தலைப்பு: கடந்த காலத்தின் உணர்வு
ஆசிரியர்: ஹென்றி ஜேம்ஸ்
பதிப்பாசிரியர்: பெர்சி லப்பக்
வெளியீட்டுத் தேதி: அக்டோபர் 4, 2020 [மின்னூல் #63369] மிகச் சமீபத்தில் புதுப்பிக்கப்பட்டது: அக்டோபர் 18, 2024
 
மூலம்
ஹென்றி ஜேம்ஸ்
 
_முன்னுரை_
ஹென்றி ஜேம்ஸ் முடிக்காமல் விட்டுச்சென்ற இரண்டு நாவல்களில் இரண்டாவதான 'தி சென்ஸ் ஆஃப் தி பாஸ்ட்', அவர் இறப்பதற்குச் சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பே திட்டமிடப்பட்டுத் தொடங்கப்பட்டிருந்தது. முதல் இரண்டு புத்தகங்களும், மூன்றாவதின் ஒரு பகுதியும் எழுதப்பட்டிருந்தன. அந்த எண்ணம், அவர் அதில் திருப்தியடையாததால் அல்ல, மாறாக தற்செயலான காரணங்களுக்காகவே கைவிடப்பட்டதாகத் தெரிகிறது. போரின் முதல் குளிர்காலத்தில், அப்போதைய சூழ்நிலைகளில் 'தி ஐவரி டவர்' நாவலைத் தொடர முடியாது என்பதை உணர்ந்த அவர், தொலைதூர மற்றும் மாயத்தோற்ற வாழ்க்கை பற்றிய ஒரு கதையில் பணியாற்ற முடியும் என்ற நம்பிக்கையில் மீண்டும் அந்த நாவலுக்குத் திரும்பினார். ஏற்கனவே எழுதப்பட்ட அத்தியாயங்களைச் சிறிய மாற்றங்களுடன் அவர் சொல்லிக்கொடுத்து, 1915-ஆம் ஆண்டின் இலையுதிர் காலம் வரை அவ்வப்போது அந்தப் புத்தகத்தைத் தொடர்ந்தார். பின்னர் அவர் சிறிது காலம் ரூபர்ட் புரூக்கின் 'லெட்டர்ஸ் ஃப்ரம் அமெரிக்கா' நூலுக்கான முன்னுரை எழுதும் மற்றொரு பணியில் ஈடுபட்டிருந்தார். அவர் அதை முடித்துவிட்டு, உடனடியாக 'தி சென்ஸ் ஆஃப் தி பாஸ்ட்' நாவலுக்குத் திரும்பத் தயாராகிக்கொண்டிருந்தபோது, ​​டிசம்பர் 2 அன்று அவரது இறுதி நோய் அவரைத் தாக்கியது. நாவலின் பிந்தைய அத்தியாயங்கள், தற்போதைய நிலையில், அவரால் இறுதியாகத் திருத்தி எழுதப்பட்டிருக்கவில்லை; ஆனால், அந்தக் கட்டத்தில் சொற்பூர்வமான மாற்றங்களைத் தவிர வேறு எதையும் செய்வது அவருடைய வழக்கமாக இருந்ததில்லை.
நூல் பின்பற்றவிருந்த பாதை குறித்த குறிப்புகள், மூல வரைவு பாதியில் நின்ற இடத்தை அவர் அடைந்தபோது சொல்லப்பட்டன. இந்தக் குறிப்புகள் முழுமையாகக் கொடுக்கப்பட்டுள்ளன; ஹென்றி ஜேம்ஸின் பணி முறையில் அவற்றின் பங்கு, 'தி ஐவரி டவர்' நூலின் முன்னுரையில் சுட்டிக்காட்டப்பட்டுள்ளது.
பெர்சி லப்பக்.
 
பொருளடக்கம்: தி சென்ஸ் ஆஃப் தி பாஸ்ட் புத்தகம், முதல் புத்தகம், இரண்டாம் புத்தகம், மூன்றாம் புத்தகம், நான்காம் புத்தகம். தி சென்ஸ் ஆஃப் தி பாஸ்ட்-க்கான குறிப்புகள்.
 
