## இருபத்தொன்றாம் அத்தியாயம்

பொய்டியர்ஸ் நகரில் மிகவும் அழகான ஒரு பொதுநடைபாதை உள்ளது; சிறிய நகரம் சூழ்ந்து கொண்டிருக்கும் உயர்ந்த மலையின் உச்சியில் அது அமைக்கப்பட்டுள்ளது. அடர்த்தியான மரங்கள் நடப்பட்டிருக்கும் அந்தப் பாதை, பழைய ஆங்கிலேய இளவரசர்கள் தங்கள் உரிமைக்காகப் போராடி அதைக் கைப்பற்றிய வளமான வயல்வெளிகளைக் கீழே காட்டுகிறது. நியூமன் அமைதியான இந்த நடைபாதையில் அடுத்த நாளின் பெரும்பகுதி மேலும் கீழுமாக நடந்து, வரலாற்றுப் புகழ்மிக்க காட்சியின் மீது தன் கண்களைப் பரப்பினான்; ஆனால் பின்னர் அந்தக் காட்சி நிலக்கரிச் சுரங்கங்களால் ஆனதா அல்லது திராட்சைத் தோட்டங்களால் ஆனதா என்று கேட்டால், அவன் மிகவும் திணறியிருப்பான். அவன் முழுமையாகத் தன் துக்கத்திலேயே ஆழ்ந்திருந்தான்; அதைச் சிந்தித்ததால் அதன் பாரம் குறையவில்லை. மேடம் டி சிண்ட்ரே மீள முடியாத அளவுக்கு இழந்துவிட்டாள் என்று அவன் அஞ்சினான்; இருந்தாலும், அவன் சொல்வது போலவே, அவளைக் கைவிடுவதற்கான வழி தனக்குத் தெரியவில்லை. ஃப்ளூரியேர்ஸ் மற்றும் அதன் குடிமக்களைப் புறக்கணித்துத் திரும்புவது அவனால் இயலாத காரியமாக இருந்தது; எங்கோ அங்கே நம்பிக்கை அல்லது பரிகாரத்தின் சிறு விதை ஒளிந்திருக்க வேண்டும் என்றும், தன் கையைப் போதுமான தூரத்துக்கு நீட்டி அதைப் பறிக்க முடியுமானால் அது கிடைத்துவிடும் என்றும் அவனுக்குத் தோன்றியது. அவன் ஒரு கதவின் கைப்பிடியில் கையை வைத்து, அதன் மீது தன் முஷ்டியை இறுக்குவது போல் இருந்தது: அவன் தட்டியிருந்தான், கூப்பிட்டிருந்தான், தன் வலிமையான முழங்காலால் கதவை அழுத்தியிருந்தான், தன் முழு பலத்துடனும் அதை அசைத்திருந்தான்; ஆனால் மரணத்தை விட கொடிய, அமைதியான மெளனமே அவனுக்குப் பதிலாக இருந்தது. இருந்தும் ஏதோ ஒன்று அவனை அங்கே பிடித்துக் கொண்டிருந்தது—அவன் விரல்களின் பிடியை வலுப்படுத்தியது. நியூமனின் திருப்தி மிகவும் தீவிரமாக இருந்தது; அவனது முழுத் திட்டமும் மிகவும் வேண்டுமென்றே எடுக்கப்பட்டதாகவும் முதிர்ச்சியுடனும் இருந்தது; அவனது மகிழ்ச்சிக்கான வாய்ப்பு மிகவும் செழுமையாகவும் விரிவாகவும் இருந்தது—இந்த அழகிய ஒழுக்கக் கட்டிடம் ஒரு அடியில் இடிந்து விழுவதற்கு இவை அனுமதிக்கவில்லை. அஸ்திவாரமே கொடுமையாக சேதமடைந்தது போல் இருந்தது; ஆனாலும் இந்தக் கட்டிடத்தைக் காப்பாற்ற முயற்சிக்க வேண்டும் என்ற ஒரு பிடிவாதமான ஆசையை அவன் உணர்ந்தான். தனக்கு நேர்ந்த அநீதி குறித்த ஒரு கொடிய உணர்வால் அவன் நிரம்பியிருந்தான்; அது இதற்கு முன் அவன் அறிந்ததை விட, அல்லது அவனால் அறிய முடியும் என்று அவன் நினைத்ததை விட, மிகக் கடுமையானதாக இருந்தது. தனக்கு நேர்ந்த இந்தக் காயத்தை ஏற்றுக்கொண்டு, பின்னால் திரும்பிக் கூடப் பார்க்காமல் நடந்து விடுவது என்பது அவனது நல்ல குணத்திற்கு எட்டாத ஒரு விஷயமாக இருந்தது; அத்தகைய நல்ல குணத்தை அவன் தன்னிடம் எதிர்பார்த்துக் கொள்ளவில்லை. அவன் பின்னால் தொடர்ந்து தீவிரமாகவும், இடைவிடாமலும் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்; அங்கே அவன் கண்டது அவனுடைய ஆத்திரத்தைத் தணிக்கவில்லை. தன்னை நம்பிக்கையுள்ளவனாக, தாராளமாக இருப்பவனாக, உதாரகுணம் உள்ளவனாக, பொறுமையுள்ளவனாக, எளிதில் மனம் தளர்பவனாக, அடிக்கடி வரும் எரிச்சலை மடியில் போட்டுக்கொண்டு, வரம்பற்ற பணிவை வழங்குபவனாக அவன் கண்டான். தாழ்மையுடன் நடந்துகொள்வதற்கும், அவமதிக்கப்படுவதற்கும், ஆதரவற்றவனாக இருப்பதற்கும், கேலி செய்யப்படுவதற்கும், அனைத்தையும் ஒப்பந்தத்தின் நிபந்தனைகளில் ஒன்றாக ஏற்றுக்கொள்வதற்கும்—இவையெல்லாவற்றையும் செய்துவிட்டு, ஒன்றுக்கும் இல்லாமல் போனது, நிச்சயமாக ஒருவருக்கு எதிர்ப்புத் தெரிவிக்கும் உரிமையை அளித்தது. தான் ஒரு வணிக நபர் என்பதற்காகத் தள்ளப்படுவதற்கு! பெல்கார்டுகளுடனான தன் தொடர்பு தொடங்கியதிலிருந்து அவன் எப்போதாவது வணிகத்தைப் பற்றிப் பேசியிருந்தானா அல்லது கனவு கண்டிருந்தானா—வணிகத்தின் சிறு அம்சத்தையாவது அவன் ஒரு பிரச்சினையாக ஆக்கியிருந்தானா—தன் மகிழ்ச்சிக்கான வாய்ப்பை ஒரு முடி அளவேனும் அதிகப்படுத்தியிருக்குமானால், பெல்கார்டுகள் தனக்கு ஒரு தந்திரம் விளையாடாமல் இருப்பதற்காக, நூறு முறை ஒரு நாளில் வணிகத்தைக் குழப்பிவிட ஒப்புக் கொள்ளாதிருப்பானா? வணிக நபராக இருப்பதால் ஒருவருக்கு எதிராகத் தந்திரம் விளையாட நியாயமான அடிப்படை உண்டு என்று வைத்துக்கொண்டாலும், அந்த வகுப்பைப் பற்றியும், அதன் சாகச மனப்பான்மை கொண்ட விஷயங்களைச் சிறிதும் பொருட்படுத்தாத வழியைப் பற்றியும் அவர்களுக்கு எவ்வளவு குறைவாகத் தெரியும்! தனக்கு நேர்ந்த அநீதியின் வெளிச்சத்தில்தான் நியூமனின் கடந்தகாலச் சகிப்புத்தன்மையின் பாரம் மிகவும் கனமாகத் தோன்றியது; அவனது உடனடி எரிச்சல் இவ்வளவு பெரிதாக இருந்ததில்லை, ஏனெனில் அது உடனடி காதலின் மீது வானில் மேகமற்ற நீல வானத்தின் தனது காட்சியில் கலந்திருந்தது. ஆனால் இப்போது அவனது அவமான உணர்வு ஆழமாகவும், கசப்பாகவும், எப்போதும் நிறைந்ததாகவும் இருந்தது; அவன் ஒரு நல்லவன், துரோகம் செய்யப்பட்டவன் என்று உணர்ந்தான். மேடம் டி சிண்ட்ரேயின் நடத்தையைப் பொறுத்தவரை, அது அவனுக்கு ஒரு விதமான பயபக்தியைத் தந்தது; அதைப் புரிந்து கொள்ளவும், அதன் நோக்கங்களின் உண்மையை உணரவும் தான் சக்தியற்றவன் என்பது அவளைத் தன்னுடன் இணைத்துக் கொண்ட வலிமையை மேலும் ஆழமாக்கியது. அவளது கத்தோலிக்க மதம் ஒருபோதும் அவனுக்கு ஒரு பிரச்சினையாக இருந்ததில்லை; கத்தோலிக்கம் அவனுக்கு ஒரு பெயரைத் தவிர வேறில்லை, மேலும் அவளது மத உணர்வுகள் வடிவம் பெற்ற விதத்தின் மீது ஒரு அவநம்பிக்கையை வெளிப்படுத்துவது, தனது பங்கில், புராட்டஸ்டண்ட் ஆர்வத்தின் ஒரு பாசாங்குத்தனமான பகட்டாகத் தோன்றியிருக்கும். ஆனால் அத்தகைய அற்புதமான வெள்ளை மலர்கள் கத்தோலிக்க மண்ணில் மலர முடியுமானால், அந்த மண் நோயற்றதுதான். ஆனால் ஒரு கத்தோலிக்கராக இருப்பது ஒன்று; ஆனால்—உங்கள் கையிலேயே—கன்னியாஸ்ரமத்திற்குச் செல்வது வேறு! நியூமனின் முழுமையான சமகால நம்பிக்கையானது, இந்த இருண்ட பழைய உலகத் தந்திரத்துடன் முகாமிடுவதில் ஒரு இழிவான நகைச்சுவை இருந்தது. அவனுக்காகவும், அவன் குழந்தைகளுக்குத் தாயாகவும் படைக்கப்பட்ட ஒரு பெண், இந்த சோகமான வேடத்தில் மாயமாக மறைந்து போவதைப் பார்ப்பது—அது தன் கண்களைத் தேய்த்துக் கொள்ளும் ஒரு விஷயம், ஒரு கனவு, ஒரு மாயை, ஒரு ஏமாற்று. ஆனால் மணிநேரங்கள் கடந்து போனதும் அந்த விஷயம் பொய்யாகவில்லை; மேடம் டி சிண்ட்ரேயை அவன் எவ்வளவு வெறித்தனமாக அணைத்துக் கொண்டான் என்பதன் பின்னான உணர்வை மட்டுமே அவனுக்கு விட்டுச் சென்றது. அவளது வார்த்தைகளையும் பார்வைகளையும் அவன் நினைவு கூர்ந்தான்; அவற்றைத் திருப்பிப் பார்த்து, அவற்றிலிருந்து மர்மத்தை உதறித் தள்ளவும், அவற்றில் ஒரு பொறுக்கக்கூடிய அர்த்தத்தை ஊட்டவும் முயன்றான். தனது உணர்வு ஒரு வகையான மதம் என்று அவள் சொன்னபோது அவள் என்ன அர்த்தம் சொன்னாள்? அது வெறுமனே குடும்பச் சட்டங்களின் மதம், அதன் பிடிவாதமான சிறிய தாயே தலைமைக் குருவாக இருந்த மதம். அவளது தாராள மனம் எப்படி முறுக்கினாலும், ஒரே உறுதியான உண்மை என்னவென்றால், அவர்கள் அவளுக்கு எதிராக வலுக்கட்டாயத்தைப் பயன்படுத்தியிருக்கிறார்கள். அவளது தாராள மனம் அவர்களைத் திரையிட முயன்றது, ஆனால் அவர்கள் தண்டனையின்றி தப்பிப் போக வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் நியூமனின் இதயம் அவனது தொண்டைக்கு வந்தது.

இருபத்து நான்கு மணி நேரங்கள் கழிந்தன, அடுத்த காலை நியூமன் தனது கால்களில் தாவி எழுந்து, ஃப்ளூரியேர்ஸுக்குத் திரும்பிச் சென்று மேடம் டி பெல்கார்டே மற்றும் அவள் மகனுடன் மற்றொரு சந்திப்பைக் கோர வேண்டும் என்ற தீர்மானத்துடன் இருந்தான். அதை நடைமுறைப்படுத்துவதில் அவன் எந்த நேரத்தையும் வீணாக்கவில்லை. பொய்டியர்ஸில் உள்ள விடுதியில் அவனுக்கு வழங்கப்பட்ட சிறிய கலேசில் சிறந்த சாலையில் வேகமாகச் சென்றபோது, தான் ஒப்படைத்த பத்திரமான இடத்திலிருந்து—ஏழை வாலன்டின் தன்னிடம் கொடுத்த கடைசித் தகவலை அவன் வெளியே எடுத்தான். தான் அதைக் கொண்டு ஏதாவது செய்ய முடியும் என்று வாலன்டின் அவனிடம் சொல்லியிருந்தான்; அதைக் கையில் வைத்திருப்பது நல்லது என்று நியூமன் நினைத்தான். நிச்சயமாக இது சமீபத்தில் நியூமன் அதற்குக் கவனம் செலுத்திய முதல் முறை அல்ல. அது தகவல் சொரசொரப்பாக இருந்தது; அது இருண்டதாகவும், புரிந்துகொள்ள முடியாததாகவும் இருந்தது; ஆனால் நியூமன் உதவியற்றவனாகவோ பயப்படுபவனாகவோ இல்லை. வாலன்டின் நிச்சயமாக அவனிடம் ஒரு சக்திவாய்ந்த ஆயுதத்தைக் கொடுக்க வேண்டும் என்பதே அவனது நோக்கமாக இருந்தது, அதன் கைப்பிடியை அவன் தன் பிடியில் மிகவும் உறுதியாக வைக்க முடிந்ததாகச் சொல்ல முடியாவிட்டாலும் கூட. ஆனால் அவன் உண்மையில் ரகசியத்தைச் சொல்லாவிட்டாலும், அதற்கான தடயத்தையாவது அவன் அவனிடம் கொடுத்திருந்தான்—அந்த விசித்திரமான பழைய திருமதி ப்ரெட் மற்றொரு முனையைப் பிடித்திருக்கும் ஒரு தடயத்தை. திருமதி ப்ரெட் எப்போதும் நியூமனுக்கு ரகசியங்களை அறிந்தவள் போல் தோன்றினாள்; அவன் அவளுடைய மதிப்பைப் பெற்றிருந்ததால், அவள் தன் அறிவை அவனுடன் பகிர்ந்து கொள்ளத் தூண்டப்படலாம் என்று அவன் சந்தேகித்தான். திருமதி ப்ரெட் மட்டுமே சமாளிக்க வேண்டியவராக இருக்கும் வரை, அவன் எளிதாக உணர்ந்தான். என்ன கண்டுபிடிக்க வேண்டும் என்பதைப் பொறுத்தவரை, அவனுக்கு ஒரே ஒரு பயம் மட்டுமே இருந்தது—அது போதுமான அளவு கெட்டதாக இல்லாமல் போகலாம் என்று. பின்னர், மார்க்விஸும் அவள் மகனும் மீண்டும் அவன் முன் உருவெடுத்தபோது, முதியவளின் கை அர்பனின் கையில், இருவரின் கண்களிலும் ஒரே மாதிரியான குளிர்ச்சியான, சமூகத்தை வெறுக்கும் ஒரு நிலைத்தன்மையுடன் நின்றார்கள், அந்த பயம் ஆதாரமற்றது என்று அவன் தனக்குள் சொல்லிக் கொண்டான். அந்த ரகசியத்தில் ரத்தமே இருக்கிறது, குறைந்தது அளவுக்கு! அவன் ஃப்ளூரியேர்ஸைக் கிட்டத்தட்ட ஒரு களிப்பான நிலையில் அடைந்தான்; வெளிப்பாட்டின் அச்சுறுத்தல் முன் அவர்கள், தான் மனதளவில் சொல்லியது போல, ‘கம்பி அவிழ்த்த பறை’ போல் உருண்டு விழுவார்கள் என்று அவன் தர்க்கரீதியாக தன்னைத் திருப்திப்படுத்திக் கொண்டிருந்தான். ஆனால் முதலில் தான் தன் முயலைப் பிடித்தாக வேண்டும்—முதலில் வெளிப்படுத்த என்ன இருக்கிறது என்பதைக் கண்டுபிடித்தாக வேண்டும்; ஆனால் அதற்குப் பிறகு, ஏன் தனது மகிழ்ச்சி மீண்டும் புதுப்பொலிவு பெறக்கூடாது? தாயும் மகனும் பயந்து தங்கள் அருமையான இரையைக் கைவிட்டு ஒளிந்து கொள்வார்கள்; மேடம் டி சிண்ட்ரே, தனக்குத்தானே விடப்பட்டவள், நிச்சயமாக அவனிடம் திரும்பி வருவாள். அவளுக்கு ஒரு வாய்ப்புக் கொடுங்கள், அவள் மேற்பரப்புக்கு உயர்ந்து வருவாள், வெளிச்சத்திற்குத் திரும்புவாள். தன் வீடு எல்லா விதமான கான்வென்ட்களை விட மிகவும் வசதியானதாக இருக்கும் என்பதை அவள் எப்படி உணரத் தவற முடியும்?

நியூமன், முன்பு செய்ததைப் போலவே, தனது வாகனத்தை விடுதியில் விட்டுவிட்டு, மீதமுள்ள குறுகிய தூரத்தை அரண்மனைக்கு நடந்தே சென்றான். ஆனால் அவன் வாயிலை அடைந்தபோது, ஒரு விசித்திரமான உணர்வு அவனை ஆட்கொண்டது—அதன் ஆதாரம் அவனது அளவிட முடியாத நல்ல குணத்தில் இருந்தது என்று சொல்வது விசித்திரமாகத் தோன்றினாலும், அது ஒரு உணர்வு. அவன் அங்கே சிறிது நேரம் நின்று, கம்பிகளுக்கு இடையே, அந்தப் பெரிய, காலத்தால் சிதைந்த முகப்பைப் பார்த்தான்; எந்தக் குற்றத்திற்கு இருண்ட பழைய வீடு, தனது மலர் போன்ற பெயருடன், வசதியான சந்தர்ப்பத்தைக் கொடுத்தது என்று வியந்தான். அது முதலில் முதல் மற்றும் கடைசியாக கொடுமைகளுக்கும் துன்பங்களுக்கும் போதுமான சந்தர்ப்பத்தைக் கொடுத்திருந்தது, என்று நியூமன் தனக்குள் சொல்லிக் கொண்டான்; அது வாழ ஒரு தீய தோற்றமுடைய இடம். பின்னர், திடீரென்று, ஒரு எண்ணம் வந்தது—என்ன ஒரு கொடிய குப்பைக் குவியல் குற்றங்களைத் துழாவுவதற்கு! விசாரணை செய்பவரின் மனோபாவம் அதன் இழிவான முகத்தைத் திருப்பியது, அதே நேரத்தில் பெல்கார்டுகள் தங்கள் நேர்மை உணர்வுக்கு இன்னும் ஒரு முறை முறையிடுவதாக நியூமன் அறிவித்தான், அவர்களின் பயத்திற்கு அல்ல; அவர்கள் காரணத்திற்கு அணுகக்கூடியவர்களாக இருந்தால், அவர்களைப் பற்றி அவன் ஏற்கனவே தெரிந்ததை விட மோசமான எதையும் அவன் தெரிந்து கொள்ளத் தேவையில்லை. அதுவே போதுமான அளவுக்கு மோசமானது.

வாயில் காப்பாளன் முன்பு போலவே அதே விறைப்பான இடைவெளியில் அவனை உள்ளே விடுவித்தான்; அவன் முற்றத்தின் வழியாகவும், அகழியின் மீதுள்ள சிறிய பழங்காலப் பாலத்தின் வழியாகவும் சென்றான். அவன் கதவை அடைவதற்கு முன்பே கதவு திறக்கப்பட்டது; மேலும், அவனுடைய இரக்கத்தை ஒரு பணக்கார வாய்ப்பின் பரிந்துரையுடன் பின்வாங்கச் செய்வது போல, திருமதி ப்ரெட் அவனுக்காகக் காத்திருந்தார். அவளுடைய முகம், வழக்கம் போல, அலைகளால் மென்மையாக்கப்பட்ட கடல் மணல் போல் நம்பிக்கையற்ற வெறுமையாகத் தோன்றியது; அவளுடைய கருப்பு உடைகள் தீவிரமான கருமையாகத் தோன்றின. அவளுடைய விசித்திரமான உணர்ச்சியின்மை உணர்ச்சிக்கு ஒரு வாகனமாக இருக்க முடியும் என்பதை நியூமன் ஏற்கனவே கற்றுக் கொண்டிருந்தான்; அடக்கப்பட்ட உயிர்ச்சக்தியுடன் அவள் கிசுகிசுத்தபோது அவன் ஆச்சரியப்படவில்லை, "நீங்கள் மீண்டும் முயற்சிப்பீர்கள் என்று நான் நினைத்தேன், ஐயா. நான் உங்களுக்காகக் காத்திருந்தேன்."

"உங்களைப் பார்த்ததில் மகிழ்ச்சி," நியூமன் கூறினான். "நீங்கள் என் நண்பர் என்று நினைக்கிறேன்."

திருமதி ப்ரெட் அவனை ஒளிபுகாத விதமாகப் பார்த்தாள். "நான் உங்கள் நன்மையையே விரும்புகிறேன், ஐயா; ஆனால் இப்போது விரும்புவது வீண்."

"அப்படியானால், அவர்கள் என்னை எப்படி நடத்தினார்கள் என்று உங்களுக்குத் தெரியுமா?" என்றான் நியூமன்.

"ஓ, ஐயா," திருமதி ப்ரெட் வறண்ட குரலில் சொன்னாள், "எனக்கு எல்லாம் தெரியும்."

நியூமன் ஒரு கணம் தயங்கினான். "எல்லாமா?"

திருமதி ப்ரெட் அவனுக்கு இன்னும் சற்று ஒளி மிகுந்த ஒரு பார்வையைக் கொடுத்தாள். "குறைந்தது அதிகமாகவே தெரியும், ஐயா."

"ஒருவருக்கு ஒருபோதும் அதிகமாகத் தெரிய முடியாது. உங்களை நான் வாழ்த்துகிறேன். நான் மேடம் டி பெல்கார்டே மற்றும் அவர் மகனைப் பார்க்க வந்திருக்கிறேன்," நியூமன் மேலும் சொன்னான். "அவர்கள் வீட்டில் இருக்கிறார்களா? இல்லையென்றால், நான் காத்திருப்பேன்."

"என் தலைவி எப்போதும் வீட்டிலேயே இருப்பார்," திருமதி ப்ரெட் பதிலளித்தாள், "மற்றும் மார்க்விஸ் பெரும்பாலும் அவருடனே இருப்பார்."

"அப்படியானால், அவர்களில் ஒருவரிடமோ அல்லது இருவரிடமோ—நான் இங்கே இருக்கிறேன் என்றும், நான் அவர்களைப் பார்க்க விரும்புகிறேன் என்றும் சொல்லுங்கள்."

திருமதி ப்ரெட் தயங்கினாள். "நான் ஒரு பெரிய சுதந்திரத்தை எடுத்துக் கொள்ளலாமா, ஐயா?"

"நீங்கள் ஒரு சுதந்திரத்தை எடுத்துக் கொண்டதுண்டு, ஆனால் அதை நியாயப்படுத்தியிருக்கிறீர்கள்," நியூமன் இராஜதந்திர நாகரிகத்துடன் கூறினான்.

திருமதி ப்ரெட் தன் சுருக்கமான இமைகளைக் கீழே போட்டாள், அவள் குனிவது போல் இருந்தது; ஆனால் குனிதல் அங்கேயே நின்றது; சந்தர்ப்பம் மிகவும் கனமானதாக இருந்தது. "நீங்கள் மீண்டும் அவர்களிடம் முறையிட வந்திருக்கிறீர்களா, ஐயா? இதை நீங்கள் அறியாமல் இருக்கலாம்—மேடம் டி சிண்ட்ரே இன்று காலை பாரிஸுக்குத் திரும்பிவிட்டார்."

"ஆ!, அவள் போய்விட்டாள்!" நியூமன் கதறினான், தனது குச்சியால் நடைபாதையில் அடித்தான்.

"அவள் நேராக கான்வென்ட்டுக்குச் சென்றுவிட்டாள்—அவர்கள் அதை கார்மலைட்டுகள் என்று அழைக்கிறார்கள். உங்களுக்குத் தெரியும் என்று பார்க்கிறேன், ஐயா. என் தலைவிக்கும் மார்க்விஸுக்கும் இது மிகவும் பிடிக்கவில்லை. அவள் நேற்று இரவுதான் அவர்களிடம் சொன்னாள்."

"ஆ! அவள் அதை அப்படியே வைத்திருந்தாள், இல்லையா?" நியூமன் கத்தினான். "நல்லது, நல்லது! அவர்கள் மிகவும் கோபமாக இருக்கிறார்களா?"

"அவர்கள் மகிழ்ச்சியடையவில்லை," திருமதி ப்ரெட் கூறினாள். "ஆனால் அவர்கள் அதை விரும்பாமல் இருப்பதில் தவறில்லை. இது மிகவும் பயங்கரமானது என்று அவர்கள் என்னிடம் சொல்கிறார்கள், ஐயா; கிறிஸ்தவ உலகில் உள்ள எல்லா கன்னியாஸ்ரமங்களிலும் கார்மலைட்டுகள்தான் மிகவும் மோசமானவர்கள். அவர்கள் உண்மையில் மனிதர்கள் அல்ல என்று நீங்கள் சொல்லலாம், ஐயா; அவர்கள் உங்களை எல்லாவற்றையும் விட்டுக் கொடுக்க வைக்கிறார்கள்—என்றென்றும். அவள் அங்கே இருப்பதை நினைத்துப் பாருங்கள்! நான் அழக்கூடியவளாக இருந்தால், ஐயா, நான் அழலாம்."

நியூமன் ஒரு கணம் அவளைப் பார்த்தான். "நாம் அழக்கூடாது, திருமதி ப்ரெட்; நாம் செயல்பட வேண்டும். போய் அவர்களை அழையுங்கள்!" என்று சொல்லி மேலே செல்ல அசைவானான்.

