, நீங்கள் தொடர்ந்து முன்னோக்கிப் பறந்து, வளிமண்டலத்தின் காற்றற்ற அடுக்குகளை அடைகிறீர்கள்; பிறகு—ஒரு பூமிக்குரிய செயற்கைக்கோளைப் போல—நீங்கள் பூமியிலிருந்து மேலும் மேலும் விலகிச் சென்று, பிரபஞ்சத்தின் பரந்தவெளிகளில் உயர்ந்து, பிரபஞ்ச வெளியின் பரந்த தன்மையை ஒரு நொடியில் கடந்து, இறுதியில் நீங்களே அந்த வெளியாக ஆகிவிடுகிறீர்கள்.

உங்கள் ஆன்மா உடலை ஒரு தேவையற்ற சுமையாகக் கருதி உதறித் தள்ளியவுடன், அதுபோன்ற ஒரு சூறாவளியால்தான் நீங்கள் பற்றிக்கொள்ளப்படுகிறீர்கள். பிறகு: மேலும் கற்பனை செய்து பாருங்கள், அதாவது......உங்கள் உடலின் ஒவ்வொரு புள்ளியும் விரிவடைவதற்கான ஒரு வெறித்தனமான உந்துதலால் ஆட்கொள்ளப்பட்டிருப்பதாகக் கற்பனை செய்துகொள்ளுங்கள்—எல்லையற்றதாகவும், பயங்கரமானதாகவும் விரிவடைதல் (உதாரணமாக, சனிக்கோளின் சுற்றுப்பாதையின் விட்டத்திற்குச் சமமான ஒரு இடத்தை ஆக்கிரமிக்கும் அளவுக்கு); அவ்வாறு விரிவடையும்போது, ​​உங்கள் உடலின் ஒரு புள்ளியை மட்டுமல்லாமல், அனைத்துப் புள்ளிகளையும் ஒரே நேரத்தில் நீங்கள் உணர்வதாகக் கற்பனை செய்யுங்கள்—ஆனால் அந்தப் புள்ளிகள், சூரியனும் பிற கோள்களும் உங்கள் உடலின் மூலக்கூறுகளுக்கு ஊடே தடையின்றி ஊடுருவிச் செல்லும் அளவுக்கு, மிகுந்த வெப்பமடைந்து, அடர்த்தி குறைந்து, மெல்லியதாகிவிட்டிருக்கின்றன; மேலும், உங்கள் மையநோக்கு விசையை (centripetal force) நீங்கள் முழுமையாக இழந்துவிட்டதாகவும், விரிவடைவதற்கான முயற்சியில் உங்கள் உடல் துண்டு துண்டாகச் சிதறிப்போவதாகவும் கற்பனை செய்யுங்கள்—இருப்பினும், இந்தச் செயல்முறை முழுவதும், உங்கள் உணர்வு மட்டுமே ஒருங்கிணைந்த நிலையில் எஞ்சியிருக்கிறது: அந்தச் சிதறிய உணர்வுகளின் உணர்வு அது.

அப்படியென்றால், உங்கள் உணர்வுகள் எத்தகையதாக இருக்கும்?

இந்த உணர்வுகளை உங்களால் பௌதீக ரீதியாகக் காட்சிப்படுத்த முடிந்தால், ஆன்மாவின் ஆரம்பக்கட்ட வாழ்க்கையின்—அதாவது, உடலிலிருந்து அது தன்னை விடுவித்துக் கொண்ட கணத்தின்—ஒரு உண்மையான பிம்பத்தை நீங்கள் பெற்றிருப்பீர்கள்...

லிபன்ட்சென்கோ, அலைபாய்ந்துகொண்டிருந்த அறையின் நடுவே நின்றார்; அவர் கையில் இருந்த மெழுகுவர்த்தி இன்னும் படபவென எரிந்துகொண்டிருந்தது; அவரது பிரம்மாண்டமான, நிழல் போன்ற உருவம்—லிபன்ட்சென்கோவினுடைய ஆன்மா—அறையின் கூரையிலிருந்து தலைகீழாகத் தொங்கிக்கொண்டிருந்தது; ஆயினும், தனது சொந்த நிழலின் மீதோ அல்லது தன்னைச் சுற்றியுள்ள பொருட்களால் விழுந்த நிழல்களின் மீதோ லிபன்ட்சென்கோவுக்குச் சிறிதும் ஆர்வம் இருக்கவில்லை. மாறாக, அவரது கவனம் ஒரு பரிச்சயமான—மேலும் சற்றும் மர்மமற்ற—ஒலியின் பக்கம் ஈர்க்கப்பட்டது.

கரப்பான் பூச்சிகள் மீது அவருக்கு ஒரு தனிப்பட்ட வெறுப்பு இருந்தது; இப்போது அவர் அத்தகைய பூச்சிகள் டஜன் கணக்கில் இருப்பதைப் பார்த்தார். அந்த ஒளியைக் கண்டு திடுக்கிட்ட அவை, அவசரம் அவசரமாகத் தங்கள் மறைவிடங்களுக்குள் ஓடி ஒளிந்தன—இதைக் கண்ட லிபன்ட்சென்கோ கடும் சீற்றமடைந்தார்:

"சபிக்கப்பட்ட ஜென்மங்களே!..."

அறையின் ஒரு மூலையில், தான் நிறுத்தி வைத்திருந்த நீண்ட கைப்பிடியுடைய துடைப்பம் ஒன்றை அவர் எடுத்துக்கொண்டார்.

"இருங்கள், உங்களுக்கு இருக்கிறது!..."

அவர் மெழுகுவர்த்தியைத் தரையில் வைத்தார்; பின்னர், துடைப்பத்தை ஆயுதமாக ஏந்தியவாறு, ஒரு நாற்காலியின் மீது ஏறினார். அவரது கனத்த, மூச்சிரைக்கும் உடல் இப்போது மேல்நோக்கித் திணறி உயர்ந்தது; அந்தப் பெருமுயற்சியால் அவரது இரத்த நாளங்கள் புடைத்து எழுந்தன, அவரது தசைகள் கண்ணுக்குத் தெரியும் வகையில் வீங்கின. அவன் தன் துடைப்பத்தைக் கொண்டு, மளமளவென ஓடிய கரப்பான்பூச்சிக் கூட்டத்தை ஏதோ பேய் பிடித்தவன் போலத் துரத்திச் சென்றான்—ஒன்று... இரண்டு... மூன்று!—துடைப்பத்தின் அடியில் நசுங்கும் சத்தம் கேட்டது: *நறுக், நறுக்*—சுவர்களில், கூரையில், மூலையில், அந்த அடுக்கடுக்கான மேடை நின்ற இடத்திலேயே.

"எட்டு... பத்து... பதினொன்று..." என்று ஒரு முணுமுணுப்பு கேட்டது; ஒவ்வொரு *நறுக்* சத்தத்துடனும், தரையில் கருப்புப் புள்ளிகள் உதிர்ந்தன.

ஒவ்வொரு மாலையும் உறங்கச் செல்வதற்கு முன், அவன் வழக்கமாக ஒரு கரப்பான்பூச்சிக் கூட்டத்தை வேரறுப்பான்; அதன் பிறகே அவன் படுக்கைக்குச் செல்வான்.

ஆடைகளைக் களையத் தொடங்குவதற்கு முன், அவன் தன் மெழுகுவர்த்தியைப் படுக்கையின் அடியில் காட்டுவான் (இது அவன் சிறிது காலத்திற்கு முன் பழகிக்கொண்ட ஒரு வழக்கம்).

இப்போது அவன் படுக்கையில் கால்களை அகல விரித்து, உடல் முழுவதும் ரோமங்களுடன் நிர்வாணமாக அமர்ந்திருந்தான்; அவனது மார்பின் வட்டமான, பெண்ணுக்கே உரிய மென்மையான வடிவங்கள் தெளிவாகத் தென்பட்டன.

லிபன்சென்கோ நிர்வாணமாகவே உறங்குவான்.

மெழுகுவர்த்திக்கு மூலைக்கு எதிரே—ஜன்னல் மூலைக்கும் அலமாரிக்கும் இடையில்—அந்தச் சுவர் இடுக்கு நிழலிலிருந்து ஒரு விசித்திரமான உருவம் தோன்றியது: அங்கே தொங்கவிடப்பட்டிருந்த ஒரு கால்சட்டையால் உருவான உருவம் அது. அதைப் பார்ப்பவர் எவரோ, அவரையே ஒத்த உருவமாக அது தவறாமல் மாறிவிடும்; லிபன்சென்கோ தன் கால்சட்டையைத் தொங்கவிடும் இடத்தை எத்தனையோ முறை மாற்றியிருந்தான், ஆயினும் விளைவு எப்போதும் ஒன்றாகவே இருந்தது: அதைப் பார்ப்பவர் எவரோ, அவரையே ஒத்த உருவமாக அது தவறாமல் மாறிக்கொண்டிருந்தது.

இப்போது அவன் பார்த்ததும் சரியாக அதையேதான்.

அவன் தன் மெழுகுவர்த்தியை அணைத்ததும், அந்த உருவம் அசைந்தது; அவனுக்கு முன்னால் இன்னும் தெளிவாகத் தெரிந்தது; அவன் தன் கையைத் திரையை நோக்கி நீட்டினான்; ஒரு செம்பு-பச்சை நிற ஒளி அறையை நிறைத்தது—தொலைவிலிருந்து, வெகு தூரத்திலிருந்து, ஈயத்தைப் போன்ற வெண்மையான மேகங்களுக்கு நடுவிலிருந்து—ஒரு எரியும் வட்ட வடிவப் பொருள் அறையினுள் பாய்ந்து வந்தது போல; அப்போது...

அங்கே, அந்தச் செம்பு-பச்சை நிறச் சுவருக்கு எதிரே—அங்கேதான்!—அந்தச் சிறிய உருவம் நின்றிருந்தது; சுண்ணாம்பு பூசியது போன்ற, மரணத்தைப் போன்ற வெளிறிய முகத்துடன்: பார்ப்பதற்கு ஒரு... கோமாளியைப் போல; தன் வெளிறிய உதடுகளால் புன்னகைத்துக்கொண்டிருந்தது. காலில் ஏதும் அணியாமல், லிபன்சென்கோ கதவை நோக்கி ஓடினான்; தான் கதவை மூடிவிட்டிருந்ததை அவன் மறந்துவிட்டிருந்தான்; அதனால் அவன் தன் மார்பையும் வயிற்றையும் கொண்டு கதவின் மீது பலமாக மோதிக்கொண்டான்; ஆனால் சட்டென்று அவன் பின்னோக்கி இழுக்கப்பட்டான்; ஒரு...
கொதிக்கும் வெந்நீர் போன்ற திரவம் அவனது நிர்வாண முதுகின் மீது—தோள்பட்டையிலிருந்து கீழ்முதுகு வரை—பாய்ந்து பரவியது; அவன் படுக்கையில் சரிந்து விழுந்தான், அப்போதுதான் அவனுக்குப் புரிந்தது, ஒரு பன்றிக்குட்டியின் வழவழப்பான, வெண்மையான தோல் வெட்டப்படுவதைப் போல அவனது முதுகு வெட்டப்படுகிறது என்று; தனக்கு என்ன நடக்கிறது என்பதை அவன் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்வதற்குள், அதே கொதிக்கும் நீரைத் தன் தொப்புளுக்குக் கீழே உணர்ந்தான்.

அந்த இடத்திலிருந்து ஏதோ ஒன்று ஏளனமாகச் சீறியது; அவனுக்குள் எங்கோ ஆழத்தில், அது வெளியேறும் வாயுக்களாகத்தான் இருக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் எழுந்தது—ஏனெனில் அவனது வயிறு உண்மையில் கிழிக்கப்பட்டிருந்தது; கோரமாக வீங்கியிருந்த தன் வயிற்றின் மீது தலையைக் குனித்தபடி, அவன் தூக்கக் கலக்கத்துடன் உள்நோக்கிச் சரிந்து, தன் வயிற்றையும் படுக்கை விரிப்பையும் மூடியிருந்த அந்தப் பிசுபிசுப்பான திரவத்தின் மீது தன் கையை ஓட்டினான்.

சாதாரண யதார்த்தத்தைப் பற்றிய லிபான்சென்கோவின் கடைசி நனவுப்பூர்வமான பதிவு அதுதான்; இப்போது, அவனது உணர்வு படிப்படியாகக் குறையத் தொடங்கியது; அதன் பரந்த எல்லைக்கோடு கோள்களைத் தன்னுள் ஈர்த்துக்கொண்டது—
அவற்றைத் தனக்குரிய உறுப்புகளாக, ஆயினும் ஒன்றுக்கொன்று வேறுபட்டவையாக உணர்ந்தது; சூரியன் அவனது இதயத்தின் அறைகளுக்குள் நீந்தியது; சனிக்கோளின் பெரும் திரள்களின் தொடுதலால் அவனது முதுகெலும்பு ஒளிர்ந்தது; அவனது அடிவயிற்றின் ஆழத்தில் ஒரு எரிமலை வெடித்தது.

இதற்கிடையில், அவனது உடல் அமர்ந்த நிலையிலேயே இருந்தது, தலை உணர்வற்று மார்பில் சாய்ந்திருந்தது, அவனது கண்கள் பிளந்து திறந்திருந்த வயிற்றையே உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தன; திடீரென, அவன் சரிந்து, குப்புறப் படுக்கை விரிப்பில் விழுந்தான்; அவனது தொங்கும் கை, இரத்தத்தில் நனைந்திருந்த படுக்கையறை விரிப்பில் உரசியது; அவனது தலை, உடன்......தன் துருத்திய தாடையுடன், அவன் சுவரை நோக்கிப் பக்கவாட்டில் திரும்பி, அசைவற்ற விழிகளுடன் கதவை வெறித்துப் பார்த்தான்; அவனது மயிரற்ற புருவ மேடுகள் எண்ணெய்ப் பசையுடன் பளபளத்தன; படுக்கை விரிப்பில், இரத்தம் தோய்ந்த ஐந்து விரல்களின் தடங்கள் தெளிவாகத் தெரிந்தன; போர்வைகளுக்கு அடியிலிருந்து எங்கிருந்தோ ஒரு தடித்த குதிகால் வெளியே நீட்டிக்கொண்டிருந்தது.

புதர்க்காடு கொந்தளித்தது; வளைகுடாவிலிருந்து வெண் பிடரி மயிர்க்கீற்றுகள் பறந்து வந்தன; அவை அலைபோன்ற நீர்த்தெறிப்புகளாகக் கரையை அடைந்தன;

அவை மணலை நக்கின; கூர்மையாக தீட்டப்பட்ட, கண்ணாடி போன்ற கத்தி முனைகளைப் போல, அவை மணலின் மீது சறுக்கிச் சென்றன; அவை சிறிய, உப்புக் குளங்களை அடைந்து, கரைந்த உப்பால் அவற்றை நிரப்பி, மீண்டும் பின்னோக்கிப் பாய்ந்தன. புதர்க்காட்டின் கிளைகளுக்கு ஊடாக, அலைகளின் மீது ஒரு கப்பல் ஆடிக்கொண்டிருப்பது தெரிந்தது—நீலப்பச்சை நிறத்தில், பேய்போல; அதன் கூர்மையான இறக்கைகள் கொண்ட பாய்மரங்கள் காற்றிலிருந்து மெல்லிய அடுக்குகளை வெட்டின; பாய்மரங்களின் மேற்பரப்பில் மூடுபனிப் படலம் அடர்த்தியாவது போலத் தோன்றியது.

காலையில் அவர்கள் உள்ளே நுழைந்தபோது, ​​அங்கே லிபான்ட்சென்கோ இல்லை; அங்கே இருந்தது ஒரு இரத்தக் குளம், ஒரு சடலம் மட்டுமே; பிறகு, அங்கே புன்னகைக்கும் வெளிறிய முகத்துடன் ஒரு ஆண் உருவத்தைக் கண்டார்கள்; அந்த உருவம் ஒரு சிறிய மீசையை அணிந்திருந்தது; அது மேல்நோக்கிச் சுருட்டப்பட்டிருந்தது; மிகவும் விசித்திரமாக: அந்த மனிதன் இறந்த உடலின் மீது அமர்ந்திருந்தான்; அவன் கையில் ஒரு கத்தரிக்கோல் இருந்தது; அவன் அந்தக் கையை முன்னோக்கி நீட்டியிருந்தான், அவனது மூக்கிலிருந்து, உதடுகளின் குறுக்கே, ஒரு கரப்பான் பூச்சி ஊர்ந்து சென்றது.

அவன் மனநிலை பிறழ்ந்தவன் போல் தோன்றினான்.

ஏழாம் அத்தியாயம் முடிவு.


Achtes und letztes Kapitel
Erst aber . . .
எட்டாவது மற்றும் இறுதி அத்தியாயம்
ஆனால் முதலில்...

அன்னா பெட்ரோவ்னா!

நாங்கள் அவளைப் பற்றிச் சிந்திப்பதையே நிறுத்தியிருந்தோம்; ஆயினும் அவள் *திரும்பி வந்திருந்தாள்*; இப்போது அவள் காத்திருந்தாள்... ஆனால் முதலில்... —

— இந்த இருபத்து நான்கு மணி நேரங்கள்! —

— இந்த இருபத்து நான்கு மணி நேரங்கள், எங்கள் கதைப்பின்னலின் அகவெளிகளில் ஒரு பயங்கரமான கனவைப் போலப் பரவியிருந்தன; அவை எங்கள் பார்வை எல்லையைச் சுருக்கிவிட்டிருந்தன; இந்த அகவெளிகளுக்குள், ஆசிரியரின் பார்வை தன்னைத்தானே இழந்துவிட்டது; அது மற்ற அனைத்திற்கும் தன்னை அடைத்துக்கொண்டது.

ஆகவே, அன்னா பெட்ரோவ்னாவும் மறைந்துவிட்டிருந்தாள்.

ஒரு கனத்த ஈய மேகத்தைப் போல, இந்த ஈயமயமான மாயத்தோற்றம் எங்கள் குறுகிய, தங்களுக்குள்ளேயே சுருண்டுகொண்ட பார்வை எல்லைக்குள் — அந்த இருபத்து நான்கு மணி நேரங்களுக்குள் — நம்பிக்கையற்றதாய், பாழடைந்ததாய், இருண்டதாய் மிதந்து சென்றது! ...

ஆயினும், நிகழ்வுகளின் கடுமையான, பொங்கி எழும் அலைகளுக்கு மத்தியில் — எந்த ஆறுதலும் அற்ற சூழலில் — அன்னா பெட்ரோவ்னா திரும்பி வந்த செய்தி, எங்கோ தொலைவிலிருந்து வரும் ஒரு மெல்லிய ஒளியின் கீற்றைப் போல வெளிப்பட்டது. ஒரு கணநேரத்திற்கு நாங்கள் துயரம் தோய்ந்த சிந்தனையில் ஆழ்ந்தோம்; பிறகு அதை மீண்டும் மறந்துவிட்டோம்; ஆயினும் நாங்கள் அதை நினைவில் *கொண்டிருக்க வேண்டும்*... அதாவது அன்னா பெட்ரோவ்னா — திரும்பி வந்திருந்தாள் என்பதை.

இந்த இருபத்து நான்கு மணி நேரங்கள்! —

— இதில் ஒவ்வொரு கணமும், எங்கள் கதையில், நிகழ்வுகளால் நிரம்பி வழிந்தது.

ஆயினும் அன்னா பெட்ரோவ்னா திரும்பி வந்தது ஒரு உண்மை; சொல்லப்போனால், அது மிக முக்கியமான ஒரு உண்மைதான் — நாங்கள் விவரித்த மற்ற நிகழ்வுகளைப் போல அது அத்தனை பயங்கரமான முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது அல்ல என்றாலும்.

இருப்பினும்... —

அன்னா பெட்ரோவ்னா திரும்பி வந்திருந்தாள்; நாங்கள் விவரித்த நிகழ்வுகள் எதைப் பற்றியும் அவளுக்கு எதுவும் தெரியாது — எதையும் அவள் சந்தேகிக்கவில்லை; அவளைத் துயரக் கலக்கத்திற்கு உள்ளாக்கிய ஒரே ஒரு நிகழ்வு மட்டுமே இருந்தது: அது அவளே திரும்பி வந்ததுதான்; இது, நிச்சயமாக, நாங்கள் சித்தரித்த கதாபாத்திரங்களையும் கலக்கத்திற்கு உள்ளாக்கியிருக்க வேண்டும்; அந்தக் கதாபாத்திரங்கள் இந்த நிகழ்வுக்கு உடனடியாக எதிர்வினையாற்றியிருக்க வேண்டும்; ...அவள் மீது குறிப்புகளையும் கடிதங்களையும் — மகிழ்ச்சி அல்லது கோபத்தின் வெளிப்பாடுகளையும் — பொழிந்திருக்க வேண்டும்; ஆனால் எதிர்பார்க்கப்பட்ட கடிதங்களும் தூதுவர்களும் வந்து சேரவில்லை; அந்த முக்கியமான நிகழ்வை யாரும் கவனிக்கவில்லை — நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச்சும் இல்லை, அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச்சும் இல்லை.

அன்னா பெட்ரோவ்னா வருத்தமுற்றாள்.

அவள் எங்கும் செல்லவில்லை; மிக உயர்ந்த தரத்திலான ஒரு விடுதியில், அவள் ஒரு மிகச்சிறிய அறையில் தங்கியிருந்தாள்; அங்கே இருந்த ஒற்றை நாற்காலியில் அன்னா பெட்ரோவ்னா மணிக்கணக்கில் அமர்ந்திருந்தாள்; அன்னா பெட்ரோவ்னா மணிக்கணக்கில் அமர்ந்திருந்தாள், அவளது கண்கள் அந்தச் சுவரொட்டியையே உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தன; அந்தச் சுவரொட்டி மீண்டும் மீண்டும் அவளது பார்வையை ஈர்த்தது; அவள் தன் பார்வையை ஜன்னலின் பக்கம் திருப்பினாள்; ஆனால் ஜன்னலுக்கு வெளியே, ஆலிவ் நிறத்தின் கற்பனைக்கு எட்டாத சாயல்களைக் காட்டும் ஒரு பித்தளைச் சுவர் எழுந்தது; வானத்திற்குப் பதிலாக, மஞ்சள் புகை சூழ்ந்திருந்தது...

கடிதமும் இல்லை, வருகையும் இல்லை: அவளது கணவனிடமிருந்தோ அல்லது மகனிடமிருந்தோ எந்தப் பதிலும் இல்லை.

அவ்வப்போது, அவள் மணியை அடித்தாள்; தன் தலைமுடியில் பட்டாம்பூச்சி போன்ற தொப்பியை அணிந்திருந்த, லாவகமான நடையுடைய ஒரு உருவம் தோன்றியது.

அன்னா பெட்ரோவ்னா தனது ஆர்டரைக் கொடுத்தாள்—எத்தனையோ முறை!

"ஒரு *தே காம்ப்லெட்*, தயவுசெய்து—என் அறைக்கு."

பின்னர், கஞ்சி போட்ட சட்டையின் முன்பகுதியுடனும், பளபளப்பான, மடிப்பு கலையாத கழுத்துப்பட்டையுடனும், மாலை நேர உடை அணிந்த ஒரு பணியாளர் தோன்றினார்; அவர் அந்தப் பெரிய தட்டை—குறிப்பாக அழுத்தமாக—தனது ஐந்து விரல்களின் நுனியில் சமநிலைப்படுத்தினார்; அவன் அந்தச் சிறிய அறையையும், அதில் தங்கியிருந்தவரின் சற்றே நாகரிகமற்ற உடையையும், அகன்ற இரட்டைப் படுக்கையில் கலைந்து கிடந்த வண்ணமயமான ஸ்பானியத் துண்டுகளையும், சற்றே தேய்ந்திருந்த பயணப் பெட்டியையும் இகழ்ச்சியுடன் பார்த்தான்; சிறிதளவு மரியாதையுமின்றி, ஆனாலும் சத்தமின்றி, அவன் அந்தப் பெரிய தட்டைக் கீழே வைத்தான்; சத்தமின்றி, அந்தத் தேநீர் மேஜையின் மீது வைக்கப்பட்டது. சத்தமின்றி, அந்தப் பணியாளர் வெளியேறினார்.