கடந்த காலத்தின் உணர்வு
 
முதலில் பதிவு செய்யுங்கள்
சமீபத்தில் நிகழ்ந்து, அவனால் ஆழமாக உணரப்பட்ட அவனது தாயின் மரணத்தைத் தவிர, ரால்ஃப் பெண்ட்ரலுக்கு அதுவரை நேர்ந்திருந்த இரண்டு முக்கிய நிகழ்வுகளும் ஏறக்குறைய ஒரே நேரத்தில், ஒன்றாகவே நடந்தன. முப்பது வயதான அவன், தன் வயதிலுள்ள பலரை விட மிகக் குறைவான விதி மாற்றங்களையே கண்டிருந்தான். ஆனால், இந்த விஷயங்கள் முற்றிலும் வெவ்வேறானவை என்பதால், தெளிவுக்காக அவற்றின் வரிசையை நான் எடுத்துக்கொள்கிறேன். அதுவரை அவன் வாழ்க்கையை பெரும்பாலும் இழப்பு மற்றும் தியாகம் என்ற வடிவிலேயே கட்டாயமாக எதிர்கொண்டிருந்தான்—இருப்பினும், இவை ஒரு ஏற்றத்தாழ்வான வாழ்க்கைப் பயணத்தை அரிதாகவே பிரதிபலித்தன. சிறுவயதில் அவன் தந்தையை இழந்திருந்தான்; பின்னர், தன் இரண்டு சகோதரிகள் இறப்பதைக் கண்டிருந்தான்; தனது இருபதாவது வயதில், அதே சட்டத்தின்படி தனது மூத்த மற்றும் ஒரே சகோதரனைப் பிரிந்திருந்தான்; இறுதியாக, எல்லாவற்றையும் விட வலிமையான ஒரு பந்தத்தின் முறிவை அவன் அறிந்திருந்தான்; அந்தப் பாசத்திற்காக, ஒரு உயிருள்ள உரிமையாக, அவன் வேறு பலவற்றையும் விட்டுக்கொடுக்க வேண்டியிருந்தது. இருப்பினும், இந்தப் பிந்தைய விஷயங்களுக்கு மத்தியில், அவர் திருமதி ஸ்டென்ட் கோய்னை இன்னும் கணக்கில் கொள்ள வேண்டிய அவசியம் ஏற்படவில்லை; அவருடைய நெருக்கடிக்கு முந்தைய நாள் இரவில், அத்தகைய ஒரு ஆபத்தைப் பற்றிய எண்ணம் அவருக்குத் தெளிவாகத் தெரிந்திருந்தபோதிலும் இது நிகழ்ந்தது. உண்மையில், அந்த ஆபத்து அவருக்கு முன்னால் தொங்கிக்கொண்டிருந்தது, ஆனாலும் அந்த நெருக்கடியின் முதல் அறிகுறி, ஒரு நேர்மறையான அதிர்ஷ்டத்தின் போர்வையில், வேறொரு திசையிலிருந்து அதற்குள் ஒலித்திருந்தது. இந்த முறை விதி அவரிடம் கேட்பது, மற்றொரு துறப்பாக மட்டும் இருக்காது என்று தோன்றியது. இங்கிலாந்தில் உள்ள ஒரு நண்பரிடமிருந்து வந்த கடிதம் ஒன்று இருந்தது; அவர் அதே நாட்டைச் சேர்ந்தவர், லண்டனில் சில மாதங்கள் தங்கியிருந்தார், அங்கே அவருக்கும் நண்பர்கள் இருந்தனர். அந்த நாட்டில் ரால்ஃபின் குடும்பப் பெயரைத் தாங்கியிருந்த கடைசி நபருக்கு, அதாவது, அவர் பெரிதாக அறியாத ஒரு தூரத்து உறவினருக்கு, கடுமையான நோய் ஏற்பட்டு, மிக இளம் வயதிலேயே அவர் இறந்துவிடுவார் என்று வதந்தி பரவியிருந்ததை அந்தக் கடிதம் குறிப்பிட்டிருந்தது. கடிதம் எழுதியவரின் ஒரு குறிப்பால் அவருடைய அலட்சியம் சற்றே வலுப்பெற்றது. "நிச்சயமாக அவர் இறக்கும்போது, ​​உங்களுக்கு ஏதோவொன்று காத்திருக்கும்!"
'நிச்சயமாக' என்று சொல்வது ஒரு பெரிய விஷயமாக இருந்தது, மேலும் அந்த முழு குறிப்பும் நம்பமுடியாததாக இருந்தது—அது பல விஷயங்களை இயல்பாகவே எடுத்துக்கொண்டது; ஆனாலும் அந்த வார்த்தைகள் ஒரு தாக்கத்தை ஏற்படுத்தின. அந்தத் தாக்கம் என்னவென்றால், மாறிவரும் மாதங்கள் அவன் மீது சுமத்தியிருந்த மற்றொரு விஷயத்துடன், இந்த விஷயத்தையும் குறிப்பிட ரால்ஃப் தீர்மானித்தான்; அந்த விஷயத்தை அவன் இறுதியாகத் தான் காதலித்த பெண்ணிடம் சொல்லத் துணிந்திருந்தான். அவனுக்கு அச்சங்கள் இருந்தன, மேலும் மற்ற தடைகளுடன், சூழ்நிலைகளின் துரதிர்ஷ்டங்கள், வாய்ப்புகளின் குறைபாடுகள் ஆகியவை அவனை நீண்ட காலமாகத் தடுத்து வந்திருந்தன, இப்போது உதவியாக அமையக்கூடிய எதன் மீதும் தன்னை முழுமையாக ஈடுபடுத்திக்கொள்ள அவன் தயாராக இருந்தான். இங்கிலாந்தில் தனக்கு ஒரு சொத்து—ஒருவேளை ஏதேனும் அற்புதமான பழைய வீடு—கிடைக்க வாய்ப்புள்ளது என்று அவளிடம் சொல்வது அவனுக்கு ஆதரவாக இருக்கலாம்: இருப்பினும், சரியாகச் சொல்வதானால், அது அவனது அதிர்ஷ்ட நிலையை மேம்படுத்துவதை விட, அவளது காதல் உணர்வைத் தூண்டும் ஒரு லஞ்சமாகவே இருந்தது. அந்தத் திறன் தொடக்கத்திலிருந்தே அவளிடம் வலுவாக இருந்தது. நியூயார்க்கில், பார்க் அவென்யூவில், விசித்திரமானதும், புகழ்பெற்றதுமான, தொன்மையானதும், அந்நியமானதுமான ஒரு விஷயத்துடன் எளிதில் ஒன்றிப்போவதை விட, வேறு எதைத்தான் எந்த நேரத்திலும், அநாகரிகமாகவும், பேச்சுவழக்கில் சொல்வதானால், வசீகரமாகவும் காட்ட முடியும்? அரோரா கோய்ன் கம்பீரமானவள்; அதுதான் அவள் மீதான அவனது ஆர்வமும், அவள் அவன் மீது ஏற்படுத்திய தாக்கமும் மிகவும் வலுவாக இருந்த இடம். அழகானவள், வித்தியாசமானவள், பெருமிதம் மிக்கவள், தன்னைச் சுற்றியுள்ள பொருட்களைப் போல் இல்லாத விஷயங்களுடன் அவளுக்கு ஒரு ஒத்திசைவு இருந்தது. மேலும், இந்த வழக்கமான பொருட்கள், எவ்வளவு ஏராளமாக இருந்தாலும், அவற்றுக்கு லஞ்சம் கொடுக்க முடியாது. இந்த நேரத்தில், பொதுவான கருத்தின்படி - எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, பார்க் அவென்யூவில் எப்போதும் - தனது பெயர் ஒரு கூர்மையான, தடமறியக்கூடிய நிழலை ஏற்படுத்தியதில் அவன் மகிழ்ச்சியடைந்தான். அல்லது வேறுவிதமாகக் கூறினால், அவனது இனம் ஒரு பின்னோக்கிய, அதே சமயம் மிகவும் பரந்துபடாத பக்கவாட்டுத் தாக்கத்தையும் கொண்டிருந்தது. அவனிடம் வெறும் பணம் அதிகமாக இருப்பது தனக்கு எவ்வளவு குறைவாக உதவும் என்பதையும், தனிப்பட்ட முறையில் முற்றிலும் வேறு வகையானவனாக இருப்பது அவனது நலனுக்கே என்பதையும் அவன் அறிந்திருந்தான். ஆனால், தனது சாமர்த்தியம் சில சமயங்களில் அவளை மகிழ்விக்கக்கூடும் என்பதை நினைவுகூரும் நிலையில் அவன் இருந்தான்; தற்சமயம், முழு விஷயத்தையும் ஆராய்ந்து பார்த்த அவன், மோசபட்சம் அவள் ஒரு ஆர்வத்தின் காரணமாகவே தன்னை மணந்துகொள்ளக்கூடும் என்ற நம்பிக்கையில் ஆறுதல் கண்டான். சொல்லப்போனால், தொற்றிக்கொள்ளக்கூடிய ஒருவித ஆர்வத்தால் அவனுக்கே சற்றுமுன் ஆர்வம் பற்றிக்கொண்டிருந்தது.
எப்படியிருந்தாலும், இருந்த விதத்தில், அந்த நிச்சயமற்ற தன்மையானது பெரும்பாலும் அவளுடைய சொந்த நிலையில் ஏற்பட்ட சமீபத்திய மாற்றங்களிலிருந்தே வந்தது; அதுமட்டுமல்லாமல், ஆரம்பத்திலிருந்தே அவனுக்குள் ஆழமாகப் பதிந்திருந்த ஒரு தாக்கத்தின் தெளிவாகப் பழுத்த கனியாகவும் அது இருந்தது; அந்தத் தாக்கம், 'அவளுடைய வாழ்க்கையைப் பற்றிய மேலான அறிவு' என்று அவனால் தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொள்ள மட்டுமே முடிந்தது. மக்கள் சொல்வது போல, அவர்கள் இருவரில் அவள்தான் உலகின் பெரும்பகுதியைக் கண்டிருக்கிறாள் என்பதை அவன் ஏற்கெனவே ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட முறை கணக்கில் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது; மேலும், தெற்கு ஐரோப்பாவில் தன் கணவனின் மரணத்திற்குப் பிறகு அமெரிக்காவுக்குத் திரும்பியதாலும், ஒரு பொதுக் கொள்கையின் பெருமிதத்துடன் தன் சக்திக்கு அப்பாற்பட்டவை என்று அவன் யூகித்த இன்னும் சில சூழ்நிலைகளின் எச்சரிக்கையின் பேரிலும், அவள் தற்போதும் உலகைக் குறைவாகக் காணவில்லை. அவளுடைய புறப்பாடுகள், இல்லாமைகள், திரும்புதல்கள், புதிய மறைவுகளைத் தீவிரப்படுத்தும் நோக்கத்துடன் அவள் மீண்டும் திரும்புதல்கள், இந்த விஷயங்கள்தான் ஏதோ ஒரு வகையில், ஒரு பரந்த தீட்சையைப் போல, அவள் அவனை முறைத்துப் பார்க்கவும், திகைக்க வைக்கவும், கிட்டத்தட்ட குருடாக்கவும் காரணமாக இருந்தன. அவளுடைய தொடர்ச்சியான பயணத்தின் சில கட்டங்களில் மட்டுமே அவன் அவளை அவ்வாறு கண்டிருந்தான்; அவளுடைய சொந்த அறிவுக் கோப்பை நிரம்பி வழிந்த பல விஷயங்களைப் பற்றி அவன் அறியாமல் இருந்தான். சுருக்கமாகச் சொன்னால், அவனது சலுகைகளின் அளவிற்கு, அவள் மிகவும் திமிராகக் கடைப்பிடித்த பொதுவான நேரத்தில் ஏற்பட்ட சிறு துளிகளுக்கும் தவறுகளுக்கும் அவன் கடன்பட்டிருந்தான். குழந்தையாகவும், பின்னர் வளர்ந்து வரும் பெண்ணாகவும், வெளிநாடுகளில் வாழ்ந்த தன் பெற்றோரின் வாழ்க்கையைத் தொடர்ந்து பகிர்ந்துகொண்டதால், அவர்களின் இருபதாவது பிறந்தநாளில் அவர்கள் முதன்முதலில் சந்தித்தபோது—ஏனெனில் வயதைப் பொறுத்தவரை அவர்கள் இருவரும் போதுமான அளவு ஒத்துப்போனார்கள்—ஐம்பது வருட ஐரோப்பிய வாழ்க்கை இல்லையென்றாலும், குறைந்தபட்சம் அவனது பயணிக்காத நிலையை ஒரு கத்தே சுழற்சியாகக் கருத வைக்கும் ஏதோவொன்று அவளுக்குப் பின்னால் இருந்தது. அதைத் தொடர்ந்து வந்த காலம், அவள் வீட்டில் இருந்த மிக நீண்ட காலமாகவும், அவனது மகிழ்ச்சியான வாய்ப்பாகவும் அமைந்தது—இருப்பினும், டவுன்சென்ட் கோய்ன் போன்ற முற்றிலும் மாறுபட்ட ஒருவருடனும், மிகவும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஒரு மணமகனுடனும் அவளது திருமணத்தைத் தடுக்கும் அளவிற்கு அந்த வாய்ப்பு அமையவில்லை; அந்த நிகழ்வும், அதன் விளைவாக, பல செழுமையான பின்விளைவுகளைக் கொண்டிருந்தது.
முன்னரே சுட்டிக்காட்டப்பட்டபடி, அந்த மகிழ்ச்சியான தம்பதியினர் உடனடியாக ஐரோப்பாவிற்குக் குடிபெயர்ந்தது போன்ற சில நிகழ்வுகள், அடிப்படையில் சுட்டிக்காட்டப்பட்ட வகையைச் சேர்ந்தவையாக இருந்தன; ஆனால், கிழக்கிற்கான ஒரு பயணத்தின் போது கோய்னுக்கு ஏற்பட்ட ஆரம்பகால உடல்நலக் குறைவு போன்ற மற்றவை, எதிர்பாராதவையாகவும் வருந்தத்தக்கவையாகவும் இருந்தன. ஓரிரு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, அவர் தன் மனைவியுடன் அமெரிக்காவில் மீண்டும் தோன்றினார். அங்கு, தாய்நாட்டின் சூழல் ஆரம்பத்தில் அவருக்குப் பெரும் ஊக்கமளித்ததால், அவர்கள் சிறிது காலம் அங்கேயே தங்குவார்கள் என்ற அனுமானம் இயல்பானதாக அமைந்தது; பின்னர், மீண்டும் ஏமாற்றமும் அச்சுறுத்தலும் அடைந்து, இரண்டாவது முறையாக அவளுடன் தப்பிச் சென்று, ஆலோசனைகளிலும் காலநிலைகளிலும் சோர்வுடன் மற்றொரு பருவத்தைக் கழித்தார். இறுதியாக, உண்மையில் மிக விரைவாகவே, கோய்னின் மரணம் நிகழ்ந்தது. சில மாதங்களாகவே முன்னறிவிக்கப்பட்டிருந்த அந்த மரணம், அவர் விரும்பியதும் புளோரன்ஸிலிருந்து குடிபெயர்ந்ததுமான இடமான பீசாவில் நிகழ்ந்தது. தனது முடிவைக் கருத்தில் கொண்டே அந்த இடத்தைத் தேர்ந்தெடுத்ததாக அவர் கூறினார். நோய்வாய்ப்படாமலும், பிள்ளையில்லாமலும் இருந்த அவனது இளம் விதவை, மீண்டும் ஒருமுறை கடலைக் கடந்து, காலவரையற்ற ஓய்வு எடுப்பதாக அறிவித்து, நியூயார்க்கில் மற்றொரு குளிர்காலத்தைக் கழித்திருந்தாள். அந்தக் காலகட்டத்தில், முன்னெப்போதையும் விட அதிகப் பொறுப்பும், படிப்படியாக நலிவடைந்து வந்த தன் தாயின் மீதான நெருங்கிய கவனிப்பால் அங்கே பிணைக்கப்பட்டிருந்த ரால்ஃப் பென்ட்ரெல், அவளைப் பலமுறை பார்த்தான். இருப்பினும், இவையெல்லாம் திருமதி கோய்னின் தரப்பில், மற்றொரு திடீர் மற்றும் முக்கியமற்ற, ஆச்சரியமூட்டும் மற்றும் கலக்கமூட்டும் ஒரு முடிவான, மற்றொரு புறப்பாட்டைத் தடுக்கவில்லை. ஏனெனில், இன்னும் சிறிது காலம் அதைத் தவிர்த்திருக்க முடிந்திருந்தால், எவ்வளவு தூரம் சென்றிருப்பானோ என்ற எண்ணம் அந்த இளைஞனிடம் அந்நேரம் உறுதியாக இருந்தது. துக்கத்தில், நிச்சயமாக ஆழ்ந்த துயரத்தில் இருப்பதாகக் கருதப்பட்ட ஒரு பெண்ணிடம் திருமணம் செய்துகொள்ளக் கேட்பதில் அவன் ஒருவித தயக்கத்தை உணர்ந்தான். அதனால், அவள் மீண்டும் தன் சிறகுகளை விரித்தபோது, ​​அவனது தயக்கத்தால் அவள் சிறிதளவு அநியாயமாகப் பயனடைந்ததாக அவனுக்குத் தோன்றியது. உண்மையில், அவள் செல்லாவிட்டால் என்ன நடக்கும் என்பதை அறிந்தே சென்றது போல இருந்தது. ஆனால், அவள் இனி ஒருபோதும் போகப்போவதில்லை என்று தன்னை விவரித்ததால்தான், அவன் தாமதித்தபோது, ​​அவள் தன்மீது வைத்திருக்கும் கண்ணியத்தை அவன் கருத்தில் கொண்டான். உண்மையில், அவள் அவனுக்கு அத்தகைய ஒரு மதிப்பைக் கொடுத்திருந்தாள் என்பதில் சந்தேகமில்லை. ஆனால், உதாரணமாக, ரோமில் மட்டுமே அனுபவிக்கக்கூடிய—உண்மையில் அனுபவிக்கக்கூடியது என்று சொல்லக்கூடிய—ஒரு அனுகூலத்தால் நியூயார்க்கில் என்ன பயன்? சில தருணங்களில், உண்மையில் சொல்லப்போனால், தன் நண்பனின் செயல்திட்டங்களில் குழப்பத்தை ஏற்படுத்திய ஒரு தனித்துவமான விஷயமாக அதை அளவிடும்போது, ​​தனக்காகத் தான் என்ன செய்துகொண்டேன் என்பது அவனுக்கே சரியாகத் தெரியவில்லை. ஒருவேளை, காத்திருக்கும் செயலை இன்னும் கூர்மையாகக் குறிப்பதற்காகவே அவள் பின்வாங்கியிருக்கலாம். எப்படியிருந்தாலும், அவள் ஒரு திட்டத்தைக் கைவிடச் செய்தது அவனுக்கு ஒரு பெரிய விஷயமாகத்தானே இருந்தது? அந்தத் தோற்றம் இரண்டு கூறுகளால் ஆனது, மேலும் இந்தக் கூறுகளை எப்படியாவது சமரசம் செய்ய முடிந்தால் அது இன்னும் தெளிவாகலாம். அவனும் அவளுடைய திட்டமும், முற்றிலும் கலக்க மறுக்கக்கூடிய விஷயங்கள் அல்ல. மேலும், முற்றிலும் அறிவற்றவர்கள் அல்லாத இரண்டு நபர்களுக்கு இடையேயான சேர்க்கைகள் நடைமுறையில் முடிவற்றவை. கைவிடுவதற்கு ஏதேனும் மீதம் இருக்கும் வரை, பெறுவதற்கு எப்போதுமே ஏதேனும் ஒன்று இருக்கக்கூடும். இறுதியாக, உண்மையில், பாவம் திருமதி பென்ட்ரெல் காலமானபோது, ​​அரோரா அத்தகைய ஒரு கருத்துக்குக் கீழ்ப்படிந்து செயல்பட்டது போலவே இருந்தது. அவள் மீண்டும் அந்தக் கப்பலிலிருந்து இறங்கினாள்; இந்த முறை, நான் சுட்டிக்காட்டியது போலவும், அவள் தோன்றியது போலவும், முழுமையாகத் தீர்மானித்த மனதுடன் இறங்கினாள். தன் கணவன் தனக்காக விட்டுச் சென்றிருந்த அந்த விசாலமான வீட்டை அவள் உடனடியாகத் தன் வசப்படுத்திக்கொண்டாள்.
இந்த நிகழ்வுகள் நடந்த மறுநாள் அவள் அவனுக்கு அளித்த வரவேற்பின் வெளிச்சத்தில், அவள் இதற்கு முன் ஒருபோதும் இவ்வளவு அற்புதமாக இருந்ததில்லை என்று உடனடியாகச் சொல்லிவிடலாம்: மறுமலர்ச்சிக் காலத்தின் ஏதோவொரு மாபெரும் ஓவியத்தைப் போன்றவள் என்ற அவனது கற்பனைக்கு—அவன் வருத்தத்துடன் ஒப்புக்கொண்டபடி, அது முற்றிலும் அறிவுறுத்தப்படாத ஒன்று—அவள் மிகவும் தாராளமாகத் தீனி போட்டாள். பார்க் அவென்யூவை நெருங்கும் இடங்களிலும், அல்லது ஒருவேளை அதிலிருந்து விலகிச் செல்லும் இடங்களிலும், சாதகமான தருணங்களில் அவன் அவளுக்காக அன்பாகவும் தொடர்ச்சியாகவும் கண்டறிந்த உவமை அதுதான்: அவள் பதினைந்தாம் நூற்றாண்டின் ஒரு இத்தாலிய இளவரசி, மேலும் அந்தச் சொற்றொடரின்படி, டிஷியனோ அல்லது மாபெரும் வெரோனீஸோ அவளது பிம்பத்தில் கையொப்பமிட்டிருக்கலாம். அவளிடம் ஒரு அற்புதமான பழங்காலப் பொலிவும், ஒரு உன்னதமான பாதுகாப்புத் தோற்றமும் இருந்தன. அவளது மலர்ச்சியின் வேர்களுக்கு வால் ஸ்ட்ரீட் நீரூற்றியது; அங்கே, வயதான திரு. கோயினும் அவளது தாய்வழித் தாத்தாவும், இருவரும் இன்னும் களத்தில் இருந்துகொண்டு, அவளைப் பற்றி ஏறக்குறைய சமமாகப் பெருமிதம் கொண்டு, அந்தப் பொன்னான நீரோடையை வழிநடத்தச் சதி செய்தனர்; அந்தச் செடியானது, கொந்தளிப்புகள் ஏற்படும்போது, ​​மரத்தடியில் விழுவதை விட ஆழமான பீதியையாவது அளிக்கக்கூடிய ஒரு மண்ணிலிருந்து முளைத்தது போலத் தோன்றியது. பெரிய, அமைதியான அழகு, தாழ்வான சதுர வடிவ ஆடைகள், பளபளப்பற்ற, பல அடுக்கு ஆபரணங்கள், உயரத்திலிருந்து சண்டைகளைக் கவனிக்கும் பழக்கம், ஆனாலும் ஆபத்தைப் பழகிய துணிச்சலுடன் நோக்கும் குணம் ஆகியவை அவளது பிரசன்னத்துடன் சேர்ந்திருந்த சில பதிவுகள். எனவே, அவள் எவ்வளவோ அன்புடன் ரால்ஃபைப் பார்த்துத் தன் மெதுவான தலையை மூன்று முறை அசைத்தபோது, ​​தான் தன் பந்தயத்தை ஒரு ஓவியத்தின் உணர்திறனின் மீதுதான் கட்டியிருக்கிறோமோ என்ற ஒரு சோகமான உணர்வு அவனுக்கு ஏற்பட்டது. மற்ற நேரங்களில் அவள் அவனை மிகுந்த கடுமையுடன் தொட்டிருந்தாள், ஆனால் தற்போதோ, அவள் மென்மையாகத் தோன்றுவதற்கு எதையும் கொடுத்திருப்பாள் என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது; ஆனால், பத்து நிமிட மென்மைக்குப் பிறகு, அவன் அவளது மூடிய ஜன்னலுக்குக் கீழே இருளிலும் பனிமழையிலும் நிற்பது போல இருந்தது. அதுவரை அவனுக்குப் புரியாத உண்மையை இது உணர்த்தியது: அவளிடமிருந்து இரண்டாவது சரணடைதலைப் பெற்றுத் தரக்கூடிய, அவளுடைய நரம்புகளையும் புலன்களையும் தாக்கும் விதமான தனிப்பட்ட சக்தி குறித்த அவளுடைய அச்சத்துடன்—அது எவ்வளவு தனிப்பட்டதாகவும் அந்தரங்கமானதாகவும் இருந்தாலும்—அவனுக்கு எந்த ஒற்றுமையும் இல்லை. எல்லா சாத்தியக்கூறுகளுக்கும் மாறாக, அவளுடைய முதல் உறவு டவுன்சென்ட் கோய்னாக இருந்தது அவனுக்கு எப்போதுமே விசித்திரமாகத் தோன்றியது; அவன் மிகவும் புத்திசாலியாக இருந்தாலும் விசித்திரமானவன், மிகவும் பாதிக்கப்பட்டவன், பார்ப்பதற்குக் கூட ஓரளவு பாதிக்கப்பட்டவன் போலத் தெரிந்தாலும், ஏனோ அந்த அளவிற்கு அவன் மனதைத் தொடாதவனாக இருந்தான். மேலும், ஞானம் அல்லது நளினம் போன்ற குணங்களால் ஏற்பட்டதை விட, அந்த உறவுகளின் பெரும் செலவின் காரணமாக, அவன் அனுபவத்தையோ அல்லது குறைந்தபட்சம் மிகைப்படுத்தப்பட்ட மற்றும் தெளிவற்ற அறிவையோ அதிகம் வெளிப்படுத்தினான். அதே நேரத்தில், ரால்ஃப் இதைப் பற்றிச் சிந்தித்தான், அந்த நெருக்கமான, உண்மையில் அந்தரங்கமான ஒரு உறவில், வெளியிலிருந்து எதையும் உணர முடியாது என்று; இதுவே வாழ்க்கையின் மிகவும் பொதுவான ஞானமாக இருந்தது—உண்மையில், அந்த குறிப்பிட்ட ஆணும் பெண்ணும் தவிர வேறு எவராலும், அவர்கள் அவ்வளவு நெருக்கமாகப் பிணைக்கப்பட்டிருந்த நிலையின் உண்மையையோ, அல்லது அதன் நிபந்தனைகளையோ கூட அறிய முடியாது என்ற பொதுவான பாசாங்குக்கு அது சிறிதும் தடையாக இருக்கவில்லை. எனவே, கோய்ன் தம்பதியரின் நிலைமைகள் பதிலளிக்க முடியாத ஒரு கேள்வியை அவரிடம் முன்வைத்திருந்தன என்பது இப்போது ஒரு பொருட்டாக இல்லை; எதிர்காலத்தில் அது எதற்குப் பயன்பட்டாலும், அவளது மேலதிக நடத்தை எப்படி அமைந்தாலும், அந்தப் பதில் அரோராவின் சொந்தமானது: அவள் போற்றத்தக்கவளாகவும் புரிந்துகொள்ள முடியாதவளாகவும் இருந்தாள்—அது மட்டுமே தெளிவான விஷயமாக இருந்தது; இருப்பினும், அதைக் கொண்டு ஒருவர், எதிர்காலம் அவளுக்குப் பரிகாரம் செய்ய வேண்டியிருந்தால், அவள் அவற்றை ஏராளமானவையாகக் கருதியிருக்கலாம் என்று மனதிற்குள் எண்ணக்கூடும்.
குறைந்தபட்சம், திடீரென வெளிப்படும் தன்னம்பிக்கையில், இந்த ஈடுசெய்யும் தரிசனத்தை அவள் அவனுக்குக் காட்டியிருக்க முடிந்திருந்தால், தன் பெருமைக்கு எவ்வளவு விலை கொடுத்தாலும் சரி, அதைக் காண அவன் மிகவும் ஆசைப்பட்டிருப்பான்; ஆனால் அவளோ, குறைந்தபட்சம் தொடக்கத்தில், அதை மௌனமாகவே வளர்த்தாள்; அவனுக்குச் சங்கடத்தை ஏற்படுத்தும் விதமாக, தன் பிரம்மாண்டமான, தடிமனாகப் பின்னப்பட்ட தலையால் மட்டும் மெலிதாகப் பெருமூச்சு விட்டாள். இது அவனுக்கு மிகவும் உணர்த்தியது என்னவென்றால், இருபத்திரண்டு வயதில் அவள் மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்ட ஒரு காசநோயாளியை மணந்திருந்தால், இப்போது முப்பது வயதில், ஒரு சாதாரண சிந்தனையாளரை அவள் மணக்க மாட்டாள் என்பதுதான். நியூயார்க்கில் தன்னை அப்படித்தான் காட்டிக்கொள்வதாக ரால்ஃப் வேடிக்கையாக அறிந்திருந்தான்; அங்கே, கிழக்கத்திய ஃபக்கீர்களைப் போலவே அந்த குணமும் கிட்டத்தட்ட மதிக்கப்படுகிறது. ஒருமுறை, மக்கள் தொகைக் கணக்கெடுப்பு அல்லது விவரப்பட்டியல் பற்றி விசாரித்த நபர், அவனது வீட்டு வாசலிலேயே அதை ஒரு தொழில்முறை என்று கிட்டத்தட்ட முத்திரை குத்திவிட்டார். பார்க் அவென்யூவில் தாத்தா பாட்டி மற்றும் பெற்றோர் என்று அடிக்கடி குறிப்பிடப்பட்ட அரோரா கோய்னின் ஆதரவாளர்களான அவளுடைய மூதாதையரும், அவளுடைய மறைந்த கணவரின் மூதாதையரும் உள்ளூர் வர்த்தக சபையின் உறுப்பினர்களாக இருந்தனர். ஆனால் அவரோ, இன்னும் பொருத்தமாக ஒரு மலாடெஸ்டாவாகவோ அல்லது ஒரு ஸ்ஃபோர்ஸாவாகவோ இருந்திருக்க வேண்டும்; அப்படியிருந்தால், அவள் ஒரு கொடுங்கோலனுக்கோ அல்லது ஒரு காண்டோட்டியருக்கோ ஒப்பந்தம் செய்யப்பட்டிருக்கலாம். கால் மணி நேரத்திற்குள் அவன் தன் இறுமாப்பை முற்றிலுமாகத் தாழ்த்திக் கொண்டான். "புரிகிறது, புரிகிறது," என்றான் அவன், "நான் பயந்ததை விட உனக்கு இன்னும் குறைவாகவே தெரிகிறேன்; மேலும், நான் தற்பெருமையால் பாவம் செய்யவில்லை என்பது கடவுளுக்கே தெரியும்." அவள் பதிலுக்குச் சிறிதளவே தொடர்ந்து பேசினாள்—மிகக் குறைவாகப் பேசியதால் ஏற்பட்ட சங்கடத்தைத் தனக்குத்தானே சாதகமாக எளிதாக்கிக் கொள்வதற்காக, அவன் அவளுடைய கருத்தை வெளிப்படுத்தத் துணிந்தான்; கருணைக்காக, அவளைத் தனக்கு முரண்பட வைக்கும் அபாயத்தையும் கூட எடுத்தான். காயப்பட்ட நிலையில் தன்னை அனுப்பிவிட வேண்டும் என்ற அவளது விருப்பத்தை அவன் முழுமையாக அவள் மீது சுமத்தவில்லை; ஆனாலும், தனக்கு முரண்படும் அளவுக்கு அவளை அக்கறை கொள்ள வைப்பது, அவனது தோல்வியைச் சிறிதளவாவது குறைக்கும். நீ உண்மையிலேயே விரும்பக்கூடிய ஒரே வகையான ஆண், ஒரு பெரிய சாகசக்காரனாகத்தான் இருக்க வேண்டும். உன்னைப் போன்றே பிரம்மாண்டமும், பொதுவான கம்பீரமும் கொண்ட, ஒரு சாகச வீரனையோ அல்லது கடற்கொள்ளையனையோ சந்திக்கும் நாளில் நீ திருமணம் செய்துகொள்வாய். உனக்கு ஒரு சிறந்த படைவீரன் பொருத்தமாக இருக்கலாம் - அதிலும் குறிப்பாக அப்படிப்பட்டவர்கள் சிலர் இருப்பதால்; ஆனாலும், அதுவும் சரியான தேர்வு அல்ல. நீ நிச்சயமாக அதை ஒப்புக்கொள்ள மாட்டாய், ஆனால் அவனிடம் ஒரு முரடனின் சாயல் இருக்க வேண்டும். இப்போது கடற்கொள்ளையர்கள் இல்லை என்பது வருத்தம்தான் - நீ பால் ஜோன்ஸை மிகவும் விரும்பி இருப்பாய். சாகசக்காரன் மட்டும் போதாது - உன் இலட்சியம் ஒரு துணிச்சல்காரனாகத்தான் இருக்க வேண்டும். எனினும், நானும் என் வழியில் துணிச்சல்காரன்தான். ஆனால் நான் மிகவும் அறிவுஜீவி.
"உங்களுக்குத் தெரியுமல்லவா, நான் உங்களை எப்போதுமே எவ்வளவு புத்திசாலி என்று நினைத்திருக்கிறேன்," என்று அவள் சற்றுமுன் பதிலளித்தாள்.
சரி, அப்படியானால் நான் எவ்வளவு புத்திசாலி என்று பார். நான் சரியான இடத்தைக் கண்டுபிடித்துவிட்டேன். அதை உன்னால் மறுக்க முடியாது. நான் உன்னை உள்ளபடியே பார்க்கிறேன், ஆனால் நீ என்னைப் பார்ப்பதில்லை; அதனால், ஒரு விதத்தில் எனக்குத்தான் சாதகம்.
அவள் எப்போதும் சிறு இடைவெளிகளிலேயே பேசுவாள்; ஆனாலும், ஒருவரின் வார்த்தைகளை உள்வாங்கிக்கொண்டது போல அல்ல, ஏனெனில் அவனுடைய வார்த்தைகளுக்கு ஒருபோதும் நேரடிப் பதில் கிடைத்ததில்லை. "நீ என்னுடன் ஒருபோதும் மகிழ்ச்சியாக இருக்க மாட்டாய் என்பதை உணர்வதற்கு நான் இப்போது வரை காத்திருக்கவில்லை. நான் மிகவும் முட்டாள்."
நான் மிகவும் சிறியவன் என்பதைச் சொல்வதற்கான ஒரு வழிதான் அது. அப்படியிருந்தும், மற்றவர்களின் நகைச்சுவை எனக்கு ஏன் தேவை?
"எனக்குச் செயல் திறனுள்ள ஆண்களைப் பிடிக்கும்," என்று அவள் இறுதியாகப் பதிலளித்தாள். "எதையாவது கடந்து வந்த ஆண்களை."
மேலும் நான் எதையுமே கடந்து வந்ததில்லை—புரிகிறது—உன் மீதான என் அடக்க முடியாத காமத்தின் நீண்ட ஒழுக்கத்தைத் தவிர.
அவன் சொன்னதைக் கேட்காதது போல, எதையும் பொருட்படுத்தாமல், எதையும் தவிர்க்காமல், தன் துணிச்சலான, கம்பீரமான கண்களை அவன் மீதே நிலைநிறுத்தி அவள் தொடர்ந்து பதிலளித்துக் கொண்டிருந்தாள். "உன்னைப் போன்ற ஒரு மனிதர் இருக்க முடியுமானால், அது நீங்களாகத்தான் இருப்பீர்கள். உங்களிடம் எனக்கு மிகவும் பிடித்த சில விஷயங்கள் உள்ளன. ஆனால் எனக்காக நீங்கள் எதையாவது தியாகம் செய்ய வேண்டும் என்பது எனக்கு மிகவும் கொடுமையாக இருக்கும். நீங்கள் பெரியவராக ஆக வேண்டும். அறிவுத்திறனில்," என்று ஒரு புத்தகத்திலிருந்து மேற்கோள் காட்டுவது போல அவள் விளக்கினாள்.
"ஆம்," ரால்ஃப் பெருமூச்சு விட்டபடியே சிரித்தான்--"அதற்குத் தயாராகு, அதற்கே சுருங்கிப் போ! என்னிடம் அப்படி ஒரு விஷயத்தைச் சொல்ல நீ என்னை நிச்சயம் வெறுக்கிறாய்! இனிமேல் என்னை ஒருபோதும் பார்க்க விரும்பவில்லை என்பதை ஏன் உடனே சொல்லிவிடக் கூடாது?"
"நீ அழகாக இருக்கிறாய்," என்று அவள் இரக்கமின்றி குறிப்பிட்டாள்.
"ஒரு அழகான புழுவா?" என்று அவன் கேட்டான்; "ஒரு மென்மையான, வகைப்படுத்தப்பட்ட பூச்சியா? மெதுவாக ஊர்ந்து செல்லும் ஒரு நூலக வண்டா, சற்றே பளபளக்கும் தன்மையுடையதா, புத்தகம் அதன் மீது மூடப்படும்போது நசுங்குவதை எதிர்க்கிறதா?"
"நீ அழகாக இருக்கிறாய்," என்று அவள் சாதாரணமாக மீண்டும் சொன்னாள்.
இதைக் கேட்ட அவர், அதிலிருந்து ஏதோவொன்றை உள்வாங்கிக்கொள்ளவோ, அல்லது குறைந்தபட்சம் அதிலிருந்து ஏதேனும் புரிந்துகொள்ளவோ ​​முயன்றார். "அப்படியானால், ஒருவர் பண்பாளராக இருப்பதும், அதிலும் குறிப்பாக முட்டாளாக இல்லாமல் இருப்பதும் மட்டும் ஏன் போதாது?"
"ஓ, அது உண்மைதான்—உன்னை எனக்குத் தெரிந்திருப்பதிலும், நீ நீயாக இருப்பதிலும் நான் மகிழ்ச்சியடைகிறேன். உன்னைப் போன்றவர்கள் இருக்கிறார்கள் என்பதை அறிவது நல்லது—ஆனாலும், அப்படிப்பட்டவர்கள் பலர் இருப்பதாக நான் கனவிலும் நினைக்கவில்லை என்பதை உனக்கு உறுதியளிக்கிறேன். நீ அழகாக இருக்கிறாய்," என்று அவள் மீண்டும் ஒருமுறை குறிப்பிட்டாள்.
"மிக்க நன்றி!" என்று அவன் வெளிப்படையான எரிச்சலுடன் கூறினான். "நீங்கள் என்னைப் பற்றி நினைக்கும் அளவுக்கு நான் அசிங்கமாக இருக்க வேண்டும் என்று விரும்புகிறேன். உங்களுக்கு என்ன வேண்டும் என்பதை என்னால் புரிந்துகொள்ள முடிந்தால், நான் வாயடைத்துப் போக மாட்டேன் என்று உறுதியளிக்கிறேன். அது என்ன, அது என்ன?" என்று அவன் வற்புறுத்திக் கேட்டான். "உங்களுக்கு ஏதோ ஒன்றின் மீது ஆசை இருக்கிறது, அதற்கு நாங்கள் தடையாக இல்லை—எங்களில் யாருமே இல்லை: பாவம் நாங்கள்! குறைந்தபட்சம் எனக்கு ஒரு மேன்மை இருக்கிறது, பார்த்தீர்களா, அதை நான் தெரிந்துகொள்ள விரும்புகிறேன். சொல்லுங்கள்—சொல்லுங்கள், சொல்லுங்கள்; அது எவ்வளவு பயங்கரமானதாகவோ அல்லது எவ்வளவு குற்றகரமானதாகவோ இருந்தாலும், நான் அதிலிருந்து பின்வாங்க மாட்டேன்."
அவள் பார்வை இன்னும் அவன் மீதே இருந்தது; ஒருவேளை, விசித்திரமான ஒரு வக்கிரப் பாராட்டோடு கூட அது தோன்றியிருக்கலாம், அவள் தன் வழக்கப்படி காத்திருந்தாள். ஆனால் அவள் பேசியபோது அது பயங்கரமாக இருந்தது. "உன் படிப்பைத் தொடர்."
அது ஒரு கணம் அவன் முகத்தில் அறைந்தது போல நேர்மறையாகப் பாதித்தது; முகத்தில் சட்டென்று சிவந்து, ஒவ்வொரு கண்ணிலும் கண்ணீர் வழிந்தது. "நீ என்னை எவ்வளவுதான் வெறுக்கிறாய் போலும்!" பிறகு அவளே நிறம் மாறியவாறே, "நான் ஒரு புத்தகம் எழுதிய ஒரே காரணத்திற்காக!" என்றாள்.
அவள் முகம் வெளிறிப் போனபோதிலும், அவள் எதையும் ஒப்புக்கொள்ளவில்லை: “அதை நான் படித்திருக்கிறேன்,” என்று மட்டும் பதிலளித்தாள், “முழுமையாகப் புரிந்துகொண்டதாக நான் பாசாங்கு செய்யாவிட்டாலும், மிகுந்த ஆர்வத்துடன். நீங்கள் இன்னும் நிறைய எழுதுவீர்கள் என்று நம்புகிறேன்.”
"'இன்னும் நிறைய'!"—அவன் உரக்கச் சிரித்தான். "அருமை," எங்கே போகிறோம் என்று பார்க்காமலேயே அவன் ஏளனம் செய்தான், "இப்படிப்பட்ட விஷயங்களை ஒருவர் தூக்கி எறிவதாக நீ கற்பனை செய்யும் விதம் அருமை! 'புத்தகங்கள்' பற்றி மக்களுக்கு இருக்கும் எண்ணம்----!" அவன் அதைப் பார்க்கும் முன்பே எல்லை மீறிவிட்டான்—அவ்வளவு தூரம் சென்றுவிட்டான், அடுத்த கணமே, அவள் முகத்தில் ஏதோ ஒன்றைப் பார்த்ததும், பின்வாங்குவதைத் தவிர வேறு வழியில்லை. அவள் உண்மையிலேயே அக்கறை கொண்டிருந்தாள், ஆனால் அவனோ அவளை 'மக்கள்' என்று அழைத்துக் கொண்டிருந்தான், அவனே சாய்த்து வைத்திருந்த, கோணலாகச் செருகப்பட்ட ஒரு உருவமற்ற பொருளைப் பார்த்து அவளுக்கு முன்னால் கோரமாகச் சாய்ந்து கொண்டிருந்தான். அவள் உண்மையிலேயே அக்கறை கொண்டிருந்தாள், ஆம்; ஆனாலும் அவள் எதற்காக அக்கறை கொண்டிருந்தாள்? அடுத்த கணமே அவன் வேறு தொனியில் அவளிடம் கேட்டான், அடுத்த கணமே அவள் தனக்கே உரிய பாணியில் அவனிடம் சொல்லத் தொடங்கினாள்.
"நான் மீண்டும் திருமணம் செய்துகொள்வது தொடர்பாக என் மனதில் ஒரு நிபந்தனை இருந்தது; ஆனால், வேறு வழியின்றி நிர்ப்பந்திக்கப்படும்போது மட்டுமே அதைப் பற்றிப் பேச நினைத்தேன். நீ என்னை அப்படி நிர்ப்பந்தித்துவிட்டாய் என்பதை நான் சொல்லியே ஆக வேண்டும்." இதைச் சொல்லி அவள், அதுவே எல்லாவற்றையும் விளக்கிவிட்டது போலத் தொடர்ந்தாள். "நான் இங்கேயே தங்குவதற்காகத்தான் வீட்டுக்கு வந்திருக்கிறேன், தெரியுமா?"
ரால்ஃபைப் பொறுத்தவரை அது சிறிதளவே விளக்கியது; ஆயினும், அவளுடைய பார்வையில் அதை மேலும் உறுதிப்படுத்தும் ஏதோ ஒன்று இருந்ததால், வரப்போவதை அவன் ஏறக்குறையப் புரிந்துகொண்டு, மகிழ்ச்சியற்ற புன்னகையுடன் கூறினான். "நீதானே அதைச் சொன்னாய்—உனக்கு நினைவில்லையா?—கடைசியாக."
ஆம், நான் அதை கடந்த முறையும் சொன்னேன், அதைக் கேட்டுச் சிரிப்பதற்கும் சந்தேகிப்பதற்கும் உங்களுக்கு எல்லா உரிமையும் உண்டு. நான் உண்மையாகத்தான் பேசுகிறேன் என்றோ, ஏன் பேசுகிறேன் என்றோ என்னைத் தவிர வேறு யாருக்கும் தெரியக்கூடாது, மேலும் என்னால் அதற்கான காரணங்களையும் கூற முடியாது. நான் கேலிக்குரியவளாக இருப்பதை ஒப்புக்கொண்டே ஆக வேண்டும் என்று துணிந்து சொல்வேன். எப்படியிருந்தாலும்,” அவள் ஒருவித அழகான கடுமையுடன் மேலும் கூறினாள், “என் கேலியை நான் உலகம் முழுவதும் பறைசாற்றப் போவதில்லை. அதை நான் இங்கேயே செய்துகொள்வேன்.” அவள் வலியுறுத்திய விதம் அவனுக்கு உண்மையிலேயே விசித்திரமாகத் தோன்றியது, ஆனால் அவன் அதைப் புரிந்துகொள்ளும் முன்பே அவள் தொடர்ந்தாள். “நான் ஒருபோதும்—ஓ, ஒருபோதும்—திரும்பிப் போக மாட்டேன்.”
திடீரென்று ஒரு முழுமையான வெளிச்சம் பாய்ந்தது, அவனுக்கும் புரிந்தது போலத் தோன்றியது. அவளால் பெயரிட முடியாத, அவள் விரும்பாத ஏதோ ஒன்று இருந்தது, ஆனால் அவளுடைய உச்சரிப்பே அதைத் தெளிவாகக் காட்டிக்கொடுத்தது. பாவம் ரால்ஃப் அடிக்கடி சொல்வது போல, அவளுக்கு "வெளியே எங்கோ" ஒரு சந்திப்பு, ஒரு சாகசம், ஒரு கொந்தளிப்பு ஏற்பட்டிருந்தது. அது அவளுக்குள் கோபத்தையோ வெட்கத்தையோ நிரப்பி, ஒரு காயத்தையோ திகிலையோ விட்டுச்சென்று, இறுதியில், ஒரு மருந்தாகவோ அல்லது பழிவாங்கலாகவோ, அதைச் சாத்தியமாக்கிய பொது உலகத்தைத் துறக்கும்படி அவளுக்குப் பரிந்துரைத்திருந்தது. அப்படிப்பட்ட ஒரு விபத்து—அப்படிப்பட்ட ஒரு பெண்ணுக்கு—என்னவாக இருந்திருக்கக்கூடும் என்பது வியப்பிற்குரிய விஷயமாக இருந்தது; ஆனால் அது இன்னும் தன்னுடைய காரியம் அல்ல என்றும், ஒருவேளை எந்த விலை கொடுத்தாவது அதைத் தெரிந்துகொள்ள முடியும் என்றும் ரால்ஃப் எளிதாக உணர்ந்தான். அது அவளுக்கு ஒரு கண்டத்தையே, ஒரு அரைக்கோளத்தையே விஷமாக்கியிருந்தது, அந்தத் தருணத்தில் அவன் மீது ஏற்பட்ட அமைதி, அவன் உண்மையிலேயே அதன் முன்னிலையில் இருப்பது போல இருந்தது. இந்தத் தருணங்களில் அவர்கள் தொடர்பில் இருந்ததால், அவன் எப்படியாவது விஷயங்களை ஒன்றிணைத்துப் பார்த்தான். நீங்கள் குறிப்பிடும் நிபந்தனை என்பது, இனி ஒருபோதும் உங்களை இந்த நாட்டை விட்டு வெளியேறும்படி கேட்கக் கூடாது என்பதுதானே?
அவன் பார்வை மங்கியிருப்பதாகப் பாசாங்கு செய்தபோதிலும், அவள் அவன் மீது பரிதாபப்பட்டுத் தலையசைத்தாள். "இல்லை. அது அதைவிட மோசம்."
அப்போது அவன் உண்மையாகவே யூகித்தான், ஆனாலும் அதை உடனடியாகச் செய்ய அவனை ஊக்குவிக்காத ஏதோ ஒன்று அவனுள் இருந்தது. "நிச்சயமாக," அவன் மங்கலாகக் குறிப்பிட்டான், "உங்களுக்குப் போதுமான அளவு கிடைத்துவிட்டது----!"
"ஆம்," அவன் புரிந்துகொள்ளாத அத்தனை அர்த்தங்களுடனும் அவள் பெருமூச்சு விட்டாள், "எனக்குப் போதும்!" -- அவன் ஏற்கெனவே அளவுக்கு அதிகமாகப் பார்த்துவிட்டானோ என்பது போல அவள் திரும்பிச் சென்றாள். ஆனால், அடுத்த நிமிடமே, அந்த நேரத்திற்கு கதையின் மீதிப் பகுதியாக இருக்க வேண்டியதைச் சொல்லிக்கொண்டு அவள் மீண்டும் அவன் முன் நின்றாள். "அது கேட்பதற்கு மிகவும் கொடூரமான ஒரு விஷயம், அதனால் நான் அதைக் கேட்பதில்லை. அது எல்லாவற்றையும் சாத்தியமற்றதாக்கிவிடும், அதனால் நீ என்னிடம் பேசாமல் இருப்பதை நான் ஆயிரம் மடங்கு அதிகமாக விரும்பியிருப்பேன். பார், அதனால் நம்மில் யாருக்கும் எந்த நன்மையும் ஏற்படாது; ஏனென்றால் அது என்னை ஓரளவு பைத்தியக்காரியாக -- நீ விரும்பினால் இதயமற்ற வக்கிர குணம் கொண்டவளாக -- மட்டுமே காட்டும், ஆனாலும் என்னைக் குணப்படுத்தவோ அல்லது மீட்கவோ உனக்கு எந்த நம்பிக்கையையும் அளிக்காது. நான் கேட்க வேண்டியிருக்கும், உனக்குத் தெரியுமா," என்று அவள் இப்போது முழுமையாக விளக்கினாள், "ஒரு வாக்குறுதிக்காக."
அவன் சற்று தொலைவிலிருந்து புன்னகைத்தான். "நான் என் சத்தியத்தை ஏற்பேன்----?"
நீங்களாகவே செல்ல வேண்டாம்.
எங்கும் இல்லை, அப்படித்தானே?
இந்த முறை அவள் நிறுத்திய இடைவெளியில், சிந்தனை இன்னும் தெளிவாகத் தெரிந்தது. நீ மிகவும் விரும்பும் இடம் எதுவுமில்லை. ஓ,” அவள் அறிவித்தாள், “நீ மிகவும் விரும்புவது எது என்றும், அதை விரும்புவதற்கு உனக்கு ஆயிரம் காரணங்கள் இருக்கின்றன என்றும் எனக்குத் தெரியும். உன்னுடைய போற்றத்தக்க வாழ்க்கை எப்படி இருந்தது என்றும், இவ்வளவு அரிதான ஒரு வாய்ப்பால் நீ எப்படி இங்கே கட்டிவைக்கப்பட்டுத் தடுக்கப்பட்டாய் என்றும் எனக்குத் தெரியும். நீ இறுதியாக விடுதலையாகிவிட்டாய் என்றும், நீ வற்புறுத்தினால், _என்னைப்_ பற்றிய உன் எண்ணத்தைத் தவிர, இழந்த நேரத்தை ஈடுசெய்து, உன் தியாகத்தைச் சரிசெய்வதைத் தவிர வேறு எந்த எண்ணமும் இப்போது உன் மனதில் இயல்பாக இல்லை என்றும் எனக்குத் தெரியும். நீ என்னிடம் கீழ்ப்படிதலுக்காகப் பேசிய கற்பனையான தேவையை விட, அதுவே இயல்பாக உனக்கு மிகவும் அவசியமான தேவையாகும்; இந்த விஷயத்தில் எனக்குள்ள உறுதியான நம்பிக்கையே, நான் உன்னிடம் இப்படிப் பேசத் துணிவைத் தருகிறது. பார், நான் உன்னிடம் வெற்றி பெற்றுவிட்டேன் என்ற குற்றவுணர்ச்சி என் மனசாட்சியில் உறுத்தும் என்று நான் அஞ்சவில்லை”—அவள் பேசப் பேச, தன்னம்பிக்கையை வரவழைத்துக்கொண்டாள், அதுவரை அவள் அறிந்திராத ஒரு சொல்லாற்றல் சக்தியைக்கூட வரவழைத்துக்கொண்டாள்—“மாறாக, நான் என்னை வெளிப்படுத்திக் கொண்டேன் என்றுதான் நினைப்பேன்; ஆனால், உன் உணர்வுகளைத் தெளிவுபடுத்த நான் உதவியிருந்தால், அதற்காக நான் சிறிதும் வருந்த மாட்டேன்.” உண்மையில், இந்தத் தர்மச் சேவைக்கு மட்டுமே அவள் இறுதியாகத் தன்னை அர்ப்பணிப்பது போன்ற ஒரு பாவனையைக் கொண்டிருந்தாள்; அதே சமயம், பெண்ட்ரெலும் உண்மையைக் கண்டதுபோல அவளிடமிருந்து அனைத்தையும் பறிக்கத் தொடங்கினான். அதே நேரத்தில், அவனது இறுதி அமைதிக்காகத் தான் சம்மதித்த தியாகத்தையும், அவள் 'வெளிப்படுத்தல்' என்று அழைத்த அந்த நிகழ்வையும் சுட்டிக்காட்டும் கணத்தில், தான் புதைத்திருந்த கத்தியை அவள் ஆழமாகப் பாய்ச்சியது அவளது இயல்பான குணமாகவே இருந்தது. எனக்கு ஏதேனும் ஒரு வாய்ப்பு இருந்திருந்தால், நான் எனக்குள் ஏற்படுத்திக்கொண்ட இரட்சிப்புக்கு நீங்கள் ஒரு மிகச் சரியான உதாரணமாக இருந்தீர்கள் என்பதே என் சாக்காக இருந்திருக்கும். உங்களைப் போன்ற பொதுவான நிலையில் உள்ள ஒருவர், நாம் சொல்வது போல், 'அனுபவம் பெற்றவராக' இல்லாமல் இருப்பதை எளிதில் காண முடியாது; அதிலும் குறிப்பாக உங்களைப் போன்ற ஒருவரைக் காண்பது அரிது. "உங்களைப் போன்ற குறிப்பிட்ட அனுபவம்" என்று நான் குறிப்பிடுவது, அளவற்ற அனுபவத்தால் மட்டுமே அடைய முடியும் என்று தோன்றும் அளவுக்கு அதிகமாக அறிந்திருப்பதைத்தான். உங்களுக்கு எல்லாம் தெரியும், ஆனாலும் நீங்கள் அதையெல்லாம் இங்கேயே கற்றுக்கொண்டீர்கள்; ஏதோ ஒரு அற்புதம் உங்களுக்காக அல்லது - இரண்டும் ஒன்றுதான்! - உங்களைப் பற்றிய என் தரிசனத்திற்காக நிகழ்ந்துள்ளது: உங்கள் மகிழ்ச்சியான சூழ்நிலைகளைக் கொண்டு பார்த்தாலும், அது என்னவாக இருந்திருக்கும் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை, ஆனால் அது உங்களை உங்கள் இனத்தில் தனித்துவமானவராக ஆக்குகிறது, இல்லையா? நீங்கள் கெட்டுப்போயிருந்தால் எந்தப் பயனும் இருந்திருக்காது - நிச்சயமாக இப்போதும் எந்தப் பயனும் இல்லை. ஆனால் நான் இதை உங்களிடம் இப்படிச் சொல்லாமல் இருக்க முடியவில்லை," என்று கூறி முடித்தார், "நீங்கள் 'அனுபவம் பெற்றவராக' இருந்ததில்லை." கெட்டுப்போனது.
இந்தக் கருத்துக்களுக்கு நியாயம் செய்வதற்காக பென்ட்ரெல் மேற்கொண்ட முயற்சியின் தன்மையில் எவ்வித சந்தேகமும் இல்லை. "உங்கள் இருப்பின் ஒவ்வொரு மூச்சிலும் நிறைந்திருக்கும் கம்பீரத்துடன் நீங்கள் அதை என்னிடம் முன்வைக்கிறீர்கள். நான் கெட்டுப்போனவன் அல்ல—நீங்கள் சொல்வதன் அர்த்தம் எனக்குப் புரிகிறது—என்னால் அப்படித்தான் இருக்க முடியும்."
"நீ அப்படித்தான் இருப்பாய்," என்று அவள் கிட்டத்தட்ட பாசத்துடன் சொன்னாள். "நீ அழகாகக் கொஞ்சப்படுவாய்."
"அது உங்களைப் பொறுத்தவரைதான்," என்று ரால்ஃப் தொடர்ந்தான்.
என்னைப்பொறுத்தவரை - நிச்சயமாக. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, நாம் என்னைப் பற்றி மட்டும்தானே பேசிக்கொண்டிருக்கிறோம்?
அவன் எதுவும் பதிலளிக்கவில்லை, அவள் திடீரென்று அவனுக்கு ஒரு வாய்ப்பு கொடுத்தது போல, அவர்களுக்கு இடையேயான அந்த மௌனம் சிறிது நேரம் நீடித்தது. மேலும், அவன் அமைதியின்றி ஜன்னல் அருகே சென்று, சில கணங்கள் வெளியே பார்த்துவிட்டுத் திரும்பி வந்த பிறகு இறுதியாகச் சொன்ன வார்த்தைகளால் இந்த விளைவு மேலும் வலுப்பெற்றது. "இதைத் தவிர மற்ற எல்லாவற்றையும் நான் முறையாகக் கைவிட்டால், நீங்கள் நிச்சயமாக என்னை ஏற்றுக்கொள்வீர்களா?" -- சற்று முன்பு மிகுந்த தீவிரத்துடன் தன் எண்ணத்தைப் புதுப்பித்துக் கொண்ட வெளி உலகத்தை நோக்கி அவன் தன் தலையை சட்டென்று திருப்பினான்.
"ஆ," அவள் ஏமாற்றத்துடன் பதிலளித்தாள், "நான் நிச்சயமாக அப்படிச் சொல்வதில்லை."
பாவம் பெண்ட்ரெல் மீண்டும் முறைத்துப் பார்த்தான். "அப்படியென்றால் நீ என்னதான் சொல்ல வருகிறாய்? நான் எந்தக் காரணமும் இல்லாமல் துறவு கொள்ள வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறாயா?"
"நான் உங்களுக்குத் தெளிவாகச் சொன்னது போல, நீங்கள் எந்த அளவிலும் துறவு கொள்வீர்கள் என்று நான் எதிர்பார்க்கவில்லை. ஏன் கொள்ள வேண்டும்?" என்று அவள் மேலும் கூறினாள். "நீங்கள் எதை இழந்தீர்கள் என்பது யாருக்கும் ஒருபோதும் தெரியப்போவதில்லை."
