## அத்தியாயம் IV

ஒரு நாள் அதிகாலையில், கிறிஸ்டோபர் நியூமேன் உடுத்திக் கொள்ளும் முன், ஒரு சிறிய வயதான மனிதர் அவரது அறைக்குள் அழைத்து வரப்பட்டார்; அவரைத் தொடர்ந்து ஒரு ப்ளவுஸ் அணிந்த ஒரு இளைஞன், ஒரு பளபளப்பான சட்டத்தில் ஒரு ஓவியத்தைச் சுமந்து வந்தான். பாரிஸின் கவனச்சிதறல்களுக்கு மத்தியில், நியூமேன் எம். நியோச் மற்றும் அவரது திறமையான மகளை மறந்திருந்தார்; ஆனால் இது ஒரு பயனுள்ள நினைவூட்டலாக இருந்தது.

"ஐயா, நீங்கள் என்னைக் கைவிட்டுவிட்டீர்கள் என்று நான் பயப்படுகிறேன்," என்று வயதானவர் கூறினார், நிறைய மன்னிப்புகளும் வணக்கங்களுக்கும் பிறகு. "நாங்கள் உங்களைப் பல நாட்கள் காத்திருக்க வைத்தோம். நீங்கள் எங்களை மாறக்கூடியவர்கள், நம்பிக்கை துரோகிகள் என்று குற்றம் சாட்டியிருக்கலாம். ஆனால் இறுதியாக என்னைப் பாருங்கள்! மேலும் அழகான மடோன்னாவையும் பாருங்கள். அதை ஒரு நாற்காலியில் வையுங்கள், என் நண்பரே, நல்ல வெளிச்சத்தில், அதனால் மான்சியூர் அதை ரசிக்க முடியும்." மேலும் எம். நியோச், தனது தோழரிடம் உரையாற்றி, அந்தக் கலைப் படைப்பை வைப்பதற்கு உதவினார்.

அது ஒரு அங்குலம் தடிமனான வார்னிஷ் பூச்சுடனும், ஒரு அலங்கரிக்கப்பட்ட மாதிரியின் சட்டமும், குறைந்தது ஒரு அடி அகலமும் கொண்டிருந்தது. அது காலை வெளிச்சத்தில் மின்னி, ஜொலித்தது; மேலும் நியூமேனின் கண்களுக்கு, அது அற்புதமாகச் சிறப்பாகவும் விலைமதிப்பற்றதாகவும் தோன்றியது. அது அவருக்கு மிகவும் மகிழ்ச்சியான வாங்குதலாகத் தோன்றியது; அதைச் சொந்தமாகக் கொண்டிருந்ததில் அவர் பணக்காரராக உணர்ந்தார். அவர் தனது கழிவறைப் பணிகளைத் தொடர்ந்தபோது, அதைத் திருப்தியுடன் பார்த்துக் கொண்டு நின்றார்; மேலும் எம். நியோச், தனது உதவியாளரை அனுப்பி விட்டு, அருகில் முகர்ந்து, கைகளைத் தேய்த்துக் கொண்டு, புன்னகைத்தவாறு இருந்தார்.

"இது அற்புதமான நுட்பத்தைக் கொண்டுள்ளது," என்று அவர் அன்பாக முணுமுணுத்தார். "மேலும் இங்கும் அங்கும் அற்புதமான தொடுதல்கள் உள்ளன, நீங்கள் அவற்றை உணர்கிறீர்கள், ஐயா. நாங்கள் பௌலிவார்டில் வரும்போது இது மிகுந்த கவனத்தை ஈர்த்தது. பின்னர், நிறங்களின் ஒரு வரிசை மாற்றம்! அதைத்தான் எப்படி வரைய வேண்டும் என்று தெரிந்து கொள்வது என்று சொல்கிறார்கள். நான் அவளுடைய தந்தை என்பதற்காக இதைச் சொல்லவில்லை, ஐயா; ஆனால் ஒரு சுவை உள்ளவர் இன்னொரு சுவை உள்ளவரிடம் பேசும்போது, உங்களிடம் ஒரு நயமான படைப்பு இருப்பதைக் கவனிக்காமல் இருக்க முடியாது. இதுபோன்ற விஷயங்களை உருவாக்கி, அவற்றைப் பிரிந்து செல்வது கடினம். எங்கள் வருமானம் அதை வைத்திருக்கும் ஆடம்பரத்தை அனுமதித்திருந்தால் மட்டும்! நான் உண்மையில் சொல்லலாம், ஐயா -" மேலும் எம். நியோச் ஒரு சிறிய பலஹீனமான, உட்குத்தலான சிரிப்பைச் சிரித்தார் - "நான் உண்மையில் சொல்லலாம், நான் உங்களைப் பொறாமைப்படுகிறேன்! நீங்கள் பார்க்கிறீர்கள்," என்று அவர் சிறிது நேரத்தில் சேர்த்தார், "நாங்கள் உங்களுக்கு ஒரு சட்டத்தை வழங்கும் சுதந்திரத்தை எடுத்துக் கொண்டோம். இது படைப்பின் மதிப்பை ஒரு சிறிய அளவு அதிகரிக்கிறது, மேலும் இது உங்களை - உங்கள் நுட்பமான ஒரு நபருக்கு மிகவும் பெரிய தொல்லையான - கடைகளில் பேரம் பேசி அலையும் சிரமத்திலிருந்து காப்பாற்றும்."

எம். நியோச் பேசிய மொழி ஒரு விசித்திரமான கலவையாக இருந்தது; அதை அதன் முழுமையில் மீண்டும் உருவாக்க முயல்வதை நான் வெறுக்கிறேன். அவருக்கு ஒரு காலத்தில் ஒரு குறிப்பிட்ட ஆங்கில அறிவு இருந்திருக்க வேண்டும்; அவரது உச்சரிப்பு பிரிட்டிஷ் பெருநகரத்தின் காக்னி மொழியால் விசித்திரமாகப் பாதிக்கப்பட்டிருந்தது. ஆனால் அவரது கற்றல் பயன்படுத்தப்படாமல் துருப்பிடித்துப் போயிருந்தது; அவரது சொற்களஞ்சியம் குறைபாடுள்ளதாகவும், கேப்ரிசியஸாகவும் இருந்தது. அவர் அதை பெரிய பிரஞ்சுப் பகுதிகளால், தனது சொந்த செயல்முறையால் ஆங்கிலமாக்கப்பட்ட சொற்களால், மற்றும் மொழிபெயர்க்கப்பட்ட உள்ளூர் சொற்றொடர்களால் சரிசெய்திருந்தார். அவர் மிகுந்த பணிவுடன் வழங்கிய வடிவத்தில் கிடைத்த முடிவு, வாசகருக்கு எட்டுவது கடினமாக இருக்கும்; எனவே நான் அதைச் சீராக்கி, சலித்தெடுக்கத் துணிந்துள்ளேன். நியூமேன் அதை பாதி மட்டுமே புரிந்து கொண்டார், ஆனால் அது அவருக்கு மகிழ்ச்சியை அளித்தது; மேலும் வயதானவரின் ஒழுக்கமான ஏக்க நிலை அவரது ஜனநாயக உள்ளுணர்வுகளைக் கவர்ந்தது. துன்பத்தில் ஒரு விதி முடிவு என்ற அனுமானம் எப்போதும் அவரது வலுவான நல்ல குணத்தை எரிச்சலூட்டியது - அதைச் செய்த ஒரே விஷயம் அது கிட்டத்தட்ட; மேலும் அதை, தனது சொந்த வெற்றியின் கடற்பஞ்சினால், துடைத்தெறிய வேண்டும் என்ற உந்துதலை அவர் உணர்ந்தார். மாத்மொசெல் நோயேமியின் தந்தை, இருப்பினும், இந்த சந்தர்ப்பத்தில் வலுவாகப் பயிற்றுவிக்கப்பட்டிருந்தார்; மேலும் அவர் எதிர்பாராத வாய்ப்புகளைப் பயிரிட ஒரு நடுக்கமான ஆர்வத்தைக் காட்டினார்.

"அப்படியானால், சட்டத்துடன் சேர்த்து நான் உங்களுக்கு எவ்வளவு கடன்பட்டிருக்கிறேன்?" என்று நியூமேன் கேட்டார்.

"இது மொத்தம் மூவாயிரம் பிராங்குகள் ஆகும்" என்று வயதானவர் மகிழ்ச்சியாகப் புன்னகைத்தார், ஆனால் உள்ளுணர்வான மன்றாட்டாகக் கைகளைக் குவித்தார்.

"நீங்கள் எனக்கு ஒரு ரசீது கொடுக்க முடியுமா?"

"நான் ஒன்றைக் கொண்டு வந்திருக்கிறேன்" என்றார் எம். நியோச். "மான்சியூர் தனது கடனைச் செலுத்த விரும்பினால், அதை வரைவதற்கான சுதந்திரத்தை நான் எடுத்துக் கொண்டேன்." மேலும் அவர் தனது பணப்பையிலிருந்து ஒரு காகிதத்தை எடுத்து, தனது புரவலரிடம் அளித்தார். அந்த ஆவணம் ஒரு நுண்ணிய, கற்பனையான கையெழுத்தில் எழுதப்பட்டிருந்தது; மேலும் மிகவும் சிறப்பான மொழியில் இயற்றப்பட்டிருந்தது.

நியூமேன் பணத்தைக் கீழே வைத்தார்; எம். நியோச் நெப்போலியன் தங்க நாணயங்களை ஒவ்வொன்றாக, மெதுவாகவும் அன்பாகவும், ஒரு பழைய தோல் பணப்பையில் போட்டார்.

"உங்கள் இளம் பெண் எப்படி இருக்கிறார்?" என்று நியூமேன் கேட்டார். "அவர் என்னில் ஒரு பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தினார்."

"ஒரு தாக்கமா? மான்சியூர் மிகவும் நல்லவர். மான்சியூர் அவரது தோற்றத்தைப் பாராட்டுகிறாரா?"

"அவர் மிகவும் அழகாக இருக்கிறார், நிச்சயமாக."

"ஐயோ, ஆம், அவர் மிகவும் அழகாக இருக்கிறார்!"

"அவர் அழகாக இருப்பதில் என்ன தீங்கு இருக்கிறது?"

எம். நியோச் தனது கண்களை கம்பளத்தின் மீது ஒரு புள்ளியில் பதித்து, தலையை அசைத்தார். பின்னர் நியூமேனை நோக்கிப் பார்த்தார், அவரது பார்வை பிரகாசித்து விரிவதைப் போல் இருந்தது; "மான்சியூருக்கு பாரிஸ் என்றால் என்னவென்று தெரியும். அழகுக்கு அது ஆபத்தானது, அழகிடம் ஒரு சூ கூட இல்லாதபோது."

"ஆஹா, ஆனால் அது உங்கள் மகளின் விஷயத்தில் இல்லை. அவர் இப்போது பணக்காரர்தான்."