யாருமில்லை, எதுவுமில்லை; எப்போதும் அதே சுவர்ப்பூச்சு; பக்கத்து அறையிலிருந்து அதே சிரிப்பு; தாழ்வாரத்தில் இரண்டு பணிப்பெண்களின் அரட்டை; எங்கோ கீழே—பியானோ இசை (வருகை தந்த ஒரு பியானோ கலைஞர் தனது கச்சேரிக்காகத் தீவிரமாகப் பயிற்சி செய்துகொண்டிருந்தார்); அவளது பார்வை மீண்டும் ஒருமுறை—முன்பு பலமுறை நிகழ்ந்தது போலவே—ஜன்னலை நோக்கிச் சென்றது, ஆனால் ஜன்னலுக்குப் பின்னால் ஆலிவ் நிறத்தில் ஒரு பித்தளைச் சுவர் வெறித்துப் பார்த்தது; சூரியனுக்குப் பதிலாக, மஞ்சள் புகை...

திடீரென்று, ஒரு தட்டுச் சத்தம் கேட்டது; அன்னா பெட்ரோவ்னாவின் கோப்பையிலிருந்து தேநீர், தட்டை மூடியிருந்த பனி போன்ற வெண்மையான கைத்துணியின் மீது கொட்டியது.

பணிப்பெண், தன் கையில் ஒரு விசிட்டிங் கார்டுடன் அறைக்குள் பறந்து வந்தாள்; அன்னா பெட்ரோவ்னாவின் முகம் சிவந்து போனது; அவள் சத்தமாக எழுந்தாள்; ஒரு விரைவான அசைவில், தன் தலைமுடியைச் சரிசெய்தாள்—அது அவள் இளமைக்காலம் தொட்டே கடைப்பிடித்து வந்த ஒரு செய்கை.

"அந்தப் பெரியவர் எங்கே?"

"அந்தப் பெரியவர் தாழ்வாரத்தில் காத்திருக்கிறார்."

"அவரை உள்ளே அழைத்து வாருங்கள்."

அவள் வேகமாக மூச்சுவிட்டு, மீண்டும் முகம் சிவந்தாள்.

அடுத்த அறையிலிருந்து சிரிப்பொலியும் இரைச்சலும் கேட்டன; நடைபாதையில் இரண்டு பணிப்பெண்களின் அரட்டையும், கீழ்த்தளத்தின் ஏதோ ஒரு பகுதியில் பியானோ இசைக்கப்படும் ஓசையும் ஒலித்தன; பின்னர், அந்த அறையை நோக்கி அவசரமாகவும் வேகமாகவும் வரும் சிறிய காலடி ஓசைகள் கேட்டன; கதவு திறந்தது: அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் அப்லேயுகோவ் வாசற்படியில் நின்றிருந்தார்.

அவர் கண்ணில் முதலில் பட்டது அந்த அறையின் மோசமான நிலையே—ஒரு முதல் தர ஹோட்டலில் இப்படியொரு அறையா! சரி, அதைக் கண்டு வியக்கத் தேவையில்லை: அனைத்து முதல் தரத் தலைநகரங்களிலுமுள்ள அனைத்து முதல் தர ஹோட்டல்களிலும் இத்தகைய அறைகள் இருக்கத்தான் செய்கின்றன—ஒருவேளை ஒவ்வொன்றிலும் ஒன்று, அல்லது அதிகபட்சம் இரண்டு இருக்கலாம்; ஆயினும், அவை ஒவ்வொரு வழிகாட்டி நூலிலும் விளம்பரப்படுத்தப்படுகின்றன. உதாரணமாக, அத்தகைய ஒரு வழிகாட்டி நூலில் நீங்கள் இவ்வாறு வாசிக்கக்கூடும்: "Savoy. Premier ordre. Chambres depuis 3 fr." ஆனால், இதன் உண்மையான பொருள் என்னவென்றால், இங்கு பதினைந்து பிராங்குகளுக்கும் குறைவான விலையில், தங்குவதற்கு ஏற்ற ஒரு அறையைக் கூடப் பெற இயலாது என்பதே ஆகும். வெறும் வெளித்தோற்றத்திற்காக—இருப்பினும், இங்கே நீங்கள் ஒரு அறையைக் காண்பீர்கள்—அது பொதுவாக காலியாகவும், எப்போதும் அசுத்தமாகவும் இருக்கும்—"மூன்று பிராங்குகள்" என்ற சொற்றொடரால் துல்லியமாக இதுதான் குறிப்பிடப்பட்டது. மங்கலான, காற்றோட்டமில்லாத, தூசி படிந்த இந்த அறையை நீங்கள் எடுக்க முடிவு செய்தால், உங்களுக்குக் கேடுதான்; அந்த விடுதி முழுவதின்—அதன் எண்ணற்ற பணிப்பெண்கள், வேலையாட்கள், மற்றும் பரிமாறும் சிறுவர்களின்—ஏளனம் உங்களுக்கு நிச்சயம் கிடைக்கும்.

அதன்பிறகு நீங்கள் சற்றே தரம் குறைந்த ஒரு விடுதிக்குச் செல்வீர்கள், அங்கே, ஏழு அல்லது எட்டு பிராங்குகளுக்கு, நீங்கள் அமைதி, வசதி மற்றும் மரியாதையை அனுபவிக்கலாம்.

"முதல் தரம்—மூன்று பிராங்குகள்"—இத்தகைய கதியிலிருந்து கடவுள் உங்களைக் காக்கட்டும்!

ஒரு படுக்கை, ஒரு மேசை, மற்றும் ஒரு நாற்காலி; கட்டிலின் மீது, ஒரு சிறிய கைப்பை, பயணப் பெட்டிப் பட்டைகள், ஒரு கருப்பு சரிகை விசிறி, மற்றும் ஒரு சிறிய வெனிஸ் பூச்சாடி ஆகியவை கலைந்து கிடந்தன. அந்தப் பூச்சாடியின் மீது, கற்பனை செய்து பாருங்கள்!, தூய பட்டு காலுறை ஒன்று வீசப்பட்டிருந்தது; அதனுடன், எலுமிச்சை மஞ்சள் நிறத்தில், கண்ணைப் பறிக்கும் பிரகாசமான பட்டுத் துண்டுகளின் ஒரு சிறிய குவியலும் இருந்தது. இவை அனைத்தும், கிரனாடா மற்றும் டோலிடோவிலிருந்து கொண்டுவரப்பட்ட நினைவுப் பொருட்களால் நிரம்பிய அன்னா பெட்ரோவ்னாவின் பயணப் பெட்டிகளாக இருக்கலாம் என்று அப்போலோன் அப்போலோனோவிச் தனக்குள் எண்ணிக்கொண்டார். இந்த நினைவுப் பொருட்கள் ஒரு காலத்தில் விலை உயர்ந்தவையாக இருந்திருக்கலாம்; ஆனால் இப்போது, அவை தங்கள் பொலிவையும் மதிப்பையும் முற்றிலுமாக இழந்துவிட்டன...

சமீபத்தில் டோலிடோவில் இருந்த அவளுக்கு அனுப்பப்பட்ட மூவாயிரம் வெள்ளி ரூபிள்கள் அவளைச் சென்றடையவே இல்லை என்று தோன்றுகிறது.

எப்படியிருந்தாலும், அவளுடைய சமூக அந்தஸ்தில் உள்ள ஒரு பெண்மணி, இத்தகைய கந்தல் பொருட்களைத் தன் பயணப் பெட்டிகளில் சுமந்துகொண்டு பயணம் செய்வது அவ்வளவு பொருத்தமானதல்ல; இந்த எண்ணம் தோன்றியதும், அவரது இதயம் வலியால் சுருங்கியது.

பிறகு அவன் அந்த மேசையைக் கண்டான்; அதில் பளபளக்கும் ஒரு மேஜை விரிப்பும், பனி போன்ற வெண்மையான இரண்டு கைத்துண்டுகளும் வைக்கப்பட்டிருந்தன—அவை அந்த விடுதியின் சொந்த சரக்குகளிலிருந்து வந்தவை, தற்செயலாக (அல்லது ஒருவேளை கவனக்குறைவால்) அங்கே வந்து சேர்ந்திருந்தன. ஆனால் அப்போது, நிழல்களிலிருந்து ஒரு உருவம் வெளிப்பட்டது—இரண்டாவது முறையாக, அவன் இதயம் சுருங்கியது; ஏனெனில் அங்கே, அந்த நாற்காலியின் அருகே—இல்லை, நாற்காலியின் *மேல்* அல்ல!—நாற்காலிக்கு *முன்னால்* நின்றுகொண்டிருந்த ஒரு உருவம், தன் கால்களில் எழுந்து நிற்பதை அவன் கண்டான்... அது உண்மையாகவே அவளாக இருக்க முடியுமா? — அன்னா பெட்ரோவ்னா.

—அவன் அன்னா பெட்ரோவ்னாவைக் கண்டான்; கணிசமாகப் பருமனாகவும், கனமாகவும், மேலும்—அவள் தலைமுடியில் கண்ணைப் பறிக்கும் அளவுக்கு அதிக எண்ணிக்கையிலான வெள்ளி நூல்களுடனும் இருந்தாள். ஒரு வேதனையான உண்மைதான் அவருக்கு முதன்முதலில் உறைத்தது: ஸ்பெயினில் அவர் கழித்த இரண்டரை ஆண்டுகால வாசத்திற்குப் பிறகு (மேலும்—வேறு எங்கே? எங்குதான் சென்றாரோ?), அவரது இரட்டைத் தாடை (double chin) கணிசமாகப் பெரிதாகி, இப்போது அவரது உயர்ந்த கழுத்துப்பட்டையின் (collar) மீது தொங்கிக்கொண்டிருந்தது; அதேபோல, அவரது உடல்வாகில் ஏற்பட்டிருந்த குறிப்பிடத்தக்க பருமனையும், அவரது 'கார்செட்' (corset) ஆடையால் மறைக்க இயலவில்லை. ஒரு காலத்தில் கம்பீரமாகவும், பிற்காலத்தில் அழகாகவும் திகழ்ந்த முகத்தில் அமைந்திருந்த அவரது நீலநிறக் கண்கள் மட்டுமே—தங்கள் ஒளியை எள்ளளவும் இழக்காமல் இருந்தன; அந்தக் கண்களின் ஆழத்தில், மிகச் சிக்கலான உணர்வுகள் இப்போது பிரதிபலித்தன: கூச்சம், கோபம், இரக்கம், பெருமிதம், சங்கடம் (அறையின் அலங்கோலத்தைக் கண்டு), மறைந்திருக்கும் கசப்புணர்வு மற்றும்... அச்சம்.

அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச்சால் அந்தப் பார்வையைத் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை; அவர் தன் பார்வையைத் தாழ்த்திக்கொண்டு, தன் கைகளில் இருந்த தொப்பியைச் சுழற்றிக்கொண்டிருந்தார். ஆம், அந்த இத்தாலிய நடிகருடன் அவர் கழித்த ஆண்டுகள் அவரை மாற்றியிருந்தன—மிகவும், மிக அதிகமாகவே மாற்றியிருந்தன. அவரது அந்த இறுக்கம் எங்கே? அவரது இயல்பான, தனித்துவமான கண்ணியமும், ஒழுங்கின் மீதான பற்றும் எங்கே? அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச்சின் பார்வை மீண்டும் ஒருமுறை அறை முழுவதும் மேய்ந்தது; ஆங்காங்கே கலைந்து கிடந்த நிலையில் சிறிய பைகள், வார்ப்பட்டைகள், ஒரு கருப்பு சரிகை விசிறி, ஒரு பட்டு காலுறை மற்றும் எலுமிச்சை மஞ்சள் நிறத்திலான துணித் துண்டுகள் சில—அநேகமாக ஸ்பெயின் நாட்டுத் துணிகளாக இருக்கலாம்—சிதறிக் கிடந்தன.

அன்னா பெட்ரோவ்னாவுக்கு முன்னால் நின்றுகொண்டிருந்தது... —அது உண்மையில் அவர்தானா? அந்த இரண்டரை ஆண்டுகள் அவரையும் மாற்றியிருந்தன. இரண்டரை ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, அவர் கடைசியாகக் கண்ட முகம்—சாம்பல் நிறக் கல்லால் செதுக்கப்பட்டது போன்ற கூர்மையான முகமாக இருந்தது; அது அவரை மிகக் குளிர்ந்த பார்வையுடன் உற்றுநோக்கிக்கொண்டிருந்தது—அங்கே, முத்துச் சிப்பிகள் பதிக்கப்பட்ட அந்தச் சிறிய மேஜைக்கு அருகில் (அவர்களது இறுதி மோதலின் போது). அந்த முகத்தின் ஒவ்வொரு அம்சமும், ஒரு உறைபனி போல அவரது நினைவில் ஆழமாகப் பதிந்திருந்தது; ஆனால் இப்போது அவர் தன் முன்னால் காணும் இந்த முகத்திலோ—எந்தவிதமான தனித்துவமான அம்சங்களும் இருப்பதாகவே தெரியவில்லை. (நமது பங்கிற்கு நாம் ஒன்றைச் சேர்த்துக்கொள்ளலாம்: இந்த அம்சங்கள் மிகச் சமீப காலம் வரை அவரிடம் இருந்தன; நமது கதையின் தொடக்கத்தில் நாம் அவற்றை விவரித்திருந்தோம்.)

இரண்டரை ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச் நிச்சயமாகவே ஒரு முதியவராகத்தான் இருந்தார்; ஆயினும்... அவருக்குள் ஏதோ ஒன்று இருந்தது... காலத்தால் அழியாத ஒன்று; அவர் அப்போதும்—ஒரு 'ஆணாகவே' திகழ்ந்தார்; ஆனால் அந்த அரசியல் மேதை இப்போது எங்கே? அந்த இரும்பு போன்ற உறுதி எங்கே? உணர்வுகளிலிருந்து அல்லாமல்—அறிவிலிருந்து மட்டுமே பிறக்கும் குளிர்ந்த சூறாவளிகள்—எந்தக் கல்லுருவப் பார்வையிலிருந்து சீறிப் பாய்ந்தனவோ, அந்தப் பார்வை இப்போது எங்கே? அந்தப் பார்வையின் கல் போன்ற கடினத்தன்மை எங்கே போனது? முதுமை எனும் மறுக்க முடியாத ஒரே உண்மைக்கு முன்னால் எல்லாம் மடிந்தன; அந்த முதியவர் மற்ற எல்லாவற்றையும்—சமூக அந்தஸ்து, மன உறுதி ஆகியவற்றை—மறைத்துவிட்டார்; அவரது மெலிந்த தோற்றம் பிரமிக்க வைத்தது; அவரது முதுகின் கூன் பிரமிக்க வைத்தது; அவரது கீழ்த்தாடையின் நடுக்கமும்—அவரது விரல்களின் கிட்டத்தட்ட விகாரமான நடுக்கமும்—பிரமிக்க வைத்தன; எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக—அவரது மேலங்கியின் நிறம்: அவள் அவருடன் இருந்த காலம் முழுவதும், அவர் ஒருபோதும் அப்படி ஒரு நிறத்தில் ஆடைகளைக் கேட்டதில்லை.

இப்படி அவர்கள் ஒருவரையொருவர் பார்த்தபடி நின்றார்கள்: அப்போலோன் அப்போலோனோவிச் இன்னும் வாசற்படியில் தயங்கி நின்றுகொண்டிருந்தார், அன்னா பெட்ரோவ்னா சிறிய மேசைக்கு முன்னால் நின்றுகொண்டிருந்தாள், அவள் கையில் நடுங்கும் தேநீர்க் கோப்பையை ஏந்தியிருந்தாள், அதிலிருந்து அடர் நிறத் திரவம் மேசை விரிப்பில் சிந்திக்கொண்டிருந்தது.

இறுதியாக, அப்போலோன் அப்போலோனோவிச் தன் தலையை அவள் பக்கம் திருப்பினார்; ஒரு கணம் அவர் தன் உதடுகளை அசைத்துவிட்டு, பிறகு தடுமாறினார்:

"அன்னா பெட்ரோவ்னா!"

இப்போது அவன் அவளைத் தெளிவாகப் பார்த்தான் (அவனது கண்கள் மங்கலான வெளிச்சத்திற்குப் பழகிவிட்டிருந்தன), அவன் கண்டது: ஒரு கணநேரத்திற்கு, அவளது முகத்தோற்றம் அற்புதமாக ஒளிர்ந்தது; ஆனால் பின்னர் அவை மெல்லிய கோடுகளின் வலைப்பின்னலுக்குப் பின்னால் மீண்டும் மறைந்து, தடித்துப் போயின......மடிப்புகள், கொழுப்பின் சிறு சுருள்கள்; அவளது முகத்தோற்றத்தில் இருந்த குழந்தைப்பருவத்தின் தெளிவான அழகு, வயதின் கரடுமுரடான விளைவுகளைத் தாங்கவில்லை; ஆயினும் ஒரு கணம், அவளது முகம் பேரழகாக மாறியது—அதாவது, ஒரு கூர்மையான அசைவுடன், அவள் தேநீர் தட்டைத் தன்னைவிட்டுத் தள்ளிவிட்டு, கண்ணுக்குப் புலப்படாத ஒரு திடீர் அதிர்வுடன், அவரை நோக்கி—அந்த செனட்டரை நோக்கி—கிட்டத்தட்ட பறப்பது போலத் தோன்றியபோது; ஆனாலும்: அவள் இருந்த இடத்திலிருந்து அசையவில்லை; அவள் அமர்ந்திருந்த இடத்திலிருந்தே, உதடுகளைக் கடித்துக்கொண்டு அங்கே நின்றுகொண்டிருந்த அந்த முதியவரிடம் ஒரேயொரு சொற்றொடரை மட்டும் வீசினாள்:

"அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச்!"

அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச் அவளை நோக்கி விரைந்தார் (இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, அவர் எப்போதும் அவளைச் சந்திக்க விரைந்து வந்து—அவளுக்கு இரண்டு விரல்களை நீட்டி, அவற்றை விரைவாகத் திரும்பப் பெற்று, அவள் மீது குளிரைப் பொழிவது போலவே); அவர் நின்ற அதே நிலையில்—தன் மேலங்கியுடன், தொப்பியைக் கையில் ஏந்தியபடி—அறை முழுவதும் அவளை நோக்கி ஓடினார்; அவளது முகம் அவரது வழுக்கைத் தலையை நோக்கிச் சாய்ந்திருந்தது; அந்தப் பெரிய, மொட்டையான மண்டை ஓடு—ஒரு முழங்காலைப் போல வழுவழுப்பாக—மற்றும் துருத்திக்கொண்டிருந்த அந்த இரண்டு காதுகளும் அவளுக்குள் ஏதோவொன்றின் நினைவை எழுப்பின; சிந்திய தேநீரால் இன்னும் ஈரமாக இருந்த அவள் கையை அவனது குளிர்ந்த உதடுகள் தொட்டபோது, அவள் முகத்தில் இருந்த அனைத்து சிக்கல்களும் மறைந்து, ஒரு தனித்துவமான மனநிறைவு வெளிப்பட்டது: கற்பனை செய்து பாருங்கள்—இன்னும் மினுமினுத்துக் கொண்டிருந்த அவள் கண்களுக்குள் ஏதோ ஒரு குழந்தைத்தனம் விளையாட்டுத்தனமாகத் துள்ளிக்குதித்து, மீண்டும் அவற்றுக்குள் தன்னை மறைத்துக் கொண்டது.

இப்போது, அவன் அவளுக்கு நேராக முன்னால் நின்றபோது, அவனது உருவம் வியக்கத்தக்க தெளிவுடன் வெளிப்பட்டது: அவனது உடலில் தளர்வாகத் தொங்கிய கால்சட்டை; அவன் இதற்கு முன் அணிந்திராத ஒரு நிறத்தில் ஒரு மெல்லிய கோட்; அவனது முகத்தில் எண்ணற்ற புதிய சுருக்கங்கள்—அவற்றில் இரண்டு அவனது முகம் முழுவதும் தெளிவாகப் பதிந்திருந்தன—மற்றும் அவனது கண்களில் ஒரு புதிய, அறிமுகமில்லாத பார்வை; ஆயினும் அவளுக்கு, அந்தக் கண்கள் இனி இரண்டு ஒளிபுகும் கற்களைப் போலத் தோன்றவில்லை; ஏனெனில் இப்போது, அவள் இதுவரை அறிந்திராத ஒரு சக்தியையும் தளராத உறுதியையும் அவை கொண்டிருந்தன.

அந்தக் கண்கள் தாழ்ந்தன; அப்போலோன் அப்போலோனோவிச் வார்த்தைகளுக்காகத் தடுமாறினான்:

"நான் வந்தது..." — அவன் ஒரு கணம் நிறுத்தினான் —

— ?

"...“உங்களுக்கு என் மரியாதையைச் செலுத்த...”

“...மேலும், நீங்கள் திரும்பியதற்காக உங்களுக்கு வாழ்த்துத் தெரிவிக்க...”

அன்னா பெட்ரோவ்னா ஒரு பார்வையை எதிர்கொண்டாள்—அது கூச்சமும், சற்றே வியப்பும், அதே சமயம் கனிவும் இரக்கமும் நிறைந்ததாக இருந்தது; ஒரு ‘கார்ன்ஃப்ளவர்’ மலரின் நீல நிறம் கொண்ட அப்பார்வை, வசந்த காலத்து காற்றின் சாராம்சத்தை—ஒரு மெல்லிய மூச்சுக்காற்றைப் போல—தனக்குள் அடக்கி வைத்திருந்தது.

அடுத்த அறையிலிருந்து சிரிப்பொலியும் இரைச்சலும் கேட்டன; கதவுக்குப் பின்னால், இரண்டு பணிப்பெண்கள் இன்னும் ஒருவருக்கொருவர் பேசிக்கொண்டிருந்தனர்; கீழ்த்தளத்திலிருந்து பியானோ இசை மிதந்து வந்தது; அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாகச் சிதறிய நிலையில், பயணப் பெட்டி வார்ப்பட்டைகள், சிறிய கைப்பைகள், கருப்பு சரிகை விசிறி ஒன்று, ஒரு சிறிய வெனிஸ் நாட்டுப் பூச்சாடி, மற்றும் பளிச்சென்ற எலுமிச்சை மஞ்சள் நிறத்திலான ஒரு பட்டுத் துண்டு—அது ஒரு ரவிக்கையாக இருக்கக்கூடும்—ஆகியவை கலைந்து கிடந்தன; ஜன்னலுக்கு வெளியே, வானத்திற்குப் பதிலாக, ஒரு மஞ்சள் நிறப் புகை சூழ்ந்திருந்தது; அந்த மஞ்சள் புகைக்குள் செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க் நகரம் அமைந்திருந்தது: தெருக்களும் பெருவழிகளும், நடைபாதைகளும் கூரைமுகடுகளும் அதில் தெரிந்தன; ஜன்னலுக்கு வெளியே இருந்த தகட்டுப் பரப்பின் மீது உறைபனி படர்ந்திருந்தது; மழைநீர் வடிகாலிலிருந்து குளிர்ந்த நீர் துளித்துளியாக வடிந்துகொண்டிருந்தது.

“மேலும், எங்கள் நாட்டில்...”

“நான் உங்களுக்குச் சற்றுத் தேநீர் அளிக்கலாமா?”

“எங்கள் நாட்டில், ஒரு பொது வேலைநிறுத்தம் தலைதூக்கிக்கொண்டிருக்கிறது...”

பொம்மை

கதவு திறந்தது.

நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் முன்மண்டபத்திற்குள் நுழைந்தார்; அதன் சுவர்கள் பழங்கால ஆயுதங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தன. நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் மிகுந்த விரக்தியுடன் காணப்பட்டார்; அவர் தனது அகன்ற இத்தாலியத் தொப்பியைத் தலையிலிருந்து கிழித்தெறிந்தார்; அடர்த்தியான சணல்-வெள்ளை முடி அவரது முகத்திற்கு ஓரளவு மென்மையான தோற்றத்தைக் கொடுத்தது—குளிர்ச்சியான, உண்மையில் கடுமையான பாவனையுடன் கூடிய அந்த முகத்தில், உள்ளார்ந்த பிடிவாதம் தெளிவாகப் பொறிக்கப்பட்டிருந்தது (இத்தகைய முடியை பெரியவர்களிடம் காண்பது அரிது; இந்த குறிப்பிட்ட நிறம் விவசாயக் குழந்தைகளிடம், குறிப்பாக பெலாரஸில் மட்டுமே காணப்படும்); அவர் ஒரு கணம் சிந்தனையுடன் வெற்றிடத்தை வெறித்துப் பார்த்தபோது, அவரது வெளிறிய முகத்தின் கோடுகள் குளிர்ச்சியாகவும், வறண்டதாகவும், கூர்மையாகவும் இருந்தன, மேலும் அது திருவுருவப் படங்களில் சித்தரிக்கப்பட்ட முகங்களை ஒத்திருந்தது.

திடீரென்று, செந்நிறம் அவர் முகத்தில் பரவியது; அவர் சற்று நொண்டியபடி, தனது ஈரமான, கசங்கிய மேலங்கியைத் தோள்களில் போர்த்தியபடி, கம்பளம் விரிக்கப்பட்ட படிக்கட்டுகளில் வேகமாகப் பறந்தார். அவர் இருமினார்; அவர்—மூச்சு வாங்கினார்; காய்ச்சல் பிடித்தவனைப் போல அவன் நடுங்கினான்: உண்மையில், மழையில் பல மணிநேரம் நிற்கும்போது யாரும் தப்ப முடியாது; அவன் ஒரு விசித்திரமான தோற்றத்தில் இருந்தான்: நொண்டியபடி, கூன்முதுகுடன், ஒரு வால் இல்லாத கோட் அணிந்திருந்தான்.

நேர்த்தியாக வெட்டப்பட்ட கண்ணாடிக் கைப்பிடி கொண்ட கதவின் வழியே அவன் நழுவிச் சென்றான்; அவன் கடந்து சென்ற பளபளப்பான, அரக்கு பூசப்பட்ட அறைகள் அவனுக்கு வெறும் பிரமைகளாகவே தோன்றின, அவை அவனது உணர்வின் எல்லைக்கு அப்பால் மூடுபனிப் பரப்புகளில் பரவி, தடயமின்றி மறைந்து போயின; தாழ்வாரத்தில் அவனது காலணிகள் உரக்க ஒலிக்கத் தொடங்கியபோது, அவனது நரம்புகளே நெற்றியில் படபடப்பது போல அவனுக்குத் தோன்றியது; அந்த நரம்புகளின் வேகமான துடிப்பு, முன்கூட்டியே ஏற்படும் தசை இறுகுதல் நோயைத் தெளிவாக உணர்த்தியது.

உள்ளுக்குள் முற்றிலும் கலக்கத்துடன், அவன் தனது பிரகாசமான வண்ணங்கள் நிறைந்த அறைக்குள் நுழைந்தான்; கூண்டில் இருந்த சிறிய பச்சை நிறக் கிளிகள் பயங்கரமாகக் கீச்சிட்டு, தங்கள் இறக்கைகளை அடிக்கத் தொடங்கின; இது அவனது அவசர நடையைத் தடுத்தது; அவன் நின்று தன்னைச் சுற்றிலும் பார்த்தான்; தன் காலடியில் வாயைப் பிளந்தபடி கிடந்த புள்ளிப் புலி அவன் கண்ணில் பட்டது; ஆனால் பிறகு—அவன் தன் சட்டைப்பைகளைத் துழாவத் தொடங்கினான் (அவன் மேசைச் சாவியைத் தேடிக்கொண்டிருந்தான்).

"ஹா?..."

"அதெல்லாம் போகட்டும்..."

"தொலைந்துவிட்டதா?"

"விட்டு வந்துவிட்டானா?..."

"முடியுமா!..."

மறந்துபோன சாவியைத் தேடி, அவன் உதவியற்ற நிலையில் அறை முழுவதும் முன்னும் பின்னுமாக ஓடினான்; இந்த நோக்கத்திற்காக, அவர் மிகவும் எதிர்பாராத பொருட்களையும் சோதித்துப் பார்த்தார்; கனமான புகைபிடிக்கும் கருவியை—பிறை நிலவு சூடிய அந்தப் பொன் உருண்டையை—அதன் இடத்திலிருந்து தூக்கியெடுத்தவாறே, இடைவிடாமல் தனக்குத்தானே பேசிக்கொண்டிருந்தார். மிகுந்த பதற்றத்துடன், அவர் இரண்டாவது அறைக்குள்—மேசையை நோக்கி—ஓடினார்; செல்லும் வழியில், தந்த வேலைப்பாடுகள் பதித்த அந்த அரேபியப் பலகையை (stool) அவர் தட்டிவிட்டார்; அது பெரும் ஓசையுடன் தரையில் விழுந்தது; திகைத்துப்போன அவர், அந்த மேசை அறவே பூட்டப்படாமல் இருப்பதைப் பார்த்தார்; அந்த முக்கியத்துவம் வாய்ந்த இழுப்பறை பாதி திறந்த நிலையில் இருந்தது; அவரது இதயம் ஒரு கணம் நின்றுவிட்டது: அந்த இழுப்பறையைப் பூட்டாமல் இருக்க அவரால் எப்படி முடிந்திருக்கும்? அவர் அதை இன்னும் வெளியே இழுத்தார்... பிறகு—பிறகு—பிறகு...

அது அங்கே இல்லை! இல்லை, அது அங்கே இல்லை!

இழுப்பறைக்குள் இருந்த அனைத்தும் கலைந்து சிதறிக் கிடந்தன; உள்ளே இருந்த பெரிய புகைப்படம், மேசையின் மேல் கவனக்குறைவாக வீசப்பட்டுக் கிடந்தது; மேலும்... அந்தச் சார்டின் மீன் டின்—காணாமல் போயிருந்தது; சீற்றத்துடனும், அச்சத்துடனும், முழுமையான விரக்தியை வெளிப்படுத்தும் முகபாவனையுடனும்—திடீரெனக் கருமையாய் மாறிய அடர் நீல வளையங்கள் சூழ்ந்த பெரிய கண்களைக் கொண்ட—ஒரு சிவந்த முகம் அந்த இழுப்பறைக்கு மேலே குனிந்து நின்றது; கருமை—அவரது கண்மணிகள் விரிவடைந்திருந்ததன் விளைவு அது; இவ்வாறு அவர் அந்தத் துணி இருக்கைக்கும், மார்பளவுச் சிலைக்கும்—இயல்பாகவே, அது கான்ட் (Kant) என்பவரின் சிலை—இடையே நின்றுகொண்டிருந்தார்.

அவர் இரண்டாவது மேசையை நோக்கி ஓடினார்; அங்கே இருந்த இழுப்பறைகளையும் அவர் திறந்தார்; ஆனால் இங்கே அனைத்தும் கச்சிதமான ஒழுங்குடன் அமைந்திருந்தன: கடிதங்கள், ஆவணங்கள்; அவர் அனைத்தையும் மேசையின் மேல் வீசி எறிந்தார், ஆனால் அந்தச் சார்டின் டின்... அது அங்கே இல்லை... அவரது கால்கள் நடுங்கத் தொடங்கின; அவர் முழங்காலிட்டு அமர்ந்தார்; மழையில் நனைந்து இன்னும் ஈரம் மாறாத தனது குளிர்ந்த கைகளின் மீது, அவரது வெப்பம் மிகுந்த தலை சாய்ந்தது; இவ்வாறு ஒரு கணம் அவர் உணர்விழந்து நின்றார்; அந்திப் பொழுதின் மங்கலான ஒளியில், இருக்கையின் துணிப்பின்னலின் பசுமைப் பின்னணியில், அவரது ஆளிநார் போன்ற வெண்ணிறத் தலைமுடி, உயிரற்ற ஒரு மஞ்சள் திட்டாகத் தனித்துத் தெரிந்தது.

அவர் சட்டென்று எழுந்தார்! கண் இமைக்கும் நேரத்தில், அவர் அந்த அலமாரிக்கு (wardrobe) அருகே நின்றார்! அலமாரி பலவந்தமாகத் திறக்கப்பட்டது; ஒன்றன் பின் ஒன்றாகப் பொருட்கள் கம்பளத்தின் மீது பறந்து விழுந்தன; ஆனால் அங்கே கூட—அந்தச் சார்டின் மீன் டின்—எங்குமே காணப்படவில்லை; ஒரு சுழற்காற்றைப் போல, அவர் அறை முழுவதும் சுழன்று திரிந்தார்; அவரது அசைவுகளின் தீவிரத்தாலும் (அது அவரது சிறந்த தந்தையின் அசைவுகளை நினைவூட்டியது), அவரது குள்ளமான உருவத்தாலும், அவர் ஒரு சுறுசுறுப்பான குரங்கைப் போலவே காட்சியளித்தார்; ஆம்: விதி அவர் மீது ஒரு கொடூரமான விளையாட்டை நிகழ்த்தியிருந்தது; அவர் ஒரு அறையிலிருந்து அடுத்த அறைக்கு ஓடிக்கொண்டே இருந்தார்; படுக்கையிலிருந்து (அவன் தலையணைகளுக்கு அடியிலும், போர்வைகளுக்கு அடியிலும், மெத்தைக்கு அடியிலும் தேடினான்) அவன் நெருப்பிடம் நோக்கி ஓடினான்: அங்கே அவன் தன் கைகளில் சாம்பலைப் பூசிக்கொண்டான்; நெருப்பிடத்திலிருந்து, அவன் புத்தக அலமாரிகளை நோக்கி விரைந்தான் (மெல்லிய சலசலப்புடன், பட்டுத் திரைகள் அவற்றின் சிறிய பித்தளை வளையங்களில் விலகின); அவன் புத்தகங்களின் வரிசைகளைத் துழாவினான், பல புத்தகங்கள் 'கரகரவென' சத்தத்துடன் தரையில் விழுந்தன.

ஆனால் அந்த மத்தி மீன் டப்பாவைக் காணவில்லை—எங்குமே இல்லை.

விரைவில், அவன் தரையில் உயரமாகக் குவிக்கப்பட்டிருந்த பலதரப்பட்ட பொருட்களின் குவியலுக்கு முன்னால், சாம்பலும் தூசியும் பூசிய முகத்துடன் குனிந்தபடி அமர்ந்தான்—சிலந்தியின் உணர்கொம்புகளைப் போன்றிருந்த தனது நீண்ட, மெல்லிய விரல்களால் அந்தப் பொருட்களை ஒவ்வொன்றாகத் தொட்டான்.

இந்த நிலையில், அவன் திடீரென உள்ளே நுழைந்த செமியோனோவிச்சைக் கண்டு அவர் திடுக்கிட்டார்:

"நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச்! ... ஐயா! ..."

நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச், தான் குந்தியிருந்த நிலையிலேயே திரும்பிப் பார்த்தார்; அந்த வேலைக்காரன் உள்ளே நுழைந்ததும், ஒரு கோழி தன் முட்டைகளின் மீது அடைகாப்பது போலத் தோன்றும் வகையில், அவர் தன் இத்தாலிய அங்கியைக் கொண்டு அந்தப் பொருட்கூட்டத்தை இயல்பாகவே மூடிக்கொண்டார்:
விசித்திரமான முறையில் உயிரற்றவராகவும் அசைவற்றவராகவும் காணப்பட்ட அவர், மங்கலான அந்தச் சூழலில் தன் வெளிறிய வெள்ளை நிறத் தலைமுடியை ஒரு மஞ்சள் திட்டாகத் தனித்துத் தெரியச் செய்தார்.

"என்ன விஷயம்?"

"நான் ஒரு விண்ணப்பம் செய்யலாமா..."

"என்னைத் தொந்தரவு செய்யாதே; நான் வேலையாக இருக்கிறேன் என்பது உனக்கே தெரிகிறதே..."

வாய் அகலத் திறந்த நிலையில், தரையில் அசைவற்றுப் படுத்திருக்கும் ஒரு சிறுத்தை, தன் தாடைகளை அகல விரித்திருப்பது போல அவர் காட்சியளித்தார்.

"நான் என் புத்தகங்களை ஒழுங்குபடுத்த வேண்டும்..."

ஆனால் செமியோனோவிச் பின்வாங்கவில்லை:

"உங்களை அழைக்கிறார்கள்... உங்களை வரவேற்பறைக்கு வருமாறு கேட்டுக்கொள்கிறார்கள்..."

— ?

"ஒரு குடும்ப மகிழ்ச்சி: நம்முடைய மதிப்பிற்குரிய மனைவி, அன்னை அன்னா பெட்ரோவ்னா அவர்களே நேரில் வருகை தந்துள்ளார்கள்."

நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச் இயந்திரத்தனமாக எழுந்தார்; தூசியும் சாம்பலும் படிந்திருந்த அவர் முகத்தில் சட்டென்று ஒரு சிவப்பொளி பரவியது; அவர் திடீரென இருமத் தொடங்கினார்; அந்த இருமலின் காரணமாகக் கரகரத்த குரலில் அவர் வியப்புடன் கேட்டார்:

"என்ன, அம்மாவா? அன்னா பெட்ரோவ்னாவா?"

"அவர்கள் வரவேற்பறையில் அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச்சுடன் அமர்ந்திருக்கிறார்கள்... அவர்கள் இப்போதுதான்..."

"என்னை அழைத்தார்களா?"

"அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் தன் வணக்கத்தைத் தெரிவித்துக்கொண்டார்..."

"உடனேயே வருகிறேன்... இதோ வந்துவிடுகிறேன்... இன்னும் ஒரே ஒரு வேலைதான் பாக்கி..."

செமியோனோவிச் வாசலை விட்டு வெளியேறிய மறுகணமே, நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச் தரையிலிருந்து எழுந்தார்; சில துள்ளலான பாய்ச்சல்களில் அந்த முதியவரை நெருங்கி, அவருடைய அங்கிக் கையைப் பற்றிக்கொண்டார்:

"ஷ்ஷ்! ... செமியோனோவிச்—கேள்!" நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச் அந்த முதிய வேலைக்காரனின் அங்கிக் கையைப் பற்றிக்கொண்டார்:

"நீ எதையாவது பார்த்தாயா... ஆம், இதைப் பற்றித்தான்..." அவர் குழப்பமடைந்து, அந்த முதியவரை அறைக்குள் இன்னும் நெருக்கமாக இழுத்துக்கொண்டார், "இங்கே இது போன்ற எதையாவது நீ பார்த்தாயா? இந்த அறைக்குள்... அப்படிப்பட்ட ஒரு பொருள்—ஒரு பொம்மை..."

"ஒரு பொம்மையா?..."

"ஒரு குழந்தைப் பொம்மை... ஒரு சார்டின் மீன் டப்பா..."

"ஒரு சார்டின் மீன் டப்பாவா?" ஆம், ஒரு மத்தி மீன் டப்பா போல இருந்த ஒரு பொம்மை—கனமானது, உள்ளே ஒரு கடிகார இயங்குமுறையுடன்: அது உள்ளே இன்னும் 'டிக்' என்று ஓடிக்கொண்டிருந்தது...” நான் அந்தப் பொம்மையை இழுப்பறையில் வைத்தேன்...

செமியோனிச் மெதுவாகத் திரும்பி, சிக்கியிருந்த விரல்களிலிருந்து தன் சட்டையின் கையை விடுவித்து, ஒரு கணம் எதிர் சுவரை வெறித்துப் பார்த்து, என்ன சொல்வது என்று யோசித்து, பின்னர் சற்றே மரியாதையின்றி படபடவெனக் கூறினான்:

“இல்லை!”


“சும்மா இல்லை!”—…

“நான் நினைத்தேன்...”

“இதோ பாருங்கள்: என்னவொரு நிகழ்வு, என்னவொரு மகிழ்ச்சி! மாண்புமிகு அமைச்சர் அவர்களே கூட ஆனந்தத்தில் பூரித்துப்போகிறார்… ஆனால் இதுவோ: ஒரு மத்தி மீன் டப்பா… ஒரு கடிகார இயங்குமுறையுடன்… ஒரு பொம்மை! அதன் கோட் பின்பக்கம் கிழிந்திருந்தாலும் கூட…”

“அப்படியானால் நான் இதைப் புகாரளிக்க வேண்டுமா?”

“நான் உடனடியாக, உடனே வருகிறேன்…”

நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் கதவை மூடிவிட்டு, தான் எங்கே இருக்கிறோம் என்று தெரியாமல் அங்கேயே நின்றான்.

தான் என்ன செய்கிறோம் என்று அறியாமல், அவன் அந்த அடையாளக் கோட்டைக் கழற்றிவிட்டு, புத்தம் புதிய வேறொன்றை அணிந்துகொண்டான்; அவ்வாறு செய்வதற்கு முன், தன் முகத்திலும் கைகளிலும் இருந்த தூசியையும் சாம்பலையும் கழுவினான். அவன் குளித்து உடை அணிந்துகொண்டிருந்தபோது, தொடர்ந்து சிந்தித்துக்கொண்டிருந்தான்:

"இது என்ன இப்போது, இது என்ன இப்போது... இதை நான் எங்கே வைத்திருக்கக்கூடும்...?"

அந்த மத்தி மீன் டப்பா திடீரெனக் காணாமல் போனதில் உண்மையில் அடங்கியிருந்த திகிலை நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச் இன்னும் முழுமையாக உணரவில்லை; அவன் இல்லாத நேரத்தில் யாராவது அவனது அறைக்குள் நுழைந்து, அந்த மத்தி மீன் டப்பாவைக் கண்டுபிடித்து, முன்னெச்சரிக்கையாக அதை எடுத்துச் சென்றிருக்கலாம் என்று அவனுக்குத் தோன்றவில்லை.

பணியாளர்கள் வியந்தனர்

அதே வீடுகள் அங்கே வரிசையாக நின்றன; அதே சாம்பல் நிற மனிதக் கூட்டங்கள் கடந்து சென்றன; அதே பச்சை கலந்த மஞ்சள் நிறப் பனிமூட்டம் எல்லாவற்றையும் சூழ்ந்திருந்தது. உருவங்கள் தங்கள் சொந்த எண்ணங்களில் மூழ்கி விரைந்து சென்றன; பிரம்மாண்டமான வீடுகளின் அடிவாரத்தில், நடைபாதைகள் கீழே சத்தமிட்டு உரசிச் சென்றன; ஒன்றன்பின் ஒன்றாக துண்டுப்பிரசுரங்கள் அவற்றை நோக்கிப் பறந்து வந்தன; மேலும், கிரகத்தின் கோள வடிவ மேற்பரப்பானது, ஒரு பாம்பின் சுருள்களைப் போல, வீடுகளின் கருஞ்சீரகக் கனசதுரங்களால் சூழப்பட்டிருப்பதாகத் தோன்றியது; இணை வீதிகளின் வலைப்பின்னல்—இன்னொரு இணை வீதிகளின் வலைப்பின்னலால் குறுக்கிடப்பட்டு—அதன் சதுரப் பரப்புகளை அண்டப் பேரண்டப் பள்ளங்களை நோக்கி நீட்டியிருந்தது...

ஆயினும், இந்த முறை, அப்போலோன் அப்போலோனோவிச் தனக்குப் பிடித்தமான வடிவியல் உருவமான சதுரத்தைக் கண்டுகொள்ளவில்லை; கல் செவ்வகங்களையும் கனசதுரங்களையும் சிந்தனையின்றி ஆழ்ந்து நோக்கவும் இல்லை. வாடகைக் காரின் மென்மையான மெத்தைகளில் சாய்ந்தபடி, அவன் அவ்வப்போது அண்ணா பெட்ரோவ்னாவை வெளிப்படையான பதற்றத்துடன் அண்ணா பெட்ரோவ்னாவைப் பார்த்தான். அவளை—அவனேதான்!—அந்த மெருகூட்டப்பட்ட வீட்டிற்குத் திரும்ப அழைத்துச் சென்று கொண்டிருந்தான். தங்கும் விடுதி அறையில் தேநீர் அருந்தும்போது அவர்கள் பேசியது, என்றென்றைக்குமாக, ஊடுருவ முடியாத ஒரு மர்மமாகவே இருந்தது; ஆயினும், அந்த உரையாடலைத் தொடர்ந்து ஒரு முடிவு எட்டப்பட்டது: அண்ணா பெட்ரோவ்னா நாளையே துறைமுகத்தில் உள்ள அந்த வீட்டிற்குக் குடிபுகுவாள். ஆனால் இப்போதைக்கு, அவள் தன் மகனைப் பார்க்கச் சென்று கொண்டிருந்தாள்.

அண்ணா பெட்ரோவ்னா பதற்றமடைந்தாள்.

வண்டிக்குள் அவர்கள் ஒரு வார்த்தைகூடப் பேசிக்கொள்ளவில்லை; அண்ணா பெட்ரோவ்னா ஜன்னலுக்கு வெளியே வெறித்துப் பார்த்தாள். இரண்டரை ஆண்டுகளாக, அவள் இந்தச் சாம்பல் நிற வீதிகளைப் பார்த்ததில்லை: கடந்து செல்லும் வீட்டு எண்களின் வரிசையை அவள் கவனித்தாள்; அங்கே, ஏதோ ஒன்று நிரந்தரமாகச் சுழன்று கொண்டிருந்தது; அங்கே—பிரகாசமான நாட்களில்—பொன் கோபுரமும், மேகங்களும், நெருப்பு போன்ற செந்நிற சூரிய அஸ்தமனமும் ஒரு பரந்த, தொலைதூரத்திலிருந்து மின்னின; அங்கே—மூடுபனி நாட்களில்—ஒன்றுமில்லை, யாருமில்லை. வெளிப்படையான மகிழ்ச்சியுடன், அப்போலோன் அப்போலோனோவிச், அந்த வாகனத்தின் மூடிய கனசதுர வடிவ அமைப்பால் தெருவின் அழுக்கிலிருந்து பிரிக்கப்பட்டு, மென்மையான வண்டி இருக்கைகளில் சாய்ந்தார்; அங்கே அவர், திரண்டு வரும் மக்கள் கூட்டத்திலிருந்தும், தெரு முனையில் விற்கப்பட்டுக்கொண்டிருந்த—அவருக்குச் சலிப்பூட்டிய—மழையில் நனைந்த சிவப்பு உறைகளிலிருந்தும் வெகு தொலைவில் இருந்தார்; அவரது பார்வை விளையாட்டுத்தனமாக அங்குமிங்கும் அலைந்தது; இங்கும் அங்கும், அன்னா பெட்ரோவ்னா அவரிடம் ஒரு பார்வையைத் தற்செயலாகக் கண்டார்: அது தொலைந்துபோனது போன்ற, வியப்பு நிறைந்த—மேலும்—சற்று கற்பனை செய்து பாருங்கள்—வெறும் ஒரு இதமான, ஆழ்ந்த நீலநிறம் கொண்ட, குழந்தைக்குரிய, சொல்லப்போனால் ஒருவித வெற்றிடம் நிறைந்த பார்வை அது. (ஒருவேளை, அவர் ஏற்கனவே தனது இரண்டாவது குழந்தைப் பருவத்திற்குள் சற்றே நழுவத் தொடங்கிவிட்டாரோ என்னவோ?)

"அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச், உங்களுக்கு ஒரு அமைச்சர் பதவி வழங்கப்படவிருப்பதாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருக்கிறீர்கள் என்று நான் கேள்விப்பட்டேன்?"