"நானே தவிர வேறு யாரும் இல்லை," என்று அவளையே பார்த்தபடி அவன் சொன்னான்.
ஓ, நீங்கள் எல்லோரையும் விட மிகக் குறைவாக அப்படிச் செய்வீர்கள் என்று நான் நினைக்கிறேன்.
அவள் அவ்வளவு நேரடியாகப் பதிலளித்ததால், அது கிட்டத்தட்ட ஒரு கேலி போலத் தோன்றியது; அதன் சாயலால் அவன் நியாயமாகவே எரிச்சலடைந்தான். "இது மிகவும் அபசகுனமானது—என்ன கேட்கிறாய்!"
ஆனால், இதற்கான தனது விரைவான பதிலை அவள் கண்டறிந்தாள். "நான் எதையும் கேட்பதில்லை. நீங்கள்தான் கேட்கிறீர்கள். நான் பதிலளிக்க மட்டுமே செய்கிறேன். உங்கள் கரம் பற்றுவதை நான் மறுக்கிறேன், அதற்கான காரணங்களையும் கூறுகிறேன். நான் எதுவும் கூறாமல் இருந்திருந்தால், சந்தேகமின்றி இவ்வளவு அபத்தமாக இருந்திருக்க மாட்டேன்; அதற்குக் கிடைத்த வெகுமதி என்னவென்றால், நான் இன்னும் குறைவாகக் கொடூரமாக இருந்திருப்பேனா என்பது எனக்கு உறுதியாகத் தெரியவில்லை. எனக்கு ஒன்று மட்டும் நிச்சயம்," அவள் தொடர்ந்தாள், "அல்லது ஒருவேளை இரண்டு விஷயங்கள்: நான் நீங்கள் விரும்பும் அளவுக்குப் பைத்தியக்காரத்தனமானவள், ஆனால் அதே சமயம் அதே அளவு பிடிவாதமானவள். எப்படியிருந்தாலும், எனது மனப்பான்மை உங்களுக்கு எப்படித் தோன்றுகிறது என்பதை நீங்கள் எனக்குச் சொல்ல வேண்டும் என்றோ, அல்லது உங்களால் சொல்ல முடியும் என்றோ நினைக்காதீர்கள். எனக்குத் தெரியும் என்று நம்புவதன் மூலம் எனக்கு அந்த எளிய நீதியைச் செய்யுங்கள்."
ஆகவே அவள் அமைதியாக முடிப்பது போல் தோன்றினாள், உண்மையில் அவளுடைய அந்த அமைதியில்தான் அவளுடைய வக்கிர குணம் மிகவும் வெளிப்பட்டது; ஆயினும், அதன் வீச்சைக் கணக்கிடுவதற்கும், அதைச் சுற்றிவரும் நம்பிக்கையைக் கைவிடுவதற்கும் ஒரு கணத்தில் அழைக்கப்பட்ட அவளுடைய காதலனுக்கு, இது ஒருவகையில், வலுவற்றதாக இருந்தாலும், உதவியாகவே இருந்தது. "நீ என்னை ஒரு 'விசித்திரமானவள்' என்று அழைக்கிறாய், ஆனால் நீயும் குறைந்தபட்சம் அதே அளவு அசாதாரணமானவள் என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது."
"நான் அந்த வார்த்தையை உன்னைத் திட்டும் நோக்கத்தில் பயன்படுத்தவில்லை," என்று அவள் போதுமான வேகத்துடன் விளக்கினாள். பிறகு, அவள் அதை எப்படிப் பயன்படுத்தியிருந்தாலும், அவன் தன் கடினமான இக்கட்டான நிலையில், தலையைக் கைகளில் தாங்கியபடி அமர்ந்திருந்தான்: "நான் விவரிக்க முடியாதபடி பெருமிதம் கொண்டவனாகத் தோன்றுகிறேன் என்பதை ஒப்புக்கொள்ளும் முதல் ஆள் நான்தானே? என்னைப் பற்றி உங்கள் மனதில் இருக்க வேண்டிய வார்த்தை அதுதான்; அதுவும், அப்படி இருப்பது மக்களுக்கு மிகவும் விசித்திரமாகத் தோன்றும் ஒரு விஷயத்தில் பெருமிதம் கொள்கிறேன்?" அவள், சுருக்கமாகச் சொன்னால், தன்னை ஒரு வரம்பு மீறியவளாகவும், மனநோயாளியாகவும் ஒப்புக்கொண்டாள்; மேலும், அவர்கள் சந்திப்பதற்கு எந்த ஒரு தகுதியும் இல்லை என்ற அதன் படிப்பினைக்கும் தன்னை ஒப்புக்கொடுத்தாள். அவர்கள் தங்கள் அபத்தமான வேறுபாட்டை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும், மேலும் அவன் அவளிடம் என்ன சொல்ல எண்ணியிருந்தான் என்பதில் அவள் உறுதியாக இருந்ததால், அவளால் அதை இன்னும் சிறப்பாகச் செய்ய முடிந்தது. அவன் தன் திட்டங்களை வகுத்திருந்தான்; அவன் "பயணம்" செய்யத் தயாராக இருந்தான், இல்லையா? அடுத்த வாரம், அடுத்த மாதம், ஏன் அடுத்த வருடம் கூட, அது அவளுக்கு மிகவும் வசதியாக இருந்தால், அவளும் தன்னுடன் பயணம் செய்ய வேண்டும் என்று முன்மொழிய வந்திருந்தான். அவன் பார்த்த வரையில், இது விவாதிக்கக்கூடிய ஒரு விஷயமாகக் கூட இல்லை; ஆனால், எதுவுமே நடக்காதது போல் அவன் தொடர்ந்து பயணம் செய்ய வேண்டும். அவன் நீண்ட காலம் தங்க வேண்டும்; உண்மையில், அவன் அதில் நன்கு ஈடுபட்டவுடன், காலவரையின்றி அங்கேயே தங்கிவிடுவான் என்பது அவளுக்கு ஏறக்குறைய உறுதியாக இருந்தது. ஆம், அதுதான் அவனுக்குத் தவிர்க்க முடியாமல் நடக்கவிருந்தது: முப்பது வயதான, வசதி, ஆர்வம், உயர்ந்த கலாச்சாரம் கொண்ட ஒரு மனிதனுக்கு அவன் ஒரு சிறந்த உதாரணமாகத் திகழ்ந்தான்; அவன் என்ன காரணங்களுக்காகவோ, இதுவரை எங்கும் சென்றதில்லை. ஆனால், அப்படிப்பட்ட வரலாறு கொண்டவர்கள் ஒருமுறை சென்றால், திரும்பி வராமல் அதை எப்படி ஈடுசெய்கிறார்கள் என்பதை அவன் காட்டுவான். அவன் ஏன் திரும்பி வர வேண்டும்? அவனது ரசனைகள், வளங்கள் மற்றும் வாய்ப்புகள், தீவிரமடைந்த ஏக்கம் மற்றும் கட்டுக்கோப்பான இளமை ஆகியவற்றைக் கொண்டு, அவனுக்கு ஒரு போற்றத்தக்க வாழ்க்கை அமையும்.
அவள் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது, ​​பல விஷயங்கள் அவன் கண்முன் இருந்தன, ஆனால் எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, இந்தச் சோதனைக்கு அவன் ஆளாக்கப்பட்டதன் தீய விசித்திரம்தான் அவனுக்கு முக்கியமாகத் தோன்றியது. அது அவன் கனவிலும் நினைத்துப்பார்க்காத ஒரு இக்கட்டான நிலை; மேலும் பொறுமையாக இருக்க வேண்டும் என்ற விதி தனக்குச் சிறிதும் சாத்தியமில்லை என்றும், மற்ற யதார்த்தங்களுடன் அது சிறிதும் ஒத்துப் போகாது என்றும் அவன் கருதியிருப்பான். உண்மையில், இது அவளது செயல் உத்வேகத்தைத் தூண்டியது; அவளுக்குள் செயல்பட்ட, ஒப்புக்கொள்ளப்படாத அந்தத் தாக்கம், தொடர்ந்து மேலும் மேலும் சந்தேகத்திற்கு இடமின்றித் தெளிவடைந்தது. சிக்கல் என்னவென்றால், எல்லாம் அவன் பக்கம் இருந்தபோதிலும், அவன் உண்மையில் தன்னை ஒரு இக்கட்டான நிலையில் இருப்பதாக உணர்ந்தான். "அப்படியானால்," அவன் வேண்டினான், "என் மீது உனக்குச் சிறிதளவாவது தனிப்பட்ட அக்கறை இல்லையா? உன் மனதில் இருப்பதாக எனக்குத் தோன்றுவது, நீ அதை எப்படிச் சொன்னாலும், ஒரு வெறும் உணர்ச்சியற்ற சிறு கோட்பாடுதான். அது தன்னைத்தானே சற்றுப் பெருமையாக நினைத்துக்கொள்கிறது, ஆனால் அதே சமயம் நுட்பமாகவும் முட்டாள்தனமாகவும் இருக்கும் ஒரு விசித்திரமான தன்மையைக் கொண்டுள்ளது. நான் ஏன் இப்படிப்பட்ட ஒரு பலிபீடத்தில் பலியிடப்பட வேண்டும் என்று எனக்குப் புரியவில்லை." அதன் பிறகு, அவள் எல்லாவற்றையும் சொல்லி முடித்துவிட்டதாலேயே என்பது போல மௌனமாக இருந்தபோது, ​​அவன், "காலப்போக்கில் நான் சில மாதங்களுக்கு உன்னை விட்டுப் பிரிந்து இருக்க நேரிடுவது நினைத்துக்கூடப் பார்க்க முடியாத ஒன்றா?" என்று கேட்டான்.
அவனுடைய நெகிழ்ச்சியான புரிதல் இன்மையைக் கண்டு, அவள் தன் அசைக்க முடியாத கம்பீரத்துடன் புன்னகைத்தாள். "நீ சில மாதங்களுக்குப் போகவே முடியாது என்பதுதானே விஷயமே? அப்படி நீ போனால் அது அவமானமாகத்தான் இருக்கும். நீ மூன்று நாட்களுக்குப் போவதை விட, வாழ்நாள் முழுவதும் போவதே எனக்குப் போதும். நீ குறையின்றி இருக்க வேண்டும் என்று நான் விரும்புகிறேன், மூன்று மணி நேரம் அதைத் தடுத்துவிடும். நான் 'உன்னை விரும்புகிறேன்' என்று சொல்லும்போது," அவள் அழகாகத் தொடர்ந்தாள், "எனக்கு உரிமை இருந்தால் மட்டுமே நான் உன்னை விரும்புவேன் என்று அர்த்தம். என் மனநோய், என் எல்லா உரிமைகளையும் பறிக்கிறது என்பதை நான் நன்றாகப் புரிந்துகொள்கிறேன். ஆனால் அதே நேரத்தில்," அவள் வலியுறுத்தினாள், "இதை ஒரு உணர்ச்சியற்ற சிறு கோட்பாடு என்று அழைப்பதன் மூலம் நீ அதைச் சிறிதும் குறைத்து மதிப்பிடவில்லை. இது வேறு ஏதோ என்று நான் பாசாங்கு செய்யவில்லை: என் உணர்ச்சியற்ற சிறு கோட்பாடு என்னவென்றால், உன்னைப் பிடிப்பது சுவாரஸ்யமாக இருக்கும் என்பதுதான் - அவர்கள் சொல்வது போல், நீ இளமையாக இருப்பதால், உன்னை இளம் வயதிலேயே பிடித்து, உனக்கு ஒரு பாடம் கற்பிப்பது."
அவன் சோகமான முகத்துடன் அவளைப் பின்தொடர்ந்தான். "ஐம்பது வயதில் நான் எப்படி இருப்பேன் என்று பார்ப்பதற்காகவா?"
"அதோ பார்"—அது அவளை மீண்டும் சுறுசுறுப்பாக்கியது; "உண்மையான புத்திசாலியாக இருப்பது என்றால் என்னவென்று பார்! நீங்கள் அந்த வார்த்தையை விரும்பினால், குறிப்பாகப் பொழுதுபோக்கிற்காகத்தான்—நான் வேறு வார்த்தையைப் பயன்படுத்துவேன் என்றாலும்: அந்த உயர்ந்த எண்ணம், தீவிர ஆர்வம், தனித்துவமான அழகு ஆகியவற்றைத் தவிர. அது ஒரு மனிதனை எப்படி உருவாக்குகிறது என்று நான் பார்க்க வேண்டும்," என்றார் திருமதி கோய்ன்.
"நீ அப்படித்தான் செய்வாய்!" என்று அவளுடைய விருந்தினர் யோசித்தார்.
அவனது தொனியைக் கேட்டு அவள் உரக்கச் சிரித்தாள். "ஆ, ஆனால் அதை ஒரு மிரட்டலாகச் சொல்லாதே—நீ ஒரு காட்டுவாசியைப் போல, நான் உன்னைத் தடுத்திருக்க வேண்டிய ஒரு விஷயத்திற்காக என்னைத் தண்டிக்கும் விதமாக, என் மூளையை அடித்து நொறுக்க விரும்புவது போல. நான் உன்னை எவ்வளவு விரும்புவேனோ, அதே அளவு நீயும் என்னை விரும்புவாய் என்று நான் உறுதியாக நம்புகிறேன், மேலும் நாம் இருவரும் கௌரவத்துடனும் தேசப்பற்றுடனும் ஒன்றாக முதுமையடைவோம்." இருப்பினும், அடுத்த கணமே அவள் இன்னும் தைரியமானாள்; அது அவளை இன்னும் கருணையுள்ளவளாகக் காட்டியது. "யோசித்துப் பார்த்தால், இதற்கெல்லாம் காரணம் உன்னுடைய விசித்திரமான சூழ்நிலைதான்—அதாவது, உன் மனப்போக்கும் கூடவே சேர்ந்துவிட்டது. உன்னுடைய பட்டினி நிலையும் (பார்த்தாயா, உனக்கு வசதியாக இருக்க வேண்டும் என்பதற்காக, நீ எப்படி அழைக்கிறாயோ அப்படியே நான் அதை அழைக்கிறேன்) பழைய எல்லாவற்றின் மீதும் உனக்கு இருக்கும் இயல்பான பேரார்வமும் சேர்ந்ததன் விளைவு, நாளைய விடியலைப் போல கணிக்கக்கூடியது," இது ஒரு சுருக்கமாகச் சொல்லக்கூடிய ஒரு உண்மை. "நீ இங்கே தங்கிவிடாமல் இருப்பதற்கு ஒரே வழி, போகாமல் இருப்பதுதான்."
"நான் இங்கேயே இருப்பேனா இல்லையா என்பதை நீயே பார்ப்பாய்," என்று ரால்ஃப் தன்னால் இயன்றவரை உணர்ச்சியற்ற குரலில் கூறினான்.
"ஓ, ஆனால் செய்! செய்," என்று அவள் உண்மையாக மீண்டும் கூறினாள். "எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, நீ அதை எந்த வழியில் எடுத்துக்கொண்டாலும், அதைக் கெடுத்துவிடாமல் இருப்பதுதான் மிக முக்கியம்; மேலும், நினைத்துப் பார்க்கையில், எனக்காக இருப்பதை விட உனக்காக நீ பரிபூரணமாக இருப்பது மிகவும் சிறந்தது அல்லவா?"
"நல்லவேளையாக, நீ என்னை எவ்வளவு வெறுக்கிறாய், அருவருக்கிறாய்!" -- ரால்ஃப் அதே பழகிய துயரத்துடன் அதற்குப் பதிலளித்தான். "ஏனென்றால், அது மட்டும் இல்லையென்றால், நாம் பிரிவதற்கு இது என்னவொரு கேள்வியாக இருந்திருக்கும்!"
இது அவளுக்கு அப்போதுதான் உரைத்தது போலத் தோன்றியது. "நீங்கள் குறிப்பிடுவது போல் அது அவ்வளவு கீழ்த்தரமானதாக இருக்காது; ஆனால், உங்களுக்கு ஒரு வாய்ப்பு கொடுப்பதற்காக, அதுதான் அது என்று ஒரு கணம் கூட நாம் ஒப்புக்கொள்ள வேண்டாம்! அதன் மூலம் நான் என்ன சொல்ல வருகிறேன் என்றால், நாம் பிரிவதில்லை, ஏனென்றால் மக்கள் அப்படிப் பிரிவதற்கு அவர்கள் முதலில் ஒன்றுசேர்ந்திருக்க வேண்டும். நீங்கள் என் நிபந்தனையை மறுப்பதற்கு, நான் தான் முதலில் அதை விதித்திருக்க வேண்டும். நான் சற்று முன்புதான் குறிப்பிட்டேன்," என்று மேலும் தெளிவுக்காக அவள் சேர்த்தாள், "ஒருவரின் கோட்பாட்டிற்கு உங்களை ஏன் இவ்வளவு பொருத்தமானவராக ஆக்குகிறது என்ற உண்மையை, ஆனால் நான் மற்றொரு உண்மையைக் குறிப்பிடவில்லை, எல்லாவற்றையும் மீறி நீங்கள் எப்படி உறுதியுடனும் அர்ப்பணிப்புடனும் இருக்கிறீர்கள் என்பதுதான் அது—அது எல்லாவற்றையும் பாழாக்கிவிடுகிறது. என் பரிசோதனையின் சிறந்த ஆய்வுப் பொருள்," என்று அவள் கச்சிதமாக ஒப்புக்கொண்டாள், "நிச்சயமாக, வரலாற்றின் தீவிர மாணவரான ஒரு இளம் நியூயார்க்கர் என்ற அந்த அரிதான பறவையாக இருக்க வேண்டியதில்லை. அங்கேதான்," என்று அவள் பெருந்தன்மையுடன் சிந்திப்பது போலத் தோன்றியது, "வரலாற்றை மிகச் சிறப்பாகப் படிக்க முடியும்!"
"நீ எப்படி என்னைப் பார்த்துச் சிரிக்கிறாய், என்னைச் சாடுகிறாய், மேலும் என் மனதில் குத்திக் கிழிக்கிறாய்!" என்று ரால்ஃப் கடுமையாகக் குறிப்பிட்டான்.
ஆனால், தான் அடைந்த அந்த அதீத மகிழ்ச்சியில் எந்தத் தவறான கணிப்பும் தன்னைத் தடுக்க முடியாது என்பது போல, அவள் இப்போது அந்த விஷயத்தை அவனிடம் முன்வைத்தாள். "உங்கள் விடுமுறைக்கு நீங்கள் தகுதியானவர், அது நீண்டதாகவும், எந்தக் குழப்பமும் இன்றியும் இருப்பதை விட சரியானதும் நியாயமானதும் வேறு எதுவும் இருக்க முடியாது. வீட்டிற்கு அருகிலுள்ள ஒரு தொண்டு நிறுவனத்திற்காக, வருடம் வருடம் விடுமுறையைத் தவிர்த்து நீங்கள் வாழ்ந்த விதத்தை விட மேலான கருணையை நான் அறிந்ததில்லை; மேலும், நீங்கள் சிரமப்பட்டு நேரம் ஒதுக்கிய அந்த அறிவுசார் பணிகளில், உங்கள் வரம்புகளும் பற்றாக்குறைகளும் உங்களை அடிக்கடி எந்தப் பாதகமான நிலையில் வைத்திருக்க வேண்டும் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள முடியாத அளவுக்கு நான் முட்டாள் அல்ல. உங்களால் முடிந்தவரை, அதைத் துணிச்சலுடனும் பொறுமையுடனும் செய்தீர்கள், மேலும், நான் ஒன்றும் அறியாதவன் என்றாலும், அந்தச் சூழ்நிலைகளில் வேறு யாராலும் அதை உங்களைப் போல் பாதியாகக் கூடச் சிறப்பாகச் செய்திருக்க முடியாது என்று நான் உறுதியாக நம்புகிறேன். ஆனால், சூழ்நிலைகள் மிகவும் தவறாக இருந்ததால், அவை இறுதியாகச் சரியாக அமையக்கூடும் என்பது மகிழ்ச்சியளிக்கிறது. என் கோட்பாட்டைச் சோதித்துப் பார்க்க, நான் இன்னொரு நாளுக்காகக் காத்திருக்கிறேன்," என்று அவள் புன்னகைத்தாள்.
"நீங்கள் காத்திருப்பது, வெளிப்படையாகவும் குறிப்பாகவும், வேறொரு நபருக்காகத்தான்," என்று ஒரு கணம் கழித்து அவன் பதிலளித்தான்.
அவள் பொதுவாகக் கைவிட்டதைப் போலத் தலையசைத்தாள். "இன்னொருவர் ஒருபோதும் வரமாட்டார். எப்போதுமே ஒரு குறை இருந்துகொண்டே இருக்கும். அவர் ஒருவரின் யோசனைக்குத் தகுதியானவராக இருந்தால், அவர் நிச்சயம் வந்திருப்பார். அவர் வரவில்லை என்றால், அவர் ஒருவரின் யோசனைக்குத் தகுதியற்றவர் என்பது நிச்சயம். நீ—ஓ, அவன் சொன்னது போல், அவளால் உண்மையிலேயே அதைச் சுட்டுக் காட்ட முடியும்!—"முழுக்க முழுக்கத் தகுதியானவனாக இருந்திருப்பாய்."
"ஒருவேளை, அதை உண்மையாகப் புரிந்துகொள்ளும் அளவுக்கு என்னால் எப்படியாவது நெருங்க முடிந்தால், நான் இன்னும் அப்படி இருக்க முயற்சிக்கலாம்," என்று அவன் சிந்தனையுடன் கூறினான். "ஆனால் நான் உங்களுக்கு உறுதியளிக்கிறேன், அதைப் பற்றிக்கொள்ளும் அளவுக்குக் கூட எனக்கு இல்லை."
இதற்குப் பதிலளிக்கும் விதமாக, அவள் பொறுமையிழந்து, அவனது புரிதல் குறைபாடு அவனுக்கு ஒரு பொருட்டல்ல என்று அறிவிக்கும் தருவாயில் இருப்பது போல் ஒரு கணம் அவனுக்குத் தோன்றியது. அவள் உண்மையிலேயே தனது கருத்தை அவன் நம்பிக்கையின் பேரில், அதுவும் அவள் மீதான அன்பிற்காகவே, ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்று விரும்பியிருப்பாள்; அதை ஏற்றுக்கொண்டு, கண்மூடித்தனமாக அதற்கு இணங்கி, அவளுக்குக் கடமைப்பட்டிருக்க வேண்டும் என்று அவன் நம்பியதன் ஒரு சிறு झलितத்தை இவ்வாறு அவன் கண்டான். இருப்பினும், இதற்கு அவளது தைரியம் போதாது என்பதை அவன் புரிந்துகொண்டான், அடுத்த நிமிடமே அவள் தனக்காக தன்னால் முடிந்ததை மட்டுமே செய்தாள். "நான் போதித்ததை நானே கடைப்பிடிக்காததால், எனக்கு ஒரு பாதகமான நிலை இருக்கிறது என்பதை நான் முழுமையாக உணர்கிறேன். ஏனெனில், இயல்பாகவே எனது நிலையில், எல்லாம் எனக்கு எதிராகவே உள்ளன." அந்த வருத்தத்தின் வீண் பெருமைக்காக அவள் மீண்டும் புன்னகைத்தாள், ஆனால் அவள் தொடர்ந்தாள். "நான் இப்போது எப்படி உணரப் போகிறேன் என்று தெரிந்திருந்தால், நான் ஒருபோதும் சென்றிருக்க மாட்டேன்."
ஏதாவது கிடைத்துவிடும் என்பது போல ரால்ஃப் அவளைப் பின்தொடர முயன்றான். "ஆனால், உன்னுடைய தற்போதைய மனப்பான்மையை உருவாக்குவதற்கு, உன்னுடைய அந்த வசீகரமான அனுபவம்தான் தேவைப்பட்டது என்று நான் அறிகிறேன். அது இல்லாமல் உனக்கு எந்த மனப்பான்மையும் இருந்திருக்காது. உன் எதிர்ப்பைத் தெரிவிப்பதற்கு நீயே உன்னைத் தகுதிப்படுத்திக் கொள்ள வேண்டியிருந்தது."
அவன் அவ்வளவு தீவிரமாகப் பேசினான், அது ஒருவிதத்தில் முரண்நகையாக அமைந்தது, அது அவளை வெளிப்படையாகவே திடுக்கிடச் செய்தது. "சரி, நான் நிச்சயமாக என்னை தகுதியானவளாகவே கருதுகிறேன், எந்த நிபந்தனைகளின் பேரிலும் அப்படி இருப்பதில் நான் மகிழ்ச்சியடைகிறேன். இதை நான் உங்களுக்கு அதிகபட்சம் ஒரு தவிர்க்க முடியாத எதிர்வினையாகவே கருதுகிறேன், ஆனால் நான் சொல்ல வரும் விஷயம் என்னவென்றால், ஒரு எதிர்வினையாக இது இறுதியானது. இறுதியில் ஒருவர் தேர்வு செய்தாக வேண்டும்"--அவளால் முடியவில்லை என்பதை அவன் கண்டான், ஆனால் அவள் தன்னை முழுமையாக ஒப்படைத்தாள்; "நான் உறுதியாக என் சொந்த நாட்டோடு இணைகிறேன். இதுவே சரியான நேரம்; இங்கே, _en fin de compte_, ஒருவர் குறைந்தபட்சம் எதையாவது செய்யவோ அல்லது ஆகவோ, எதையாவது காட்டவோ, எதையாவது உருவாக்கவோ முடியும். எப்படியிருந்தாலும், எதையாவது உருவாக்க முயற்சிப்பதுதான் நம்மிடமிருந்து எதிர்பார்க்கப்படுகிறது, நாம் எதையும் உருவாக்கவில்லை என்றாலும், ஆயிரக்கணக்கான மைல்கள் பயணம் செய்து ஒரு பெரிய முட்டாள்தனமான வேலையைச் செய்வதை விட, இங்கேயே அதைச் செய்வது குறைந்தபட்சம் நல்லது. சுருக்கமாகச் சொன்னால், மற்றவர்களைப் போல--சரி, அவர்கள் யாராக இருந்தாலும்--நான் ஒரு அமெரிக்கராக இருக்க விரும்புகிறேன்."
ரால்ஃப் எல்லாவற்றையும் புரட்டிப் பார்த்தான். "ஆம், இதுதான் புதிய முழக்கம், அதை ஏறக்குறைய பிரெஞ்சு மொழியில் கேட்பதை விட சுவாரஸ்யமானது வேறு என்ன இருக்க முடியும்? இது 'மேட்டுக்குடியினருக்கு' பரிந்துரைக்கப்படுகிறது, ஒருவேளை அவர்களால் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக முயற்சி செய்து பார்க்கவும் தொடங்கியிருக்கலாம். ஒருநாள், அது அதன் சிறு நேரத்திற்கு ஒரு புதிய பாணியாக மாறும் நாள் தவிர்க்க முடியாமல் வரும் என்று என்னைச் சொல்ல வைப்பதற்கு அதிக முயற்சி தேவையில்லை," என்று அவன் தொடர்ந்தான்.
"உண்மையில், உங்களை அதைச் சொல்ல வைப்பதற்கு அதிக முயற்சி தேவைப்படாது என்று நான் உறுதியாகச் சொல்வேன்," என்று அவள் பதிலளித்தாள்; "மேலும், அந்தத் தருணம் வருவதையும் நான் கண்டிருக்கிறேன், அந்த நேரத்தில்—தற்போதைக்கு—நீங்கள் தவிர்க்க முடியாமல் அதைச் சொல்வீர்கள். ஆனால், நீங்கள் குறிப்பிடும் அந்த நேரம் கடந்துவிடும் என்று நீங்கள் நம்புகிறீர்கள் என நான் நினைக்கிறேன்: எனவே, அது இருக்கும் வரை நான் அதை முழுமையாகப் பயன்படுத்திக் கொள்ள இதுவே கூடுதல் காரணம். அது ஒரு கனவாக மட்டுமே இருக்கலாம், ஆனால் விஷயம் என்னவென்றால்—முடியும் வரை—கனவு காண்பதை நிறுத்தக்கூடாது."
அவன் இதுவரை பார்த்திராத அளவுக்கு நீண்ட நேரம் அவளை மௌனமாகப் பார்த்தான். "அப்படியென்றால், நீ என்னைப் பற்றி ஒருபோதும் கனவிலும் நினைக்க மாட்டாய்."
"அப்படியெல்லாம் இல்லை; ஏனென்றால் அது வெறும் கனவுகளில்தான் நடக்கும்----!" ஆனால் அவள் தன்னைச் சுதாரித்துக்கொண்டாள். "அதாவது, அவர்களுடைய விசித்திரத்தன்மையே அவர்களுடைய விதி. அவர்கள் மகிழ்ச்சியாக இருக்கும்போது, ​​எல்லாவற்றையும் கச்சிதமாக ஏற்பாடு செய்வார்கள். நீ இருந்தாலும் சரி, இல்லாவிட்டாலும் சரி," அவள் தொடர்ந்தாள், "என்னுடையது தொடர்ந்துகொண்டே இருக்கும். நீ விரும்பும் அளவுக்கு அவர்கள் அற்புதமாக இருப்பார்கள்--அது அந்த எளிய படைப்பைப் பற்றியதுதான்." இதைச் சொல்லி ஒரு கணம் அவனைத் திகைக்க வைத்தாள், பிறகு அவள் பேச ஆரம்பித்தாள்: "நாம் அவனுக்கு ஒரு வாய்ப்பு கொடுக்காவிட்டால், அவனுடைய திறனை நாம் எப்படித்தான் அறிந்துகொள்ள முடியும்? நாம் தனியாகவே உருவாக்கக்கூடிய மிகச் சிறந்ததைக் காணத்தான் நான் துடித்துக்கொண்டிருக்கிறேன்."
அவன் தன் அலட்சியத்தைத் தியாகம் செய்தான். "சிறந்த இளைஞனா?"
அவனுக்கு எவ்வளவு வயதானாலும் எனக்குக் கவலையில்லை
"அவன் இளமையாக இருக்கும் வரை சரிதான்!" பாவம் பென்ட்ரெல், வேறு வேலை ஏதுமின்றி, குறுக்கிட்டான்.
ஆனால் அவள் தன் நிலைப்பாட்டில் உறுதியாக இருந்தாள். "அவருக்கு வயது ஆக ஆக, நாம் பார்ப்பதற்கு அவர் நமக்கு அதிக அவகாசம் கொடுத்திருப்பார். நிச்சயமாக," அவள் மேலும் கம்பீரமாகச் சொன்னாள், "அவர் ஒரு தோல்வியாளராக இருக்கலாம், அப்படி அவர் தோல்வியுற்றால், அது ஏறக்குறைய இந்தப் பிரச்சினைக்கு ஒரு முடிவைக் கொண்டு வந்துவிடும். அது தீர்க்கப்படும் வரை நாம் எங்கேயும் இல்லை."
ரால்ஃப் தன் தரப்பிலும் சற்றும் குறைவில்லாத உன்னதப் பொறுமையைக் காட்டினான். "ஆனால், அது அந்த மாட்டுக்காரனால் தீர்க்கப்பட்டுவிட்டது அல்லவா?"
"அந்தக் கௌபாயா?" அவள் உற்றுப் பார்த்தாள்.
அவன் ஏன் நீங்கள் விரும்புவது போல் இல்லை, ஏன் அவன் போதுமான அளவு சிறந்தவனாக இல்லை? சில சமயங்களில், அவனது தொழிலுக்கு முரணாக, அவன் நீண்ட காலம் வாழ்கிறான் என்று நான் நம்புகிறேன். நிச்சயமாக, அவன் உங்களுக்குப் பார்ப்பதற்குக் கால அவகாசம் கொடுத்திருக்கக்கூடிய சந்தர்ப்பங்கள் உள்ளன; மேலும், உங்கள் கையைப் பிடிக்கத் தயாராக அங்கே நிற்கும் பெரும் தகுதியும் அவனுக்கு உண்டு. நீங்கள் 'கேள்வி'யைப் பற்றிப் பேசுகிறீர்கள், ஆனால் கற்பனை செய்யக்கூடிய எந்தவொரு நிபந்தனைகளாலும் அளிக்கப்படக்கூடிய, அதற்கான மிகச் சிறந்த விடையைத் தவிர அவன் வேறு என்னவாக இருக்க முடியும்? என்னுடையவை—என் நிபந்தனைகள்—தவறானவை என்று சொல்கிறீர்கள்; அப்படியென்றால், தர்க்கரீதியாக, அவனுடையவை சரியாக இல்லாவிட்டால் வேறு என்னவாக இருக்க முடியும்? அவன் அவற்றுடன் சரியாகப் பொருந்தவில்லை என்றால், அது அவற்றின் தவறாகவே தோன்றும். அவன் போதுமான அளவு சிறந்தவனாக இல்லையென்றால், ஒருவேளை உங்கள் எண்ணமே போதுமானதாக இல்லை என்பது உங்களுக்கு இறுதியில் உதிக்கவில்லையா என்பது எனக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. இப்போது ரால்ஃப் கடலில் இறக்கப்பட்டதால், அலை உயரமாக இருப்பதை அவன் உணர்ந்தான். விஷயம் இதுதான், உங்கள் யோசனை, நீங்கள் அதை எப்படி வேண்டுமானாலும் அலங்கரித்துக் கொள்ளுங்கள். சாகசங்கள் செய்த ஒருவனை மட்டுமே நீங்கள் விரும்புகிறீர்கள் - அது எந்தப் பெண்ணுக்கும் உள்ள உரிமை என்பதை நான் உடனடியாக ஒப்புக்கொள்கிறேன். ரசனைகளைப் பற்றி எந்த விவாதமும் இல்லை, ஆனால் கொள்கைகளைப் பொறுத்தவரை அது உண்மையல்ல. அந்த சாகசம், நமது காலநிலை, நமது புவியியல் நிலை, நமது அரசியல் நிறுவனங்கள், நமது சமூகச் சூழ்நிலைகள் மற்றும் நமது தேசியப் பண்பு ஆகியவற்றால் மிகவும் குறிக்கப்பட்டு தீர்மானிக்கப்படும் வகையிலானதாக இருந்திருக்க வேண்டும், அல்லது அவசியமாக இருக்க வேண்டும் என்று நீங்கள் விரும்புகிறீர்கள். கோடுகள் மிகவும் கூர்மையாக வரையப்பட்டிருப்பதாக நீங்கள் கருதுவதாக எனக்குத் தோன்றுகிறது, ஆனால், அதை ஏற்றுக்கொண்டாலும், நீங்கள் உங்கள் விருப்பத்தைத் தேர்ந்தெடுப்பதைத் தவிர வேறு வழியில்லை என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது என்பதை நான் மீண்டும் கூறுகிறேன். "அந்தக் கௌபாய்," என்று அவர் பரிந்துரைத்தார், "நடுத்தர வயதில், என்று வைத்துக்கொள்வோம்----"
ஆனால் அவள் இப்போது, ​​பரிதாபப்படுவது போல, "கவ்பாய் என்றால் என்னவென்றே எனக்கு இன்னும் தெரியாது!" என்று குறுக்கிட்டாள்.
எப்படியிருந்தாலும், அவன் கண்ணியமற்று வழிதவறிச் செல்வதை அவள் கண்டதுதான் அவனை மிகவும் உணர வைத்தது. "அப்படியானால், அதுதான் நான். செயல் வாழ்க்கை வாழ்பவர் யார் என்று எனக்குத் தெரியாது - அந்த அளவிற்கு நானே அப்படிப்பட்ட ஒரு ஜீவன் அல்ல." மேலும், அதற்காக அவன் வருந்தினாலும், நேராக அந்த முழு விஷயத்தையும் நேருக்கு நேர் எதிர்கொண்டான். "உங்களுக்குச் சாத்தியமற்றதாகத் தெரிவது என் வகையே. நான் இங்கேயே கூட," அவன் உறுதியாகக் கூறினான், "உங்கள் கருத்துக்களைப் பூர்த்தி செய்யவோ அல்லது நீங்கள் விரும்புவதை செய்யவோ என்னால் முடியாது. என்னால் முடிந்தால் அதற்காக நான் ஒரு மிருகமாக இருப்பேன் - உண்மையில் நான் அப்படி இருக்க வேண்டும் என்று அடிக்கடி விரும்புகிறேன்; ஆனால் என் வழியில் நான் சென்றால் தூக்கிலிடப்படுவேன். என் சாகசங்கள் அனைத்தும் ஒரு மிகச் சிறிய வட்டத்திற்குள் தான் உள்ளன" - மேலும் நமது இளைஞன் தன் மூளையின் இருக்கையைத் தட்டினான். அந்தத் தருணத்தில் அவன் அதை அரோராவிற்காக யோசித்ததை விட, தனக்காகவே அதிகமாக யோசித்தான். இந்த விஷயத்தில் நான் அவமானமின்றி என்னை ஆயத்தப்படுத்திக் கொள்ள முயற்சிக்கவில்லை என்றால், உங்களைப் பொறுத்தவரை ஒரு கதாநாயகனை உருவாக்கும் விதமான ஒரு இக்கட்டான சூழ்நிலையில், என்ன செய்வதென்று எனக்குத் தெரியும் என்று நான் சரியாக நம்ப முடியுமா என்பதில் எனக்குச் சந்தேகம் இருக்கும். அதுதான் நான். ஆம், எனக்குப் புரிகிறது: என்ன செய்வதென்று எனக்கு எண்ணங்களில் அல்லது, நீங்கள் சொல்வது போல், கற்பனையில் மட்டுமே தெரியும்--அதுவும் கூட மிகச் சிறிதளவுதான்; அதைச் செய்வதில் எந்த உறுதியான நம்பிக்கையும் இல்லாமல். அதனால், ஒரு பண்ணையாரைத் தவிர வேறு யாருக்கும் இது தேவையில்லை என்றால்----!" இறுதியாக, அவர்கள் இதனுடன் தங்கள் நீண்ட இடைவேளைக்குள் நுழைந்தபோது, ​​அவனால் தன் தொப்பியைத் தேடுவதைத் தவிர வேறு எதுவும் செய்ய முடியவில்லை. "நான் சொல்வதில் பயனில்லை என்று நினைக்கிறேன்," என்று இந்தக் கட்டுரையைக் கண்டதும் அவன் தொடர்ந்தான், "உங்களுக்கு இதில் சிறிதளவும் ஆர்வம் இருந்தால், வெகுவிரைவில் இங்கிலாந்தில் எனக்கு ஒரு வேலை வரக்கூடும்." அவள் அதை ஏற்றுக்கொள்வாள் என்று அவன் சிறிது நேரம் காத்திருந்தான், ஆனால் அவள் இப்போது அவனைத் தத்தளிக்க விட்டுவிட்டுச் சென்றுவிடுவாள் என்ற அவனது உணர்வு மேலும் அதிகரித்தது. அதற்கேற்ப அவன் இன்னும் ஒரு கணம் தத்தளித்தான். என்னைப் பொறுத்தவரை—நிச்சயமாக என் மனதைப் பொறுத்தவரை—ஒரு பழைய சொத்து, ஒரு பழைய வீடு, மனதை ஈர்க்கும் ஒரு பழங்காலக் கட்டமைப்பு என இப்படி ஒரு எதிர்பாராத அதிர்ஷ்டம் கிடைப்பது, நீங்கள் கற்பனை செய்து பார்ப்பது போல, ஒரு 'விருந்து' போலவே இருக்கிறது. ஆனால், அது உங்களைக் கவரக்கூடிய ஒரு பொருள் என்று நான் நினைக்கவில்லை." அவன் பேசி முடித்ததும், அல்லது இன்னும் சரியாகச் சொல்வதானால், அவளுடைய மௌனம் மீண்டும் தலைகாட்டியதும், ஒரு அநாகரிகமான லஞ்சம் எடுபடாமல் போனதைப் போல அவன் உணர்ந்தான்; மேலும், அவன் அடுத்துச் சொன்னது அந்தத் தோற்றத்தை இன்னும் ஆழப்படுத்தியது என்பதையும் அவன் உணர்ந்தான். "நிச்சயமாக, இன்று உங்களுக்கு அது போன்ற எதுவும் பெரிதாகப் பயன்படாது. நீங்கள் எல்லாவற்றையும் மீண்டும் மீண்டும் பார்த்திருக்கிறீர்கள்."
"ஓ," இறுதியில் அவள் பதிலளித்தாள், "நான் நிறையப் பார்த்திருக்கிறேன். ஆனால் நீங்கள் பார்க்கப்போவதை அல்ல. எப்படி என்று உங்களுக்கு இன்னும் நன்றாகத் தெரியும். உங்களுக்கு நிறைய வேலை இருக்கிறது, ஆனால் நீங்கள் பொறாமைப்படத்தக்கவர்."
அவன் அவளிடம் கையை நீட்டி, "அடுத்த வருடம் சந்திக்கும் வரை, போய் வருகிறேன்" என்றான்.
ஒரு கணம் அவள் அதை அடக்கிக்கொண்டாள். "நீ ஏன் இவ்வளவு முட்டாள்தனமாகப் பேசுகிறாய்?"
அதற்குள் நான் உன்னை மீண்டும் சந்தித்துவிடுவேன் என்பதைத் தவிர வேறு முட்டாள்தனமான எதையும் நான் கூறவில்லை.
இதைக் கேட்டதும் அவள் மெதுவாக அவனை விடுவித்தாள். "நிச்சயமாக இது உனக்கு ஒப்பீட்டளவில் எளிதாகத்தான் இருக்கும், ஆனால் என்னைப் பழிவாங்குவதற்காக நீ திரும்பி வருவது உனக்குப் பிரயோஜனமாக இருக்காது."
"நான் திரும்பி வருவேன், ஏனென்றால் நான் அப்படி வர விரும்புவேன்," என்றான் ரால்ஃப்.
அவள் மீண்டும் ஒருமுறை தன் தலையை வலுவாக அசைத்தாள்; அது, உள்ளிருந்து வருவதை விட வெளியிலிருந்து வருவது போலத் தோன்றியது. அது அவளது சிந்தனையை விட, அவளது அழகின் கச்சிதமான செயல்பாட்டையே உணர்த்தியது. "இல்லை... அங்கேதான் நீங்கள் சொல்வது தவறு, நான் சொல்வதுதான் முற்றிலும் சரி. எப்போதுமே ஒரு நீராவிப் படகு இருக்கும் என்பதையும், உங்களால் எப்போது வேண்டுமானாலும் பயணக் கட்டணத்தைச் செலுத்த முடியும் என்பதையும் அறியாத அளவுக்கு நான் ஒன்றும் முட்டாள் அல்ல. நீங்கள் போனால் திரும்பி வரவே மாட்டீர்கள் என்று நான் சொன்னபோது, ​​நீங்கள் திரும்பி வர விரும்பவே மாட்டீர்கள் என்றுதான் சொன்னேன். நிச்சயமாக, நீங்கள் எவ்வளவுதான் விரும்பாமலும் திரும்பி வரலாம். ஆனால் அது," என்று அவள் சாதாரணமாகக் குறிப்பிட்டாள், "எனக்குச் சரிவராது."
"நான் விரும்புவதை நீ எவ்வளவு நன்றாக அறிந்திருக்கிறாய், மேலும் எல்லாவற்றையும் பற்றி எல்லா விதத்திலும் நீ எவ்வளவு தெரிந்து வைத்திருக்கிறாய்!" என்று அவன் பெருமூச்சு விட்டான்.
"சரி," அவன் இறுதியாக அவளை விட்டுப் பிரிவதற்குள் அவள் பொறுமையாகப் பதிலளித்தாள், "நீங்கள் ஒருமுறை என்னிடம் பயன்படுத்திய ஒரு சொற்றொடர் என் மனதில் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருந்தால், அது முற்றிலும் என் தவறல்ல. இன்று உங்களைப் பார்த்தவுடனேயே அது எனக்கு நினைவுக்கு வந்தது. நமது இயலாமைகளின் மீது உங்கள் கவனத்தை ஈர்ப்பதைத் தவிர வேறு எந்த நடைமுறை நோக்கத்துடனும் நான் என் நிலைமைகளைப் பற்றி உங்களிடம் பேசியிருந்தால், அது ஒரு முட்டாள்தனமாக இருந்திருக்கும். நான் கடைசியாக வீட்டில் இருந்தபோது ஒருமுறை நீங்கள் அதைப் பயன்படுத்திய விதம், அதை நான் ஒருபோதும் மறக்க முடியாதபடி செய்துவிட்டது."
ரால்ஃப் யோசித்தான். "நான் சந்தேகமின்றி ஏராளமான சொற்றொடர்களை, ஏராளமான அபத்தமான வழிகளில் பயன்படுத்தியிருக்கிறேன். ஆனால் இது என்னதான்?"
அவள் அதை பொறுப்புடன் வெளிக்கொணர்ந்தாள். "'கடந்த காலத்தின் உணர்வு'."
அவன் மேலும் யோசித்தான். "அவ்வளவுதானா?"
வாழ்க்கையில் நீங்கள் அடைய மிகவும் விரும்பிய விஷயம் அதுதான் என்றும், அது மிகவும் உயிரோட்டமாகவும் உத்வேகமாகவும் இருக்க வேண்டும் என்று கருதப்பட்ட இடங்களில்கூட, நீங்கள் அதைக் கண்ட இடங்களில் எல்லாம், அது தீவிரம் அற்றதாகவே உங்களுக்குத் தோன்றியது என்றும் சொன்னீர்கள். நீங்கள் சொன்னது போல், தனக்குத்தானே உரிய மரியாதை அளிப்பதற்குத் தேவையான அந்தத் தீவிரத்தை, முடிந்தால் நீங்களே அடைய வேண்டும் என்று முன்மொழிந்தீர்கள்—கலை, ஆராய்ச்சி, ஆர்வம், பேரார்வம், நீங்கள் அழைத்தபடி அந்த வரலாற்றுப் பேரார்வம் ஆகியவை உங்களுக்கு உதவும். அந்தத் தருணத்திலிருந்து," அவள் தொடர்ந்தாள், "நான் பார்த்தேன். கடந்த காலத்தின் உணர்வுதான் உங்கள் உணர்வு."
அவன் உணர்ச்சியற்ற பார்வையுடன் கவனித்தான். "நான் என்ன குப்பையெல்லாம் பேசியிருக்கக்கூடும் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை."
"நேர்மையற்றவளாக இருக்காதே," என்று ஒரு கணம் கழித்து அவள் பதிலளித்தாள்.
அது ஒரு அடியைப் போல அவன் கன்னத்தில் சிவப்பைக் கொண்டுவந்தது. "நேர்மையற்றவனா?"
உங்களை நீங்களே மறுக்காதீர்கள். உங்கள் லட்சியத்தை மறுக்காதீர்கள். உங்கள் மேதைமையை மறுக்காதீர்கள்.
அவன் அதையும் மீறி அவளை விசித்திரமாகப் பார்த்தான், பிறகு நிஜமாகவே வெளிச்சம் வந்தது போல, "அந்த விஷயங்களுக்காகத்தான் நீ என்னை வெறுக்கிறாயா?" என்று கிட்டத்தட்ட மூச்சுத்திணறலுடன் கேட்டான்.
அவன் சொன்னதைக் கேட்காதது போல், "அவற்றை நிறைவேற்று," என்று அவள் பதிலளித்தாள். "நீ வேறு எதுவும் செய்ய மாட்டாய்." அவள் அதை ஏறக்குறைய கண்டிப்பான ஒரு சுருக்கத்துடன் சொன்னாள், அவள் ஒரு கணம் தனக்கு அறிவுரை கூறி, மறுகணமே தன்னை ஏளனம் செய்வது போல் அவனுக்கு அருவருப்பாகத் தோன்றியது. "மேலும், நீ இப்போது குறிப்பிட்ட அந்த வாய்ப்பின் பாடம், உனக்கு என்ன நேரிடலாம் என்பதற்கான பாடம் அல்லவா? உனக்கு ஒரு பழைய சொத்து என்பது அதிர்ஷ்டத்தின் விரலாகவும், தெய்வ அருளின் 'முனையாகவும்' இல்லையா? உன் பழைய சொத்திலிருந்து லாபம் ஈட்டு. அது உன் கண்களைத் திறக்கும்." அவள் விரிந்த பார்வைகளுடன் தொடர்ந்தாள், அவை அவளது முகத்தை மேலும் மேன்மைப்படுத்தின, அவற்றில் இருந்த எந்த உண்மையிலிருந்தும் அவன் தனித்துத் தெரிந்ததால், அந்தப் பார்வைகளே அவனைத் தடுத்து நிறுத்தின. உங்கள் சிறிய புத்தகமே அதைத்தான் சொல்கிறது—அறிமுகமில்லாத ஒரு மனிதனுக்கு மிகவும் அற்புதமான உங்கள் சிறிய புத்தகம்; அதாவது, பயணம் செய்யாத ஒரு மனிதனைக் குறிப்பிடுகிறேன். நீங்கள் 'பின்னோக்கிய பார்வை' என்று அழைப்பதற்கு இது பொருத்தமாக இருக்கிறது, மேலும் என்னால் அந்தப் பக்கத்தை உடனடியாகக் கண்டுபிடிக்க முடிந்தது. 'நிகழ்வுகள் நடந்த சில குறிப்பிட்ட இடங்கள் உள்ளன; அவை பெரும்பாலும் அடைக்கப்பட்ட, ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட, மற்றும் வாழ்க்கையின் தொடர்ச்சிக்கு உட்பட்ட இடங்கள். அவை நம்மை ஒரு தொடர்புக்குள் கொண்டுவருவது போல் தோன்றுகின்றன. மேலும், போதுமான பொறுமையுடன் இருந்தால், ஒரு பழைய பொருளின் மீதோ அல்லது ஒரு பழைய பரப்பின் மீதோ கைகளை வைப்பதன் மூலம் சில சமயங்களில் அந்த மாயாஜாலம் பலிக்கிறது.' ஒவ்வொரு திருப்பத்திலும் பழமையை மறுத்து, அத்தகைய பொருட்கள் அல்லது பரப்புகள் மிகக் குறைவாக உள்ள _இந்த_ இடத்தில், நீங்கள் அதைக் கண்டுபிடித்திருப்பது, யூகித்திருப்பது மிகவும் அற்புதமானது, தெரியுமா? என்று அவள் தொடர்ந்து கருத்துரைத்தாள். "உங்கள் பழைய வீட்டில் அவை ஏராளமாக இருக்கும் என்று நம்புகிறேன்."
அவனுக்குத் தோன்றியபடி, அவனது சிறிய, தகவலற்ற கட்டுரையிலிருந்து இந்த அபத்தத்தை அவள் மேற்கோள் காட்டியிருந்தது, இப்போது அவன் வெட்கத்தால் சிவந்தான், அவனது குழப்பத்தை முழுமையாக்கியது. அரை டஜன் விஷயங்கள் அவன் உதடுகளுக்கு வந்து நின்றன, ஆனால் மிகவும் கசப்பானது வெளிப்பட்டது. "மிகவும் விசித்திரமானது என்னவென்றால், உங்களைப் போன்றவர்களைப் பற்றி நான் கொண்டிருந்த அந்த மாயைதான். நான் அதை, மிகவும் அழகாக உணர்த்துவதாக எடுத்துக்கொண்டேன்," என்று அவன் விளக்கினான்.
"எதை உணர்த்துகிறது?" என்று அவரை உபசரித்த பெண் கேட்டார்.
அவன் அவளைப் பார்க்காமல், கடைசி முறையாகப் பார்ப்பது போலப் பார்த்தான். "மீண்டும் சொல்கிறேன், எல்லாம் அங்கே இருக்கிறது. வேறு யாரையும் விட நீ எனக்கு அதிகமாக உதவுவாய். நான் அதை உணர்கிறேன்," என்று அவள் முகத்தையே பார்த்தபடி தொடர்ந்தான், "உண்மையில் அதை ஒரு தவறாக _உணரவில்லை_. அடிப்படையில்... சரி, நீயும் அவர்களில் ஒருத்திதான்."
அவர்களில் ஒருவரா?
"அந்தப் பெண்கள். அந்தப் பெண்கள். போய் வருகிறேன்," என்று அவன் மீண்டும் கூறி, அந்தத் தனிப்பட்ட கேள்வியின் தீவிரத்தால் அவர்களுக்கிடையேயான விசித்திரமான இடைவெளி இணைக்கப்பட்டுவிட்டது போலத் தன் கையை நீட்டினான். அவளால் கொடுக்காமல் இருக்க முடியாத ஒன்றை அவன் எடுத்துக்கொண்டது போல இருந்தது; அவன் எடுத்துக்கொண்டது, அடுத்த கணமே அவனை இவ்வாறு வெடிக்கச் செய்தது: "வரப்போவது நீதான்—நான் தூக்கிலிடப்படுவேன்!—வருவாள்."
ஆனால் அவள் மிகவும் உறுதியாகவும், தன் முடிவில் தெளிவாகவும், எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக கர்வமாகவும் இருந்ததால், இதில் வெளிப்பட்ட ஆழ்ந்த புரிதலோ, அல்லது குறைந்தபட்சம் அவளுக்குள் பொங்கி வழிந்த தன்னம்பிக்கையோ கூட அவளைச் சற்றும் அசைய வைக்கவில்லை. அது அவளுடைய நற்குணத்தைப் பற்றி இறுதிவரை சிந்திக்க மட்டுமே வைத்தது. "நான் என்ன செய்வேன் என்று சொல்கிறேன் - உங்கள் நேர்மையை நான் நம்ப முடிந்தால்."
"என் நேர்மையை நீங்கள் நம்பலாம்," என்று பெண்ட்ரெல் கூறினார்.
சரி அப்படியானால், நான் விரும்பினால்—அதுதான் விஷயமே—விசுவாசத்துடனும், துணிச்சலுடனும், இந்த முறை என் கர்வத்திற்கு என்ன விலை கொடுத்தாலும் சரி, நான் திரும்பிச் செல்வேன் என்று உங்களுக்கு உறுதியளிக்கிறேன்.
பெண்ட்ரெல் அதை எடைபோட்டார். "நீ அதை விரும்புகிறாய் என்பதைக் கண்டறியாமல் இருக்க நீயே கவனமாக இருப்பாய் என்ற ஆபத்து இல்லையா?"
நிச்சயமாக அது ஒரு ஆபத்துதான். நான் விரும்புவதை விட எதையும் என்னால் செய்ய முடியும். அதாவது, நான் மீண்டும் உங்களுக்கு உறுதியளிக்கிறேன், என்னைக் காப்பாற்றிக்கொள்ள திருமணம் செய்துகொள்வதைத் தவிர. என்னை அசைக்க ஒரு அற்புதம் தேவைப்படும், ஆனால் நான் அசைக்கப்பட்டால்—உள்ளிருந்து, இப்போது கணக்கிட முடியாத ஏதோ ஒன்றால்—நீங்கள் என்னை நம்பலாம். அதுதான்,” என்றாள் அரோரா, “என் கௌரவத்தைப் பற்றி நான் பேசுவதன் அர்த்தம்.”
"நீ என்னுடையதைப் பற்றிப் பேசுவதன் அர்த்தம் என்ன?" என்று ரால்ஃப் கேட்டான்.
"ஏன், உன்னுடைய வாய்ப்பை நான் என்னுடையதைப் போலவே எடுத்துக்கொள்கிறேன்." அவள் சற்று நிறுத்தினாள்—அவன் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.
இதற்கு அவனுக்கு உண்மையில் அதிக நேரம் ஆகவில்லை. "நான் வந்தால் உனக்குக் கிடைப்பாயே?"
அவள் மீண்டும் ஒரு கணம் தயங்கினாள். "நீங்கள் சத்தியமாக வந்தால்... நீங்கள் வந்தால்...!" ஆனால், அவளால் அதைச் சொல்லவே முடியாதது போலிருந்தது.
அவன் அவளுக்கு உதவ முயன்றான். "வருத்தமின்றியா?"
ஆ, இது போதுமானதாக இல்லை. "விருப்பத்துடன் வந்தால்."
ரால்ஃப் உற்றுப் பார்த்தான். "உனக்காக நான் வரும்போது, ​​அது இல்லாமல் எப்படி வர முடியும்?"
அவள் மீண்டும் தன் பெரிய சாமர்த்தியத்தைப் பயன்படுத்தினாள். "நீ விசுவாசமாக இருந்தால் அது உனக்கு உதவாது."
"விசுவாசமானவனா?" என்று அவன் யோசித்தான்.
மெய்யான உண்மைக்கு. உங்கள் மேதைமைக்கு.
ஓ, என் மேதையை நான் கவனித்துக் கொள்வேன்!
"நீ என்னுடன் மீண்டும் சேர்ந்தால், என்னுடன் தங்குவதாக எனக்கு வாக்குக் கொடுக்கிறாய் என்பதை நன்றாக நினைவில் வைத்துக்கொண்டால், நீ என்னுடன் சேர்வாய்," என்று அவள் சற்று நேரத்தில் பதிலளித்தாள்.
மிகவும் நன்று - இதை நான் நன்றாக நினைவில் வைத்துக் கொள்வேன்.
"அப்படியானால், விடைபெறுகிறேன்," என்றாள் அரோரா கோய்ன்.
அவள் அவனை வாசல் வரை வழியனுப்பி வைத்தாள், அங்கே அவன் கடைசி வெளிச்சத்திற்காகத் தயங்கி நின்றான். "அப்படியென்றால் நீங்கள் பாதுகாப்பாக இருக்கிறீர்கள் என்று அர்த்தமா?"
"அதற்கு அர்த்தம், நீங்கள் அப்படித்தான் என்று நான் கருதுகிறேன்," என்று அவள் திரும்பிச் சென்றவாறே பதிலளித்தாள்.