"மிகவும் உண்மை; நாங்கள் ஆறு மாதங்களுக்கு பணக்காரர்களாக இருக்கிறோம். ஆனால் என் மகள் ஒரு சாதாரண பெண்ணாக இருந்தால், நான் இருந்தாலும் நன்றாகத் தூங்குவேன்."

"நீங்கள் இளைஞர்களுக்குப் பயப்படுகிறீர்களா?"

"இளைஞர்களுக்கும் வயதானவர்களுக்கும்!"

"அவருக்கு ஒரு கணவன் கிடைக்க வேண்டும்."

"ஆஹா, மான்சியூர், ஒன்றுமில்லாமல் ஒரு கணவனைப் பெற முடியாது. அவளைப் போல் அவரது கணவன் அவளை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்; நான் அவருக்கு ஒரு சூ கூட கொடுக்க முடியாது. ஆனால் இளைஞர்கள் அந்தக் கண்ணால் பார்ப்பதில்லை."

"ஓ," என்றார் நியூமேன், "அவரது திறமையே ஒரு வரதட்சணை."

"ஆஹா, ஐயா, அது முதலில் நாணயமாக மாற்றப்பட வேண்டும்!" என்று எம். நியோச் தனது பணப்பையைப் பத்திரப்படுத்தும் முன், அதை அன்புடன் தட்டிக் கொடுத்தார். "அந்தச் செயல்பாடு ஒவ்வொரு நாளும் நடைபெறுவதில்லை."

"சரி, உங்கள் இளைஞர்கள் மிகவும் இழிவானவர்கள்" என்றார் நியூமேன்; "நான் சொல்லக்கூடியது இதுதான். அவர்கள் உங்கள் மகளுக்குப் பணம் செலுத்த வேண்டும், அவர்களே பணம் கேட்கக்கூடாது."

"அவை மிகவும் உன்னதமான எண்ணங்கள், மான்சியூர்; ஆனால் உங்களுக்கு என்ன கிடைக்கும்? அவை இந்த நாட்டின் எண்ணங்கள் அல்ல. நாங்கள் திருமணம் செய்யும்போது நாங்கள் என்ன செய்கிறோம் என்பதை நாம் அறிய விரும்புகிறோம்."

"உங்கள் மகளுக்கு எவ்வளவு பெரிய வரதட்சணை வேண்டும்?"

எம். நியோச் வெறித்துப் பார்த்தார், அடுத்து என்ன வரும் என்று யோசித்தார்; ஆனால் அவர் உடனடியாக தன்னை மீட்டுக் கொண்டார், ஒரு முயற்சியாக, ஒரு காப்பீட்டு நிறுவனத்தில் பணிபுரியும் ஒரு மிகவும் நல்ல இளைஞனைத் தான் அறிந்திருப்பதாகவும், அவர் பதினைந்தாயிரம் பிராங்குகளுக்குத் திருப்தியடைவார் என்றும் பதிலளித்தார்.

"உங்கள் மகள் எனக்காக அரை டஜன் ஓவியங்களை வரையட்டும், அவள் தனது வரதட்சணையைப் பெறுவாள்."

"அரை டஜன் ஓவியங்கள் - அவளுடைய வரதட்சணை! மான்சியூர் கவனக்குறைவாகப் பேசவில்லையா?"

"அவர் எனக்கு லூவ்ரில் ஆறு அல்லது எட்டு நகல்களை அந்த மடோன்னாவைப் போலவே அழகாக உருவாக்கினால், நான் அவருக்கு அதே விலையைச் செலுத்துவேன்" என்றார் நியூமேன்.

ஏழை எம். நியோச் ஒரு கணம் பேச முடியாமல் போனார், ஆச்சரியத்தாலும் நன்றியுணர்வாலும்; பின்னர் அவர் நியூமேனின் கையைப் பிடித்து, தனது பத்து விரல்களுக்கு மத்தியில் அழுத்தி, கண்ணீர் ததும்பும் கண்களால் அவரைப் பார்த்தார். "அதைப் போலவே அழகாகவா? அவை ஆயிரம் மடங்கு அழகாக இருக்கும் - அவை அற்புதமாகவும், உன்னதமாகவும் இருக்கும். ஆஹா, எனக்கே எப்படி வரைய வேண்டும் என்று தெரிந்திருந்தால் மட்டும், ஐயா, அதனால் நான் ஒரு கை கொடுக்க முடியும்! உங்களுக்கு எப்படி நன்றி சொல்வது? வாயோன்ஸ்!" மேலும் அவர் ஏதாவது யோசிக்க முயன்றபோது தனது நெற்றியை அழுத்தினார்.

"ஓ, நீங்கள் எனக்குப் போதுமான அளவு நன்றி சொல்லிவிட்டீர்கள்" என்றார் நியூமேன்.

"ஆஹா, இதோ இருக்கிறது, ஐயா!" என்று எம். நியோச் கத்தினார். "என் நன்றியை வெளிப்படுத்த, பிரஞ்சு உரையாடல் பாடங்களுக்கு நான் உங்களிடம் எதுவும் வசூலிக்க மாட்டேன்."

"பாடங்களா? நான் அவற்றை முற்றிலும் மறந்துவிட்டேன். உங்கள் ஆங்கிலத்தைக் கேட்பது," என்று நியூமேன் சிரித்துக் கொண்டே சேர்த்தார், "கிட்டத்தட்ட ஒரு பிரஞ்சு பாடம்தான்."

"ஆஹா, நான் ஆங்கிலம் கற்பிப்பதாகக் கூறிக்கொள்ளவில்லை, நிச்சயமாக" என்றார் எம். நியோச். "ஆனால் என் சொந்தப் பாராட்டத்தக்க மொழிக்கு, நான் இன்னும் உங்கள் சேவையில் இருக்கிறேன்."

"நீங்கள் இங்கு இருப்பதால்," என்றார் நியூமேன், "நாங்கள் தொடங்குவோம். இது மிகவும் நல்ல நேரம். நான் என் காபியைக் குடிக்கப் போகிறேன்; ஒவ்வொரு நாளும் காலை ஒன்பது முப்பத்தரை மணிக்கு வாருங்கள், உங்கள் காபியை என்னுடன் குடியுங்கள்."

"மான்சியூர் எனக்கு என் காபியையும் வழங்குகிறாரா?" என்று எம். நியோச் கத்தினார். "உண்மையிலேயே, எனது அழகான நாட்கள் திரும்பி வருகின்றன."

"வாருங்கள்," என்றார் நியூமேன், "நாம் தொடங்குவோம். காபி மிகவும் சூடாக இருக்கிறது. அதை பிரஞ்சில் எப்படிச் சொல்வது?"

ஒவ்வொரு நாளும், அடுத்த மூன்று வாரங்களுக்கு, எம். நியோசின் நுணுக்கமாக மரியாதைக்குரிய உருவம், நியூமேனின் காலைப் பானத்தின் நறுமணப் புகைகளுக்கு மத்தியில், சிறிய விசாரிப்பு மற்றும் மன்னிப்புக் கோரும் வணக்கங்களின் தொடருடன் தோன்றியது. நமது நண்பர் எவ்வளவு பிரஞ்சு கற்றார் என்று எனக்குத் தெரியாது, ஆனால் அவரே சொன்னது போல், முயற்சி அவருக்கு எந்த நன்மையும் செய்யாவிட்டால், அது எந்தத் தீங்கும் செய்யாது. மேலும் அது அவருக்கு மகிழ்ச்சியை அளித்தது; அது அவரது இயற்கையின் ஒழுங்கற்ற சமூகப் பக்கத்தைத் திருப்திப்படுத்தியது, அது எப்போதும் இலக்கணமற்ற உரையாடலுக்கான ரசனையில் வெளிப்பட்டது; மேலும் அது அடிக்கடி, அவரது பிஸியான மற்றும் முன்னோக்கிய நாட்களில் கூட, இளம் மேற்கத்திய நகரங்களில், அந்தி வேளையில், வேலியில் உட்கார்ந்து, நகைச்சுவையான சோம்பேறிகளுடனும், தெளிவற்ற அதிர்ஷ்ட வேட்டைக்காரர்களுடனும் சகோதரத்துவத்திற்குக் குறைவில்லாத கிசுகிசுப்பில் ஈடுபடுத்தியிருந்தது. அவர் செல்லுமிடமெல்லாம், உள்ளூர் மக்களுடன் பேசுவது பற்றி எண்ணங்களைக் கொண்டிருந்தார்; வெளிநாட்டில் பயணம் செய்யும்போது, நாட்டின் வாழ்க்கையை ஆராய்வது ஒரு சிறந்த விஷயம் என்று அவருக்கு உறுதியளிக்கப்பட்டிருந்தது, மேலும் அவரது தீர்ப்பும் அந்த ஆலோசனையை ஒப்புதல் அளித்தது. எம். நியோச் மிகவும் உள்ளூர் மனிதராக இருந்தார்; அவரது வாழ்க்கை குறிப்பாக ஆராய்வதற்கு மதிப்புள்ளதாக இல்லாவிட்டாலும், அந்த அழகிய பாரிசிய நாகரிகத்தில் அவர் ஒரு தெளிவான, மென்மையான வட்டமான அலகாக இருந்தார்; அந்த நாகரிகம் நமது கதாநாயகனுக்கு நிறைய எளிதான பொழுதுபோக்கை வழங்கியது, மேலும் அவரது விசாரணை மற்றும் நடைமுறை மனதிற்கு பல விசித்திரமான பிரச்சனைகளை முன்வைத்தது. நியூமேன் புள்ளிவிவரங்களை விரும்பினார்; விஷயங்கள் எப்படிச் செய்யப்படுகின்றன என்பதை அறிய விரும்பினார்; என்ன வரிகள் செலுத்தப்படுகின்றன, என்ன லாபங்கள் சேகரிக்கப்படுகின்றன, என்ன வணிகப் பழக்கவழக்கங்கள் நிலவுகின்றன, வாழ்க்கையின் போர் எப்படிப் போராடப்படுகிறது என்பதை அறிவது அவருக்குத் திருப்தியை அளித்தது. எம். நியோச், ஒரு குறைக்கப்பட்ட முதலாளியாக, இந்தக் கருத்தாய்வுகளுடன் பரிச்சயமானவர்; மேலும் அவர் தனது தகவல்களை, அவற்றை வழங்க முடியும் என்று அவர் பெருமைப்பட்டார், மிகவும் நேர்த்தியான சொற்களிலும், விரல் மற்றும் கட்டைவிரலுக்கு மத்தியில் ஒரு சிட்டிகை ஸ்னஃப் உடனும் வடிவமைத்தார். ஒரு பிரெஞ்சுக்காரராக - நியூமேனின் நெப்போலியன்களைத் தவிர - எம். நியோச் உரையாடலை விரும்பினார்; மேலும் அவரது வீழ்ச்சியிலும் கூட, அவரது நாகரிகம் துருப்பிடிக்கவில்லை. ஒரு பிரெஞ்சுக்காரராகவும், அவர் விஷயங்களைத் தெளிவாக விளக்க முடியும்; மேலும் - இன்னும் ஒரு பிரெஞ்சுக்காரராக - அவரது அறிவு தவறாக இருக்கும்போது, மிகவும் வசதியான மற்றும் புத்திசாலித்தனமான கருதுகோள்களால் அதன் குறைபாடுகளை நிரப்ப முடியும். சிறிய சுருங்கிய நிதியாளர் கேள்விகள் கேட்கப்பட்டதில் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தார்; மேலும் அவர் சிக்கனமான செயல்முறைகள் மூலம் தகவல்களைச் சேகரித்தார்; தனது கொழுப்புப் படிந்த சிறிய பணப்பையில், தனது கொடையாளி நண்பருக்கு ஆர்வமூட்டக்கூடிய சம்பவங்களின் குறிப்புகளை எடுத்தார். அவர் கரை ஓரத்துள்ள புத்தக நிலையங்களில் பழைய நாட்காட்டிகளைப் படித்தார்; மேலும் அவர் மற்றொரு கஃபேக்கு அடிக்கடி செல்லத் தொடங்கினார், அங்கு அதிக செய்தித்தாள்கள் எடுக்கப்பட்டன, மேலும் அவரது உணவிற்குப் பிந்தைய டெமிடாஸ் அவருக்கு ஒரு கூடுதல் பைசா செலவானது; அங்கு அவர் கிழிந்த தாள்களை விசித்திரமான கதைகள், இயற்கையின் விந்தைகள், மற்றும் விசித்திரமான தற்செயல் நிகழ்வுகளுக்காகப் படிப்பார். அவர் அடுத்த காலை மிகுந்த மரியாதையுடன் கூறுவார்: சமீபத்தில் போர்டோவில் ஐந்து வயது குழந்தை இறந்தது, அதன் மூளை அறுபது அவுன்ஸ் எடையுள்ளதாகக் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது - ஒரு நெப்போலியன் அல்லது வாஷிங்டனின் மூளை! அல்லது ரூ டி கிளிச்சியில் உள்ள தொத்திறைச்சிக் கடைக்காரர் மேடம் பி---, ஒரு பழைய பாவாடையின் பஞ்சடைப்பில் முந்நூற்று அறுபது பிராங்குகளைக் கண்டுபிடித்தார், அதை அவர் ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இழந்திருந்தார். அவர் தனது வார்த்தைகளை மிகுந்த தெளிவோடும், ஒலியழுத்தத்தோடும் உச்சரித்தார்; மேலும் நியூமேன் அவருக்கு உறுதியளித்தார், பிரஞ்சு மொழியைக் கையாள்வதில் அவரது வழி, அவர் மற்ற வாய்களில் கேட்கும் குழப்பமான அரட்டையை விட மிகவும் உயர்ந்தது. இதைக் கேட்டு, எம். நியோசின் உச்சரிப்பு முன்னெப்போதையும் விட நேர்த்தியாகவும் கூர்மையாகவும் மாறியது; அவர் லாமார்டைனில் இருந்து பகுதிகளைப் படித்துக் காட்ட முன்வந்தார்; மேலும் அவர், தனது பலஹீனமான வெளிச்சத்திற்கேற்ப பேச்சு நேர்த்தியை வளர்த்துக் கொள்ள முயற்சி செய்தாலும், மான்சியூருக்கு உண்மையான விஷயம் வேண்டுமானால், தியேட்ர் பிரான்சேவிற்குச் செல்ல வேண்டும் என்று எதிர்ப்புத் தெரிவித்தார்.