ஆனால், அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் அவளை இடைமறித்துக் கேட்டார்:

"அன்னா பெட்ரோவ்னா, நீங்கள் இப்போது சரியாக எங்கிருந்து வருகிறீர்கள்?"

"நான் கிரானடாவிலிருந்து நேராக வருகிறேன்..."

"ஓ—ஓ, ஓ—ஓ, ஓ—ஓ..." — என்று கூறியவாறே, மூக்கைச் சிந்திய பிறகு அவர் தொடர்ந்தார்: "ஆம், உங்களுக்குத் தெரியுமல்லவா: அலுவலகம் சார்ந்த பலவிதமான சங்கடங்கள் இருக்கத்தான் செய்கின்றன..."

திடீரென்று—அது என்ன? தனது கையின் மீது ஒரு இதமான கை இருப்பதை அவர் உணர்ந்தார்; அவரது கை வருடிவிடப்பட்டது... ம்ம், ம்ம், ம்ம்: அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் தடுமாறிப்போனார்; அவர் குழம்பிப்போனார்—சொல்லப்போனால், அவர் திடுக்கிட்டே போனார்; அவருக்குச் சற்று சங்கடமாகக்கூடத் தோன்றத் தொடங்கியது... ம்ம், ம்ம்: யாரேனும் ஒருவர் தன்னை இத்தகைய முறையில் கையாண்டு ஏறக்குறைய ஒன்றரை தசாப்தங்கள் ஆகியிருக்கும்... அவள் உண்மையில் அவரை வருடிவிட்டிருந்தாள்... உண்மையாகவே, இந்த... *நபரிடமிருந்து* அவர் இதைச் சற்றும் எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை... ம்ம், ம்ம்... (ஏனெனில், கடந்த இரண்டரை ஆண்டுகளாக, அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் இந்த நபரை... ஒரு அற்பமான ரகத்தைச் சேர்ந்தவராகவே கருதி வந்திருந்தார்...)

"உண்மையில், நான் எனது ராஜினாமா கடிதத்தைச் சமர்ப்பிக்கும் தருவாயில் இருக்கிறேன்..."

குதிரை வண்டியின் ஜன்னல் வழியாக, மங்கிய பச்சை நிறம் கொண்ட பகல் வெளிச்சம் உள்ளே கசிந்து வந்தது; அங்கே, மனித அலைகள் ஒன்றன் மீது ஒன்றாகப் பெருகி, வெள்ளம் போல வழிந்தோடிக்கொண்டிருந்தன; அந்த மனித வெள்ளம் ஒரு இடிமுழக்கம் போன்ற ஆரவாரத்துடன் கூடிய வெள்ளமாக இருந்தது.

இங்கே, இதே இடத்தில் வைத்துத்தான், அடையாளம் தெரியாத பூர்வீகத்தைக் கொண்ட அந்த மனிதரை அவர் சமீபத்தில் கண்டார்; அடையாளம் தெரியாத அந்த மனிதரின் கண்கள் ஒளிர்ந்தன, மேலும் அவை இவரை அடையாளம் கண்டுகொண்டன: அது நடந்து சுமார் பத்து நாட்களே ஆகியிருந்தன (ஆம், பத்து நாட்கள் மட்டுமே ஆகியிருந்தன; இந்த பத்து நாட்களுக்குள், அனைத்தும் மாறிவிட்டன—ரஷ்யாவும் கூட மாறிவிட்டது!)...

உண்மையாகவே, அந்த வேலைக்காரர்கள் எத்துணை வியந்துபோனார்கள்! அந்தச் சமயத்தில் சரியாக முன் அறையில் பணியில் இருந்த இளம் கிரிஷ்கா, பின்னர் நடந்தவற்றை இவ்வாறு விவரித்தான்:

"நான் அங்கே சும்மா உட்கார்ந்திருந்தேன்; குளிர்காலத்தில் வரும் அந்த 'புனித நிக்கோலஸ்' திருவிழாவிற்கு இன்னும் எத்தனை வாரங்கள் இருக்கின்றன என்று என் விரல்களால் எண்ணிக் கொண்டிருந்தேன்..."

"ஓ, உன் புனித நிக்கோலஸ் கதையை விடு! நடந்ததை மட்டும் சொல்!"

"ஆம், ஆம்... எங்கள் கிராமத்தில் புனித நிக்கோலஸ் என்பது ஒரு மிக முக்கியமான திருவிழா... சரி, நான் அங்கே உட்கார்ந்து கணக்குப் போட்டுக்கொண்டிருந்தேன்... திடீரென்று: ஒரு குதிரை வண்டி—நேராக எங்கள் வாசலுக்கே வந்து நின்றது! நான் சட்டென்று எழுந்து, கதவைத் திறந்தேன்—அடக் கடவுளே!—எங்கள் எஜமானரே—ஒரு வாடகை வண்டியில் வந்திருந்தார்! (அது ஒரு பிரமாதமான வண்டி, தெரியுமா!) அவருடன் ஒரு பெண்மணி—வயதானவர்—மிகவும் மலிவான ஒரு 'ரெடிங்கோட்' (redingote) ஆடையை அணிந்திருந்தார்."

"என்னது—'ரெடிங்கோட்'டா, முட்டாளே! இக்காலத்தில் யாரும் 'ரெடிங்கோட்' அணிவதில்லை."

"அவன் பேச்சை இடையில் மறிக்காதீர்கள்; அவனுக்கே ஏற்கனவே குழப்பம் அதிகமாக இருக்கிறது."

"சுருக்கமாகச் சொன்னால்: ஒரு மேலங்கி அணிந்திருந்தார். எஜமானர்—கண் இமைக்கும் நேரத்தில்—வண்டியிலிருந்து—அட, அந்தப் பிசாசு பிடித்துப் போகட்டும், நான் சொல்ல வந்தது: குதிரை வண்டியிலிருந்து—*குதித்து*—நேராக அந்தப் பெண்மணியிடம் சென்று, தன் கையை நீட்டி, புன்னகைத்துக்கொண்டு—அடடா, ஒரு மிகச்சிறந்த பண்பாளரைப் போலவே நடந்து கொண்டார்! எல்லா வகையிலும் உதவியாக இருந்தார்!..."

"அட, இதைக் கேளுங்களேன்..."

"உங்களால் இதை நம்ப முடிகிறதா?..."

"அதுவும் சாத்தியமே: கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளாக, அவர்கள்..."

"...மக்களைப் பார்க்கவே இல்லை," என்று சில குரல்கள் ஒரே நேரத்தில் ஒலித்தன.

"சரி, அப்படியென்றால்: அம்மையார் வண்டியிலிருந்து கீழே இறங்கினார்; ஆனால் அவர் மிகவும் பதற்றத்துடன் காணப்பட்டார்—அதை என்னால் உடனடியாகவே புரிந்துகொள்ள முடிந்தது; அவர் இப்படி, ஒரு சிறிய புன்னகையை உதிர்த்தார்; தன் தைரியத்தை வரவழைத்துக்கொள்ளும் விதமாக, தன் முகவாய்க்கட்டையைத் தடவிக்கொண்டார்; ஆனால் அவர் மிகவும் எளிமையாக, சொல்லப்போனால் சற்றே மோசமான உடையணிந்திருந்தார்: அவருடைய கையுறைகள் நிச்சயம் கிழிந்து தைக்கப்பட்டவையாகவே இருந்தன..."

"சரி, சரி; அதற்குப் பிறகு என்ன நடந்தது?"

"அப்போது ஐயா அவர்கள்—அப்பொல்லோன் அப்பொல்லோனோவிச்—வழக்கமாக இருப்பது போல அவ்வளவு இறுமாப்புடன் இருக்கவில்லை; அவர் மழையில் நின்றுகொண்டிருந்தார்" (ஓ, மழை எப்படிப் பெய்தது தெரியுமா—*சளசளவென்று!*), "அம்மையார் வண்டியின் படியிலிருந்து கீழே இறங்கி வரும் வரை, அவர் அங்கேயே காத்திருந்தார்... சொல்லப்போனால், அம்மையார் ஒரு பருமனான பெண்மணி—அவருக்கு உடல் எடை சற்று அதிகம்... அவர் ஐயா அவர்களின் கையைப் பிடித்து—தன் முழு உடல் எடையையும் அவர் மீது சாய்த்து—கீழே இறங்கியபோது, ​​நான் எனக்குள்ளேயே இப்படி நினைத்துக்கொண்டேன்: இவரால் அந்த எடையை எப்படித்தான் தாங்க முடிகிறது? எப்பேர்ப்பட்ட சுமை அது..."

"வீண் அரட்டையை நிறுத்து! கதையை மட்டும் சொல்!"

"நான் வீண் அரட்டை அடிக்கவில்லை; நான் *கதையைத்தான்* சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறேன்! ஆனால் இதோ பாருங்கள்: இங்கிருந்து மித்ரிஜ் செம்யோனோவிச் கதையைத் தொடரலாம்—வரவேற்பறையில் எஜமானரையும் எஜமானியையும் வரவேற்றவர் அவர்தானே... வேறு என்னதான் சொல்வதற்கு இருக்கிறது? ஐயா அவர்கள் அம்மையாரிடம் மிகச் சாதாரணமாகச் சொன்னார்: 'தயவுசெய்து,' என்று சொன்னார். 'வருக, அன்னா பெத்ரோவ்னா'... அப்போதுதான் நான் அம்மையாரை அடையாளம் கண்டுகொண்டேன்..."

"சரி? அவர் பார்ப்பதற்கு எப்படி இருந்தார்?"

"அவர் மிகவும் வயதாகிவிட்டார், நான் சொல்கிறேன் கேளுங்கள்... முதலில், என்னால் அவரைச் சிறிதும் அடையாளம் கண்டுகொள்ளவே முடியவில்லை; ஆனால் பிறகு... அடடா, அவர் தன் சொந்தக் கைகளாலேயே எனக்கு இனிப்புகளை ஊட்டியிருக்கிறாரே..."

பணியாளர்கள் பின்னர் அதைப் பற்றிப் பேசிய விதம் இதுதான்.

உண்மையிலேயே!

ஒரு எதிர்பாராத, முன்னறிவிப்பற்ற நிகழ்வுத் திருப்பம் இது: இரண்டரை ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, அன்னா பெத்ரோவ்னா தன் கணவனை விட்டுவிட்டு, ஒரு இத்தாலிய நடிகனுடன் ஓடிச் சென்றிருந்தாள். இப்போது, ​​அந்த நடிகனால் கைவிடப்பட்ட நிலையில், ஸ்பெயினின் பிரம்மாண்டமான அரண்மனைகளை விட்டுவிட்டு—பைரனீஸ், ஆல்ப்ஸ் மற்றும் டைரோல் மலைத்தொடர்களைக் கடந்து—ஒரு விரைவு ரயிலில் தன் சொந்த ஊருக்குத் திரும்பிக்கொண்டிருந்தாள். ஆனால் எல்லாவற்றிலும் விசித்திரமானது இதுதான்: இரண்டரை ஆண்டுகளாக, செனட்டரின் முன்னிலையில் 'அன்னா பெட்ரோவ்னா' என்ற பெயரை உச்சரிக்கவே அனுமதி இல்லை—சொல்லப்போனால், இரண்டரை நாட்களுக்கு முன்புவரை கூட, அது முற்றிலும் விலக்கப்பட்ட ஒன்றாகவே இருந்தது. இரண்டரை ஆண்டுகளாக, செனட்டர் அன்னா பெட்ரோவ்னா குறித்த ஒவ்வொரு சிந்தனையையும் தவிர்த்து வந்தார் (உண்மையில், அவர் அவளைப் பற்றி நினைத்திருக்கவே கூடும் என்றாலும்); மேலும், எப்போதெல்லாம் அந்தப் பெயர் ஒலிக்கும் வாய்ப்பு நேர்கிறதோ, அப்போதெல்லாம் அவர் தனது உதடுகளை இகழ்ச்சியுடன் சுளிப்பார். ஆயினும், அவள் திரும்பி வந்த செய்தியைப் பெற்றதும், அந்த இகழ்ச்சியான உதட்டுச் சுளிப்பு ஏன் மாறி, பதற்றமும் சீற்றமும் நிறைந்த தாடை நடுக்கமாக மாறியது? அந்த இரவில் அவர் ஏன் உறங்கவில்லை? அந்தப் பன்னிரண்டு மணி நேர இடைவெளியில், அவரது கோபம் ஏன் படிப்படியாகத் தணிந்து, அதற்குப் பதிலாக ஒரு அமைதியற்ற, வலி ​​நிறைந்த ஏக்கம் குடிகொண்டது? அந்தத் துயர்மிகு காத்திருப்பை அவரால் ஏன் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை? ஏன் அவரே நேரில் காரை ஓட்டிக்கொண்டு அந்த விடுதிக்குச் சென்று—அவளை இணங்க வைத்து—தன் சொந்தக் கரங்களாலேயே அவளை வீட்டிற்கு அழைத்து வந்தார்? அந்த விடுதி அறையில் சரியாக என்னதான் நடந்தது? — அன்னா பெட்ரோவ்னாவும் தனது உறுதியை மறந்துவிட்டிருந்தாள்—நேற்று முன்தினம், அந்த 'அடுக்கு வர்ணம் பூசப்பட்ட வீட்டிற்கு' (lacquered house) வருகை தந்தபோது, ​​அவளது மனதில் மீண்டும் மிக உறுதியாகப் பதிந்திருந்த அந்த உறுதியை அவள் மறந்துவிட்டிருந்தாள்.

அவள் தனது உறுதியைக் கைவிட்டுவிட்டுத் திரும்பி வந்திருந்தாள்.

விடுதியில் நடந்த அந்தச் சந்திப்பால் இருவருமே பதற்றத்துடனும் குழப்பத்துடனும் காணப்பட்டனர்; அதன் விளைவாக, அந்த 'அடுக்கு வர்ணம் பூசப்பட்ட வீட்டிற்குள்' நுழைந்ததும், இருவருமே தங்கள் உணர்ச்சிகள் எதையும் வெளிப்படையாகக் காட்டிக்கொள்ளாமல் தவிர்த்தனர். அன்னா பெட்ரோவ்னா தன் கணவனை ஒரு ஓரக்கண்ணால் திருட்டுத்தனமாக நோக்கினாள்: அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் தன் மூக்கைச் சிந்திக்கொண்டார், பின்னர் மிக மென்மையாகத் தன் தொண்டையைச் செருமிக்கொண்டார். வேலைக்காரர்கள் பணிவுடன் தெரிவித்த வணக்கங்களை அன்னா பெட்ரோவ்னா ஒருவித மேட்டிமைத்தனத்துடன் ஏற்றுக்கொண்டாள்; அவள் மிகுந்த இறுக்கத்துடனும் உணர்ச்சியற்ற தன்மையுடனும் நடந்துகொண்டாள். வயதான செமியோனிச் என்பவரை மட்டுமே அவள் கட்டித்தழுவினாள்—ஒரு கணம், அவள் அவனது தோளில் சாய்ந்து அழுதுவிடுவாளோ என்று தோன்றியது; ஆனால் பின்னர், அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச்சின் பக்கம் பதற்றத்துடனும் திடுக்கிடலுடனும் ஒரு பார்வையை வீசிவிட்டு, அவள் தன்னைத் திடப்படுத்திக்கொண்டாள்: அவள் தனது சிறிய கைப்பையை நோக்கி கையை நீட்டினாள், ஆனால் அதிலிருந்து கைக்குட்டையை வெளியே எடுப்பதைத் தவிர்த்துக்கொண்டாள். அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச், தன் மனைவியை விடச் சில அடிகள் முன்னால் நடந்து சென்றவாறே, வேலைக்காரர்களை நோக்கிக் கடுமையான, அதிகாரமிக்க பார்வைகளை வீசினார்; இத்தகைய பார்வைகளை அவர் சங்கடமான தருணங்களில் மட்டுமே வீசுவது வழக்கம்; வழக்கமாக, அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் தன் வேலைக்காரர்களிடம்—அவ்வப்போது நிகழும் பிரபலமான நகைச்சுவைகளைத் தவிர்த்து—ஒருவிதமான, காயப்படுத்தும் வகையிலான, திட்டமிட்ட நளினத்துடனும் குளிர்ந்த உணர்வின்மையுடனும் நடந்துகொள்வார். வேலைக்காரர்கள் முன்னிலையில் அவர் ஒருவிதமான பாராமுகத்தையே கடைப்பிடித்தார்: 'எதுவும் விபரீதமாக நடந்துவிடவில்லை; *மேடம்* (துரைசானி) உடல்நலக் காரணங்களுக்காகவே வெளிநாட்டில் தங்கியிருந்தார், இப்போது அவர் திரும்பிவிட்டார்—இதைத் தவிர வேறு எதுவும் இல்லை...' அப்படியென்றால், இதில் என்ன விசேஷம்? அனைத்தும் கச்சிதமான ஒழுங்கிலேயே இருந்தன!...

இடையில், அங்கே ஒரே ஒரு வேலைக்காரன் மட்டும் இருந்தான்—(செமியோனிச் மற்றும் சிறுவன் கிரிஷ்கா ஆகியோரைத் தவிர, இதற்கு முந்தைய வேலைக்காரர்கள் அனைவரும் அந்த வீட்டை விட்டு விலகிச் சென்றுவிட்டிருந்தனர்)—அந்த வேலைக்காரனுக்கு, *மேடம்* அன்று எப்படி வெளிநாட்டிற்குப் பயணம் மேற்கொண்டார் என்பது மிகத் தெளிவாக நினைவில் இருந்தது: பணியாளர்களிடம் அது குறித்து எதுவும் சொல்லப்படவில்லை; அவருடைய மொத்தப் பயணச் சாமான்களும் ஒரே ஒரு கைப்பையை மட்டுமே கொண்டிருந்தன (அதுவும் இரண்டரை ஆண்டுகள் தங்குவதற்காக!); அவர் புறப்படுவதற்கு முந்தைய நாள் முழுவதும், *மேடம்* தன் தனிப்பட்ட அறைக்குள் தன்னை அடைத்துக்கொண்டே இருந்தார்; ஆனால் அதற்கு முந்தைய நாட்களில், மீசை வைத்த ஒரு கருத்த நிற மனிதர் அவருடன் எப்போதும் அமர்ந்திருப்பார்—அவன் பெயர் என்னவாக இருக்கும்?—*மிண்டாலினி* (அவனுடைய உண்மையான பெயர் *மண்டாலினி*)—அவன்தான் எப்போதும் அந்த ரஷ்யரல்லாத பாடல்களைப் பாடிக்கொண்டிருப்பானே: "ட்ரா-லா-லா... ட்ரா-லா-லா..." மேலும், அவன் ஒருபோதும் சன்மானம் (tip) கொடுத்ததே இல்லை.

இந்த விவரங்கள் அனைத்தையும் தன் நினைவில் வைத்திருந்த அந்த வேலைக்காரன், அந்தப் புகழ்பெற்ற சிறிய கையை மிகுந்த மரியாதையுடன் முத்தமிட்டான்;
அந்தத் தப்பிச் செல்லுதல் குறித்த—அதாவது, அந்த *புறப்பாடு* குறித்த—விவரங்களைத் தன் நினைவிலிருந்து அழிக்கத் தவறிய குற்றவுணர்வால் அவனது மனசாட்சி பாரம் கொண்டிருந்தது; மேலும், அந்த வருகையின்......அந்தப் பெருமைமிக்கப் பெண்மணியின் பார்வையில், அந்த அரக்கு மாளிகையில் அவனது நாட்கள் எண்ணப்பட்டவையாகிவிட்டன.

அவர்கள் அந்தப் பிரம்மாண்டமான வரவேற்பறையில் இருக்கிறார்கள்; மரக்கட்டைகள் பதிக்கப்பட்ட அந்தத் தரையின் சதுர வடிவப் பகுதிகள் கண்ணாடிகளைப் போல மின்னுகின்றன. கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளாக, அந்த அறைக்கு அரிதாகவே வெப்பமூட்டப்பட்டிருந்தது; அந்தச் சில்லிட்ட அறைகளின் தொகுப்பிலிருந்து, விவரிக்க இயலாத ஒரு துயரம் இடைவிடாமல் கசிந்து வருவதைப் போலத் தோன்றியது. அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் எப்போதும் தனது சொந்த அறையில், பூட்டப்பட்ட கதவுக்குப் பின்னால் அமர்ந்திருப்பார்; எந்த நேரத்திலும், தனக்கு அறிமுகமான ஒருவர்—ஒரு துயரம் தோய்ந்த உருவம்—அருகிலுள்ள அறைகளிலிருந்து பாய்ந்து உள்ளே வந்துவிடுவாரோ என்று அவருக்கு எப்போதும் தோன்றுவது வழக்கம். ஆனால் இப்போது, ​​அவர் அங்கே நின்று இவ்வாறு சிந்திக்கிறார்: *இப்போது அவர் தனிமையில் இல்லை; இனி அவர் அந்த மரத்தரைச் சதுரங்களின் மீது தனியாக நடந்து செல்லப்போவதில்லை, மாறாக... அன்னா பெட்ரோவ்னாவுடன் நடந்து செல்லப்போகிறார்.*

அவர் புதிதாக வந்த அந்தப் பெண்மணிக்கு மிகுந்த மரியாதையுடன் தனது கையை நீட்டி, அந்தப் பெரிய கூடத்தின் வழியாக அவரை அழைத்துச் சென்றார். அன்னா பெட்ரோவ்னா, மங்கலான, மென்மையான வண்ணங்களைக் கொண்ட ஒரு ஓவியத்தின் முன் நின்று, அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச்சை நோக்கித் திரும்பிப் புன்னகைத்தார்:

"ஆஹா, அந்த ஓவியமா... அது உங்களுக்கு நினைவிருக்கிறதா, அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச்?"

அவர் மிகச் சிறியதாக, மிக லேசாகக் கண்களைச் சுருக்கிப் பார்த்தார்; அவரது முகம் நாணத்தால் சிவந்தது—மிகச் சிறியதாக, மிக லேசாக மட்டுமே. இரண்டு 'கார்ன்ஃப்ளவர்' மலரின் நீல நிறம் கொண்ட கண்கள், வானத்தின் நீல நிறத்தால் நிரம்பியிருந்த வேறு இரண்டு கண்களுக்குள் ஆழ்ந்து போயின. அந்தப் பார்வை! அந்தத் தோற்றம்! ஏதோ ஒரு மென்மையான உணர்வு, கடந்த காலத்தைச் சேர்ந்த ஒன்று, பழமையான ஒன்று—மனிதர்கள் மறந்துவிட்ட ஒன்று; ஆயினும், அந்த ஒன்று *அவர்களை* ஒருபோதும் மறக்காத ஒன்று; ஒவ்வொரு கதவுக்கு வெளியிலும் என்றென்றும் காத்திருக்கும் அந்த *ஒன்று*—திடீரென்று அவர்கள் இருவரின் பார்வைகளுக்கு இடையே குறுக்கிட்டு நின்றது. அது அவர்கள் *உள்ளே* இருக்கவில்லை; அவர்களுக்குள் *விழித்தெழவும்* இல்லை; மாறாக, அது அவர்களுக்கு *இடையே* நின்றது—வசந்த காலக் காற்றினால் அடித்து வரப்பட்டது போல. வாசகர்கள் என்னை மன்னிக்கட்டும்: அந்தப் பார்வைகளின் பொருளை, மிகச் சாதாரணமான ஒரு வார்த்தையைக் கொண்டு நான் வரையறுக்கப் போகிறேன்: அது—காதல்.

"உங்களுக்கு நினைவிருக்கிறதா?"

"நிச்சயமாக நினைவிருக்கிறது..."

"எங்கே?"

"வெனிஸில்..."