டி. எஸ். எலியட், ஹென்றி ஜேம்ஸ் பற்றி

[1918]

நினைவாக

ஹென்றி ஜேம்ஸ் இறந்து சில காலம் ஆகிவிட்டது. அவர் வாழ்ந்த காலத்தில், அவருடைய படைப்புகளால் ஆங்கில இலக்கியத்தின் போக்கில் குறிப்பிடத்தக்க மாற்றம் எதுவும் ஏற்படவில்லை; மேலும், ஜேம்ஸ் ஒருவேளை அசாதாரணமான புத்திசாலித்தனம் கொண்ட, ஆனால் முக்கியத்துவம் இல்லாத ஒரு விந்தையாகவே தொடர்ந்து கருதப்படுவார். அந்தப் போக்கு ஒரு பொருட்டல்ல; மிகச் சிலரே ஜேம்ஸைப் படிப்பார்கள் என்பதும் ஒரு பொருட்டல்ல. ஜேம்ஸின் 'செல்வாக்கு' ஒரு பொருட்டல்ல: ஒரு எழுத்தாளரால் செல்வாக்கு பெறுவது என்பது, அவரிடமிருந்து தற்செயலாக ஒரு உத்வேகத்தைப் பெறுவது; அல்லது ஒருவர் விரும்புவதை எடுத்துக்கொள்வது; அல்லது ஒருவர் கவனிக்கத் தவறிய விஷயங்களைக் காண்பது; ஜேம்ஸைப் புரிந்துகொள்ள எப்போதும் சில புத்திசாலிகள் இருப்பார்கள், மேலும் சில புத்திசாலிகளால் புரிந்துகொள்ளப்படுவதே ஒரு மனிதனுக்குத் தேவையான செல்வாக்கு ஆகும். திரு. செஸ்டர்டனின் விக்டோரியன் இலக்கிய ஊர்வலம் போன்ற ஒரு மாபெரும் கண்காட்சியில் அவருக்குள்ள இடம்தான் எல்லாவற்றையும் விட மிகக் குறைவான முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது. இங்கு கூறப்பட வேண்டிய விஷயம் என்னவென்றால், ஜேம்ஸுக்கு ஒரு முக்கியத்துவம் உண்டு; அது அவருக்கு முன் வந்தவற்றுடனோ அல்லது அவருக்குப் பின் வரக்கூடியவற்றுடனோ எந்த சம்பந்தமும் இல்லாதது; அட்லாண்டிக்கின் இருபுறமும் கவனிக்கப்படாமல் விடப்பட்ட ஒரு முக்கியத்துவம் அது.

அமெரிக்கர் அல்லாத எவராலும் ஜேம்ஸை முறையாகப் பாராட்ட முடியும் என்று நான் நினைக்கவில்லை. நாவல்களில் வரும் ஜேம்ஸின் சிறந்த அமெரிக்கப் பாத்திரங்கள், அவற்றின் நேர்த்தியான, திட்டவட்டமான வெளிக்கோடுகள் மற்றும் சிக்கனமான சித்தரிப்புகள் இருந்தபோதிலும், ஒரு ஐரோப்பிய வாசகர் எளிதில் சந்தேகிக்க முடியாத ஒரு முழுமையான இருப்பையும், உறவுகளின் புறப் பரவலையும் கொண்டுள்ளன. உதாரணமாக, பெல்லகார்ட் குடும்பத்தினர், ஒரு புத்திசாலியான வெளிநாட்டவரால் வரையப்பட்ட வெறும் நல்ல வெளிக்கோட்டு ஓவியங்கள் மட்டுமே; கதையின் பிற்பகுதியில், அவர்களிடமிருந்து இன்னும் அதிகமாக எதிர்பார்க்கப்படும்போது, ​​அவர்கள் மிகை நாடகத்தனமான வன்முறையில் தங்களை ஈடுபடுத்திக் கொள்கிறார்கள். தோற்றத்தில் டாம் டிரிஸ்ட்ராம்...

இன்னும் ஒரு மெல்லிய சித்திரம். ஐரோப்பியர்களால் அவரை அடையாளம் காண முடியும்; அவர்கள் அவரைப் பார்த்திருக்கிறார்கள், அறிந்திருக்கிறார்கள், மேற்கத்திய மன்றத்திற்குள் கூட நுழைந்திருக்கிறார்கள்; ஆனால் எந்த ஐரோப்பியரின் படைப்பிலும் டாம் டிரிஸ்ட்ராமின் அம்சம் இல்லை; லூவ்ருக்கு அவர் முதன்முதலில் சென்றது முதல், 'ஒரு வெள்ளையர் வாழக்கூடிய ஒரே இடம் பாரிஸ் தான்' என்ற அவரது இறுதிக் கருத்து வரை, டிரிஸ்ட்ராமின் எந்த அம்சமும் அவரிடம் இல்லை. ஒரு அமெரிக்கர், ஆங்கிலேயராக அல்லாமல், ஒரு ஐரோப்பியராக மாறுவதே அதன் இறுதி பரிபூரணம், அதன் பூரணத்துவம்—பிறப்பால் ஐரோப்பியராகவோ, எந்த ஐரோப்பிய நாட்டவராகவோ இருக்க முடியாத ஒன்று. இந்தச் செயல்பாட்டில், டாம் தோல்விகளில் ஒருவர், இயற்கையின் துரதிர்ஷ்டங்களில் ஒருவர். ஜெனரல் பேக்கார்ட், சி. பி. ஹட்ச், மற்றும் மிஸ் கிட்டி அப்ஜான் ஆகியோரிடம் கூட, கிளேர் டி சின்ட்ரேயிடம் இல்லாத ஒரு யதார்த்தம் இருக்கிறது. நோமி, நிச்சயமாக, பரிபூரணமானவள், ஆனால் நோமி ஒரு அறிவார்ந்த கண்ணின் விளைவு; அவளது இருப்பு அறிவின் ஒரு வெற்றி, அது படத்தின் சட்டகத்திற்கு அப்பால் விரிவதில்லை.

ஆங்கில வாசகரைப் பொறுத்தவரை, அமெரிக்கா குறித்த ஜேம்ஸின் விமர்சனங்களில் பெரும்பாலானவை இயல்பாகவே ஏற்றுக்கொள்ளக்கூடிய ஒன்றாகவே இருக்க வேண்டும். பிரான்சின் ஃபிளாபர்ட் மற்றும் ரஷ்யாவின் துர்கனேவ் போன்ற எல்லா இடங்களிலும் உள்ள விமர்சனங்களுடன் அதற்கு இருக்கும் பொதுவான அம்சங்களுக்காக ஆங்கில வாசகர்கள் அதைப் பாராட்டலாம். இருப்பினும், ஆங்கிலேயர்களுக்கு இந்த எழுத்தாளர்களின் படைப்புகளுக்கு அப்பாற்பட்ட ஒரு முக்கியத்துவத்தை அது கொண்டிருக்க வேண்டும். ஜேம்ஸுக்கு நிகரான ஆங்கிலப் படைப்பு எதுவும் இல்லை, குறைந்தபட்சம் அவர் இந்த மொழியில் எழுதுகிறார். ஒரு விமர்சகராக, நமது மொழியில் உள்ள எந்த நாவலாசிரியரும் ஜேம்ஸை நெருங்க முடியாது; "விமர்சகர்" என்ற சொல்லின் அர்த்தம் என்னவென்று வாசிக்கும் பொதுமக்களில் ஒரு பெரிய பகுதிக்குக் கூடத் தெரியாது. (ஒரு விமர்சகரின் வழக்கமான வரையறை என்பது "படைக்க" முடியாத ஒரு எழுத்தாளர் — ஒருவேளை புத்தகங்களை மதிப்பாய்வு செய்பவராக இருக்கலாம்.) ஜேம்ஸ் ஒரு வெற்றிகரமான இலக்கிய விமர்சகர் அல்ல என்பது திட்டவட்டமாகத் தெரிகிறது. புத்தகங்கள் மற்றும் எழுத்தாளர்கள் மீதான அவரது விமர்சனம் பலவீனமானது. ஒரு நாவலாசிரியரைப் பற்றி எழுதும்போது, ​​அவர் எப்போதாவது அந்தப் பொருளைப் பற்றிய தீர்ப்பைக் காட்டிலும், தனது சொந்த அனுபவத்திலிருந்து ஒரு மதிப்புமிக்க வாக்கியத்தை உருவாக்குகிறார். மீதமுள்ளவை வசீகரமான பேச்சாகவோ அல்லது மென்மையான பாராட்டுக்களாகவோ இருக்கின்றன. எமர்சன் அல்லது நார்டன் போன்ற, அவரால் ஒவ்வொரு பாகமாகச் செதுக்கியிருக்கக்கூடிய மனிதர்களைக் கையாளும்போதுகூட, அவரது அணுகுமுறை உறுதியற்றதாகவே இருந்தது; அதில் ஒரு தாராள மனப்பான்மை, ஒரு அரசியல் நோக்கம், (அமெரிக்க எழுத்தாளர்களைக் கையாளும்போது) அந்தச் சூழ்நிலைகளில் இதுவே சாத்தியமான சிறந்த வழி, அல்லது இதில் சிறந்த குணங்கள் உள்ளன என்ற ஒரு ஒப்புதல் ஆகியவை இருந்தன. இந்த விஷயத்தில் அவரது தந்தை அவரைவிடக் கூர்மையானவராக இருந்தார். ஹென்றி ஒரு இலக்கிய விமர்சகர் அல்ல.

அவர் கருத்துக்களை அல்ல, மாறாக உயிரினங்களையே குறிவைத்த ஒரு விமர்சகர். அது மிக உயர்ந்த அர்த்தத்தில் படைப்பாற்றல் மிக்க ஒரு விமர்சனம். கதாபாத்திரங்கள், அவற்றுள் சிறந்தவை, ஒவ்வொன்றும் படைப்பின் ஒரு தனித்துவமான வெற்றியாகும்: டெய்ஸி மில்லரின் தம்பி அத்தகையவர்களில் ஒருவன். ஒரு தெளிவான, தட்டையான சித்திரத்தில் வரையப்பட்ட ஒவ்வொரு கதாபாத்திரமும், தனக்கெனப் போதுமான சாராம்சம் கொண்ட ஒரு யதார்த்தத்திலிருந்து வெளிக்கொணரப்படுகிறது; கொடுக்கப்பட்ட அனைத்தும் அந்தத் தனிநபருக்கு உண்மையானவை; ஆனால் கொடுக்கப்பட்டவை, ஒரு பொதுவான திட்டத்தில் அதன் இடத்திற்காக மிகுந்த கலைத்திறனுடன் தேர்ந்தெடுக்கப்படுகின்றன. அந்தப் பொதுவான திட்டம் என்பது ஒரு கதாபாத்திரமோ, ஒரு கதைக்களத்தில் உள்ள கதாபாத்திரங்களின் குழுவோ அல்லது வெறுமனே ஒரு கூட்டமோ அல்ல. அதன் கவனம் ஒரு சூழல், ஒரு உறவு, ஒரு சூழ்நிலையின் மீது உள்ளது; அவற்றுக்குக் கதாபாத்திரங்கள் மரியாதை செலுத்துகின்றன, ஆனால் எழுத்தாளர் விரும்புவதை மட்டுமே கொடுக்க அனுமதிக்கப்படுகின்றன. ஜேம்ஸின் எந்தக் கதையிலும் உண்மையான கதாநாயகன் ஒரு சமூக அமைப்பாகும், அதில் ஆண்களும் பெண்களும் அங்கங்களாக உள்ளனர். 'தி யூரோபீட்ஸ்' கதையில், அது வென்ட்வொர்த் இல்லத்தில் உள்ள மக்களின் ஒரு குறிப்பிட்ட கூட்டமாகும்; பல மறக்கமுடியாத காட்சிகள் காலத்தால் அழியாத பகுதிகளாக மட்டுமே இருக்கும் ஒரு சூழல், அவை அவசியமாக அடுத்தடுத்து நிகழ்கின்றன. இந்த அம்சத்தில், ஜேம்ஸ் ஒரு நாடகத்தன்மை வாய்ந்தவர் என்று கூறலாம்; பினேரோவும் திரு. ஜோன்ஸும் பரந்த பொதுமக்களுக்குச் செய்ததை, ஜேம்ஸ் அறிவாளிகளுக்குச் செய்கிறார். மனது மனதுடன் தொடர்பு கொள்ளும்போது திடீரென உருவாகும் இந்த நுட்பமான பொருட்களின், இந்த விசித்திரமான வீழ்படிவுகள் மற்றும் வெடிக்கும் வாயுக்களின் வேதியியலில்தான் ஜேம்ஸ் ஈடு இணையற்றவராக இருக்கிறார். ஜேம்ஸின் கதாபாத்திரங்களுடன் ஒப்பிடுகையில், மற்ற நாவலாசிரியர்களின் கதாபாத்திரங்கள் ஒரே புத்தகத்தில் தற்செயலாக மட்டுமே இருப்பது போல் தோன்றுகின்றன. இயல்பாகவே, இந்தக் கண்டுபிடிப்பில் ஒரு சகதியைப் போலக் கலக்கமூட்டும், பயங்கரமான ஒன்று இருக்கிறது; இருப்பினும், 'தி டர்ன் ஆஃப் தி ஸ்க்ரூ' போன்ற கதைகளில் மட்டுமே அது முழுமையாக மேலோங்கி நிற்கிறது. இது ஹாதோர்னில் ஓரளவு முன்னறிவிக்கப்பட்டது, ஆனால் ஜேம்ஸ் அதை இன்னும் வெகுதூரம் கொண்டு சென்றார். மேலும் அது, கதாபாத்திரங்களைப் போலவே வாசகரையும் இரக்கமற்ற ஒரு தீர்க்கதரிசனத்தின் சங்கடமான பலியாக்குகிறது.

ஜேம்ஸின் திறனாய்வு மேதைமை, கருத்துக்களின் மீதான அவரது ஆதிக்கத்திலும், அவற்றிலிருந்து அவர் வியப்பூட்டும் வகையில் தப்பித்த விதத்திலும் மிகத் தெளிவாக வெளிப்படுகிறது; இந்த ஆதிக்கமும் தப்பித்தலும் ஒரு மேலான நுண்ணறிவின் கடைசிச் சோதனையாக இருக்கலாம். அவருக்கு இருந்த மனதை எந்தக் கருத்தும் மீற முடியாத அளவுக்கு அது நுட்பமானதாக இருந்தது. ஆங்கிலேயர்கள், (இந்தக் காலத்தில்) பிரான்ஸ் மீது தமக்குள்ள விமர்சனமற்ற போற்றுதலால், பிரான்ஸை 'கருத்துக்களின் பூமி' என்று குறிப்பிட விரும்புகிறார்கள்; இந்தச் சொற்றொடரை நாம் உண்மையாகவோ அல்லது குறைந்தபட்சம் ஒரு பாராட்டுதலாகவோ திரித்துக்கூற முடிந்தால், அதன் பொருள் என்னவென்றால், பிரான்சில் கருத்துக்கள் மிகக் கடுமையாகப் பாதுகாக்கப்படுகின்றன; அவை வழிதவற அனுமதிக்கப்படுவதில்லை, மாறாக 'ஜார்டின் டெஸ் பிளான்டெஸ்' போன்ற ஒரு தோட்டத்தில் குடிமைப் பெருமையின் ஆய்விற்காகப் பாதுகாக்கப்படுகின்றன, மேலும் பொதுத் தேவையின் போது சிக்கனமாகப் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. மறுபுறம், இங்கிலாந்து, அது 'கருத்துக்களின் இல்லம்' இல்லையென்றாலும், ஆஸ்திரேலியா முயல்களால் ஆக்கிரமிக்கப்பட்ட அதே காலக்கட்டத்தில், குறைந்தபட்சம் கருத்துக்களால் பீடிக்கப்பட்டுவிட்டது. இங்கிலாந்தில் கருத்துக்கள் கட்டுப்பாடின்றி ஓடி, உணர்ச்சிகளை மேய்கின்றன; நமது உணர்வுகளால் சிந்திப்பதற்குப் பதிலாக (அது முற்றிலும் வேறுபட்ட விஷயம்), நாம் நமது உணர்வுகளைக் கருத்துக்களால் கெடுக்கிறோம்; நாம் உணர்ச்சியையும் சிந்தனையையும் தவிர்த்து, அரசியல் மற்றும் உணர்ச்சிப்பூர்வமான கருத்துக்களை உருவாக்குகிறோம். ஜார்ஜ் மெரிடித் (கார்லைலின் சீடர்) கருத்துக்கள் நிறைந்தவராக இருந்தார்; அவரது கூற்றுகள், உற்றுநோக்கலுக்கும் அனுமானத்திற்கும் ஒரு எளிதான மாற்றாகும். திரு. செஸ்டர்டனின் மூளை கருத்துக்களால் நிரம்பி வழிகிறது; அது சிந்திக்கிறது என்பதற்கு எனக்கு எந்த ஆதாரமும் தெரியவில்லை. ஜேம்ஸ் தனது நாவல்களில், ஒரு அரசியல் மற்றும் ஒட்டுண்ணிக் கருத்தைப் பேணுவதில் சிறந்த பிரெஞ்சு விமர்சகர்களைப் போல இருக்கிறார். பை தனது தலைமுறையின் மிகவும் புத்திசாலியான மனிதர்.

எங்கும் ஒரு அந்நியனாக இருப்பது, ஒருவேளை அவரது இயல்பான நகைச்சுவை உணர்வுக்கு உதவியாக இருந்திருக்கலாம். பைரன் மற்றும் லேண்டருக்குப் பிறகு, எந்த ஆங்கிலேயரும் வெளிநாட்டில் வாழ்வதால் பெரிதாகப் பயனடைந்ததாகத் தெரியவில்லை. செல்சியாவிலிருந்து பர்மிங்காம் பார்க்கப்பட்டிருக்கிறது, ஆனால் பேடன் அல்லது ரோமிலிருந்து செல்சியா (உண்மையாகவே) பார்க்கப்படவில்லை. உண்மையில், யாரும் சென்று பார்க்க விரும்பாத ஒரு பெரிய சமவெளிப் பகுதியிலிருந்து வருவதில் சில நன்மைகள் உள்ளன: டர்கென்சி மற்றும் ஜேம்ஸ் ஆகிய இருவரும் அனுபவித்த நன்மைகள் இவையே. இந்த நன்மைகள் அவர்களுக்கு அங்கீகாரத்தைப் பெற்றுத் தரவில்லை. ஐரோப்பியர்கள், ரஷ்யர்களைப் பற்றிய தங்கள் கருத்தை டோஸ்டோவ்ஸ்கியிடமிருந்தும், அமெரிக்கர்களைப் பற்றிய தங்கள் கருத்தை, ஓ. ஹென்றி இல்லையென்றால், ஃபிராங்க் நார்னிடமிருந்தும் எடுத்துக்கொள்ளவே விரும்பியுள்ளனர். இதனால், தங்கள் சக நாட்டு மக்களில் பல வகைகள் உள்ளன என்பதையும், இந்த வகைகளில் பெரும்பாலானவை, தங்கள் சக நாட்டு மக்களைப் போலவே, முட்டாள்கள் என்பதையும் அவர்கள் கவனிக்கத் தவறுகிறார்கள்; அமெரிக்கர்களுக்கும் இது பொருந்தும். அமெரிக்கர்களும் ஒரு பொதுவான வகை, ஒரு சூத்திரம் அல்லது யோசனை பற்றிய இந்த புனைவை ஊக்குவித்துள்ளனர், பொதுவாக அது கொள்ளையடிக்கும் சதுரத் தாடை அல்லது மெல்லிய உதடு கொண்டவராக இருப்பார். தாங்கள் ஒரு வணிகக் கடற்கொள்ளையர் இனம் என்று சொல்லப்படுவதை அவர்கள் விரும்புகிறார்கள். மேலும், அவர்கள் அமெரிக்காவை நிராகரிக்க விரும்பும்போது, ​​இதிலிருந்து எளிதில் தப்பித்துக்கொள்ள ஒரு வழியை இது அவர்களுக்கு அளிக்கிறது. இவ்வாறு, ஃபிராங்க் நோரிஸின் நாவல்கள் இரு நாடுகளிலும் வெற்றி பெற்றுள்ளன; ஆயினும், 'தி பிட்' நாவலின் மிகவும் மதிப்புமிக்க பகுதி, வணிக நேரங்களுக்குப் பிறகான சிகாகோ சமூகத்தின் மீதான அதன் அங்கதம் என்பது விந்தையானது (இது முற்றிலும் அறியாமலேயே செய்யப்பட்டது என நான் நம்புகிறேன்; நோரிஸ் தனக்குத் தெரிந்த வாழ்க்கையை அப்படியே உண்மையுடன் சித்தரித்தார்). அமெரிக்கர்கள் வெளிநாட்டினருக்குக் காட்ட விரும்பும் இந்த வணிகமயத்தின் பகட்டையும் ஜேம்ஸ் அமைதியாகப் புறந்தள்ளுகிறான்; மேலும் அவன் தன் மீது பாய்ந்தபோது...

பங்குச் சந்தை மூடப்பட்ட பிறகு, அட்லாண்டிக் கடலுக்கு அப்பால் உள்ள தனது சக நாட்டுக்காரரின் தீய பழக்கங்களையும் அபத்தங்களையும் கண்டறிந்து, கண்ணியம் அல்லது பண்பாட்டின் உச்சகட்ட வெளிப்பாடுகளில் அவற்றை அம்பலப்படுத்துவதில், ஜேம்ஸ் பெரும்பாலான அமெரிக்கர்களுக்கு அவதூறான, முறையற்ற நடத்தை என்று தோன்றும் ஒரு குற்றத்தைச் செய்திருக்கலாம். அவர்கள் நன்றியுடன் இருப்பார்கள் என்று எதிர்பார்ப்பது மிகையானது. மேலும், பிரிட்டிஷ் பொதுமக்கள், இன்னும் விழிப்புணர்வுடன் இருந்திருந்தால், பிரிட்டிஷ் சிரிப்பிலிருந்து வெகு தொலைவில் இருந்த ஒரு புன்னகையை எதிர்கொள்வதில் அவ்வளவு சௌகரியமாக இருந்திருக்க மாட்டார்கள். ஹென்றி ஜேம்ஸின் மரணம், இன்னும் அதிகமாகக் கவனிக்கப்பட்டிருந்தால், "அட்லாண்டிக்கின் இருபுறமும்" கணிசமான நிம்மதியை அளித்திருக்கும், மேலும் ஆங்கிலோ-அமெரிக்க நல்லுறவை வலுப்படுத்தியிருக்கும்.



ஹாவ்தோர்ன் அம்சம்

ஜேம்ஸின் ஒரு குறிப்பிட்ட காலகட்டத்தையோ அல்லது கட்டத்தையோ விமர்சன ரீதியாக விவாதிப்பது என் நோக்கமல்ல; மாறாக, அவரது முன்னோடிகள், தொடர்புகள் மற்றும் 'இடம்' ஆகியவற்றைத் தீர்மானிக்கும் எந்தவொரு முயற்சிக்கும் ஒரு குறிப்பை, அதாவது பங்களிப்பை, வழங்குவதே என் நோக்கம். பால்சாக், டர்க்னேவ் அல்லது கண்டத்தில் உள்ள வேறு எவருடனும் ஜேம்ஸின் தொடர்பு அறியப்பட்டு அளவிடப்பட்டுள்ளது என்று வைத்துக்கொண்டால் — நான் திரு. ஹியூஃபரின் புத்தகத்தையும் திரு. பவுண்டின் கட்டுரையையும் குறிப்பிடுகிறேன் — மேலும் விக்டோரியன் நாவலுடனான அவரது தொடர்பு மிகக் குறைவு என்றும் வைத்துக்கொண்டால், ஜேம்ஸ் என்பவர் ஐரோப்பாவிற்கு வந்து தன்னை மேம்படுத்திக்கொண்ட ஒரு திறமையான இளைஞர் என்று மட்டும் முடிவு செய்யப்படுவதில்லை; மாறாக, அவர் பிறந்த மண், இடமாற்றம் செய்யப்பட்ட பிறகு அவரது சமீபத்திய படைப்பில் வேறுபடுத்தி அறியக்கூடிய ஒரு சுவையை வழங்கியது என்பதே முடிவாகும். இந்தச் சுவையானது, இடமாற்றத்தால் சிதைக்கப்படாமல், துல்லியமாக மேம்படுத்தப்பட்டு அதற்குரிய வாய்ப்பு வழங்கப்பட்டது என்ற படிப்பினையான முடிவைக்கூட நாம் எடுக்கலாம். இந்த வலுவான உள்ளூர்ச் சுவை இருக்குமானால், ஹாதோர்னுடன் ஒருவேளை ஏதேனும் தொடர்பு இருக்கலாம்; ஹாதோர்னுடன் ஏதேனும் தொடர்பு இருக்குமானால், நான் பேசும் அந்தச் சுவையைப் பகுப்பாய்வு செய்ய அது நமக்கு உதவக்கூடும்.