ஆனால் திருமதி ப்ரெட் மெதுவாக அவனைத் தடுத்தாள். "நான் இன்னொரு சுதந்திரத்தை எடுத்துக் கொள்ளலாமா, ஐயா? நீங்கள் என் அன்புக்குரிய திரு. வாலன்டினுடன், அவரது கடைசி நேரங்களில் இருந்தீர்கள் என்று எனக்குத் தெரியும். அவரைப் பற்றி ஒரு வார்த்தை சொல்லமாட்டீர்களா? ஏழை கவுண்ட் என் சொந்தப் பையன், ஐயா; அவரது வாழ்க்கையின் முதல் வருடத்தில் அவர் என் கைகளில் இருந்து வெளியேறியதே இல்லை; நான்தான் அவருக்குப் பேசக் கற்றுக் கொடுத்தேன். கவுண்ட் மிகவும் நன்றாகப் பேசுவார், ஐயா! அவர் தனது ஏழைப் பழைய ப்ரெட்டிடம் எப்போதும் நன்றாகப் பேசுவார். அவர் வளர்ந்து, தனது இன்பங்களைத் தேடிச் சென்றபோது, அவருக்கு எப்போதும் என்னிடம் ஒரு அன்பான வார்த்தை இருந்தது. இந்தக் காட்டுத்தனமான முறையில் இறப்பதற்கு! அவர் ஒரு மது வியாபாரியுடன் சண்டையிட்டார் என்று ஒரு கதை இருக்கிறது. என்னால் அதை நம்ப முடியவில்லை, ஐயா! அவர் மிகவும் வேதனையில் இருந்தாரா?"

"நீங்கள் ஒரு புத்திசாலி, கனிவான வயதான பெண், திருமதி ப்ரெட்," நியூமன் சொன்னான். "உங்கள் கைகளில் என் சொந்தக் குழந்தைகளுடன் நான் உங்களைப் பார்க்கலாம் என்று நம்புகிறேன். ஒருவேளை இன்னும் பார்ப்பேன்." அவன் தன் கையை நீட்டினான். திருமதி ப்ரெட் ஒரு கணம் அவனது திறந்த உள்ளங்கையைப் பார்த்தாள், பின்னர், அந்தச் சைகையின் புதுமையால் ஈர்க்கப்பட்டவள் போல், தனது மரியாதைக்குரிய விரல்களை நீட்டினாள். நியூமன் அவள் கையை உறுதியாகவும் வேண்டுமென்றேயும் பிடித்துக் கொண்டான், தன் கண்களை அவள் மீது பதித்தான். "திரு. வாலன்டினைப் பற்றி எல்லாம் நீங்கள் தெரிந்து கொள்ள விரும்புகிறீர்களா?" என்று கேட்டான்.

"அது ஒரு சோகமான மகிழ்ச்சியாக இருக்கும், ஐயா."

"நான் உங்களுக்கு எல்லாவற்றையும் சொல்ல முடியும். நீங்கள் எப்போதாவது இந்த இடத்தை விட்டு வெளியேற முடியுமா?"

"அரண்மனையா, ஐயா? எனக்கு உண்மையில் தெரியாது. நான் ஒருபோதும் முயற்சித்ததில்லை."

"முயற்சி செய்யுங்கள்; கடினமாக முயற்சி செய்யுங்கள். இன்று மாலை, அந்தி வேளையில் முயற்சி செய்யுங்கள். மலையின் மீதுள்ள பழைய இடிபாடுகளில், தேவாலயத்தின் முன்னுள்ள முற்றத்தில், என்னிடம் வாருங்கள். நான் அங்கே உங்களுக்காகக் காத்திருப்பேன்; உங்களுக்கு மிகவும் முக்கியமான ஒன்றைச் சொல்ல வேண்டும். உங்களைப் போன்ற ஒரு வயதான பெண் தனக்கு விருப்பமானதைச் செய்ய முடியும்."

திருமதி ப்ரெட் விழிகள் விரிய, உதடுகள் பிரிய, ஆச்சரியத்துடன் விழித்தாள். "அது கவுண்ட்டிடமிருந்தா, ஐயா?" என்று கேட்டாள்.

"கவுண்ட்டிடமிருந்து—அவரது இறப்புப் படுக்கையிலிருந்து," நியூமன் கூறினான்.

"நான் வருகிறேன், அப்படியானால். அவருக்காக, இந்த முறை நான் துணிச்சலாக இருப்பேன்."

அவள் நியூமனை ஏற்கனவே அவனுக்குப் பழக்கமான பெரிய வரவேற்பறைக்குள் அழைத்துச் சென்றாள், அவனது கட்டளைகளை நிறைவேற்ற ஓய்வு பெற்றாள். நியூமன் நீண்ட நேரம் காத்திருந்தான்; இறுதியில் அவன் மணி அடித்து தனது கோரிக்கையை மீண்டும் செய்ய இருந்தான். அவன் ஒரு மணியைத் தேடிச் சுற்றிப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தபோது, மார்க்விஸ் தன் தாயைக் கையில் பிடித்துக் கொண்டு உள்ளே வந்தார். வாலன்டினின் இருண்ட குறிப்புகளின் விளைவாக, தனது எதிரிகள் மொத்தமாகத் தீயவர்களாகத் தோன்றினர் என்று நியூமன் முழுமையான நம்பிக்கையுடன் தனக்குத்தானே சொல்லிக் கொண்டபோது, அவனுக்கு ஒரு தர்க்கபூர்வமான மனம் இருந்தது என்று நான் சொன்னால் பார்க்கலாம். "இப்போது அதில் எந்தத் தவறும் இல்லை," அவர்கள் முன்னேறும்போது அவன் தனக்குத்தானே சொல்லிக் கொண்டான். "அவர்கள் ஒரு கெட்ட குழு; அவர்கள் முகமூடியைக் கழற்றிவிட்டார்கள்." மேடம் டி பெல்கார்டே மற்றும் அவர் மகன் நிச்சயமாக தூக்கமில்லாத இரவைக் கழித்தவர்களைப் போல், அவர்களின் முகங்களில் தீவிரமான குழப்பத்தின் அறிகுறிகளைக் கொண்டிருந்தனர். மேலும், அவர்கள் ஒழித்துவிட்டார்கள் என்று நம்பிய ஒரு எரிச்சலை எதிர்கொண்டதால், அவர்கள் நியூமன் மீது எந்த மென்மையான பார்வைகளையும் பொழிய இயலாது என்பது இயற்கையே. அவன் அவர்களுக்கு முன்னால் நின்றான்; அவர்கள் தங்களுக்குக் கிடைத்த கண்கிரணங்களை அவன் மீது செலுத்தினார்கள்; ஒரு கல்லறையின் கதவு திடீரென்று திறக்கப்பட்டதைப் போலவும், ஈரமான இருள் வெளியேற்றப்படுவதைப் போலவும் நியூமன் உணர்ந்தான்.

"நான் திரும்பி வந்திருப்பதைப் பார்க்கிறீர்கள்," என்று அவன் சொன்னான். "மீண்டும் முயற்சிக்க வந்திருக்கிறேன்."

"நாங்கள் உங்களைப் பார்ப்பதில் மகிழ்ச்சியடைவதாகவோ அல்லது உங்கள் வருகையின் ரசனையைக் கேள்விக்குட்படுத்தாமலோ நடிப்பது அபத்தமானது," என்று எம். டி பெல்கார்டே கூறினார்.

"ஓ, ரசனையைப் பற்றிப் பேசாதீர்கள்," என்று நியூமன் ஒரு சிரிப்புடன் சொன்னான், "அப்படிப் பேசினால் அது நம்மை உங்கள் ரசனையைப் பற்றி விவாதிக்கக் கொண்டு வரும்! மேலும், நான் எவ்வளவு விரைவாக முடியுமோ அவ்வளவு விரைவாக முடித்துக்கொள்கிறேன். முற்றுகையை விலக்கிக் கொள்வதாக வாக்குறுதி அளியுங்கள்—மேடம் டி சிண்ட்ரேவை விடுதலை செய்யுங்கள்—நான் உடனடியாக ஓய்வு பெறுகிறேன்."

"நாங்கள் உங்களைப் பார்க்க வேண்டுமா என்று தயங்கினோம்," என்று மேடம் டி பெல்கார்டே கூறினார்; "மேலும் அந்த மரியாதையை மறுத்துவிடும் நிலையில் இருந்தோம். ஆனால் நாங்கள் எப்போதும் செய்தது போல் நாகரிகமாகச் செயல்பட வேண்டும் என்றும், சில பலவீனங்களை நமது வழியில் உணரும் மக்கள் ஒருமுறை மட்டுமே குற்றவாளிகளாக இருக்க முடியும் என்று உங்களுக்குத் தெரிவிக்க வேண்டும் என்றும் நான் விரும்பினேன்."

"நீங்கள் ஒருமுறை மட்டுமே பலவீனமாக இருக்கலாம், ஆனால் நீங்கள் பலமுறை துணிச்சலாக இருப்பீர்கள், அம்மா," நியூமன் பதிலளித்தான். "நான் உரையாடல் நோக்கங்களுக்காக வரவில்லை. இதைச் சொல்லத்தான் வந்தேன்: நீங்கள் உங்கள் மகளுக்கு உடனடியாகக் கடிதம் எழுதி, அவளது திருமணத்திற்கான உங்கள் எதிர்ப்பை விலக்கிக் கொள்வதாகக் கூறினால், மீதியை நான் கவனித்துக் கொள்கிறேன். அவள் கன்னியாஸ்ரமத்திற்குச் செல்வதை நீங்கள் விரும்பவில்லை—அதன் பயங்கரங்களைப் பற்றி என்னை விட உங்களுக்கு அதிகம் தெரியும். ஒரு வணிக நபரை மணப்பது அதை விட நல்லது. அவளுக்கு ஒரு கடிதம் கொடுங்கள், நீங்கள் உங்கள் எதிர்ப்பைத் திரும்பப் பெறுகிறீர்கள் என்றும், உங்கள் ஆசீர்வாதத்துடன் அவள் என்னை மணக்கலாம் என்றும் கையொப்பமிடப்பட்டு முத்திரையிடப்பட்டு, நான் அதை அவளிடம் கான்வென்ட்டில் கொண்டு சென்று அவளை வெளியே அழைத்து வருகிறேன். அதுதான் உங்கள் வாய்ப்பு—நான் அதை எளிதான நிபந்தனைகள் என்று அழைக்கிறேன்."

"நாம் அதை வேறு விதமாகப் பார்க்கிறோம், உங்களுக்குத் தெரியும். நாங்கள் அதை மிகவும் கடினமான நிபந்தனைகள் என்று அழைக்கிறோம்," என்று அர்பைன் டி பெல்கார்டே கூறினார். அவர்கள் அனைவரும் அறையின் நடுவில் விறைப்பாக நின்று கொண்டிருந்தார்கள். "என் தாயார் தனது மகள் திருமதி நியூமனை விட சிஸ்டர் கேத்தரின் ஆவதையே விரும்புவார் என்று உங்களுக்குச் சொல்வார் என்று நான் நினைக்கிறேன்."

ஆனால் வயதான பெண், உச்ச அதிகாரத்தின் அமைதியுடன், தன் மகன் தனக்காக எபிகிராம்களைச் செய்யட்டும். அவள் மட்டும் கிட்டத்தட்ட இனிமையாகப் புன்னகைத்தாள், தலையை அசைத்து, "ஒருமுறை மட்டும்தான், திரு. நியூமன்; ஒருமுறை மட்டும்தான்!" என்று திரும்பத் திரும்பச் சொன்னாள்.

நியூமன் இதற்கு முன் பார்த்ததோ கேட்டதோ இல்லாத எதுவும் அவனுக்கு இந்த அசைவையும் அதனுடன் வந்த குரலையும் போன்ற பளிங்குக் கடினத்தன்மையின் உணர்வைக் கொடுத்தது. "எதாவது உங்களைக் கட்டாயப்படுத்துமா?" என்று கேட்டான். "உங்களைக் கட்டாயப்படுத்தும் ஏதாவது உங்களுக்குத் தெரியுமா?"

"இந்த மொழி, ஐயா," என்று மார்க்விஸ் கூறினார், "துக்கத்திலும் துயரத்திலும் உள்ள மக்களிடம் பேசப்படுவது அனைத்து வகையான தகுதிகளுக்கும் அப்பாற்பட்டது."

"பெரும்பாலான சந்தர்ப்பங்களில்," நியூமன் பதிலளித்தான், "மேடம் டி சிண்ட்ரேயின் தற்போதைய நோக்கங்கள் நேரத்தை விலைமதிப்பற்றதாக்குகின்றன என்பதை ஒப்புக்கொண்டாலும் கூட, உங்கள் ஆட்சேபனைக்கு சில எடை இருக்கும். ஆனால் நீங்கள் சொல்வதைப் பற்றி நான் சிந்தித்திருக்கிறேன், உங்கள் சகோதரரையும் உங்கள் இருவரையும் மிகவும் வேறுபட்ட தரப்பினராகக் கருதுவதால், இன்று இங்கு எந்தத் தயக்கமும் இல்லாமல் வந்திருக்கிறேன். உங்களுக்கிடையே எந்தத் தொடர்பையும் நான் காணவில்லை. உங்கள் சகோதரர் உங்களைப் பற்றி வெட்கப்பட்டார். காயமடைந்து, இறக்கும் நிலையில் கிடந்த அவர், ஏழைப் பையன், உங்கள் நடத்தைக்காக என்னிடம் மன்னிப்புக் கேட்டார். அவர் தன் தாயின் நடத்தைக்காக என்னிடம் மன்னிப்புக் கேட்டார்."

ஒரு கணத்திற்கு, இந்த வார்த்தைகளின் விளைவு நியூமன் ஒரு உடல் அடியைத் தாக்கியது போல் இருந்தது. மேடம் டி பெல்கார்டே மற்றும் அவர் மகனின் முகங்களில் ஒரு விரைவான சிவப்பு பாய்ந்தது; அவர்கள் எஃகின் மின்னலைப் போன்ற ஒரு பார்வையைப் பரிமாறிக் கொண்டார்கள். அர்பைன் இரண்டு வார்த்தைகளை உச்சரித்தார், அவற்றை நியூமன் பாதி மட்டுமே கேட்டான்; ஆனால் அவற்றின் பொருள் அவனுக்கு வந்தது, அது ஒலியின் எதிரொலியில் இருந்ததைப் போல: "Le misérable!"

"நீங்கள் உயிருள்ளவர்களுக்குச் சிறிதும் மரியாதை காட்டவில்லை," என்று மேடம் டி பெல்கார்டே கூறினார், "ஆனால் குறைந்தபட்சம் இறந்தவர்களையாவது மதியுங்கள். என் அப்பாவி மகனின் நினைவைத் தீட்டுப்படுத்தாதீர்கள்—அவமதிக்காதீர்கள்."

"நான் உண்மையைச் சொல்கிறேன்," நியூமன் அறிவித்தான், "நான் ஒரு நோக்கத்திற்காகவே அதைச் சொல்கிறேன். நான் அதை மீண்டும் சொல்கிறேன்—தெளிவாக. உங்கள் மகன் முற்றிலும் வெறுப்படைந்திருந்தார்—உங்கள் மகன் மன்னிப்புக் கேட்டார்."

அர்பைன் டி பெல்கார்டே பயங்கரமாகப் புருவத்தைச் சுருக்கிக் கொண்டிருந்தார், மேலும் நியூமன் அவர் ஏழை வாலன்டினின் பிடிக்காத உருவத்தை நோக்கியே புருவத்தைச் சுருக்குகிறார் என்று நினைத்தான். ஆச்சரியத்தில் சிக்கிய அவர், தன் சகோதரர் மீதான தனது அலட்சிய பாசம், அவமானத்திற்கு ஒரு தற்காலிக சலுகையைச் செய்திருந்தது. ஆனால் அவரது தாய் ஒரு கணம் கூட தனது கொடியைத் தாழ்த்தவில்லை. "நீங்கள் மிகவும் தவறாக நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறீர்கள், ஐயா," என்று அவர் கூறினார். "என் மகன் சில சமயங்களில் இலேசானவராக இருந்தார், ஆனால் அவர் ஒருபோதும் அநாகரிகமாக இருந்ததில்லை. அவர் தனது பெயருக்கு உண்மையாக இறந்தார்."

"நீங்கள் அவரைத் தவறாகப் புரிந்து கொண்டீர்கள்," என்று மார்க்விஸ் கூறினார், மீண்டும் திரளத் தொடங்கி. "நீங்கள் சாத்தியமில்லாததை உறுதிப்படுத்துகிறீர்கள்!"

"ஓ, நான் ஏழை வாலன்டினின் மன்னிப்பைப் பற்றிக் கவலைப்படவில்லை," என்று நியூமன் சொன்னான். "அது எனக்கு மகிழ்ச்சியை விட மிகவும் வேதனையாக இருந்தது. இந்தக் கொடூரமான விஷயம் அவருடைய தவறு அல்ல; அவர் ஒருபோதும் என்னையோ அல்லது வேறு யாரையோ காயப்படுத்தவில்லை; அவர் மரியாதையின் ஆன்மாவாக இருந்தார். ஆனால் அவர் அதை எப்படி எடுத்துக் கொண்டார் என்பதை இது காட்டுகிறது."

"என் ஏழை சகோதரர், தனது கடைசி நேரங்களில், மனநிலை சரியில்லாமல் இருந்தார் என்பதை நீங்கள் நிரூபிக்க விரும்பினால், சோகமான சூழ்நிலைகளில் அதை விட சாத்தியமானது எதுவும் இல்லை என்று நாங்கள் மட்டுமே சொல்ல முடியும். ஆனால் அதற்கு மட்டும் உங்களை வரம்புபடுத்திக் கொள்ளுங்கள்."

"அவர் முழு மனநிலையில்தான் இருந்தார்," என்று நியூமன் மென்மையான ஆனால் ஆபத்தான பிடிவாதத்துடன் கூறினான்; "அவர் இவ்வளவு பிரகாசமாகவும் புத்திசாலியாகவும் இருந்ததை நான் ஒருபோதும் பார்த்ததில்லை. அந்த புத்திசாலித்தனமான, திறமையான பையன் அப்படி ஒரு மரணத்தை இறப்பதைப் பார்ப்பது பயங்கரமாக இருந்தது. உங்கள் சகோதரர் மீது எனக்கு மிகவும் பிரியம் என்பது உங்களுக்குத் தெரியும். மேலும், அவருடைய மனநிலை பற்றி என்னிடம் மேலும் ஆதாரம் உள்ளது," நியூமன் முடித்தான்.

மார்க்விஸ் கம்பீரமாக தன்னை ஒன்று திரட்டிக் கொண்டார். "இது மிகவும் மோசமானது!" அவள் கத்தினாள். "நாங்கள் உங்கள் கதையை ஏற்றுக்கொள்ள மறுக்கிறோம், ஐயா—நாங்கள் அதை நிராகரிக்கிறோம். அர்பைன், கதவைத் திற." அவள் தன் மகனிடம் ஒரு கட்டளைச் சைகையுடன் திரும்பி, அறையின் நீளத்தில் விரைவாகக் கடந்து சென்றாள். மார்க்விஸ் அவளுடன் சென்று கதவைத் திறந்து வைத்திருந்தார். நியூமன் நின்று விட்டான்.

அவன் தன் விரலை உயர்த்தினான், எம். டி பெல்கார்டேக்கு ஒரு அடையாளமாக, அவர் தன் தாயின் பின்னால் கதவை மூடிவிட்டுக் காத்திருந்தார். நியூமன் மெதுவாக முன்னேறினான், ஒரு கணத்திற்கு, உயிரை விட அமைதியாக. இரண்டு மனிதர்களும் எதிரெதிரே நின்றனர். பின்னர் நியூமனுக்கு ஒரு விசித்திரமான உணர்வு ஏற்படடது; அவன் தனது காயத்தின் உணர்வு கிட்டத்தட்ட நகைச்சுவையாகப் பெருகுவதை உணர்ந்தான். "வாருங்கள்," என்று சொன்னான், "நீங்கள் என்னை நன்றாக நடத்தவில்லை; குறைந்தது அதையாவது ஒப்புக்கொள்ளுங்கள்."

எம். டி பெல்கார்டே அவனைத் தலை முதல் கால் வரை பார்த்தார், பின்னர், மிகவும் நுட்பமான, நன்றாகப் பழக்கப்பட்ட குரலில், "நான் உங்களை தனிப்பட்ட முறையில் வெறுக்கிறேன்," என்றார்.

"நானும் உங்களை அப்படித்தான் உணர்கிறேன், ஆனால் மரியாதைக்காக நான் அதைச் சொல்லவில்லை," என்று நியூமன் சொன்னான். "நான் உங்கள் மைத்துனனாக வேண்டும் என்று மிகவும் விரும்புவது விசித்திரமானதுதான், ஆனால் என்னால் அதைக் கைவிட முடியாது. இன்னும் ஒருமுறை முயற்சிக்கிறேன்." அவன் ஒரு கணம் இடைநிறுத்தினான். "உங்களுக்கு ஒரு ரகசியம் இருக்கிறது—உங்கள் அலமாரியில் ஒரு எலும்புக்கூடு இருக்கிறது." எம். டி பெல்கார்டே அவனைக் கடினமாகப் பார்த்துக் கொண்டே இருந்தார்; ஆனால் அவருடைய கண்கள் எதையாவது காட்டினவா என்பதை நியூமனால் பார்க்க முடியவில்லை; அவருடைய கண்களின் பார்வை எப்போதும் மிகவும் விசித்திரமானதாக இருந்தது. நியூமன் மீண்டும் இடைநிறுத்தினான், பின்னர் தொடர்ந்தான். "நீங்களும் உங்கள் தாயும் ஒரு குற்றத்தைச் செய்திருக்கிறீர்கள்." இதைக் கேட்டதும் எம். டி பெல்கார்டேயின் கண்கள் நிச்சயமாக மாறின; அவை ஊதப்பட்ட மெழுகுவர்த்திகள் போல் சிமிட்டுவது போல் இருந்தது. அவர் மிகவும் அதிர்ச்சியடைந்திருப்பதை நியூமனால் பார்க்க முடிந்தது; ஆனால் அவரது சுயக்கட்டுப்பாட்டில் போற்றத்தக்க ஒன்று இருந்தது.

"தொடருங்கள்," என்று எம். டி பெல்கார்டே சொன்னார்.

நியூமன் ஒரு விரலை உயர்த்தி, காற்றில் சிறிது அசைய விட்டான். "நான் தொடர வேண்டுமா? நீங்கள் நடுங்குகிறீர்கள்."

"இந்தச் சுவாரஸ்யமான தகவலை நீங்கள் எங்கிருந்து பெற்றீர்கள்?" என்று எம். டி பெல்கார்டே மிகவும் மெதுவாகக் கேட்டார்.

"நான் முற்றிலும் துல்லியமாக இருப்பேன்," என்று நியூமன் சொன்னான். "எனக்குத் தெரிந்ததை விட அதிகமாகத் தெரிந்தது போல் நான் நடிக்க மாட்டேன். தற்போது, எனக்குத் தெரிந்தது இவ்வளவுதான். நீங்கள் மறைக்க வேண்டிய ஒன்றைச் செய்திருக்கிறீர்கள், அது தெரிந்தால் உங்களை அழித்துவிடும், நீங்கள் மிகவும் பெருமைப்படும் பெயரை அவமானப்படுத்தும் ஒன்று. அது என்னவென்று எனக்குத் தெரியாது, ஆனால் என்னால் கண்டுபிடிக்க முடியும். உங்கள் தற்போதைய போக்கில் தொடருங்கள், நான் கண்டுபிடித்துவிடுவேன். அதை மாற்றுங்கள், உங்கள் சகோதரியை அமைதியாகப் போக விடுங்கள், நான் உங்களை விட்டு விடுகிறேன். இது ஒரு ஒப்பந்தமா?"

மார்க்விஸ் கிட்டத்தட்ட கலக்கமில்லாமல் இருப்பதில் வெற்றி பெற்றார்; அவரது அழகான முகத்தில் பனி உடைவது ஒரு கட்டாயமாக மெதுவான செயல்பாடாக இருந்தது. ஆனால் நியூமனின் மென்மையான எழுத்துக்களின் வாதம் அழுத்துவதைப் போல இருந்தது, அழுத்துவதைப் போல இருந்தது; தற்போது அவர் தன் கண்களைத் திருப்பினார். அவர் சில கணங்கள் சிந்தித்து நின்றார்.

"என் சகோதரர் உங்களிடம் இதைச் சொன்னார்," என்றார், மேலே பார்த்து.

நியூமன் ஒரு கணம் தயங்கினான். "ஆம், உங்கள் சகோதரர் என்னிடம் சொன்னார்."

மார்க்விஸ் அழகாகப் புன்னகைத்தார். "அவர் மனநிலை சரியில்லாமல் இருந்தார் என்று நான் சொல்லவில்லையா?"

"நான் கண்டுபிடிக்கவில்லையென்றால் அவர் மனநிலை சரியில்லாமல் இருந்திருப்பார். நான் கண்டுபிடித்தால் அவர் மிகவும் சரியான மனநிலையில்தான் இருந்திருப்பார்."

எம். டி பெல்கார்டே ஒரு தோளை நெரித்தார். "ஓ, ஐயா, கண்டுபிடியுங்கள் அல்லது கண்டுபிடிக்காதிருங்கள், உங்கள் விருப்பம்."

"நான் உங்களைப் பயமுறுத்தவில்லையா?" நியூமன் கேட்டான்.

"அதை நீங்கள்தான் தீர்மானிக்க வேண்டும்."