"அதற்குப் பிறகு முப்பது ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டன!..." மூடுபனியில் மினுமினுக்கும் ஒரு கால்வாயின் நினைவு அவனுக்குள் எழுந்தது—தொலைவிலிருந்து பெருமூச்சு போல ஒலிக்கும் ஒரு இசைப்பாடலின் நினைவு: அதன்பின் முப்பது ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டிருந்தன. அவளையும் வெனிஸ் பற்றிய நினைவு ஆட்கொண்டது; ஆயினும் அந்த நினைவு இரண்டாகப் பிரிந்தது: முப்பது ஆண்டுகளுக்கு முன், மற்றும்—இரண்டரை ஆண்டுகளுக்கு முன். அவள் முகம் சிவந்தது: ஏனெனில் அந்த நினைவை அவள் அடக்க முயன்றிருந்தாள்; இப்போது, ​​வேறொரு உருவம் தோன்றியது: கோலென்கா. கடந்த இரண்டு மணி நேரமாக அவள் கோலென்காவைப் பற்றிச் சிந்திக்கவே இல்லை; செனட்டருடனான உரையாடல் மற்ற அனைத்தையும் சிறிது நேரத்திற்குப் பின்னுக்குத் தள்ளிவிட்டிருந்தது; ஆயினும் அந்த இரண்டு மணி நேரத்திற்கு முன்புவரை, கோலென்காவைத் தவிர வேறு எதையும் அவள் சிந்திக்கவில்லை—பாசத்தால் நிரம்பி, பாசமும் வலியும் கலந்த உணர்வுகளால் நிரம்பி: கோலென்கா எந்தச் செய்தியும் அனுப்பவில்லை, தான் உயிருடன் இருப்பதற்கான எந்த அறிகுறியையும் காட்டவில்லை.

“கோலென்கா...”

அவர்கள் வரவேற்பறைக்குள் நுழைந்தார்கள்: எங்கும் அலங்காரப் பொருட்கள்—உலோகம் மற்றும் சிப்பி முத்துக்களால் செய்யப்பட்ட வேலைப்பாடுகள், வெண்கலச் சிலைகள்.

“கோலென்கா நலமாக இருக்கிறான், அன்னா பெட்ரோவ்னா... அவன் மிகச் சிறந்த உடல்நலத்துடன் இருக்கிறான்...” செனட்டர் அவசரமாகச் சில அடிகள் பக்கவாட்டில் நகர்ந்தார்.

“அவன் வீட்டில்தானே இருக்கிறான்?”

‘எம்பயர்’ பாணி கைநாற்காலியில் அப்போதுதான் அமர்ந்திருந்த அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச், சற்றுத் தயக்கத்துடன் எழுந்து, மின்சார மணியை ஒலிப்பதற்கான பொத்தானை அழுத்தினார்.

“ஏன் அவன் என்னைப் பார்க்க வரவில்லை?”

“அவன்... அன்னா பெட்ரோவ்னா... ம்ம்-ம்ம்... அவன்... மிகவும்...” —செனட்டர் விசித்திரமான முறையில் தடுமாறினார்; பின்னர் அவர் தன் கைக்குட்டையை எடுத்து, விசித்திரமான எக்காள ஒலிகளை எழுப்பியவாறு நீண்ட நேரம் மூக்கைச் சிந்தினார்; பிறகு அவர் தன் தொண்டையைச் சற்றுச் செருமிக்கொண்டு, மிக மெதுவாகக் கைக்குட்டையை மீண்டும் தன் பைக்குள் திணித்தார்:

“ஆம், அவன் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தான்...” அமைதி நிலவியது. அவரது வழுக்கைத் தலை, குளிர்ந்த, நீண்ட உறுப்புகளைக் கொண்ட ஒரு வெண்கலச் சிலையின் மீது தாழ்ந்து குனிந்திருந்தது; மிக நேர்த்தியான ஓவிய வேலைப்பாடுகள் நிறைந்த அந்த விளக்குக் கூண்டு, தனது ஊதா நிற ஒளியுடன் ஜொலிக்கவில்லை: பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டு அந்த நிறத்தின் ரகசியத்தை இழந்துவிட்டிருந்தது; காலப்போக்கில் அதன் கண்ணாடி மங்கிப்போயிருந்தது; அதிலிருந்த நுட்பமான ஓவியங்களும் காலத்தால் மங்கிப்போயிருந்தன.

மணி ஒலித்ததும், செமியோனிச் உள்ளே நுழைந்தார்:

"நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச் வீட்டில் இருக்கிறாரா?"

"ஆம், ஐயா."

"ம்ம்... இதைக் கேள்: அவரிடம் சொல்... அன்னா பெட்ரோவ்னா இங்கே வந்திருக்கிறார் என்றும், அவரைச் சந்திக்க விரும்புவதாகவும் சொல்..."

"ஒருவேளை நாமே அவரிடம் செல்லலாமோ?" என்று அன்னா பெட்ரோவ்னா மிகுந்த பரபரப்புடன் கூறி, தனது கைநாற்காலியிலிருந்து விறுவிறுவென எழுந்தார்; ஆனால் அந்த செனட்டர் அவரை இடைமறித்து, செமியோனிச் பக்கம் சட்டெனத் திரும்பினார்:

"ம்-ம்-ம்... செமியோனிச்: ஆக, அவரிடம் சொல்..."

"தாங்கள் இட்ட ஆணைப்படியே..."

"கோலென்காவின் நடவடிக்கைகளில் எனக்கு முழுமையான திருப்தி இல்லை, அன்னா பெட்ரோவ்னா..."

"தாங்கள் என்ன சொல்கிறீர்கள்?"

"கடந்த சில காலமாகவே, கோலென்கா நடந்துகொள்ளும் விதம்—கோபப்பட வேண்டாம்—அவன் நடந்துகொள்ளும் விதம்—ஆனால் கோபப்பட வேண்டாம்—சற்றே விசித்திரமாக இருக்கிறது..."

— ?

தங்கச் சட்டமிடப்பட்ட, பச்சை நிறக் கண்ணாடி கொண்ட அந்தப் பெரிய நிலைக்கண்ணாடிகள், அந்த வரவேற்பறையையே விழுங்கிவிடுவது போலத் தோன்றின.

"கோலென்கா சற்றே ஒதுங்கிப்போகும் மனநிலையில் இருக்கிறான்... *ஏஹெம்—ஏஹெம்*." இருமல் நின்றதும், அவர் அந்தச் சிறிய மேஜையின் மீது தனது விரல்களால் தாளம் தட்டத் தொடங்கினார்; ஏதோ ஒன்று—ஏதோ ஒரு தனிப்பட்ட விஷயம்—அவருக்கு நினைவுக்கு வந்தது; அவர் தனது புருவங்களைச் சுருக்கி, மூக்கின் பாலப்பகுதியைத் தேய்த்துவிட்டார்; ஆயினும் விரைவிலேயே அவர் தன்னைத் தேற்றிக்கொண்டு, சற்று மிகையான உற்சாகத்துடன் குரல் கொடுத்தார்:

"அப்படியெல்லாம் ஒன்றுமில்லை—இல்லை, அது உண்மையில் ஒன்றுமில்லை... ஒன்றுமே இல்லை..."

அந்தப் பெரிய நிலைக்கண்ணாடிகளுக்கு இடையே, முத்துச் சிப்பி வேலைப்பாடுகள் கொண்ட சிறிய மேஜைகள் எங்கும் ஒளிர்ந்துகொண்டிருந்தன.

முழுமையான அபத்தம்

தன் முழங்காலில் ஏற்பட்ட வலியைப் பொறுத்துக்கொண்டு (லிச்சுடினின் அறையில் தான் கீழே விழுந்ததன் தாக்கம் இப்போதுதான் உணரப்பட்டது), லேசாக நொண்டியபடியே, நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச் அந்த நடைபாதையில் நடந்து சென்றார்.

தன் தாயுடனான ஒரு மறுசந்திப்பு!

எண்ணங்களும் காட்சிகளும் ஒரு சுழல்காற்றென அவன் தலைக்குள் சுழன்றடித்தன—இல்லை: அவை வெறும் எண்ணங்கள் அல்ல; அவற்றில் எவ்விதப் பொருளும் இருக்கவில்லை; அது முழுக்க முழுக்க அபத்தங்களின் ஒரு சுழல்காற்றாகவே இருந்தது.

அவை எத்தகைய எண்ணங்கள்?

முதலாவதாக, தன் தற்போதைய சூழலின் பயங்கரம் குறித்த எண்ணம்; அந்தச் சூழலின் பயங்கரம், அந்தச் 'சார்டின்' மீன் டின் காணாமல் போனதிலிருந்து உருவானது; அந்தச் சார்டின் டின்—அதாவது, அந்த வெடிகுண்டு—மறைந்து போயிருந்தது; யாரோ ஒருவன் அந்த வெடிகுண்டை அங்கிருந்து அகற்றிவிட்டான் என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது; ஆனால், அது யார்? யார் அது? ஒருவேளை, வேலைக்காரர்களில் யாராவது ஒருவனா? அப்படியானால், அந்த வெடிகுண்டு காவல்துறையினரின் கைகளில் சிக்கிக்கொண்டிருக்கும்; அதன் விளைவாக, அவன்—கைது செய்யப்படுவான். அதுமட்டும் மிக மோசமான விளைவாக இருக்காது. அதைவிட மிக மோசமான சாத்தியக்கூறு இதுதான்: அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் அவர்களே அந்த வெடிகுண்டைக் கண்டுபிடித்து, அதை அங்கிருந்து எடுத்துச் சென்றிருக்கலாம்; இப்போது அவருக்கு—இப்போது அவருக்கு எல்லாமே தெரிந்துவிட்டிருக்கும்.

எது—எல்லாமே—தெரிந்திருக்கும்? அங்கே அப்படி எதுவும் இருக்கவே இல்லையே! படுகொலைக்கான ஒரு சதித்திட்டமா? அங்கே படுகொலைக்கான எந்தச் சதித்திட்டமும் இருக்கவில்லை! அவன்—நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச்—அத்தகைய சதித்திட்டம் ஏதேனும் இருந்ததையே மிகக் கடுமையான சொற்களால் மறுத்தான்: அத்தகைய திட்டம் ஒன்று எப்போதாவது இருந்ததாகக் கூறுவது, ஒரு இழிவான அவதூறு மட்டுமே.

இருப்பினும், அந்த உண்மை மட்டும் அப்படியே நின்றது: அந்த வெடிகுண்டு கண்டுபிடிக்கப்பட்டுவிட்டது.

ஒருவேளை, அவனது தந்தை அவனை அழைத்துப் பேசினால்... அல்லது அவனது தாய்... இல்லை—அவருக்குத் தெரிந்திருக்கவே வாய்ப்பில்லை; அந்த வெடிகுண்டை அறையிலிருந்து வெளியே எடுத்துச் சென்றது அவர் அல்லவே. வேலைக்காரர்களாகவும் அது இருக்க முடியாது... அவர்கள் முகபாவனையிலோ அல்லது நடத்தையிலோ ஏதேனும் மாற்றம் தெரிந்திருந்தால், அதை உடனடியாகக் கண்டுபிடித்துவிட முடியும். ஆனால், யாரும் எந்தவிதமான அறிகுறியையும் காட்டவில்லை. இல்லை, அந்த வெடிகுண்டு குறித்து அவர்களுக்கு எதுவும் தெரியாது. அப்படியானால், அது எங்கே இருக்கிறது? எங்கே? அவன் அதை உண்மையிலேயே அந்த மேசைக்குள்ளேதான் மறைத்து வைத்தானா? அல்லது தரைவிரிப்பிற்கு அடியில் எங்காவது—தற்செயலாகவோ, அல்லது இயந்திரத்தனமாகவோ—மறைத்து வைத்தானா? இத்தகைய விசித்திரமான நிகழ்வுகள் அவனுக்குச் சில சமயங்களில் ஏற்படுவதுண்டு.

இன்னும் ஒரு வார காலத்திற்குள், அனைத்தும் தானாகவே ஒரு முடிவுக்கு வந்துவிடும்... ஆனால் இல்லை. அந்த வெடிகுண்டு இன்றே தன் இருப்பை வெளிப்படுத்திவிடும்—ஒரு பயங்கரமான இடிமுழக்கத்துடன் (அந்த இடிமுழக்கத்தை, அந்த 'அப்லூச்சோவ்' குடும்பத்தினரால் சற்றும் தாங்கிக்கொள்ளவே முடியாது). அதன் இருப்பு—கம்பளத்திற்கு அடியில், ஏதேனும் ஓர் அலமாரிக்குள், தலையணைக்குக் கீழே—தானாகவே தன்னை வெளிப்படுத்திக்கொள்ளும்; அது முதலில் முழங்கத் தொடங்கி, பின்னர் வெடித்துச் சிதறும்; அந்த வெடிகுண்டை அவன் கண்டறிந்தாக வேண்டும்; ஆயினும் இப்போது, ​​இந்தத் துல்லியமான கணத்தில், அவ்வாறு செய்ய அவனுக்குச் சற்றும் நேரமில்லை: ஏனெனில், அங்கே அம்மா இருந்தாள்.

பின்னர், வேறொரு சிந்தனை எழுந்தது: தான் அவமதிக்கப்பட்டிருக்கிறோம் என்பதே அது; அது அவனது இரண்டாவது சிந்தனை; மூன்றாவது சிந்தனையோ: ஆம், அந்த அருவருப்பான குள்ள மனிதன்—பாவெல் யாகோவ்லேவிச்! வீட்டிற்குத் திரும்பிக்கொண்டிருந்த அந்தத் தருணத்தில்தான், அவனை மீண்டும் கண்டதாக அவன் உறுதியாக நம்பினான்; இறுதியாக—பெப் பெப்போவிச் பெப்: பெப்—உடலில் ஏற்படும் அந்தப் பயங்கரமான வீக்கம், நரம்புகள் முறுக்கேறி விரிவடைதல், தலைக்குள் ஏற்படும் அந்தப் புழுக்கம்...

ஓ! இப்போது அனைத்தும் பெரும் குழப்பத்தில் ஆழ்ந்தன; மனித இயல்புக்கு அப்பாற்பட்ட வேகத்தில் சிந்தனைகளின் ஒரு சுழற்காற்று அவன் மனதிற்குள் சுழன்று வீசியது—அவன் காதுகளில் அது பேரிரைச்சலிட்டது—அவை இனி சிந்தனைகளாகவே இருக்கவில்லை; அது முற்றிலும் பொருளற்ற, தொடர்பற்ற ஒரு உளறலாகவே மாறிப்போயிருந்தது.

அம்மா

அவன் வரவேற்பறை வாயிலைத் திறந்தான்.

அவன் முதலில் கண்ட காட்சி... அது... ஆம்: அவன் தன் தாயின் முகத்தையும், அங்கிருந்த கைப்பிடி நாற்காலியிலிருந்து தன்னை நோக்கி நீண்டு வந்த இரு கைகளையும் கண்டான்; அந்த முகம் முதுமையுற்றிருந்தது; ஜன்னல்களுக்கு அப்பால், வெளியே அப்போதுதான் ஏற்றப்பட்டிருந்த விளக்குகளின் பொன்னிற ஒளியில், அந்தக் கைகள் நடுங்கிக்கொண்டிருந்தன.

அப்போது ஒரு குரல் அவனுக்குக் கேட்டது:

"கோலென்கா... என் அன்பே... என் உயிரே!"

அவன் தன் மனக்கட்டுப்பாட்டை இழந்தான்; அவனது முழு இருப்பும் அவளை நோக்கிப் பாய்ந்தது.

"இது நிஜமாகவே நீதானா, என் மகனே..."

இல்லை, அவனால் இனியும் உணர்ச்சிகளை அடக்கிவைக்க முடியவில்லை: அவன் அவளுக்கு முன்னால் மண்டியிட்டு அமர்ந்து, உணர்ச்சிப் பெருக்கோடு அவளது இடுப்பைக் கெட்டியாகப் பற்றிக்கொண்டான்; அவளது மடியில் தன் முகத்தைப் புதைத்துக்கொண்டு, விம்மி அழுதுவிட்டான். அவன் அழுதான்—ஏன் என்று கடவுளுக்கே வெளிச்சம்: அதற்கான காரணத்தைப் புரிந்துகொள்ளாமலே, கட்டுப்பாடின்றி, கூச்சமின்றி அவன் அழுதான்; அவனது அகன்ற தோள்கள் குலுங்கின (கடந்த மூன்று ஆண்டுகளாக, நிகோலாய் அப்பொலோனோவிச் எவ்விதமான பாசத்தையும் அறியாதவனாகவே வாழ்ந்தான் என்பதை நாம் நினைவில் கொள்ள வேண்டும்).

"அம்மா... அம்மா..."

அவளும் அழுதுகொண்டிருந்தாள்.

அப்பொலோன் அப்பொலோனோவிச் சற்றுத் தள்ளி, ஜன்னல் இடுக்கு ஒன்றின் மங்கலான ஒளியில் நின்றுகொண்டிருந்தார்; அவர் தன் கையால் ஒரு சீனப் பீங்கான் பொம்மையின் தலையைத் தொட்டார்—அந்தச் சீனத் தலை மேலும் கீழும் அசைந்தது. அப்பொலோன் அப்பொலோனோவிச் அந்த ஜன்னல் இடுக்கின் மங்கலொளியிலிருந்து வெளியே வந்தார்; அவர் மென்மையாகச் சற்றே இருமினார்; மிகச் சிறிய அடிகளை எடுத்துவைத்து, அழுதுகொண்டிருந்த அந்த இருவரையும் நெருங்கினார்; திடீரென்று, அந்த நாற்காலிக்கு மிக அருகில் நின்றவாறே, உரத்த குரலில் முழக்கமிட்டார்:

"உங்கள் உணர்ச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்திக்கொள்ளுங்கள், என் அன்பிற்குரியவர்களே!"

உண்மையைச் சொல்லப்போனால், தன் மகனிடமிருந்து—அந்தக் குளிர்ந்த மனமும், ஒதுங்கிய இயல்பும் கொண்ட மகனிடமிருந்து—இத்தகைய உணர்ச்சி வெளிப்பாடுகளை அவர் சற்றும் எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை.

கடந்த இரண்டரை ஆண்டுகளாக, அந்த மகனின் முகத்தில், அவர் விகாரமான முகபாவங்களைத் தவிர வேறெதையும் கண்டதில்லை: காதுக்குக் காது விரிந்த வாய், மற்றும் கீழ்நோக்கிப் பதிந்த கண்கள்—இவற்றைத் தவிர வேறெதையும் அவர் கண்டதில்லை. பின்னர் அப்பொலோன் அப்பொலோனோவிச் திரும்பி, ஏதோ ஒன்றை எடுத்து வருவதற்காக அந்த அறையிலிருந்து வெளியே ஓடினார்.

"அம்மா... அம்மா..."

கடந்த இருபத்து நான்கு மணி நேரத்தில் ஏற்பட்ட அச்சம், அவமானங்கள், அந்தச் சார்டின் மீன் டின் காணாமல் போன நிகழ்வு, தன் சொந்த இயலாமை குறித்த ஆழ்ந்த உணர்வு—இவையனைத்தும் அவனது மூளையில், ஒன்றோடொன்று கலந்த நிலையில், கணப்பொழுதில் தோன்றி மறையும் எண்ணங்களின் தொகுப்பாகச் சுழன்றுகொண்டிருந்தன; இருப்பினும், அவர்களின் அந்தச் சந்திப்பின் இதமான உணர்வுப் பெருக்கில் மற்ற அனைத்தும் கரைந்து மறைந்தன:

"என் மகனே... என் அன்பே..."

அவன் கையின் மீது பட்ட விரல்களின் அந்தக் குளிர்ந்த ஸ்பரிசம் அவனை மீண்டும் சுயநினைவுக்குக் கொண்டுவந்தது:

"இதோ, கோலென்கா... கொஞ்சம் தண்ணீர் அருந்து."

தாயின் மடியிலிருந்து கண்ணீர் வழிந்த தன் முகத்தை அவன் நிமிர்த்தியபோது, ​​அவனுக்கு முன்னால் அறுபத்தெட்டு வயது முதியவர் ஒருவரின் குழந்தைத்தனமான கண்கள் தென்பட்டன: சிறிய உருவம் கொண்ட அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச், கையில் ஒரு குவளை தண்ணீருடன் அங்கே நின்றிருந்தார்; அவருடைய விரல்கள் படபடத்தன; அவர் நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச்சின் முதுகு, கன்னம் மற்றும் தோள்பட்டையைத் தட்டினார்—அல்லது, தட்ட முயன்றார் என்றே சொல்லலாம்; திடீரென்று, அவன் தலைமுடியின் அந்த வெண்ணிற இழைகளின் மீது தன் கையை மென்மையாக வருடினார். அன்னா பெட்ரோவ்னா மெல்லச் சிரித்தாள்; முற்றிலும் தேவையற்ற விதமாக, அவள் தன் கழுத்திலிருந்த ஆடையின் காலரைச் சரிசெய்துகொண்டாள்; மகிழ்ச்சியால் கண்கள் ஒளிவீச, அவள் தன் பார்வையை நிகோலென்காவிடமிருந்து அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச்சிடமும், மீண்டும் அவரிடமிருந்து நிகோலென்காவிடமும் மாறி மாறிச் செலுத்தினாள்.

நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச் மெதுவாகத் தன் முழங்கால் நிலையிலிருந்து எழுந்தார்:

"என்னை மன்னியுங்கள், அம்மா... அது... அது ஒரு... உணர்ச்சிப் பெருக்கினால்..."

"அது அந்த ஆச்சரியத்தினால் ஏற்பட்ட உணர்வு மட்டுமே..."

"நான்... அது ஒன்றும் பெரிய விஷயமில்லை... நன்றி, அப்பா..."

அவன் சிறிது தண்ணீர் அருந்தினான்.

அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் அந்தக் கண்ணாடிக்குவளையை, முத்துச் சிப்பிகளால் இழைக்கப்பட்ட சிறிய மேஜையின் மீது வைத்தார்; திடீரென்று அவர் சிரிக்கத் தொடங்கினார்—வேடிக்கையான மாமா ஒருவர் சொல்லும் நகைச்சுவைகளைக் கேட்டுச் சிறுவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் முழங்கையால் இடித்துக்கொண்டு சிரிப்பது போல: இரண்டு பரிச்சயமான, அன்பிற்குரிய முகங்கள்!

"சரி..."

"சரி..."

"சரிதான்..."

நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச், மேலே கொழுத்த கன்னங்களுடன் கூடிய 'கியூபிட்' (Cupid) தேவதையின் உருவம் அமைந்திருந்த அந்தப் பெரிய கண்ணாடிக்கு அருகில் நின்றார்; அந்தத் தேவதையின் உருவத்திற்குக் கீழே, தீப்பந்தங்களின் சுடர்களுக்கு இடையே லாரல் இலைகளாலும் ரோஜாக்களாலும் ஆன மாலைகள் பின்னிப் பிணைந்திருந்தன; திடீரென்று, மின்னல் கீற்று போல ஒரு சிந்தனை அவன் மூளையில் பளிச்சிட்டது: அந்தச் சார்டின் மீன் டப்பா!

இப்போது அதைப்பற்றி என்ன செய்வது? அதன் நிலைமை இப்போது எப்படி இருக்கிறது? அவனுக்குள் பொங்கியெழுந்த உணர்ச்சிப் பெருக்கானது சட்டென்று நின்றுபோனது.

"நான்... ஒரு கணம்... வெளியே சென்று வருகிறேன்... உடனே திரும்பிவிடுவேன்."

"என்ன விஷயம், அன்பே?"

"ஒன்றும் இல்லை... அவனைப் போக விடுங்கள், அன்னா பெட்ரோவ்னா... கோலென்கா, நீ சிறிது நேரம் தனிமையில் இருந்துவிட்டு வருமாறு நான் உனக்கு அறிவுறுத்துகிறேன்..." “ஐந்து நிமிடங்கள்... ஆம், உனக்கே தெரியும்... பிறகு—திரும்பி வருகிறேன்...”