நியூமேன் பிரஞ்சு சிக்கனத்தில் ஆர்வம் கொண்டார்; பாரிசிய பொருளாதாரங்களின் மீது ஒரு துடிப்பான பாராட்டைக் கருத்தில் கொண்டார். அவரது சொந்த பொருளாதார மேதை பெரிய அளவிலான செயல்பாடுகளுக்காக முற்றிலும் இருந்தது; மேலும் அவர் எளிதாக நகர்வதற்கு, பெரும் அபாயங்கள் மற்றும் பெரிய பரிசுகளின் உணர்வு அவருக்கு மிகவும் கட்டாயமாகத் தேவைப்பட்டது; எனவே செப்பு நாணயங்களின் குவிப்பால் அதிர்ஷ்டங்கள் உருவாக்கப்படும் காட்சியிலும், உழைப்பு மற்றும் லாபத்தின் நுண்ணிய பிரிவிலும் அவர் ஒரு வரம்பற்ற பொழுதுபோக்கைக் கண்டார். அவர் எம். நியோசிடம் அவரது சொந்த வாழ்க்கை முறையைப் பற்றிக் கேட்டார்; மேலும் அவரது மென்மையான சிக்கனங்களின் விவரிப்பின் மீது ஒரு நட்பு கலந்த இரக்கம் மற்றும் மரியாதையை உணர்ந்தார். அந்தக் கண்ணியமான மனிதர், ஒரு காலத்தில், தானும் தனது மகளும் ஒரு நாளைக்கு பதினைந்து சூவில் வசதியாக வாழ்க்கையை நடத்தியது எப்படி என்று அவரிடம் கூறினார்; சமீபத்தில், தனது அதிர்ஷ்டத்தின் கடைசி மிதக்கும் துண்டுகளைக் கரைக்கு இழுத்து வெற்றி பெற்ற பிறகு, அவரது பட்ஜெட் சற்று அதிகமாக இருந்தது. ஆனால் அவர்கள் இன்னும் தங்கள் சூக்களை மிகவும் குறுகலாக எண்ண வேண்டியிருந்தது; மேலும் எம். நியோச் ஒரு பெருமூச்சுடன், மாத்மொசெல் நோயேமி இந்தப் பணிக்கு விரும்பத்தக்கதாக இருக்கக்கூடிய அந்த ஆர்வமுள்ள ஒத்துழைப்பைக் கொண்டு வரவில்லை என்று சுட்டிக்காட்டினார்.

"ஆனால் உங்களுக்கு என்ன கிடைக்கும்?" என்று அவர் தத்துவ ரீதியாகக் கேட்டார். "ஒருவர் இளமையாக இருக்கிறார், ஒருவர் அழகாக இருக்கிறார், ஒருவருக்குப் புதிய ஆடைகளும் புதிய கையுறைகளும் தேவை; லூவ்ரின் சிறப்புகளுக்கு மத்தியில் ஒருவர் கிழிந்த கவுன்களை அணிய முடியாது."

"ஆனால் உங்கள் மகள் தனது சொந்த ஆடைகளுக்குப் பணம் செலுத்தப் போதுமான அளவு சம்பாதிக்கிறாள்" என்றார் நியூமேன்.

எம். நியோச் பலஹீனமான, நிச்சயமற்ற கண்களால் அவரைப் பார்த்தார். தனது மகளின் திறமைகள் பாராட்டப்படுகின்றன என்றும், அவளது வளைந்த சிறிய தார்ப்புகள் ஒரு சந்தையைக் கட்டளையிடுகின்றன என்றும் கூற முடிந்தால் அவர் விரும்புவார்; ஆனால் இந்தச் சுதந்திரமான அந்நியரின் நம்பக்கூடிய தன்மையை துஷ்பிரயோகம் செய்வது ஒரு ஊழலாகத் தோன்றியது; அவர் ஒரு சந்தேகமும் இல்லாமல், ஒரு கேள்வியும் இல்லாமல், அவரை சமமான சமூக உரிமைகளுக்குள் அனுமதித்திருந்தார். அவர் சமரசம் செய்து கொண்டார்; மேலும், மாத்மொசெல் நோயேமியின் பழைய மாஸ்டர்களின் மறுஉருவாக்கங்கள் பார்க்கப்பட்டால் மட்டுமே விரும்பப்படும் என்பது வெளிப்படையானது என்றாலும், அவற்றின் முற்றிலும் விசித்திரமான முடிவின் அளவைக் கருத்தில் கொண்டு, அவற்றுக்காகக் கேட்க வேண்டிய விலைகள் வாங்குபவர்களை மரியாதையான தூரத்தில் வைத்திருந்தன என்று அறிவித்தார். "ஏழைச் சிறுமி!" என்று எம். நியோச் ஒரு பெருமூச்சுடன் கூறினார்; "அவளது வேலை மிகவும் சரியானது என்பது கிட்டத்தட்ட ஒரு பரிதாபம்! குறைவாக நன்றாக வரைவது அவளது நலனுக்காக இருக்கும்."

"ஆனால் மாத்மொசெல் நோயேமிக்கு தனது கலையில் இந்த பக்தி இருந்தால்," என்று நியூமேன் ஒருமுறை குறிப்பிட்டார், "நீங்கள் மற்ற நாள் பேசிய அந்த அச்சங்களை ஏன் கொண்டிருக்க வேண்டும்?"

எம். நியோச் சிந்தித்தார்; அவரது நிலையில் ஒரு முரண்பாடு இருந்தது; அது அவரை நாள்பட்ட முறையில் அசௌகரியப்படுத்தியது. தங்க முட்டையிடும் வாத்தை - நியூமேனின் நல்லெண்ண நம்பிக்கையை - அழிக்க அவர் விரும்பவில்லை என்றாலும், தனது எல்லா தொல்லைகளையும் வெளிப்படையாகப் பேச ஒரு நடுக்கமான உந்துதலை அவர் உணர்ந்தார். "ஆஹா, அவள் ஒரு கலைஞர், என் அன்புள்ள ஐயா, மிகவும் நிச்சயமாக" என்று அவர் அறிவித்தார். "ஆனால், உண்மையைச் சொல்வதானால், அவள் ஒரு பிராஞ்ச் கொக்கெட் கூட. நான் சொல்வதற்கு வருந்துகிறேன்," என்று அவர் சிறிது நேரத்தில் சேர்த்தார், ஒரு உலகமே அப்பாவி கசப்புடன் தலையை அசைத்து, "அவள் நேர்மையாக அதைப் பெற்றிருக்கிறாள். அவளுடைய தாய் அவளுக்கு முன்பே ஒரு கொக்கெட்டாக இருந்தாள்!"

"நீங்கள் உங்கள் மனைவியுடன் மகிழ்ச்சியாக இல்லையா?" என்று நியூமேன் கேட்டார்.

எம். நியோச் அரை டஜன் சிறிய பின்னோக்கிய தலையை உதறல்களைக் கொடுத்தார். "அவள் என் நரகமாக இருந்தாள், மான்சியூர்!"

"அவள் உங்களை ஏமாற்றினாளா?"

"என் மூக்கின் கீழே, வருடம் after வருடம். நான் மிகவும் முட்டாளாக இருந்தேன், சோதனை மிகவும் பெரியதாக இருந்தது. ஆனால் இறுதியில் நான் அவளைக் கண்டுபிடித்தேன். நான் என் வாழ்க்கையில் ஒருமுறை மட்டுமே பயப்பட வேண்டிய மனிதனாக இருந்தேன்; அது எனக்கு நன்றாகத் தெரியும்; அது அந்த நேரத்தில்தான்! இருந்தாலும் அதைப் பற்றி யோசிக்க நான் விரும்பவில்லை. நான் அவளை நேசித்தேன் - நான் எவ்வளவு என்று உங்களுக்குச் சொல்ல முடியாது. அவள் ஒரு கெட்ட பெண்."