"இல்லை, அதை நீங்கள்தான் உங்கள் ஓய்வு நேரத்தில் தீர்மானிக்க வேண்டும். அதைப் பற்றிச் சிந்தியுங்கள், உங்களைச் சுற்றி நன்றாக உணருங்கள். நான் உங்களுக்கு ஒரு அல்லது இரண்டு மணி நேரம் தருகிறேன். அதற்கு மேல் என்னால் தர முடியாது, ஏனென்றால் அவர்கள் மேடம் டி சிண்ட்ரேயை எவ்வளவு வேகமாகக் கன்னியாஸ்ரமத்திற்கு அனுப்புகிறார்கள் என்பது நமக்கு எப்படித் தெரியும்? உங்கள் தாயாருடன் இதைப் பேசுங்கள்; அவள் பயப்படுகிறாளா என்று அவளையே தீர்ப்பளிக்க விடுங்கள். பொதுவாக, அவள் உங்களைப் போல் எளிதில் பயப்படுபவள் அல்ல என்று நான் நம்பவில்லை; ஆனால் நீங்கள் பார்ப்பீர்கள். நான் போய் கிராமத்தில், விடுதியில் காத்திருக்கிறேன்; முடிந்தவரை விரைவில் எனக்குத் தெரியப்படுத்துமாறு கேட்டுக்கொள்கிறேன். மூன்று மணிக்குள் சொல்லுங்கள். ஒரு எளிய ஆம் அல்லது இல்லை என்று காகிதத்தில் எழுதினால் போதும். ஆனால், உங்களுக்குத் தெரியும், ஆம் என்றால், இந்த முறை நீங்கள் உங்கள் ஒப்பந்தத்தில் உறுதியாக இருப்பீர்கள் என்று எதிர்பார்க்கிறேன்." இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு நியூமன் கதவைத் திறந்து வெளியேறினான். மார்க்விஸ் அசையவில்லை; நியூமன் வெளியேறும்போது, அவருக்கு இன்னொரு பார்வை கொடுத்தான். "கிராமத்தில் உள்ள விடுதியில்," என்று திரும்பச் சொன்னான். பின்னர் அவன் முற்றிலும் திரும்பி வீட்டை விட்டு வெளியேறினான்.

அவன் செய்துகொண்டிருந்ததில் அவன் மிகவும் உற்சாகமாக இருந்தான், ஏனென்றால் ஆயிரம் ஆண்டுகள் பழமையான ஒரு குடும்பத்தின் முன் அவமானத்தின் பேயை அழைப்பதில் ஒரு குறிப்பிட்ட உணர்ச்சி இருக்கத்தான் செய்கிறது. ஆனால் அவன் விடுதிக்குத் திரும்பி, அடுத்த இரண்டு மணி நேரம் வேண்டுமென்றே காத்திருக்க முடிந்தது. அர்பைன் டி பெல்கார்டே எந்த அறிகுறியும் காட்டமாட்டார் என்று அவன் மிகவும் சாத்தியமானதாக நினைத்தான்; ஏனென்றால் அவனது சவாலுக்கு ஒரு பதில், எந்த வகையிலும், குற்றத்தின் ஒப்புதல் வாக்குமூலமாக இருக்கும். அவன் மிகவும் எதிர்பார்த்தது மெளனம்தான்—வேறு வார்த்தைகளில் சொன்னால், எதிர்ப்பு. ஆனால் அவனுடைய தாக்குதல் அவர்களை வீழ்த்தும் என்று அவன் பிரார்த்தித்தான். மூன்று மணிக்கு, ஒரு காலாளால் வழங்கப்பட்ட ஒரு குறிப்பு அதைக் கொண்டு வந்தது; அர்பைன் டி பெல்கார்டேயின் அழகான ஆங்கிலக் கையெழுத்தில் எழுதப்பட்ட ஒரு குறிப்பு. அது பின்வருமாறு இருந்தது:

"என் சகோதரியைப் பார்க்கவும், உங்கள் துணிச்சலான பிடிவாதத்திற்கு மிகவும் பயனுள்ள பதிலான தீர்மானத்தில் அவளை உறுதிப்படுத்தவும், நாளை என் தாயாருடன் பாரிஸுக்குத் திரும்புகிறேன் என்பதை உங்களுக்குத் தெரியப்படுத்துவதில் எனக்குக் கிடைக்கும் திருப்தியை என்னால் மறுக்க முடியாது.

"ஹென்றி-அர்பைன் டி பெல்கார்டே"

நியூமன் கடிதத்தைத் தனது பாக்கெட்டில் போட்டுக்கொண்டு, விடுதியின் வரவேற்பறையில் மேலும் கீழுமாக நடந்து கொண்டே இருந்தான். கடந்த வாரத்தின் பெரும்பகுதியை அவன் மேலும் கீழுமாக நடந்தே கழித்திருந்தான். அந்த நாள் மறையத் தொடங்கும் வரை அவன் ஆர்மஸ் டி பிரான்ஸின் சிறிய அறையின் நீளத்தை அளந்து கொண்டே இருந்தான்; பின்னர் திருமதி ப்ரெட்டுடனான தனது சந்திப்பைக் காக்க வெளியே சென்றான். இடிபாடுகளுக்கு மேலே செல்லும் பாதையைக் கண்டுபிடிப்பது எளிதாக இருந்தது, நியூமன் குறுகிய நேரத்தில் அதைப் பின்தொடர்ந்து மலையின் உச்சியை அடைந்தான். அவன் கோட்டைச் சுவரின் கடினமான வளைவின் கீழ் கடந்து, அந்தி வேளையின் ஆரம்ப இருளில் ஒரு வயதான பெண்ணைத் தேடினான். கோட்டை முற்றம் காலியாக இருந்தது, ஆனால் தேவாலயத்தின் கதவு திறந்திருந்தது. நியூமன் சிறிய தேவாலய உட்பகுதிக்குச் சென்றான், நிச்சயமாக வெளியில் இருப்பதை விட ஆழமான இருளைக் கண்டான். இருப்பினும், இரண்டு மெழுகுவர்த்திகள் பீடத்தில் சிமிட்டிக் கொண்டிருந்தன, மேலும் ஒரு தூணின் அருகே ஒரு உருவம் அமர்ந்திருப்பதை அவனால் உணர முடிந்தது. நெருங்கிப் பார்த்ததில், திருமதி ப்ரெட்டை அடையாளம் காண உதவியது, அவள் வழக்கத்திற்கு மாறான ஆடம்பரத்துடன் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்த போதிலும். அவள் ஒரு பெரிய கருப்பு பட்டுத் தொப்பியை அணிந்திருந்தாள், அதில் மிரட்டும் வகையில் சோகக் கோல்கள் இருந்தன; ஒரு பழைய கருப்பு அட்லஸ் ஆடை தளர்வாக பளபளக்கும் மடிப்புகளில் அவளைச் சுற்றி இருந்தது. சந்தர்ப்பத்திற்கு ஏற்றவாறு தனது மிக அழகான உடையில் தோன்றுவது சரி என்று அவள் முடிவு செய்திருந்தாள். அவள் தன் கண்களைத் தரையில் பதித்துக் கொண்டு உட்கார்ந்திருந்தாள்; ஆனால் நியூமன் அவளுக்கு முன்னால் சென்றபோது, அவள் அவனைப் பார்த்துவிட்டு எழுந்தாள்.

"நீங்கள் கத்தோலிக்கரா, திருமதி ப்ரெட்?" என்று கேட்டான்.

"இல்லை, ஐயா; நான் ஒரு நல்ல சர்ச்-ஆஃப்-இங்கிலாந்து பெண், மிகவும் லோ," என்று அவள் பதிலளித்தாள். "ஆனால் வெளியில் இருப்பதை விட இங்கே நான் பாதுகாப்பாக இருப்பேன் என்று நினைத்தேன். நான் இதற்கு முன் மாலையில் வெளியே வந்ததில்லை, ஐயா."

"நாம் பாதுகாப்பாக இருப்போம்," என்று நியூமன் சொன்னான், "யாரும் நம்மைக் கேட்க முடியாத இடத்தில்." பின்னர் அவன் தேவாலயத்தின் பக்கத்தில் இருந்த ஒரு பாதையைப் பின்தொடர்ந்து, கோட்டை முற்றத்திற்குத் திரும்பிச் சென்றான்; அது மலையின் உச்சியில் சுற்றிச் சென்று, ஒரு காலத்தில் ஒரு கதவாக இருந்த ஒரு கரடுமுரடான திறப்பால் துளையிடப்பட்ட ஒரு சுவர் துண்டில் முடிந்தது. இந்தத் திறப்பின் வழியாக நியூமன் சென்றான், அமைதியான உரையாடலுக்கு மிகவும் சாதகமான ஒரு மூலையில் தன்னைக் கண்டான்; நமது நண்பர்களைத் தவிர வேறு விதமாக இணைக்கப்பட்ட பல தீவிரமான தம்பதிகள், நிச்சயமாக, தங்களைத் தாங்களே உறுதிப்படுத்திக் கொண்டிருப்பார்கள். மலை செங்குத்தாகச் சரிந்தது; அதன் உச்சியின் எச்சத்தில் இரண்டு அல்லது மூன்று கல் துண்டுகள் சிதறிக் கிடந்தன. கீழே, சமவெளிக்கு மேல், கூடிய அந்தி மங்கின; அதன் வழியாக, அருகிலுள்ள தூரத்தில், அரண்மனையிலிருந்து இரண்டு அல்லது மூன்று விளக்குகள் மின்னின. திருமதி ப்ரெட் தன் வழிகாட்டியைப் பின்தொடர்ந்து மெதுவாகச் சலசலத்தாள்; நியூமன், விழுந்த கற்களில் ஒன்று நிலையானது என்பதை உறுதிப்படுத்திக் கொண்டு, அதன் மீது உட்காரும்படி அவளுக்குப் பரிந்துரைத்தான். அவள் எச்சரிக்கையுடன் இணங்கினாள்; அவன் அவளுக்கு அருகில் இன்னொரு கல்லின் மீது உட்கார்ந்தான்.

 அத்தியாயம் XX

மார்ச் மாதத்தின் குளிர்ந்த, மங்கலான விடியல், வாலென்டின் டி பெல்லெகார்டின் படுக்கையருகே கூடியிருந்த ஒரு சிறு நண்பர் குழுவின் முகங்களை ஒளிரச் செய்யத் தொடங்கிய அதே வேளையில், வாலென்டின் டி பெல்லெகார்ட் அமைதியாக உயிர்நீத்தார். ஒரு மணி நேரம் கழித்து, நியூமன் அந்த விடுதியை விட்டு வெளியேறி, வண்டியில் ஜெனீவாவுக்குச் சென்றார்; மேடம் டி பெல்லெகார்டும் அவரது மூத்த மகனும் அங்கு வந்து சேரும்போது, ​​தான் அங்கு உடனிருப்பதை அவர் இயல்பாகவே விரும்பவில்லை. ஜெனீவாவில், அந்தத் தருணத்துக்கு, அவர் தங்கியிருந்தார். கீழே விழுந்த ஒருவன், அசைவின்றி அமர்ந்து தன் காயங்களை எண்ணிப் பார்ப்பது போல அவர் இருந்தார். அவர் உடனடியாக மேடம் டி சின்ட்ரேவுக்கு ஒரு கடிதம் எழுதினார்; அதில் தன் சகோதரரின் இறப்புச் சூழல்களை — சில விவரங்களைத் தவிர்த்து — விவரித்திருந்தார். மேலும், தான் அவரைச் சந்திப்பதற்கு அவர் எப்போது சம்மதம் அளிப்பார் என்று தான் நம்பலாம், அதற்கான மிக விரைவான தருணம் எது என்று அவர் கேட்டிருந்தார். வாலென்டினின் உயில் — பெல்லெகார்டிடம் வாரிசுரிமைக்கு விடவேண்டிய ஏராளமான நேர்த்தியான தனிப்பட்ட சொத்துக்கள் இருந்தன — ஃப்ளூரியேர்ஸ் தேவாலய வளாகத்தில் உள்ள தன் தந்தையின் கல்லறைக்கு அருகிலேயே தன்னை அடக்கம் செய்ய வேண்டும் என்ற கோரிக்கையைக் கொண்டிருந்தது என்று அறிவதற்கான காரணம் தன்னிடம் இருப்பதாக திரு. லெடூக்ஸ் நியூமனிடம் கூறியிருந்தார். உலகின் மிகச் சிறந்த மனிதரான வாலென்டினுக்கு, அவரது இறுதிச் சடங்குகளைச் செய்வதில் உதவும் மனநிறைவை, அக்குடும்பத்துடனான தன் உறவின் தற்போதைய நிலை காரணமாகத் தான் இழந்துவிடக் கூடாது என்று நியூமன் கருதினார். வாலென்டினின் நட்பு, அர்பைனின் பகைமையை விடப் பழமையானது என்றும், ஒரு இறுதிச் சடங்கின்போது பிறர் கவனத்தில் படாமல் இருப்பது எளிது என்றும் அவர் எண்ணிப் பார்த்தார். மேடம் டி சின்ட்ரேவின் கடிதத்திற்கு வந்த பதில், ஃப்ளூரியேர்ஸுக்குத் தான் சென்று சேரவேண்டிய நேரத்தைத் தீர்மானிக்க அவருக்கு உதவியது. அந்தப் பதில் மிகச் சுருக்கமாக இருந்தது; அது பின்வருமாறு அமைந்திருந்தது:—

“உங்கள் கடிதத்திற்கும், நீங்கள் வாலென்டினுடன் உடனிருந்ததற்கும் நான் உங்களுக்கு நன்றி கூறுகிறேன். நான் அங்கு உடனிருக்க முடியாமல் போனது எனக்குச் சொல்லொணாத் துயரத்தை அளிக்கிறது. உங்களைப் பார்ப்பது எனக்குத் துன்பத்தையே அளிக்கும்; எனவே, நீங்கள் குறிப்பிடும் ‘பிரகாசமான நாட்கள்’ வரும்வரை காத்திருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. இப்போது அனைத்தும் ஒன்றுதான்; இனி எனக்குப் பிரகாசமான நாட்கள் என்று எதுவும் இல்லை. உங்களுக்கு விருப்பமான நேரத்தில் வாருங்கள்; ஆனால், வருவதற்கு முன் எனக்குத் தகவல் மட்டும் தெரிவியுங்கள். என் சகோதரரின் உடல் வெள்ளிக்கிழமையன்று இங்கேயே அடக்கம் செய்யப்பட உள்ளது; என் குடும்பத்தினரும் இங்கேயே தங்கியிருக்கப் போகிறோம். C. de C.”

அந்தக் கடிதம் கிடைத்த உடனேயே, நியூமன் நேராகப் பாரிஸுக்கும், அங்கிருந்து பாயிட்டியர்ஸுக்கும் (Poitiers) புறப்பட்டார். அந்தப் பயணம் அவரைத் தெற்கு நோக்கி வெகுதூரம் அழைத்துச் சென்றது; பசுமை சூழ்ந்த டூரைன் (Touraine) பகுதி வழியாகவும், வெகு தொலைவிலிருந்தே ஒளிரும் லோயர் (Loire) நதியைக் கடந்தும், அவர் பயணித்துக்கொண்டிருந்தபோதே வசந்த காலத்தின் ஆரம்பப் பொலிவு அவரைச் சூழ்ந்து மேலும் செறிவடைந்த ஒரு நிலப்பகுதிக்குள் அவர் நுழைந்தார். ஆனால், அவர் மேற்கொண்ட எந்தப் பயணத்திலும், அந்த இடத்தின் நில அமைப்பை அவ்வளவாகக் கவனிக்காமல் இருந்ததில்லை. அவர் போய்ட்டியர்ஸில் உள்ள சத்திரத்தில் தங்குமிடம் பெற்றுக்கொண்டு, மறுநாள் காலையில் ஓரிரு மணி நேரத்தில் ஃப்ளூரியர்ஸ் கிராமத்திற்கு வண்டியில் சென்றார். ஆனால் இங்கே, அவர் வேறு சிந்தனைகளில் மூழ்கியிருந்தபோதிலும், அந்த இடத்தின் எழில்மிகு அழகைக் கவனிக்காமல் இருக்க முடியவில்லை. பிரெஞ்சுக்காரர்கள் அதை 'பெட்டிட் போர்க்' என்று அழைப்பார்கள்; அது ஒரு பெரிய மேட்டின் அடிவாரத்தில் அமைந்திருந்தது. அந்த மேட்டின் உச்சியில், ஒரு நிலப்பிரபுத்துவக் கோட்டையின் சிதைந்த இடிபாடுகள் நின்றன. அந்தக் கோட்டையின் உறுதியான பொருட்களில் பெரும்பகுதியும், நெருக்கமாக அமைந்திருந்த வீடுகளைப் பாதுகாப்புக்காகச் சூழ்ந்திருந்த குன்றின் சரிவுப் பகுதிகளும், அந்தக் கிராமத்தின் சாரத்திலேயே கரைந்து போயிருந்தன. தேவாலயம் என்பது, அந்தக் கோட்டையின் முன்னாள் சிற்றாலயமே ஆகும். அது, புல் வளர்ந்திருந்த அதன் முற்றத்தை நோக்கியிருந்தது. இருப்பினும், அந்த முற்றம் மிகவும் அகலமாக இருந்ததால், அதன் விசித்திரமான ஒரு மூலையை ஒரு சிறிய கல்லறைத் தோட்டத்திற்கே விட்டுக் கொடுத்திருந்தது. இங்கே, கல்லறைக் கற்களே புல்வெளியில் சாய்ந்தபடி உறங்குவது போலத் தோன்றின. கோட்டைச் சுவரின் பொறுமையான வளைவு ஒருபுறம் அவர்களை ஒன்றாகப் பிணைத்திருந்தது; முன்னால், அவர்களின் பாசி படிந்த இமைகளுக்குக் கீழே, பசுமையான சமவெளிகளும் நீல நிறத் தொலைவுகளும் விரிந்து கிடந்தன. குன்றின் மேல் இருந்த தேவாலயத்திற்குச் செல்லும் பாதை, வாகனங்கள் செல்ல முடியாததாக இருந்தது. அதன் இருபுறமும் இரண்டு அல்லது மூன்று வரிசைகளில் விவசாயிகள் வரிசையாக நின்றிருந்தனர்; அவர்கள், மற்றொரு வரிசையின் சவப்பெட்டி தூக்குபவர்களுக்குப் பின்னால், வயதான திருமதி டி பெல்லேகார்ட் தனது மூத்த மகனின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு மெதுவாக மேலே ஏறுவதைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர். கருப்பு நிற முக்காடு அணிந்த ஒரு உயரமான உருவம் தங்களுக்கு முன்னால் கடந்து சென்றபோது, "திருமதி லா கோம்டெஸ்" என்று முணுமுணுத்த சாதாரண துக்கப்படுபவர்களிடையே பதுங்கியிருக்க நியூமன் தேர்ந்தெடுத்தார். பிரார்த்தனை நடந்துகொண்டிருந்தபோது, அந்த மங்கலான சிறிய தேவாலயத்தில் அவர் நின்றுகொண்டிருந்தார், ஆனால் சோகமான கல்லறையின் அருகே அவர் திரும்பி குன்றிலிருந்து கீழே இறங்கி நடந்தார். அவர் போய்ட்டியர்ஸுக்குத் திரும்பிச் சென்று, பொறுமையும் பொறுமையின்மையும் தனித்துவமாகக் கலந்திருந்த இரண்டு நாட்களைக் கழித்தார். மூன்றாம் நாள், பிற்பகலில் அவரைச் சந்திப்பதாகக் கூறி, அவர் மேடம் டி சின்ட்ரேவுக்கு ஒரு குறிப்பை அனுப்பினார். அதன்படி, அவர் மீண்டும் ஃப்ளூரியர்ஸுக்குப் புறப்பட்டார். அவர் தனது வாகனத்தை கிராமத் தெருவில் இருந்த மதுக்கடையில் விட்டுவிட்டு, அந்த மாளிகையைக் கண்டுபிடிப்பதற்காக அவருக்குக் கொடுக்கப்பட்ட எளிய அறிவுறுத்தல்களைப் பின்பற்றினார்.

"அது அதோ அதற்கப்பால்தான் இருக்கிறது," என்று கூறிய நில உரிமையாளர், எதிர்ப்புற வீடுகளுக்கு மேலே இருந்த பூங்காவின் மர உச்சிகளைச் சுட்டிக்காட்டினார். நியூமன் வலதுபுறம் இருந்த முதல் குறுக்குச் சாலையைப் பின்தொடர்ந்தார்—அதன் இருபுறமும் பூஞ்சை பிடித்த குடிசைகள் இருந்தன—சில கணங்களில், கோபுரங்களின் கூர்மையான கூரைகள் அவருக்கு முன்னால் தெரிந்தன. மேலும் முன்னேறிச் சென்றபோது, ​​துருப்பிடித்து மூடப்பட்டிருந்த ஒரு பிரம்மாண்டமான இரும்புக் கதவின் முன் அவர் நின்றார்; அங்கே அவர் ஒரு கணம் நின்று, கம்பிகளுக்கு ஊடாகப் பார்த்தார். அந்த மாளிகை சாலைக்கு அருகில் இருந்தது; இதுவே அதன் சிறப்பும் குறைபாடும் ஆகும்; ஆனால் அதன் தோற்றம் மிகவும் பிரமிக்க வைப்பதாக இருந்தது. அது நான்காம் ஹென்றியின் காலத்தைச் சேர்ந்தது என்பதை, அந்த மாகாணத்தின் ஒரு வழிகாட்டிப் புத்தகத்திலிருந்து நியூமன் பின்னர் அறிந்துகொண்டார். அதற்கு முன்னால் இருந்ததும், பாழடைந்த பண்ணைக் கட்டிடங்களால் சூழப்பட்டிருந்ததுமான அகன்ற, கற்கள் பதிக்கப்பட்ட பகுதிக்கு, காலத்தால் கறை படிந்த அடர் செங்கற்களால் ஆன ஒரு பிரம்மாண்டமான முகப்புத் தோற்றத்தை அது அளித்தது. அதன் இருபுறமும் இரண்டு தாழ்வான பகுதிகள் இருந்தன, ஒவ்வொன்றும் ஒரு விசித்திரமான கூரையுடன் கூடிய சிறிய டச்சு பாணி மண்டபத்தில் முடிவடைந்தன. இரண்டு கோபுரங்கள் பின்னாலும், பின்னாலும் உயர்ந்தன.கோபுரங்கள் எல்ம் மற்றும் பீச் மரங்களால் நிறைந்திருந்தன, அவை இப்போது மெல்லிய பச்சை நிறத்தில் இருந்தன.

ஆனால் அதன் முக்கிய அம்சம், அந்த மாளிகையின் அடித்தளங்களைக் கழுவிச் சென்ற ஒரு அகன்ற, பசுமையான நதியாகும். அந்த கட்டிடம், வளைந்து செல்லும் ஓடையில் இருந்த ஒரு தீவிலிருந்து எழுந்தது, அதனால் அது தடுப்புச் சுவர் இல்லாத இரண்டு வளைவுப் பாலத்தால் இணைக்கப்பட்ட ஒரு கச்சிதமான அகழியை உருவாக்கியது. ஆங்காங்கே ஒரு கம்பீரமான, நேரான வளைவை உருவாக்கிய மந்தமான செங்கல் சுவர்கள்; பக்கவாட்டுக் கட்டிடங்களின் அசிங்கமான சிறிய குவிமாடங்கள், ஆழமாகப் பதிக்கப்பட்ட ஜன்னல்கள், பாசி படிந்த சிலேட் கற்களால் ஆன நீண்ட, செங்குத்தான சிகரங்கள், இவை அனைத்தும் அமைதியான நதியில் தங்களைப் பிரதிபலித்தன. நியூமன் வாயிலில் மணியடித்தான், அவனது தலைக்கு மேலே இருந்த ஒரு பெரிய துருப்பிடித்த மணி அவனுக்குப் பதிலளித்த ஓசையைக் கேட்டு அவன் கிட்டத்தட்ட பயந்து போனான். வாயிற்காப்பாளரிடமிருந்து ஒரு வயதான பெண்மணி வெளியே வந்து, அவன் கடந்து செல்லப் போதுமான அளவு மட்டும் அந்தச் சத்தமிடும் வாயிலைத் திறந்தாள், அவனும் உள்ளே சென்றான், வறண்ட, வெறுமையான முற்றத்தையும், அகழியின் மீதான பாதையின் சிறிய, விரிசல் விட்ட வெள்ளைக் கற்களையும் கடந்து சென்றான். மாளிகையின் வாசலில் அவர் சில கணங்கள் காத்திருந்தார். இது, ஃப்ளூரியர்ஸ் சுத்தமாகப் பராமரிக்கப்படவில்லை என்பதையும், அது ஒரு சோகமான வசிப்பிடம் என்பதையும் கவனிக்க அவருக்கு ஒரு வாய்ப்பை அளித்தது. "இது பார்ப்பதற்கு ஒரு சீனச் சிறைச்சாலை போலத் தெரிகிறது," என்று நியூமன் தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொண்டார்—இந்த ஒப்பீட்டை அதன் முக்கியத்துவத்திற்கேற்ப நான் தருகிறேன். இறுதியாக, ரூ டி எல்'யுனிவர்சிட்டியில் பார்த்ததாக அவருக்கு நினைவிருந்த ஒரு வேலையாள் கதவைத் திறந்தார். நமது கதாநாயகனைக் கண்டதும் அந்த மனிதனின் மந்தமான முகம் பிரகாசமானது, ஏனெனில், விவரிக்க முடியாத காரணங்களுக்காக, நியூமன் சீருடை அணிந்த பிரபுக்களின் நம்பிக்கையைப் பெற்றிருந்தார். சுற்றிலும் கண்ணாடிக் கதவுகளுக்கு நடுவில் தொட்டிகளில் செடிகள் வைக்கப்பட்ட பிரமிடு வடிவத்துடன் கூடிய ஒரு பெரிய மைய மண்டபத்தின் வழியாக, மாளிகையின் பிரதான வரவேற்பறை போலத் தோன்றிய இடத்திற்கு அந்தப் பணியாள் அவரை அழைத்துச் சென்றார். பிரம்மாண்டமான பரிமாணங்களைக் கொண்ட ஓர் அறைக்குள் நியூமன் நுழைந்தார்; அது முதலில், ஒரு வழிகாட்டிப் புத்தகத்துடனும் கட்டணத்திற்காகக் காத்திருக்கும் ஒரு உபசரிப்பாளருடனும் இருக்கும் ஒரு சுற்றுலாப் பயணியைப் போல அவரை உணர வைத்தது. ஆனால், அவனது வழிகாட்டி, மேடம் லா காம்டெஸ்ஸை அழைக்குமாறு கூறிவிட்டு அவனைத் தனியாக விட்டுச் சென்றபோது, விசித்திரமாகச் செதுக்கப்பட்ட விட்டங்களைக் கொண்ட ஒரு இருண்ட கூரை, நேர்த்தியான, பழங்காலத் திரைச்சீலைகள், மற்றும் கண்ணாடி போலப் பளபளப்பாக்கப்பட்ட ஒரு கருமையான ஓக் மரத் தரை ஆகியவற்றைத் தவிர, அந்த வரவேற்பறையில் குறிப்பிடத்தக்கதாக வேறு எதுவும் இல்லை என்பதை நியூமன் உணர்ந்தான். அவன் மேலும் கீழும் நடந்துகொண்டே சில நிமிடங்கள் காத்திருந்தான்; ஆனால் இறுதியில், அறையின் மறுமுனையில் அவர் திரும்பியபோது, ​​திருமதி டி சின்ட்ரே தொலைவில் இருந்த ஒரு வாசல் வழியாக உள்ளே வந்திருப்பதை அவர் கண்டார். அவர் கருப்பு நிற ஆடை அணிந்திருந்தார்; அவர் அங்கேயே நின்று அவரை உற்று நோக்கிக்கொண்டிருந்தார். அந்தப் பிரம்மாண்டமான அறையின் பெரும் பரப்பு அவர்களுக்கு இடையே விரிந்திருந்ததால், அறையின் மையப்பகுதியில் அவர்கள் சந்திப்பதற்கு முன்பாகவே, அவரை நிதானமாகப் பார்ப்பதற்கான அவகாசம் அவருக்குக் கிடைத்தது.