ஜேம்ஸை ஒரு "அமெரிக்கர்" என்று நாம் கூறும்போது, ​​அவருடைய இந்த "தன்மையும்", இன்னும் துல்லியமாக வரையறுக்கக்கூடிய குணங்களும், வேறு எங்கும் இல்லாத அளவுக்கு அந்தப் பரந்த கண்டம் முழுவதும் ஏறக்குறைய பரவியுள்ளன என்றுதான் நாம் கருத வேண்டும்; ஆனால், இந்தத் தன்மையும் குணங்களும் தேசம் முழுவதும் இலக்கிய வெளிப்பாட்டைக் கண்டிருக்கின்றன என்றோ, அல்லது அவை திரு. ஃபிராங்க் நோரிஸ் அல்லது திரு. பூத் டார்கிங்டனின் படைப்புகளில் ஊடுருவியுள்ளன என்றோ நாம் கருத முடியாது. விஷயம் என்னவென்றால், ஜேம்ஸ் நிச்சயமாக நியூ இங்கிலாந்து மேதைமையின் ஒரு தொடர்ச்சியாளர்; பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் நடுப்பகுதியில் மிகச் சிலரிடம் மட்டுமே தன்னை வெளிப்படுத்திக்கொண்ட ஒரு நியூ இங்கிலாந்து மேதைமை இருக்கிறது — அது செல்வி சாரா ஓர்ன் ஜூவெட், செல்வி எலிசா வைட், அல்லது பெயர் மறந்துபோன ஆப்பிள்டோர்க்கின் கவிஞர் ஆகியோரின் எழுத்துக்களில் குறிப்பிடத்தக்க அளவில் இல்லை. பாஸ்டனின் சில பகுதிகள், கான்கார்ட், சேலம் மற்றும் மாசசூசெட்ஸில் உள்ள கேம்பிரிட்ஜ் ஆகியவற்றுடன் நாம் தொடர்புபடுத்தும் அனைத்தையும் நான் குறிப்பிடுகிறேன்: குறிப்பாக எமர்சன், தோர்கா, ஹாதோர்ன் மற்றும் லோவெல். ஹாதோர்னைத் தவிர, இந்த மனிதர்களில் யாரும் தனிப்பட்ட முறையில் அவ்வளவு முக்கியமானவர்கள் அல்ல; அவர்கள் அனைவரையும் மிகவும் முட்டாள்களாகக் காட்ட முடியும், ஒருவேளை காட்டவும் வேண்டும்; ஆனால், உதாரணமாக, அதிக புத்திசாலித்தனமும், சிறந்த கல்வியும், அதிக விழிப்புணர்வும் கொண்ட மத்தேயு அர்னால்டைப் போன்ற சில ஆங்கிலேய சமகாலத்தவர்களிடம், சாதாரணத்தன்மையின் கறைக்கு அப்பாற்பட்ட ஒரு 'ஏதோ ஒன்று', ஒரு கண்ணியம் இருக்கிறது. பிரையன்ட் மற்றும் விட் போன்றவர்களை முற்றிலும் பாமரர்கள் என்று ஒதுக்கிவிட்டாலும், நான் குறிப்பிட்ட மனிதர்களையும், லாங்ஃபெலோ, மார்கரெட் ஃபுல்லர் மற்றும் அவரது குழுவினர், பான்கிராஃப்ட் மற்றும் மோட்லி ஆகியோரையும், (பிற்கால) நார்டன் மற்றும் சைல்டின் முகங்கள் ஹார்வர்டு எல்ம் மரங்களால் இனிமையாக நிழலிடப்பட்டிருப்பதையும் சுற்றி இந்த கண்ணியத்தின் ஒளிவட்டத்தை நம்மால் உணர முடிகிறது. இந்த புகழ்பெற்ற உலகின் ஒரு தனித்துவமான அடையாளம் நிச்சயமாக ஓய்வுதான்; முக்கியமாக, எல்லா சந்தர்ப்பங்களிலும் அந்த ஓய்வு பணத்தால் கொடுக்கப்படவில்லை, மாறாக வற்புறுத்திக் கேட்கப்பட்டது. எமர்சன், தோர்கா அல்லது ஹாதோர்ன் ஏன் ஓய்வுநேர மனிதர்களாக இருந்திருக்க வேண்டும் என்பதற்கு எளிதான காரணம் எதுவும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை; நியூ இங்கிலாந்தின் மனசாட்சி அவர்களுக்கு ஓய்வை அனுமதித்தது விசித்திரமாகத் தோன்றுகிறது. ஆயினும், அவர்கள் அதை விரைவிலோ அல்லது பின்னரோ அடைந்தே தீருவார்கள். அதுவே உண்மையில் அவர்களைப் பற்றிய மிகச்சிறந்த விஷயங்களில் ஒன்றாகும்; மேலும் அது, எந்த விலை கொடுத்தாவது ஓய்வைத் தவிர்க்கும் ஒரு உலகத்திற்கும் அவர்களுக்கும் இடையில் ஒரு துணிச்சலான எல்லையை அமைக்கிறது. அந்த உலகில் தியோடர் ரூஸ்வெல்ட் கலைகளின் புரவலராக இருக்கிறார். இந்தப் பிந்தைய உலகின் ஒரு சுவாரஸ்யமான ஆவணம், ஹென்றி ஜேம்ஸின் தலைமுறையைச் சேர்ந்த, ஒரு இளைய தலைமுறையின் சுறுசுறுப்பான, மந்தமான கவிஞரான ரிச்சர்ட் வாட்சன் கில்டரின் கடிதங்கள் ஆகும்: குடிமைப் பணி சீர்திருத்தம், அடுக்குமாடிக் குடியிருப்பு ஆணையம், நகராட்சி அரசியல்.

நிச்சயமாக, ஒரு பெருநகரத்தில், நாகரிகமான சமூகத்துடன் (பாஸ்டனின் சமூகம் அன்றும் இன்றும் முற்றிலும் நாகரிகமற்றதாக, ஆனால் நாகரிகத்தையும் தாண்டிச் செம்மைப்படுத்தப்பட்டதாக இருந்தது), கருத்துப் பரிமாற்றங்கள் மற்றும் விமர்சனத் தரங்களுடன் கூடிய ஓய்வுக்காலம் சிறப்பாக இருந்திருக்கும்; ஆனால் இந்த மனிதர்களால் அத்தகைய ஒரு பெருநகரத்தை வழங்க முடியவில்லை, மேலும் சாத்தியமான சூழ்நிலைகளில் அந்த ஓய்வை எடுத்துக்கொண்டது சரியானதே.

சரியாக இந்த ஓய்வு, இந்த கண்ணியம், இந்த இலக்கிய மேட்டுக்குடி, எழுத்தாளர்கள் வாழும் ஒரு சமூகத்தின் இந்த தனித்துவமான தன்மை.

ஹென்றி ஜேம்ஸ், 'சிறந்த மனிதர்களில் ஒருவராகவும் இருந்தார்கள்' என்ற எண்ணத்தை இறுகப் பற்றிக்கொள்கிறார். இந்த உறவுமுறை குறித்த ஒருவித உணர்வுதான், எமர்சன், நார்டன் மற்றும் அன்புக்குரிய தூதர் ஆகியோரைப் பற்றிய அவரது மதிப்பீடுகளில் அவரை மிகவும் மென்மையாகவும் கனிவாகவும் ஆக்குகிறது. இலக்கியக் கலையின் எந்தவொரு அம்சத்திலும் இந்த மனிதர்களில் மிக முக்கியமானவரான ஹாதோர்னுடன், அவரது உறவு மிகவும் தனிப்பட்டதாக இருக்கிறது; ஆனால், பின்னணியில் உள்ள மற்ற எந்தவொரு ஆளுமையைப் போலவே ஹாதோர்ன் விஷயத்திலும் செல்வாக்கு என்ற கருத்தில் கொள்ளப்படவில்லை. ஜேம்ஸ் யாருக்கும் சிறிதளவே, மிக மிகக் குறைவாகவே கடன்பட்டிருக்கிறார்; அவர் உணர்வுபூர்வமாகப் படித்த சில எழுத்தாளர்கள் இருக்கிறார்கள், அவர்களில் ஹாதோர்ன் ஒருவர் அல்ல; ஆனால் எப்படியிருந்தாலும், உதாரணமாக, பால்சாக்குடனான அவரது உறவிலிருந்து ஹாதோர்னுடனான அவரது உறவு முற்றிலும் வேறுபட்ட ஒரு தளத்தில் உள்ளது. பால்சாக்கின் செல்வாக்கு, ஒட்டுமொத்தமாக ஒரு நல்ல செல்வாக்கு அல்ல என்றாலும், சில ஆரம்பகால நாவல்களில் தெளிவாகத் தெரிகிறது; துர்கனேவின் செல்வாக்கு தெளிவற்றது, ஆனால் மிகவும் பயனுள்ளது. ஒரு குறிப்பிட்ட காலகட்டத்தில், ஜேம்ஸ் பால்சாக்கால் பெரிதும் ஈர்க்கப்பட்டார் என்பதும், அவரை மிகுந்த செறிவான போற்றுதலுடன் பின்தொடர்ந்தார் என்பதும், துர்கனேவ் அல்லது ஹாதோர்ன் மீதான அவரது விமர்சனத்தின் தொனியுடன் ஒப்பிடுகையில், அந்த எழுத்தாளர் மீதான அவரது விமர்சனத்தின் தொனியிலிருந்து தெளிவாகிறது. 'பிரெஞ்சு கவிஞர்களும் நாவலாசிரியர்களும்' என்ற நூல் ஒரு ஆரம்பகாலப் படைப்பாக இருந்தபோதிலும், பால்சாக் மீதான ஜேம்ஸின் அணுகுமுறை, அவரது வட்டத்திலிருந்து பெரிதும் ஈர்க்கப்பட்டதாகவும், ஏறக்குறைய எந்தவொரு வெளிநாட்டுத் தூண்டுதலும் நல்லதாக இருக்கக்கூடிய ஒரு வயதில் மிகவும் ஆரோக்கியமான முறையில் தூண்டப்பட்டதாகவும், பின்னர் பால்சாக்கின் தாக்கத்தால் அநீதி இழைக்கும் அளவிற்கு அல்லாமல் எதிர்வினையாற்றியதாகவும் துல்லியமாக வெளிப்படுகிறது. அவர் பால்சாக்கை நுட்பமாகவும் நேர்மையாகவும் கையாளுகிறார். மறுபுறம், துர்கனேவ் பற்றிய கட்டுரையிலிருந்து மனதைத் தொடும் ஒரு பாராட்டு உணர்வைத் தவிர வேறு எதையும் பெரிதாகப் பெறமுடியவில்லை; ஃபிளாபர்ட் பற்றிய கட்டுரையிலிருந்து அதைவிடக் குறைவாகவே கிடைக்கிறது. ஹாதோர்ன் பற்றிய வசீகரமான ஆய்வு, இவை அனைத்திலிருந்தும் முற்றிலும் வேறுபட்டது. அதில் காணப்படும் முதல் குறிப்பிடத்தக்க குணம் மென்மை. அது, ஒரு சூழலால் சிதைக்கப்படவோ அல்லது தடுக்கப்படவோ முடியாதபடி மிக இளம் வயதிலேயே அதிலிருந்து தப்பித்த ஒரு மனிதனின் மென்மை; பாசம் என்னும் பரிசை அளிக்கக்கூடிய அளவுக்கு அவன் திறம்படத் தப்பித்திருந்தான். அதே நேரத்தில், அவர் அவ்வப்போது, ​​மிகவும் மென்மையாக, ஹாத்தோர்னின் சில கடுமையான குறைபாடுகளையும் அவரது வரம்புகளையும் சுட்டிக்காட்டுகிறார். "பொதுவாக, ஒரு குழுவின் உறுப்பினர்களாக இருக்கும் திறமையாளர்களிடமிருந்தே சிறந்த விஷயங்கள் வருகின்றன; ஒரே துறையில் பணிபுரியும் தோழர்கள், ஆலோசனை, ஒப்பீடு, போட்டி போன்ற தூண்டுதல்களை அளிக்கும்போது ஒவ்வொரு மனிதனும் சிறப்பாகச் செயல்படுகிறான்." இருப்பினும், "அதில் வெளிப்படையாகவே ஒரு தாராளமான சோம்பல் போக்கு இருந்தது" என்று அவர் கூறுகிறார்.


'அவரது [ஹாவ்தோர்னின்] படைப்பில்' என்று குறிப்பிடுகையில், ஹாவ்தோர்ன் மீது முக்கியமாகக் குற்றம் சாட்டப்படக்கூடிய சோம்பல் எனும் குற்றத்தை அவர் குறைத்து மதிப்பிடுகிறார். ஆனால், ஹாவ்தோர்னை விமர்சிக்கும்போது மென்மை தேவைப்படுகிறது; அவரைப் பற்றி நினைவில் கொள்ள வேண்டிய அவசியமான ஒரு விஷயம் என்னவென்றால், அவரது உள்ளார்ந்த சுவையுடன் அவரை உருவாக்கிய அதே மண்தான், தவிர்க்க முடியாமல், அவரது வளர்ச்சியைத் தடுத்த சூழலையும் உருவாக்கியது என்ற கடினமான உண்மையாகும்.

ஒரே ஒரு விஷயத்தில் மட்டும் ஹாதோர்ன் ஜேம்ஸை விட உறுதியானவர்: அவருக்கு மிகவும் கூர்மையான வரலாற்று உணர்வு இருந்தது. அமெரிக்க காலனித்துவ வரலாறு எனும் சிறிய துறையில் அவரது புலமை விரிவானதாக இருந்தது, மேலும் அவர் அதை மிகவும் சாதகமாகப் பயன்படுத்திக்கொண்டார். இருவரிடமும் அமெரிக்கர்களுக்கே உரித்தான கடந்த காலத்தைப் பற்றிய அந்த உணர்வு இருந்தது, ஆனால் ஹாதோர்னிடம் இந்த உணர்வு கடந்த காலத்தையே பற்றிக்கொள்ளும் ஒரு பிடியில் தன்னை ஈடுபடுத்திக்கொண்டது; ஜேம்ஸிடம் அது உணர்வைப் பற்றிய உணர்வாக இருந்தது. இருப்பினும், இதை இங்கே விரிவாகக் கூறத் தேவையில்லை. ஹாதோர்னுக்கும் ஜேம்ஸுக்கும் இடையே ஏதேனும் தனிப்பட்ட உறவைக் கண்டறிவதில், உண்மையில் மிக முக்கியமான விஷயம், ஜேம்ஸ் லேசாகத் தொட்டுக் காட்டும் ஒன்றுதான்: "ஹாதோர்னிடம் இருந்த சிறந்த விஷயம் என்னவென்றால், அவர் ஆழ்ந்த உளவியலில் அக்கறை கொண்டிருந்தார், மேலும், தனது வழியில், அதனுடன் பரிச்சயமாக முயன்றுகொண்டார்." இதில் நேரடியாகச் சேர்க்கப்படாத வேறு சில ஒற்றுமைகளும் உள்ளன, ஆனால் இதுவே முதன்மையான முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது. உண்மையில், இந்த இரண்டு நாவலாசிரியர்களையும் இணைப்பதற்கு இதுவே கிட்டத்தட்டப் போதுமானது; இவர்களுடன் ஒப்பிடுகையில், மற்ற அனைவரையும் மேலோட்டமானவர்கள் அல்லது உணர்ச்சியற்றவர்கள் என்று குற்றம் சாட்டலாம். இந்த "ஆழ்ந்த உளவியல்" இன்றியமையாதது என்றோ, மற்ற குணங்களை இழக்காமல் அதை எப்போதும் பெற முடியும் என்றோ, அல்லது அது இல்லாமல் ஒரு நாவல் எந்த வகையிலும் ஒரு கலைப்படைப்பின் மதிப்பைக் குறைத்துவிடாது என்றோ நான் கூறவில்லை. இது ஒரு வரையறை; மேலும் இது அந்த இரண்டு நாவலாசிரியர்களையும் அவர்களின் சமகால ஆங்கில எழுத்தாளர்களிடமிருந்து உடனடியாகப் பிரித்துக் காட்டுகிறது. டிக்கன்ஸுக்கோ தாக்கரேக்கோ, நிச்சயமாக, "ஆழ்ந்த உளவியல்" பற்றிய மிகச் சிறிய கருத்தும் இருக்கவில்லை; ஜார்ஜ் எலியட்டுக்கு அது குறித்து ஒருவித ஆழ்ந்த அறிவுத்திறன் இருந்தது (டைட்டோ), ஆனால் அவருடைய உண்மையான உணர்வுகள் அனைத்தும் ஆமோஸ் பார்ட்டனின் காட்சி யதார்த்தவாதத்தில் சென்றன. ஐரோப்பியக் கண்டத்தில் இது அறியப்பட்ட ஒன்று; ஆனால் ஸ்டெந்தால் அல்லது ஃபிளாபர்ட்டின் முறை முற்றிலும் வேறுபட்டது. ஸ்டெந்தாலைப் பொறுத்தவரை, ஒரு சூழல் என்பது வேண்டுமென்றே கட்டமைக்கப்பட்ட ஒன்று, பெரும்பாலும் ஒரு சித்திரமே. அதில் ஒருவித வெறுமை உள்ளது - அது உணர்வை விட வலிமையால் உயிரூட்டப்படுகிறது, மேலும் அதன் சித்தரிப்பு நிச்சயமாகக் காட்சி சார்ந்தது. ஹாதோர்ன் மற்றும் ஜேம்ஸ் ஆகியோரிடம் ஒருவித உணர்வு, அதாவது பார்வையைச் சாராத ஒரு ஏற்பு ஊடகம் இருந்தது. தேவைப்படும் வரையில், அவர்கள் உங்களைப் பார்க்க வைப்பதில் தவறுகிறார்கள் என்பதல்ல, ஆனால் பார்வை என்பது அத்தியாவசியமான உணர்வு அல்ல. அவர்கள் உணர்கொம்புகளால் உணர்கிறார்கள்; மேலும் "ஆழ்ந்த உளவியல்" இங்கேதான் உள்ளது. அந்த ஆழ்ந்த உளவியல்தான் உண்மையில் ஹாதோர்னை அவருடைய சில அபத்தமான மற்றும் தனித்துவமான வரம்புமீறல்களுக்கு இட்டுச் சென்றது; அது எப்போதும் கற்பனையான, ஏன் உருவகமான விஷயங்களில் கூடச் சென்று கொண்டிருந்தது, இது ஆழத்திற்கு ஒரு சோம்பேறித்தனமான மாற்றாகும். அந்தக் கற்பனைத்தன்மை என்பது "தாராளமான சோம்பலின் திரிபு", அதாவது பகட்டான வழிகளில் கலைநயமிக்க விளைவைப் பெற முயற்சிப்பதாகும். இந்தப்பக்கத்தில் ஒரு விமர்சகர் 'தி டர்ன் ஆஃப் தி ஸ்க்ரூ' என்ற நூலை எடுத்துக்கொள்ளலாம், அது குறித்து எனக்குப் பல சந்தேகங்கள் உள்ளன; ஆனால் இதன் உண்மையான உருவாக்கம் ஹாதோர்னுடையதிலிருந்து வேறுபட்டது, மேலும் அந்த இரு மனிதர்களின் பலவீனத்தின் பக்கத்தை நாம் ஒப்பிடுவதில் ஆர்வம் காட்டவில்லை. விஷயம் என்னவென்றால், ஹாதோர்ன் கூர்மையாக உணர்ந்தார்.

அவர் சூழ்நிலையைத் தன்வசப்படுத்தினார்; இரண்டு அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட நபர்களுக்கு இடையிலான உறவின் மூலம் அவர் பாத்திரத்தின் தன்மையைப் புரிந்துகொண்டார்; ஜேம்ஸைத் தவிர வேறு யாரும் இதைச் செய்யவில்லை. மேலும், ஜேம்ஸ் ஒரு திடமான சூழலை உருவாக்குவதைப் போலவே, இவரும் அதை உருவாக்குகிறார்; ஜேம்ஸ் அமெரிக்காவின் பெரும்பகுதியைப் புரிந்துகொள்வதைப் போல, இவரும் தனது தனித்துவமான பாணியில் நியூ இங்கிலாந்தைப் புரிந்துகொள்கிறார்; ஆனால், அவர்களின் சமகாலத்தவர்கள் யாரும் ஓரிரு கிராமங்கள் அல்லது ஒரு காட்டைத் தாண்டி எதையும் புரிந்துகொள்ளவில்லை. டிம்ஸ்டேல் மற்றும் சில்லிங்வொர்த்தின் உறவில் ஹாதோர்ன் உருவாக்கும் சூழலை, எந்தவொரு ஆங்கிலேய சமகாலத்தவரும் செய்யக்கூடிய எதனுடனும் ஒப்பிட்டுப் பாருங்கள். நீதிபதி பின்ச்கான் மற்றும் கிளிஃபோர்ட், ஹெப்சிபா மற்றும் ஃபோபி ஆகியோரும் இதேபோல் தங்களுக்கு இடையிலான உறவின் மூலம் அடையப்படுகிறார்கள்; உதாரணமாக, கிளிஃபோர்ட், மற்ற மூன்று பாத்திரங்களுடனான உறவின் ஒரு எளிய வெட்டுப்பகுதியாக இருக்கிறார். ஹாதோர்னால் விரிவுபடுத்த முடிந்த ஒரே பரிமாணம் கடந்த காலம்தான், ஏனெனில் அவரது நிகழ்காலம் மிகவும் குறுகியதாகவும் வளமற்றதாகவும் இருந்தது. அவரது குறிப்பிடத்தக்க கவனிக்கும் திறனைக் கொண்டு, நிகழ்காலம் அவருக்குக் கவனிப்பதற்கு மேலும் எதையும் வழங்கவில்லை என்பது மிகவும் வருந்தத்தக்கது. ஆனால், ஜேம்ஸின் ஆங்கில எழுத்து முன்னோடிகளில், தன் கதாபாத்திரங்களைப் பற்றி ஒருவர் மற்றவரைப் பற்றி நன்கு அறிந்திருப்பவர் அவர்தான்; அவருடைய நாவல்கள், எந்தவொரு ஆழமான அர்த்தத்திலும், ஒரு சிறிய நாகரிகத்தின் மீதான விமர்சனமாகக்கூட இருந்தன; மேலும், ரிச்சர்ட்சன் அல்லது மாரிவாக்ஸிடமிருந்து நாம் கண்டறியக்கூடிய எந்தவொரு வழித்தோன்றலையும் விட, இது மிகவும் திட்டவட்டமானதும் நெருக்கமானதுமான ஒரு விஷயமாகும்.

ஜேம்ஸின் கடைசி நாவலான 'தி சென்ஸ் ஆஃப் தி பாஸ்ட்'-இல் ஹாதோர்ன் மீதான அனுதாபம் அதிகமாக வெளிப்படுகிறது என்ற உண்மை, அதன் நம்பகத்தன்மையை எனக்கு மேலும் உறுதியாக்குகிறது. இதற்கிடையில், பாவம் ஹாதோர்ன் அறிந்ததை விட மிகவும் விரிவான ஒரு வளர்ச்சிப் பாதையை ஜேம்ஸ் கடந்திருந்தார். மிகவும் குறைந்த பண்பாடு கொண்ட ஹாதோர்ன், குழப்பமூட்டும் விதமான பல்வேறு தாக்கங்களுக்கு ஆளாகவில்லை. ஜேம்ஸ்,

aat )ne J are /



தன்னுடைய வியக்கத்தக்க சுய-மேம்பாட்டுப் பயணத்தில், ஹாதோர்னின் தாக்கம் அவரது பயணத்தின் தொடக்கத்திலும் முடிவிலும் மிகத் தெளிவாகத் தெரிகிறது; தொடக்கத்தில், ஒரு இளம் நியூ இங்கிலாந்து எழுத்தாளராக; முடிவில், கிட்டத்தட்ட ஒரு அணுகுமுறையின் சைகையுடன். ரோட்ரிக் ஹட்சன் என்பது ஒரு புத்திசாலியான, விரிவடைந்து வரும் இளம் நியூ இங்கிலாந்துக்காரரின் நாவலாகும்; முதிர்ச்சியற்றது, ஆனால் ஹாதோர்ன் ஒருபோதும் அடையாத ஒரு சுய உணர்வை நோக்கி இப்போதுதான் வெளிவருகிறது. டெய்ஸி மில்லர் அல்லது தி யூரோப்பியன்ஸ் அல்லது தி அமெரிக்கன் ஆகியவற்றுடன் ஒப்பிடுகையில் இதன் விமர்சன உணர்வு மிகவும் கச்சாத்தனமானது. ஆனால், ஹாதோர்னின் ஒரே ஐரோப்பிய நாவலான தி மார்பிள் டான் (டிரான்ஸ்ஃபார்மேஷன்), சிம்மரின் தெளிவற்ற தன்மையைக் கொண்டுள்ளது; அதன் ஆசிரியரின் மனம் புதிய தாக்கங்களுக்கு மூடப்பட்டிருந்தது, இருப்பினும் வால்டர் ஸ்காட்டின் உடோல்ஃபோ பாணியிலான அலங்காரங்கள் அனைத்தையும் கொண்டு, அந்த முதியவர் ஒருவித திடமான தார்மீகச் சூழலை நிறுவுகிறார், அது இளம் ஜேம்ஸுக்குக் கிடைக்கவில்லை. ரோட்ரிக் ஹட்சனின் படைப்பில் ஜேம்ஸ், ரோம் விஷயத்தில் ஹாவ்தோர்னை விட பெரிதாக ஒன்றும் சிறப்பாகச் செயல்படவில்லை; மேலும், பிற்கால முன்னுரையில் அவர் ஒப்புக்கொள்வது போல, நார்தாம்ப்டன் விஷயத்தில் அவர் ஓரளவு தோல்வியடைகிறார்.¹

பிற்காலப் பதிப்பில், அவர் ரோடெரிக்கின் சிற்பங்களான பரிதாபகரமான தாகம் மற்றும் பிரம்மாண்டமான ஆடம் ஆகியவற்றின் அபத்தங்களைச் சற்றுக் குறைக்கிறார்; திரு. ஸ்ட்ரைக்கர் ஒரு தோல்வியாகவே இருக்கிறார், வேண்டுமென்றே நகைச்சுவையாகக் கூறும் ஒரு இளைஞனின் தீர்ப்பு, மார்ட்டின் சுஸ்லெவிட்டைப் பெரிதும் நினைவூட்டுகிறது. ஹாதோர்னுடனான பொதுவான ஒற்றுமை, நடையின் அவ்வப்போதைய அதீத கேலிக்கூத்து, 'தி அமெரிக்கன் சீன்'-இன் துல்லியத்திலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட சலிப்பூட்டும் விசித்திரத்தன்மை, மற்றும் சொல்லாட்சி ஆகியவற்றில் காணப்படுகிறது. அவர் தன்னை ரோலண்டுடன் அதிகமாக அடையாளப்படுத்திக் கொள்கிறார், அந்தக் கதாபாத்திரத்தில் அவர் உருவாக்கியுள்ள கம்பீரத்தை ஊடுருவிப் பார்க்கத் தவறுகிறார், தனது சொந்தக் கதாபாத்திரங்களில் ஒன்றைக் 'கண்டறிய'த் தவறும் பெரும் பாவத்தைச் செய்கிறார். ஒரு சூழலை உருவாக்கத் தவறியது தெளிவாகத் தெரிகிறது: கிறிஸ்டினா மற்றும் மேரி விஷயத்தில், ஒவ்வொருவரும் அழகாகப் பொருந்திப் போனாலும், ஒருபோதும் ஒருவருக்கொருவர் முழுமையாகத் தொடர்புபடுத்தப்படவில்லை. தற்போதைய நமது நோக்கத்திற்காக இந்தப் புத்தகத்தின் சுவாரஸ்யம் என்னவென்றால், ஹாவ்தோர்னைப் போல, ஏதோவொரு பெரிய விஷயத்தை அடைவதற்கான உள்ளுணர்வு சார்ந்த முயற்சியில் அவர் ஈடுபடவில்லை என்பதுதான்; அந்த முயற்சி, வேறு பல விஷயங்களிலும் அவருக்கு அதே வெற்றியைத் தேடித்தரும். {“ஆழ்ந்த உளவியல்,” அதாவது உற்றுநோக்கல், மற்றும்

1. இங்கு ஹாதோர்ன் சிறிதளவாவது சுயசிந்தனையில் இருந்தாரா? 'தி ஹவுஸ் ஆஃப் தி செவன் கேபிள்ஸ்' நூலை விமர்சிக்கும்போது, ​​"அது, நன்கு அறிந்த ஒரு வாசகருக்கு, எல்ம் மரங்கள் நிழல் தரும் நியூ இங்கிலாந்து நகரத்தில் ஒரு கோடை பிற்பகல் போன்ற தோற்றத்தை அளிக்கிறது" என்று அவர் கூறுகிறார். மேலும், 'ரோட்ரிக் ஹட்சன்' நூலின் முன்னுரையில், "அந்தப் புத்தகத்தின் ஆரம்ப அத்தியாயங்கள் இன்று எனக்கு மிகவும் 'உணர்த்துவது' அவர்களுடைய நியூ இங்கிலாந்து நகரத்தின் நிழல் சூழ்ந்த சூழலை அல்ல" என்றும் அவர் கூறுகிறார்.


ஒவ்வொரு நூலிலும் வளர்ந்து வந்த சூழல் குறித்த புரிதல், 'தி சென்ஸ் ஆஃப் தி வாஸ்ட்' நூலில் உச்சம் பெறுகிறது (இதுவே அவருடைய சிறந்த படைப்பு என்று நான் கூறவில்லை), இது தனிப்பட்ட மற்றும் இனரீதியான பிற குணங்களுடன் ஒன்றிணைகிறது. ஒரு கலைஞராகத் தன்னை வளர்த்துக் கொள்ளும் திறனிலும், இருபத்தைந்து ஆண்டுகளாக உலகில் ஏற்பட்ட மாற்றங்களுக்குத் தன் மனதை உயிர்ப்புடன் வைத்திருக்கும் திறனிலும் ஜேம்ஸின் மகத்துவம் வெளிப்படுகிறது. எண்பதுகளில் வென்ட்வொர்த் குடும்பத்தைப் பற்றி எழுதிய ஒருவரால், நூறாண்டுகளில் பிராட்ஹாம் குடும்பத்தைப் பற்றியும் எழுத முடிந்தது (அமெரிக்க வரலாற்றின் ஒரு காலகட்டத்தை அவர் கையாண்ட விதத்தில்) குறிப்பிடத்தக்கது. 'தி சென்ஸ் ஆஃப் தி பாஸ்ட்' நூலில், மிட்மோர் குடும்பத்தினர் பிராட்ஹாம் குடும்பத்தினரின் அதே தலைமுறையைச் சேர்ந்தவர்கள்; ரால்ஃப், வென்ட்வொர்த் குடும்பத்தினரின் அதே இனத்தைச் சேர்ந்தவன், உண்மையில் பின்ச்கான் குடும்பத்தினரின் அதே இனத்தைச் சேர்ந்தவன். இந்த நூலை 'தி ஹவுஸ் ஆஃப் தி செவன் கேபிள்ஸ்' உடன் ஒப்பிட்டுப் பாருங்கள் (எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அது ஹாதோர்னின் சிறந்த நாவல்); அதன் சூழல், அதாவது "ஒரு குடும்பத்தின் சுருக்கமும் அழிவும்", ஜேம்ஸின் படைப்பை விட மேலோட்டமாகப் பார்க்கும்போது மிகவும் சிக்கலானது, மேலும் (அந்த நூல் எழுதப்பட்ட வரையில்) குறைவான கதாபாத்திர உறவுகளையே கொண்டுள்ளது. ஆனால், ரால்ஃப் படிக்கட்டில் ஏறுவதும், ஹக்சிபா தன் கடையைத் திறப்பதும் முக்கியமாகக் கருதும் ஜேம்ஸின் உண்மையான நிலைமை, வெவ்வேறு மனநிலைகளைக் கொண்ட ஒரு சூழலாகும். ஜேம்ஸின் நிலைமை என்பது ஒரு கருத்தின் சுருக்கமும் அழிவுமாகும். பின்சியன் சோகம் எளிமையானது; அந்தக் குடும்பத்தின் மீதான "சாபம்" என்பது மிக எளிமையான தேவதைக் கதைகளின் இயக்கவியல் சார்ந்த ஒரு விஷயம். ஜேம்ஸ், ஹாதோர்னின் மாயப் புலனை எடுத்து அதற்கு உருவம் கொடுத்திருக்கிறார். அதே நேரத்தில், அந்த சோகத்தை இன்னும் நுட்பமானதாக மாற்றுகிறார்: அந்த "புலனின்" சோகம்; ரால்ஃபிடம் ஒரு பகுதி நாகரிகத்தின் மிகை வளர்ச்சி; நிதி வீழ்ச்சியில் மிட்மோர்ஸின் அநாகரிகமான வீரியம், ரால்ஃப் தனது நிதி செழிப்பில் அடைந்த வீழ்ச்சியுடன் முரண்படுகிறது, ஏனெனில் அவர்கள் தான் அவன் தேடி வந்த நாகரிகமாக இருந்திருக்க வேண்டும். இவை அனைத்தையும், இல்லாத ஆனால் உணர்வுடன் இருக்கும் அரோரா கவனித்துக் கொண்டிருக்கிறாள். அந்த உருவப்படத்தை நேருக்கு நேர் சந்திப்பதில் உள்ள ஹாதோர்ன் தன்மையையோ, ஒரு கதவைத் திறப்பதன் முக்கியத்துவத்தையோ நான் வலியுறுத்த விரும்பவில்லை. ஜேம்ஸ் செய்தவற்றிலேயே இந்தப் புத்தகம்தான் மிக முக்கியமானதும், மிக சாரமானதும் என்று நாம் நிச்சயமாக வலியுறுத்தத் தேவையில்லை; ஒருவேளை, முடிக்கப்படாத அந்த மற்றொரு தந்தக்கோபுரத்தில்கூட இதைவிட உறுதியான படைப்புகள் இருக்கலாம். ஆனால், ஹாதோர்னைப் போன்ற திறமைகளை எடுத்துக்கொண்டு, பாவம் ஹாதோர்ன் தனது கருங்கல் மண்ணிலிருந்து அறுவடை செய்ய முடியாத அளவுக்குப் பன்மடங்கு அதிகப் பலன்களைத் தந்த ஒரு வாழ்நாளுக்குப் பிறகு, நாம் அவருக்கு அனுமதிக்கக்கூடிய ஒரு பயணமாகவே நான் இதைக் கருதுகிறேன்; இது ஒரு அனுமதிக்கப்பட்ட செயல். இதன்மூலம், ஹாதோர்ன் மீண்டும் ஒரு பெருந்தன்மைமிக்க வாழ்விற்குத் திரும்புவதை, ஒரு இளைய மற்றும் நம்பமுடியாத தலைமுறைக்கு, தனக்கு வாய்ப்பு கிடைத்திருந்தால் அவர் உண்மையில் எப்படிப்பட்டவராக இருந்திருப்பார் என்பதை நினைவூட்டுவதையும், அந்த வாய்ப்பு ஜேம்ஸுக்கு வழங்கப்பட்டதில் அவர் அடைந்த திருப்தியை உறுதிப்படுத்துவதையும், ஒரு நியாயமான, தொடர்புடைய கற்பனையின் மூலம் நம்மால் கண்டறிய முடியும்.

கான்ஸ்டன்ஸ் ரூர்க்

அமெரிக்கன் - ஹென்றி ஜேம்ஸ்



உள்நாட்டுப் போர், ஒரு தேசத்தின் வாழ்வில் ஒரு முதன்மையான அழிவுக் காரணியாகக் கருதப்பட்டு, ஒரு பூர்வீகக் கலாச்சாரத்தைச் சிதைத்தது அல்லது முற்றிலுமாக அழித்தது. ஆனால், ஐம்பதுகளின் இலக்கியம் ஒருபோதும் முழுமையாக இருந்ததில்லை. எந்தப் பேரழிவும் நிகழாதபோதிலும், திட்டமிடப்படாத திசைமாற்றங்கள் தொடர்ந்திருக்கக்கூடும். போரின் சீர்குலைவுகளுக்கு மத்தியிலும், அறுபதுகள், எழுபதுகள் மற்றும் எண்பதுகள் முழுவதும் ஒரு உறுதியான பரிசோதனை தொடர்ந்தது. சர்வதேசக் களம் ஒரு மாபெரும் அமெரிக்கக் களமாக, ஒருவகையில் மாபெரும் அமெரிக்கக் களமாகவே மாறியது.

ஐரோப்பிய உறவுமுறை தொடர்பான கருத்துக்களை விட வேறு சில கருத்துக்களே அமெரிக்க மனதை இவ்வளவு தீவிரமாகக் கலக்கியிருந்தன. அறுபதுகளில், ஐரோப்பியப் பயணிகளின் ஆரம்பகால வர்ணனைகள் இன்னும் மனக்கசப்பை ஏற்படுத்தின: டக்கர்மேன் அவற்றை மறுப்புரைகளுடன் ஒரு சுருக்கமான தொகுப்பாகத் திரட்டினார். ஆனால் அந்தப் பழைய கட்டுக்கதை ஒரு மாற்றத்திற்கு உள்ளாகியிருந்தது. அதன் கடைசி குறிப்பிடத்தக்க பதிப்பான 'நமது அமெரிக்க உறவினர்' என்பதில், தேசியவாத நாயகன் 'இங்கிலாந்தில் தனது குணத்தை வெளிப்படுத்தி, சாகசங்களை அனுபவித்து, ஒரு ஆங்கிலப் பாரம்பரியத்தைக் கொண்டிருந்தான்'. உண்மையில் அவன், ஹென்றி ஜேம்ஸ் எழுதவிருந்த "சொத்துக்களை இழந்த இளவரசர்கள் மற்றும் அலைந்து திரியும் வாரிசுகளில்" ஒருவனாக இருந்தான். கேலிச்சித்திரங்கள் இருந்தபோதிலும், மார்க் ட்வைனின் நீண்ட சிறுநாடகங்களில் பிரிவினையின் வெளிப்பாடு அவ்வளவு நேர்மறையாக இல்லாமல் போயிருந்தது. அந்த அமெரிக்கன் வெளிநாடுகளுக்குச் சென்றான், அடிக்கடி தங்கிவிடவும் செய்தான்; "நமது பழைய இல்லத்திற்கு" அவன் திரும்புவதை விட உணர்ச்சி மேலோங்கியது, மேலும் 'இன்னசென்ட்ஸ் அப்ராட்' நூலில் நையாண்டி செய்யப்பட்டிருந்த கலை மீதான அந்த ஈடுபாடு அவனது பெரிய ஈடுபாடுகளில் ஒன்றாக மாறியது.