"அவள் உயிருடன் இல்லையா?"

"அவள் தன் கணக்கிற்குச் சென்றுவிட்டாள்."

"அப்படியானால் உங்கள் மகள் மீதான அவளுடைய செல்வாக்கு," என்று நியூமேன் ஊக்கத்துடன் கூறினார், "பயப்படுவதற்கு இல்லை."

"அவள் தன் மகளைப் பற்றி தன் காலணியின் அடிப்பகுதியைப் பற்றிக் கூட கவலைப்படவில்லை! ஆனால் நோயேமிக்கு செல்வாக்கு தேவையில்லை. அவள் தனக்குத் தானே போதுமானவள். அவள் என்னை விட வலிமையானவள்."

"அவள் உங்களுக்குக் கீழ்ப்படிவதில்லை, இல்லையா?"

"அவளால் கீழ்ப்படிய முடியாது, மான்சியூர், நான் கட்டளையிடாததால். அதனால் என்ன பயன்? அது அவளை மட்டுமே எரிச்சலூட்டி, ஏதாவது கூப் டே டெட்டுக்குத் தள்ளும். அவள் மிகவும் புத்திசாலி, அவளுடைய தாயைப் போல; அவள் அதைப் பற்றி நேரத்தை வீணாக்க மாட்டாள். ஒரு குழந்தையாக - நான் மகிழ்ச்சியாக இருந்தபோது, அல்லது இருந்ததாக நினைத்தபோது - அவள் முதல் தர பேராசிரியர்களிடம் வரைதல் மற்றும் ஓவியம் பயின்றாள்; அவர்கள் என்னிடம் அவளுக்கு ஒரு திறமை இருப்பதாக உறுதியளித்தார்கள். நான் அதை நம்புவதில் மகிழ்ச்சியடைந்தேன்; நான் சமூகத்திற்குச் சென்றபோது, அவளுடைய ஓவியங்களை ஒரு பைப்பில் எடுத்துச் சென்று, நிறுவனத்திற்குச் சுற்றிக் கொடுப்பது வழக்கம். ஒருமுறை, ஒரு பெண்மணி நான் அவற்றை விற்பனைக்குக் கொடுப்பதாக நினைத்தார், நான் அதை மிகவும் கடுமையாக எடுத்துக் கொண்டேன். நாம் என்ன ஆகப் போகிறோம் என்று எங்களுக்குத் தெரியாது! பின்னர் என் இருண்ட நாட்கள் வந்தன, மேலும் மேடம் நியோசுடனான என் வெடிப்பு வந்தது. நோயேமிக்கு இனி இருபது பிராங்க் பாடங்கள் கிடைக்கவில்லை; ஆனால் காலப்போக்கில், அவள் வயதாகி, நாங்கள் உயிருடன் இருக்க உதவும் ஏதாவது செய்வது மிகவும் அவசியமானபோது, அவள் தனது வண்ணத் தட்டு மற்றும் தூரிகைகளை நினைவு கூர்ந்தாள். எங்கள் அண்டை வீட்டைச் சேர்ந்த சில நண்பர்கள் இந்த யோசனையை கற்பனையானது என்று உச்சரித்தனர்: அவர்கள் அவளை தொப்பி தயாரிப்பை முயற்சிக்குமாறு பரிந்துரைத்தனர், ஒரு கடையில் வேலை வாங்க, அல்லது - அவள் அதிக லட்சியமாக இருந்தால் - ஒரு டேம் டி கோம்பாங்னி பதவிக்கு விளம்பரப்படுத்த. அவள் விளம்பரப்படுத்தினாள்; ஒரு வயதான பெண்மணி அவளுக்கு ஒரு கடிதம் எழுதி, வந்து தன்னைப் பார்க்கச் சொன்னாள். வயதான பெண்மணி அவளை விரும்பினார், மேலும் அவளுக்கு வாழ்க்கை மற்றும் வருடத்திற்கு அறுநூறு பிராங்குகள் வழங்கினார்; ஆனால் நோயேமி கண்டுபிடித்தாள், அந்த வயதான பெண்மணி தனது நாற்காலியில் தனது வாழ்க்கையைக் கழித்தார், மேலும் அவருக்கு இரண்டு பார்வையாளர்கள் மட்டுமே இருந்தனர் - அவரது வாக்குமூலர் மற்றும் அவரது மருமகன்: வாக்குமூலர் மிகவும் கண்டிப்பானவர், மருமகன் ஐம்பது வயது மனிதர், ஒடிந்த மூக்குடன், இரண்டாயிரம் பிராங்குகளின் அரசாங்கக் குமாஸ்தா பதவியுடன். அவள் தனது வயதான பெண்மணியைத் தூக்கி எறிந்தாள், ஒரு வண்ணப் பெட்டி, ஒரு கேன்வாஸ், மற்றும் ஒரு புதிய ஆடை வாங்கினாள், லூவ்ரில் தனது ஈசலை அமைத்தாள். அங்கு ஒரு இடத்திலும் இன்னொரு இடத்திலும், அவள் கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளைக் கழித்திருக்கிறாள்; அது எங்களை மில்லியனர்களாக ஆக்கியுள்ளது என்று நான் சொல்ல முடியாது. ஆனால் நோயேமி என்னிடம் கூறுகிறாள், ரோம் ஒரு நாளில் கட்டப்படவில்லை என்றும், அவள் பெரும் முன்னேற்றம் செய்து வருகிறாள் என்றும், நான் அவளை அவளது சொந்த வழிமுறைகளுக்கு விட்டுவிட வேண்டும் என்றும். உண்மை என்னவென்றால், அவளுடைய மேதைக்கு பாரபட்சமின்றி, தன்னை உயிருடன் புதைத்துக் கொள்ளும் எண்ணம் அவளுக்கு இல்லை. அவள் உலகத்தைப் பார்க்க விரும்புகிறாள், மேலும் காணப்படவும் விரும்புகிறாள். அவளே சொல்கிறாள், இருட்டில் அவளால் வேலை செய்ய முடியாது என்று. அவளுடைய தோற்றத்துடன் அது மிகவும் இயற்கையானது. ஒரே ஒரு விஷயம், நான் கவலைப்படுவதையும், நடுங்குவதையும், அந்நியர்களின் வருகை மற்றும் போக்குவரத்திற்கு மத்தியில், நாள் after நாள், அவள் அங்கு தனியாக என்ன நிகழலாம் என்று ஆச்சரியப்படுவதையும் தவிர்க்க முடியவில்லை. நான் எப்போதும் அவள் பக்கத்தில் இருக்க முடியாது. நான் காலையில் அவளுடன் செல்கிறேன், அவளை அழைத்துச் செல்ல வருகிறேன், ஆனால் இடைவெளியில் நான் அவளுக்கு அருகில் இருப்பதை அவள் விரும்புவதில்லை; நான் அவளை நரம்புத் தளர்ச்சியடையச் செய்வதாக அவள் கூறுகிறாள். அவள் இல்லாமல் நாள் முழுவதும் அலைந்து திரிவது என்னை நரம்புத் தளர்ச்சியடையச் செய்யாது போல! ஆஹா, அவளுக்கு ஏதாவது நேர்ந்தால்!" என்று எம். நியோச் கத்தினார், தனது இரண்டு கைகளையும் இறுக்கி, மீண்டும் தனது தலையை பயங்கரமாகப் பின்னுக்கு உதறினார்.

"ஓ, எதுவும் நடக்காது என்று நான் நினைக்கிறேன்" என்றார் நியூமேன்.

"நான் அவளைச் சுட்டுவிடுவேன் என்று நம்புகிறேன்!" என்று வயதானவர் மரியாதையுடன் கூறினார்.

"ஓ, நாங்கள் அவளை மணமுடிப்போம்" என்றார் நியூமேன், "நீங்கள் அதை எப்படி நிர்வகிக்கிறீர்கள் என்பதால்; நான் நாளை லூவ்ரில் அவளைப் பார்க்கச் சென்று, அவள் எனக்காக நகல் செய்ய வேண்டிய ஓவியங்களைத் தேர்ந்தெடுப்பேன்."

எம். நியோச் நியூமேனிடம் தனது மகளிடமிருந்து ஒரு செய்தியைக் கொண்டு வந்திருந்தார், அவரது அற்புதமான பணியை ஏற்றுக்கொண்டதாக; இளம் பெண் தன்னை அவரது மிகவும் அர்ப்பணிப்புள்ள ஊழியக்காரி என்று அறிவித்தார், தனது மிகவும் ஆர்வமுள்ள முயற்சியை வாக்குறுதியளித்தார்; மேலும் கண்ணியமான விதிகள் தனிப்பட்ட முறையில் வந்து நன்றி சொல்வதைத் தடைசெய்ததற்காக வருந்துவதாகவும் கூறினார். இப்போது விவரிக்கப்பட்ட உரையாடலுக்குப் பிறகு அடுத்த காலை, நியூமேன் லூவ்ரில் மாத்மொசெல் நோயேமியைச் சந்திக்கும் தனது நோக்கத்திற்குத் திரும்பினார். எம். நியோச் முன்னோக்கியிருந்தார்; தனது விசித்திரக் கதைகளின் தொகுப்பைத் திறக்காமல் விட்டுவிட்டார்; அவர் நிறைய ஸ்னஃப் எடுத்தார்; மேலும் தனது வலிமையான மாணவனை நோக்கி சில குறிப்பிட்ட, முறையீட்டு பக்கப் பார்வைகளை அனுப்பினார். இறுதியாக, அவர் விடைபெறும்போது, தனது காலிக்கோ கைக்குட்டையால் தனது தொப்பியை மெருகூட்டிய பிறகு, ஒரு கணம் நின்றார்; அவரது சிறிய, வெளிறிய கண்கள் விசித்திரமாக நியூமேனின் மீது பதிந்தன.

"என்ன விஷயம்?" என்று நமது கதாநாயகன் கேட்டார்.

"ஒரு தந்தையின் இதயத்தின் கவலையை மன்னியுங்கள்!" என்றார் எம். நியோச். "நீங்கள் என்னில் எல்லையற்ற நம்பிக்கையை ஊக்குவிக்கிறீர்கள், ஆனால் நான் உங்களுக்கு ஒரு எச்சரிக்கை கொடுக்காமல் இருக்க முடியாது. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, நீங்கள் ஒரு மனிதர், நீங்கள் இளமையாகவும் சுதந்திரமாகவும் இருக்கிறீர்கள். எனவே, மாத்மொசெல் நியோசின் அப்பாவித்தனத்தை மதிக்குமாறு நான் உங்களை மன்றாடுகிறேன்!"