அவரது தோற்றத்தில் ஏற்பட்டிருந்த மாற்றத்தைக் கண்டு அவர் திகைத்துப்போனார். வெளிறிய முகத்துடனும், கனத்த புருவத்துடனும், சற்றே வாடிய நிலையிலும், துறவறத்திற்குரியது போன்ற ஒரு இறுக்கமான ஆடை அமைப்போடும் அவர் காட்சியளித்தார்; இதுவரை அவர் வியந்து போற்றிய அந்தப் பெண்ணின் ஒளிரும் நற்பண்புகளுக்கும், இப்போது அவர் முன் நின்றிருக்கும் இந்தப் பெண்ணுக்கும் இடையே, அவரது முகத்தின் தூய வடிவத்தைத் தவிர வேறு எந்த ஒற்றுமையும் இருக்கவில்லை. அவர் தன் பார்வையை நியூமேனின் கண்களின் மீது பதியவிட்டார்; நியூமேன் தன் கையைப் பற்றிக்கொள்ளவும் அவர் அனுமதித்தார். ஆனால் அவரது கண்கள் மழைக் காலத்து இரண்டு இலையுதிர் கால நிலவுகளைப் போலத் தோன்றின; அவரது தொடுதலோ, ஏதோ ஒரு துர்நிமித்தத்தை உணர்த்துவது போல, உயிரற்றுக் காணப்பட்டது.

“உங்கள் சகோதரரின் இறுதிச் சடங்கில் நான் கலந்துகொண்டேன்,” என்று நியூமேன் கூறினார். “அதன் பிறகு மூன்று நாட்கள் காத்திருந்தேன். ஆனால் அதற்கு மேல் என்னால் காத்திருக்க முடியவில்லை.”

“காத்திருப்பதனால் எதையும் இழக்கவோ அல்லது பெறவோ முடியாது,” என்று திருமதி டி சின்ட்ரே கூறினார். “இருப்பினும், நீங்கள் அநீதிக்கு ஆளாகியிருந்த போதிலும், காத்திருக்க வேண்டும் என்று நீங்கள் நினைத்தது மிகவும் பெருந்தன்மையான செயல்.”

“நான் அநீதிக்கு ஆளாகியிருக்கிறேன் என்று நீங்கள் கருதுவதில் எனக்கு மகிழ்ச்சியே,” என்று நியூமேன் கூறினார்; மிகக் கடுமையான முக்கியத்துவம் வாய்ந்த வார்த்தைகளை அவர் அடிக்கடி உச்சரிக்கும்போது வெளிப்படும், அந்த விசித்திரமான நகைச்சுவை கலந்த தொனியுடனேயே அவர் இதைக் கூறினார்.

“நான் அதைச் சொல்லித்தான் தெரியவேண்டுமா?” என்று அவர் கேட்டார். “நான் பலருக்கும், அதுவும் தீவிரமான முறையில், அநீதி இழைத்திருப்பேன் என்று நான் நினைக்கவில்லை; நிச்சயமாக, நான் அதைத் தெரிந்தே செய்திருக்க மாட்டேன். உங்களுக்கு—இவ்வளவு கடினமான, கொடூரமான ஒரு செயலை நான் யாருக்குச் செய்தேனோ அந்த உங்களுக்கு—என்னால் செய்ய முடிந்த ஒரே பரிகாரம் இதுதான்: ‘நான் அதை அறிவேன்; அதை உணர்கிறேன்!’ என்று சொல்வதுதான்! இந்தப் பரிகாரம் மிகவும் அற்பமானதுதான்!”

“ஓ, அது ஒரு மிகப்பெரிய முன்னேற்றம்!” என்று நியூமேன், ஊக்கமளிக்கும் ஒரு கனிவான புன்னகையுடன் கூறினார். அவர் ஒரு நாற்காலியை அவளை நோக்கி நகர்த்திப் பிடித்தவாறே, மிகுந்த ஆவலுடன் அவளை நோக்கினார். அவள் இயந்திரத்தனமாக நாற்காலியில் அமர்ந்தாள்; அவரும் அவளுக்கு அருகிலேயே அமர்ந்தார். ஆனால் அடுத்த கணமே, அவர் அமைதியற்று எழுந்து நின்று, அவளுக்கு முன்னால் நின்றுகொண்டார். அவளோ, அமைதியின்மை எனும் கட்டத்தைக் கடந்துவிட்ட ஒரு துயருற்ற உயிரினத்தைப் போல, அமர்ந்த நிலையிலேயே இருந்தாள்.

“நான் உன்னைச் சந்திப்பதனால் எதையும் சாதிக்க முடியாது என்றுதான் நான் சொன்னேன்,” என்று அவள் தொடர்ந்து பேசினாள். “இருப்பினும், நீ வந்ததில் எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியே. இப்போது என் மனதின் உணர்வுகளை என்னால் உன்னிடம் வெளிப்படுத்த முடிகிறது. இது ஒரு சுயநலமிக்க மகிழ்ச்சிதான்; ஆயினும், எனக்குக் கிடைக்கப்போகும் கடைசி மகிழ்ச்சிகளில் இதுவும் ஒன்றாக இருக்கும்.” அவள் சற்று இடைநிறுத்தி, தன் பெரிய, பனிமூட்டம் போன்ற கண்களை அவன்மீது நிலைநிறுத்தினாள். “நான் உன்னை எவ்விதம் ஏமாற்றி, உனக்குத் தீங்கு இழைத்திருக்கிறேன் என்பது எனக்குத் தெரியும்; நான் எத்துணை கொடுமையாகவும், கோழைத்தனமாகவும் நடந்துகொண்டிருக்கிறேன் என்பதும் எனக்குத் தெரியும். நீ காண்பது போலவே நானும் அதை மிகத் தெளிவாகக் காண்கிறேன்—என் விரல் நுனிகள் வரை அதை உணர்கிறேன்.” அவள் தன் மடியில் ஒன்றுடன் ஒன்று கோத்து வைக்கப்பட்டிருந்த கைகளை விடுவித்து, அவற்றை உயர்த்தி, பின்னர் தன் பக்கவாட்டில் தளரவிட்டாள். “உன் கோபத்தின் உச்சத்தில் நீ என்னைப் பற்றிச் சொல்லியிருக்கக்கூடிய எப்பேர்ப்பட்ட கடுஞ்சொல்லும், நான் எனக்கே சொல்லிக்கொண்டவற்றுக்கு முன்னால் ஒன்றுமே இல்லை.”

“என் கோபத்தின் உச்சத்தில்கூட,” என்றான் நியூமன், “நான் உன்னைப் பற்றி ஒரு கடுஞ்சொல்லைக்கூடச் சொன்னதில்லை. நான் உன்னைப் பற்றிச் சொன்னதிலேயே மிக மோசமான விஷயம் என்னவென்றால், நீயே பெண்களிலேயே மிகவும் அழகானவள் என்பதுதான்.” என்று கூறி, அவன் மீண்டும் அவளுக்கு எதிரே சட்டென்று அமர்ந்துகொண்டான்.

அவள் முகம் லேசாகச் சிவந்தது; ஆயினும், அந்தச் சிவப்பும் வெளிறியதாகவே இருந்தது. “அதற்குக் காரணம், நான் உன்னிடம் திரும்பி வருவேன் என்று நீ நினைப்பதுதான். ஆனால் நான் திரும்பி வரமாட்டேன். அந்த நம்பிக்கையில்தான் நீ இங்கு வந்திருக்கிறாய் என்பது எனக்குத் தெரியும்; உன்னைக் குறித்து நான் மிகவும் வருந்துகிறேன். உனக்காக நான் எதை வேண்டுமானாலும் செய்யத் தயாராக இருக்கிறேன். நான் செய்த காரியங்களுக்குப் பிறகு, இப்படிச் சொல்வது மிகவும் திமிர் பிடித்த ஒன்றாகத் தோன்றலாம்; ஆனால், அப்படித் தோன்றாத வகையில் நான் வேறு என்னதான் சொல்ல முடியும்?”
"துடுக்குத்தனமா? உனக்குத் தீங்கு இழைத்துவிட்டு, அதற்காக மன்னிப்பு கேட்பது—அது மிகவும் எளிதான காரியம். நான் உனக்குத் தீங்கு இழைத்திருக்கவே கூடாது." அவள் ஒரு கணம் நின்று, அவனை உற்றுப் பார்த்துவிட்டு, தான் தொடர்ந்து பேச அனுமதிக்குமாறு சைகை செய்தாள். "ஆரம்பத்திலேயே நான் உன் பேச்சைக் கேட்டிருக்கவே கூடாது; அதுதான் நான் செய்த தவறு. அதனால் எந்த நன்மையும் விளையாது என்று எனக்குத் தெரியும். அதை நான் உள்ளூர உணர்ந்தும், உன் பேச்சைக் கேட்டேன்; அது உன் தவறு. எனக்கு உன்மீது அளவு கடந்த ஈர்ப்பு இருந்தது; நான் உன்னை முழுமையாக நம்பினேன்."

"இப்போதும் நீ என்னை நம்பவில்லையா?"

"முன்பைவிட இப்போது இன்னும் அதிகமாகவே நம்புகிறேன். ஆனால் இப்போது அதைப்பற்றிப் பேசிப் பயனில்லை. நான் உன்னைக் கைவிட்டுவிட்டேன்."

நியூமன் தன் முறுக்கிய முஷ்டியால் தன் முழங்கால் மீது ஓங்கி ஒரு குத்து குத்தினான். "ஏன்? ஏன்? ஏன்?" என்று அவன் கதறினான். "எனக்கு ஒரு காரணத்தைச் சொல்—ஒரு நியாயமான காரணத்தைச் சொல். நீ ஒன்றும் குழந்தை இல்லை—நீ ஒரு சிறுமி அல்ல, முட்டாளும் அல்ல. உன் அம்மா சொன்னார் என்பதற்காக மட்டும் நீ என்னைக் கைவிட வேண்டிய கட்டாயம் உனக்கு இல்லை. அத்தகைய காரணம் உனக்குப் பொருத்தமானதல்ல."

"அது எனக்குத் தெரியும்; அது எனக்குப் பொருத்தமான காரணம் அல்லதான். ஆனால் என்னிடம் உள்ள ஒரே காரணம் அது மட்டும்தான். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக," என்று கூறியபடியே, மேடம் டி சின்ட்ரே தன் இரு கைகளையும் விரித்து, "நான் ஒரு முட்டாள் என்று நினைத்து என்னை மறந்துவிடு! அதுதான் மிக எளிய வழியாக இருக்கும்," என்றாள்.

நியூமன் எழுந்து நடந்தான்; தன் காதல் முயற்சி தோல்வியடைந்துவிட்டது என்ற நசுக்கும் உணர்வு அவனுக்குள் இருந்தாலும், அதே சமயம் போராடுவதைக் கைவிட முடியாத உறுதியும் அவனிடம் இருந்தது. அவன் அங்கிருந்த பெரிய ஜன்னல்களில் ஒன்றின் அருகே சென்று, வெளியே அமைக்கப்பட்டிருந்த கரைகளுக்குள் அடங்கி ஓடும் நதியையும், அதற்கு அப்பால் அமைந்திருந்த நேர்த்தியான தோட்டங்களையும் உற்று நோக்கினான். அவன் திரும்பிப் பார்த்தபோது, ​​மேடம் டி சின்ட்ரே எழுந்திருந்தாள்; அவள் அங்கே அமைதியாகவும், உணர்ச்சியற்றவளாகவும் நின்றுகொண்டிருந்தாள். "நீ வெளிப்படையாகப் பேசவில்லை," என்று நியூமன் கூறினான்; "நீ நேர்மையாக இல்லை. நீ ஒரு மந்தபுத்தி கொண்டவள் என்று சொல்வதற்குப் பதிலாக, மற்றவர்கள்தான் தீயவர்கள் என்று நீ சொல்லியிருக்க வேண்டும். உன் அம்மாவும் உன் சகோதரனும் வஞ்சகமானவர்களாகவும், கொடுமையானவர்களாகவும் நடந்துகொண்டிருக்கிறார்கள்; அவர்கள் என்னிடம் அப்படித்தான் நடந்துகொண்டார்கள், உன்னிடம் கூட அவர்கள் அப்படித்தான் நடந்துகொண்டிருப்பார்கள் என்று நான் உறுதியாக நம்புகிறேன். ஏன் நீ அவர்களைப் பாதுகாக்க முயற்சிக்கிறாய்? ஏன் எனக்காகக் கிடைக்கவிருந்த இன்பத்தை அவர்களுக்காகத் தியாகம் செய்கிறாய்? நான் வஞ்சகமானவன் அல்ல; நான் கொடுமையானவனும் அல்ல. நீ எதை இழக்கிறாய் என்பது உனக்கே தெரியவில்லை; அதை என்னால் உனக்குச் சொல்ல முடியும்—உனக்கு அது புரியவில்லை. அவர்கள் உன்னை மிரட்டுகிறார்கள்; உன்னைப் பற்றியே சதித் திட்டங்களை வகுக்கிறார்கள்;" "மேலும் நான்—நான்..." என்று கூறி, அவன் தன் கைகளை நீட்டியவாறே பேச்சை நிறுத்தினான். அவள் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டு, அவனை விட்டு விலகிச் செல்லத் தொடங்கினாள். "சில நாட்களுக்கு முன்பு, உன் தாயைக் கண்டு நீ பயப்படுவதாக என்னிடம் கூறினாயே," என்று அவளைப் பின்தொடர்ந்தவாறே அவன் கேட்டான். "அதன் பொருள் என்ன?"

மேடம் டி சின்ட்ரே தன் தலையை அசைத்தாள். "எனக்கு நினைவிருக்கிறது; அதற்காகப் பிறகு நான் வருந்தினேன்."

"அவள் கீழே இறங்கி வந்து, உன்னைத் தீவிரமாக நெருக்கத் தொடங்கியபோதுதான் நீ வருந்தினாய். கடவுளின் பெயரால் கேட்கிறேன், அவள் உனக்கு அப்படி என்னதான் செய்கிறாள்?"

"ஒன்றுமில்லை. உன்னால் புரிந்துகொள்ளக்கூடியது எதுவுமில்லை. இப்போது நான் உன்னைக் கைவிட்டுவிட்ட நிலையில், அவளைப் பற்றி உன்னிடம் குறை கூறக்கூடாது."

"அது ஒரு நியாயமான வாதமே அல்ல!" என்று நியூமன் உரக்கக் கூறினான். "மாறாக, அவளைப் பற்றி என்னிடம் தாராளமாகக் குறை கூறு. நீ செய்யவேண்டியதைப் போலவே, வெளிப்படையாகவும் முழு நம்பிக்கையுடனும் எல்லாவற்றையும் என்னிடம் சொல்; நாம் அதைத் திருப்திகரமாக விவாதிப்போம்—அதன் பிறகு நீ என்னைக் கைவிடமாட்டாய்."

மேடம் டி சின்ட்ரே சில கணங்கள் தரையை உற்றுப் பார்த்தவாறே நின்றாள்; பின்னர், தன் கண்களை உயர்த்தி, "இதன் மூலம் ஒரு நன்மை மட்டுமாவது விளைந்திருக்கிறது: நீ என்னை இன்னும் நியாயமாக மதிப்பிடும் நிலையை நான் உருவாக்கியிருக்கிறேன். நீ என்னைப் பற்றி மிகவும் உயர்ந்த கண்ணோட்டத்தில் நினைத்திருந்தாய்—அது எனக்குப் பெரும் கௌரவமாக இருந்தது; ஏன் அப்படி ஒரு எண்ணம் உன் மனதில் தோன்றியது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. ஆனால் அந்த எண்ணம், நான் தப்பித்துக்கொள்ள எந்த வழியையும் விட்டுவைக்கவில்லை—நான் உண்மையில் இருக்கும் அந்தச் சாதாரணமான, பலவீனமான உயிராக இருப்பதற்கான வாய்ப்பையே அது எனக்கு அளிக்கவில்லை. அது என் தவறு அல்ல; ஆரம்பத்திலிருந்தே நான் உன்னை எச்சரித்திருந்தேன். ஆனால் நான் இன்னும் அதிகமாக எச்சரித்திருக்க வேண்டும். உன்னை ஏமாற்றுவது என் தலைவிதி என்பதை நான் உனக்கு உணர்த்தியிருக்க வேண்டும். ஆனால், ஒரு வகையில், நான் மிகவும் கர்வத்துடன் நடந்துகொண்டேன். என் 'மேன்மை' என்பது இறுதியில் எதில் வந்து முடிகிறது என்பதை இப்போது நீ புரிந்துகொண்டிருப்பாய் என்று நம்புகிறேன்!" என்று அவள் தொடர்ந்து பேசினாள்; அவள் குரலில் எழுந்த நடுக்கம், அந்தச் சூழலிலும் நியூமனுக்கு அழகாகவே தோன்றியது. "நேர்மையாக இருப்பதற்கு எனக்குக் கர்வம் தடையாக இருக்கிறது; ஆனால் நம்பிக்கைத் துரோகம் செய்வதற்கு அந்தக் கர்வம் தடையாக இல்லை. நான் மிகவும் பயந்தவள், உணர்ச்சியற்றவள், சுயநலமிக்கவள். எனக்குச் சிரமங்களை எதிர்கொள்ளப் பயம்."

"என்னைத் திருமணம் செய்துகொள்வதைத்தான் நீ 'சிரமம்' என்று அழைக்கிறாயா!" என்று நியூமன் அவளை உற்றுப் பார்த்தவாறே கேட்டான்.

மேடம் டி சின்ட்ரே முகம் லேசாகச் சிவந்தது; அவனிடம் வார்த்தைகளால் மன்னிப்புக் கேட்பது துடுக்குத்தனமாகத் தோன்றும் என்றால், குறைந்தபட்சம் இவ்வாறு மௌனத்தின் மூலமாகவாவது—தன் நடத்தை அவனுக்கு எவ்வளவு அருவருப்பாகத் தோன்றியிருக்கும் என்பதைத் தான் முழுமையாகப் புரிந்துகொண்டிருப்பதை—அவளால் வெளிப்படுத்த முடிந்தது. "அது உன்னைத் திருமணம் செய்துகொள்வது பற்றியது அல்ல; அத்திருமணத்தோடு இணைந்து வரும் மற்ற கடமைகள் அனைத்தையும் நிறைவேற்றுவது பற்றியது." "அது ஒரு முறிவு; அது ஒரு மீறல்; அது, எனக்கே உரிய வழியில் நான் மகிழ்ச்சியாக இருக்கவேண்டுமெனக் கொள்ளும் பிடிவாதம். 'எப்போது—எப்போது'—நான் மகிழ்ச்சியாக இருப்பதற்கு எனக்கு என்ன உரிமை இருக்கிறது?" — என்று கூறி அவள் பேச்சை நிறுத்தினாள்.

"எப்போது என்ன?" என்று நியூமன் கேட்டான்.

"மற்றவர்கள் மிகுந்த துயரத்தில் ஆழ்ந்திருக்கும்போது!"

"எந்த மற்றவர்கள்?" என்று நியூமன் கேட்டான். "என்னைத் தவிர வேறு யாருடனும் உனக்கு என்ன சம்பந்தம்? அதுமட்டுமின்றி, உனக்கு மகிழ்ச்சி வேண்டுமென்றும், உன் தாயாருக்குக் கீழ்ப்படிவதன் மூலம் அதை நீ கண்டடைவாய் என்றும் சற்று முன்புதானே நீ கூறினாய்? நீயே உன்னை முரண்படுத்திக்கொள்கிறாய்."

"ஆம், நான் என்னை முரண்படுத்திக்கொள்கிறேன்; நான் அறிவுக்கூர்மை அற்றவள் என்பதையே அது உனக்கு உணர்த்துகிறது."

"நீ என்னைப் பார்த்துச் சிரிக்கிறாய்!" என்று நியூமன் உரக்கக் கூறினான். "நீ என்னைப் பரிகசிக்கிறாய்!"

அவள் அவனை ஊடுருவி நோக்கினாள்; தான் அவனைப் பரிகசிப்பதாக ஒப்புக்கொள்வதன் மூலம், அவர்கள் இருவருக்கும் பொதுவான அந்தத் துயரத்தை மிக விரைவாக முடித்துவிட முடியுமா என்று அவள் தனக்குள்ளேயே கேட்டுக்கொள்வது போல, அதைக் கவனிக்கும் ஒருவருக்குத் தோன்றியிருக்கும். "இல்லை; நான் அப்படிச் செய்யவில்லை," என்று சற்று நேரத்திற்குப் பின் அவள் கூறினாள்.

"நீ அறிவுக்கூர்மை அற்றவள் என்றும், நீ பலவீனமானவள் என்றும், நீ ஒரு சாதாரணப் பெண் என்றும், நான் உன்னைப்பற்றி என்னவெல்லாம் நம்பினேனோ அவற்றுள் எதுவுமே நீ இல்லை என்றும் வைத்துக்கொண்டாலும்—நான் உன்னிடம் எதிர்பார்ப்பது ஏதோ ஒரு வீரதீரச் செயல் அல்ல; அது மிகச் சாதாரணமான ஒரு முயற்சி மட்டுமே. அந்த முயற்சியை எளிதாக்குவதற்கு என் தரப்பில் செய்யக்கூடியவை நிறையவே இருக்கின்றன. எளிய உண்மை என்னவென்றால், அந்த முயற்சியை மேற்கொள்ளுமளவிற்கு என்மீது உனக்கு அக்கறை இல்லை."

"நான் உணர்ச்சியற்றவள்," என்று மேடம் டி சின்ட்ரே கூறினாள். "ஓடிக்கொண்டிருக்கும் அந்த நதியைப் போலவே நானும் உணர்ச்சியற்றவள்."

நியூமன் தன் கைத்தடியால் தரையில் ஓங்கித் தட்டினான்; பின்னர் நீண்ட, கடுமையான ஒரு சிரிப்பை உதிர்த்தான். "நன்று, நன்று!" என்று அவன் உரக்கக் கூறினான். "நீ எல்லை மீறிச் செல்கிறாய்—நீ குறி தவறிச் செல்கிறாய். நீ உன்னைச் சித்தரித்துக்கொள்ளும் அளவிற்கு மோசமான ஒரு பெண் இந்த உலகத்திலேயே இல்லை. உன் நாடகத்தை நான் காண்கிறேன்..."

"நான்தான்; அதைத்தான் நான் சொன்னேன். மற்றவர்களை உயர்த்திப் பிடிப்பதற்காக, நீ உன்னையே களங்கப்படுத்திக்கொள்கிறாய். நீ என்னை விட்டுவிடவே விரும்பவில்லை; உனக்கு என்னைப் பிடித்திருக்கிறது—உனக்கு என்னைப் பிடித்திருக்கிறது. அது எனக்குத் தெரியும்; நீ அதை வெளிப்படுத்தியிருக்கிறாய், நானும் அதை உணர்ந்திருக்கிறேன். அதற்குப் பிறகு, நீ எவ்வளவு வேண்டுமானாலும் உணர்ச்சியற்றவளாக நடந்துகொள்! அவர்கள் உன்னை மிரட்டியிருக்கிறார்கள் என்று நான் சொல்கிறேன்; அவர்கள் உன்னைத் துன்புறுத்தியிருக்கிறார்கள். இது ஒரு அநீதி; உன் அளவற்ற தியாக உணர்விலிருந்து உன்னைக் காப்பாற்றியே தீருவேன் என்று நான் உறுதியாகக் கூறுகிறேன். உன் தாய் கேட்டால், நீ உன் கையையே வெட்டிக்கொடுப்பாயா?"

மேடம் டி சின்ட்ரே சற்றுப் பயந்துபோனார். "அன்று, என் தாயைப் பற்றி நான் மிகவும் சிந்திக்காமல் பேசிவிட்டேன். சட்டப்படியும், அவர் அளித்த ஒப்புதலின்படியும், என் வாழ்க்கைக்கு நானே எஜமானி. அவர் என்னை ஒன்றும் செய்ய முடியாது; அவர் ஒன்றும் செய்ததும் இல்லை. அவரைப் பற்றி நான் பயன்படுத்திய அந்தக் கடுமையான வார்த்தைகளை அவர் ஒருபோதும் சுட்டிக்காட்டியதே இல்லை."

"அந்த வார்த்தைகளின் வலியை அவர் உன்னை உணரச் செய்திருப்பார் என்று நான் உறுதியாகச் சொல்கிறேன்!" என்றார் நியூமன்.

"என் மனசாட்சிதான் அந்த வலியை என்னை உணரச் செய்கிறது."

"உன் மனசாட்சி எனக்குச் சற்று குழப்பமானதாகத் தோன்றுகிறது!" என்று நியூமன் உணர்ச்சிவசப்பட்டு முழங்கினார்.

"அது பெரும் குழப்பத்தில் இருந்தது; ஆனால் இப்போது அது மிகவும் தெளிவடைந்துவிட்டது," என்றார் மேடம் டி சின்ட்ரே. "எந்தவொரு உலகியல் ஆதாயத்திற்காகவும், அல்லது எந்தவொரு உலகியல் மகிழ்ச்சிக்காகவும் நான் உன்னை விட்டுவிடவில்லை."