பிரிட்டிஷ் விமர்சனங்களால் அமெரிக்க மனத்தில் நீண்ட காலமாகப் பதியவைக்கப்பட்டிருந்த ஒரு கருத்துடன் இது கலந்திருந்தது. கலாச்சாரம் என்பது ஓய்வு, நீண்டகால நிலைபெற்ற தன்மை, மற்றும் அமெரிக்க வாழ்வில் இல்லாதிருந்த அரை நூறு விரும்பத்தக்க உறுதிமொழிகளுக்கான ஒரு தெளிவான சான்றாக இருந்தது; அது பழக்கவழக்கங்கள் குறித்த சிக்கலான பிரச்சினையைத் தீர்ப்பதாகவும் தோன்றியது. கலாச்சாரம் ஒரு உறுதியான சின்னமாக வெளிநாடுகளில் தேடப்பட்டது. அதன் விளைவாக ஏற்பட்ட "கடந்தகாலச் சூறையாடல்" பிரம்மாண்டமான விகிதாச்சாரத்தில் பெருகி, பகட்டு, சலிப்பு, தனிப்பட்ட ஆசைகளின் நோயுற்ற தலைகீழ் மாற்றம் போன்ற பல தகுதியற்ற உள்ளுணர்வுகளின் வெளிப்பாட்டையும் உள்ளடக்கியது; பெரும்பாலும், சந்தேகமின்றி, அது காலத்தின் சிறந்த திரட்சிகளுக்கு ஒரு இயற்கையான பிரதிபலிப்பாகவே இருந்தது. ஆயினும், பரந்த அளவில் அது நிச்சயமாக இவற்றை விட மேலான ஒன்றாக இருந்தது. தடுமாற்றமும் கற்பனையும் நிறைந்த அந்த அமைதியற்ற பழக்கம், மரபுகள் கொண்டுவரக்கூடிய திடம், உறுதி மற்றும் நியாயத்துடன் கூடிய ஒரு நிலைபெற்ற பாரம்பரியத்தைக் கண்டறியும் ஒரு முயற்சியாகத் தோன்றியது. நிலைபெறுவதற்கான அமெரிக்கர்களின் விருப்பம், அனைத்துக் கொந்தளிப்புகளுடனும், பெரும்பாலும் ஒரு அடிப்படை விருப்பமாகவே தோன்றியது.

பல அமெரிக்கர்கள் 'இன்னசென்ட்ஸ் அப்ராட்' நூலில் உள்ளதைப் போன்ற மிகைப்படுத்தப்பட்ட மறுப்புகளைத் தொடர்ந்து கூறிவந்தனர், ஆனால் அந்தப் பெருங்கூட்ட வெளியேற்றம் தடையின்றித் தொடர்ந்தது, மேலும் ஹென்றி ஜேம்ஸ் வடிவில் அதற்கு ஒரு மொழிபெயர்ப்பாளர் கிடைத்தார். "உரிமையிழந்த இளவரசர்கள் மற்றும் அலைந்து திரியும் வாரிசுகள்" பற்றிய அவரது பேச்சு, ஒரு தனிப்பட்ட உள்ளர்த்தம் இல்லாமல் இருக்கவில்லை. ஒரு இளைஞனாக, ஐரோப்பாவைக் கருத்தில் கொண்டபோது, ​​தான் எவ்வாறு தனக்கென ஒரு "சொந்த அடையாளத்தை" அடைவது என்று அவர் வியந்திருந்தார். தன்னைப் பற்றிக் குறிப்பிடுகையில், "அந்த ஏக்க நஞ்சு அவருக்காகவே வடித்தெடுக்கப்பட்டிருந்தது," என்று அவர் அறிவித்தார். வான் வைக் புரூக்ஸ் கூறியது போல, ஜேம்ஸ் உண்மையிலேயே "ஒரு அழியாத சின்னமாக" ஆனார். விசித்திரமாக, இந்தத் தொடர்பில் அவர் அதைவிட மேலானவராகவும் இருந்தார்: அதாவது, தனது சொந்த மரபுகளுக்குள் இயங்கிய ஒரு அமெரிக்கக் கலைஞர்.

ஹென்றி ஜேம்ஸ், நாடற்ற, மனக்குழப்பம் கொண்ட ஒரு தப்பியோடியவராகச் சித்தரிக்கப்பட்டார்; மேலும் அந்தக் குற்றச்சாட்டு, அமெரிக்க நாகரிகத்திற்கு எதிரான ஒரு போர்க்குணமிக்க குற்றச்சாட்டாக மாற்றப்பட்டது. ஆயினும், ஒரு பெரும் திறமையாளரின் நீண்டகால ஈடுபாட்டிற்கு இந்தக் கோட்பாட்டால் முழுமையாக விளக்கம் அளிக்க இயலாது. அத்தகைய திறமையாளருக்குப் பொதுவாக ஒரே ஒரு பெரும் கருப்பொருள் மட்டுமே இருக்கும்; அந்தக் கருப்பொருளின் தேர்வு, எண்ணற்ற பாரம்பரிய மற்றும் ஆழ்ந்த அனுபவக் கூறுகளைச் சார்ந்து, உள்ளுணர்வின் அடிப்படையில் அமைந்திருக்கும். ஐரோப்பிய உறவு குறித்த உணர்வு அமெரிக்காவில் ஒரு கட்டுப்படுத்தும் சக்தியாக இருந்தது. சாதகமான அவதானிப்புகள் இருக்கும்பட்சத்தில், ஒரு குறிப்பிடத்தக்க கலைஞர் சர்வதேசக் களத்தைப் பயன்படுத்தி, அதன் செழுமையான உள்ளடக்கத்தைக் கண்டறிய வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருந்தார்.

ஆனால், ஒரு பெரும் திறமையாளருக்குக் கூட, மற்ற கற்பனை அணுகுமுறைகளிலிருந்து வரக்கூடிய உந்துதல் தேவைப்படும். அக்காலத்தின் முறையான இலக்கிய வெளிப்பாடுகளை ஆராயும்போது, ​​ஜேம்ஸின் வீச்சையும் நோக்கத்தையும் விளக்குவதற்கு எதுவும் தென்படவில்லை. ஒரு சிறந்த எழுத்தாளரை அடிக்கடி போற்றும், அவரது சொந்த ஊடகத்தில் இருந்த சற்றே தரம் குறைந்த முன்னோடிகள் யாரும் அவருக்கு இருக்கவில்லை. அவர் ஒரு புதிய உத்வேகத்திலிருந்து எழுதினார்; ஆயினும், அவரது சாதனைக்கான வழி, அவருடன் ஓரளவு தொடர்பு கொண்டிருந்த ஒரு பிரபலமான முன்னோடிக் குழுவால் திறக்கப்பட்டிருந்தது. சிறுவனாக இருந்தபோது, ​​அவர் பார்னம்ஸ் என்ற இடத்திற்கு அடிக்கடி செல்வார்; அங்கு யாங்கி நகைச்சுவை நாடகங்கள் அடிக்கடி நிகழ்த்தப்பட்டன. அங்கு, காட்டுவாசியும் பாணனும் அவ்வப்போது வரும் பாத்திரங்களாகவும், மிகைநாடகத்தன்மைக்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுக்கப்பட்டும், முழு அமெரிக்கப் புராணமும் விறுவிறுப்பாகச் சித்தரிக்கப்பட்டது. ஜேம்ஸுக்குப் பதினைந்து வயதாக இருந்தபோது, ​​'அவர் அமெரிக்கன் கசின்' நாடகம் அதன் முதல் பெரும் வெற்றியை அடைந்தது; அந்த நாடகம் பெரும் விவாதத்தை உருவாக்கியது, மேலும் பல ஆண்டுகளாகத் தொடர்ந்தது. ஜேம்ஸின் சிறுவயதில், அமெரிக்காவின் கலவையான குணாதிசயத்தை கோடிட்டுக் காட்டிய கலிஃபோர்னியா சாகசப் பயணத்தின் வண்ணங்களால் நியூயார்க் வீதிகள் உயிர்ப்புடன் இருந்தன.

ஒரு சிறிய வடிவத்தைக் கொண்டு ஒரு முழுப் படைப்பையும் மதிப்பிடும் நாவலாசிரியரின் திறமையைப் பற்றி ஜேம்ஸ் எங்கோ குறிப்பிட்டிருக்கிறார். ஐம்பதுகளில் நியூயார்க்கில் கிடைத்ததைப் போன்ற குறிப்புகள், அவரைப் போன்ற ஒரு உணர்திறன் மிக்க இளம் மனதிற்கு வெகுதூரம் சென்றிருக்கக்கூடும்; மேலும், நியூயார்க் வீட்டில் நெருப்பின் முன் அமர்ந்து வாசிக்கப்பட்ட லண்டன் பத்திரிகைகளிலும், அங்கு தாக்கரே மேற்கொண்ட பயணங்களிலும், குடும்பம் ஐரோப்பாவிற்குத் தொடர்ந்து மேற்கொண்ட பயணங்களால் கிடைத்த பரந்த அயல் உலகின் காட்சிகளிலும், அவற்றுக்குத் துணையாக வேறு சில குறிப்புகளும் இருந்தன. ஐரோப்பாவைப் பற்றிய தனது இளமைக்கால எண்ணங்களில் கலந்திருந்த காதல் உணர்வை ஜேம்ஸ் ஒருபோதும் இழக்கவில்லை. அவர் ஐரோப்பியக் காட்சிகளைப் பற்றி அன்போடும், பொலிவோடும், வசீகரத்தோடும் எழுதினார்; அவருடைய மந்தமான பகுதிகள்கூட உள்ளார்ந்த ஒளியைக் கொண்டிருந்தன. ஆனால், ஐரோப்பியக் காட்சிகளுக்குள் அமெரிக்கக் குணம் வெளிப்பட்ட விதத்தைப் பற்றிய தனது ஆய்வில், அவர் தாழ்மையான, ஏன் பழமையான ஒரு அடித்தளத்தில் இருந்து தொடங்கினார்; மேலும், ஒரு பொதுவான பூர்வீக அனுபவத்தின் அடித்தளத்திலிருந்து அவர் பெற்றிருக்கக்கூடிய நம்பிக்கைகளைத் தன் வாழ்நாள் முழுவதும் அவர் கொண்டிருந்தார்.

II

பல அமெரிக்கக் கட்டுக்கதை எழுத்தாளர்களை ஈர்த்திருந்த ஒரு நோக்கத்தில் ஜேம்ஸ் முனைப்புடன் இருந்தார்; அது, பரந்த, பொதுவான அமெரிக்கப் பாத்திரங்களைச் சித்தரிப்பதாகும். உள்ளூர் உருவங்களைச் சித்தரிப்பதில் அவருக்கு ஒரு தனித்திறமை இருந்தபோதிலும், அவர் வேண்டுமென்றே அதைக் கைவிட்டார் என்றே தோன்றுகிறது: அவருக்குப் பரிச்சயமான பகுதிகளில், அவர் உள்ளூர் பேச்சுவழக்கையும், நடையையும், பின்னணியின் தவிர்க்க முடியாத தாக்கத்தையும் துல்லியமாகப் படம்பிடித்தார். 'தி யூரோப்பியன்ஸ்' மற்றும் 'தி பாஸ்டோனியம்' ஆகியவற்றில் உள்ள பாத்திரங்களையும், மற்ற இடங்களில் சிதறிக் கிடக்கும் சிலரையும் தவிர, அவருடைய அமெரிக்கர்கள் நாடோடிகளாகவும் வேரற்றவர்களாகவும் இருக்கிறார்கள்; அவர்கள் அமெரிக்க மண்ணில் காணப்பட்டாலும், அவர்கள் எந்தவொரு குறிப்பிட்ட இடத்தையும் சார்ந்தவர்கள் அல்ல; அவர்கள் ஒரு கலப்பு வகை; அவர்களின் பரந்த முகத்தோற்றங்கள் சந்தேகத்திற்கு இடமின்றித் தெளிவானவை. "உடைந்து போன ஓர் அமெரிக்க நம்பிக்கை... எங்கும் விடாமல் சென்ற ஓர் சுதந்திரம்... ஒரு பழமையான சமூக உணர்வுக்கு ஏனோ மிகவும் ஒழுங்காகவும், ஒரு வளர்ச்சியடைந்த சமூக உணர்வுக்கு மிகவும் அப்பாவத்தனமாகவும் இருந்த ஓர் சொர்க்கம் போன்ற சுகபோகம்" பற்றி அவர் எழுதினார். ரோட்ரிக் ஹட்சனை, அவனது "உள்ளுணர்வு சார்ந்த விரைவான கவனிப்புத் திறனுடனும், தன் நோக்கத்திற்குப் பயன்படும் எதையும் தாராளமாகப் பயன்படுத்திக் கொள்ளும் குணத்துடனும்" சித்தரிக்கும்போது, ​​ஜேம்ஸ் ஒரு கதாபாத்திரத்தை விட மேலான ஒன்றை மனதில் கொண்டிருந்ததாகத் தெரிகிறது: அவரது இளம் சிற்பி ஒரு தேசிய அடையாளமாக மாறுகிறார். "புதுமைக்கான அவனது தாகம் தணியாததாக இருந்தது, மேலும் அந்நியமாகத் தோன்றும் ஒவ்வொன்றையும் அது தன்னை வெளிப்படுத்திக் கொள்ளும்போது, ​​அவன் அதீத உற்சாகத்துடன் வரவேற்றான்; ஆனால் அரை மணி நேரத்தில் அந்தப் புதுமை மங்கிவிடும், அவன் ரகசியத்தைக் கண்டுபிடித்துவிடுவான், மர்மத்தின் இதயத்தைப் பிடுங்கிவிடுவான், மேலும் ஒரு கூர்மையான உணர்விற்காகக் கூச்சலிடுவான். . . . அந்தப் பையன் மிகவும் வேகமாக வாழ்ந்து கொண்டிருந்தான். . . மேலும் அவனது பிற்காலங்களில் சலிப்பின் அச்சமூட்டும் அறிகுறிகளைக் காட்டினான். . . ."

தொடக்ககாலக் கட்டுக்கதை எழுத்தாளர்களைப் போலவே ஜேம்ஸும் வெளிப்படையாக இருந்தார். ஐரோப்பாவை ஒட்டுமொத்தமாக, "அந்தந்த இடத்தில் அதன் நோக்கத்தை நிறைவேற்றி, பின்னர் வேறு ஏதேனும் வசதி கிடைக்கும்போது கைவிடப்படவோ, தியாகம் செய்யப்படவோ, உடைக்கப்படவோ, தூக்கி எறியப்படவோ கூடிய ஒரு பிரம்மாண்டமான, வண்ணம் பூசப்பட்ட, தங்க முலாம் பூசப்பட்ட விடுமுறைக்காலப் பொம்மையாக" கருதிய அமெரிக்கர்களைப் பற்றி அவர் எழுதினார். நகைச்சுவைப் பெயரின் பரிச்சயமான குறியீட்டைப் பயன்படுத்தி, மாபெரும் ஆற்றலாலும் ஊடுருவ முடியாத பரப்புகளாலும் ஒரு புற ஐரோப்பிய வெற்றியைச் சாதித்த, வெற்றிபெறும் திருமதி ஹெட்வேயை அவர் சித்தரித்தார்.

அவர் திரு. லீவன்வொர்த்தை இவ்வாறு கற்பனை செய்தார்: "உயரமான, பருமனான, சாந்தமான ஒரு கனவான்; கவனமாக சீவப்பட்ட மீசையுடனும், விசாலமான, பொலிவான, அழகான முகத்துடனும் இருந்தார். அந்த முகத்தில், மேலான கருணையைக் காட்டும் புன்னகையை விட ஏதோவொரு விதத்தில் அதிக இடம் இருப்பது போலத் தோன்றியது. அதனால் (அவரது வழுவழுப்பான வெள்ளை நெற்றியுடன்), அது சுவர்களில் படங்கள் ஏதுமின்றி, மிகவும் வண்ணமயமான தரைவிரிப்பு விரிக்கப்பட்ட ஒரு பெரிய வரவேற்பறையைப் போலக் காட்சியளித்தது." திரு. லீவன்வொர்த் உண்மையில், ஆதிக்கம் செலுத்தும் ஒரு அமெரிக்கக் கருத்தின் பகட்டான உச்சமாக இருந்தார். "ஓஹியோ நதிக்கரையில் நான் கட்டிக்கொண்டிருக்கும் இந்தப் பெரிய குடியிருப்புக் கட்டிடத்திற்கு, நான் ஒரு உள்ளூர் கட்டிடக் கலைஞரையே பணியமர்த்தியுள்ளேன் என்பதை நீங்கள் உறுதியாக நம்பலாம்," என்று அவர் ரோட்ரிக் ஹட்சனிடம் கூறினார். ரசனைமிக்க ஓர் இல்லத்தில், என் அலைச்சல்களின் நினைவுகளால் சூழப்பட்டு, என் தார்மீக மனநிலையை மீட்டெடுக்கலாம் என நம்புகிறேன். பாரிஸில் ஒரு சாப்பாட்டு அறைக்குத் தேவையான அனைத்துப் பொருட்களையும் நான் ஆர்டர் செய்துள்ளேன். என் நூலகத்திற்காக உங்களால் ஏதாவது செய்ய முடியுமா? அது நன்கு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட எழுத்தாளர்களின் படைப்புகளால் நிரப்பப்பட வேண்டும். மேலும், இந்த பாணியில் ஒரு தூய வெள்ளைச் சிலை" — அவர் ரோட்ரிக் சிலைகளில் ஒன்றைச் சுட்டிக்காட்டினார் — "மொராக்கோ மற்றும் தங்க முலாம் பூசப்பட்ட பொருட்களுக்கு மத்தியில் தனித்துத் தெரிவது, ஒரு உன்னதமான விளைவை ஏற்படுத்தும் என்று நான் நினைக்கிறேன். நான் ஏற்கனவே கருப்பொருளைத் தீர்மானித்துவிட்டேன். எனக்குப் பண்பாட்டின் ஓர் உருவகப் பிரதிநிதித்துவம் வேண்டும். இப்போது, ​​உங்களால் அந்தக் கருத்தை ஏற்க முடியுமா?" என்று திரு. லீவன்வொர்த் விசாரித்தார்.

இந்தத் தேடல் நிறைந்த அமெரிக்கர்களில் — ஜேம்ஸ், சிலரை பேரார்வமும் சோகமும் நிறைந்தவர்களாகவும், மற்றவர்களை அக்கறையற்றவர்களாகவும், வேறு வேலை இல்லாததால் உலகைச் சுற்றித் திரிபவர்களாகவும் காட்டினார். 'தி ஸ்கார்லெட் லெட்டர்' நாவலில் வரும் ஹாதோர்னைத் தவிர, அவருக்கு முந்தைய எந்தவொரு அமெரிக்கரின் முயற்சிகளையும் விட மிக உயர்ந்த ஒரு உள்ளடக்கத்தை அவர் உருவாக்கினார். அவர் அமெரிக்கப் பெண்களை முழு உருவத்தில் சித்தரித்தார். கிறிஸ்டோபர் நியூமன், ரோட்ரிக் ஹட்சன் மற்றும் ஒரு சிலரைத் தவிர, ஜேம்ஸின் மிக முக்கியமான கதாபாத்திரங்கள் பெண்களே: அவர்கள்தான் வெளிநாடுகளில் பேரழிவு தரும் சந்திப்புகளில் ஈடுபடுகிறார்கள், அவர்கள்தான் பல்வேறு மற்றும் முரண்பாடான அமெரிக்கக் கூறுகளை உருவகப்படுத்துகிறார்கள். இசபெல் ஆர்ச்சர், மில்லி தீல், மேரி கார்லண்ட் — இவர்களின் எண்ணிக்கையை நீட்டிக்கலாம்: இவர்களின் நெருக்கமான மற்றும் நுட்பமான உருவப்படமே ஜேம்ஸின் மிகப்பெரிய பணியாகத் தோன்றியது. அவருடைய சில முக்கியத்துவம் குறைந்த பெண் கதாபாத்திரங்கள் கடினமான அமெரிக்கப் பழக்கவழக்கங்களை வெளிப்படுத்துகின்றன; அவர்கள்தான் பெரும்பாலும் தனியுரையாடலில் ஈடுபடுகிறார்கள். "நான் மன்னிப்புக் கேட்கவில்லை, லார்ட் லேம்பத்," என்றார் திருமதி வெஸ்ட்கேட்; சில அமெரிக்கர்கள் எப்போதும் மன்னிப்புக் கேட்டுக்கொண்டே இருக்கிறார்கள்; அதை நீங்கள் கவனித்திருக்க வேண்டும். நாங்கள் எப்போதும் தற்பெருமை பேசுபவர்கள், அமெரிக்கக் கொடியை ஊதுபவர்கள், அசைப்பவர்கள் என்ற பெயர் எங்களுக்கு உண்டு; ஆனால், நாங்கள் தொடர்ந்து சாக்குப்போக்குகளைச் சொல்லி, விஷயங்களைச் சரிசெய்ய முயற்சிக்கிறோம் என்பதுதான் எனக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. அமெரிக்கக் கொடி முற்றிலும் வழக்கொழிந்துவிட்டது; அது, தேய்ந்துபோன ஒரு மேஜை விரிப்பைப் போல, மிகவும் கவனமாக மடித்து வைக்கப்பட்டுள்ளது. நாங்கள் ஏன் மன்னிப்புக் கேட்க வேண்டும்? ஆங்கிலேயர்கள் ஒருபோதும் மன்னிப்புக் கேட்பதில்லை— அப்படித்தானே? இல்லை, நான் சொல்ல வேண்டும் / ஒருபோதும் மன்னிப்புக் கேட்பதில்லை. நீங்கள் எங்களை அப்படியே ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் — எங்கள் குறைகள் அனைத்தையும் எங்கள் தலைகளில் சுமந்துகொண்டு. நிச்சயமாக, உங்களுடைய கிராமப்புற வாழ்க்கை, உங்களுடைய பழைய இடிபாடுகள், உங்களுடைய பெரிய பண்ணைகள் மற்றும் அதுபோன்ற எதுவும் எங்களிடம் இல்லை. . . .” அந்த அழகிய பெண்மணி, அப்போதும் பின்னரும், "ஒரு மென்மையான இரக்கமற்ற ஒரே தொனியுடனும், ஏற்ற இறக்கக் குறைவுடனும், ஒரு பாரபட்சமற்ற தட்டையான தன்மையுடனும்" மிக நீண்ட நேரம் பேசிக்கொண்டே இருந்தாள்; அந்தத் தட்டையான தன்மை, ஒரு நீராவி உருளையால் அதன் இழைகள் வரவேற்பறைக் கம்பளத்தின் இழைகளாக மாற்றப்பட்டதைப் போல, பூக்கள் நிறைந்த தேன் மதுவை மிகவும் கவனமாக 'சுத்திகரிக்கப்பட்டதை' நினைவுபடுத்தியது.

ஜேம்ஸின் உண்மையான கதாநாயகிகள் பொதுவாக ஒரு சார்பு மனப்பான்மையைக் கொண்டிருப்பார்கள்; அது முரண்பாட்டுக் கதையில் ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட முறையும், மற்ற இடங்களில் சாதாரணமாகவும் வெளிப்பட்டிருந்தது: போ அதை வலியுறுத்தியிருந்தார். "மொரெல்லாவின் கல்வி ஆழ்ந்தது." "நான் லிஜியாவின் கற்றலைப் பற்றிப் பேசியிருக்கிறேன்: அது மகத்தானது — பெண்களிடம் நான் இதுவரை கண்டிராத ஒன்று." ஜேம்ஸின் நாவல்களில் அந்த நிழல் ஆழமானதல்ல, ஆனால் அது இருக்கிறது. திருமதி வெஸ்ட்கேட்டின் சகோதரி, ஒரு சிறந்த வாசகியான குட்டி பெஸ்ஸி ஆல்டன்; அவள் இயல்பான கேள்வி கேட்கும் ஆர்வத்தை உறுதியான நேர்மையுடன் இணைத்திருந்தாள். ஒழுக்கமான மற்றும் அழகான அறிவுஜீவியான மேரி கார்லண்ட் இருந்தாள். 'தி யூரோப்பியன்ஸ்' நாவலில் வரும் இளம் பெண்கள் — உண்மையான அமெரிக்கர்கள் — உயர் சிந்தனையின் பின்னணியில் தோன்றுகிறார்கள்; 'தி பாஸ்டன் டான்ஸ்' நாவலில் வருபவர்கள் மறைஞானத்தில் மூழ்கிய ஒரு விண்மீன் திரளை உருவாக்குகிறார்கள். இந்தப் பெண்கள் நேரடியாகப் புத்தகங்களில் மூழ்காதபோது, ​​கலைகளின் மீது ஒரு திட்டவட்டமான நாட்டத்தைக் கொண்டிருப்பதன் மூலம் பொதுவான நோக்கத்தை நிறைவேற்ற வாய்ப்புள்ளது: காலத்தின் சிறந்த திரட்சிகள் மீதான தனது நம்பிக்கையின் காரணமாக, இசபெல் ஆர்ச்சர் தனது விதியை நோக்கி குருட்டுத்தனமாக நடந்தாள். எப்போதாவது ஜேம்ஸ், டெய்ஸி மில்லர் அல்லது பண்டோரா டே போன்றோரில் இயற்கையின் குழந்தையை — இறுதியில் முழுமையான பெண்மையுடையவளை — சித்தரித்து, அதன் மூலம் மற்றொரு மரபைப் பின்பற்றினார்; ஆனால் பெரும்பாலும், அவர் மிகவும் ஆழ்ந்து ஈடுபட்டிருந்த பெண்களே விலகியிருக்கும், சுயநினைவுள்ள, சற்றே படிக்கும் குணம் கொண்ட பாத்திரத்தை ஏற்றனர்.

அவருடைய நாவல்கள் மற்றும் சிறுகதைகளின் பரந்த வீச்சில், ஒவ்வொரு சித்திரமும் தெளிவாகிறது. அறிவு, சமூக அனுபவம், வளர்ச்சி அல்லது ஒரு புதுப்பித்தல் உணர்விற்காகக் கூட அமெரிக்கர்கள் நாடக்கூடிய ஒரு முழுமையான பாத்திரங்களின் தொகுப்பு உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. அவர்கள் வெறும் வகையினர் மட்டுமல்ல: அவர்கள் பொதுவான தனிநபர்களைக் கொண்ட ஒரு முழு சமூகமே. அவர்கள் குறுகிய ஆக்கிரமிப்புகள், அடக்கமற்ற பெருந்தன்மை, அலட்சியமான நேர்மை, பரந்த மற்றும் நுட்பமான நோக்கம் ஆகியவற்றுடன் தோன்றுகிறார்கள். அவர்களின் லட்சியங்கள் பெரும்பாலும் குருட்டுத்தனமானவை, அல்லது கடினமானவையாகவும் தவறாதவையாகவும் வளர்ந்துள்ளன. புலம்பெயர்ந்த அமெரிக்கர்களின் இந்தச் சமூகம் ஒரு மாகாணவாத சமூகமாக இருந்தது; அது தனது சிறந்த குணநலன்களால் மட்டுமே அந்த மாகாணவாதத்தைக் கடந்தது. இனம், வரலாறு, ஏன் எதிர்காலத்தைப் பற்றிய உணர்வு கூட இந்த மக்கள் மீது உள்ளது; ஆனாலும் அவர்கள் தனித்துவமான அனைவரையும் உள்ளடக்கியவர்களாகவே இருக்கிறார்கள். உண்மையில், அதைப் படிக்க விரும்புபவர்களுக்கு அமெரிக்க குணநலன்கள் குறித்த ஒரு தெளிவான விமர்சனத்தை அவர்கள் வழங்குகிறார்கள்; இறுதியில், முந்தைய ஆண்டுகளில் தோன்றிய ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட தெளிவான சார்புகளை அவர்கள் வெளிப்படுத்துகிறார்கள்.

வனாந்தரமும் பண்ணையும் மறைந்துவிட்டன: இந்தக் கதைகளில் அவற்றின் மங்கலான தடயங்கள் மட்டுமே புலப்பட்டன. ஜேம்ஸ், திரு. வெஸ்ட்கேட்டிடம் உழைப்பின் முகத்தையும், ஓய்வின் குரலையும் கவனித்தார்; ஒருவேளை முன்னோடிச் சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர்களாக இருந்திருக்கக்கூடிய வயதான பெண்களின் முகங்களில் ஒரு விசித்திரமான உணர்ச்சியற்ற தன்மையைக் கண்டார். ஆனால் பெரும்பாலும், தரம் மாறிவிட்டது; இவர்கள் ஓய்வெடுப்பவர்கள்; இவர்கள் தெளிவாக நகரவாசிகள். வீச்சு பரந்திருந்தது, புதுமை ஆழமானது; உள்நாட்டுப் போருக்குப் பிறகு விரைவில் எழுதத் தொடங்கிய ஜேம்ஸின் சாதனை, முந்தைய ஆண்டுகளின் சிக்கனமான மற்றும் எளிமையான சித்தரிப்புகளுடன் ஒப்பிடும்போது, ​​ஒரு அற்புதத்திற்குச் சற்றும் குறைவானதாகத் தோன்றவில்லை. ஆயினும், அமெரிக்க குணநலன்கள் குறித்த அவரது சித்தரிப்பு பிரகாசமாகவும் ஆழமாகவும் வளர்ந்திருக்கலாம், ஏனெனில் அவர் அந்தச் சித்தரிப்புகளிலிருந்து ஆற்றலைத் திரட்டினார், ஒரு மரபு அளிக்கக்கூடிய உத்வேகத்தை அவர் கொண்டிருந்தார். அவர் யாங்கி கட்டுக்கதையில் வேரூன்றியிருந்தார்; அமெரிக்க குணநலன்கள் குறித்த அவரது அடிப்படைப் புரிதல் அங்கிருந்து வரையப்பட்டதாகவே இருந்தது. அவருக்கு முன் இருந்த நீண்ட வரிசை பிரபலமான எழுத்தாளர்களைப் போலவே, அவரும் வெளிநாட்டு விமர்சனங்களுக்கு மிகவும் உணர்திறன் கொண்டவராக இருந்தார்.

"அவள் பயந்தது அமெரிக்கக் காட்டுமிராண்டித்தனத்திற்கு சிறிதும் அல்ல," என்று அவர் லேடி பார்ப்ரினாவைப் பற்றி எழுதினார். "அவளுடைய அச்சம் முழு அமெரிக்க நாகரிகத்தின் மீதே இருந்தது." அந்த நையாண்டித்தனமான சித்தரிப்பில், பரிச்சயமான வெளிநாட்டுக் குற்றச்சாட்டும் அடங்கியிருந்தது. 'பண்டோரா'வில், ஜெர்மானியத் தூதர் "நகைச்சுவையான அம்சங்கள் நிறைந்த ஒரு சமூகத்தை ஆராய" சென்றுகொண்டிருந்தார் — அது ஐரோப்பியர்களுக்கு நகைச்சுவையாக இருந்த ஒரு அமெரிக்கச் சமூகம். ஜேம்ஸ் மீண்டும் மீண்டும் ஐரோப்பியர்களின் தீய குணம், சூழ்ச்சி அல்லது வஞ்சகத்தை அமெரிக்கர்களின் அப்பாவத்தனத்திற்கு எதிராக நிறுத்தினார். இந்த முரண்பாடு 'ஃபோர் மீட்டிங்ஸ்' நூலின் சிறிய எதிர்ச்சொற்களில் தெளிவாகத் தெரிகிறது; இது 'ஆன் இன்டர்நேஷனல் எபிசோட்' நூலின் அடிப்படையாகவும் அமைகிறது. 'தி மாடர்ன் வார்னிங்' படைப்பில், காயப்படுத்தும் பிரிட்டிஷ் ஏளனத்தின் அனைத்து உட்பொருள்களுடனும் இது நாடகீயமாக முன்வைக்கப்படுகிறது. கேட் க்ராய் மற்றும் மெக்டன் டென்ஷர் போன்ற சிறந்த கதாபாத்திரங்கள் கூட தங்களின் பரம்பரை கறுப்பு நிறத்தை வெளிப்படுத்துகின்றனர், அதற்கு எதிராக அமெரிக்கப் பெண்ணான மில்லி தீலின் நெஞ்சைத் தொடும் குணமும் நேர்த்தியான பெருந்தன்மையும் சித்தரிக்கப்படுகின்றன.

பிற்காலங்களில், 'தி விங்ஸ் ஆஃப் தி டவ்' மற்றும் 'தி கோல்டன் பால்' ஆகியவற்றில் வரும் அப்பாவி அமெரிக்கர்கள் அமெரிக்கர்களாகச் சித்தரிக்கப்படவில்லை என்று ஜேம்ஸ் மறுத்தார்; ஆயினும், அந்த வேறுபாடு அப்படியே நீடித்தது. ஜேம்ஸ் ஒருபோதும் அதன் எதிர்ச்சொற்களை கற்பனை வளத்துடன் முன்வைக்கவில்லை; மேலும், அந்த வடிவம் ஒரு கருத்தின் வெளிப்பாடாக இருப்பதைத் தவிர வேறொன்றுமில்லை என்று சொல்லும் அளவுக்கு அடிக்கடி மீண்டும் மீண்டும் பயன்படுத்தப்பட்டது. அவர் ஒரு உறுதிப்பாட்டைக் கண்டார். அமெரிக்க அப்பாவித்தனத்தின் தோற்றத்தால் அவர் கவரப்பட்டார். 'தி யூரோப்பியன்ஸ்' நூலில், அமெரிக்கக் கதாபாத்திரங்கள் ஒரு நுட்பமான மற்றும் இறுக்கமான தூய்மையின் முழுமையான பரிபூரணமாகத் தோன்றுகிறார்கள் — ஐரோப்பாவில் பிறந்து வளர்ந்த நாடோடிகளுடன் ஒப்பிடப்பட்ட அந்தப் பூர்வீக அமெரிக்கர்கள். ஃபெலிக்ஸ் கூறியது போல், இந்த உண்மையான கதாபாத்திரங்கள் "தங்களுக்கே உரிய பாணியில் வசீகரமானவர்களாக" இருந்தனர். "அதை நான் எப்படி விவரிப்பது? அது பழமையானது; அது ஆணாதிக்கமானது; அது பொற்காலத்தின் நாகரிகம்." தனது பிற்கால முன்னுரைகளில் ஒன்றில், ஜேம்ஸ் கிட்டத்தட்ட ஒரு வெறித்தனமான அழுத்தத்துடன் "என் நாட்டு மக்களின் ஒப்பீட்டு அப்பாவித்தன நிலை" பற்றி எழுதினார்.

உண்மையில், இந்தப் பழைய கண்ணோட்டத்திற்கு அப்பாற்பட்ட தாக்கங்களால் இந்த ஈடுபாடு வலுப்பெற்றிருக்கலாம். கதாநாயகர்கள் மற்றும் கதாநாயகிகள் இருவருக்கும் வழங்கப்படும் களங்கமற்ற தன்மையானது, அவரது காலத்திய ஆங்கில நாவல்களில் ஒரு கற்பனையான உச்சத்தில் இடம்பெற்றிருந்தது; மேலும், மூத்த ஹென்றி ஜேம்ஸின் மகன் தார்மீக மற்றும் தெய்வீக குணங்களில் அக்கறை கொண்டிருப்பது இயல்பானதாகவே இருந்தது. உண்மையில், அவரது சித்தரிப்புகள் பெரும்பாலும் வெறும் முரண்பாட்டு விளைவுகளையும் தாண்டி, தேசியக் கருத்தளவுகளை முற்றிலுமாகக் கடந்துசெல்லும் ஒரு தார்மீக அழகின் வெளிப்பாடாகவே இருந்தன; மேலும், பெரும் முரண்பாடுகளாலும் பொருத்தமின்மைகளாலும் இந்த வடிவம் அடிக்கடி சிதைக்கப்பட்டது. ஆயினும், ஹென்றி ஜேம்ஸால் சித்தரிக்கப்பட்ட களங்கமற்ற தன்மையானது, ஏற்கனவே நிலைபெற்ற ஒரு கருத்தில் வேரூன்றியுள்ளது. 'தி அமெரிக்கன்' என்ற நூலில், அவர் ஒரு மாற்றப்பட்ட முடிவுடன் முழுமையான நீதிக்கதையை எழுதினார்.