நியூமேன் என்ன வருகிறது என்று யோசித்தார், இதைக் கேட்டு சிரித்தார். தனது சொந்த அப்பாவித்தனமே மிகவும் வெளிப்படையானது என்று அறிவிக்கும் நிலையில் இருந்தார், ஆனால் அந்த இளம் பெண்ணை வணக்கத்திற்குக் குறைவில்லாமல் நடத்துவதாக வாக்குறுதியளிப்பதில் திருப்தியடைந்தார். அவர் அவளுக்காகக் காத்திருப்பதைக் கண்டார், சலோன் கரேயில் உள்ள பெரிய திவானில் அமர்ந்திருந்தார். அவள் தனது வேலை நாள் உடையில் இல்லை; மாறாக, தனது பொன்னெட் மற்றும் கையுறைகளை அணிந்து, தனது குடையைச் சுமந்திருந்தாள், இந்தச் சந்தர்ப்பத்தின் மரியாதைக்காக. இந்தப் பொருட்கள் தவறில்லாத சுவையுடன் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டிருந்தன; இளம் விழிப்புணர்வு மற்றும் மலரும் விவேகத்தின் ஒரு புதிய, அழகான உருவத்தை கற்பனை செய்து பார்க்க முடியாது. அவள் நியூமேனுக்கு மிகவும் மரியாதையான குர்ட்சி செய்தாள்; மேலும் அவரது தாராள மனப்பான்மைக்கான தனது நன்றியை ஒரு அற்புதமான நேர்த்தியான சிறிய பேச்சில் வெளிப்படுத்தினாள். ஒரு கவர்ச்சியான இளம் பெண் அங்கு நின்று அவருக்கு நன்றி சொல்வது அவரை எரிச்சலூட்டியது; மேலும் இந்த சரியான இளம் பெண், தனது சிறந்த நடத்தைகளுடனும், முழுமையான ஒலிப்புடனும், உண்மையில் அவரது சம்பளத்தில் இருப்பதாக நினைப்பது அவருக்கு அசௌகரியத்தை அளித்தது. அவர், தனக்குத் தெரிந்த பிரஞ்சில், அந்த விஷயம் குறிப்பிடத்தக்கதல்ல என்றும், அவளுடைய சேவைகளை ஒரு பெரிய உதவியாகக் கருதுவதாகவும் அவளுக்கு உறுதியளித்தார்.

"எப்போது வேண்டுமானாலும்," என்றாள் மாத்மொசெல் நோயேமி, "நாங்கள் ஆய்வு செய்யலாம்."

அவர்கள் மெதுவாக அறையைச் சுற்றி நடந்தார்கள், பின்னர் மற்ற அறைகளுக்குச் சென்று அரை மணி நேரம் உலாவினார்கள். மாத்மொசெல் நோயேமி வெளிப்படையாகத் தனது நிலையை ரசித்தார்; மேலும் தனது கவர்ச்சியான தோற்றமுள்ள புரவலருடனான தனது பொது நேர்காணலை முடிவுக்குக் கொண்டுவர எந்த விருப்பமும் இல்லை. நியூமேன் வெற்றி அவளுக்குப் பிடித்திருப்பதை உணர்ந்தார். முந்தைய சந்திப்பின் போது தனது தந்தையிடம் அவள் காட்டிய சிறிய மெல்லிய உதட்டு, திடீர் தோற்றம், இப்போது மிகவும் நீடித்த மற்றும் அன்பான குரல்களுக்கு இடமளித்திருந்தது.

"நீங்கள் எந்த வகையான ஓவியங்களை விரும்புகிறீர்கள்?" என்று அவள் கேட்டாள். "புனிதமானதா, அல்லது உலகப்பூர்வமானதா?"

"ஓ, ஒவ்வொன்றிலும் சில" என்றார் நியூமேன். "ஆனால் எனக்கு பிரகாசமான, மகிழ்ச்சியான ஏதாவது வேண்டும்."

"மகிழ்ச்சியானதா? இந்த மரியாதைக்குரிய பழைய லூவ்ரில் மிகவும் மகிழ்ச்சியான எதுவும் இல்லை. ஆனால் நாம் என்ன காணலாம் என்று பார்ப்போம். நீங்கள் இன்று பிரஞ்சு ஒரு சாக்கும்போல் பேசுகிறீர்கள். என் தந்தை அற்புதங்களைச் செய்திருக்கிறார்."

"ஓ, நான் ஒரு மோசமான பாடப்பொருள்" என்றார் நியூமேன். "ஒரு மொழியைக் கற்க நான் மிகவும் வயதானவன்."

"மிகவும் வயதானவரா? க்வேல் ஃபோலீ!" என்று மாத்மொசெல் நோயேமி ஒரு தெளிந்த, கூரிய சிரிப்புடன் கத்தினாள். "நீங்கள் ஒரு மிகவும் இளம் மனிதர். மேலும் நீங்கள் என் தந்தையை எப்படி விரும்புகிறீர்கள்?"

"அவர் மிகவும் நல்ல வயதான பெரியவர். அவர் என் தவறுகளைக் கேட்டு ஒருபோதும் சிரிப்பதில்லை."

"அவர் மிகவும் கோம் இல் ஃபோ, என் அப்பா" என்றாள் மாத்மொசெல் நோயேமி, "மேலும் பகல் போல் நேர்மையானவர். ஓ, ஒரு விதிவிலக்கான நேர்மை! நீங்கள் அவரிடம் மில்லியன்களை நம்பலாம்."

"நீங்கள் எப்போதும் அவருக்குக் கீழ்ப்படிவீர்களா?" என்று நியூமேன் கேட்டார்.

"அவருக்குக் கீழ்ப்படிவேனா?"

"அவர் உங்களுக்குக் கட்டளையிட்டதைச் செய்வீர்களா?"

இளம் பெண் நின்று அவரைப் பார்த்தாள்; அவளது ஒவ்வொரு கன்னத்திலும் ஒரு நிறப் புள்ளி இருந்தது; மேலும் அவளது வெளிப்படையான பிரஞ்சு கண்ணில், அது சரியான அழகுக்கு அதிகமாக வெளிப்பட்டது, துணிச்சலின் ஒரு சிறிய ஒளி இருந்தது. "ஏன் என்னிடம் அதைக் கேட்கிறீர்கள்?" என்று அவள் கேட்டாள்.

"ஏனென்றால் நான் தெரிந்து கொள்ள விரும்புகிறேன்."

"நீங்கள் என்னை ஒரு கெட்ட பெண் என்று நினைக்கிறீர்களா?" மேலும் அவள் ஒரு விசித்திரமான புன்னகையைக் கொடுத்தாள்.

நியூமேன் ஒரு கணம் அவளைப் பார்த்தார்; அவள் அழகாக இருப்பதைக் கண்டார், ஆனால் அவர் சிறிதும் கவரப்படவில்லை. ஏழை எம். நியோசின் அவளது "அப்பாவித்தனத்திற்கான" கவலையை அவர் நினைவு கூர்ந்தார்; அவரது கண்கள் அவளுடைய கண்களைச் சந்தித்தபோது அவர் சிரித்தார். அவளுடைய முகம் இளமை மற்றும் முதிர்ச்சியின் விசித்திரமான கலவையாக இருந்தது; அவளது வெளிப்படையான நெற்றியின் கீழ், அவளுடைய தேடும் சிறிய புன்னகை தெளிவற்ற நோக்கங்களின் ஒரு உலகத்தைக் கொண்டிருந்தது. அவள் நிச்சயமாக தன் தந்தையை நரம்புத் தளர்ச்சியடையச் செய்யும் அளவுக்கு அழகாக இருந்தாள்; ஆனால், அவளுடைய அப்பாவித்தனத்தைப் பொறுத்தவரை, அவளுக்கு அது ஒருபோதும் இருந்ததில்லை என்று நியூமேன் அந்த இடத்திலேயே உறுதிப்படுத்தத் தயாராக உணர்ந்தார்; அவளுக்கு அது ஒருபோதும் இருந்ததில்லை; அவள் பத்து வயது முதல் உலகத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்; மேலும் அவளுக்கு ஏதேனும் ரகசியங்களைச் சொல்லக்கூடியவர் ஒரு ஞானியாக இருந்திருப்பார். லூவ்ரில் அவளுடைய நீண்ட காலை நேரங்களில், அவள் மடோன்னாக்களையும் செயின்ட் ஜான்களையும் படிப்பது மட்டுமல்லாமல், தன்னைச் சுற்றியுள்ள அனைத்து விதமான உருவகப்படுத்தப்பட்ட மனித இயற்கையின் மீதும் ஒரு கண்ணை வைத்திருந்தாள்; மேலும் அவள் தனது முடிவுகளை உருவாக்கியிருந்தாள். ஒரு குறிப்பிட்ட அர்த்தத்தில், எம். நியோச் ஓய்வில் இருக்கலாம் என்று நியூமேனுக்குத் தோன்றியது; அவளுடைய மகள் மிகவும் துணிச்சலான ஏதாவது செய்யலாம், ஆனால் அவள் ஒருபோதும் முட்டாள்தனமான எதையும் செய்ய மாட்டாள். நியூமேன், தனது நீண்ட, சோம்பேறித்தனமான புன்னகையுடனும், தனது சீரான, அவசரமில்லாத பேச்சுடனும், எப்போதும், மனதளவில், தனது நேரத்தை எடுத்துக் கொண்டிருந்தார்; இப்போது, அவள் ஏன் அப்படி அவரைப் பார்க்கிறாள் என்று தன்னைத்தானே கேட்டுக் கொண்டார். அவர் ஒரு யோசனையைக் கொண்டிருந்தார்; அவர் ஒரு கெட்ட பெண் என்று ஒப்புக்கொள்ள விரும்புகிறாள் போல்.

"ஓ, இல்லை," என்று இறுதியில் கூறினார், "நான் உங்களை அப்படி மதிப்பிடுவது மிகவும் மோசமான நடத்தையாக இருக்கும். நான் உங்களை அறியேன்."

"ஆனால் என் தந்தை உங்களிடம் புகார் செய்திருக்கிறார்" என்றாள் மாத்மொசெல் நோயேமி.

"நீங்கள் ஒரு கொக்கெட் என்று அவர் கூறுகிறார்."

"அவர் அப்படிப்பட்ட விஷயங்களைப் பெரியவர்களிடம் சொல்லிச் செல்லக்கூடாது! ஆனால் நீங்கள் அதை நம்பவில்லையா?"

"இல்லை," என்றார் நியூமேன் மெதுவாக, "நான் அதை நம்பவில்லை."

அவள் மீண்டும் அவரைப் பார்த்தாள், ஒரு தோளைக் குலுக்கி, ஒரு புன்னகையைக் கொடுத்தாள்; பின்னர் ஒரு சிறிய இத்தாலிய ஓவியத்தைச் சுட்டிக்காட்டினாள், ஒரு செயின்ட் கேத்தரின் திருமணம். "அதை நீங்கள் எப்படி விரும்புகிறீர்கள்?" என்று கேட்டாள்.