"ஓ, லார்ட் டீப்மியருக்காக நீ என்னை விட்டுவிடவில்லை என்பது எனக்குத் தெரியும்," என்றார் நியூமன். "உன்னைச் சீண்டுவதற்காகக்கூட, நான் அப்படி நினைப்பதாகப் பாசாங்கு செய்யமாட்டேன். ஆனால் உன் தாயும் உன் சகோதரனும் அதைத்தான் விரும்பினார்கள்; அதிலும் உன் தாய்—அவள் நடத்திய அந்தக் கயமைத்தனமான விருந்தில் (Ball)—அப்போது அது எனக்குப் பிடித்திருந்ததுதான், ஆனால் இப்போது அதை நினைத்தாலே எனக்கு ஆத்திரம் பொத்துக்கொண்டு வருகிறது—அவள் லார்ட் டீப்மியரைத் தூண்டிவிட்டு, உன்னிடம் நெருக்கமாகப் பழகச் செய்ய முயன்றாள்."

"இதை உனக்கு யார் சொன்னது?" என்று மேடம் டி சின்ட்ரே மென்மையாகக் கேட்டார்.

"வாலென்டின் சொல்லவில்லை. நானே அதைக் கவனித்தேன். நானே அதை ஊகித்தறிந்தேன். அப்போது நான் அதைக் கவனித்துக்கொண்டிருக்கிறேன் என்று எனக்கே தெரியவில்லை; ஆனால் அது என் நினைவில் ஆழமாகப் பதிந்துவிட்டது. அதன் பிறகு, உனக்கு நினைவிருக்கிறதா? அந்தப் பசுமைக்குடிலில் (Conservatory) லார்ட் டீப்மியர் உன்னுடன் இருப்பதை நான் பார்த்தேன். அப்போது, ​​அவர் உன்னிடம் என்ன சொன்னார் என்பதைப் பற்றி, வேறொரு சமயத்தில் என்னிடம் சொல்வதாக நீ கூறினாய்." “அது அதற்கு முன்பு—இதற்கு முன்பு நடந்தது,” என்று மாடாம் டி சின்ட்ரே கூறினார்.

“அது ஒரு பொருட்டல்ல,” என்று நியூமன் கூறினார்; “மேலும், அது என்னவென்று எனக்குத் தெரியும் என்றே நினைக்கிறேன். அவர் ஒரு நேர்மையான, எளிய ஆங்கிலேயர். உங்கள் தாய் என்ன சூழ்ச்சி செய்து கொண்டிருந்தார் என்பதைச் சொல்லவே அவர் உங்களிடம் வந்தார்—அதாவது, என்னை அந்த இடத்திலிருந்து அகற்றிவிட்டு, அவருக்கு அந்த வாய்ப்பை வழங்க வேண்டும் என்று உங்கள் தாய் விரும்பினார்; ஏனெனில் அவர் வணிகப் பின்னணி கொண்டவர் அல்ல. அவர் உங்களுக்குத் திருமண முன்மொழிவை வைத்தால், உங்களைச் சம்மதிக்க வைத்து, என்னை லாவகமாகத் தவிர்த்துவிட முடியும் என்று உங்கள் தாய் கணக்கிட்டார். லார்ட் டீப்மியர் அதிக அறிவுக்கூர்மை கொண்டவர் அல்ல என்பதால், உங்கள் தாய் அவருக்கு எல்லாவற்றையும் விளக்கமாக எடுத்துச் சொல்ல வேண்டியிருந்தது. அவர் உங்களை ‘எல்லையற்ற அளவில்’ ரசிப்பதாகவும், அந்த விஷயம் உங்களுக்குத் தெரிய வேண்டும் என்றும் கூறினார்; ஆனால், அத்தகைய மறைமுகமான சூழ்ச்சிகளில் தன்னை ஈடுபடுத்திக்கொள்வதை அவர் விரும்பவில்லை; அதனால் அவர் நேராக உங்களிடம் வந்து நடந்ததைச் சொல்லிவிட்டார். சுருக்கமாகச் சொன்னால் விஷயம் இதுதானே? அதற்குப் பிறகு, நீங்கள் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் இருப்பதாகச் சொன்னீர்கள்.”

“நாம் ஏன் லார்ட் டீப்மியரைப் பற்றிப் பேச வேண்டும் என்று எனக்குப் புரியவில்லை,” என்று மாடாம் டி சின்ட்ரே கூறினார். “நீங்கள் இங்கு வந்ததன் நோக்கம் அதுவல்லவே. என் தாயைப் பொறுத்தவரை, நீங்கள் எதைச் சந்தேகிக்கிறீர்கள் அல்லது எதை அறிந்து வைத்திருக்கிறீர்கள் என்பது ஒரு பொருட்டல்ல. என் மனம் ஒருமுறை உறுதியாகிவிட்டால்—இப்போது உறுதியாகிவிட்டது போல—நான் அந்த விஷயங்களைப் பற்றி விவாதிக்க மாட்டேன். இப்போது எதைப் பற்றியும் விவாதிப்பது வீண் வேலை. நாம் ஒவ்வொருவரும் நம்மால் முடிந்த வழியில் நம் வாழ்க்கையை வாழ முயல வேண்டும். நீங்கள் மீண்டும் மகிழ்ச்சியாக இருப்பீர்கள் என்று நான் நம்புகிறேன்; சில சமயங்களில், என்னைப் பற்றி நினைக்கும்போது கூட நீங்கள் மகிழ்ச்சியாக இருப்பீர்கள். அப்படி நினைக்கும்போது, ​​இதையும் நினைவில் கொள்ளுங்கள்—நான் எடுத்த முடிவு எளிதானது அல்ல என்பதையும், என்னால் முடிந்த மிகச் சிறந்ததையே நான் செய்தேன் என்பதையும் நினைவில் கொள்ளுங்கள். உங்களுக்குத் தெரியாத சில விஷயங்களை நான் எதிர்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. அதாவது, எனக்குச் சில உணர்வுகள் இருக்கின்றன. அந்த உணர்வுகள் என்னை எதைச் செய்யத் தூண்டுகின்றனவோ, அதையே நான் செய்தாக வேண்டும்—நான் செய்தே ஆக வேண்டும், வேறு வழியே இல்லை. இல்லையென்றால், அந்த உணர்வுகள் என்னை நிம்மதி இழக்கச் செய்துவிடும்,” என்று அவள் ஆவேசத்துடன் கூவினாள்; “அவை என்னைக் கொன்றே போட்டுவிடும்!”

“உங்கள் உணர்வுகள் எத்தகையவை என்று எனக்குத் தெரியும்: அவை வெறும் மூடநம்பிக்கைகள்! ‘நான் ஒரு நல்ல மனிதனாக இருந்தாலும், அடிப்படையில் நான் ஒரு வணிகப் பின்னணி கொண்டவன்’ என்ற எண்ணம்; ‘உங்கள் தாயின் பார்வைதான் சட்டம், உங்கள் சகோதரனின் வார்த்தைகள்தான் வேதவாக்கு’ என்ற எண்ணம்; ‘நீங்கள் அனைவரும் ஒருவருக்கொருவர் பின்னிப்பிணைந்துள்ளீர்கள்’ என்றும், ‘நீங்கள் செய்யும் ஒவ்வொரு செயலிலும் உங்கள் குடும்பத்தினர் தலையிடுவதுதான் மரபு சார்ந்த ஒழுக்கவிதிகளின் ஒரு அங்கம்’ என்றும் நீங்கள் கொண்டிருக்கும் எண்ணம்—இவைதான் உங்கள் உணர்வுகள். இதைக் கேட்கும்போது என் இரத்தம் கொதிக்கிறது. என் வார்த்தைகள் கடுமையாக இருக்கின்றன; ஆம், நீங்கள் சொல்வது சரிதான்.” “இங்கே நான் உணர்வது ஒரு சுடர்விடும் நெருப்பு!”,” என்று கூறி, நியூமன் தன் இதயத்தைத் தொட்டு, தனக்கே தெரியாத அளவுக்குக் கவித்துவமாக மாறினார்.

மேடம் டி சின்ட்ரேயின் கவனம் சிதறிய காதலனைப் போலக் குறைந்த அக்கறையுள்ள ஒரு பார்வையாளர், அவளது வசீகரமான அமைதியான தோரணை ஒரு தீவிர முயற்சியின் விளைவுதான் என்று முதல் பார்வையிலேயே உறுதியாக உணர்ந்திருப்பார்; இருந்தபோதிலும், கொந்தளிப்பின் அலை வேகமாகப் பெருகிக்கொண்டிருந்தது. நியூமனின் இந்தக் கடைசி வார்த்தைகளில் அது பொங்கி வழிந்தது, ஆனாலும் முதலில் அவள் தன் குரல் தன்னைக் காட்டிக்கொடுத்துவிடுமோ என்ற பயத்தில் மெதுவாகப் பேசினாள். "இல்லை. நான் சரியாக இல்லை—நான் உணர்ச்சியற்றவள் அல்ல! நான் செய்வது மிகவும் மோசமாகத் தோன்றினால், அது வெறும் பலவீனமும் பொய்யும் அல்ல என்று நான் நம்புகிறேன். திரு. நியூமன், இது ஒரு மதம் போன்றது. என்னால் உங்களிடம் சொல்ல முடியாது—என்னால் முடியாது! நீங்கள் வற்புறுத்துவது கொடுமை. நான் சொல்வதை நம்பும்படியும்—என் மீது இரக்கப்படும்படியும்—நான் ஏன் கேட்கக்கூடாது என்று எனக்குப் புரியவில்லை. இது ஒரு மதம் போன்றது. இந்த வீட்டின் மீது ஒரு சாபம் இருக்கிறது; அது என்னவென்று எனக்குத் தெரியாது—ஏன் என்று எனக்குத் தெரியாது—என்னிடம் கேட்காதீர்கள்." நாம் அனைவரும் இதைத் தாங்கிக்கொள்ள வேண்டும். நான் மிகவும் சுயநலமாக இருந்துவிட்டேன்; அதிலிருந்து தப்பிக்க விரும்பினேன். உன்னை எனக்குப் பிடித்திருந்ததைத் தவிர, நீ எனக்கு ஒரு சிறந்த வாய்ப்பை வழங்கினாய். முற்றிலும் மாறுவது, உடைவது, விலகிச் செல்வது நல்லது என்று தோன்றியது. அதன் பிறகு நான் உன்னைப் போற்றினேன். ஆனால் என்னால் முடியவில்லை—அது என்னை ஆட்கொண்டு மீண்டும் என்னிடமே வந்துவிட்டது.” அவளது சுயக்கட்டுப்பாடு இப்போது அவளை முற்றிலுமாகக் கைவிட்டிருந்தது, அவளது வார்த்தைகள் நீண்ட விம்மல்களால் உடைந்தன. “ஏன் இதுபோன்ற கொடூரமான விஷயங்கள் நமக்கு நடக்கின்றன—ஏன் என் சகோதரன் வாலண்டின், அவனது இளமை, அவனது களிப்பு, அவனது பிரகாசம், நாங்கள் அவனை நேசித்த அத்தனைக்கும் மத்தியில் ஒரு மிருகத்தைப் போல கொல்லப்பட்டான்? நான் கேட்க முடியாத—அறிய அஞ்சும் விஷயங்கள் ஏன் இருக்கின்றன? நான் திரும்பிப் பார்க்க முடியாத இடங்கள் ஏன் இருக்கின்றன? 
"நான் கேட்க இயலாத ஒலிகளா? இவ்வளவு கடினமானதும், பயங்கரமானதுமான ஒரு விஷயத்தில் தேர்ந்தெடுக்கும், முடிவெடுக்கும் பொறுப்பு ஏன் என்னிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டிருக்கிறது? நான் அதற்காகப் படைக்கப்பட்டவள் அல்ல—துணிச்சலுக்கும், எதிர்த்து நிற்கும் மனப்பான்மைக்கும் நான் உருவாக்கப்பட்டவள் அல்ல. அமைதியாகவும், இயல்பாகவும் மகிழ்ச்சியுடன் வாழ்வதற்காகவே நான் படைக்கப்பட்டேன்." இதைக் கேட்டதும் நியூமன் மிகுந்த வேதனையுடன் ஒரு பெருமூச்சு விட்டான்; ஆனால் மேடம் டி சின்ட்ரே தொடர்ந்து பேசினாள். "என்னிடம் எதிர்பார்க்கப்படுவதை, மகிழ்ச்சியுடனும் நன்றியுடனும் நிறைவேற்றுவதற்காகவே நான் படைக்கப்பட்டேன். என் தாய் எப்போதும் என்னிடம் மிகவும் அன்பாகவே இருந்திருக்கிறார்; என்னால் சொல்ல முடிந்தது அவ்வளவுதான். நான் அவரை நியாயந்தீர்க்கக் கூடாது; அவரை விமர்சிக்கவும் கூடாது. அப்படிச் செய்தால், அது எனக்கே வினையாக வந்து சேரும். என்னால் மாற முடியாது!"

"இல்லை," என்று கசப்புடன் கூறினான் நியூமன்; "மாற வேண்டியவன் நான்தான்—அந்த முயற்சியில் நான் உடைந்து நொறுங்கிப் போனாலும் சரி!"

"நீ வேறு விதமானவன். நீ ஒரு ஆண்மகன்; நீ இதிலிருந்து மீண்டு வந்துவிடுவாய். உனக்கு ஆறுதல் அளிக்கப் பல வழிகள் உள்ளன. நீ மாற்றங்களை எதிர்கொள்வதற்காகவே பிறந்தவன்—அதற்காகவே பயிற்றுவிக்கப்பட்டவன். அதுமட்டுமின்றி—அதுமட்டுமின்றி, நான் எப்போதும் உன்னைப் பற்றியே நினைத்துக்கொண்டிருப்பேன்."

"எனக்கு அது தேவையில்லை!" என்று உரக்கக் கத்தினான் நியூமன். "நீ மிகவும் கொடுமையானவள்—மிகவும் கொடூரமானவள். கடவுள் உன்னை மன்னிக்கட்டும்! உன்னிடம் உலகின் மிகச் சிறந்த காரணங்களும், மிக உயர்ந்த உணர்வுகளும் இருக்கலாம்; ஆனால் அதனால் எந்தப் பயனும் இல்லை. நீ எனக்கு ஒரு புதிராகவே இருக்கிறாய்; இவ்வளவு பேரழகைக் கொண்ட ஒருத்தியிடம், இத்தகைய கடினமான மனம் எப்படி இருக்க முடிகிறது என்பதே எனக்குப் புரியவில்லை."

மேடம் டி சின்ட்ரே, கண்ணீர்ததும்பும் தன் கண்களால் ஒரு கணம் அவனை உற்று நோக்கினாள். "அப்படியென்றால், நான் ஒரு கடினமானவள் என்றே நீ நம்புகிறாயா?"

நியூமன் அவளது பார்வையை எதிர்கொண்டான்; பின்னர் உணர்ச்சிப் பெருக்கோடு இவ்வாறு கூறினான்: "நீ ஒரு பரிபூரணமான, எக்குற்றமும் அற்ற உயிரி! என்னுடனேயே இருந்துவிடு!"

"நிச்சயமாக நான் ஒரு கடினமானவள்தான்," என்று அவள் தொடர்ந்து பேசினாள். "நாம் பிறருக்குத் துன்பம் விளைவிக்கும்போதெல்லாம், நாம் கடினமானவர்களாகவே மாறிவிடுகிறோம். ஆனால் நாம் பிறருக்குத் துன்பம் விளைவித்தே ஆகவேண்டும்; அப்படித்தான் இந்த உலகம் இருக்கிறது—இந்த வெறுக்கத்தக்க, துயரம் நிறைந்த உலகம்! ஆஹா!" என்று கூறி, அவள் ஒரு நீண்ட, ஆழ்ந்த பெருமூச்சு விட்டாள். "உன்னைத் தெரிந்துகொண்டதில் எனக்கு மகிழ்ச்சி என்று கூட என்னால் சொல்ல முடியவில்லை—உண்மையில் எனக்கு மகிழ்ச்சியாக இருந்தாலும் கூட. அப்படிச் சொல்வதும் உனக்குச் செய்யும் ஒரு அநீதியாகவே அமையும். கொடுமை கலக்காத எதையும் என்னால் இப்போது சொல்ல இயலாது. எனவே, இதற்கு மேல் எதுவும் பேசாமல், நாம் பிரிந்து செல்வோம். விடைபெறுகிறேன்!" என்று கூறி, அவள் தன் கையை நீட்டினாள்.

நியூமன் அங்கேயே நின்று, அவளது கையைப் பற்றிக்கொள்ளாமல் அதையே உற்று நோக்கினான்; பின்னர் தன் பார்வையை உயர்த்தி அவளது முகத்தைப் பார்த்தான். அவனுக்குள்ளேயே, ஆவேசத்தால் கண்ணீர் சிந்த வேண்டும் போன்ற ஒரு உணர்வு எழுந்தது. "இனி நீ என்ன செய்யப் போகிறாய்?" அவன் கேட்டான்: “நீ எங்கே போகிறாய்?”

“இனி நான் யாருக்கும் துன்பம் விளைவிக்காத, இனி எவ்விதத் தீமையையும் சந்தேகிக்கத் தேவையில்லாத ஓர் இடத்திற்கு. நான் இவ்வுலகை விட்டு விலகிச் செல்கிறேன்.”

“இவ்வுலகை விட்டு விலகியா?”

“நான் ஒரு கன்னியாஸ்திரி மடத்திற்குச் செல்கிறேன்.”

“ஒரு கன்னியாஸ்திரி மடத்திற்கா!” நியூமன் அந்த வார்த்தைகளை மிகுந்த அதிர்ச்சியுடனும் கலக்கத்துடனும் திரும்பக் கூறினான்; அவள் ஏதோ ஒரு மருத்துவமனைக்குச் செல்வதாகக் கூறியது போன்ற உணர்வு அவனுக்கு ஏற்பட்டது. “ஒரு கன்னியாஸ்திரி மடத்திற்கா—நீயா!”

“உன்னை விட்டுப் பிரிந்து செல்வது எனது உலகியல் ஆதாயத்திற்கோ அல்லது இன்பத்திற்கோ அல்ல என்று நான் உன்னிடம் முன்பே கூறியிருந்தேனே.”

இருப்பினும், நியூமனால் அதை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள இயலவில்லை. “நீ ஒரு கன்னியாஸ்திரி ஆகப் போகிறாயா?” அவன் தொடர்ந்து கேட்டான். “ஒரு தனி அறையில்—உன் வாழ்நாள் முழுவதும்—ஒரு நீண்ட அங்கியுடனும் வெள்ளை முகத்திரையுடனும் வாழப் போகிறாயா?”

“ஆம், ஒரு கன்னியாஸ்திரிதான்—ஒரு கார்மலைட் கன்னியாஸ்திரி,” என்று மேடம் டி சின்ட்ரே கூறினாள். “கடவுளின் அருளோடு, என் வாழ்நாள் முழுவதும்.”

அந்த எண்ணம் நியூமனுக்கு நம்பவே முடியாத அளவுக்கு இருண்டதாகவும் பயங்கரமானதாகவும் தோன்றியது; அவள் தனது அழகிய முகத்தைச் சிதைத்துக்கொள்ளப் போவதாகவோ, அல்லது தன்னைப் பைத்தியமாக்கும் ஏதோ ஒரு பானத்தைக் குடிக்கப் போவதாகவோ கூறியிருந்தால் அவனுக்கு எத்தகைய உணர்வு ஏற்பட்டிருக்குமோ, அதே போன்றதொரு உணர்வு இப்போது அவனுக்கு ஏற்பட்டது. அவன் தன் கைகளை ஒன்றோடு ஒன்று கோத்துக்கொண்டு, வெளிப்படையாகவே நடுங்கத் தொடங்கினான்.

“மேடம் டி சின்ட்ரே, வேண்டாம்... தயவுசெய்து வேண்டாம்!” அவன் கெஞ்சினான். “நான் உன்னை மன்றாடிக் கேட்டுக்கொள்கிறேன்! நீ விரும்பினால், உன் காலடியில் மண்டியிட்டுக்கூட நான் உன்னை மன்றாடுவேன்.”

அவள் தனது கையை அவனது கையின் மீது வைத்தாள்—அது மிகுந்த மென்மையுடனும், பரிவுடனும், அவனுக்கு ஆறுதல் அளிப்பது போன்ற ஒரு பாவனையுடனும் அமைந்திருந்தது. “உனக்கு இது புரியவில்லை,” அவள் கூறினாள். “நீ தவறான எண்ணங்களைக் கொண்டிருக்கிறாய். இதில் பயங்கரமானது என்று எதுவுமே இல்லை. இது முழுக்க முழுக்க அமைதியும் பாதுகாப்பும் நிறைந்த ஓர் இடம். இது இவ்வுலகை விட்டு விலகிச் செல்வதாகும்—இவ்வுலகில்தான், அப்பாவிகளுக்கும், மிகச் சிறந்த மனிதர்களுக்கும் கூட இது போன்ற துன்பங்கள் வந்து சேர்கின்றன. அதிலும், வாழ்நாள் முழுவதும் அங்கேயே இருப்பதுதான் இதில் உள்ள மிகப்பெரிய ஆசீர்வாதம்! அங்கே சென்ற பிறகு, மீண்டும் பழைய வாழ்க்கையைத் தொடங்கும் நிலை அவர்களுக்கு ஏற்படுவதில்லை.” நியூமன் ஒரு நாற்காலியில் அமர்ந்து, நீண்ட, தெளிவற்ற முணுமுணுப்புடன் அவளைப் பார்த்தான். மனித நளினத்தையும் இல்லறத் திறனையும் அவன் கண்ட அந்த உன்னதமான பெண், அவனையும், அவன் அவளுக்கு அளித்திருந்த பிரகாசத்தையும்—அவனையும், அவனது எதிர்காலத்தையும், அவனது செல்வத்தையும், அவனது விசுவாசத்தையும்—விட்டு விலகி, துறவறக் கந்தல் ஆடைகளால் தன்னை மூடிக்கொண்டு ஒரு அறையில் தன்னை அடைத்துக்கொண்டது, தவிர்க்க முடியாததும் அருவருப்பானதும் கலந்த ஒரு குழப்பமான கலவையாக இருந்தது. அவனுக்கு முன்னால் அந்தக் காட்சி ஆழமாகத் தெரியத் தெரிய, அந்த அருவருப்பு விரிவடைந்து அதை ஆக்கிரமிப்பது போல் தோன்றியது; அது அவன் உட்படுத்தப்பட்டிருந்த சோதனையை அபத்தமான நிலைக்குக் குறைத்தது. "நீ... நீ ஒரு கன்னியாஸ்திரியா!" என்று அவன் கூச்சலிட்டான்; "உன் அழகு சிதைக்கப்பட்ட நிலையில்... நீ பூட்டுகளுக்கும் கம்பிகளுக்கும் பின்னால்! ஒருபோதும், ஒருபோதும், என்னால் தடுக்க முடிந்தால்!" என்று கூறி, ஒரு பயங்கரமான சிரிப்புடன் அவன் எழுந்து நின்றான்.

"உங்களால் அதைத் தடுக்க முடியாது," என்றார் மேடம் டி சின்ட்ரே, "அது உங்களுக்குச் சிறிதளவாவது திருப்தியளிக்க வேண்டும். நான் இந்த உலகில், இன்னும் உங்கள் அருகில், ஆனால் உங்களுடன் இல்லாமல் தொடர்ந்து வாழ்வேன் என்று நினைக்கிறீர்களா? எல்லாம் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டுவிட்டது. விடைபெறுகிறேன், விடைபெறுகிறேன்."

இந்த முறை அவன் அவள் கையைப் பிடித்தான், தன் இரு கைகளாலும் அதைப் பற்றிக்கொண்டான். "என்றென்றைக்குமா?" என்றான். அவள் உதடுகள் கேட்க முடியாதபடி அசைந்தன, அவனோ ஒரு ஆழமான சாபத்தை உரைத்தான். அதைக் கேட்ட வலியால் துடிப்பது போல அவள் கண்களை மூடிக்கொண்டாள்; பிறகு அவன் அவளைத் தன் பக்கம் இழுத்து, தன் மார்போடு அணைத்துக்கொண்டான். அவன் அவள் வெளுத்த முகத்தில் முத்தமிட்டான்; ஒரு கணம் அவள் எதிர்த்தாள், ஒரு கணம் பணிந்தாள்; பிறகு, பலவந்தமாக அவனை விட்டு விலகி, நீண்ட பளபளப்பான தரையின் மீது விரைந்து சென்றாள். அடுத்த கணம் அவள் பின்னால் கதவு மூடிக்கொண்டது.

நியூமன் தன்னால் முடிந்தவரை வெளியேறினான்.

அத்தியாயம் XIX

தேவைப்படும்போது அசையாமல் அமர்ந்திருக்கும் ஒரு குறிப்பிடத்தக்கத் திறமை நியூமனிடம் இருந்தது, மேலும் சுவிட்சர்லாந்துக்கான தனது பயணத்தில் அதைப் பயன்படுத்த அவருக்கு ஒரு வாய்ப்பு கிடைத்தது. இரவின் அடுத்தடுத்த மணிநேரங்கள் அவருக்குத் தூக்கத்தைத் தரவில்லை, ஆனால் அவர் ரயில் பெட்டியின் தனது மூலையில், கண்களை மூடியபடி அசையாமல் அமர்ந்திருந்தார்; அவருடன் பயணித்தவர்களில் மிகவும் கூர்மையானவர்கள்கூட அவரது வெளிப்படையான உறக்கத்தைக் கண்டு பொறாமைப்பட்டிருக்கலாம். விடியற்காலையில்தான் உண்மையான உறக்கம் வந்தது, அது உடல் சோர்வினால் அல்ல, மாறாக மனச் சோர்வின் விளைவாகவே ஏற்பட்டது. அவர் ஓரிரு மணிநேரம் தூங்கினார், இறுதியில் விழித்தபோது, ​​அவரது கண்கள் ஜூரா மலைத்தொடரின் பனிபொழிந்த சிகரங்களில் ஒன்றின் மீது பதிந்திருந்தன; அதன் பின்னணியில் விடியற்காலையில் வானம் சிவக்கத் தொடங்கியிருந்தது. ஆனால் அவரால் அந்தக் குளிர்ந்த மலையையோ அல்லது இதமான வானத்தையோ பார்க்க முடியவில்லை; அதே கணத்தில், தனக்கு இழைக்கப்பட்ட அநீதியின் உணர்வால் அவரது மனசாட்சி மீண்டும் துடிக்கத் தொடங்கியது. ரயில் ஜெனீவாவை அடைவதற்கு அரை மணி நேரத்திற்கு முன்பு, குளிரான அந்திப் பொழுதில், வாலண்டினின் தந்திச் செய்தியில் குறிப்பிடப்பட்டிருந்த நிலையத்தில் அவர் ரயிலிலிருந்து இறங்கினார். தூக்கக் கலக்கத்திலிருந்த ஒரு நிலைய அதிகாரி, தன் தலையில் மேலங்கியின் தொப்பியை அணிந்தபடி, ஒரு கைவிளக்குடன் நடைமேடையில் நின்றுகொண்டிருந்தார். அவருக்கு அருகில் நின்றிருந்த ஒரு கனவான், நியூமனைச் சந்திக்க முன்னேறி வந்தார். அந்த நபர் நாற்பது வயது மதிக்கத்தக்கவர்; உயரமான, ஒல்லியான உருவம், வெளிறிய முகம், கருவிழி, நேர்த்தியான மீசை மற்றும் ஒரு ஜோடி புதிய கையுறைகளைக் கொண்டிருந்தார். அவர் மிகவும் தீவிரமான முகத்துடன் தன் தொப்பியைக் கழற்றி, நியூமனின் பெயரை உச்சரித்தார். நமது கதாநாயகன் அதற்குச் சம்மதித்து, “நீங்கள் திரு. டி பெல்லேகார்டின் நண்பரா?” என்று கேட்டார்.