நோய்

தலைப்பு கூட ஒரு நிறைவாகவே இருந்தது. 'தி இங்கிலிஷ்மேன்' என்ற பெயரில் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க ஆங்கில நாவலையோ அல்லது 'லெ ஃபிரான்கே' என்ற பெயரில் ஒரு சிறந்த பிரெஞ்சு நாவலையோ யார் தான் கேள்விப்பட்டிருக்கிறார்கள்? அந்த எளிமையான மற்றும் தீவிரமான அழுத்தம், தேசிய வகைமையின் சிக்கலில் நிரந்தரமாக ஈடுபட்டிருந்த ஒரு கற்பனைக்கு உரியதாக இருந்தது. 'நியூமன்' என்ற பெயருக்கு ஒரு முக்கியத்துவம் இருந்தது; அது, யாங்கி நீதிக்கதைகளில் ஒன்றில் வரும் கதாநாயகனை 'ஜெடிடியா ஹோம்ப்ரெட்' என்று அழைத்த நகைச்சுவைக் குறியீட்டின் ஒரு மெல்லிய பங்கைக் கொண்டிருந்தது.

கதையின் தொடக்கத்தில், நியூமன் சலோன் கரே வழியாக உலாவி, தலைசிறந்த கலைப்படைப்புகளை ஆராய்ந்துகொண்டிருந்தபோது, ​​கலை வடிவங்களை உற்று நோக்கும் எவரும் அவர் ஒரு அமெரிக்கர் என்பதை அடையாளம் காணாமல் இருந்திருக்க முடியாது என்று ஜேம்ஸ் அறிவித்தார். உண்மையில், அத்தகைய ஒரு பார்வையாளர், அவர் இனத்தின் அச்சில் கிட்டத்தட்ட ஒரு இலட்சிய முழுமையுடன் பொருந்தியிருந்ததை ஒரு முரண்பாடான கருத்தாகக் குறிப்பிட்டிருக்கலாம். . . . அமெரிக்க வகையினரிடம் பொதுவாகக் காணப்படும் தட்டையான தாடையும், உறுதியான, உலர்ந்த கழுத்தும் அவரிடம் இருந்தன. . . . உயரமாகவும், ஒல்லியாகவும், தசைப்பிடிப்புடனும் இருந்த அவர், ஆழ்மன எதிர்ப்பின் தீவிரத்தை வெளிப்படுத்தினார். . . . அவரது வழக்கமான தோரணையும் நடையும் ஒரு தாராளமான தளர்வைக் கொண்டிருந்தன; ஆனால், ஒரு சிறப்பு உத்வேகத்தின் கீழ், அவர் தன்னை நிமிர்த்திக்கொண்டபோது, ​​அணிவகுப்பில் நிற்கும் ஒரு கிரெனேடியரைப் போலத் தோற்றமளித்தார். நியூமன் பரிச்சயமான உடல்வாகைக் கொண்டிருந்தார்; ஆடை குறித்த பரிச்சயமான விழிப்புணர்வும் அவரிடம் இருந்தது; அடுத்தடுத்த ஒரு காட்சியில், அவர் மிகவும் வெளிர் நிறத்திலான ஒரு நீல நிற சாடின் கழுத்துப்பட்டையுடனும், அப்பட்டமாகத் தெரியும் சட்டையின் முன்பகுதியுடனும் தோன்றினார். ஆனால் ஜேம்ஸின் கூற்றுப்படி, தெளிவான, குளிர்ந்த சாம்பல் நிறத்திலான அந்தக் கண்தான் இறுதிக் கதையைச் சொன்னது: "அறிமுகமில்லாதவரும் நிபுணரும் தனித்துவமாகக் கலந்திருந்த ஒரு கண்" — அப்பாவித்தனமும் சூழ்ச்சிக்காரனும். "உங்களை என்னால் அடையாளம் காண முடியவில்லை," என்றார் திருமதி டிரிஸ்ட்ராம். நீங்கள் மிகவும் எளிமையானவராக இருந்தாலும் சரி, மிகவும் ஆழமானவராக இருந்தாலும் சரி.

நியூமனின் பூர்வீகம் ஒருபோதும் குறிப்பிடப்படவில்லை; அவர் யாங்கி இனத்தைச் சேர்ந்தவராக இருந்தாலும், அவர் நியூ இங்கிலாந்தைச் சேர்ந்தவர் அல்ல, நிச்சயமாக பாஸ்டனைச் சேர்ந்தவரும் அல்ல. பசிபிக் கடற்கரைதான் அவரது நிதி வெற்றிகளுக்கான களமாக இருந்தது; மேலும் இந்த வெற்றிகள் 1868-க்கு முன்பு, அதாவது தங்க வேட்டைக் காலத்தில் நிகழ்ந்ததாகக் கருதப்பட்டது. அவர் மார்க் ட்வைனுடன் சான் பிரான்சிஸ்கோவிலோ அல்லது வர்ஜீனியா நகரத்திலோ இருந்திருக்கலாம்; அக்காலத்திற்கும் இடத்திற்குமான பழக்கவழக்கங்கள் அவரிடம் இருந்தன. அவர் வார்ப்பு இரும்பு அடுப்புகளைச் சுற்றி வட்டமாக அமர்ந்து மேற்கத்திய நகைச்சுவையாளர்களுடன், சரிந்து விழாமல் உயர்ந்த கதைகள் மேலும் மேலும் வளர்வதைக் கண்டிருந்தார், மேலும் நேராகவும் உயரமாகவும் கட்டும் தந்திரத்தை அவரது கற்பனை கற்றிருந்தது. இளம் மேடம் டி பெல்லேகார்ட், நியூமன் யார் என்று தனக்குத் தெரியாமல் இருந்திருந்தால், அவரை ஒரு கலிபோர்னியாவின் அமெரிக்க பிரபு என்று நினைத்திருப்பேன் என்றார். "நீங்கள் தரையைக் கடக்கும் விதத்தைப் பாருங்கள்!" என்றார் வாலண்டின் டி பெல்லேகார்ட். "இருப்பினும், நீங்கள் ஒரு மாபெரும் உருவம் என்பதால், ஏழு லீக் பூட்ஸ்களில் இயல்பாகவே நகர்கிறீர்கள். . . ." நீங்கள் எங்களை விடவும் துடிப்பான உலக அனுபவம் கொண்டவர்.

நியூமனைப் பற்றி அற்புதமான கதைகள் கூறப்பட்டன. பெக்கிள்கார்ட்ஸ் குடும்பத்தினர் அளித்த மாபெரும் நடன விருந்தில், அவர் டச்சஸ்ஸிடம் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டார். அவரது தலையாட்டும் மகுடமும், மூன்று தாடைகளும், பரந்த மார்பகங்களும் நியூமனைக் கலக்கமடையச் செய்தன. மேலும், அவர், "ஒரு தலையணையில் உள்ள மெருகூட்டப்பட்ட ஊசிமுனைகளைப் போல மின்னும் கண்களால்" அவரைப் பார்த்தார். "தனது சிறிய ரசிகர் வட்டத்துடன், இந்த குறிப்பிடத்தக்க பெண்மணி, ஒரு திருவிழாவில் உள்ள குண்டுப் பெண்ணை அவருக்கு நினைவூட்டினார்." "உங்களைப் பற்றி நான் பலவிதமான அசாதாரணமான விஷயங்களைக் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன்," என்று அவள், தனது சிறிய, இமைக்காத பார்வையை அவர் மீது நிலைநிறுத்தியபடி கூறினாள். கனவுகள், அவை உண்மையா? ... ஓ, உங்கள் வாழ்க்கை முடிந்துவிட்டது. மிகவும் ஏற்றத்தாழ்வான, விசித்திரமான ஒரு வாழ்க்கைப் பயணத்தை நீங்கள் மேற்கொண்டிருக்கிறீர்கள். சுமார் பத்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, இந்த மாபெரும் மேற்கில் நீங்கள் ஒரு நகரத்தை நிறுவியதாகக் கூறப்படுகிறதே, இன்று அதில் ஐம்பது லட்சம் மக்கள் வசிக்கிறார்களே, அது ஐம்பது லட்சம் இல்லையா, ஐயாக்களே? நீங்கள் அந்த அற்புதமான இடத்தின் பிரத்தியேக உரிமையாளர், அதன் விளைவாக நீங்கள் அபரிமிதமான செல்வந்தர். சுருட்டுப் புகைக்கவே மாட்டோம் என்று உறுதியளிக்கும் புதியவர்கள் அனைவருக்கும் வாடகையின்றி நிலத்தையும் வீடுகளையும் வழங்காமல் இருந்திருந்தால், நீங்கள் இன்னும் செல்வந்தராகியிருப்பீர்கள். இந்த ஆட்டத்தில், இன்னும் மூன்று ஆண்டுகளில், நீங்கள் அனைத்து அமெரிக்கக் கண்டங்களுக்கும் ஜனாதிபதியாகப் போகிறீர்கள் என்று எங்களுக்குச் சொல்லப்படுகிறது.

"மக்களுக்காகப் பணம் செலவழிக்கும் காரியங்களைச் செய்வதை அவர் விரும்பினார்," என்றார் ஜேம்ஸ்; "உண்மையைச் சொல்லப்போனால், அவர்களை 'உபசரிப்பதை' அவர் ரசித்தார். . . . உயர்வாக ஆடை அணிவது அவருக்கு எப்படி ஒரு மனநிறைவாக இருந்ததோ, அதுபோலவே, தனது பணச் செலவிலும் தாராளமான தலையீட்டாலும் மக்கள் வேலைகளில் ஈடுபட்டு மகிழ்வதைக் காண்பது அவருக்கு ஒரு தனிப்பட்ட மனநிறைவாக இருந்தது (ஏனெனில் அதன் முழு சுவையையும் அவர் மிகவும் நுட்பமாகத் தனக்குள்ளேயே வைத்துக்கொண்டார்). ஒரு பெரும் கூட்டத்தை இயக்கத்தில் ஈடுபடுத்தி தொலைதூரத்திற்குக் கொண்டு செல்வது, சிறப்புப் போக்குவரத்துச் சாதனங்களை ஏற்பாடு செய்வது, தொடர்வண்டிப் பெட்டிகளையும் நீராவிப் படகுகளையும் வாடகைக்கு அமர்த்துவது போன்றவை, துணிச்சலான செயல்முறைகள் மீதான அவரது விருப்பத்துடன் ஒத்திசைந்து, விருந்தோம்பலை அது இருக்க வேண்டிய இலட்சிய வலிமைமிக்க ஒன்றாக மாற்றின."

நியூமன் இதுபோன்ற முயற்சிகளிலும் ஒரு அலட்சியமான போக்கைக் கடைப்பிடித்தான்; அது, மடம்வாசெல் நோமியின் சிறு வேலைக்குப் பணம் திரட்டுவதற்காக, ஆறு தலைசிறந்த படைப்புகளின் பிரதிகளுக்கு அவளிடம் சாதாரணமாக ஒரு ஆர்டரைக் கொடுத்ததைப் போலவே இருந்தது. ஆனால், தனது வெளிப்படைத்தன்மை தனக்கு ஒரு கணிசமான லாபத்தைக் கொண்டுவரக்கூடும் என்ற நம்பிக்கையில், தனது ஓவியங்கள் வெறும் கோட்டோவியங்கள் என்று அவள் அவனிடம் அறிவித்தபோது, ​​மடம்வாசெல் நோமியின் நோக்கத்தின் திசையை அவன் தெளிவாகப் புரிந்துகொண்டான். அவன் அவளது அறிவிப்பைத் தனது வழக்கமான வெறுமையுடன் கடந்து சென்றான்; தனது ரசனையே தவறு என்ற உண்மையை, தன் மனதின் ஏதோவொரு மறைந்த குகைக்குள் புதைத்துவிட்டான். "நீ தவறவிட்டுவிட்டோமே என்று எனக்குக் கவலையளிக்கும் ஒரு விஷயம் உன்னிடம் இருக்கிறது," என்றான் வாலண்டின். அது பணமல்ல, அது மூளையும்கூட அல்ல, ஆனாலும் உங்கள் நோக்கத்திற்கு உங்களுடையது மிகச் சிறப்பாகப் பயன்பட்டிருக்கிறது என்பது வெளிப்படை. அது உங்கள் மிகையான உயரமும் அல்ல, ஆனாலும் நான் இன்னும் ஓரிரு அங்குலம் உயரமாக இருந்திருக்க விரும்பியிருப்பேன். அது, இந்த உலகில் அசைக்கமுடியாமல், அசைக்கமுடியாமல், அழிக்கமுடியாமல் (அதுதான் விஷயம்) இயல்பாக இருப்பது போன்ற ஒருவித தோரணை. நான் சிறுவனாக இருந்தபோது, ​​இது போன்ற ஒரு தோரணையால்தான் மக்கள் ஒரு பெல்லேகார்டை அடையாளம் கண்டுகொள்வார்கள் என்று என் தந்தை எனக்கு உறுதியளித்தார். அவர் என் கவனத்தை அதன்பால் ஈர்த்தார். அதை வளர்த்துக்கொள்ளும்படி அவர் எனக்கு அறிவுரை கூறவில்லை; நாம் வளர வளர அது தானாகவே வந்துவிடும் என்று சொன்னார். . . . ஆனால், நான் புரிந்துகொண்ட வரையில், சாதாரண வீட்டு உபயோகப் பொருட்களைத் தயாரித்து விற்ற நீங்கள் — உங்களின் தனித்துவமான பாணியில் — சௌகரியமாக நின்றுகொண்டு, எத்தனையோ உயரமான சுவர்களுக்கு மேலாக நேராகப் பார்க்கும் ஒரு மனிதனைப் போல எனக்குத் தோன்றுகிறீர்கள். தனக்குப் பிடித்தமான ரயில் பாதையில் செல்லும் ஒரு பெரிய பங்குதாரரைப் போல நீங்கள் எல்லா இடங்களிலும் நகர்வதை நான் பார்ப்பது போல் தெரிகிறது. பங்குகள் இல்லாத என் ஏக்கத்தை நீங்கள் என்னை மிகவும் உணர வைக்கிறீர்கள். ஆனாலும், இந்த உலகம் ஒரு காலத்தில்... நமக்குச் சொந்தமாக இருக்க வேண்டியது. நான் எதை இழக்கிறேன்?

நியூமனின் பதில் ஆணித்தரமாக இருந்தது, மேலும் அது கடந்த காலத்தின் பல அமெரிக்கப் பேச்சுகளிலிருந்து எடுக்கப்பட்டிருக்கக்கூடியதாக இருந்தது. "அது நேர்மையான உழைப்பின் பெருமித உணர்வு; யாரோ ஒருவர் பணம் கொடுத்து வாங்க முன்வந்த ஒன்றை நீங்களே உருவாக்கியிருக்கிறீர்கள் என்ற உணர்வு — ஏனெனில் அதுவே உறுதியான அளவுகோல். நீங்கள் என் துணி துவைக்கும் தொட்டிகளைப் பற்றிப் பேசுகிறீர்கள் — அவை அழகாக இருந்தன — அவையும் அவற்றின் அழகும் தானே என் மனசாட்சியை உருவாக்குகின்றன?"

ஓ, இல்லை; துணி துவைக்கும் தொட்டிகளையும் தாண்டி, பெரும் கட்டிகளாக நெடியுடைய மஞ்சள் சோப்பை மலைபோல் குவித்த மனிதர்களை நான் பார்த்திருக்கிறேன்; ஆனால் அவர்கள் என்னைச் சற்றும் ஈர்க்காமல் விட்டுச் சென்றிருக்கிறார்கள்.

"பிறகு, அது ஒரு அமெரிக்கக் குடிமகனாக இருப்பதன் வழக்கமான இன்பம்தான்," என்றார் நியூமன். "அது ஒரு மனிதனைச் சரியான நிலைக்குக் கொண்டு வந்துவிடுகிறது."

நியூமனைப் பற்றி அறிந்தவர்களுக்குத் தெரியும், அந்தத் தொனி தீவிரமான உறுதிப்பாட்டின் கலவையுடன் கூடிய ஒரு கேலியான தொனியாக இருந்தது. அது, யாங்கி நீதிக்கதைகளின் ஆணித்தரமான தேசியவாதத்தின் ஊடாகப் பரவியிருந்த நகைச்சுவையும் போர்க்குணமும் கலந்த தொனியாக இருந்தது; மேலும், ஜேம்ஸ் அந்தக் கலவையான தன்மையை ரசிப்பதாகத் தோன்றியது. அவர் எதையும் மறைக்காமல், யாங்கிகளின் பண்டமாற்று மற்றும் பேரம் பேசுதலிலும் மேலோங்கி இருந்த, பணத்தின் மீதான நியூமனின் ஆரம்பகால ஈடுபாட்டைப் பற்றி மிகுந்த ஆர்வத்துடன் எழுதினார். தனது கதாநாயகன், "தான் இந்த உலகில் படைக்கப்பட்டதன் நோக்கம்... அதன் கடினமான வளங்களிலிருந்து, எவ்வளவு பெரியதாக இருக்கிறதோ அவ்வளவு பெரிய செல்வத்தைக் கொள்ளையடிப்பது மட்டுமே" என்று கருதியதாக அவர் ஒப்புக்கொண்டார். இந்த எண்ணம் அவரது கற்பனையின் எல்லையை முழுமையாக நிரப்பி, அதைத் திருப்திப்படுத்தியது. பணத்தின் பயன்கள் குறித்தும், பொன்னான நீரோட்டத்தைச் செலுத்துவதில் வெற்றி பெற்ற ஒரு வாழ்க்கையை வைத்து என்னவெல்லாம் செய்ய முடியும் என்பது குறித்தும், தனது நாற்பதாவது வயதின் இறுதிவரை அவர் மிகக் குறைவாகவே சிந்தித்திருந்தார்.

"நான் பணம் சம்பாதிப்பதில் அக்கறை கொண்டிருந்தேன், ஆனால் பணத்தின் மீது இவ்வளவு தீவிரமாக அக்கறை கொண்டதில்லை," என்று நியூமன், மேடம் டி சின்ட்ரேயிடம் மிகுந்த நம்பிக்கையுடன் கூறி, தன்னைப்பற்றி வெளிப்படையாகப் பேசத் தொடங்கினார். அவர் அவளுடைய வரவேற்பறையில் அமர்ந்திருந்தபோது, ​​தன் கால்களை நீட்டி ஓய்வெடுத்தார்; அவருடைய கேள்விகள் இயல்பான எளிமையுடன் இருந்தன. "தெருவிலிருந்து இவ்வளவு தூரத்தில், இந்த இடம் உயிரற்றதாகத் தோன்றவில்லையா?" என்று அவர் விசாரித்தார். "அப்படியானால் உங்கள் வீடு மிகவும் பழமையானதா?" என்று சிறிது நேரம் கழித்துக் கேட்டார். அடுப்பின் மேல் இருந்த 1627 என்ற தேதியை வாலண்டின் கண்டறிந்ததும், நியூமன், "உங்கள் வீடு மிகவும் நேர்த்தியான கட்டிடக்கலைப் பாணியில் அமைந்துள்ளது," என்று உரக்க அறிவித்தார். "கட்டிடக்கலை சார்ந்த விஷயங்களில் உங்களுக்கு ஆர்வம் உண்டா?" என்று வாலண்டின் கேட்டார். "சரி, இந்த கோடையில் நான் சிரமப்பட்டு — என்னால் முடிந்தவரை கணக்கிட்டபடி — சுமார் நானூற்று எழுபது தேவாலயங்களை ஆய்வு செய்தேன்." "இதை ஆர்வம் என்று சொல்வீர்களா?" "ஒருவேளை உங்களுக்கு மதத்தில் ஆர்வம் இருக்கலாம்," என்று அவரது விருந்தளிப்பவர் பதிலளித்தார். நியூமன் ஒரு கணம் யோசித்தார். "தீவிரமாக இல்லை." அவர் ஏதோ ஒரு ரயில் பாதையிலோ அல்லது சுரங்கத்திலோ பேசுவது போலப் பேசினார்; மேலும், அதில் இருந்த வெளிப்படையான நாகரிகமின்மையை அவர் விரைவாக உணர்ந்துகொண்டார். இதைச் சரிசெய்ய, அவர் மேடம் டி சின்டர்டிடம் திரும்பி, அவர் ஒரு ரோமன் கத்தோலிக்கரா என்று கேட்டார்.

அந்தச் சித்திரத்தில் நையாண்டி ஊடுருவியிருந்தது — ஒரு ஆழமான நையாண்டி — ஆனால் ஜேம்ஸ் நியூமனை நேசித்தார். தன் வாழ்வின் இறுதிக் கட்டத்தில், தன் ஆய்வுப் பொருளின் மீது தனக்கிருந்த இளம் வயது 'மோகத்தைப்' பற்றி அவர் பேசினார்; இதன் மூலம் அவர் குறிப்பாக ஒரு கலைத்துவ ஈடுபாட்டைக் குறிப்பிட்டாலும், அவரது தனிப்பட்ட பக்தியும் தெளிவாகவே இருந்தது. மேடம் டி சின்ட்ரே நேசிக்கக்கூடிய ஒரு மனிதராகத் தன் நாயகனை அவர் வெளிப்படுத்தினார் — அந்தப் படைப்பு "உயரமான, மெலிந்த, கம்பீரமான, மென்மையான, பாதிப் பெருமதிப்புக்குரிய பெண்மணி மற்றும் பாதித் தேவதை; 'வகை' மற்றும் எளிமையின் கலவை, கழுகு மற்றும் புறாவின் கலவை." நியூமனின் நற்குணம்தான் அவளை ஈர்த்தது; ஆனால், நற்குணத்துடன் ஒரு உள்ளார்ந்த கண்ணியமும் இணைந்திருக்கவில்லை என்றால், ஒரு தொன்மையான வம்சத்தின் மகளுக்கு அது மட்டும் போதுமானதாக இருந்திருக்காது.

ஆனால், மேடம் டி சின்ட்ரே மற்றும் வாலண்டின் ஆகியோர் நியூமனின் உண்மையான தகுதியை உணர்ந்தபோதிலும், அவரது குடும்பத்தினர் மற்றவர்கள் தங்கள் தப்பெண்ணங்களை நினைவில் வைத்திருந்தனர். மேடம் டி பெல்லேகார்ட், தன் மகளை மணக்க நியூமன் விரும்பியதை அறிந்து, அவரை முதன்முதலில் வரவேற்றபோது, ​​அவர் சிறியவராகவும் அசையாதவராகவும் அமர்ந்திருந்தார். "நீங்கள் ஒரு அமெரிக்கர்," என்று அவர் சற்று நேரத்தில் கூறினார். "நான் பல அமெரிக்கர்களைப் பார்த்திருக்கிறேன்." "பாரிஸில் பலர் இருக்கிறார்கள்," என்று நியூமன் மகிழ்ச்சியுடன் கூறினார். ஓ, அப்படியா? நான் இவர்களை இங்கிலாந்தில்தான் பார்த்தேன், அல்லது வேறு எங்கோ; பாரிஸில் அல்ல. பல வருடங்களுக்கு முன்பு பைரனீஸ் மலைத்தொடரில்தான் பார்த்திருக்க வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன். உங்கள் நாட்டுப் பெண்கள் மிகவும் அழகாக இருப்பார்கள் என்று கேள்விப்பட்டேன். இந்தப் பெண்களில் ஒருவர் மிகவும் அழகாக இருந்தார் — அற்புதமான நிறத்தோற்றத்துடன். அவர் யாரோ ஒருவரிடமிருந்து வந்த அறிமுகக் கடிதம் ஒன்றை எனக்குக் கொடுத்தார் — அது யார் என்று மறந்துவிட்டேன் — அதனுடன் தன் சொந்தக் கடிதம் ஒன்றையும் அனுப்பியிருந்தார். அந்தக் கடிதம் மிகவும் விசித்திரமாக எழுதப்பட்டிருந்ததால், அதை நான் நீண்ட காலத்திற்குப் பிறகு பத்திரமாக வைத்திருந்தேன். அதில் இருந்த சில சொற்றொடர்கள் எனக்கு மனப்பாடமாகத் தெரிந்திருந்தன. ஆனால் இப்போது அவற்றை மறந்துவிட்டேன் — அது நடந்து பல வருடங்கள் ஆகிவிட்டன. அதன்பிறகு நான் வேறு எந்த அமெரிக்கர்களையும் பார்க்கவில்லை. என் மருமகள் பார்த்திருக்கிறாள் என்று நினைக்கிறேன்; அவள் ஒரு பெரிய ஊர்சுற்றி; அவள் எல்லோரையும் பார்ப்பாள்.

நியூமன் இதைக் கேட்டு மகிழ்வார் என்ற ஒரு மென்மையான எண்ணத்தினால், சாந்தமான மேடம் டி சின்ட்ரே கூட அந்த விமர்சனத்தை மேலும் வலுப்படுத்தினார். அவர் தனது வரவேற்பறையில் அவளை நெருங்கி வந்தபோது, ​​"நீங்கள் ஒரு அமெரிக்கர் என்று நான் மேடம் டி லா ரோஷ்பிடெலிடம் சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறேன்," என்றார் அவர். "அது அவருக்கு மிகுந்த ஆர்வத்தை ஏற்படுத்துகிறது. அவருடைய விருப்பமான மாமா, கடந்த நூற்றாண்டில் உங்கள் போர்களில் உங்களுக்கு உதவ பிரெஞ்சுப் படைகளுடன் சென்றிருந்தார். அதன் விளைவாக, அவர் எப்போதுமே உங்கள் இனத்தைச் சேர்ந்த ஒருவரைக் காண மிகவும் விரும்பினார். ஆனால் இன்றிரவு வரை அவரால் அது முடிந்ததில்லை. அவருக்குத் தெரிந்தவரை, அவர் இதுவரை பார்த்த முதல் நபர் நீங்கள்தான்." மேடம் டி லா ரோஷ்பிடெலி ஒரு பழங்காலக் கண்ணாடியை உயர்த்தி, நியூமனைத் தலை முதல் கால் வரை பார்த்தார். இறுதியில் அவர் ஏதோ சொன்னார். அதை நியூமன் மரியாதையுடன் கேட்டார், ஆனால் அவரால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. ஏனெனில், மேடம் டி லா ரோஷ்பிடெலிக்கு வயதான, சவத்தைப் போன்ற முகம் இருந்ததுடன், அவரது கீழ்த்தாடைப் பகுதி சரியாக இல்லாததால் அவரால் தெளிவாகப் பேச முடியவில்லை. மேடம் டி சின்ட்ரே ஒரு விளக்கத்தை அளித்தார். "மேடம் டி லா ரோஷெஃபிடெல், தனக்குத் தெரியாமலேயே அமெரிக்கர்களைப் பார்த்திருக்க வேண்டும் என்று உறுதியாக நம்புவதாகக் கூறுகிறார்." நியூமன், தனக்குத் தெரியாமலேயே அவர் பல விஷயங்களைப் பார்த்திருக்கக்கூடும் என்று கருதினார்; மேலும் அந்த பிரெஞ்சுப் பார்வையாளர், மீண்டும் தெளிவற்ற தொண்டைக் குரலில், தனக்கு அது தெரிந்திருக்க வேண்டும் என்று விரும்புவதாகக் கூறினார். இந்த உரையாடலைத் தொடர்ந்து, மிகவும் வயதான ஒரு கனவான் மரியாதையுடன் அணுகி, தான் இவ்வுலகில் பிறந்த பிறகு பார்த்த முதல் நபர்களில் ஒருவர், புகழ்பெற்ற டாக்டர் ஃபிராங்க்ளின் என்ற அமெரிக்கர்தான் என்று அறிவித்தார். ஆனால், அந்தச் சூழ்நிலையில் அவராலும்கூட அதை அறிந்திருக்க முடியாது.

பெரும்பாலும் ஒரு மகிழ்ச்சியான வெளிநாட்டவராகச் சித்தரிக்கப்பட்ட ஜேம்ஸின் பகைமை, இதுபோன்ற சம்பவங்கள் மீண்டும் மீண்டும் நிகழ்ந்தபோது அதிகரித்தது. மேடம் டி சின்ட்ரேயுடனான நியூமனின் நிச்சயதார்த்த அறிவிப்பிற்குப் பிறகு, பெல்லகார்ட்ஸ் அவருக்கு அளித்த மாபெரும் வரவேற்பில், அவளுடைய மூத்த சகோதரர் அவரை அவர்களின் நண்பர்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தினார். "மார்க்விஸ் ஒரு கரடித் தலைவனாகச் சுற்றித் திரிந்தால்," என்று ஜேம்ஸ் ஆவேசமாக எழுதினார், "அந்தக் கரடி மனிதகுலத்தின் மிக நேர்த்தியான சாயல் என்றே பொதுவான எண்ணம் இருந்தது." ஆரம்பகாலத்தில் வாழ்ந்த, அறிவார்ந்த, அலைந்து திரிந்த யாங்கிகளில் ஒருவரிடமிருந்து வந்திருக்கக்கூடிய ஒரு கருத்தைக்கூட ஜேம்ஸ் உலகியல் சமூகம் குறித்துக் கூறினார்; அது போன்ற ஒன்று 'ஃபேஷன்' இதழில் கேட்கப்பட்டிருந்தது. "ஒவ்வொருவரும் நியூமனுக்கு மிகுந்த கவனம் கொடுத்தனர்: அவர் சொல்வது போல, செலவைப் பொருட்படுத்தாமல் ஒவ்வொருவரும் அவருக்காக விளக்குகளை ஏற்றினர்: தாராள மனப்பான்மையுடன் கையை நீட்டி, ஆனால் நாணயத்தின் மீது விரல்களை மூடிக்கொண்டிருக்கும் நல்ல சமூகத்தின் அந்தப் போலியான தீவிரத்துடன் ஒவ்வொருவரும் அவரைப் பார்த்தனர்." ஏறக்குறைய ஐம்பது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, ஜேம்ஸால் ஒரு நீடித்த கசப்புணர்வை வெளிப்படுத்த முடிந்தது. அவனது எச்சரிக்கையான புத்துணர்விற்காக, அந்த முழுப் பொறியும் பெரிதாகவும் தங்க முலாம் பூசப்பட்டதாகவும் வரிசையாக அமைக்கப்பட்டிருந்தது; அதில் அவன் தன் விதியைத் தானே குறிவைத்துத் தடுமாறிச் சிக்கிக்கொள்வான்.

பேரழிவு வந்தபோது, ​​பெல்லகார்டுகள் தங்கள் வார்த்தையை மீறி, கிளேர் தனது திருமண நிச்சயத்திலிருந்து விலகும்படி கட்டளையிடப்பட்டபோது, ​​நியூமன் ஒரு அமெரிக்கர் என்பதால் நிராகரிக்கப்பட்டு பகிரங்கமாக அவமானப்படுத்தப்பட்டார்: தங்கள் குடும்பத்தைப் பொறுத்தவரை அந்தச் சூழ்நிலையை அவர்களால் பொறுத்துக்கொள்ள முடியவில்லை. அவர் நாகரிகம் என்ற காரணத்திற்காக நிராகரிக்கப்பட்டார் — அந்தப் பழைய, எரிச்சலூட்டும் காரணத்திற்காக. நடன விருந்து அன்று மாலை, வயதான மார்குயிஸைத் தன் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு அவரது சொந்த அறைகளுக்குள் ஊர்வலம் வரச் சொல்வது கிட்டத்தட்ட ஒரு அவமதிப்பாக இருக்கும் என்பதை அவர் அறிந்திருக்க வேண்டும். பயணம் முடிந்ததும், அவள், "இது போதும், ஐயா," என்று சொன்னபோது, ​​தன் கண்களுக்கு முன்பாகவே அந்தப் பிளவு விரிவடைவதை அவர் கண்டிருக்கலாம். அவரது வணிகத் தொடர்புகள் அவருக்கு எதிராகப் பயன்படுத்தப்பட்டன; மேலும் அந்த ஆட்சேபணையின் முரண்பாட்டை ஜேம்ஸ் சுட்டிக்காட்டினார். பெல்லகார்டுகள் கீழ்த்தரமான வணிகவாதிகள் என்று காட்டப்பட்டனர்; தந்திரத்தில் அவர்கள் நியூமனை விட வெகுதூரம் பின்தங்கி இருந்தனர். உண்மையில், தனக்கு எதிராகக் குவிந்து கொண்டிருந்த துரோகத்தைச் சந்தேகிக்க இயலாதவராக இருந்ததாலேயே அவர் தோற்கடிக்கப்பட்டார். இறுதியில், பெல்லகார்டுகளுக்கு எதிரான தனது பழிவாங்கும் நோக்கத்தை நியூமனால் நிறைவேற்ற முடியவில்லை; அவர்களின் முந்தைய மனிதாபிமானமற்ற குற்றத்தை நிரூபித்திருக்கக்கூடிய அந்தச் சிறிய ஆதாரத் துணுக்கையும் அவன் அழித்துவிட்டான். அவனது செயல் மிகைப்படுத்தப்படவில்லை; ஆழமாகப் பதிந்திருந்த ஒரு கடுமை, நியூமனின் தாராள மனப்பான்மைக்கு ஒரு கண்டிப்பைக் கொடுத்தது. ஆனால், அந்த முரண்பாடு உறுதியாகப் பேணப்படுகிறது.

முன்னரே தீர்மானிக்கப்பட்ட அனைத்து முக்கியத்துவங்களுடனும் இந்தக் கதாபாத்திரங்கள் முழுமை பெற்றவையாக இருக்கின்றன. வாலண்டினின் நேர்மை, அவனது மூத்த சகோதரனின் மனசாட்சியற்ற குளிர்ந்த மனப்பான்மைக்கு எதிராக வைக்கப்பட்டது. கிளேர், தனது அழகான தூய்மையால், மார்குயிஸால் உருவாக்கப்பட்ட அந்த இருண்ட சித்திரத்திற்கு ஒளியூட்டுகிறாள். மடம்வாசெல் நியோச் மற்றும் அவளது பரிதாபகரமான தந்தையின் சேர்க்கையால் சமநிலை குலைவது போல் தோன்றினாலும், திருமதி பிரெட் எப்போதும் இருக்கிறார். ஒரு சிறந்த கலைஞராக, ஜேம்ஸ் அசல் நீதிக்கதையின் எளிய வரம்புகளை அளவிட முடியாத அளவிற்குத் தாண்டிச் சென்றிருந்தார். பிரிக்க முடியாத வேறுபாடுகளில் ஆழமாகப் பின்னிப் பிணைந்த கூறுகளைக் கொண்ட ஒரு உண்மையான சோகம் உருவாக்கப்பட்டது. இறுதியில், நியூமன் தான் ஆழமாக நேசித்த அந்தப் பெண்ணின் குணத்தையோ அல்லது முடிவையோ புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. கடலையும் அமெரிக்கக் கண்டத்தையும் சுற்றி வந்த அவர், ஒரு தவிர்க்க முடியாத உந்துதலால் மீண்டும் பாரிசுக்குத் திரும்பினார். ஒரு நாள் மாலை, மங்கலான அந்தி வேளையில், ரூ டி'என்ஃபெரில் உள்ள கார்மலைட் சபையின் கன்னியர் மடத்திற்கு நடந்து சென்று, அதைச் சூழ்ந்திருந்த உயரமான வெற்றுச் சுவரை உற்றுப் பார்த்தார். உள்ளே, அவனது காதலி என்றென்றும் அடைக்கப்பட்டிருந்தாள்; அவனால் ஒருபோதும் புரிந்துகொள்ள முடியாத சடங்குகளில் ஈடுபட்டிருந்தாள்; அவனால் அறிந்துகொள்ள முடியாத காரணங்களுக்காகத் தனிமைப்படுத்தப்பட்டிருந்தாள். உடலாலோ உள்ளத்தாலோ அந்தச் சுவரை அவனால் ஒருபோதும் கடந்து செல்ல முடியவில்லை. அந்தக் காட்சி இறுதியானதாக இருந்தது, மேலும் அது ஒரு வியத்தகு உருவகமாக மாறியது: அந்தப் பழைய நீதிக்கதையின் எழுத்துக்கூட்டலில், அதன் விளைவு வெற்றியிலிருந்து தோல்வியாக மாறியிருந்தது. தோல்வி என்பது இறுதியாகத் தேசியச் சித்திரத்தின் ஒரு இன்றியமையாத பகுதியாக மாறியிருந்தது.