"அது எனக்குப் பிடிக்கவில்லை" என்றார் நியூமேன். "மஞ்சள் ஆடையில் இருக்கும் இளம் பெண் அழகாக இல்லை."

"ஆஹா, நீங்கள் ஒரு பெரிய ரசிகர்" என்று மாத்மொசெல் நோயேமி முணுமுணுத்தாள்.

"ஓவியங்களிலா? ஓ, இல்லை; அவற்றைப் பற்றி எனக்கு மிகக் குறைவாகவே தெரியும்."

"அழகான பெண்களிலாவது."

"அதிலும் நான் சிறிதும் சிறந்தவன் இல்லை."

"அப்படியானால், அதைப் பற்றி நீங்கள் என்ன சொல்கிறீர்கள்?" என்று இளம் பெண் கேட்டாள், ஒரு அற்புதமான இத்தாலிய உருவப்படத்தை ஒரு பெண்மணியின் சுட்டிக்காட்டி. "நான் அதை உங்களுக்காக ஒரு சிறிய அளவில் செய்கிறேன்."

"சிறிய அளவிலா? ஏன் அசலைப் போல பெரிதாக இல்லை?"

மாத்மொசெல் நோயேமி வெனிஸ் மாஸ்டர்பீஸின் ஒளிரும் சிறப்பைப் பார்த்து, தலையை ஒரு சிறிய தூக்கி எறிந்தாள். "அந்தப் பெண் எனக்குப் பிடிக்கவில்லை. அவள் முட்டாள் போல் தெரிகிறாள்."

"எனக்கு அவள் பிடிக்கிறாள்" என்றார் நியூமேன். "நிச்சயமாக, நான் அவளைப் பெற வேண்டும், உயிருள்ள அளவில். மேலும் அங்கு இருப்பது போல் முட்டாளாகவும்."

இளம் பெண் மீண்டும் தனது கண்களை அவர் மீது பதித்தாள், தனது கேலிப் புன்னகையுடன், "அவளை முட்டாளாக்குவது எனக்கு நிச்சயமாக எளிதாக இருக்க வேண்டும்!" என்றாள்.

"நீங்கள் என்ன சொல்கிறீர்கள்?" என்று நியூமேன் குழப்பத்துடன் கேட்டார்.

அவள் மற்றொரு சிறிய தோளைக் குலுக்கினாள். "தீவிரமாகச் சொன்னால், நீங்கள் அந்த உருவப்படத்தை விரும்புகிறீர்களா - பொன்னிற முடி, ஊதா நிற சாடின், முத்து நெக்லஸ், அந்த இரண்டு அற்புதமான கைகள்?"

"எல்லாம் - அது இருப்பது போலவே."

"அதற்குப் பதிலாக வேறு எதுவும் செய்யாதா?"

"ஓ, எனக்கு வேறு சில விஷயங்கள் வேண்டும், ஆனால் அதுவும் வேண்டும்."

மாத்மொசெல் நோயேமி ஒரு கணம் திரும்பிச் சென்றாள், மண்டபத்தின் மறுபுறம் நடந்தாள், அங்கு நின்று, தெளிவில்லாமல் தன்னைச் சுற்றிப் பார்த்தாள். இறுதியில் அவள் திரும்பி வந்தாள். "இப்படி ஒரு விகிதத்தில் ஓவியங்களை ஆர்டர் செய்ய முடிவது அற்புதமாக இருக்க வேண்டும். உயிருள்ள அளவில் வெனிஸ் உருவப்படங்கள்! நீங்கள் அதை ஒரு இளவரசனைப் போல் செய்கிறீர்கள். மேலும் நீங்கள் ஐரோப்பா முழுவதும் அப்படியே பயணம் செய்யப் போகிறீர்களா?"

"ஆம், நான் பயணம் செய்ய உத்தேசித்துள்ளேன்" என்றார் நியூமேன்.

"ஆர்டர் செய்தல், வாங்குதல், பணம் செலவழித்தல்?"

"நிச்சயமாக நான் சில பணத்தைச் செலவழிப்பேன்."

"அதைப் பெற்றதில் நீங்கள் மிகவும் மகிழ்ச்சியானவர். மேலும் நீங்கள் முற்றிலும் சுதந்திரமாக இருக்கிறீர்களா?"

"எப்படிச் சுதந்திரமாக?"

"உங்களைத் தொந்தரவு செய்ய எதுவும் இல்லை - குடும்பம் இல்லை, மனைவி இல்லை, நிச்சயதார்த்தம் இல்லையா?"

"ஆம், நான் சகிப்புத்தன்மையுடன் சுதந்திரமாக இருக்கிறேன்."

"நீங்கள் மிகவும் மகிழ்ச்சியானவர்" என்றாள் மாத்மொசெல் நோயேமி, மெதுவாக.

"ஜூ லே வியூ பியன்!" என்றார் நியூமேன், தான் ஒப்புக்கொண்டதை விட அதிகமான பிரஞ்சு கற்றிருந்ததை நிரூபித்தார்.

"மேலும் நீங்கள் பாரிஸில் எவ்வளவு காலம் தங்கியிருப்பீர்கள்?" என்று இளம் பெண் தொடர்ந்தாள்.

"இன்னும் சில நாட்கள் மட்டுமே."

"நீங்கள் ஏன் வெளியேறுகிறீர்கள்?"

"வெப்பம் அதிகரித்து வருகிறது, நான் சுவிட்சர்லாந்திற்குச் செல்ல வேண்டும்."

"சுவிட்சர்லாந்திற்கா? அது ஒரு நல்ல நாடு. அதைப் பார்க்க நான் என் புதிய குடையைக் கொடுப்பேன்! ஏரிகள் மற்றும் மலைகள், காதல் பள்ளத்தாக்குகள் மற்றும் பனி உச்சிகள்! ஓ, நான் உங்களைப் பாராட்டுகிறேன். இதற்கிடையில், நான் கோடை வெப்பம் முழுவதும் இங்கே உட்கார்ந்து, உங்கள் ஓவியங்களில் மாசு பூசுவேன்."

"ஓ, உங்கள் நேரத்தை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள்" என்றார் நியூமேன். "உங்கள் வசதிக்காக அவற்றைச் செய்யுங்கள்."

அவர்கள் மேலும் நடந்து ஒரு டஜன் மற்ற விஷயங்களைப் பார்த்தார்கள். நியூமேன் தனக்குப் பிடித்ததைச் சுட்டிக்காட்டினார்; மாத்மொசெல் நோயேமி பொதுவாக அதை விமர்சித்தார், மேலும் வேறு ஏதாவது முன்மொழிந்தார். பின்னர் திடீரென்று அவள் விலகி, சில தனிப்பட்ட விஷயத்தைப் பற்றி பேசத் தொடங்கினாள்.

"நீங்கள் மற்ற நாள் சலோன் கரேயில் என்னிடம் ஏன் பேசினீர்கள்?" என்று அவள் திடீரென்று கேட்டாள்.

"நான் உங்கள் ஓவியத்தைப் பாராட்டினேன்."

"ஆனால் நீங்கள் நீண்ட நேரம் தயங்கினீர்கள்."

"ஓ, நான் எதையும் விரைந்து செய்வதில்லை" என்றார் நியூமேன்.

"ஆம், நீங்கள் என்னைப் பார்ப்பதை நான் கண்டேன். ஆனால் நீங்கள் என்னிடம் பேசப் போகிறீர்கள் என்று நான் ஒருபோதும் நினைக்கவில்லை. நான் இன்று உங்களுடன் இங்கு நடப்பேன் என்று நான் கனவிலும் நினைக்கவில்லை. இது மிகவும் விசித்திரமானது."

"இது மிகவும் இயற்கையானது" என்றார் நியூமேன்.

"ஓ, மன்னிக்கவும்; எனக்கு இல்லை. நீங்கள் நினைப்பது போல் நான் ஒரு கொக்கெட் என்றாலும், நான் ஒருபோதும் ஒரு பெரியவருடன் பொது இடத்தில் நடந்ததில்லை. எங்கள் நேர்காணலுக்கு அவர் சம்மதித்தபோது, என் தந்தை என்ன நினைத்துக் கொண்டிருந்தார்?"

"அவர் தனது நியாயமற்ற குற்றச்சாட்டுகளைக் குறித்து வருந்திக் கொண்டிருந்தார்" என்று நியூமேன் பதிலளித்தார்.

மாத்மொசெல் நோயேமி அமைதியாக இருந்தார்; இறுதியில் ஒரு இருக்கையில் சாய்ந்தார். "சரி, அந்த ஐந்திற்கும் அது முடிவானது" என்றாள். "நான் உருவாக்கக்கூடிய அளவுக்கு பிரகாசமான மற்றும் அழகான ஐந்து நகல்கள். நாம் தேர்வு செய்ய இன்னும் ஒன்று உள்ளது. அந்த பெரிய ரூபென்ஸ் ஓவியங்களில் ஒன்றை நீங்கள் விரும்பவில்லையா - மேரி டி மெடிசிஸின் திருமணம்? அதைப் பாருங்கள், அது எவ்வளவு அழகாக இருக்கிறது என்று."

"ஓ, ஆம்; எனக்கு அது வேண்டும்" என்றார் நியூமேன். "அதனுடன் முடித்துக் கொள்ளுங்கள்."

"அதனுடன் முடித்துக் கொள்ளுங்கள் - நல்லது!" மேலும் அவள் சிரித்தாள். அவள் ஒரு கணம் உட்கார்ந்து அவரைப் பார்த்தாள்; பின்னர் திடீரென்று எழுந்து, அவர் முன் நின்றாள், கைகள் கீழே தொங்கி, முன்னால் குவிக்கப்பட்டன. "நான் உங்களைப் புரிந்து கொள்ளவில்லை" என்றாள் ஒரு புன்னகையுடன். "ஒரு மனிதர் எப்படி இவ்வளவு அறிவற்றவராக இருக்க முடியும் என்பதை நான் புரிந்து கொள்ளவில்லை."

"ஓ, நான் அறிவற்றவன்தான், நிச்சயமாக" என்றார் நியூமேன், கைகளை பாக்கெட்டில் போட்டுக் கொண்டு.

"இது கேலிக்குரியது! எனக்கு எப்படி வரைய வேண்டும் என்று தெரியாது."

"உங்களுக்குத் தெரியாதா?"

"நான் ஒரு பூனை போல் வரைகிறேன்; என்னால் ஒரு நேர் கோடு கூட வரைய முடியாது. நீங்கள் மற்ற நாள் அந்தப் பொருளை வாங்கும் வரை நான் ஒருபோதும் ஒரு ஓவியத்தை விற்றதில்லை." மேலும் அவள் இந்த ஆச்சரியமான தகவலை வழங்கியபோது, அவள் தொடர்ந்து புன்னகைத்தாள்.