தனது உணர்ச்சிப் பெருக்கை இன்னும் சிறிது நேரம் பாவனை செய்தபடியே, நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச் லேசாகத் தடுமாறி, நாடகத்தனமாகத் தன் முகத்தைத் தன் கைகளுக்குள் புதைத்துக்கொண்டார்; அறையின் மங்கலான ஒளியில், அவரது வெண்ணிறத் தலைமுடி ஏதோ உயிரற்ற பொருளைப் போல மின்னியது. தடுமாறியபடியே அவர் வெளியேறினார்.

தந்தை, மகிழ்ச்சியில் திளைத்திருந்த தாயை வியப்புடன் நோக்கினார்.

“உண்மையாகவே, நான் அவனை அடையாளம் காணவில்லை... இந்த... இந்த... இந்த உணர்வுகள்—” அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் கண்ணாடியிலிருந்து ஜன்னல் வரை முன்னும் பின்னும் நடந்தார்... “இந்த... இந்த... உணர்வுகள்—” அவர் தனது சிறிய பக்கவாட்டுத் தாடிகளைத் தடவிக்கொண்டார்.

“இவை சாட்சியம் பகர்கின்றன—” அவர் சட்டென்று ஒரு திருப்பம் திரும்பினார்; தன் கால் விரல்களைத் தரையிலிருந்து லேசாக உயர்த்தி, ஒரு கணம் தன் குதிகால்களில் சமநிலை காத்து, பின்னர் தன் உடல் முழுவதையும் முன்னால் உந்தித் தள்ளினார்—மீண்டும் தரையைத் தொட்ட தன் கால் விரல்கள் சுட்டிக்காட்டிய திசையை நோக்கி—

“இவை சாட்சியம் பகர்கின்றன—” அவர் தன் கைகளை முதுகுக்குப் பின்னால் கோத்துக்கொண்டு, வரவேற்பறையில் முன்னும் பின்னும் நடந்தார்:

“இவை இயல்பான உணர்வுகளுக்கும்—சொல்லப்போனால்—” அவர் தன் தோள்களைக் குலுக்கினார்— “—நல்ல குணநலன்களுக்கும் சாட்சியம் பகர்கின்றன...” “...”

“இதை நான் நிச்சயமாக எதிர்பார்க்கவே இல்லை...”

மேஜையின் மீது வைக்கப்பட்டிருந்த ஒரு மூக்குப்பொடிப் பெட்டி அவர் கண்களில் பட்டது...

...அது அந்த அரசியல் மேதையின் கவனத்தை ஈர்த்தது; அதன் அருகில் நின்றிருந்த சிறிய சீனத் தட்டுடன் ஒப்பிடுகையில், அதைச் சீரான நிலையில் அமைத்துவிட வேண்டும் என்ற ஆவல் அவரைப் பற்றிக்கொண்டது. சட்டென்று, அவர் சிறிய, விரைவான அடிகளுடன் மேசையை நோக்கி அவசரமாகச் சென்றார்; அங்கே தட்டின் மீது கிடந்த ஒரு 'விசிட்டிங் கார்டை' (அழைப்பு அட்டையை) எடுக்கக் கையை நீட்டினார்—பிறகு அதைத் தன் விரல்களுக்கிடையே குறிக்கோளின்றிச் சுழற்றத் தொடங்கினார். அவரது இந்த மறதிக்குக் காரணம் என்னவென்றால், அந்தத் துல்லியமான கணத்தில், அவருக்குள் ஒரு ஆழ்ந்த சிந்தனை முளைத்திருந்தது—அது கணப்பொழுதில் விரிவடைந்து, தொலைநோக்குடைய அறிவுசார் கண்டுபிடிப்புகளின் ஒரு சிக்கலான பெருவழியாக (labyrinth) உருவெடுத்திருந்தது. ஆயினும், ஒரு சாய்வு நாற்காலியில் அமர்ந்து, பரவசமூட்டும் சுயமறதியில் திளைத்திருந்த அன்னா பெட்ரோவ்னா, உறுதியான குரலில் இவ்வாறு கூறினார்:

"நான் எப்போதும் சொல்வது போல..."

"ஆம், உனக்கே தெரியுமே..."

அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் தன் கால் விரல் நுனிகளில் நின்றார்; பின்னர் மேசையிலிருந்து ஜன்னலை நோக்கி அவசரமாகச் சென்றார்:

"...நீயே பார்..."

அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் ஜன்னலிலிருந்து அறை மூலையை நோக்கி அவசரமாகச் சென்றார்:

"கோலென்கா என்னை வியப்பில் ஆழ்த்திவிட்டான்; சொல்லப்போனால்—அவனது நடத்தை... எனக்கு நிம்மதியளித்திருக்கிறது"—அவர் தன் புருவங்களைச் சுளித்தார்—"எதைப் பொறுத்தவரை என்றால்... எதைப் பொறுத்தவரை என்றால்..."—அவர் தன் கையை முதுகுக்குப் பின்னாலிருந்து எடுத்து, அந்தச் சிறிய மேசையின் மீது தாளமிட்டார்:

"ம்யா!..."

திடீரென்று, அவர் தன் பேச்சைத் துண்டித்துக்கொண்டு சட்டென்று நிறுத்தினார்:

"பரவாயில்லை! விடு!"

பிறகு அவர் சிந்தனையில் ஆழ்ந்தார்; அவர் அன்னா பெட்ரோவ்னாவைப் பார்த்தார்; இருவரின் கண்களும் சந்தித்தன; அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் புன்னகைத்துக்கொண்டனர்.

நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச் தன் அறைக்குள் நுழைந்தார்; அவர் அந்த அரேபியப் பாணி இருக்கையை—அதில் பதிக்கப்பட்டிருந்த தந்தம் மற்றும் சிப்பி முத்துக்களின் வேலைப்பாடுகளை—கண் இமைக்காமல் உற்று நோக்கினார். மெதுவாக, அவர் ஜன்னலை நோக்கி நடந்தார்: அங்கே, நதி ஓடிக்கொண்டிருந்தது; அலைகளின் மீது ஒரு சிறிய படகு மிதந்து அசைந்து கொண்டிருந்தது; அலைகள் கருங்கல் பாறைகளின் மீது மென்மையாக மோதிக்கொண்டிருந்தன; அறையின் அமைதி திடீரென்று ஒரு பியானோ இசையின் ஒலியால் ஒளிரத் தொடங்கியது—அந்த இசைத் துணுக்குகள் தொலைவிலிருந்து—அறையின் வரவேற்பறையிலிருந்து—மிதந்து வந்தன. —முன்பெல்லாம் அவளும் இதேபோல்தான் வாசிப்பாள்; அந்த இசை மெட்டுகளின் ஒலியில் லயித்துப்போய், அவர் தன் புத்தகங்களின் மீதே சாய்ந்து உறங்கிவிடுவது வழக்கம்.

நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச், ஒதுக்கி வைக்கப்பட்ட பொருட்களின் குவியலுக்கு முன்னால் நின்று, மிகுந்த வேதனையுடன் தன் மூளையைக் கசக்கி யோசித்தார்:

"இதற்கெல்லாம் என்ன அர்த்தம்? . . . இது எப்படிச் சாத்தியம்? . . . நான் அதை எங்கே வைத்திருக்கக்கூடும்? . . ."

ஆனால்—அவர் நினைவுக்கு எதுவுமே வரவில்லை. நிழல்கள், நிழல்கள், இன்னும் பல நிழல்கள்: அந்த இருளுக்கு மத்தியில், தோல் இருக்கைகள் பச்சை நிறத்தில் பிரம்மாண்டமாகத் தெரிந்தன; நிழல்களிலிருந்து ஒரு மார்பளவுச் சிலை—நிச்சயமாக அது கான்ட்டினுடையது—உருவானது.

திடீரென்று, மேசையின் மீது பாதியாக மடிக்கப்பட்ட ஒரு தாள் கிடப்பதை அவன் கவனித்தான்: விருந்தளிப்பவரை வீட்டில் காணத் தவறிய, ஆனால் ஏதேனும் சொல்ல வேண்டியிருந்த விருந்தினர்கள், இது போன்ற மடிக்கப்பட்ட குறிப்புகளை விட்டுச் செல்லும் பழக்கம் கொண்டிருந்தனர்; இயந்திரத்தனமாக, அவன் அந்தத் தாளை எடுத்தான்; இயந்திரத்தனமாக, அவனுக்குப் பரிச்சயமான அந்தக் கையெழுத்தை—லிச்சுட்டினுடையது—பார்த்தான். ஆம், உண்மைதான்: அவன் இல்லாத நேரத்தில் அன்று காலை லிச்சுட்டின் இங்கே இருந்ததை—அவனுடைய உடமைகளைத் துழாவி, எல்லாவற்றையும் சோதனையிட்டதை—அவன் முற்றிலும் மறந்துவிட்டிருந்தான். (எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அவர்களின் சங்கடமான சந்திப்பின்போது லிச்சுட்டினே இதை அவனிடம் குறிப்பிட்டிருந்தான்). . .

ஆம், ஆம், ஆம்: லிச்சுட்டின் அறையைச் சோதனையிட்டிருந்தான்.

நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் நிம்மதிப் பெருமூச்சு விட்டான். இப்போது, திடீரென்று, எல்லாம் தெளிவாகியது: லிச்சுட்டின்! நிச்சயமாக, நிச்சயமாக; அவன் இங்கே வந்து எல்லாவற்றையும் துழாவியிருந்தான்; அவன் அந்த வெடிகுண்டைத் தேடிக்கொண்டிருந்தான்—அதைக் கண்டுபிடித்து, தன்னுடன் எடுத்துச் சென்றிருந்தான். அதில் எந்த சந்தேகமும் இல்லை: அந்த அதிகாரிதான் மத்தி மீன் டப்பாவை எடுத்திருந்தான்.

நிம்மதியடைந்த அவன், அந்தச் சாய்வு நாற்காலியில் சாய்ந்தான்; மீண்டும், அந்த அமைதி சோபினின் மெல்லிசையுடன் பின்னிப் பிணைந்திருந்தது; கடந்த காலத்தில் இது எப்போதும் இப்படித்தான் இருந்திருக்கிறது—அந்த அமைதி எப்போதும் சோபினின் மெல்லிசையுடன் பின்னிப் பிணைந்திருந்தது—ஒன்பது, பத்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு—அன்னா பெட்ரோவ்னா எப்போதும் சோபினின் இசையைத்தான் வாசிப்பாள் (ஒருபோதும் ஷூமானின் இசையை அல்ல). இப்போது அவனுக்கு, எந்த நிகழ்வுகளுமே நடக்காதது போலத் தோன்றியது: எல்லாமே, மிக எளிமையாகத் தானாகவே முடிந்துவிட்டன—அந்த மத்தி மீன் டப்பாவை லிச்சுடின்தான் எடுத்துச் சென்றிருந்தான் (வேறு யாரால்? ஒருவேளை நாம் அனுமானிக்க வேண்டுமானால்...—ஆனால் அப்படி ஒரு அனுமானத்திற்கு என்ன தேவை இருந்தது!); இல்லை, எந்த நிகழ்வுகளுமே நடக்கவில்லை.

நேவா நதியின் நீருக்கு அப்பால், தீவுகள் மற்றும் வீடுகளின் நிழல் உருவங்களாக இராட்சதர்கள் எழுந்து, அம்பர் நிறத்தில் மின்னும் கண்களால் மூடுபனியை உற்று நோக்கினர்; அவர்கள்... அழுவது போலத் தோன்றியது. கரையோரத்தில் வரிசையாகத் தொங்கவிடப்பட்டிருந்த விளக்குத் தொடர்கள், நெருப்புக் கண்ணீரை நேவா நதியில் விழச் செய்தன: அதன் மேற்பரப்பில் கொதிக்கும் பேரொளி குமிழ்த்தது.

முலாம்பழம் — ஒரு காய்கறி

இரண்டரை ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, அந்த மூவரும் மீண்டும் ஒருமுறை மதிய உணவிற்காக ஒன்றாக அமர்ந்தனர்.

சுவர்க் கடிகாரத்திலிருந்த குயில் கூவியது; சரியாக அந்த கணமே, பணியாள் ஒருவன் ஆவி பறக்கும் சூப் பாத்திரத்துடன் அங்கே தோன்றினான். அன்னா பெட்ரோவ்னா திருப்தியுடன் முகமலர்ச்சி காட்டினாள்; அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச்... — *இடையில் ஒரு குறிப்பு*: அன்று காலையில் அந்த மெலிந்த முதியவரைக் கண்ட எவரும், இப்போது உணவு மேஜையில் அமர்ந்திருக்கும் இவரை அடையாளம் கண்டிருக்க மாட்டார்கள்; அவர் திடீரெனப் புத்துணர்ச்சி பெற்றவராய்த் தோன்றினார், தன் முதுமையை முற்றிலுமாக உதறித் தள்ளியவர் போலக் காட்சியளித்தார்; இருக்கையில் நிமிர்ந்து அமர்ந்து, ஒரு துடிப்பான அசைவுடன் தன் கைத்துடைப்பிற்காகக் கையை நீட்டினார். அவர்கள் சூப் அருந்தத் தொடங்கியிருந்த வேளையில், பக்கவாட்டு வாசல் திறந்தது: நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச் — முகத்தில் லேசாகப் பவுடர் பூசி, சுத்தமாகச் சவரம் செய்து, நேர்த்தியாக உடை அணிந்து — உள்ளே நுழைந்தார். அவர் அணிந்திருந்த மாணவர் அங்கியின் பொத்தான்கள் கழுத்து வரை இறுக்கமாக இடப்பட்டிருந்தன; அதன் கழுத்துப்பட்டை வழக்கத்திற்கு மாறாக உயரமாக அமைந்திருந்தது (முந்தைய அலெக்சாண்டிரியக் காலகட்டத்தில் அணியப்பட்ட பாணியில்). அவர் லேசாக நொண்டியபடியே உணவு மேஜையை நோக்கி வந்தார்.

"என்ன விஷயம், *என் அன்பரே*?" — அன்னா பெட்ரோவ்னா, சற்றே செயற்கையான பாவனையுடன் தன் கைக்கண்ணாடியைக் கண்களுக்கு நேராக உயர்த்தினாள் — "நீங்கள் நொண்டுகிறீர்கள் என்று கவனிக்கிறேன்?"

"என்ன?" — அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் கோலென்காவின் (நிகோலாயின்) மீது ஒரு பார்வையை வீசிவிட்டு, மிளகுத் தூள் குடுவையை நோக்கித் தன் கையை நீட்டினார் — "உண்மையிலேயேதான்..."

சற்றே இளமைக்குரிய பாவனையுடன், அவர் தன் சூப்பில் அளவுக்கு அதிகமாக மிளகுத் தூளைத் தூவினார்.

"அது ஒன்றும் இல்லை, *அம்மா*; ​​நான் வழுக்கி விழுந்துவிட்டேன்... என் முழங்கால் சற்றே வலிக்கிறது..."

"நீங்கள் அங்கே குளிர்ந்த ஒத்தடம் கொடுக்கக்கூடாதா?"

"உண்மையிலேயே, கோலென்கா," — அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் தன் கரண்டியை வாயருகே உயர்த்தியபடியே, அதே சமயம் தன் மகனைப் பக்கவாட்டில் நோக்கினார் — "ஒருவர் தன் முழங்காலை இடித்துக்கொண்டால் — அதைச் சாதாரணமாக எடுத்துக்கொள்ளக்கூடாது; அது மோசமான விளைவுகளை ஏற்படுத்தக்கூடும்..."

இதைச் சொல்லிவிட்டு — அவர் தன் சூப்பை விழுங்கினார். நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச் வசீகரமான புன்னகை ஒன்றை உதிர்த்துவிட்டு, தன் பங்கிற்குத் தன் சூப்பில் மிளகுத் தூளைத் தூவத் தொடங்கினார்.

"தாயின் உள்ளுணர்வு என்பது ஒரு விசித்திரமான விஷயம், இல்லையா?" — அன்னா பெட்ரோவ்னா தன் கரண்டியைச் சூப் கிண்ணத்தில் வைத்துவிட்டு, குழந்தைக்குரியது போன்ற அகன்ற கண்களால் வெளியே நோக்கினாள்; அவளது தலை தோள்களுக்குள் ஆழமாகப் புதைந்திருந்தது (அதனால் அவளது இரட்டைத் தாடை, கழுத்துப்பட்டைக்கு மேலாகத் துருத்திக்கொண்டு வெளியே தெரிந்தது). "அவன் இப்போது வளர்ந்து பெரியவனாகிவிட்டாலும், பழைய நாட்களில் அவனைப் பற்றி நான் எப்படி கவலைப்பட்டேனோ, அதே போலவே இப்போதும் கவலைப்படுகிறேன்..."

கடந்த இரண்டரை ஆண்டுகளாக, தான் கவலைப்பட்டது முற்றிலும் வேறொருவரைப் பற்றி என்பதை அவள் முழுமையாகவே மறந்துவிட்டிருந்தாள்: கோலென்காவின் இடத்தை வேறொருவன் — அடர்த்தியான கருப்பு மீசையையும், இரண்டு செர்ரிப் பழங்களைப் போன்ற கண்களையும் கொண்ட ஒரு அந்நியன் — ஆக்கிரமித்திருந்தான்; இரண்டு ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக, ஒவ்வொரு நாளும் அந்த அந்நியனுக்கு அவள் கழுத்துப்பட்டையை — ஒரு ஊதா நிறப் பட்டுப் பட்டையை — கட்டிவிட்டாள் என்பதையும், ஒவ்வொரு காலையிலும் அவனுக்கு மலமிளக்கியாக ஒரு குவளை 'ஹுன்யாடி ஜானோஸ்' (Hunyadi János) பானத்தை அளித்தாள் என்பதையும் அவள் முழுமையாகவே மறந்துவிட்டிருந்தாள்.

"ஆம், அந்தத் தாய்மை உணர்வு... உனக்கு நினைவிருக்கிறதா? — உனக்கு வயிற்றுப்போக்கு (dysentery) ஏற்பட்டிருந்த அந்தச் சமயத்தில்..."

"அந்தச் சிறிய ரொட்டித் துண்டுகள் சம்பந்தப்பட்ட விஷயத்தைச் சொல்கிறாயா? நிச்சயமாக, அது எனக்கு மிக நன்றாகவே நினைவிருக்கிறது."

"ஆம், சரியாகச் சொன்னாய்..."

"அந்த வயிற்றுப்போக்கின் பின்விளைவுகளால் நீ இப்போதும் அவதிப்பட்டுக்கொண்டிருக்கிறாய் என்று நினைக்கிறேன் — இந்த நேரத்திலும்கூட, என் அன்பு மகனே," என்று அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் தன் சூப் கிண்ணத்தின் மேலிருந்து முணுமுணுத்தார்.

பின்னர் அவர் தன் சூப்பை விழுங்கினார்.

"இளம் எஜமானர் ஸ்ட்ராபெர்ரி பழங்களைச் சாப்பிட அனுமதியில்லை... இந்த நேரத்திலும்கூட..." என்று வாசலருகே நின்றிருந்த வயதான செமியோனிச்சின் திருப்தியான குரல் ஒலித்தது; அவர் வாசலுக்கு வெளியே நின்றுகொண்டு, கதவின் இடுக்கின் வழியாக உள்ளே எட்டிப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார் (மேஜையில் பரிமாறுவதற்கு வேறொரு வேலைக்காரன் இருந்தான்).

"ஸ்ட்ராபெர்ரி! ஸ்ட்ராபெர்ரி!" என்று அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் நீண்ட, ஆழமான குரலில் இழுத்துச் சொன்னவாறே, செமியோனிச் நின்றிருந்த வாசலை நோக்கித் திடீரெனத் திரும்பினார்.

"ஸ்ட்ராபெர்ரி..." — என்று கூறியவாறே, அவர் தன் வாயில் ஏதுமில்லாமல் மெல்லத் தொடங்கினார். மேஜையில் பரிமாறிக்கொண்டிருந்த வேலைக்காரன் (செமியோனிச் அல்ல) புன்னகைத்தான்; அவனது முகபாவனை அங்கிருந்த மற்றவர்களிடம் இவ்வாறு சொல்வது போலிருந்தது:

"அடுத்து என்ன வரப்போகிறது என்பது எனக்குத் துல்லியமாகத் தெரியும்!"

செனட்டர் சட்டென்று இவ்வாறு கேட்டுவிட்டார்:

"என்ன நினைக்கிறாய் செமியோனிச்? முலாம்பழம் (melon) என்பது ஒரு வகைப் பெர்ரிப் பழமா?"

அன்னா பெட்ரோவ்னா தன் பார்வையை நிக்கோலென்காவின் பக்கம் மட்டுமே திருப்பினாள்; அவள் ஒருவித மேட்டிமைத்தனமான, எல்லாம் தெரிந்த பாவனையிலான புன்னகையை அடக்கிக்கொண்டாள்.

பின்னர் அவள் தன் பார்வையைச் செனட்டரின் பக்கம் திருப்பினாள்; அவர் வாசலை நோக்கி — சிலையாக உறைந்துபோனது போல — உற்றுப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்; தன் அந்த அபத்தமான கேள்விக்கான விடையை எதிர்பார்த்து, அவர் முழுமையாக அதில் மூழ்கிப்போனது போலக் காட்சியளித்தார்; அவளது கண்கள் அவரிடம் இவ்வாறு கேட்பது போலிருந்தன:

"இவர் இன்னும் இப்படியேதான் நடந்துகொள்கிறாரா?" நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச், கூச்சத்தால் தத்தளித்தவாறு, முதலில் தன் கத்தியையும், பின்னர் முட்கரண்டியையும் கைகளால் தடவித் தேடினார்; அதே வேளையில், பாதி திறந்திருந்த கதவின் பின்னாலிருந்து—கேட்கப்பட்ட கேள்வியால் சற்றும் வியப்படையாதது போல் தோன்றிய—ஒரு அசைக்க முடியாத தெளிவான குரல் ஒலித்தது:

"மாண்புமிகு ஐயாவே, முலாம்பழம் என்பது ஒரு 'பெர்ரி' வகை அல்ல; அது ஒரு காய்கறி-பழம் ஆகும்."

அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் தன் உடல் முழுவதையும் கொண்டு ஒரு விரைவான, வளைந்து திரும்பும் அசைவை வெளிப்படுத்தினார்; அவ்வளவுதான்—மந்திரம் போட்டது போல்—எதிர்பார்க்கப்பட்ட நகைச்சுவை உடனே வெளிப்பட்டது: அடடா, அடடா!

"மிகச் சரிதான், செமியோனிச்—

ஓ, பழைய காலத்து நகைச்சுவைப் பெட்டகமே—

உன் அந்த ஞானம் நிறைந்த, வழுக்கைத் தலையிலிருந்து

எத்துணை புத்திசாலித்தனமான தீர்ப்பு வெளிவந்துள்ளது!"

அன்னா பெட்ரோவ்னாவும் நிக்கோலாயும் தங்கள் தட்டுகளிலிருந்து பார்வையை உயர்த்தவே இல்லை; சுருக்கமாகச் சொன்னால், அது அச்சு அசல் பழைய நாட்களைப் போலவே இருந்தது!

எல்லாமே இப்போது மீண்டும் பழைய, பழகிப்போன பாதையில் திரும்பிவிட்டது என்பதைத் தன் குடும்பத்தினருக்கு நிரூபிக்க அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் வெளிப்படையாகவே முயன்று கொண்டிருந்தார்; அவர் வழக்கமான பெருத்த பசியுடன் சாப்பிட்டார், நகைச்சுவைகள் செய்தார், மேலும் ஸ்பெயின் நாட்டின் அழகுகள் குறித்த வர்ணனைகளை மிகக் கவனமாகக் கேட்டார். நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச்சின் இதயத்திற்குள் ஒரு விசித்திரமான துயரம் அரும்பி எழுவதை அவர் உணர்ந்தார்—காலம் என்ற ஒன்றே இனி இல்லை என்பது போல. அது நேற்று நடந்தது போலிருந்தது: ஐந்து வயதுச் சிறுவனாக இருந்தபோது, ​​தன் தாய் அந்தப் பணிப்பெண்ணிடம் (அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் பிற்காலத்தில் வீட்டை விட்டு வெளியேற்றிய அதே பணிப்பெண்) பேசிக்கொண்டிருப்பதை அவன் செவிமடுக்கிறான்; அன்னா பெட்ரோவ்னா ஒரு கதையைச் சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறாள்.