“அந்தத் துயரமான பெருமையை உரிமை கோருவதில் நான் உங்களுடன் இணைகிறேன்,” என்றார் அந்தப் பெரியவர். “இந்தத் துயரமான நிகழ்வில், தற்போது திரு. டி பெல்லேகார்டின் படுக்கையருகே இருக்கும் திரு. டி க்ரோஸ்ஜோயாக்ஸுடன் சேர்ந்து, நானும் அவருக்குச் சேவை செய்ய என்னை அர்ப்பணித்திருந்தேன். திரு. டி க்ரோஸ்ஜோயாக்ஸிற்கு, பாரிஸில் உங்களைச் சந்திக்கும் பாக்கியம் கிடைத்திருக்கும் என்று நான் நம்புகிறேன்; ஆனால், அவர் என்னை விடச் சிறந்த செவிலித்தாய் என்பதால், நமது ஏழை நண்பருடனே தங்கிவிட்டார். பெல்லேகார்ட் உங்களை ஆவலுடன் எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.”

"பெல்லேகார்ட் எப்படி இருக்கிறார்?" என்று நியூமன் கேட்டார். "அவர் பலத்த காயமடைந்துவிட்டாரா?"

மருத்துவர் அவர் இறந்துவிட்டதாக அறிவித்துவிட்டார்; நாங்கள் எங்களுடன் ஒரு அறுவை சிகிச்சை நிபுணரையும் அழைத்து வந்தோம். ஆனால், அவர் மிகுந்த மனநிறைவோடு இறப்பார். நேற்று மாலை, அருகிலுள்ள பிரெஞ்சு கிராமத்தின் பாதிரியாரை வரவழைத்தேன்; அவர் அவருடன் ஒரு மணி நேரம் செலவிட்டார். அந்தப் பாதிரியார் மிகவும் திருப்தி அடைந்தார்.

“கடவுளே எங்களைக் காப்பாற்று!” என்று நியூமன் முனகினான். “மருத்துவர் திருப்தியடைந்தால் போதும்! மேலும், அவரால் என்னைப் பார்க்க முடியுமா—அவர் என்னை அறிந்துகொள்வாரா?”

“அரை மணி நேரத்திற்கு முன்பு நான் அவரை விட்டுப் பிரிந்தபோது, ​​காய்ச்சலுடன் விழித்திருந்த ஒரு இரவுக்குப் பிறகு அவர் உறங்கிவிட்டார். ஆனால், என்ன நடக்கிறது என்று பார்ப்போம்.” மேலும், நியூமனின் தோழர் ரயில் நிலையத்திலிருந்து கிராமத்திற்கு வழி காட்டத் தொடங்கினார். செல்லும் வழியில், அந்தச் சிறிய குழு சுவிட்சர்லாந்தின் மிகவும் எளிமையான ஒரு சத்திரத்தில் தங்கியிருப்பதாகவும், ஆனால் அங்கே, முதலில் எதிர்பார்த்ததை விட எம். டி பெல்லேகார்டை மிகவும் வசதியாக உணர வைப்பதில் அவர்கள் வெற்றி பெற்றிருந்ததாகவும் விளக்கினார். “நாங்கள் போரில் பழைமையான தோழர்கள்,” என்றார் வாலண்டினின் இரண்டாவது ஆள்; “எங்களில் ஒருவர் மற்றவருக்கு எளிதாகப் படுத்துக்கொள்ள உதவுவது இது முதல் முறையல்ல. இது மிகவும் மோசமான காயம், மேலும் இதில் மிக மோசமான விஷயம் என்னவென்றால், பெல்லேகார்டின் எதிரி சுடப்படவில்லை. அவனால் முடிந்த இடத்தில் அவன் தன் தோட்டாவைப் பாய்ச்சினான். அது வேகமாகச் சென்று, நேராக பெல்லேகார்டின் இடது பக்கத்தில், இதயத்திற்குச் சற்று கீழே பாய்ந்தது.”

சாம்பல் நிறமும் ஏமாற்றும் தன்மையும் கொண்ட விடியற்காலையில், கிராமத்துத் தெருவில் இருந்த சாணக் குவியல்களுக்கு இடையே அவர்கள் கவனமாக நடந்து சென்றுகொண்டிருந்தபோது, ​​நியூமனின் புதிய அறிமுகமானவர் அந்த துவந்தயுத்தத்தின் விவரங்களை விவரித்தார். அந்தச் சந்திப்பின் நிபந்தனை என்னவென்றால், முதல் துப்பாக்கிச் சண்டையில் இருவரில் ஒருவர் திருப்தியடையத் தவறினால், இரண்டாவது சண்டை நடத்தப்பட வேண்டும் என்பதுதான். வாலண்டினின் முதல் குண்டு, அவன் எதைச் செய்ய நினைத்தானோ அதையே சரியாகச் செய்திருந்தது; அது எம். ஸ்டானிஸ்லாஸ் காப்பின் கையை லேசாக உரசி, சதையை லேசாகக் கீறியிருந்தது. இதற்கிடையில், எம். காப்பின் எறிகுண்டு, வாலண்டினின் உடலிலிருந்து பத்து அங்குல தூரத்தில் கடந்து சென்றது. எம். ஸ்டானிஸ்லாஸின் பிரதிநிதிகள் மற்றொரு முறை சுடுமாறு கோரினர், அதுவும் அனுமதிக்கப்பட்டது. பின்னர் வாலண்டின் பக்கவாட்டில் சுட்டார், அந்த இளம் அல்சேஷியன் திறம்படச் செய்து முடித்தார். "நாங்கள் அவனைத் தரையில் சந்தித்தபோது, ​​அவன் அவ்வளவு எளிதில் தோற்றுவிடப் போவதில்லை என்பதை நான் கண்டேன்," என்றார் நியூமனின் தகவல் கொடுத்தவர்.கழிப்பறைஅது ஒரு வகையான மாட்டு குணம்.” வாலண்டின் உடனடியாக அந்த விடுதியில் தங்கவைக்கப்பட்டார், மேலும் எம். ஸ்டானிஸ்லாஸும் அவரது நண்பர்களும் அறியப்படாத பகுதிகளுக்குப் பின்வாங்கினர். மாகாணத்தின் காவல்துறை அதிகாரிகள் அந்த விடுதியில் அந்தக் குழுவினருக்காகக் காத்திருந்தனர்; அவர்கள் மிகவும் கம்பீரமாக நடந்துகொண்டு, ஒரு நீண்ட திட்டத்தையும் தீட்டியிருந்தனர்.நிமிடங்கள்ஆனால், இவ்வளவு கண்ணியமான ஒரு சிறு இரத்தக் களரியை அவர்கள் கண்டுகொள்ளாமல் விட்டுவிடுவார்கள் என்பது சாத்தியமாக இருந்தது. வாலண்டினின் குடும்பத்திற்குச் செய்தி அனுப்பப்படவில்லையா என்று நியூமன் விசாரித்தபோது, ​​முந்தைய நாள் மாலை வெகுநேரம் வரை வாலண்டின் அதை எதிர்த்ததை அறிந்துகொண்டார். தனது காயம் ஆபத்தானது என்பதை அவர் நம்ப மறுத்திருந்தார். ஆனால், பாதிரியாருடனான சந்திப்பிற்குப் பிறகு அவர் சம்மதித்திருந்தார், மேலும் அவரது தாயாருக்கு ஒரு தந்தி அனுப்பப்பட்டிருந்தது. "ஆனால் மார்க்விஸ் விரைந்து செயல்படுவது நல்லது!" என்றார் நியூமனின் வழிகாட்டி.

"சரி, இது ஒரு அருவருப்பான விஷயம்!" என்றார் நியூமன். "நான் சொல்ல வேண்டியது அவ்வளவுதான்!" குறைந்தபட்சம், இதை அளவற்ற வெறுப்பு நிறைந்த தொனியில் சொல்வதாவது ஒரு தவிர்க்க முடியாத தேவையாக இருந்தது.

“ஆ, உங்களுக்கு உடன்பாடில்லையா?” என்று அவரது இசை நடத்துனர், விசித்திரமான நாகரிகத்துடன் வினவினார்.

“ஒப்புக்கொள்கிறாயா?” என்று நியூமன் கூச்சலிட்டார். “முந்தைய நாளுக்கு முந்தைய நாள் இரவு அவன் அங்கே இருந்தபோது, ​​அவனை என் சிறையில் அடைத்திருக்க வேண்டும் என்று நான் விரும்புகிறேன்.”கழிப்பறை!"

வாலன்டினின் இரண்டாவது ஆள் தன் கண்களைத் திறந்து, ஒரு சிறிய புல்லாங்குழல் போன்ற விசில் சத்தத்துடன், தன் தலையை இரண்டு மூன்று முறை தீவிரமாக மேலும் கீழும் அசைத்தான். ஆனால் அவர்கள் சத்திரத்தை அடைந்துவிட்டனர், அங்கே இரவுத் தொப்பி அணிந்த ஒரு குண்டான பணிப்பெண், அவனுக்குப் பின்னால் சோர்வாக நடந்து வந்த காவலாளியிடமிருந்து நியூமனின் பயணப் பையை வாங்குவதற்காக ஒரு கைவிளக்குடன் வாசலில் நின்றிருந்தாள். வாலன்டின் அந்த வீட்டின் பின்புறம் தரைத்தளத்தில் தங்கினான், நியூமனின் தோழன் கல் பதிக்கப்பட்ட ஒரு பாதை வழியாகச் சென்று மெதுவாக ஒரு கதவைத் திறந்தான். பிறகு அவன் நியூமனை சைகையால் அழைத்தான், நியூமன் முன்னேறி அறைக்குள் பார்த்தான், அந்த அறை ஒரே ஒரு மங்கலான மெழுகுவர்த்தியால் ஒளியூட்டப்பட்டிருந்தது. நெருப்பின் அருகே, எம். டி க்ரோஸ்ஜோயாக்ஸ் தனது மேலங்கியுடன் உறங்கிக் கொண்டிருந்தார்—நியூமன் வாலன்டினுடன் பலமுறை பார்த்திருந்த, சற்றே குண்டான, அழகான ஒரு மனிதர் அவர். படுக்கையில் வாலன்டின், வெளிறிய முகத்துடன், கண்கள் மூடிய நிலையில் அசைவற்றுப் படுத்திருந்தான்—அதுவரை விரல் நுனி வரை விழித்திருந்த அந்த உருவத்தை நியூமன் பார்த்திருந்ததால், அது அவனுக்கு மிகவும் அதிர்ச்சியளித்தது. எம். டி க்ரோஸ்ஜோயாக்ஸின் சக ஊழியர், அப்பால் இருந்த ஒரு திறந்த கதவைச் சுட்டிக்காட்டி, மருத்துவர் உள்ளே காவல் காத்துக்கொண்டிருப்பதாகக் கிசுகிசுத்தார். வாலண்டின் தூங்கிக்கொண்டிருந்தாலோ அல்லது தூங்குவது போல் தோன்றியாலோ, நிச்சயமாக நியூமனால் அவரை அணுக முடியாது; எனவே நமது கதாநாயகன், அரைகுறையாகத் விழித்திருந்த அவரைக் கவனித்துக்கொள்ளும் பொறுப்பை ஏற்றுக்கொண்டு, தற்போதைக்கு அங்கிருந்து பின்வாங்கினார்.நல்லதுஅவள் அவனை மேல்மாடியில் இருந்த ஒரு அறைக்கு அழைத்துச் சென்று, ஒரு படுக்கையை அவனுக்கு அறிமுகப்படுத்தினாள். அந்தப் படுக்கையில், மஞ்சள் நிற மெல்லிய துணியால் ஆன ஒரு பெரிய தலையணை, போர்வையாகப் பயன்படுத்தப்பட்டிருந்தது. நியூமன் படுத்துக்கொண்டான்; அவனது போர்வை இருந்தபோதிலும், அவன் மூன்று அல்லது நான்கு மணி நேரம் தூங்கினான். அவன் கண்விழித்தபோது, ​​காலைப் பொழுது விடிந்திருந்தது, சூரியன் அவனது ஜன்னலை நிரப்பிக் கொண்டிருந்தது, மேலும் ஜன்னலுக்கு வெளியே கோழிகளின் கொக்கரிப்புச் சத்தத்தை அவன் கேட்டான். அவன் உடை மாற்றிக்கொண்டிருந்தபோது, ​​திரு. டி க்ரோஸ்ஜோயாக்ஸ் மற்றும் அவரது தோழரிடமிருந்து ஒரு தூதுவர் அவனது அறைக்கு வந்து, அவர்களுடன் காலை உணவு உண்ணுமாறு அவனை அழைத்திருந்தார். உடனே அவன், கற்கள் பதிக்கப்பட்டிருந்த சிறிய சாப்பாட்டு அறைக்குக் கீழே சென்றான். அங்கே, தனது இரவுத் தொப்பியைக் கழற்றியிருந்த பணிப்பெண், உணவைப் பரிமாறிக்கொண்டிருந்தாள். திரு. டி க்ரோஸ்ஜோயாக்ஸ் அங்கே இருந்தார்; பாதி இரவு முழுவதும் நோயாளிகளுக்குச் செவிலியராகப் பணியாற்றிய ஒருவருக்கு ஆச்சரியப்படும் விதமாகப் புத்துணர்ச்சியுடன், தன் கைகளைத் தேய்த்துக்கொண்டு காலை உணவு மேசையை உன்னிப்பாகப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். நியூமன் அவருடன் மீண்டும் பழகினான், வாலண்டின் இன்னும் தூங்கிக்கொண்டிருப்பதை அறிந்துகொண்டான். ஓரளவு அமைதியான இரவைக் கழித்திருந்த அந்த அறுவை சிகிச்சை நிபுணர், தற்போது அவருடன் அமர்ந்திருந்தார். எம். டி க்ரோஸ்ஜோயாக்ஸின் கூட்டாளி மீண்டும் தோன்றுவதற்கு முன்பு, அவரது பெயர் எம். லெடூக்ஸ் என்றும், அவர்கள் போன்டிஃபிகல் ஸூவேஸில் ஒன்றாகப் பணியாற்றிய காலத்திலிருந்தே பெல்லேகார்டுக்கு அவருடனான பழக்கம் இருந்தது என்றும் நியூமன் அறிந்துகொண்டார். எம். லெடூக்ஸ் ஒரு புகழ்பெற்ற அல்ட்ராமொன்டேன் ஆயரின் மருமகன் ஆவார். இறுதியாக, அந்த ஆயரின் மருமகன், அந்த விசித்திரமான சூழ்நிலையுடன் இயைந்துபோகும் ஒரு நுட்பமான முயற்சி வெளிப்படையாகத் தெரியும் ஒரு ஒப்பனையுடனும், க்ரோயிக்ஸ் ஹெல்வெட்டிக் இதுவரை வழங்கியதிலேயே சிறந்த காலை உணவிற்கு ஒரு கண்ணியமான மரியாதையால் மென்மையாக்கப்பட்ட ஒரு தீவிரத்தன்மையுடனும் உள்ளே வந்தார். தன் எஜமானருடன் சேர்ந்து கவனிக்கும் கௌரவம் மிகக் குறைவாகவே அனுமதிக்கப்பட்டிருந்த வாலண்டினின் வேலையாள், சமையலறையில் ஒரு லேசான பாரிசிய உதவியைச் செய்துகொண்டிருந்தான். சூழ்நிலைகள் ஒருவேளை மறைத்தாலும், உரையாடலுக்கான தேசியத் திறமையை அவற்றால் உண்மையில் மறைத்துவிட முடியாது என்பதை நிரூபிக்க அந்த இரு பிரெஞ்சுக்காரர்களும் தங்களால் இயன்றவரை முயன்றனர். மேலும், திரு. லெடூக்ஸ், தான் அறிந்தவரிலேயே மிகவும் வசீகரமான ஆங்கிலேயர் என்று அவர் குறிப்பிட்ட பரிதாபமான பெல்லேகார்டுக்கு ஒரு நேர்த்தியான சிறிய புகழுரையை வழங்கினார்.

"நீங்கள் அவரை ஆங்கிலேயர் என்று அழைக்கிறீர்களா?" என்று நியூமன் கேட்டார்.

எம். லெடூக்ஸ் ஒரு கணம் புன்னகைத்துவிட்டு, பின்னர் ஒரு பொன்மொழியை உதிர்த்தார்.அவர் ஒரு ஆங்கிலேயரை விட மேலானவர்—அவர் ஒரு ஆங்கிலேய வெறியர்!நியூமன் நிதானமாக, தான் அதை ஒருபோதும் கவனிக்கவில்லை என்று கூறினார்; மேலும், பாவம் பெல்லேகார்டுக்கு இறுதி அஞ்சலி உரை ஆற்றுவதற்கு இது மிகவும் முன்கூட்டியே எடுக்கப்பட்ட முடிவு என்று எம். டி க்ரோஸ்ஜோயாக்ஸ் குறிப்பிட்டார். “தெளிவாகத் தெரிகிறது,” என்றார் எம். லெடூக்ஸ். “ஆனால், நமது அன்பு நண்பர் நேற்று மாலை செய்தது போல, ஒரு மனிதன் தனது இரட்சிப்புக்காக அத்தகைய சிறந்த நடவடிக்கைகளை எடுத்திருக்கும்போது, ​​அவன் மீண்டும் இவ்வுலகிற்குத் திரும்புவதன் மூலம் அதை மீண்டும் ஆபத்தில் ஆழ்த்துவது கிட்டத்தட்ட ஒரு பரிதாபம் என்று இன்று காலை திரு. நியூமனிடம் நான் குறிப்பிடாமல் இருக்க முடியவில்லை.” எம். லெடூக்ஸ் ஒரு தீவிர கத்தோலிக்கர், ஆனால் நியூமன் அவரை ஒரு விசித்திரமான கலவையாக நினைத்தார். பகல் வெளிச்சத்தில், அவரது முகம் ஒருவித அன்பான, சோகமான சாயலைக் கொண்டிருந்தது; அவருக்கு மிகப் பெரிய, மெல்லிய மூக்கு இருந்தது, மேலும் அவர் ஒரு ஸ்பானிய ஓவியம் போலத் தோற்றமளித்தார். ஒருவேளை அடிபட்டால், உடனடியாகப் பாதிரியாரைப் பார்க்க முடிந்தால், சண்டையிடுவது ஒரு மிகச் சரியான ஏற்பாடு என்று அவர் நினைப்பதாகத் தோன்றியது. பாதிரியாருடன் வாலண்டினின் சந்திப்பில் அவர் மிகுந்த திருப்தி அடைவதாகத் தோன்றியது, ஆனாலும் அவரது உரையாடல் ஒரு பாசாங்குத்தனமான மனப்பான்மையைக் கொஞ்சமும் சுட்டிக்காட்டவில்லை. திரு. லெடூக்ஸிற்குப் பிறர் தோற்றத்தைப் பற்றிய ஆழ்ந்த புரிதல் இருந்தது என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது; மேலும், அவர் எல்லா விஷயங்களிலும் நாகரிகமாகவும் ரசனையுடனும் நடந்துகொள்ளத் தயாராக இருந்தார். அவர் எப்போதும் ஒரு புன்னகையுடனும் (அது அவரது மீசையை மூக்கிற்குக் கீழே தள்ளிவிடும்) ஒரு விளக்கத்துடனும் காணப்பட்டார்.நன்னடத்தைஎப்படி வாழ்வது என்பதை அறிவது அவனது தனித்திறமையாக இருந்தது; அதில் எப்படி இறப்பது என்பதை அறிவதும் அடங்கும். ஆனால், நியூமன் மிகுந்த மௌனமான எரிச்சலுடன் கவனித்தபடி, இந்த இரண்டாவது விஷயத்தில் தனது அறிவைப் பயன்படுத்துவதை மற்றவர்களிடம் ஒப்படைக்கும் மனநிலையில் அவன் இருப்பதாகத் தோன்றியது. எம். டி க்ரோஸ்ஜோயாக்ஸ் முற்றிலும் வேறுபட்ட குணம் கொண்டவராக இருந்தார், மேலும் தனது நண்பரின் இறையியல் அபிஷேகத்தை, எட்டமுடியாத மேலான மனதின் அடையாளமாகக் கருதுவதாகத் தோன்றியது. வாலண்டினுக்கு இறுதிவரை வாழ்க்கையை இனிமையாக்கவும், 'பவுல்வர்ட் டெஸ் இத்தாலியன்ஸ்' பந்தயத்தை அவன் முடிந்தவரை தவறவிடாமல் இருக்கவும், ஒருவித கலகலப்பான மென்மையுடன் தன்னால் இயன்ற அனைத்தையும் அவர் வெளிப்படையாகச் செய்து கொண்டிருந்தார். ஆனால், ஒரு திறமையற்ற மதுபானத் தயாரிப்பாளரின் மகன் இவ்வளவு நேர்த்தியாக ஒரு குறியை வைத்த மர்மமே அவரது மனதில் பிரதானமாக நிறைந்திருந்தது. அவரால் ஒரு மெழுகுவர்த்தியை அணைக்க முடியும், ஆனாலும் இதைவிடச் சிறப்பாகத் தன்னால் செய்திருக்க முடியாது என்று அவர் ஒப்புக்கொண்டார். தற்போதைய சந்தர்ப்பத்தில், இவ்வளவு சிறப்பாகச் செய்யாமல் இருப்பதை ஒரு கொள்கையாகக் கொண்டிருந்திருப்பேன் என்றும் அவர் அவசரமாகக் கூறினார். இது அந்த வகையான கொலைவெறிச் செயல்களுக்கான சந்தர்ப்பம் அல்ல.அடக் கடவுளே!அவன் ஏதேனும் ஒரு அமைதியான சதைப்பற்றுள்ள இடத்தைத் தேர்ந்தெடுத்து, ஒரு பாதிப்பில்லாத குண்டால் அதை லேசாகத் தட்டியிருப்பான். திரு. ஸ்டானிஸ்லாஸ் காப் வருந்தத்தக்க வகையில் கடுமையாக நடந்துகொண்டார்; ஆனால் உண்மையில், ஒரு மதுபானத் தயாரிப்பாளரின் மகனுக்கு ஒரு சந்திப்பை வழங்கும் அளவிற்கு உலகம் வந்துவிட்ட நிலையில்!... இதுதான் திரு. டி க்ரோஸ்ஜோயாக்ஸின் பொதுமைப்படுத்தலுக்கு மிக நெருக்கமான அணுகுமுறையாக இருந்தது. அவர் திரு. லெடூக்ஸின் தோளுக்கு மேலாக, சத்திரத்திற்கு எதிரே ஒரு சந்தின் முடிவில் நின்றிருந்த ஒரு மெல்லிய மரத்தை ஜன்னல் வழியாகப் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தார்; மேலும், தனது நீட்டிய கையிலிருந்து அதன் தூரத்தை அளவிடுவது போலவும், இந்த விஷயம் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டதால், நாகரிகம் ஒரு சிறிய ஊகத் துப்பாக்கிப் பயிற்சியைத் தடுக்காமல் இருக்க வேண்டும் என்று இரகசியமாக விரும்புவது போலவும் தோன்றியது.