நியூமேன் சிரித்தார். "நீங்கள் ஏன் என்னிடம் இதைச் சொல்கிறீர்கள்?" என்று கேட்டார்.

"ஏனெனில் ஒரு புத்திசாலி மனிதர் இவ்வளவு தடுமாறுவதைப் பார்ப்பது எனக்கு எரிச்சலைத் தருகிறது. என் ஓவியங்கள் கேலிக்குரியவை."

"நான் வைத்திருக்கும் ஒன்று -"

"அது வழக்கத்தை விட சற்று மோசமானது."

"சரி," என்றார் நியூமேன், "எனினும் எனக்கு அது பிடிக்கிறது!"

அவள் அவரைக் கடைக்கண்ணால் பார்த்தாள். "அது சொல்ல மிகவும் அழகான விஷயம்" என்று பதிலளித்தாள்; "ஆனால் நீங்கள் மேலும் செல்வதற்கு முன்பு உங்களை எச்சரிப்பது என் கடமை. உங்கள் இந்த ஆர்டர் சாத்தியமற்றது, உங்களுக்குத் தெரியும்தானே. நீங்கள் என்னை எதற்காக எடுத்துக் கொள்கிறீர்கள்? இது பத்து மனிதர்களுக்கான வேலை. நீங்கள் லூவ்ரில் உள்ள ஆறு மிகவும் கடினமான ஓவியங்களைத் தேர்ந்தெடுக்கிறீர்கள்; நான் ஒரு டஜன் கைக்குட்டைகளை விளிம்பு தைக்க உட்காருவது போல் வேலை செய்ய வேண்டும் என்று நீங்கள் எதிர்பார்க்கிறீர்கள். நீங்கள் எவ்வளவு தூரம் செல்வீர்கள் என்று பார்க்க நான் விரும்பினேன்."

நியூமேன் இளம் பெண்ணை சிறிது குழப்பத்துடன் பார்த்தார். அவர் தண்டனை பெற்ற கேலிக்குரிய தவறு இருந்தபோதிலும், அவர் ஒரு எளியவராக இருப்பதிலிருந்து மிகவும் வெகுதூரம் இருந்தார்; மேலும் மாத்மொசெல் நோயேமியின் திடீர் வெளிப்படைத்தன்மை, அவளைப் பிழையில் விட்டிருப்பதை விட அடிப்படையில் அதிக நேர்மையானது அல்ல என்று ஒரு துடிப்பான சந்தேகம் அவருக்கு இருந்தது. அவள் ஒரு விளையாட்டை விளையாடிக் கொண்டிருந்தாள்; அவள் வெறுமனே அவரது அழகியல் பசுமைமீது பரிதாபப்படவில்லை. அவள் எதை வெல்ல எதிர்பார்த்தாள்? பங்குகள் உயர்ந்தவை, ஆபத்து பெரியது; எனவே பரிசும் அதற்கு ஏற்றதாக இருந்திருக்க வேண்டும். ஆனால் பரிசு பெரியதாக இருக்கலாம் என்று அனுமதித்தாலும் கூட, தனது தோழியின் வீரத்திற்கு நியூமேன் பாராட்டின் ஒரு அசைவை எதிர்க்க முடியவில்லை. அவள் ஒரு கையால் எதைச் செய்ய நினைத்தாலும், மற்ற கையால் மிகவும் கணிசமான தொகையைத் தூக்கி எறிந்து கொண்டிருந்தாள்.

"நீங்கள் கிண்டல் செய்கிறீர்களா," என்றார், "அல்லது நீங்கள் தீவிரமாக இருக்கிறீர்களா?"

"ஓ, தீவிரமாக!" என்று மாத்மொசெல் நோயேமி கத்தினாள், ஆனால் தனது அசாதாரண புன்னகையுடன்.

"ஓவியங்களைப் பற்றியோ, அவை எப்படி வரையப்படுகின்றன என்பதைப் பற்றியோ எனக்கு மிகக் குறைவாகவே தெரியும். நீங்கள் அதையெல்லாம் செய்ய முடியாவிட்டால், நிச்சயமாக உங்களால் முடியாது. அப்படியானால், உங்களால் முடிந்ததைச் செய்யுங்கள்."

"அது மிகவும் மோசமாக இருக்கும்" என்றாள் மாத்மொசெல் நோயேமி.

"ஓ," என்றார் நியூமேன் சிரித்துக் கொண்டே, "அது மோசமாக இருக்க வேண்டும் என்று நீங்கள் உறுதியாக இருந்தால், நிச்சயமாக அது மோசமாகத்தான் இருக்கும். ஆனால் நீங்கள் ஏன் மோசமாக ஓவியம் வரைந்து கொண்டே இருக்கிறீர்கள்?"

"நான் வேறு எதுவும் செய்ய முடியாது; எனக்கு உண்மையான திறமை இல்லை."

"நீங்கள் உங்கள் தந்தையை ஏமாற்றுகிறீர்கள்."

இளம் பெண் ஒரு கணம் தயங்கினாள். "அவருக்கு நன்றாகத் தெரியும்!"

"இல்லை," என்று நியூமேன் அறிவித்தார்; "அவர் உங்களை நம்புகிறார் என்று எனக்கு உறுதியாகத் தெரியும்."

"அவர் எனக்குப் பயப்படுகிறார். நீங்கள் சொல்வது போல் நான் மோசமாக ஓவியம் வரைந்து கொண்டே இருக்கிறேன், ஏனெனில் நான் கற்க விரும்புகிறேன். எப்படியிருந்தாலும், எனக்கு அது பிடிக்கும். மேலும் நான் இங்கு இருப்பதும் பிடிக்கும்; இது ஒவ்வொரு நாளும் வர ஒரு இடம்; ஒரு சிறிய, இருண்ட, ஈரமான அறையில், ஒரு முற்றத்தில் உட்கார்ந்திருப்பதை விட, அல்லது ஒரு கவுண்டரின் மேல் பொத்தான்களையும் திமிங்கில எலும்புகளையும் விற்பதை விட இது சிறந்தது."

"நிச்சயமாக இது மிகவும் பொழுதுபோக்கானது" என்றார் நியூமேன். "ஆனால் ஒரு ஏழைப் பெண்ணுக்கு இது ஒரு விலையுயர்ந்த பொழுதுபோக்கு இல்லையா?"

"ஓ, நான் மிகவும் தவறு செய்கிறேன், அதில் எந்த சந்தேகமும் இல்லை" என்றாள் மாத்மொசெல் நோயேமி. "ஆனால் சில பெண்கள் செய்வது போல் - ஒரு ஊசியால் உழைத்து, சிறிய கருப்புத் துளைகளில், உலகத்திற்கு வெளியே - என் வாழ்க்கையைச் சம்பாதிப்பதை விட, நான் சென்னில் என்னைத் தூக்கி எறிந்துவிடுவேன்."

"அதற்கு அவசியமில்லை" என்று நியூமேன் பதிலளித்தார்; "உங்கள் தந்தை உங்களுக்கு என் வாய்ப்பைப் பற்றிச் சொன்னாரா?"

"உங்கள் வாய்ப்பா?"

"அவர் உங்களைத் திருமணம் செய்து கொள்ள விரும்புகிறார்; உங்கள் வரதட்சணையைச் சம்பாதிக்கும் வாய்ப்பை நான் உங்களுக்குத் தருவதாக அவரிடம் சொன்னேன்."

"அவர் என்னிடம் எல்லாவற்றையும் சொன்னார்; மேலும் நான் அதை எப்படிப் பயன்படுத்துகிறேன் என்று பார்க்கிறீர்கள்! ஏன் நீங்கள் என் திருமணத்தில் இவ்வளவு ஆர்வம் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும்?"

"என் ஆர்வம் உங்கள் தந்தையிடம் இருந்தது. நான் என் வாய்ப்பை நிலைநிறுத்துகிறேன்; உங்களால் முடிந்ததைச் செய்யுங்கள்; நீங்கள் வரைவதை நான் வாங்குகிறேன்."

அவள் சிறிது நேரம் நின்று, தன் கண்களை தரையில் பதித்து, சிந்தித்தாள். இறுதியில், மேலே பார்த்து, "பன்னிரண்டாயிரம் பிராங்குகளுக்கு நீங்கள் எந்த மாதிரியான கணவனைப் பெற முடியும்?" என்று கேட்டாள்.

"மிகவும் நல்ல இளைஞர்கள் சிலரைத் தான் அறிவேன் என்று உங்கள் தந்தை என்னிடம் கூறுகிறார்."

"மளிகைக்கடைக்காரர்கள், கசாப்புக் கடைக்காரர்கள், மற்றும் சிறிய மேத்ரேஸ் டி கஃபேக்கள்! நான் நன்றாகத் திருமணம் செய்து கொள்ள முடியாவிட்டால், நான் சிறிதும் திருமணம் செய்து கொள்ள மாட்டேன்."

"நீங்கள் அதிகம் பிடிவாதமாக இருக்க வேண்டாம் என்று நான் உங்களுக்கு அறிவுறுத்துவேன்" என்றார் நியூமேன். "நான் உங்களுக்குக் கொடுக்கக்கூடிய ஆலோசனை இதுதான்."

"நான் சொன்னதில் நான் மிகவும் வெறுப்புற்றிருக்கிறேன்!" என்று இளம் பெண் கத்தினாள். "அது எனக்கு எந்த நன்மையும் செய்யவில்லை. ஆனால் என்னால் அதைத் தவிர்க்க முடியவில்லை."

"அது உங்களுக்கு என்ன நன்மையைச் செய்யும் என்று நீங்கள் எதிர்பார்த்தீர்கள்?"

"என்னால் அதைத் தவிர்க்க முடியவில்லை, வெறுமனே."

நியூமேன் ஒரு கணம் அவளைப் பார்த்தார். "சரி, உங்கள் ஓவியங்கள் மோசமாக இருக்கலாம்," என்றார், "ஆனால் நீங்கள் எப்படியிருந்தாலும் என்னை விடப் புத்திசாலி. நான் உங்களைப் புரிந்து கொள்ளவில்லை. குட்பை!" மேலும் அவர் தனது கையை நீட்டினார்.

அவள் எந்தப் பதிலும் செய்யவில்லை, அவருக்கு விடைபெறவும் இல்லை. அவள் திரும்பிச் சென்று ஒரு பெஞ்சின் மீது குறுக்காக உட்கார்ந்தாள், தலையை தனது கையின் பின்புறத்தில் சாய்த்து, அந்தக் கை ஓவியங்களுக்கு முன்னால் உள்ள தடுப்பு கம்பியைப் பிடித்திருந்தது. நியூமேன் ஒரு கணம் நின்று, பின்னர் தனது குதிகால் மீது திரும்பிப் பின்வாங்கினார். அவர் ஒப்புக்கொண்டதை விட அவளை நன்றாகப் புரிந்து கொண்டிருந்தார்; இந்த விசித்திரமான காட்சி, அவள் ஒரு பிராஞ்ச் கொக்கெட் என்று அவளுடைய தந்தை கூறியதற்கு ஒரு நடைமுறை விளக்கமாக இருந்தது.