...மிகுந்த உற்சாகத்துடன்:

»நான் சிசியுடன் நடக்கிறேன், எங்கள் பின்னால்—இரண்டு வால்கள் பின்தொடர்கின்றன;
நாங்கள் கண்காட்சிக்குள் நுழைகிறோம்; அந்த வால்களும் உள்ளே வருகின்றன...«

»என்ன—எப்பேர்ப்பட்ட துணிச்சல்!«

கோலென்கா தன்னை ஒரு பரந்த கூடத்தில் காண்கிறான்; அங்கே மக்கள் கூட்டம் அலைமோதுகிறது; பெண்களின் ஆடைகள் சலசலக்கின்றன (ஒருமுறை அவனும் ஒரு கண்காட்சிக்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டிருந்தான்); தொலைவில், கூட்டத்திற்கு மேலே காற்றில் உயர்ந்து நிற்பதை அவன் காண்கிறான்—மிகப்பெரிய, அடர் பழுப்பு நிற வால்கள்; அவனுக்கு அச்சம் மேலிடுகிறது: அந்தக் குழந்தைப் பருவத்தில், நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச்சிற்கு ஒரு விஷயம் தெரிந்திருக்கவில்லை—கவுண்டஸ் சிசி தனது அபிமானிகளைக் குறிக்கவே »வால்கள்« என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்தும் வழக்கம் கொண்டிருந்தாள் என்பதுதான் அது.

காற்றில் தொங்கிக்கொண்டிருந்த அந்த வால்களைக் கண்டு தான் அடைந்த அச்சம் குறித்த அந்த நினைவு—இப்போது அவனுள் அடக்கி வைக்கப்பட்டிருந்த ஒருவித அமைதியின்மையை மீண்டும் தட்டி எழுப்புகிறது; சொல்லப்போனால், அவன் உண்மையில் லிச்சுடினைத் தேடிச் சென்று—தனக்குத்தானே ஒன்றை உறுதிப்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும்...

தனக்குத்தானே—எதை உறுதிப்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும்?

ஒரு கடிகாரத்தின் இடைவிடாத 'டிக்-டாக்' ஓசையை அவன் கேட்டான்; அதன் சுருள் வில் வட்டமாகச் சுழன்றுகொண்டிருந்தது—நிச்சயமாக இங்கே அல்ல, இந்த ஒளிரும் அறைகளுக்குள் அல்ல (ஒருவேளை ஏதேனும் கம்பளத்திற்கு அடியில் இருக்கலாம், அங்கே எந்த நேரத்திலும் யாரேனும் அதன் மீது மிதித்துவிடக்கூடும்...), இல்லை—அந்த மெல்லிய சுருள் வில் எங்கோ ஒரு எருக் குழிக்குள்ளோ, ​​ஒரு வயல்வெளியிலோ, அல்லது நெவா நதியிலோ சுழன்று கொண்டிருக்கிறது; எங்கோ வெளியில்தான் அந்த 'டிக்-டாக்' இயங்குமுறை அமைந்திருக்கிறது; அந்தத் துயரமான தருணம் நெருங்கும் வரை அந்தச் சுருள் வில் வட்டமாகச் சுழன்றுகொண்டே இருக்கும்...

எப்பேர்ப்பட்ட முட்டாள்தனம் இது!

இவையனைத்தும் அந்தப் பயங்கரமான செனட்டர் ஜோக்கின் விளைவுகளே—அந்த, உண்மையில் மிகைப்படுத்தப்பட்ட, பிரம்மாண்டமான ஜோக்கின் விளைவுகள்... அதன் ரசனைக்குறைவுதான் அதற்குக் காரணம்; அதிலிருந்துதான் அனைத்தும் முளைத்தன: காற்றில் மிதந்த வால்கள் குறித்த நினைவு; மற்றும்—அந்த வெடிகுண்டு குறித்த நினைவு.

»என்ன கோலென்கா? நீ மிகவும் கவனச்சிதறலுடன் காணப்படுகிறாயே—உன் க்ரீமைச் சாப்பிடாமல் இருக்கிறாயே?«

»ஓ, ஆம்...«

மதிய உணவிற்குப் பிறகு, அவன் வெளிச்சமற்ற கூடத்திற்குள் முன்னும் பின்னும் நடந்தான்; —அந்தக் கூடம் மிகச் சொற்பமான வெளிச்சத்தாலேயே ஒளிரப்பெற்றிருந்தது: நிலவொளியாலும், வெளியே எரிந்துகொண்டிருந்த விளக்குக் கூண்டிலிருந்து கசிந்த புள்ளியிட்ட வெளிச்சத்தாலும் மட்டுமே அது ஒளிரப்பெற்றிருந்தது. உறுதியான நடையுடன், அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் மரத்தரைத் தளத்தின் சதுரக்கட்டங்களுக்கு இடையே நடந்தார்; அவருக்குப் பக்கவாட்டில் நடந்து சென்றவர்—நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச்; அவர்கள் நிழல்களிலிருந்து விலகி, விளக்குக் கூண்டின் புள்ளியிட்ட வெளிச்சத்திற்குள் அடியெடுத்து வைத்தனர்; அவர்கள் அந்தப் பிரகாசமான, ஒளி-நிழல் கலந்த பகுதியிலிருந்து விலகி, மீண்டும் நிழல்களுக்குள் அடியெடுத்து வைத்தனர். வழக்கத்திற்கு மாறான, நெருக்கமானதொரு மென்மையுடன் அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் பேசினார்—அவர் தன் தலையைத் தாழ்த்தியவாறு பேசியதால், அவர் தன் மகனிடம் பேசுகிறாரா அல்லது தனக்குத்தானே பேசிக்கொள்கிறாரா என்பதை அறிவது கடினமாக இருந்தது.

"உனக்குத் தெரியும்—அல்லது, இன்னும் சரியாகச் சொன்னால், *உனக்குத்தான்* தெரியும்—ஒரு ராஜதந்திரியின் பதவி என்பது எத்துணைப் பெரும் சுமை என்று."

அவர்கள் திரும்பி நடந்தனர்.

"நான் எப்போதும் மக்களிடம் இதைச் சொல்லியிருக்கிறேன்: அமெரிக்கத் தானியப் பிரித்தெடுக்கும் இயந்திரங்களை (threshing machines) இறக்குமதி செய்வதை ஊக்குவிப்பது—அதுவே மிக முக்கியத்துவம் வாய்ந்த ஒரு பணியாகும்; அந்த நீண்ட நெடிய பொதுப் பேச்சுகள் அனைத்தையும் விட, இதில் தான் அதிக மனிதாபிமானப் பணி அடங்கியிருக்கிறது... அரசியல் அறிவியல் நமக்குக் கற்பிப்பது என்னவென்றால்..."

அவர்கள் மீண்டும் திரும்பி, மரத்தரைத் தளத்தின் (parquet floor) சிறிய சதுரக் கட்டங்களுக்கு இடையே நடந்து சென்றனர்; அவர்கள் நிழல்களிலிருந்து விலகி, நிலவொளி படும் முக்கோண வடிவப் பகுதிகளுக்குள் அடியெடுத்து வைத்தனர்.

"நமக்குத் தேவை மனிதாபிமானச் செயல்பாடுதான்; மனிதநேயம் என்பது ஒரு உன்னதமான லட்சியம்—அதற்காகவே ஜியோர்டானோ புரூனோ போன்ற மாபெரும் சிந்தனையாளர்கள் துன்பங்களைச் சுமந்திருக்கிறார்கள்... அவரைப் போன்ற..."

நீண்ட நேரத்திற்கு, அவர்கள் இப்படியே முன்னும் பின்னுமாக நடந்து சென்றுகொண்டிருந்தனர்.

அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் சற்று தழுதழுத்த குரலில் பேசினார்; அவ்வப்போது, ​​அவர் தன் துணையின் கோட்டுப் பொத்தானை இரண்டு விரல்களால் பற்றிக்கொண்டு, தன் வாயை அவருடைய காதருகே நெருக்கமாகக் கொண்டு சென்று பேசுவார்.

"அவர்கள் அனைவரும் வெறும் வாய்ச்சொல் வீரர்கள் மட்டுமே, கோலென்கா: 'மனிதநேயம்! மனிதநேயம்!' என்று கூச்சலிடுகிறார்கள்... ஆனால் மற்ற எதையும் விட, தானியப் பிரித்தெடுக்கும் இயந்திரங்களில்தான் அதிக மனிதநேயம் அடங்கியிருக்கிறது—நமக்குத் தேவை அந்த இயந்திரங்கள்தான்!..."

தன் மற்றொரு கையால், அவர் தன் மகனின் இடுப்பைப் பற்றிக்கொண்டு, அவனை ஜன்னலை நோக்கி, ஒரு மூலையில் இருந்த இடத்திற்கு இழுத்துச் சென்றார்; அவர் ஏதோ முணுமுணுத்துவிட்டுத் தலையை ஆட்டினார்—அவர் ஓரங்கட்டப்பட்டுவிட்டார்; இனி அவர்களுக்கு அவரைத் தேவைப்படவில்லை.

"உனக்குத் தெரியுமா... அவர்கள் என்னை ஒதுக்கி வைத்துவிட்டார்கள்..."

நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச்சால் அதை நம்பவே முடியவில்லை—எத்துணை எளிமையாக அது நிகழ்ந்துவிட்டது: எந்தவிதமான வாக்குவாதமும் இன்றி, எந்தவிதமான நாடகத்தனமான காட்சிகளும் இன்றி, எந்தவிதமான ஒப்புதல் வாக்குமூலங்களும் இன்றி—இந்த ரகசியமான முணுமுணுப்பும், இந்தத் தந்தைக்குரிய அரவணைப்பும் நிகழ்ந்தேறியிருந்தன.

அப்படியென்றால், இத்தனை ஆண்டுகளாக ஏன் நிலைமை இப்படி இருந்தது...?

"சரி கோலென்கா, என் அன்பு மகனே, நாம் ஒருவருக்கொருவர் இன்னும் வெளிப்படையாகப் பேசிக்கொள்வோம்..."

"நீங்கள் என்ன சொன்னீர்கள்? எனக்குக் கேட்கவில்லை..." ஜன்னல்களைக் கடந்து ஒரு சிறிய நீராவிப் படகு, காதைப் பிளக்கும், கிட்டத்தட்ட பைத்தியம் பிடிக்கும் அளவிலான கீச்சொலியுடன் விசில் அடித்தபடி சறுக்கிச் சென்றது; படகின் பின்பக்கத்தில் இருந்த அதன் பிரகாசமான சிறிய விளக்கு, மூடுபனியை ஒரு விசித்திரமான, சாய்வான கோட்டில் கிழித்துக்கொண்டு சென்றது; மாணிக்கச் சிவப்பு நிற வட்டங்கள் மேலும் மேலும் பெரிதாகிக்கொண்டே சென்றன. தலை குனிந்தபடி, ஒரு ரகசியமான அரவணைப்புடன் அப்போலோன் அப்போலோனோவிச் பேசினார்; அவர் தனக்குத்தானே பேசிக்கொள்கிறாரா அல்லது தன் மகனிடம் பேசிக்கொள்கிறாரா என்று சொல்ல முடியவில்லை. அவர்கள் நிழல்களிலிருந்து வெளியேறி, அந்த விளக்கின் சிதறிய வெளிச்சத்திற்குள் காலடி எடுத்து வைத்தனர்; அவர்கள்—அந்தப் பிரகாசமான, சிதறிய பகுதியிலிருந்து வெளியேறி, மீண்டும் நிழல்களுக்குள் காலடி எடுத்து வைத்தனர்.

குள்ளமான, வழுக்கைத் தலையுடைய, வயதான அப்போலோன் அப்போலோனோவிச், நெருப்பிடத்தில் இருந்த நிலக்கரியின் இறுதித் தீப்பிழம்பால் ஒளிரூட்டப்பட்ட அந்தச் சிறிய முத்துச்சிப்பி மேசையின் மீது, சொலிடர் ஆட்டத்திற்காகச் சீட்டுகளைக் கலைக்கத் தொடங்கினார்; இரண்டரை ஆண்டுகளாக அவர் சொலிடர் விளையாடவில்லை; இரண்டரை ஆண்டுகளுக்கு முன்புதான் அன்னா பெட்ரோவ்னா அவருடன் தனது கடைசி, தீர்க்கமான உரையாடலை நடத்தியிருந்தாள்; அப்போதும், அவன் இதே மேசையின் முன் அமர்ந்து சொலிடேர் விளையாடிக் கொண்டிருந்தான்—அப்படியே, அன்னா பெட்ரோவ்னாவும் அவனைத் தன் நினைவில் பாதுகாத்து வைத்திருந்தாள்.

“ஹார்ட்ஸ் பத்து . . .”

“இல்லை, என் அன்பு மகனே, அந்தச் சீட்டு ஆட்டத்தில் இல்லை . . .”

“என்ன நினைக்கிறாய், அன்னா பெட்ரோவ்னா? வசந்த காலத்தில் நாம் புரோலியோட்னோயேவுக்குக் குடிபெயரலாமா?” புரோலியோட்னோயே என்பது அப்லூகோவ்களின் மூதாதையர் எஸ்டேட் ஆகும்; அப்போலோன் அப்போலோனோவிச் புரோலியோட்டை வைத்திருந்தார்.

இருபது ஆண்டுகளாக அவன் அங்கு சென்றதில்லை.

அங்கே அந்தக் காட்டில், பனிக்கும் பனிக்கட்டிக்கும் நடுவே, சுமார் ஐம்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஒருமுறை, அவன் கிட்டத்தட்ட உறைந்து இறக்கும் நிலைக்குச் சென்றிருந்தான்; அது விதியின் ஒரு முட்டாள்தனமான திருப்பத்தின் விளைவு. அந்தத் தனிமையான உறைபனி நேரத்தில், அவனது இதயம் குளிர்ந்த விரல்களால் வருடுவது போல உணர்ந்தது; ஒரு பனிக்கரம் அவனை அழைத்தது; அவனுக்குப் பின்னால், நூற்றாண்டுகள் அந்தப் பரந்த வெளியில் பின்வாங்கின; அவனுக்கு முன்னால், அந்தப் பனிக்கரம் பரந்த வெளிகளுக்கு அப்பால் அழைப்பதை அவன் கண்டான்—அவை அவனை நோக்கி விரைந்து வந்தன.

அந்தப் பனிக்கரம்!

மேலும்—இப்போது—அது உருகத் தொடங்கியிருந்தது.

பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு முதன்முறையாக, அந்தத் தொலைதூர, பாழடைந்த நிலப்பரப்புகள் மீண்டும் அவன் கண்களுக்கு முன் எழுந்தன: கிராமத்துக் குடிசைகளிலிருந்து எழும் புகை, மற்றும்—காக்கைகள். அந்தக் கிராமத்துக் குடிசைகளின் புகையை மீண்டும் காண வேண்டும் என்ற ஆசை அவனுக்குள் எழுந்தது; பிறகு—காக்கைகள்.

"ஆம், நாம் ப்ரோல்ஜோட்னோயேவுக்குக் குடிபெயரலாம்; அங்கே ஏராளமான பூக்கள் இருக்கின்றன."

அன்னா பெட்ரோவ்னா மீண்டும் ஒருமுறை, மிகுந்த உற்சாகத்துடன், அல்ஹம்ப்ரா அரண்மனைகளின் அழகுகளை விவரிக்கத் தொடங்கினாள்; அந்த ஆர்வத்தில், அவள் 'நான்' என்பதற்குப் பதிலாக 'நாம்' என்று சொல்லிக்கொண்டிருப்பதை கவனிக்கத் தவறினாள்—நிச்சயமாக, அது அவளையும் மந்தலினியையும் தான் குறிக்கிறது.

"நாங்கள் காலையில், கழுதைகளால் இழுக்கப்பட்ட ஒரு அற்புதமான சிறிய வண்டியில் வந்து சேர்ந்தோம்; அதன் சேணம் மிகப் பெரிய குஞ்சங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது! மேலும் உனக்குத் தெரியுமா, அப்போலோன் அப்போலோனோவிச்... *நாம்* அதற்கு நன்றாகப் பழகிவிட்டோம்..."

இறுதியாக, அவன் ஒரு பரிதாபமான குரலில் பேசினான்:

"ஆனால் நான் சோர்வாக இருக்கிறேன்..."

பின்னர் அவன் தனது சாய்வு நாற்காலியிலிருந்து எழுந்து, ஆடும் நாற்காலியில் அமர்ந்தான்.

நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச், தன் தாயை விடுதிக்குத் திரும்ப அழைத்துச் செல்லும் பொறுப்பைத் தானே ஏற்றுக்கொண்டான்; அவன் வரவேற்பறையை விட்டு வெளியேறும்போது, ​​தன் தந்தையைப் பார்க்கக் கடைசியாக ஒருமுறை திரும்பிப் பார்த்தான். தன்னை நேராக நோக்கிய ஒரு பார்வையை அவன் சந்தித்தான்—அல்லது அது அப்படித் தோன்றியதா?—சோகம் நிறைந்த ஒரு பார்வை. அப்போலோன் அப்போலோனோவிச் தனது ஆடும் நாற்காலியில் அமர்ந்து, தன் தலை மற்றும் கால்களின் அசைவுகளால் மட்டுமே அதை மெதுவாக ஆட்டிக்கொண்டிருந்தார்; அதுவே அந்த மகனின் கடைசிப் பதிவாக இருந்தது; உண்மையில், அவன் தன் தந்தையை மீண்டும் ஒருபோதும் பார்க்கவில்லை. நிலத்திலும் கடலிலும், மலைகளிலும் நகரங்களிலும், மாபெரும் ஐரோப்பிய அருங்காட்சியகங்களின் பளபளக்கும் கூடங்களிலும்—பிற்காலத்தில், எல்லா இடங்களிலும், அவன் அந்தப் பார்வையை எதிர்கொண்டான்; அந்தத் தலையின் லேசான சாய்வின் மூலமும், அந்தக் காலின் அசைவின் மூலமும்—அந்தத் தருணத்தில் அப்போலோன் அப்போலோனோவிச் அவனிடம் இறுதி விடைபெற்றுவிட்டார் என்று அவனுக்குத் தோன்றியது: அந்த வயதான முகம், ஆடும் நாற்காலியின் மெல்லிய கீச்சொலி, மற்றும்—அந்தப் பார்வை, அந்தப் பார்வை!

சின்னக் கடிகாரம்

நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் தன் தாயை விடுதிக்கு அழைத்துச் சென்றுவிட்டு, பின்னர் மோய்காவை நோக்கிப் புறப்பட்டான்; ஜன்னல்களில் வெளிச்சம் இல்லை; அப்படியானால், லிச்சுடின்கள் வீட்டில் இல்லை; செய்வதற்கு வேறு வழியில்லை, எனவே அவன் தன் சொந்த அறையை நோக்கிச் சென்றான்.

நொண்டியபடி, அவன் தன் படுக்கையறையை அடைந்தான்; அங்கே, முழு இருளில், அவன் நின்றான்: நிழல்கள், நிழல்கள், நிழல்கள்; தெருவிளக்கின் ஒளி, கூரையின் குறுக்கே பிரகாசமான புள்ளிகளின் ஒரு முக்காடு போன்ற வலையை வீசியது; இயந்திரத்தனமாக, அவன் ஒரு மெழுகுவர்த்தியை ஏற்றினான்; பின்னர் தன் பையிலிருந்து கைக்கடிகாரத்தை எடுத்தான்; கவனமின்றி, அவன் அதைப் பார்த்தான்: மணி மூன்று ஆகியிருந்தது.

இப்போது, அவனுக்குள் இருந்த அனைத்தும் புதிதாகப் பொங்கி எழுந்தன.

அவன் அதை உணர்ந்தான்: அவன் தன் பயத்தை வெல்லவில்லை; மாலை முழுவதும் அவனைத் தாங்கிப் பிடித்திருந்த பாதுகாப்பு உணர்வு திடீரென மறைந்தது; எல்லாம் தள்ளாடத் தொடங்கின; அவன் கொஞ்சம் புரோமைடு எடுத்துக்கொள்ள விரும்பினான்; ஆனால் அது கிடைக்கவில்லை; அவன் *வெளிப்பாடுகளை* படிக்க விரும்பினான்; புத்தகம் காணாமல் போயிருந்தது; சரியாக அந்தத் தருணத்தில், அமைதியற்ற ஒரு சத்தம் அவன் காதுகளில் தெளிவாகக் கேட்டது: டிக்-டாக், டிக்-டாக்... அது மென்மையாக ஒலித்தது. அந்த மத்தி மீன் டப்பாவா?

இந்த எண்ணம் அவனை மேலும் மேலும் இறுக்கமாகப் பற்றிக்கொண்டது.

"பெப் பெப்போவிச் பெப்... பெப்..."

நிகோலாய் அப்போலோனோவிச்சைச் சுற்றி குளிர் மேலும் மேலும் அதிகரித்தது; குளிர்ந்த காற்று அவன் நெற்றியில் வீசியது; இன்னும் கணத்தில், பிரம்மாண்டமான, வேகமாக விரிவடைந்து கொண்டிருந்த அந்தக் கோளம் வெடித்துவிடும்—அதன்பிறகு... எல்லாம் மிகவும் எளிமையாகிவிடும்.

ஆனால் அந்தச் சிறிய கடிகாரம் தொடர்ந்து 'டிக்' என்று ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது.

நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் கூர்ந்து கவனித்தான்: அந்தச் சத்தம் அவனைத் துரத்தியது; அது எங்கிருந்து வருகிறது என்று அவன் தேடினான்; மெதுவாக அடி எடுத்து வைத்து—அவன் காலணிகளின் அடிப்பாகம் மட்டும் கீச்சிட்டது—அவன் மேசையை நெருங்கினான்; அந்த 'டிக்' சத்தம் மேலும் தெளிவாகக் கேட்டது; ஆனாலும், அவன் மேசைக்கு அருகில் சென்றபோது, அந்தச் சத்தம் திடீரென்று அடங்கியது.

"டிக்-டாக்"—அது இப்போது தொலைவில் இருந்த ஒரு நிழலான மூலையிலிருந்து மென்மையாக ஒலித்தது; அவன் மேசையிலிருந்து பதுங்கி விலகி மூலையை நோக்கி நகர்ந்தான்; நிழல்கள், நிழல்கள், நிழல்கள்... மயான அமைதி...

நிகோலாய் அப்போலோனோவிச், நடனமாடும் நிழல்களுக்கு நடுவே மூச்சிரைக்க முன்னும் பின்னுமாக ஓடினான்; (வலைகளுடன் மஞ்சள் வண்ணத்துப்பூச்சிகளைத் துரத்தும் குழந்தைகளைப் போல) கிளர்ச்சியூட்டும் விதத்தில் பிடிபடாத அந்த ஒலியைப் பறிப்பதற்காகப் போராடினான்.

இப்போது அவனுக்கு அது கிடைத்துவிட்டது: அந்த விசித்திரமான சத்தம் வந்த இடம் இதோ; அந்த 'டிக் டிக்' சத்தம் தெளிவாகக் கேட்கிறது; இன்னும் ஒரு கணத்தில், அவனுக்கு அது கிடைத்துவிடும்.

ஆனால் எங்கே? எங்கே, எங்கே?

திடீரென்று அந்த சத்தம் வந்த இடத்தை அவன் கண்டுபிடித்தான்: அந்த இடம் அவனுடைய சொந்த வயிறுதான்.