நல்ல நட்பை அனுபவிக்கும் மனநிலையில் நியூமன் இல்லை. அவனால் உண்ணவோ பேசவோ முடியவில்லை; அவனது ஆன்மா துக்கத்தாலும் கோபத்தாலும் புண்பட்டிருந்தது, மேலும் அவனது இரட்டைத் துக்கத்தின் பாரம் தாங்க முடியாததாக இருந்தது. அவன் தன் தட்டையே உற்றுப் பார்த்தபடி, நிமிடங்களை எண்ணிக் கொண்டிருந்தான். ஒரு கணம், வாலண்டின் தன்னைப் பார்த்து, மேடம் டி சின்ட்ரேயையும் தனது இழந்த மகிழ்ச்சியையும் தேடிச் செல்ல தன்னை விடுவிக்க வேண்டும் என்று விரும்பினான்; அடுத்த கணமே, அந்த விருப்பத்தின் பொறுமையற்ற தற்பெருமைக்காக, மனதிற்குள் தன்னை ஒரு கீழ்த்தரமான மிருகம் என்று திட்டிக்கொண்டான். அவனே ஒரு மோசமான சகவாசமாக இருந்தான். அவனது ஆழ்ந்த சிந்தனையும், தான் ஏற்படுத்தும் தாக்கத்தைப் பற்றி சிந்திக்கும் பழக்கம் பொதுவாக இல்லாததும் கூட, இந்த மௌனமான யாங்கியின் மீது பாவம் பெல்லேகார்டுக்கு எப்படி இவ்வளவு பிரியம் வந்தது, ஏன், அவன் தன் மரணப் படுக்கையில் அவனைத் தன்னுடன் வைத்திருக்க வேண்டும் என்று அவனது தோழர்கள் குழம்பிப் போயிருப்பார்கள் என்று எண்ணுவதைத் தடுக்கவில்லை. காலை உணவுக்குப் பிறகு அவன் தனியாகக் கிராமத்திற்குள் உலாவச் சென்றான். அங்கே நீரூற்றையும், வாத்துகளையும், திறந்திருந்த களஞ்சியக் கதவுகளையும், மெதுவாகச் சத்தம் எழுப்பும் காலணிகளின் முனைகளில் பெரிதாகத் தைக்கப்பட்ட காலுறைக் குதிங்கால்களைக் காட்டியபடி நின்றிருந்த பழுப்பு நிற, கூன் விழுந்த வயதான பெண்களையும், அந்தச் சிறிய தெருவின் இரு முனைகளிலும் தெரிந்த பனி மூடிய ஆல்ப்ஸ் மலைகளின் அழகிய காட்சியையும், ஊதா நிற ஜூரா புல்வெளியையும் பார்த்தான். அந்த நாள் பிரகாசமாக இருந்தது; இளவேனிற்காலத்தின் ஆரம்பம் காற்றிலும் சூரிய ஒளியிலும் நிறைந்திருந்தது, குளிர்காலத்தின் ஈரப்பதம் குடிசையின் கூரை விளிம்புகளிலிருந்து வழிந்து கொண்டிருந்தது. அது, கீச்சிடும் கோழிகளுக்கும் தத்தித் தத்தி நடக்கும் வாத்துக் குஞ்சுகளுக்கும் கூட, இயற்கை முழுவதற்கும் பிறப்பும் பிரகாசமுமாக இருந்தது; ஆனால், அது ஏழை, முட்டாளான, தாராள மனப்பான்மை கொண்ட, வசீகரமான பெல்லேகார்டுக்கு மரணமும் அடக்கமுமாக அமையவிருந்தது. நியூமன் கிராம தேவாலயம் வரை நடந்து சென்று, அதன் அருகிலுள்ள சிறிய கல்லறைத் தோட்டத்திற்குள் நுழைந்தான். அங்கே அமர்ந்து, சுற்றிலும் நடப்பட்டிருந்த கோணலான நினைவுக் கல்வெட்டுகளைப் பார்த்தான். அவை அனைத்தும் அசிங்கமாகவும் அருவருப்பாகவும் இருந்தன, நியூமனால் மரணத்தின் கடினத்தன்மையையும் குளிர்ச்சியையும் தவிர வேறு எதையும் உணர முடியவில்லை. அவன் எழுந்து சத்திரத்திற்குத் திரும்பி வந்தான். அங்கே, அவன் சிறிய தோட்டத்திற்குக் கொண்டுவரச் செய்திருந்த ஒரு சிறிய பச்சை மேசையில், எம். லெடூக்ஸ் காபியும் சிகரெட்டும் அருந்திக்கொண்டிருப்பதைக் கண்டான். மருத்துவர் இன்னும் வாலண்டினுடன் அமர்ந்திருப்பதை அறிந்த நியூமன், அவருக்குப் பதிலாகத் தான் அமரலாமா என்று எம். லெடூக்ஸிடம் கேட்டான்; தன் ஏழை நண்பனுக்குப் பயனுள்ளதாக இருக்க வேண்டும் என்ற பெரும் ஆசை அவனுக்கு இருந்தது. இது எளிதாக ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது; மருத்துவர் படுக்கைக்குச் செல்வதில் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தார். அவர் ஒரு இளமையான மற்றும் சற்றே துள்ளலான மருத்துவராக இருந்தார், ஆனால் அவர் ஒரு புத்திசாலித்தனமான முகத்தையும், தன் கோட் பொத்தானில் 'லீஜியன் ஆஃப் ஹானர்' விருதின் ரிப்பனையும் கொண்டிருந்தார்; நியூமன், அவர் உறங்கச் செல்வதற்கு முன் கொடுத்த அறிவுரைகளைக் கவனமாகக் கேட்டான், மேலும் அறுவை சிகிச்சை நிபுணர் விழிப்புணர்வுக்கு உதவும் என்று பரிந்துரைத்த ஒரு சிறிய புத்தகத்தை இயந்திரத்தனமாக அவர் கையிலிருந்து எடுத்தான், அது "லெஸ் லியாசன்ஸ் டேன்ஜெரஸ்" என்ற நூலின் பழைய பிரதியாக இருந்தது.

வாலன்டின் இன்னும் கண்களை மூடியபடியே படுத்திருந்தான், அவனது நிலையில் எந்த மாற்றமும் தென்படவில்லை. நியூமன் அவனருகில் அமர்ந்து, நீண்ட நேரம் அவனை உற்று நோக்கினான். பிறகு, தன் நிலையைப் பற்றிய எண்ணங்களுடன் அவனது கண்கள் அலைந்து, ஜன்னலின் மெல்லிய வெள்ளைப் பருத்தித் திரையை விலக்கியதால் வெளிப்பட்ட ஆல்ப்ஸ் மலைத்தொடரின் மீது நிலைத்தன; அதன் வழியே சூரிய ஒளி ஊடுருவி, சிவப்பு ஓடுகள் பதிக்கப்பட்ட தரையில் சதுரங்களாகப் படிந்தது. அவன் தன் சிந்தனைகளை நம்பிக்கையுடன் பின்னிப் பிணைக்க முயன்றான், ஆனால் அவனால் பாதியளவு மட்டுமே வெற்றி பெற முடிந்தது. தனக்கு நேர்ந்தது, அதன் வன்முறையிலும் துணிச்சலிலும், ஒரு உண்மையான பேரழிவின் சக்தியைக் கொண்டிருப்பதாகத் தோன்றியது—விதியின் வலிமையும் திமிரும் போல. அது இயற்கைக்கு மாறானதாகவும் அரக்கத்தனமானதாகவும் இருந்தது, அதை எதிர்க்க அவனிடம் எந்த ஆயுதமும் இல்லை. இறுதியாக, அந்த அமைதியைக் கலைத்து ஒரு சத்தம் கேட்டது, அவன் வாலன்டினின் குரலைக் கேட்டான்.

இது இதைப் பற்றியதாக இருக்க முடியாதுநான்நீ இப்படி முகத்தை சுளித்துக்கொண்டிருக்கிறாய்!” அவன் திரும்பியபோது, ​​வாலண்டின் அதே நிலையில் படுத்திருப்பதை கண்டான்; ஆனால் அவன் கண்கள் திறந்திருந்தன, மேலும் அவன் புன்னகைக்கக்கூட முயன்றான். மிகவும் மெல்லிய பலத்துடன் அவன் நியூமனின் கையின் அழுத்தத்தை திருப்பிக் கொடுத்தான். “நான் உன்னை கால் மணி நேரமாகப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறேன்,” வாலண்டின் தொடர்ந்தான்; “நீ இடியைப் போல கறுத்துப் போயிருக்கிறாய். என் மீது உனக்கு மிகுந்த வெறுப்பு ஏற்பட்டிருக்கிறது என்று தெரிகிறது. சரி, நிச்சயமாக! எனக்கும் அப்படித்தான்!”

"ஓ, நான் உன்னைக் திட்ட மாட்டேன்," என்றார் நியூமன். "நான் மிகவும் வருத்தமாக இருக்கிறேன். நீ எப்படி இருக்கிறாய்?"

ஓ, நான் இறங்குகிறேன்! அவர்கள் அதை நன்றாகத் தீர்த்துவிட்டார்கள்; அல்லவா?

"அதை நீங்கள்தான் தீர்த்துக்கொள்ள வேண்டும்; முயற்சித்தால் நீங்கள் குணமடைந்துவிடலாம்," என்று நியூமன் உறுதியான உற்சாகத்துடன் கூறினார்.

“என் அன்புத் தோழரே, நான் எப்படி முயற்சி செய்வது? முயற்சி செய்வது ஒரு கடுமையான உடற்பயிற்சி, உங்கள் தொப்பியைப் போலப் பக்கவாட்டில் ஒரு பெரிய ஓட்டையுடன், ஒரு மயிரிழை அசைந்தாலே இரத்தம் வடியத் தொடங்கும் ஒரு மனிதனுக்கு அது போன்ற விஷயங்கள் சரிவராது. நீங்கள் வருவீர்கள் என்று எனக்குத் தெரியும்,” அவன் தொடர்ந்தான்; “நான் கண்விழிக்கும்போது நீங்கள் இங்கே இருப்பீர்கள் என்றும் எனக்குத் தெரியும்; அதனால் எனக்கு ஆச்சரியமில்லை. ஆனால் நேற்றிரவு நான் மிகவும் பொறுமையிழந்துவிட்டேன். நீங்கள் வரும் வரை என்னால் எப்படி அசையாமல் இருக்க முடியும் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. அது அசையாமல் இருப்பது பற்றிய விஷயம், இப்படியே; அவனது விஷயத்தில் ஒரு மம்மியைப் போல அசையாமல். நீங்கள் முயற்சி செய்வதைப் பற்றிப் பேசுகிறீர்கள்; நான் அதை முயற்சி செய்தேன்! சரி, இதோ நான் இன்னும் இருக்கிறேன்—இந்த இருபது மணிநேரம். இது இருபது நாட்கள் போலத் தெரிகிறது.” பெல்லேகார்ட் மெதுவாகவும் பலவீனமாகவும் பேசினான், ஆனால் தெளிவாகப் பேசினான். இருப்பினும், அவன் கடுமையான வலியில் இருப்பது தெரிந்தது, இறுதியில் அவன் கண்களை மூடிக்கொண்டான். நியூமன் அவனை அமைதியாக இருக்கவும், தன்னைக் காப்பாற்றிக்கொள்ளவும் கெஞ்சினான்; மருத்துவர் அவசர உத்தரவுகளைப் பிறப்பித்திருந்தார். “ஓ,” என்றான் வாலண்டின், “நாம் உண்டு குடிப்போம், ஏனெனில் நாளை—நாளை”—என்று சொல்லி மீண்டும் நிறுத்தினான். “இல்லை, ஒருவேளை நாளை அல்ல, ஆனால் இன்று. என்னால் உண்ணவோ குடிக்கவோ முடியாது, ஆனால் என்னால் பேச முடியும். இந்த நிலையில், துறவறத்தால்—துறவறத்தால்—என்ன பயன்? நான் இதுபோன்ற பெரிய வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்தக் கூடாது. நான் எப்போதுமே ஒரு வீண் பேச்சாளன்; ஆண்டவரே, என் காலத்தில் நான் எவ்வளவு பேசியிருக்கிறேன்!”

"இப்போது அமைதியாக இருப்பதற்கு அதுவும் ஒரு காரணம்," என்றார் நியூமன். "நீங்கள் எவ்வளவு நன்றாகப் பேசுவீர்கள் என்பது எங்களுக்குத் தெரியும்."

ஆனால் வாலண்டின், அவன் சொல்வதைக் காதில் வாங்காமல், அதே பலவீனமான, தளர்ந்த குரலில் பேசத் தொடங்கினான். “நீங்கள் என் சகோதரியைப் பார்த்திருக்கிறீர்கள் என்பதால் நான் உங்களைப் பார்க்க விரும்பினேன். அவளுக்குத் தெரியுமா—அவள் வருவாளா?”

நியூமன் சங்கடப்பட்டார். “ஆம், இந்நேரம் அவளுக்குத் தெரிந்திருக்க வேண்டும்.”

“நீ அவளிடம் சொல்லவில்லையா?” என்று வாலண்டின் கேட்டான். பிறகு, அடுத்த கணமே, “அவளிடமிருந்து எனக்கு எந்தச் செய்தியும் கொண்டு வரவில்லையா?” அவனது கண்கள் ஒருவித மென்மையான கூர்மையுடன் நியூமனின் கண்களை உற்று நோக்கின.

"உங்கள் தந்தி கிடைத்த பிறகு நான் அவளைப் பார்க்கவில்லை," என்றார் நியூமன். "நான் அவளுக்குக் கடிதம் எழுதினேன்."

அவள் உனக்கு எந்த பதிலும் அனுப்பவில்லையா?

மேடம் டி சின்ட்ரே பாரிஸை விட்டுச் சென்றுவிட்டார் என்று நியூமன் பதிலளிக்க வேண்டியிருந்தது. “அவர் நேற்று ஃப்ளூரியர்ஸுக்குச் சென்றார்.”

“நேற்று—ஃப்ளூரியேருக்கா? அவள் ஏன் ஃப்ளூரியேருக்குப் போனாள்? இன்று என்ன நாள்? நேற்று என்ன நாள்? ஆ, அப்படியானால் நான் அவளைப் பார்க்க முடியாது,” என்று வாலண்டின் வருத்தத்துடன் கூறினான். “ஃப்ளூரியேர் மிகவும் தொலைவில் இருக்கிறது!” பிறகு அவன் மீண்டும் கண்களை மூடிக்கொண்டான். நியூமன் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தான், தனக்கு உதவியாக பக்தி சார்ந்த கற்பனைகளை வரவழைத்துக்கொண்டான், ஆனால் வாலண்டின் பகுத்தறியவோ அல்லது ஆர்வம் காட்டவோ முடியாத அளவுக்கு பலவீனமாக இருப்பதை அறிந்து அவன் நிம்மதியடைந்தான். இருப்பினும், பெல்லகார்ட் சற்று நேரத்தில் பேச்சைத் தொடர்ந்தாள். “என் அம்மாவும்—என் சகோதரனும்—வருவார்களா? அவர்கள் ஃப்ளூரியேரில் இருக்கிறார்களா?”

“அவர்கள் பாரிஸில் இருந்தார்கள், ஆனால் நானும் அவர்களைப் பார்க்கவில்லை,” என்று நியூமன் பதிலளித்தார். “உங்கள் தந்தி அவர்களுக்கு உரிய நேரத்தில் கிடைத்திருந்தால், அவர்கள் இன்று காலையே புறப்பட்டிருப்பார்கள். இல்லையென்றால், அவர்கள் இரவு நேர விரைவு ரயிலுக்காகக் காத்திருக்க வேண்டியிருக்கும், மேலும் அவர்கள் நான் வந்த அதே நேரத்தில் வந்து சேர்வார்கள்.”

"அவர்கள் எனக்கு நன்றி சொல்ல மாட்டார்கள்—அவர்கள் எனக்கு நன்றி சொல்ல மாட்டார்கள்," என்று வாலண்டின் முணுமுணுத்தான். "அவர்கள் ஒரு கொடூரமான இரவைக் கழிப்பார்கள், மேலும் அர்பைனுக்கு அதிகாலைக் காற்று பிடிக்காது. என் வாழ்நாளில் நண்பகலுக்கு முன்—காலை உணவுக்கு முன்—அவனை நான் பார்த்ததாக நினைவில் இல்லை. அவனை யாரும் பார்த்ததே இல்லை. அப்போது அவன் எப்படி இருப்பான் என்று நமக்குத் தெரியாது. ஒருவேளை அவன் வித்தியாசமாக இருக்கலாம். யாருக்குத் தெரியும்? வருங்கால சந்ததியினர், ஒருவேளை, அறிவார்கள். அதுதான் அவன் வேலை செய்யும் நேரம், அவனுடையஅமைச்சரவைஇளவரசிகளின் வரலாற்றைப் பற்றிப் படித்துக்கொண்டிருந்தேன். ஆனால் நான் அவர்களை வரவழைத்திருக்க வேண்டும்—அப்படித்தானே? பிறகு, நீ அமர்ந்திருக்கும் இடத்தில் என் அம்மா அமர்ந்திருப்பதைப் பார்த்து, அவரிடம் விடைபெற விரும்புகிறேன். ஒருவேளை, எனக்கு அவரைத் தெரியாது, அவர் எனக்காக ஏதேனும் ஒரு ஆச்சரியத்தை வைத்திருக்கலாம். நீயும் இன்னும் அவரை அறிந்ததாக நினைக்காதே; ஒருவேளை அவர் ஆச்சரியப்படுத்தலாம்.நீங்கள்ஆனால், என்னால் கிளேரைப் பார்க்க முடியாவிட்டால், எனக்கு எதைப் பற்றியும் கவலையில்லை. நான் அதைப் பற்றி யோசித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்—என் கனவுகளிலும்கூட. அவள் ஏன் இன்று ஃப்ளூரியேவுக்குப் போனாள்? அவள் என்னிடம் சொல்லவே இல்லை. என்ன நடந்துவிட்டது? ஆ, நான் இங்கே—இந்த வழியில்—இருப்பதை அவள் யூகித்திருக்க வேண்டும். அவள் தன் வாழ்வில் முதல் முறையாக என்னை ஏமாற்றுகிறாள். பாவம் கிளேர்!

"உனக்கும் தெரியும், நானும் உன் சகோதரியும் இன்னும் முழுமையாகக் கணவன் மனைவி ஆகவில்லை," என்றான் நியூமன். "அவள் தன் செயல்கள் எல்லாவற்றுக்கும் இன்னும் என்னிடம் கணக்குக் கேட்பதில்லை." மேலும், ஒருவிதத்தில் அவன் புன்னகைத்தான்.

வாலண்டின் ஒரு கணம் அவனைப் பார்த்தான். “சண்டையிட்டீர்களா?”

“ஒருபோதும், ஒருபோதும், ஒருபோதும்!” என்று நியூமன் கூச்சலிட்டார்.

“நீ அதை எவ்வளவு மகிழ்ச்சியாகச் சொல்கிறாய்!” என்றான் வாலண்டின். “நீ மகிழ்ச்சியாக இருக்கப் போகிறாய்—”மற்றும்!முற்றிலும் சுயநினைவின்றி வெளிப்பட்ட போதிலும், அதன் வீரியம் சற்றும் குறையாத இந்த முரண்நகைக்கு பதிலாக, பாவம் நியூமேனால் உதவியற்ற, ஒளிபுகும் ஒரு வெறித்த பார்வையை வீசுவதைத் தவிர வேறு எதுவும் செய்ய முடியவில்லை. வாலண்டின் தனது சற்று அதீத பிரகாசமான பார்வையால் அவனைத் தொடர்ந்து உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான், சிறிது நேரத்தில் அவன், “ஆனால் ஏதோ ஒன்று” என்றான்.இருக்கிறதுஉனக்கு என்ன பிரச்சனையோ. சற்று முன்பு உன்னைப் பார்த்தேன்; உனக்கு மணமகனின் முகம் இல்லை.

"என் அன்பான நண்பரே," என்றார் நியூமன், "நான் எப்படி காட்ட முடியும்?"நீங்கள்ஒரு மணமகனின் முகமா? நீ அங்கே கிடந்து உனக்கு உதவ முடியாமல் இருப்பதைப் பார்ப்பதில் எனக்கு மகிழ்ச்சி என்று நீ நினைத்தால்”—

ஏன், நீங்கள் மகிழ்ச்சியாக இருக்க வேண்டியவர்; உங்கள் உரிமைகளை இழக்காதீர்கள்! உங்கள் ஞானத்திற்கு நானே சாட்சி. ‘நான் முன்பே சொன்னேன் அல்லவா?’ என்று சொல்ல முடிந்தபோது, ​​ஒரு மனிதன் எப்போதுதான் சோகமாக இருந்திருக்கிறான்? நீங்கள்தான் சொன்னீர்கள், உங்களுக்குத் தெரியுமல்லவா. உங்களால் முடிந்ததைச் செய்தீர்கள். நீங்கள் சில மிக நல்ல விஷயங்களைச் சொன்னீர்கள்; நான் அவற்றைப் பற்றி யோசித்திருக்கிறேன். ஆனால், என் அன்பு நண்பரே, எப்படியிருந்தாலும் நான் சொன்னதுதான் சரி. இதுதான் வழக்கமான வழி.

“நான் செய்ய வேண்டியதைச் செய்யவில்லை,” என்றார் நியூமன். “நான் வேறு ஏதாவது செய்திருக்க வேண்டும்.”

உதாரணமாக?

ஓ, ஏதோ ஒன்று. நான் உன்னை ஒரு சிறுவனைப் போல நடத்தியிருக்க வேண்டும்.

"சரி, நான் இப்போது ஒரு மிகச் சிறிய பையன்," என்றான் வாலண்டின். "நான் ஒரு பச்சிளங்குழந்தையை விடவும் சிறியவன். ஒரு பச்சிளங்குழந்தை உதவியற்றது, ஆனால் அது பொதுவாக நம்பிக்கைக்குரியதாகக் கருதப்படுகிறது. நான் ஒன்றும் நம்பிக்கைக்குரியவன் இல்லை, இல்லையா? சமுதாயம் மதிப்பு குறைந்த ஓர் உறுப்பினரை இழக்க முடியாது."

நியூமன் மிகவும் நெகிழ்ந்து போனான். அவன் எழுந்து தன் நண்பனுக்குப் புறமுதுகு காட்டி நடந்து சென்று, ஜன்னலை நோக்கினான். அங்கே நின்று வெளியே பார்த்தான், ஆனால் அவனால் மங்கலாகவே பார்க்க முடிந்தது. "இல்லை, உன் முதுகைப் பார்க்க எனக்குப் பிடிக்கவில்லை," என்று வாலண்டின் தொடர்ந்தான். "நான் எப்போதுமே முதுகுகளைக் கவனிப்பவன்; உன்னுடையது மிகவும் கோணலாக இருக்கிறது."

நியூமன் அவரது படுக்கையருகே திரும்பிச் சென்று, அமைதியாக இருக்கும்படி அவரிடம் கெஞ்சினார். “அமைதியாக இருந்து குணமடை,” என்றார் அவர். “நீ அதைத்தான் செய்ய வேண்டும். குணமடைந்து எனக்கு உதவு.”

"நீ சிக்கலில் இருக்கிறாய் என்று நான் முன்பே சொன்னேனே! நான் உனக்கு எப்படி உதவ முடியும்?" என்று வாலண்டின் கேட்டான்.

"நீ குணமடைந்ததும் உனக்குத் தெரிவிக்கிறேன். நீ எப்போதுமே ஆர்வமுள்ளவன்; நீ குணமடைவதற்கு ஒரு காரணம் இருக்கிறது!" என்று நியூமன் உறுதியான உற்சாகத்துடன் பதிலளித்தார்.

வாலன்டின் கண்களை மூடிக்கொண்டு, நீண்ட நேரம் பேசாமல் படுத்திருந்தான். அவன் தூங்கிவிட்டதைப் போலவே தோன்றியது. ஆனால் அரை மணி நேர முடிவில் அவன் மீண்டும் பேசத் தொடங்கினான். “வங்கியில் எனக்கு ஏற்பட்ட அந்த நிலையை நினைத்து நான் மிகவும் வருந்துகிறேன். ஒருவேளை நான் இன்னொரு ரோத்ஸ்சைல்டாக மாறியிருக்கலாமோ? ஆனால் நான் ஒரு வங்கியாளனாகப் பிறக்கவில்லை; வங்கியாளர்களை அவ்வளவு எளிதில் கொன்றுவிட முடியாது. நான் கொல்லப்படுவதற்கு மிகவும் எளிதானவனாக இருந்திருக்கிறேன் என்று உங்களுக்குத் தோன்றவில்லையா? இது ஒரு கம்பீரமான மனிதனைப் போல இல்லை. இது உண்மையிலேயே மிகவும் அவமானகரமானது. இது, உங்களை உபசரித்தவரிடம் நீங்கள் போக வேண்டும் என்று சொல்லிவிட்டு, அவர் உங்களைக் கெஞ்சித் தங்க வைப்பார் என்று எதிர்பார்த்து, ஆனால் அவர் அப்படி எதுவும் செய்யாதபோது, ​​‘உண்மையாகவா—இவ்வளவு சீக்கிரமாகவா? நீங்கள் இப்போதுதான் வந்திருக்கிறீர்கள்!’ என்று சொல்வது போன்றது. வாழ்க்கை எனக்கு அப்படிப்பட்ட நாகரிகமான சிறு பேச்சைக் கற்றுக் கொடுப்பதில்லை.”

நியூமன் சிறிது நேரம் எதுவும் பேசாமல் இருந்தார், ஆனால் இறுதியில் பேசத் தொடங்கினார். “இது ஒரு மோசமான வழக்கு—இது ஒரு மோசமான வழக்கு—நான் சந்தித்ததிலேயே இதுதான் மிக மோசமான வழக்கு. நான் விரும்பத்தகாத எதையும் சொல்ல விரும்பவில்லை, ஆனால் என்னால் தவிர்க்க முடியவில்லை. இதற்கு முன்பும் ஆண்கள் இறப்பதை நான் பார்த்திருக்கிறேன்—ஆண்கள் சுடப்படுவதையும் பார்த்திருக்கிறேன். ஆனால் அது எப்போதும் மிகவும் இயல்பானதாகவே தோன்றியது; அவர்கள் உங்களைப் போல அவ்வளவு புத்திசாலிகளாக இருக்கவில்லை. நாசமாப் போச்சு—நாசமாப் போச்சு! இதைவிடச் சிறந்ததாக நீங்கள் ஏதாவது செய்திருக்கலாம். ஒரு மனிதனின் காரியங்கள் இவ்வளவு கேவலமாக முடிவதை என்னால் கற்பனை செய்துகூட பார்க்கமுடியவில்லை!”

வாலன்டின் பலவீனமாகத் தன் கையை முன்னும் பின்னுமாக அசைத்தான். “வற்புறுத்தாதே—வற்புறுத்தாதே! அது அற்பமானது—நிச்சயமாக அற்பமானது. ஏனென்றால் பார், அடிமட்டத்தில்—மிக அடியில், ஒரு ஒயின் புனலின் நுனியைப் போன்ற ஒரு சின்னஞ்சிறு இடத்தில்—நான் உன்னுடன் உடன்படுகிறேன்!”

இதற்குச் சில கணங்கள் கழித்து, மருத்துவர் பாதி திறந்திருந்த கதவின் வழியே தலையை நுழைத்து, வாலண்டின் விழித்திருப்பதை உணர்ந்து, உள்ளே வந்து அவனது நாடித்துடிப்பைச் சோதித்தார். அவர் தலையை அசைத்து, தான் அளவுக்கு அதிகமாகப் பேசிவிட்டதாகவும்—பத்து மடங்கு அதிகமாகப் பேசிவிட்டதாகவும் கூறினார். “முட்டாள்தனம்!” என்றான் வாலண்டின்; “மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்ட ஒருவன் ஒருபோதும் அளவுக்கு அதிகமாகப் பேச முடியாது. செய்தித்தாள்களில் ஒரு மரணதண்டனை பற்றிய செய்தியை நீ படித்ததே இல்லையா? கைதியைப் பேச வைப்பதற்காக, வழக்கறிஞர்கள், செய்தியாளர்கள், பாதிரியார்கள் என ஏராளமானோரை அவர்கள் எப்போதும் அவன் முன் நிறுத்துவதில்லையா? ஆனால் இது திரு. நியூமனின் தவறல்ல; அவர் அங்கே மரணத்தின் மண்டையோட்டைப் போல மௌனமாக அமர்ந்திருக்கிறார்.”