IV

ஜேம்ஸின் நாவல்களின் தொடக்க மனநிலைகளும், பிற்காலத் தொடர்களும்கூட பெரும்பாலும் நகைச்சுவையாகவே இருந்தன. அவர் இயல்பாகவே திறந்த, ஒளிமயமான களத்தைத் தேர்ந்தெடுத்தார்; சர்வதேசச் சூழலால் சிக்கலற்றதாக இருந்த அவரது ஆரம்பகால 'கான்ஃபிடன்ஸ்' நாவலின் இலகுவான கையாளுதல், அவரது படைப்புக்கருக்கள் அனுமதித்தபோது இந்த மனநிலையை அவரால் எவ்வாறு தக்கவைத்துக்கொள்ள முடிந்தது என்பதைக் காட்டுகிறது. உண்மையில், அவர் மகிழ்ச்சியான மற்றும் எளிதான பார்வை, நுட்பமான அங்கதம் முதல் பரந்த கேலிச்சித்திரம் மற்றும் முரண்நகை வரை பரந்த அளவிலான நகைச்சுவைகளைக் கையாண்டார். ஹென்றி ஜேம்ஸிடம் சமூக நகைச்சுவை வெளிப்பட்டது. முதன்முறையாக ஒரு அமெரிக்க எழுத்தாளர் ஒரு சமூகத்தைச் சித்தரித்து, அந்தச் சித்தரிப்பில் மனித ஏற்றத்தாழ்வுகள் குறித்த கூர்மையான உணர்வைப் புகுத்தினார். ஆயினும், அவரது நாவல்களின் தொகுப்பு நகைச்சுவையைக் குறிக்கவில்லை, மாறாக ஒரு வகையான அமெரிக்க சோக நாடகத்தையே குறிக்கிறது, அது பெரும்பாலும் நாகரிகங்களின் சோகமாகவே இருந்தது. "ஒரு உயர்ந்த பழங்கால நாகரிகத்தின் வடிவங்கள் என்னிடம் இல்லாவிட்டாலும், அந்த உள்ளுணர்வுகள் - ஆழமாக - என்னிடம் உள்ளன," என்று நியூமன் கிளேர் டி சின்ட்ரேயிடம் கூறினார்; ஆனால் அந்த உள்ளுணர்வுகள் அவரிடம் இருந்தாலும், அவை போதுமானதாக இல்லை. ஜேம்ஸின் மீது கோபமான கண்டனப் புயலைக் கிளப்பிய டெய்சி மில்லரின் செயல், அவர் நுட்பமும் வீச்சும் கொண்ட பல மாறுபாடுகளுடன் பெருக்கிய ஒரு சிறந்த உதாரணமாகும்.

அமெரிக்க சாகசக்காரருக்கு ஏற்பட்ட தோல்வி, குறைந்தபட்சம் பரவலான சித்தரிப்பில், ஒரு புதிய விஷயமாக இருந்தது. நாடோடிகள் மற்றும் சாதாரண சாகசக்காரர்களைத் தவிர, அமெரிக்கச் சித்திரங்களில் அதுவரை வெற்றியே விதிக்கப்பட்ட விதியாக இருந்து வந்தது. ஆயினும், இத்தனை சோகமான உட்பொருள்கள் இருந்தபோதிலும், இந்தப் பிற்காலக் கதைகளின் இறுதி முடிவு ஒரு துயரமானதாக இருக்கவில்லை. எதிர்ப்பு சக்திகளுடனான தனது இறுதி மோதல்களின் மத்தியில், நியூமன் தனது ஆற்றல்களைத் திரட்டினார்; அவரது உற்சாகம் அதிகரித்தது. அவர் மார்க்விஸ் டி பெல்கார்டை எதிர்கொண்டபோது, ​​அவருக்கு "ஒரு தனித்துவமான உணர்வு ஏற்பட்டது; தனது அநீதி குறித்த உணர்வு கிட்டத்தட்ட குதூகலத்தில் பொங்கி வழிவதை அவர் உணர்ந்தார்." திருமதி பிரெட்டுடனான அந்த முக்கியமான சந்திப்பின்போது அவரால் சிரிக்க முடிந்தது; அவர்கள் சதித்திட்டம் தீட்டிக்கொண்டிருந்த ஒரு கணத்தில், அவரது முகம் "குழந்தைப் பருவத்தின் வெளிப்படைத்தன்மையுடன் ஒளிர்ந்தது." அந்த மனநிலை பகுத்தறிவற்றதாகவும், அறிவுக்கு அப்பாற்பட்டதாகவும் இருந்தது: அது எதிர்ப்பு அல்லது விமர்சனத்தின் கீழ் மீண்டு எழும் ஒரு பொதுவான மனநிலை. இறுதியாக, அனைத்துப் போராட்டங்களுக்கும் பிறகு, புரிந்துகொள்ள முடியாத சக்திகளைப் புரிந்துகொள்வதற்கான அவரது தேடலும் தோல்வியுற்ற முயற்சியும் முடிந்தபின், இந்த மனநிலை மீண்டு எழும் தன்மையை விட நுட்பமானதும், நீடித்ததுமான ஒன்றாக மாறியது. கிளேர் டி சின்ட்ரேயை நிரந்தரமாகச் சூழ்ந்திருந்த சுவரின் முன் நியூமன் நின்றபோது, ​​"அந்த இடத்தின் வறண்ட அமைதி, பயனற்ற ஆசையிலிருந்து தனக்குக் கிடைத்த விடுதலையை ஏதோவொரு வகையில் பிரதிபலித்தது." விரக்தி மற்றும் ஏமாற்றத்தின் அதலபாதாளத்தைத் தொட்டபோது, ​​அவர் "சுமையிலிருந்து விடுபட்டார்" — தன்னைக் கொடூரமாக அநீதிக்கு உள்ளாக்கிய அந்த இருண்ட ஆளுமைகளிடமிருந்து இறுதியாக விடுதலை பெற்றார். அவர் ஆழ்ந்த ஒரு புரிதலின் தருணத்தை அடைந்தார்; அது ஒருவேளை தனக்கு எதிராகச் செயல்பட்ட சக்திகளின் உள்ளார்ந்த இயல்பைப் பற்றியதல்ல — அவற்றை அவரால் ஒருபோதும் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை — மாறாக, தனது சொந்த இறுதி அவலநிலையைப் பற்றியதாகும். ஒரு நீடித்த தத்துவ நகைச்சுவை உருவாகக்கூடிய, மனம் மற்றும் உணர்வின் அந்த பாரமான சமநிலையை அவர் அடைந்தார். புத்தகத்தின் முடிவுக்கு அப்பால் நியூமனைப் பார்க்கும்போது, ​​அவர் மிகவும் தீவிரமான ஒரு பாத்திரமாக மாறியிருக்கிறார், ஆனால் அவருக்காக மீண்டும் ஒருமுறை நகைச்சுவையின் ஒரு சிறு துளி மெல்ல வெளிப்படக்கூடும்.

தோல்வியின் இந்த மென்மையான நகைச்சுவையை ஜேம்ஸ் மீண்டும் மீண்டும் சித்தரித்தார். இசபெல் ஆர்ச்சருக்குத் தப்பிப்பதற்கு ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட வழிகள் இருந்தன; இந்த சாத்தியக்கூறுகளை எதிர்கொண்டு, அவள் துறத்தல் என்ற தேர்வை மேற்கொண்டாள்; இறுதியில் அது ஏற்படுத்தும் வேதனை இருந்தபோதிலும், அதன் விளைவு சோகமானதல்ல, ஏனெனில் துறத்தலைத் தவிர்க்கக்கூடியதாகவும், தன் விதியை ஏற்றுக்கொள்வதை சகித்துக்கொள்ளக்கூடியதாகவும் ஆக்கிய அவளது குணத்தின் சுதந்திரமான நிதானத்தையும் உன்னதத்தையும் ஜேம்ஸ் வெளிப்படுத்தியுள்ளார். 'தி விங்ஸ் ஆஃப் தி டவ்' கூட சோகம் என்று அழைக்கப்பட முடியாது. மில்லி தீல், தான் பற்றுக்கொண்டிருந்தவர்களைப் பற்றி அறியக்கூடாத மிக மோசமானதை, அவர்களின் துரோகத்தை, அவர்களின் இழிவான நோக்கத்தை அறிந்துகொண்டாள்; ஆயினும், அந்த அறிவுடன் அவளால் ஒரு பெருந்தன்மையான அன்பைத் தக்கவைத்துக்கொள்ள முடிந்தது. கேட் க்ராய்க்கும் மெர்டன் டென்ஷருக்கும் இடையில் இறுதியாக ஏற்பட்ட அங்கீகாரத்தில் ஜேம்ஸ் இந்த அழுத்தத்தை மீண்டும் வலியுறுத்தினார். ஒவ்வொருவரும் மற்றவரைப் பற்றி ஆழமான மற்றும் ஆபத்தான அறிவை அடைந்திருந்தனர்; ஆயினும், அவர்களுக்கு இடையில் ஒரு பிரிக்க முடியாத ஏற்பு நிலைத்திருந்தது; மேலும் அவர்களின் இறுதி கூட்டணியில், நகைச்சுவைக்குரிய பாதுகாப்பான, மேல்நோக்கிய ஏற்றத்தின் சாயல் இருந்தது.

நகைச்சுவைப் படைப்புகளில், துன்பியல் கண்ணோட்டத்தில் வாழ்க்கையுடனான ஒரு பிரிக்க முடியாத வேறுபாடு அல்லது முரண்பாடு மட்டுமே தோன்றும் தருணத்தில் வாழ்க்கையுடன் நல்லிணக்கம் ஏற்படுகிறது. ஒரு ஆழமான நகைச்சுவை நாடகத்திற்கு அங்கீகாரம் இன்றியமையாதது; தடைகள் தகர்க்கப்பட வேண்டும்; ஒருவேளை தோல்வியே அதன் அடித்தளமாக இருக்க வேண்டும். ஆயினும், இந்த நாவல்களின் முடிவு ஒரு விதத்தில் பாரம்பரியமான முடிவாகவே இருந்தது, ஏனெனில் அதில் வெற்றியும் அடங்கியிருந்தது; ஆனால் அதன் களம் புறச் சூழ்நிலைகளிலிருந்து மனம் மற்றும் ஆன்மாவின் உலகத்திற்கு மாறியிருந்தது; மேலும் வெற்றி என்பது இனி குருட்டுத்தனமாகவும் கவனமின்றியும் இருக்கவில்லை, மாறாக கடினமான மற்றும் தீவிரமான முயற்சியால் அடையப்பட்டது.

இந்த விளைவில், ஜேம்ஸ், நீண்ட காலமாக இருந்துவந்த தேசியவாத மோகத்தை முற்றிலுமாகக் கடந்தார். ஆயினும், தனது நாவல்களின் ஒட்டுமொத்தத்தில், அவர் பழைய கட்டுக்கதையின் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க பகுதியை மீண்டும் கூறினார். போர்க்குணம் கொண்ட யாங்கி எப்போதும் கூறியது போலவே, அமெரிக்கன் உண்மையில் முற்றிலும் அந்நியமான, மாறுபட்ட, ஏன் ஒரு புதிய பாத்திரமாகவே இருந்தான் என்பதை அவர் காட்டினார். இறுதியில், ஜேம்ஸின் முதன்மையான அக்கறை அந்தப் பாத்திரத்தின் மீதே இருந்தது; மேலும் அவர் தனது கதைகளில் கற்பனையின் பரிச்சயமான ஒரு சாயலைத் தக்க வைத்துக் கொண்டார். "நான் அறியாமலேயே ஒரு பெரும் புனைவை உருவாக்கிக் கொண்டிருந்தேன்," என்று 'தி அமெரிக்கன்' நாவலைப் பற்றி அவர் கூறினார்; மேலும் புனைவு என்பதன் மூலம், ஹாதோர்ன் குறிப்பிட்டதையே அவரும் குறிப்பிட்டார் - அதாவது, அற்புதத்தின் சாயல் கொண்ட வாழ்க்கை, யதார்த்த உணர்வால் முழுமையற்ற முறையில் மட்டுமே உணரக்கூடிய ஒரு கலவை. ஜேம்ஸ் தனது பாத்திரங்களுக்கும் சூழல்களுக்கும் அளித்த பொதுத்தன்மையிலும் அளவிலும் புனைவு வெளிப்பட்டது. 'தி விக்ஸ் ஆஃப் தி டவ்' மற்றும் 'தி கோல்டன் பாய்ல்' போன்ற தலைப்புகள், கருப்பொருள்களின் புனைவுத் தன்மையை நிறைவுசெய்யும் ஒரு கவித்துவமான கருத்தைக் குறிக்கின்றன; மேலும் அவரது கையாளுதல் சிக்கலான சூழ்நிலைகளிலிருந்து விடுபட்டிருந்தது. உண்மையில், ஜேம்ஸின் எழுத்துக்களில் பெரும் பகுதி கவிதையால் நிறைந்திருந்தது. பிரபலமான கட்டுக்கதை எழுத்தாளர்களைப் போலவே, அதுவும் உருவகங்களால் நிரம்பியிருந்தது. "காலை ஒரு கைதட்டல் போல இருந்தது." "மெல்லிய மணிக்கட்டு கொண்ட ஒரு ஹெபே பெண், நிரம்பி வழியும் மதுக் கோப்பையைச் சுமப்பது போல, அவள் தன் முப்பத்து மூன்று வயதைச் சுமந்தாள்." அவருடைய உருவகங்கள் முரண்பாடாகவும் இருக்கக்கூடும்; காதல் உணர்வு ஒரு நெருக்கமான சித்திரத்தால் தொடர்ந்து சூழப்பட்டிருந்தது. ஜேம்ஸின் அனைத்து உருவப்படங்களிலும் அடையாளம் காணுதல் அடிப்படையானது; ஆயினும், உருவமைப்பு மற்றும் வெளிப்பாட்டின் ஒரு அடிப்படைக் கவிதை, குறிப்பாக அவருடைய பிற்கால நாவல்களில் தெளிவாகத் தெரிகிறது. பாத்திரங்களின் கவிதை குறித்த இவ்வளவு ஆழமான உணர்வைக் கொண்டிருந்த எழுத்தாளர்கள் மிகச் சிலரே; மேலும், அவருடைய அணுகுமுறைகள் முதன்மை உணர்ச்சிகளின் அணுகுமுறைகளாக இல்லாததால், அவருடைய கவித்துவ ஊடுருவல் ஒரு அரிய சாதனையாக இருந்தது.

விளக்கவுரையில் ஜேம்ஸ் ஒருமுறை, தான் வரைந்த பெண்களில் ஒருவரை "வாழ்க்கையை அறியாதவர்" என்று குறிப்பிட்டார். வேறொரு இடத்தில், "உணர்ச்சியற்ற யாத்திரிகர்களான அவர்களை, அவர்களின் செழிப்பான ஒழுங்கிற்குள் தனித்துவமாக வேறுபடுத்திக் காட்டும் அம்சம் எதுவாக இருக்க முடியும்?" என்று அவர் வியந்தார். 'உணர்ச்சியற்ற' என்ற சொல் நிச்சயமாக அவருடைய முக்கியக் கதாபாத்திரங்களை உள்ளடக்கும் நோக்கத்தில் சொல்லப்பட்டிருக்கவில்லை; ஆயினும், 'வூத்கிரிங் ஹைட்ஸ்' நாவலில் வரும் கதாபாத்திரங்கள் உணர்ச்சிமிக்கவர்களாக இருப்பது போன்ற அர்த்தத்தில் அவர்களையும் உணர்ச்சிமிக்கவர்கள் என்று அழைக்க முடியாது. கடந்த காலத்தைத் தேடிச் செல்லும் ஒரு யாத்திரிகருக்கு ஜேம்ஸ் வேறு இடங்களில் 'உணர்ச்சிமிக்கவர்' என்ற பண்பை வழங்க முடிந்தது என்பது அவருடைய மன உளைச்சல்களின் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க அம்சமாகும். அவருடைய பரந்த கதாபாத்திரத் தொகுப்பில் உள்ள இந்த அமெரிக்கர்களிடம் பெரும்பாலும் உணர்ச்சிகள் முடக்கப்பட்டோ, புதைக்கப்பட்டோ, அல்லது தொலைந்துபோயோ இருக்கின்றன. மாறாக, துறவு, மென்மை, இரக்கம் போன்றவை அவர்களிடையே மேலோங்கி இருக்க வாய்ப்புள்ளது. இந்த உணர்வுகளில் மிகச் சிறந்தவை முதன்மை உணர்ச்சிகளாக இல்லை; அவை அடக்கப்பட்டவையாகவோ, மென்மையானவையாகவோ, அல்லது உள்வாங்கப்பட்டவையாகவோ இருக்கின்றன. இந்தக் கதாபாத்திரங்கள் உண்மையில் ஒரு நிறுவப்பட்ட, இயல்பான அச்சின் வகையைச் சேர்ந்தவை; இந்தத் தன்மையின் குறைவு வேறு இடங்களிலும் நிலவியிருந்தது. ஒரு விதத்தில் ஜேம்ஸ் தாமே அதே குணங்களை வெளிப்படுத்தினார்; அவருடைய மிகச்சிறந்த எழுத்துக்களில் ஒரு ஆழ்ந்த மென்மை பரவியிருக்கிறது, ஆனால் ஒரு ஆழமான, இயற்கையான, எளிமையான உணர்ச்சியின் கட்டாயம் இல்லை. அவர் நேர்மையாலும், பார்வையின் நெருக்கமான தீவிரத்தாலும், பெரும்பாலும் மனதின் தீவிரத்தாலும் ஆற்றலைப் பெறுகிறார். அவருடைய சித்தரிப்புகள், அவை உருவாக்கப்பட்ட உயர் கலையிலிருந்து சாத்தியமான ஒவ்வொரு செறிவையும் பெறுகின்றன. வெளிப்படுத்தப்பட்டது. "நாடகமாக்கு! நாடகமாக்கு!" என்று அவர் மீண்டும் மீண்டும் கூறினார்; மேலும் அந்த நாடகத்தன்மை அவரது எழுத்துக்களின் ஒவ்வொரு பகுதியிலும், பேச்சின் உடனடித் தன்மையிலும், வேகமான இணைப்புகளிலும், வேகமான மற்றும் துணிச்சலான இடைவெளிகளிலும், குறிப்பாக அவரது பிற்கால நாவல்களில், காணப்பட்டது. ஒரு கட்டத்தில், நாடகமே தனது உண்மையான வடிவம் என்று அவர் கருதினார். "இறுதியாக, எனது உண்மையான வடிவத்தைக் கண்டுபிடித்துவிட்டதாக உணர்கிறேன்; அதை என்னால் வெகுதூரம் கொண்டு செல்ல முடியும், மேலும் நான் இதுவரை பயிற்சி செய்த புனைக்கதை எனும் வெளிறிய சிறிய கலை, எனக்கு ஒரு வரையறுக்கப்பட்ட மற்றும் கட்டுப்படுத்தப்பட்ட மாற்றாகவே இருந்துள்ளது." ஜேம்ஸ் நாடகம் எழுதுவதில் தோல்வியடைந்தார்; அமெரிக்க இலக்கியத்தில் உண்மையான நாடக வெளிப்பாடு எதுவும் தோன்றியிருக்கவில்லை, மேலும் அவரால் அதன் போக்கைக் கடந்து செல்லவும் முடியவில்லை. எளிய உணர்ச்சியின் ஆழம் இல்லாததால், அவர் தவிர்க்க முடியாமல் தோல்வியடைந்தார்; ஒருவேளை இதே காரணத்திற்காக, நாடகத்தை நோக்கிய முயற்சி இதற்கு முன்பும் முழுமையடையாமல் மேற்கொள்ளப்பட்டிருந்தது. ஜேம்ஸ் நாவலுக்குத் திரும்பினார், மேலும் நாடக அமைப்பைத் தக்க வைத்துக் கொண்டார்.

ஹென்றி ஜேம்ஸிடம் ஆழ்ந்த விழிப்புணர்வு கொண்ட கலைஞரே மேலோங்கி இருந்தார்; மேலும் அவர் அகநோக்கு நோக்கிய பாரம்பரியச் சார்பில் இணைந்தார். விந்தையாக, அவருக்கு நியூ இங்கிலாந்து வம்சாவளி இல்லாதபோதிலும், அதற்கு மாறான தனது கூற்றுகளில் அவர் உறுதியாக இருந்தபோதிலும், பியூரிட்டன்களுக்கு உரியதாக இருந்த அந்த அகநோக்கு பகுப்பாய்விற்கு, முந்தைய அமெரிக்க எழுத்தாளர்கள் அனைவரையும் விட, ஹாதோர்னை விடவும் கூட, அவர் மிக நெருக்கமாக வந்தார். நோக்கங்கள் மீதான அவரது நுணுக்கமான ஆய்வு, நுட்பமானதாக இருந்தபோதிலும், தீவிரமானதாக இருந்தது. அவருக்கு முன் விட்மேனும் ஹாதோர்னும் துணிந்து கையாண்டிருந்த நனவோடையின் கூறுகளை நேரடியாக வெளிப்படுத்தும் முறையை அவர் ஒருபோதும் பயன்படுத்தவில்லை; ஆயினும், அவரது பிற்கால நாவல்கள் சொல்லப்படாத மற்றும் குறைத்து மதிப்பிடப்பட்ட விஷயங்களால் நிரம்பியுள்ளன; மிகச்சிறிய மற்றும் நிலையற்ற குறிப்புகளால் வெளிப்படுத்தப்படும் சிக்கலான மனநிலைகள் மற்றும் உள் உணர்வுகளின் நிலைகளால் அவை நிறைந்துள்ளன. ஜேம்ஸ், தடமறிய முடியாத ஏதேனும் பியூரிட்டன் செல்வாக்கிற்கு ஆட்பட்டிருந்தாரா இல்லையா, அவர் பிரபலமான மூலங்களைத் தொட்டாரா இல்லையா, ஒருவேளை ஹாதோர்ன் மற்றும் போ ஆகியோரின் ஆரம்பகாலப் பரிசோதனைகளிலிருந்து அவர் பெரிதும் பயனடைந்தாரா இல்லையா என்பது ஒருபுறம் இருக்க, சூழ்நிலைகளின் எல்லைக்குள் புதைந்து கிடந்த மனம் எனும், அமெரிக்கக் கற்பனையை நீண்ட காலமாக ஈர்த்துவந்த இந்தப் புதிய கருப்பொருளை அவருடைய நாவல்கள் பெருமளவில் விரிவுபடுத்தின.

இல்

ஒரு கலைஞர் எதிர்காலத்தில் எவ்வளவு தூரம் முன்னேறினாலும், அவர் இளமையாக இருந்த காலகட்டத்தின் தாக்கம் ஏதோ ஒரு வகையில் அவரது படைப்புகளில் எப்போதும் காணப்படும். நாற்பதுகளின் பிற்பகுதியிலும் ஐம்பதுகளின் முற்பகுதியிலும் உச்சக்கட்டத்தை அடைந்த அந்த ஆழ்ந்த சோதனை முயற்சிக் காலகட்டத்தின் தாக்கத்தை ஹென்றி ஜேம்ஸ் கொண்டிருந்தார். போ, ஹாதோர்ன், மெல்வில், விட்மன் ஆகியோரைப் போலவே, ஒரு எழுத்தாளர் ஒரு களத்தை ஆக்கிரமித்து, அதை முழுமையாகக் கைப்பற்றும் அந்த கடினமான மற்றும் நுட்பமான சாதனையை அவரும் நிகழ்த்தினார். அவர்களைப் போலவே, ஒரு வகையில் அவரும் ஒரு முதன்மை எழுத்தாளராக இருந்தார்.

அவருக்கு முன் எந்த அமெரிக்கரும் வாழும் கதாபாத்திரங்களையும் சமகாலச் சூழலையும் முழுமையான கற்பனை அணுகுமுறையுடன் அணுகியதில்லை; அதுவரை இருந்த பார்வை பெரும்பாலும் பின்னோக்கிய பார்வையாகவே இருந்தது. அவர் உள்நாட்டு நகைச்சுவையின் பரப்புகளைப் பெரிதும் விரிவுபடுத்தினார்; அகப்பார்வைக்கு அவர் அளித்த முக்கியத்துவத்தின் மூலம், நாவலுக்கென ஒரு புதிய கருப்பொருளையே உருவாக்கினார்; வான் வைக் புரூக்ஸ் கூறியது போல, அவர் சர்வதேசக் களத்தை "இலக்கியத்திற்காகவே" கண்டறிந்தார். இவ்வளவு பரந்த மற்றும் நுட்பமான ஒரு சாதனை, அந்த முன்னோடியின் முத்திரையை இன்னும் தாங்கியிருந்த ஒரு மரபிற்குள் நிகழ்த்தப்பட்டது என்பதில் ஒரு முரண்நகை உள்ளது. அமெரிக்கக் கதாபாத்திரம் முதலில் ஐரோப்பியக் களத்தில் முழுமையாக உணரப்பட்டது என்பதில் மேலும் ஒரு முரண்நகை உள்ளது. இந்தத் தொலைவு ஒரு தப்பித்தலாகவும் இழப்பாகவும் கருதப்பட்டது; உண்மையில், அந்தக் கதாபாத்திரத்தை உள்நாட்டுப் பின்னணியில் சமமான வீச்சுடன் உணர்ந்திருந்தால், அது கற்பனைப் புரிதலில் ஒரு மகத்தான ஆதாயமாக இருந்திருக்கும். ஆயினும், ஜேம்ஸின் தேர்வு ஒரு அடிப்படை உறவின் உணர்வை நிறைவேற்றியது; மறுப்பு மட்டுமே தோல்வியுற்றதாக இருந்தது.

சிறந்த சோதனை எழுத்தாளர் என்பவர், தனது படைப்பில் முழுமையின்மையின் அறிகுறிகளைக் காட்டிக்கொள்வதும், ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட காலகட்டங்களை உள்ளடக்குவதும், தயக்கத்தையும் தெளிவான பாதுகாப்பின்மையையும் வெளிப்படுத்துவதுமாக இருப்பார். ஜேம்ஸ் இந்த அறிகுறிகளில் சிலவற்றைக் காட்டினார். அவை, அவரது பிற்கால மற்றும் முற்கால எழுத்துக்களுக்கு இடையிலான பெரும் பிளவிலும், அவரது பிற்கால நடையின் கணக்கிட முடியாத படுகுழிகளிலும் தெளிவாகத் தெரிகின்றன. தனது படைப்பு வாழ்க்கையின் நடுப்பகுதிக்குப் பிறகு, ஒரு விசித்திரமான முறையில், அவர் தனது மொழி உணர்வில் ஒரு பகுதி தலைகீழ் மாற்றத்தைக் காட்டினார்; அது அமெரிக்க மரபின் ஒரு பகுதியாக இருந்த பேச்சுவழக்குத் தன்மையை அடைய முயன்றபோதிலும், அதீத நளினத்தன்மையைக் கொண்டிருந்தது. அமெரிக்கர்களும் ஆங்கில இலக்கியத்தின் கம்பீரமான களத்தில் நுழைய முடியும் என்று நிரூபிக்க முயன்ற முப்பதுகளின் ஒரு சிறு எழுத்தாளரைப் போல, அவர் நேர்த்திக்காகப் பாடுபட்டார். அவர் "துப்பறியும் கதை" போன்ற சொற்றொடர்களைத் தனித்துக் காட்ட மேற்கோள் குறிகளைப் பயன்படுத்தினார், மேலும் அவரது வார்த்தைகளின் பெரும் சகதிக்குள் அவர் வெளிப்படுத்திய நளினம் பெரும்பாலும் யானை போன்று கம்பீரமாக இருந்தது. தனது முந்தைய நாவல்களின் இறுதித் திருத்தங்களில், அவர் பெரும்பாலும் வீரியமான பேச்சு நடையை வலுவிழக்கச் செய்தார். அதன் விளைவாக, ஆங்கிலத் தன்மையோ அல்லது அமெரிக்கத் தன்மையோ இல்லாத ஒரு எழுத்து வடிவம் உருவானது. ஆயினும், மிகச் சில சோதனை முயற்சி எழுத்தாளர்களே இவ்வளவு நுட்பமான கலைத்திறனைப் பேணி வந்திருக்கிறார்கள் அல்லது அந்தக் கலைத்திறனால் இவ்வளவு பெரிய வீச்சை உள்ளடக்கியிருக்கிறார்கள். அவரது தோல்விகள், ஒரு மாபெரும் அசல் சாதனைக்குள் நிகழும் சிறிய தோல்விகளே. நாவல் வடிவத்தைப் பயன்படுத்திய அக்காலத்தின் அளவிடக்கூடிய மற்றொரு அமெரிக்க எழுத்தாளர் ஹோவெல்ஸ் மட்டுமே; ஹோவெல்ஸின் அக்கறைகள் பெரும்பாலும் பிராந்திய ரீதியானவையாக இருந்தன; அவர் அமெரிக்கக் காட்சியின் மற்றும் அமெரிக்கக் குணத்தின் சிறிய பகுதிகளால் ஈர்க்கப்பட்டார்; அவர் இவற்றை ஒருபோதும் தெளிவான மற்றும் நெகிழ்வான முழுமையாக ஒன்றிணைக்கவில்லை. 'சைலஸ் லேப்ஹாம்' நாவலில் உண்மையான சூழல் யாங்கிக்கும் பாஸ்டனியனுக்கும் இடையிலும், லாபமுக்கும் கோரிகளுக்கும் இடையிலும், பெனிலோப்பிற்கும் இளம் கோரிக்கும் இடையிலும் அமைந்திருந்தது. இங்கே சமூக நகைச்சுவை அல்லது சோகத்தின் கூறுகள் இருந்தன, அவற்றை ஹோவெல்ஸ்... அமெரிக்க நகைச்சுவையின் ஒரு உச்சகட்டக் காட்சியாகத் திகழும் கோரி தம்பதியரின் இரவு விருந்துக் காட்சியில், நகைச்சுவையும், சோகமும், வலியும் நிறைந்த ஒரு காட்சி சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளது. ஆனால், சுட்டிக்காட்டப்பட்ட வேறுபாடுகளின் முழு வீச்சையும் ஹௌல்ஸ் தவிர்த்தார்; லாஃபமை வெர்மான்ட்டிற்கும், பெனிலோப்பையும் இளம் கோரியையும் தென் அமெரிக்காவிற்கும் அனுப்பிவிட்டார். 'தி லேடி ஆஃப் தி அரூஸ்டூக்' நூலிலும் அவர் இதே தவிர்ப்பைச் செய்தார்; லிடியாவின் தலைவிதி பிணைக்கப்பட்டிருந்த உயர்குடி அமெரிக்கர்களுடன் அவளை நீண்டகாலம் தொடர்பில் இருப்பதை ஒருபோதும் காட்டவில்லை; சமூகச் சூழலை அதன் மேலோட்டமான அம்சங்களுக்கு அப்பால் ஆராயவே இல்லை; மீண்டும் இறுதியில், தனது இரண்டு முக்கிய கதாபாத்திரங்களையும் தொலைதூரப் பகுதிகளுக்கு அனுப்பினார். அங்கு கிராமத்துப் பெண்ணின் நடத்தையும் பேச்சும் யாருக்கும் ஒரு பிரச்சனையாக இருக்க வேண்டியதில்லை; எப்படியாயினும், அங்கு ஏற்பட்ட சிக்கல்களால் ஹௌல்ஸ் கவலைப்படவில்லை.

உள்ளூர் நிகழ்வுகளைக் கவனிப்பதில் குறைபாடுகள் இருந்தபோதிலும், பூர்வீகப் பாரம்பரியத்தின் முக்கியக் கூறுகளை உள்வாங்குவதில் ஹோவெல்ஸுக்கு ஒரு குறிப்பிடத்தக்கத் திறமை இருந்தது: அவர் யாங்கியையும், காட்டுப்புறவாசியையும், நாடோடிப் புத்துயிர்ப்பாளரையும் அறிந்திருந்தார். அவரது கதைகள் முதன்மையான நகைச்சுவைக் காட்சிகளாலும், விறுவிறுப்பான சமகால மற்றும் உள்ளூர் பேச்சுவழக்காலும் நிறைந்திருந்தன. மேலும், ஒரு அமெரிக்கர் தன்னையும், தன் சக நாட்டு மக்களையும், தன் தேசத்தையும் தொடர்ந்து பார்த்த அந்தத் தீவிரமான மற்றும் வெளிப்படையான விழிப்புணர்வையும் அவை வெளிப்படுத்துகின்றன. அவரது இளைஞர்கள் எப்போதும் அமெரிக்காவைப் பற்றி கோட்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள், மேலும் பெரும்பாலும் மேலான மனப்பான்மையைக் கொண்டிருக்கிறார்கள். லிடியா "நான் தெரிந்து கொள்ள விரும்புகிறேன்" என்று சொன்னதைக் கேட்டதும், அவர்களில் ஒருவன், "என்ன ஒரு மிக அமெரிக்கத்தனமான விஷயம்!" என்று வியந்து கூறினான். "இது நம்பமுடியாதது," என்று அவன் தொடர்ந்தான். "அவள் யாராக இருக்க முடியும்?" ஒரு நீண்டகால சுய உணர்வின் விளைவான, அமெரிக்காவுடனான அமெரிக்கர்களின் சண்டை தொடங்கிக்கொண்டிருந்தது.

பின்னணி வேறுபாடுகள் அவரது பார்வைக்குள் அடங்கியிருந்ததால், பரந்த மற்றும் உயர்தரமான சமூக நகைச்சுவையை வரையும் ஆற்றல் ஹோவெல்ஸிடம் இருந்தது; அவர் நகைச்சுவை மரபில் ஆழமாக வேரூன்றியிருந்தார். வெளிநாடுகளில் ஜேம்ஸின் சித்தரிப்புகளுக்கு வலு சேர்க்கும் விதமாக, பூர்வீகக் காட்சியின் பின்னணியில் அமெரிக்கர்களைச் சித்தரித்த மாபெரும் கலைஞராக அவர் இருந்திருக்கலாம். தனது பொருளின் மீது தீவிர அக்கறை தவிர, மற்ற எல்லாத் திறமைகளும் அவரிடம் இருந்தன. சோர்வின் காரணமாகவோ அல்லது கற்பனைத்திறனின் அடிப்படைக் குறைபாட்டின் காரணமாகவோ, அவர் தனது படைப்புப் பொருட்களை ஒருபோதும் முழுமையாக ஆராயவில்லை; அவருடைய நாவல்களில் ஒன்றைக்கூட 'தி போர்ட்ரெய்ட் ஆஃப் எ லேடி' அல்லது 'தி அமெரிக்கன்' ஆகியவற்றுக்கு இணையாக வைக்க முடியாது. அவர் ஒரு கருப்பொருளிலிருந்து மற்றொன்றிற்கும், ஒரு இடத்திலிருந்து மற்றொன்றிற்கும் தாவினார். இறுதியில், அவரது நாவல்கள் நாவல்களே அல்ல, மாறாக அமெரிக்கக் குணநலன்கள் குறித்த சிறு குறிப்புகளின் விலைமதிப்பற்ற தொகுப்பாக இருந்தன.

ஹென்றி ஜேம்ஸ் தன் காலத்தில் தனித்து நிற்கிறார்; அவரை முழுமையாகப் பாராட்டவோ, அல்லது ஒரு உடனடியான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியவராகவோ கருதவோ முடியாது. அவர் அறுபதுகளில் எழுதத் தொடங்கினார்; ஏறக்குறைய அரை நூற்றாண்டு காலமாக, மற்ற எழுத்தாளர்களிடையே அவரது படைப்புகள் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க தாக்கத்தை ஏற்படுத்தவில்லை. பிற்காலங்களில், மற்ற அமெரிக்க எழுத்தாளர்கள் சர்வதேச அரங்கைப் பயன்படுத்துவதில் அவரைப் பின்பற்றினர்; ஆயினும், அகமனதைச் சித்தரிக்கும் அவரது மற்றொரு பெரும் சாதனை, அமெரிக்க நாவலுக்கு எந்தவொரு குறிப்பிடத்தக்க உத்வேகத்தையும் அளித்தது என்று கூற முடியாது. வெளிநாடுகளில்தான் அவரது படைப்புகளின் தாக்கங்கள் அவற்றின் தொலைதூர எல்லைகளுக்குத் தள்ளப்பட்டுள்ளன. ப்ரூஸ்ட் மற்றும் ஜாய்ஸ், டோரதி ரிச்சர்ட்சன் மற்றும் வர்ஜீனியா வுல்ஃப் ஆகியோர் ஜேம்ஸால் தாக்கம் பெற்றிருக்கலாம் அல்லது பெறாமலும் இருக்கலாம்; ஆனால், அகமனதைச் சித்தரிப்பதில், அமெரிக்க எழுத்தாளர்கள் அடைந்த எதையும் விட, ஒரு அமெரிக்க நோக்கத்தின் முழு அழுத்தத்தையும் அவர்கள் வெகுதூரம் கொண்டு சென்றுள்ளனர்.

அமெரிக்க மரபில் உள்ள மற்ற முதன்மை எழுத்தாளர்களின் கதியையே ஹென்றி ஜேம்ஸின் கதியும் அடைந்திருந்தது. இவர்களில் ஒவ்வொருவரும், தங்களுக்குப் பின் தொடர் எழுத்தாளர்கள் எவருமின்றி, ஏதோவொரு அரணைத் தகர்த்தெறிந்தனர். ஒரு முழுமையான இலக்கியத்தை உருவாக்கும் வளமிகு ஆற்றல்கள் இந்த நீண்ட காலகட்டத்தில் இல்லாமல் இருந்தபோதிலும், புத்துணர்ச்சியும் மகத்துவமும் கொண்ட ஒரு பரவலான வடிவம் உருவாக்கப்பட்டிருந்தது.