அப்போதுதான் நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச், தான் ஒரு சிறிய படுக்கையறை மேசைக்கு முன்னால் நின்று கொண்டிருப்பதை கவனித்தான்; அதன் மீது—சரியாக அவனது வயிற்று மட்டத்தில்—அவனுடைய கைக்கடிகாரம் வைக்கப்பட்டிருந்தது... கவனமில்லாமல், அவன் அதைப் பார்த்தான்: அது இரவின் நான்காம் மணியைக் காட்டியது.

இப்போது அவன் மீண்டும் தன் இயல்பு நிலைக்குத் திரும்பினான்: லெப்டினன்ட் லிச்சுடின் அந்தச் சபித்த குண்டை எடுத்துச் சென்றுவிட்டான்; மயக்க உணர்வு மறைந்தது; அவன் விரைவாகத் தன் இரவு உடையைக் களைந்தான்; ஒரு பேரின்ப நிம்மதியுடன், தன் உள்ளாடைகளின் இறுக்கமான பிடியிலிருந்து தன்னை விடுவித்துக் கொண்டான்—தன் சட்டையின் காலரையும் சட்டையையும் கிழித்தெறிந்தான்; பிறகு அவன் தன் கால்சட்டையைக் கழற்றினான்: முழங்காலுக்குச் சற்று கீழே, அவனது காலில் இரத்தம் வடிந்த, காயம்பட்ட ஒரு பகுதி தெரிந்தது; முழங்காலே லேசாக வீங்கியிருந்தது; இறுதியாக, அவனது கால்களும் அந்த வெள்ளைப் போர்வையின் கீழ் சொருகப்பட்டன; அவன் தன் தலையைக் கையின் மீது சாய்த்தபடி, சிந்தனையில் ஆழ்ந்து படுத்திருந்தான்; அவனது வெளிறிய, தியாகியைப் போன்ற முகம் அந்த வெள்ளைப் போர்வையின் பின்னணியில் தெளிவாகத் தெரிந்தது.

பிறகு விளக்கு அணைந்தது.

கடிகாரம் தொடர்ந்து ஒலித்தது; முழுமையான இருள் அவனைச் சூழ்ந்தது; அந்த இருளில், பூவிலிருந்து பிரிந்த வண்ணத்துப்பூச்சியைப் போல, அந்தச் சத்தம் அறை முழுவதும் பறக்கத் தொடங்கியது—இங்கே இங்கே, அங்கே; அதனுடன் சேர்ந்து அவனது எண்ணங்களும் ஒலித்தன; அவனது வீங்கிய உடல் முழுவதும் பல்வேறு இடங்களில், அவனது எண்ணங்கள் துடித்தன: கழுத்தில், தொண்டையில், கைகளில், தலையில்.

ஒன்றையொன்று முந்திக்கொண்டு, அவனது துடிப்புகள் உடல் முழுவதும் விரைந்தன. அவை தங்களைத் தாங்களே சிந்திக்கும் எண்ணங்களின் கூட்டங்களாக இருந்தன. ஆனாலும் அது ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது—ஓடுகிறது...

அடுத்து ஒன்று தொடர்ந்தது...

மூளை உணர்வுபூர்வமாகப் பாதுகாத்த ஒன்றை, கட்டுப்பாடற்ற சிந்தனை பற்றிக்கொண்டது: மத்தி மீன் டப்பா இங்கே இருக்கிறது, மத்தி மீன் டப்பா இங்கே இருக்கிறது; அதற்குள், அந்தச் சிறிய கை வட்டமிடுகிறது; அந்தக் கை சோர்வடைகிறது: அது விதியின் புள்ளியை நெருங்குகிறது (அந்தப் புள்ளி ஏற்கெனவே அருகில்தான் இருக்கிறது)...

...மேலும் ஒரு இடி முழக்கம் எதிரொலிக்கிறது—ஒருவேளை நீங்கள் அதைக் கேட்கக்கூட மாட்டீர்கள்; ஏனெனில், அது உங்கள் செவிப்பறையை அடைவதற்கு முன்னரே, உங்கள் செவிப்பறை சின்னாபின்னமாகச் சிதைந்திருக்கும் (அதோடு வேறு பலவும் நிகழ்ந்திருக்கும்)—

—ஒரு வெறித்தனமான உத்வேகத்துடன், நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் தன் படுக்கையிலிருந்து பாய்ந்தெழுந்தார்: அவரது நாடித்துடிப்புகள் அவரது சுயாதீனச் சிந்தனைகளை முழுமையாக அமுக்கிவிட்டன; அவரது நாடித்துடிப்புகள் இனி வெறும் மெல்லிய துடிப்புகளாக இருக்கவில்லை,

அவை காட்டுத்தனமாக இடித்தன: அவரது நெற்றிக்கதுப்புகளில், கழுத்தில், தொண்டையில், கைகளில், மற்றும்... இந்த உறுப்புகளுக்கு அப்பால் உள்ள எல்லா இடங்களிலும்.

கால்களில் செருப்பணியாமல், அவர் அறைக்குள் மெல்ல நடந்து சென்றார்; ஆயினும் வாசலை நோக்கிச் செல்வதற்குப் பதிலாக, தடுமாறியபடி அறையின் ஒரு மூலைக்குள் சென்றுவிட்டார்.

காலைப்பொழுது காத்திருந்தது—ஒரு சாம்பல் நிறப் பொழுதாக.

அவர் அவசரமாகத் தன் உள்ளாடையை அணிந்துகொண்டு, இருண்ட நடைபாதைக்குள் மெல்ல ஊர்ந்து சென்றார்: ஏன்? ஓ, மிக எளிமையாகச் சொல்வதானால்—அவர் பேரச்சம் கொண்டிருந்தார்... தன் சொந்த, விலைமதிப்பற்ற உயிருக்காக ஒரு மிருகத்தனமான அச்சம் அவரை ஆட்கொண்டிருந்தது; அந்த நடைபாதையிலிருந்து மீண்டும் அறைக்குள் திரும்புவதற்கு அவரால் மனம் கொள்ளவில்லை; தன் அறைக்குள் மீண்டும் காலெடுத்து வைப்பதற்கு—அதற்குரிய... துணிச்சல் அவரிடம் இல்லை; அந்த வெடிகுண்டைத்தேட, அவரிடம் நேரமும் இல்லை, வலிமையும் இல்லை; அவரது தலைக்குள் இருந்த அனைத்தும் ஒரு குழப்பக் குவியலாக மாறிவிட்டிருந்தன; அந்த காலக்கெடு முடிவடையும் துல்லியமான நேரத்தை அவரால் இனி நினைவுகூர முடியவில்லை: எந்த ஒரு கணமும் அந்த விதியெழுதிய கணமாக இருக்கக்கூடும். இப்போது அவருக்கு எஞ்சியிருந்தது ஒன்றே ஒன்றுதான்... விடியும் வரை காத்திருப்பது.

...இங்கே நடைபாதையில், நடுங்கியவாறே குனிந்து அமர்ந்திருக்க...

அவன் ஒரு மூலையை அணுகி, குத்துக்காலிட்டு அமர்ந்தான்.

நொடிகள் மெல்ல மெல்ல நகர்ந்தன; நிமிடங்கள் அவனுக்கு மணிநேரங்களாகத் தோன்றின; பல நூற்றுக்கணக்கான மணிநேரங்கள் கடந்து சென்றன; நடைபாதை நீலநிறம் பூண்டது; பின்னர் சாம்பல் நிறமாக மாறியது: பிரகாசமான பகல் பொழுது விடிந்தது.

தானாகவே தோன்றுவது போல் அமைந்திருந்த சில எண்ணங்களின் அபத்தத்தன்மை குறித்து, நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச் மேலும் மேலும் உறுதியடைந்தார்; அந்த எண்ணங்கள் இப்போது திடீரென அவரது மூளையில் குடியேறியிருந்தன, அவரது மூளையும் அவற்றைச் செயலாக்கிக்கொண்டிருந்தது; அதற்கான காலக்கெடு எப்போதோ முடிந்துவிட்டது என்று அவர் தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொண்டபோது, ​​ஒரு குறிப்பிட்ட காட்சி தானாகவே அவர் முன் தோன்றியது: அதாவது, லிச்சுட்டின் அந்தச் சார்டின் மீன் டப்பாவை எடுத்துச் சென்றுவிட்டார் என்பதுதான் அந்தக் காட்சி—இது அவரைப் பரமானந்தம் தரும் காட்சிகளின் நறுமணத்தால் சூழ்ந்துகொண்டது; நடைபாதையில் குனிந்து அமர்ந்திருந்த நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச்—அது பாதுகாப்பான உணர்வினாலோ அல்லது கடும் களைப்பினாலோ—மெல்லிய உறக்கத்திற்குள் சாய்ந்துவிட்டார்.

அவரது நெற்றியில் ஏதோ ஈரம் படிந்த ஒன்று பட்ட உணர்வு அவரை மீண்டும் சுயநினைவுக்குக் கொண்டுவந்தது; அவர் தன் கண்களைத் திறந்தார்—

அங்கே அவர் கண்டது—ஒரு புல்டாக் நாயின், எச்சில் படிந்த முகவாயைத்தான்; மூச்சிரைத்தவாறும் வாலை ஆட்டியவாறும், அந்த நாய் அவர் முன் நின்றுகொண்டிருந்தது; எவ்வித உணர்ச்சியுமின்றி, அவர் அந்த நாயைத் தள்ளிவிட்டார்; மீண்டும் தனது முந்தைய மனநிலைக்குத் திரும்பிய அவர், ஏதோ ஒரு தெளிவற்ற "பொருளை"ச் சுற்றிச் சுற்றிப் பின்னத் தொடங்கினார்—சுருள்கள் மற்றும் வட்டங்களுடன் விளையாடியவாறு—அதன் மூலம் ஏதேனும் ஒரு கண்டுபிடிப்பை நிகழ்த்திவிட முடியும் என்ற எதிர்பார்ப்புடன்... திடீரென, அவருக்கு ஒரு விஷயம் மிகத் தெளிவாகப் புரிந்தது: தான் ஏன் இங்கே இருக்கிறோம்?

தான் ஏன் இந்த நடைபாதையில் இருக்கிறோம்?

அரைத்தூக்க நிலையில், அவர் தன்னை இழுத்துக்கொண்டு மீண்டும் தன் அறைக்குச் சென்றார்; படுக்கையை நெருங்கியபோது, ​​அவரது எண்ணங்கள்—இன்னும் பாதி உறக்கத்தால் சூழப்பட்ட நிலையில்—அந்த வட்டங்கள் மற்றும் சுருள்களிலேயே மூழ்கிக்கிடந்தன...

அப்போது ஒரு பலத்த இடிமுழக்கம் போன்ற சத்தம் கேட்டது: அதைக் கேட்டதும் அவருக்கு அனைத்தும் புரிந்துவிட்டது.

— பின்னர்.

— நீண்ட குளிர்கால மாலைப்பொழுதுகளில், நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச் அடிக்கடி அந்தப் பயங்கரமான சத்தத்தை நினைவுகூர்வார்; அதில் முற்றிலும் தனித்துவமான ஏதோ ஒன்று இருந்தது—வேறு எதனுடனும் ஒப்பிட முடியாத ஒன்று. திகைக்க வைக்கும் ஒன்று—இருப்பினும் அது மிக அதிக சத்தமாக இருக்கவில்லை; திகைக்க வைக்கும் அதே வேளையில்... அடங்கிய குரலில் ஒலித்தது: ஒரு ஆழமான, இருண்ட, உலோக ரீங்காரத்துடன்; பின்னர், ஒரு முழுமையான அமைதி.

அதன் சிறிது நேரத்திலேயே, குரல்கள் ஒலித்தன; வெறும் கால்களின் சீரற்ற நடைச்சத்தம் கேட்கத் தொடங்கியது—அதனுடன் அந்தப் புல்டாக் நாயின் மெல்லிய முனகல் சத்தமும் கேட்டது; தொலைபேசி மணி கூர்மையாக ஒலித்தது; இறுதியாக, நிகோலாய் அப்பல்லோனோவிச் தனது படுக்கையறைக்கதவைத் திறக்கத் துணிந்தார்; குளிர்ந்த காற்றுப் பெருக்க ஒன்று அவரது நெஞ்சில் வந்து மோதியது; அவனது அறை எலுமிச்சை நிறப் புகையால் நிறைந்திருந்தது; அவன் அந்தப் புகைக்கு ஊடே முன்னால் அடியெடுத்து வைத்தபோது, ​​திடீரென ஒரு மரத்துண்டின் மீது தடுமாறி விழுந்தான்; அறிவுத்திறனை விட, உள்ளுணர்வே அது ஒரு கதவின் சிதறிய துண்டு என்பதை அவனுக்கு உணர்த்தியது.

இங்கே, செங்கற்களின் குவியல்; அங்கே, புகைக்கு ஊடே அவசரமாக ஓடிக்கொண்டிருந்த மனிதர்களின் நிழல்கள்; கருகிய கம்பளத்தின் துண்டுகள்... இவை எப்படி இங்கே வந்தன? அந்த நிழல்களில் ஒன்று, புகைத் திரையிலிருந்து வெளியே வந்து, அவனைப் பார்த்துக் கர்ஜித்தது:

"ஏய்! என்ன சும்மா நின்று கொண்டிருக்கிறாய்? இந்த வீட்டிற்கு எப்பேர்ப்பட்ட பேரழிவு நேர்ந்திருக்கிறது என்று உன்னால் பார்க்க முடியவில்லையா?"

இரண்டாவது குரல் ஒன்று உரக்கக் கூவியது:

"அந்தத் துஷ்டர்கள்...!"

"அது நான்தான்..." என்று அவன் சொல்ல முயன்றான்.

அவன் பாதியிலேயே இடைமறிக்கப்பட்டான்.

"ஒரு குண்டு...!"

"ஓ..."

"ஆம், உண்மைதான்—ஒரு உண்மையான குண்டுதான்... அது வெடித்துவிட்டது..."

—?

"அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச்சின் அறையில்..."

—?

"அவர்—கடவுளுக்கு நன்றி—எதுவும் ஆகாமல் தப்பிவிட்டார்..."

நமது வாசகர்களுக்கு நாம் நினைவூட்டுகிறோம்: அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச், தனது மகனின் அறையிலிருந்து அந்தச் சார்டின் மீன் டப்பாவை (sardine tin) எடுத்துக்கொண்டு, அதைப் பற்றிச் சிறிதும் கவலைப்படாமல் தனது சொந்த அறைக்குள் கொண்டு சென்றிருந்தார் அல்லவா? அதன்பின் அவர் அதைப்பற்றி முழுமையாக மறந்துவிட்டிருந்தார்; இயல்பாகவே, அந்த டப்பாவிற்குள் என்ன இருக்கிறது என்பது குறித்த மிகச்சிறிய சந்தேகம்கூட அவருக்கு இருக்கவில்லை.

நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச், சில கணங்களுக்கு முன்பு ஒரு கதவு இருந்த இடத்தை நோக்கி ஓடினான்—ஆனால் இப்போது அங்கே ஒரு பெரிய வெற்றிடம் மட்டுமே இருந்தது; அதிலிருந்து புகை மேகங்கள் திரண்டு வெளியே வந்துகொண்டிருந்தன... ஏன் என்று தெரியாமலே, நிக்கோலாய் அப்பல்லோனோவிச் அந்தப் பெரிய வெற்றிடத்திலிருந்து பின்வாங்கி, சுற்றும் முற்றும் நோக்கினான்—எங்கே என்று அவனுக்கே தெரியவில்லை...

பனிபோல் வெண்மையான அந்தப் படுக்கையின் மீது (சரியாகத் தலையணைக்கு மேலேயே!) அப்பல்லோன் அப்பல்லோனோவிச் அமர்ந்திருந்தார்; அவரது நிர்வாணக் கால்கள், அவரது அடர்த்தியான உரோமம் நிறைந்த மார்போடு ஒட்டியிருந்தன; அவர் தனது இரவுச் சட்டையைத் தவிர வேறு எதையும் அணிந்திருக்கவில்லை.

அவர் தனது கைகளால் முழங்கால்களை இறுகப் பற்றிக்கொண்டு—அழுதார்—இல்லை, அது அழுகையல்ல—இதயத்தையே பிளக்கும் வகையில் கதறினார்; அந்தப் பரபரப்பான குழப்பத்திற்கு இடையே, அவர் முழுமையாகவே மறக்கப்பட்டுவிட்டிருந்தார்; வேலைக்காரர்கள் யாரும் அவருடன் இல்லை—செமியோனோவிச் கூட இல்லை; அவரைத் தேற்றுவதற்கு அங்கே யாருமே இருக்கவில்லை. முற்றிலும் தனிமையில், முற்றிலும் தனித்து, அவன் அங்கே அமர்ந்திருந்தான்... அவனது குரல் ஏற்கெனவே முழுவதுமாகக் கரகரக்கத் தொடங்கியிருந்தது...

சாலையின் நடுவில் கவனிக்கப்படாமல் உட்கார வைக்கப்பட்டிருந்த மூன்று வயதுக் குழந்தை கீழே விழுந்ததும், ஒரு செவிலித்தாய் தன் பொறுப்பில் ஒப்படைக்கப்பட்ட அந்தக் குழந்தையை நோக்கிப் பாய்வதைப் போல, நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் அந்த உதவியற்ற உடலை நோக்கிப் பாய்ந்தான்; ஆனாலும், அவனது மகன் நெருங்கி வந்ததும், அந்தச் சிறிய, உதவியற்ற உடல் தன் தலையணையின் மீது திடீரென அதிர்ந்து எழுந்து, விவரிக்க முடியாத திகிலுடனும் குழந்தைக்கே உரியதல்லாத மூர்க்கத்தனத்துடனும் தன் கைகளை வீசத் தொடங்கியது.

ஒரே ஒரு வேகமான பாய்ச்சலில், அவன் கதவை அடைந்து மறைந்து போனான்.

நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் அவனைப் பின்தொடர்ந்து விரைந்தான்; "நில்! நில்!" என்று கத்திக்கொண்டே, அந்தச் சிறிய, வெறிபிடித்த உருவத்தைத் துரத்தினான் (ஆனாலும், தற்செயலாக: அவர்களில் யார் அந்தப் பைத்தியக்காரன்?). இருவரும் புகையின் ஊடாக, கருகிய கந்தல் துணிகளையும் சைகை காட்டும் மக்களையும் கடந்து, தாழ்வாரத்தின் வழியே ஓடினர்; ஓட்டக்காரனின் இரவுச் சட்டை காற்றில் படபடத்தது; அவனது குதிகால்கள் வெண்மையாகப் பளபளத்தன; நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச் ஒரு கையால் தனது உள்ளாடையைத் தூக்கிப் பிடித்தார் ...மற்றொரு கையால், அவன் தன் தந்தையின் இரவுச் சட்டையின் படபடக்கும் ஓரத்தைப் பறிக்க முயன்றான்.

அவன் ஓடிக்கொண்டே, "ஓ, சற்றுப் பொறுங்கள்..." என்று கூச்சலிட்டான்.

"எங்கே? எங்கே?"

"ஆனால் நில்லுங்கள்..."

அப்போலோன் அப்போலோனோவிச் அந்த ஒப்பற்ற அறையின் கதவை அடைந்ததும், நம்பமுடியாத சுறுசுறுப்புடன் அதைத் திறந்து, வியக்கத்தக்க வேகத்தில் உள்ளே—அதன் உட்புறத்திற்குள்—நுழைந்தான்.

நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச் தன்னையறியாமல் ஒரு அடி பின்வாங்கினான்; அவனுக்கு முன்னால், தலையின் கூர்மையான அசைவு, வியர்வையில் நனைந்த நெற்றி, உதடுகள், மற்றும் உருகிய கல்லைப் போல மின்னும் கண்கள் ஆகியவை மிதந்தன; ஆனால் கதவு படாரென மூடப்பட்டது, உள்ளிருந்தே தாழ்ப்பாள் பூட்டப்பட்டது: அந்த முதியவர் அந்த ஒப்பற்ற சிறிய புகலிடத்தில் தஞ்சம் புகுந்திருந்தார்.

நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச் தன் முழு பலத்துடன் கதவை ஓங்கி அடிக்கத் தொடங்கினான்; குரல் கரகரக்கும் வரை அவன் மன்றாடினான், கெஞ்சினான்:

"ஓ, திறங்கள்..."

"தயவுசெய்து, திறங்கள்..."

"ஆஆ... ஆஆ... ஆஆ..."

களைப்படைந்து, அவன் தரையில் சரிந்தான்.

அவன் தலை, முழங்கால்களின் மீது தளர்வாகத் தொங்கிய அவன் கைகளின் மீது சரிந்தது, அவன் சுயநினைவை இழந்தான்; வேலையாட்கள் அவனைக் கண்டுபிடித்து, அவனது அறைக்குத் தூக்கிச் சென்றனர்.

இத்துடன் நாம் ஒரு கோடு போடுகிறோம்.

தீ எவ்வாறு அணைக்கப்பட்டது என்பதையோ, அல்லது காவல்துறையினரின் விசாரணையின் போது செனட்டருக்கு ஏற்பட்ட கடுமையான மாரடைப்பு பற்றியோ விவரிப்பதை நாம் தவிர்க்கிறோம்; அதன் பிறகு உடனடியாகக் கூட்டப்பட்ட ஒரு மருத்துவக் குழு, பெருந்தமனியில் ஏற்பட்ட விரிவுதான் காரணம் என்று கண்டறிந்தது. சில நபர்கள் கைது செய்யப்பட்டனர், ஆனால் போதிய ஆதாரம் இல்லாததால் சிறிது காலத்திற்குப் பிறகு அவர்கள் விடுவிக்கப்பட்டனர். செனட்டரின் வேண்டுகோளின் பேரில், அதைத் தொடர்ந்த விசாரணை நிறுத்தப்பட்டது, மேலும் இந்த முழு விவகாரமும் மூடிமறைக்கப்பட்டது. இந்தக் காலகட்டம் முழுவதும், மகன்—நிக்கோலாய் அப்போலோனோவிச்—நரம்புக் காய்ச்சலால் சுயநினைவின்றி, நிலைகுலைந்து கிடந்தான்; இறுதியாக அவருக்கு நினைவு திரும்பியபோது, ​​அவர் தன் தாயுடன் தனியாக இருப்பதைக் கண்டார்; அப்போலோன் அப்போலோனோவிச் அந்த மெருகூட்டப்பட்ட வீட்டை விட்டு வெளியேறி, விடுப்பு எடுத்துக்கொண்டு தனது மூதாதையர் தோட்டத்திற்குச் சென்றிருந்தார். அங்கு அவர் பனிப்பொழிவுகளுக்கு மத்தியில் புதைந்து, குளிர்காலம் முழுவதும் தடையின்றி கழித்தார். அவரது விடுப்புக் காலம் முடிந்ததும், அவர் நிரந்தரமாகப் பணியிலிருந்து விலகினார். தலைநகரை விட்டுப் புறப்படுவதற்கு முன்பு, தன் மகன் வெளிநாடு செல்வதற்காக ஒரு கடவுச்சீட்டையும், கணிசமான தொகையையும் அவர் ஏற்பாடு செய்திருந்தார். சோஃபியா பெட்ரோவ்னா அப்லூகோவா, நிகோலென்காவுடன் வெளிநாடு சென்றார்; கோடையின் பிற்பகுதியில்தான் அவர் தனியாகத் திரும்பினார்; நிகோலாய் அப்போலோனோவிச் தன் தந்தையின் மரணம் வரை மீண்டும் ரஷ்யாவுக்குத் திரும்பவில்லை.
==================
பீட்டர்ஸ்பர்க்

ஒரு நாவல்
ஆசிரியர்:
ஆந்த்ரே பெலி






பதிப்பகச் சின்னம்







1919
மியூனிக்: ஜார்ஜ் முல்லர்





ரஷ்ய மொழியிலிருந்து நாத்யா ஸ்ட்ராஸர் செய்த அதிகாரப்பூர்வ மொழிபெயர்ப்பு