தன் நோயாளியின் காயத்திற்கு மீண்டும் கட்டுப் போட வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டது என்று மருத்துவர் கவனித்தார்; ஏற்கெனவே இந்த நுட்பமான அறுவை சிகிச்சையைக் கண்டிருந்த எம்.எம். டி க்ரோஸ்ஜோயாக்ஸ் மற்றும் லெடூக்ஸ் ஆகியோர், நியூமனுக்குப் பதிலாக உதவியாளர்களாகப் பொறுப்பேற்றனர். நியூமன் அங்கிருந்து விலகிச் சென்று, அர்பைன் டி பெல்லேகார்டிடமிருந்து தங்களுக்கு ஒரு தந்தி வந்திருப்பதை உடன் கண்காணிப்பாளர்களிடமிருந்து அறிந்துகொண்டார். அந்தத் தந்தியின்படி, அவர்களுடைய செய்தி ரூ டி ல'யுனிவர்சிட்டியில் மிகவும் தாமதமாகக் கொடுக்கப்பட்டதால், அவரால் காலை ரயிலைப் பிடிக்க முடியவில்லை என்றும், ஆனால் அவர் மாலையில் தன் தாயுடன் பயணத்தைத் தொடங்குவார் என்றும் கூறப்பட்டிருந்தது. நியூமன் மீண்டும் கிராமத்திற்குள் அலைந்து திரிந்து, இரண்டு அல்லது மூன்று மணி நேரம் அமைதியின்றி அங்கும் இங்கும் நடந்தார். அந்த நாள் மிகவும் நீண்டதாகத் தோன்றியது. அந்தி சாயும் வேளையில் அவர் திரும்பி வந்து, மருத்துவர் மற்றும் எம். லெடூக்ஸுடன் மதிய உணவு உண்டார். வாலண்டினின் காயத்திற்குக் கட்டுப் போட்டது ஒரு மிகவும் சிக்கலான அறுவை சிகிச்சையாக இருந்தது; அதை மீண்டும் செய்வதை எப்படித் தாங்கிக்கொள்ளப் போகிறோம் என்று மருத்துவருக்கு உண்மையில் புரியவில்லை. பின்னர் அவர், எம். டி பெல்லேகார்டுடன் அமர்ந்திருக்கும் திருப்தியை இப்போதைக்குத் தவிர்த்துக்கொள்ளுமாறு திரு. நியூமனிடம் கெஞ்சிக் கேட்டுக்கொள்வதாக அறிவித்தார். வெளிப்படையாக, மற்ற எல்லோரையும் விட, அவனை ஈர்க்கும் புகழ்ச்சியான ஆனால் சங்கடமான சிறப்புரிமை அவனுக்குக் கிடைத்தது. இதைக் கேட்ட எம். லெடூக்ஸ், மௌனமாக ஒரு குவளை ஒயினைக் குடித்தார்; அந்த அமெரிக்கனிடம் டூஸ் பெல்லேகார்டுக்கு அப்படி என்னதான் ஈர்ப்பு ஏற்பட்டது என்று அவர் யோசித்துக்கொண்டிருந்திருக்க வேண்டும்.

இரவு உணவிற்குப் பிறகு, நியூமன் தன் அறைக்குச் சென்றான். அங்கே, கீழே வாலண்டின் இறந்துகொண்டிருக்கிறான் என்று எண்ணியவாறே, தான் ஏற்றியிருந்த மெழுகுவர்த்தியை நீண்ட நேரம் உற்றுப் பார்த்தபடி அமர்ந்திருந்தான். நள்ளிரவில், மெழுகுவர்த்தி மங்கியிருந்தபோது, ​​அவன் கதவில் மெல்லிய தட்டுதல் சத்தம் கேட்டது. மருத்துவர் ஒரு மெழுகுவர்த்தித் தாங்கியுடனும், தோள்களைக் குலுக்கியபடியும் அங்கே நின்றுகொண்டிருந்தார்.

"அவர் இன்னமும் தன்னை மகிழ்வித்துக் கொள்ள வேண்டும்!" என்றார் வாலண்டினின் மருத்துவ ஆலோசகர். "அவர் உங்களைப் பார்க்க வேண்டும் என்று வற்புறுத்துகிறார், நீங்கள் வந்தே ஆக வேண்டும் என்று நான் அஞ்சுகிறேன். இந்த நிலை தொடர்ந்தால், அவரால் இந்த இரவைக் கூடத் தாங்க முடியாது என்றே நினைக்கிறேன்."

நியூமன் வாலண்டினின் அறைக்குத் திரும்பிச் சென்றான். அங்கே அடுப்படியில் இருந்த ஒரு மெழுகுவர்த்தியால் வெளிச்சம் நிறைந்திருந்தது. ஒரு மெழுகுவர்த்தியை ஏற்றுமாறு வாலண்டின் அவனிடம் கெஞ்சினான். "நான் உன் முகத்தைப் பார்க்க வேண்டும்," என்றான் அவன். நியூமன் அந்தக் கோரிக்கையை ஏற்றுக்கொண்டபோது, ​​"நீ என்னை கிளர்ச்சியூட்டுகிறாய் என்று சொல்கிறார்கள்," என்று அவன் தொடர்ந்தான், "நான் கிளர்ச்சியடைகிறேன் என்பதை ஒப்புக்கொள்கிறேன். ஆனால் அது நீ அல்ல—அது என் சொந்த எண்ணங்கள். நான் சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தேன்—சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தேன். அங்கே உட்கார், நான் உன்னை மீண்டும் பார்க்கிறேன்." நியூமன் அமர்ந்துகொண்டு, கைகளைக் கட்டிக்கொண்டு, தன் நண்பனை ஆழ்ந்த பார்வையுடன் பார்த்தான். ஒரு சோகமான நகைச்சுவை நாடகத்தில், இயந்திரத்தனமாக ஒரு பாத்திரத்தை அவன் நடித்துக்கொண்டிருப்பது போல் தோன்றியது. வாலண்டின் சிறிது நேரம் அவனைப் பார்த்தான். ஆம், இன்று காலை நான் சொன்னது சரிதான்; வாலன்டின் டி பெல்லேகார்டை விடவும் கனமான ஏதோ ஒன்று உங்கள் மனதில் இருக்கிறது. வாருங்கள், நான் சாகும் தருவாயில் இருக்கிறேன், என்னை ஏமாற்றுவது அநாகரிகம். நான் பாரிஸை விட்டுப் புறப்பட்ட பிறகு ஏதோ நடந்துவிட்டது. என் சகோதரி இந்த ஆண்டின் இந்தப் பருவத்தில் ஃப்ளூரியர்ஸ் விழாவிற்குப் புறப்பட்டது சும்மா நடக்கவில்லை. ஏன்? அது என் மனதை உறுத்துகிறது. நான் அதைப் பற்றி யோசித்துக் கொண்டிருக்கிறேன், நீங்கள் சொல்லாவிட்டால் நான் யூகித்துவிடுவேன்.

“நான் அதை உன்னிடம் சொல்லாமல் இருப்பதே நல்லது,” என்றார் நியூமன். “அதனால் உனக்கு எந்தப் பயனும் இல்லை.”

இதை என்னிடம் சொல்லாமல் விட்டால் எனக்கு ஏதேனும் நன்மை கிடைக்கும் என்று நீ நினைத்தால், நீ முற்றிலும் தவறாக நினைக்கிறாய். உங்கள் திருமண வாழ்வில் சிக்கல் இருக்கிறது.

“ஆம்,” என்றார் நியூமன். “என் திருமண வாழ்வில் சிக்கல் இருக்கிறது.”

“நல்லது!” வாலண்டின் மீண்டும் அமைதியானான். “அவர்கள் அதைத் தடுத்துவிட்டார்கள்.”

"அவர்கள் அதைத் தடுத்துவிட்டார்கள்," என்றான் நியூமன். இப்போது அவன் தன் கருத்தைத் தெரிவித்துவிட்டதால், அதில் அவனுக்கு ஒரு திருப்தி ஏற்பட்டது; அவன் தொடர்ந்து பேசப் பேச அந்தத் திருப்தி மேலும் ஆழமானது. "உன் அம்மாவும் சகோதரனும் நம்பிக்கையை மீறிவிட்டார்கள். அது நடக்கவே முடியாது என்று அவர்கள் முடிவு செய்துவிட்டார்கள். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, நான் அதற்குத் தகுதியானவன் இல்லை என்று அவர்கள் முடிவு செய்துவிட்டார்கள். அவர்கள் தங்கள் வார்த்தையைத் திரும்பப் பெற்றுவிட்டார்கள். நீ வற்புறுத்துவதால், இதோ அதுதான்!"

வாலண்டின் ஒருவித முனகல் சத்தம் எழுப்பி, ஒரு கணம் தன் கைகளை உயர்த்தி, பின்னர் அவற்றைக் கீழே போட்டான்.

"அவர்களைப் பற்றி உங்களுக்குச் சொல்வதற்கு இதைவிடச் சிறந்த விஷயம் எதுவும் இல்லாததற்கு வருந்துகிறேன்," என்று நியூமன் தொடர்ந்தார். "ஆனால் அது என் தவறல்ல. உண்மையில், உங்கள் தந்தி என்னை வந்தடைந்தபோது நான் மிகவும் வருத்தமாக இருந்தேன்; நான் முற்றிலும் நிலைகுலைந்து போயிருந்தேன். இப்போது நான் ஓரளவு தேறிவிட்டேனா என்பதை நீங்களே கற்பனை செய்து பார்க்கலாம்."

தன் காயம் துடிப்பது போல, வாலண்டின் மூச்சுத்திணறலுடன் முனகினான். “உடைந்த நம்பிக்கை, உடைந்த நம்பிக்கை!” என்று அவன் முணுமுணுத்தான். “என் சகோதரி—என் சகோதரியா?”

உங்கள் சகோதரி மிகவும் வருத்தமாக இருக்கிறார்; அவர் என்னைக் காட்டிக்கொடுக்க சம்மதித்துவிட்டார். ஏன் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. அவர்கள் அவருக்கு என்ன செய்தார்கள் என்றும் எனக்குத் தெரியவில்லை; அது மிகவும் மோசமான ஒன்றாகத்தான் இருக்க வேண்டும். அவருக்கு நியாயம் செய்யும் விதமாக, நீங்கள் அதைத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும். அவர்கள் அவரைத் துன்புறுத்தியிருக்கிறார்கள். நான் அவரைத் தனியாகப் பார்த்ததில்லை, அவர்களுக்கு முன்னால் மட்டுமே பார்த்திருக்கிறேன்! நேற்று காலை எங்களுக்கு ஒரு விசாரணை இருந்தது. அவர்கள் அப்பட்டமான வார்த்தைகளில் தங்கள் கருத்தைத் தெரிவித்தார்கள். என் வேலையைப் பார்க்கச் சொன்னார்கள். இது எனக்கு மிகவும் மோசமான வழக்காகத் தெரிகிறது. நான் கோபமாக இருக்கிறேன், வேதனையாக இருக்கிறேன், உடல்நிலை சரியில்லாமல் இருக்கிறேன்.

வாலன்டின் அங்கே வெறித்துப் பார்த்தபடி படுத்திருந்தான்; அவனது கண்கள் மேலும் பிரகாசமாக ஒளிர்ந்தன, உதடுகள் சத்தமின்றிப் பிரிந்திருந்தன, வெளிறிய முகத்தில் ஒருவித சிவந்த நிறம் படர்ந்திருந்தது. நியூமன் இதற்கு முன் ஒருபோதும் இவ்வளவு வார்த்தைகளை அந்தப் பரிதாபமான தொனியில் உரைத்ததில்லை, ஆனால் இப்போது, ​​அந்தப் பரிதாபத்திற்குரியவனின் இக்கட்டான நிலையில் வாலன்டினிடம் பேசும்போது, ​​துன்பத்தில் மனிதர்கள் வழிபடும் சக்தியின் முன்னிலையில் எங்கோ தனது முறையீட்டைச் செய்வதாக அவனுக்கு ஒரு உணர்வு ஏற்பட்டது; தனது கோபத்தின் பெருக்கை ஒருவித ஆன்மீகப் பாக்கியமாக அவன் உணர்ந்தான்.

“மேலும் கிளேர்,”—என்றாள் பெல்லகார்ட்,—“கிளேரா? அவள் உன்னைக் கைவிட்டுவிட்டாளா?”

"நான் அதை உண்மையில் நம்பவில்லை," என்றார் நியூமன்.

இல்லை. அதை நம்பாதீர்கள், நம்பாதீர்கள். அவள் நேரத்தை மிச்சப்படுத்துகிறாள்; அவளை மன்னியுங்கள்.

"அவள் மீது எனக்குப் பரிதாபமாக இருக்கிறது!" என்றார் நியூமன்.

“பாவம் கிளேர்!” என்று வாலண்டின் முணுமுணுத்தான். “ஆனால் அவர்கள்—ஆனால் அவர்கள்”—என்று சொல்லி அவன் மீண்டும் பேச்சை நிறுத்தினான். “நீ அவர்களைப் பார்த்தாய்; நேருக்கு நேராகவே அவர்கள் உன்னைப் புறக்கணித்துவிட்டார்களா?”

நேருக்கு நேர். அவர்கள் மிகவும் வெளிப்படையாகப் பேசினார்கள்.

அவர்கள் என்ன சொன்னார்கள்?

ஒரு வணிகர் தங்களுக்குச் சகித்துக்கொள்ள முடியாது என்று அவர்கள் சொன்னார்கள்.

வாலண்டின் தன் கையை நீட்டி நியூமனின் கையின் மீது வைத்தார். “அவர்களுடைய வாக்குறுதியைப் பற்றி—உங்களுடன் செய்துகொண்ட அந்த நிச்சயதார்த்தத்தைப் பற்றி?”

அவர்கள் ஒரு வேறுபாட்டைக் காட்டினார்கள். மேடம் டி சின்ட்ரே என்னை ஏற்கும் வரை மட்டுமே அது செல்லுபடியாகும் என்று சொன்னார்கள்.

வாலண்டின் சிறிது நேரம் வெறித்துப் பார்த்தபடி படுத்திருந்தான், அவனது முகம் சிவந்த நிறம் மறைந்தது. “இனிமேல் எதுவும் சொல்ல வேண்டாம்,” என்று இறுதியாக அவன் கூறினான். “நான் வெட்கப்படுகிறேன்.”

"நீங்களா? நீங்கள்தான் கௌரவத்தின் மறு உருவம்," என்று நியூமன் எளிமையாகக் கூறினார்.

வாலன்டின் முனகித் தன் தலையைத் திருப்பிக்கொண்டான். சிறிது நேரம் வேறு எதுவும் பேசப்படவில்லை. பிறகு வாலன்டின் மீண்டும் திரும்பி, நியூமனின் கையை அழுத்துவதற்கான ஒருவித வலுவைப் பெற்றான். “இது மிகவும் மோசமானது—மிகவும் மோசமானது. என் மக்கள்—என் இனம்—அந்த நிலைக்கு வரும்போது, ​​நான் விலகிக்கொள்ள வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டது. நான் என் சகோதரியை நம்புகிறேன்; அவள் விளக்குவாள். அவளை மன்னியுங்கள். அவளால் முடியாவிட்டால்—முடியாவிட்டால், அவளை மன்னியுங்கள். அவள் துன்பப்பட்டிருக்கிறாள். ஆனால் மற்றவர்களுக்கு இது மிகவும் மோசமானது—மிகவும் மோசமானது. இதை நீ மிகவும் கடினமாக எடுத்துக்கொள்கிறாயா? இல்லை, உன்னை அப்படிச் சொல்ல வைப்பதே அவமானம்.” அவன் கண்களை மூடிக்கொண்டான், மீண்டும் ஓர் அமைதி நிலவியது. நியூமன் கிட்டத்தட்ட பிரமித்துப்போனான்; அவன் எதிர்பார்த்ததை விட மிகவும் கம்பீரமான ஓர் உணர்வை அவன் தூண்டியிருந்தான். சற்று நேரத்தில் வாலன்டின் அவன் கையிலிருந்து தன் கையை எடுத்தவாறே அவனை மீண்டும் பார்த்தான். “நான் மன்னிப்புக் கேட்கிறேன்,” என்றான். “உனக்குப் புரிகிறதா? இங்கே என் மரணப் படுக்கையில். என் குடும்பத்திற்காக நான் மன்னிப்புக் கேட்கிறேன். என் தாய்க்காக. என் சகோதரனுக்காக. பெல்லேகார்டின் தொன்மையான குடும்பத்திற்காக.”அப்படியா!"என்று அவன் மென்மையாகக் கூறினான்.

நியூமன் ஒரு பதிலுக்காக அவன் கையைப் பிடித்து, மிகுந்த அன்புடன் அதை அழுத்தினார். வாலண்டின் அமைதியாக இருந்தான், அரை மணி நேரம் கழித்து மருத்துவர் மெதுவாக உள்ளே வந்தார். அவருக்குப் பின்னால், பாதி திறந்திருந்த கதவின் வழியாக, நியூமன் திரு. டி க்ரோஸ்ஜோயாக்ஸ் மற்றும் திரு. லெடூக்ஸ் ஆகியோரின் கேள்வி கேட்கும் இரு முகங்களைக் கண்டார். மருத்துவர் வாலண்டினின் மணிக்கட்டில் கை வைத்து, அவனைப் பார்த்தபடியே அமர்ந்தார். அவன் எந்த சைகையும் காட்டவில்லை, திரு. லெடூக்ஸ் முதலில் வெளியே இருந்த ஒருவருக்கு சைகை காட்டிய பிறகு, அந்த இரு கனவான்களும் உள்ளே வந்தனர். அவர் திரு. லெ க்யூர், நியூமனுக்குத் தெரியாத ஒரு பொருளைத் தன் கையில் கொண்டு வந்து, அதை ஒரு வெள்ளைக் கைக்குட்டையால் மூடியிருந்தார். திரு. லெ க்யூர் குட்டையாகவும், உருண்டையாகவும், சிவந்த முகத்துடனும் இருந்தார்: அவர் முன்னேறி வந்து, நியூமனுக்காகத் தனது சிறிய கருப்புத் தொப்பியைக் கழற்றி, தனது சுமையை மேசையில் வைத்தார்; பின்னர், தனது கைகளைக் குறுக்காகக் கட்டியபடி, சிறந்த கை நாற்காலியில் அமர்ந்தார். மற்ற கனவான்கள், அவர்கள் சரியான நேரத்தில் வந்திருப்பதைப் பற்றிய ஒருமித்த கருத்தை வெளிப்படுத்தும் பார்வைகளைப் பரிமாறிக் கொண்டனர். ஆனால் நீண்ட நேரத்திற்கு வாலண்டின் பேசவோ அசையவோ இல்லை. அதன்பிறகு, எம். லெ க்யூரே தூங்கிவிட்டார் என்று நியூமன் நம்பினார். இறுதியாக, திடீரென்று, வாலண்டின் நியூமனின் பெயரை உச்சரித்தார். அவரது நண்பர் அவரிடம் சென்று, பிரெஞ்சு மொழியில், “நீங்கள் தனியாக இல்லை. நான் உங்களுடன் தனியாகப் பேச விரும்புகிறேன்,” என்றார். நியூமன் மருத்துவரைப் பார்த்தார், மருத்துவர் க்யூரேவைப் பார்த்தார், அவரும் நியூமனைப் பார்த்தார்; பின்னர் மருத்துவரும் க்யூரேவும் சேர்ந்து தோள்களைக் குலுக்கினர். “தனியாக—ஐந்து நிமிடங்களுக்கு,” என்று வாலண்டின் மீண்டும் கூறினார். “தயவுசெய்து எங்களை விட்டுச் செல்லுங்கள்.”

பாதிரியார் மீண்டும் தன் சுமையைத் தூக்கிக்கொண்டு, தன் தோழர்கள் பின்தொடர வெளியே வழி காட்டினார். நியூமன் அவர்களுக்குப் பின்னால் கதவை மூடிவிட்டு வாலண்டினின் படுக்கையருகே திரும்பி வந்தார். பெல்லேகார்ட் இவை அனைத்தையும் கூர்ந்து கவனித்துக் கொண்டிருந்தார்.

நியூமன் அவருக்கு அருகில் அமர்ந்த பிறகு, அவர், “இது மிகவும் மோசம், இது மிகவும் மோசம்,” என்றார். “நான் இதைப்பற்றி நினைக்க நினைக்க, நிலைமை இன்னும் மோசமாகிக்கொண்டே போகிறது.”

"அதைப்பற்றி நினைக்க வேண்டாம்," என்றார் நியூமன்.

ஆனால் வாலண்டின், அவனைக் காதில் வாங்காமல், தொடர்ந்து பேசினான். “அவர்கள் மீண்டும் மனம் மாறினாலும் கூட, அந்த அவமானம்—அந்த இழிநிலை—அங்கேயே இருக்கிறது.”

"ஓ, அவர்கள் வரமாட்டார்கள்!" என்றார் நியூமன்.

சரி, நீங்கள் அவற்றை உருவாக்கலாம்.

அவற்றை உருவாக்கவா?

நான் உன்னிடம் ஒன்று சொல்கிறேன்—ஒரு மாபெரும் இரகசியம்—ஒரு பிரம்மாண்டமான இரகசியம். நீ அதை அவர்களுக்கு எதிராகப் பயன்படுத்தலாம்—அவர்களைப் பயமுறுத்தலாம், நிர்ப்பந்திக்கலாம்.

“ஒரு ரகசியம்!” நியூமன் மீண்டும் கூறினான். மரணப் படுக்கையில் இருக்கும் வாலன்டின், ஒரு “மிகப்பெரிய ரகசியத்தை” தன்னிடம் கூற அனுமதிக்கும் எண்ணம், அந்தத் தருணத்தில் அவனை அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கி, பின்வாங்கச் செய்தது. அது தகவலைப் பெறுவதற்கான ஒரு முறையற்ற வழியாகத் தோன்றியது, மேலும் பூட்டுத் துளை வழியாக ஒட்டுக் கேட்பது போன்ற ஒரு தெளிவற்ற ஒப்புமையையும் கொண்டிருந்தது. பின்னர், திடீரென்று, மேடம் டி பெல்லேகார்டையும் அவளுடைய மகனையும் “கட்டாயப்படுத்தும்” எண்ணம் கவர்ச்சிகரமானதாக மாறியது, மேலும் நியூமன் தன் தலையை வாலன்டினின் உதடுகளுக்கு அருகில் குனிந்தான். இருப்பினும், சிறிது நேரத்திற்கு, இறக்கும் தருவாயில் இருந்த அந்த மனிதன் வேறு எதுவும் பேசவில்லை. அவன் படுத்தபடியே, தன் தீண்டப்பட்ட, விரிந்த, கலக்கமடைந்த கண்களால் தன் நண்பனைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான், மேலும் அவன் உளறலில் பேசிவிட்டான் என்று நியூமன் நம்பத் தொடங்கினான். ஆனால் இறுதியில் அவன் சொன்னான்,—

ஃப்ளூரியர்ஸில் ஏதோ நடந்திருக்கிறது. அது ஒரு சதி. என் தந்தைக்கு ஏதோ நேர்ந்துவிட்டது. எனக்குத் தெரியாது; அதைத் தெரிந்துகொள்ள நான் வெட்கப்பட்டேன்—பயந்தேன். ஆனால் ஏதோ நடந்திருக்கிறது என்று எனக்குத் தெரியும். என் தாய்க்குத் தெரியும்—அர்பைனுக்கும் தெரியும்.

"உங்கள் தந்தைக்கு ஏதேனும் ஆகிவிட்டதா?" என்று நியூமன் அவசரமாகக் கேட்டார்.

வாலண்டின் இன்னும் அதிக அதிர்ச்சியுடன் அவனைப் பார்த்தான். “அவனுக்குக் குணமாகவில்லை.”

எதிலிருந்து குணமடைவது?

ஆனால், முதலில் இந்த வார்த்தைகளைச் சொல்லத் தீர்மானிப்பதற்கும், பின்னர் அவற்றை வெளிக்கொணர்வதற்கும் வாலண்டின் மேற்கொண்ட பெரும் முயற்சி, அவனது கடைசி பலத்தையும் உறிஞ்சிவிட்டது போல் தோன்றியது. அவன் மீண்டும் மௌனத்தில் ஆழ்ந்தான், நியூமன் அவனைப் பார்த்தபடியே அமர்ந்திருந்தான். “உனக்குப் புரிகிறதா?” என்று அவன் சிறிது நேரத்தில் மீண்டும் ஆரம்பித்தான். “ஃப்ளூரியர்ஸில். நீயே தெரிந்துகொள்ளலாம். திருமதி பிரெட்டிற்குத் தெரியும். அவரிடம் கேட்கும்படி நான் உன்னிடம் கெஞ்சியதாகச் சொல். பிறகு அவர்களிடம் அதைச் சொல்லிப் பார். அது உனக்கு உதவக்கூடும். இல்லையென்றால், எல்லாரிடமும் சொல். அது—அது”—இங்கே வாலண்டினின் குரல் மிகவும் மெலிந்த முணுமுணுப்பாகத் தாழ்ந்தது—“அது உனக்காகப் பழி தீர்க்கும்!”

அந்த வார்த்தைகள் ஒரு நீண்ட, மென்மையான முனகலுடன் அடங்கிப் போயின. நியூமன் ஆழ்ந்த பிரமிப்புடன், என்ன சொல்வதென்று தெரியாமல் எழுந்து நின்றார்; அவரது இதயம் படபடத்தது. "நன்றி," என்று இறுதியாகக் கூறினார். "நான் மிகவும் கடமைப்பட்டிருக்கிறேன்." ஆனால் வாலண்டின் அதைக் கேட்காதது போல், மௌனமாக இருந்தார், அந்த மௌனம் தொடர்ந்தது. இறுதியில் நியூமன் சென்று கதவைத் திறந்தார். திரு. லெ க்யூரே தனது புனிதப் பாத்திரத்தைத் தாங்கியபடி மீண்டும் உள்ளே நுழைந்தார்; அவரைத் தொடர்ந்து அந்த மூன்று கனவான்களும் வாலண்டினின் வேலைக்காரரும் வந்தனர். அது கிட்டத்தட்ட ஒரு ஊர்வலம் போல இருந்தது.