 அத்தியாயம் III

அடுத்த நாள், கிறிஸ்டோபர் நியூமன் முன் அனுமதியுடன் அவருடன் இரவு உணவு உண்ணச் சென்றபோது, அவர் இந்தச் சடங்கை நிகழ்த்தினார். திரு. மற்றும் திருமதி. டிரிஸ்ட்ராம், ஆர்க் டி ட்ரியோம்ப் பகுதிக்கு அருகில் பரோன் ஹவுஸ்மேனால் உருவாக்கப்பட்ட அகன்ற வீதிகளைத் தங்கள் பகட்டான ஒரே தன்மையால் அலங்கரிக்கும் சுண்ணாம்பு நிற முகப்புகளில் ஒன்றின் பின்னால் வசித்து வந்தனர். அவர்களுடைய குடியிருப்பு நவீன வசதிகள் நிறைந்ததாக இருந்தது, மேலும் டிரிஸ்ட்ராம் தாமதிக்காமல் தனது விருந்தினரின் கவனத்தை அவர்களின் முக்கிய வீட்டுப் பொக்கிஷங்களான எரிவாயு விளக்குகள் மற்றும் உலைக் குழிகளின் பக்கம் ஈர்த்தார். "உங்களுக்கு எப்போதெல்லாம் வீட்டு நினைப்பு வருகிறதோ," என்றார் அவர், "நீங்கள் இங்கே வர வேண்டும். நாங்கள் உங்களை ஒரு பதிவேட்டின் முன், ஒரு நல்ல பெரிய அடுப்பின் கீழ் அமர வைத்து—"

"உங்கள் வீட்டு நினைப்பு விரைவில் நீங்கிவிடும்," என்றார் திருமதி. டிரிஸ்ட்ராம்.

அவளுடைய கணவன் உற்றுப் பார்த்தான்; அவனுடைய மனைவியின் குரல் அவனுக்குப் புரியாததாக இருந்தது; அவள் கேலியாகப் பேசுகிறாளா அல்லது உண்மையாகப் பேசுகிறாளா என்பதை அவனால் ஒருபோதும் கண்டறிய முடியவில்லை. உண்மை என்னவென்றால், திருமதி டிரிஸ்ட்ராமிடம் கிண்டல் செய்யும் ஒரு குறிப்பிடத்தக்கப் போக்கை வளர்ப்பதற்குச் சூழ்நிலைகள் பெரிதும் உதவியிருந்தன. பல விஷயங்களில் அவரது ரசனை, அவரது கணவருடையதிலிருந்து வேறுபட்டிருந்தது. அவர் அடிக்கடி விட்டுக்கொடுத்தாலும், அவரது விட்டுக்கொடுப்புகள் எப்போதும் கண்ணியமானவையாக இருக்கவில்லை என்பதை ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும். என்றாவது ஒரு நாள், மிகவும் உறுதியான, சற்றே உணர்ச்சிப்பூர்வமான ஒன்றைச் செய்ய வேண்டும் என்ற அவரது தெளிவற்ற திட்டத்தின் அடிப்படையிலேயே அவை அமைந்திருந்தன. அவர் என்ன செய்ய உத்தேசித்திருந்தார் என்பதை உங்களால் ஒருபோதும் சொல்லியிருக்க முடியாது; ஆனாலும், இதற்கிடையில், அவர் தவணை முறையில் ஒரு நல்ல மனசாட்சியை வாங்கிக்கொண்டிருந்தார்.

தவறான புரிதலைத் தவிர்ப்பதற்காக, தாமதமின்றி ஒன்றைச் சேர்க்க வேண்டும்: அவரது இந்தச் சிறிய சுதந்திரத் திட்டத்தில், எதிர்ப் பாலினத்தைச் சேர்ந்த மற்றொரு நபரின் உதவி திட்டவட்டமாக இருக்கவில்லை; ஒரு சபலத்தின் செலவுகளை ஈடுகட்டுவதற்காக அவர் கற்பைச் சேமித்துக் கொண்டிருக்கவில்லை. இதற்குப் பல்வேறு காரணங்கள் இருந்தன. முதலாவதாக, அவர் மிகவும் சாதாரணமான முகத்தைக் கொண்டிருந்தார், மேலும் தனது தோற்றத்தைப் பற்றி அவருக்கு எந்தவிதமான மாயைகளும் இருக்கவில்லை. அவர் அதன் அளவை மிகத் துல்லியமாகக் கணித்திருந்தார்; அதன் மோசமான மற்றும் சிறந்த பக்கங்களை அறிந்திருந்தார்; தன்னைத் தானே ஏற்றுக்கொண்டிருந்தார். உண்மையில், இது ஒரு போராட்டமின்றி நடந்திருக்கவில்லை. சிறுமியாக இருந்தபோது, அவள் கண்ணாடியைப் பார்த்தவாறு முதுகைக் காட்டி, மணிக்கணக்கில் கண்ணீர்விட்டு அழுதுகொண்டிருந்தாள். பின்னர், விரக்தியாலும் தற்பெருமையாலும், பொதுவான நாகரிகத்தின்படி தவிர்க்க முடியாதபடி, தனது கூற்று மறுக்கப்பட்டு, தனக்கு மீண்டும் நம்பிக்கை ஊட்டப்பட வேண்டும் என்பதற்காக, பெண்களிலேயே மிகவும் அழகற்றவள் தான்தான் என்று பறைசாற்றும் பழக்கத்தை அவள் மேற்கொண்டாள். அவள் ஐரோப்பாவில் வாழ வந்ததிலிருந்துதான் இந்த விஷயத்தைத் தத்துவார்த்தமாக அணுகத் தொடங்கினாள். இங்கு அவள் கூர்மையாகப் பயன்படுத்திய அவதானிப்பு, ஒரு பெண்ணின் முதல் கடமை அழகாக இருப்பது அல்ல, மாறாக இனிமையாகப் பழகுவதே என்று அவளுக்கு உணர்த்தியது. மேலும், அழகு இல்லாமல் இனிமையாகப் பழகும் பல பெண்களை அவள் சந்தித்தபோது, தனது இலட்சியத்தைக் கண்டுபிடித்துவிட்டதாக உணரத் தொடங்கினாள். ஒருமுறை, திறமையான ஒரு திறமையற்ற கலைஞரிடம் பொறுமையிழந்த ஒரு ஆர்வமுள்ள இசைக்கலைஞர், ஒரு நல்ல குரல் உண்மையில் சரியாகப் பாடுவதற்கு ஒரு தடையாக இருக்கிறது என்று கூறுவதை அவள் கேட்டிருந்தாள்; மேலும், வசீகரமான பழக்கவழக்கங்களைப் பெறுவதற்கு ஒரு அழகான முகம் ஒரு தடையாக இருக்கலாம் என்பதும் அதே அளவு உண்மையாக இருக்கலாம் என்று அவளுக்குத் தோன்றியது. எனவே, திருமதி டிரிஸ்ட்ராம் மிகவும் இனிமையாகப் பழகும் பொறுப்பை ஏற்றுக்கொண்டார், மேலும் அந்தப் பணியில் உண்மையிலேயே நெஞ்சைத் தொடும் அர்ப்பணிப்பைக் கொண்டுவந்தார். அவள் எவ்வளவு சிறப்பாக வெற்றி பெற்றிருப்பாள் என்று என்னால் கூற முடியவில்லை; துரதிர்ஷ்டவசமாக, அவள் பாதியிலேயே நிறுத்திவிட்டாள். தன் நெருங்கிய வட்டாரத்தில் ஊக்கம் இல்லாததே அவளே சொல்லிக்கொண்ட காரணம். ஆனால், அந்த விஷயத்தில் அவளுக்கு உண்மையான மேதைமை இல்லை என்றே நான் நினைக்கிறேன்; அப்படி இருந்திருந்தால், அந்த வசீகரமான கலையை அவளாகவே அவள் தொடர்ந்திருப்பாள். அந்தப் பாவம் பிடித்த பெண்மணி மிகவும் முழுமையற்றவளாக இருந்தாள். அவள் ஒப்பனையின் இணக்கங்களையே நாடினாள்; அதை அவள் முழுமையாகப் புரிந்துகொண்டிருந்தாள். மேலும், கச்சிதமாக ஆடை அணிவதிலேயே திருப்தி அடைந்தாள். அவள் பாரிஸில் வசித்தாள்; அதை வெறுப்பது போல் பாசாங்கு செய்தாள், ஏனென்றால் பாரிஸில் மட்டுமே ஒருவரின் நிறத்திற்குச் சரியாகப் பொருந்தும் பொருட்களைக் கண்டுபிடிக்க முடிந்தது. அதுமட்டுமின்றி, பாரிஸுக்கு வெளியே பத்து பொத்தான்கள் கொண்ட கையுறைகளைப் பெறுவது எப்போதுமே ஓரளவிற்கு ஒரு சிரமமாகவே இருந்தது. இந்த வசதியான நகரத்தை அவள் கடுமையாக விமர்சிக்கும்போது, நீங்கள் அவளிடம் எங்கு வசிக்க விரும்புகிறாய் என்று கேட்டால், அவள் மிகவும் எதிர்பாராத ஒரு பதிலைச் சொல்வாள். அவள் கோபன்ஹேகனில் அல்லது பார்சிலோனாவில் என்று சொல்வாள்; ஐரோப்பா சுற்றுப்பயணத்தின் போது, இந்த ஒவ்வொரு இடத்திலும் அவள் ஓரிரு நாட்கள் தங்கியிருந்தாள். மொத்தத்தில், அவளுடைய கவித்துவமான அலங்காரங்களுடனும், கோணலான, அறிவார்ந்த சிறிய முகத்துடனும், அவளைப் பற்றி நீங்கள் அறிந்திருக்கும்போது, அவள் சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி ஒரு சுவாரஸ்யமான பெண்ணாக இருந்தாள். அவள் இயல்பாகவே கூச்ச சுபாவம் உடையவள், ஒருவேளை அவள் அழகியாகப் பிறந்திருந்தாலும், (தன்மீது கர்வம் இல்லாததால்) அநேகமாக கூச்ச சுபாவத்துடனேயே இருந்திருப்பாள். இப்போதோ, அவள் தயக்கமும் நச்சரிப்பும் ஒருங்கே கொண்டிருந்தாள்; சில சமயங்களில் தன் நண்பர்களிடம் மிகவும் ஒதுங்கியும், அந்நியர்களிடம் விசித்திரமாகப் பரந்த மனப்பான்மையுடனும் இருந்தாள். அவள் தன் கணவனை வெறுத்தாள்; அளவுக்கு அதிகமாகவே வெறுத்தாள், ஏனென்றால் அவனைத் திருமணம் செய்யாமல் இருக்க அவளுக்கு முழு சுதந்திரம் இருந்தது. தன்னை அவமதித்த ஒரு புத்திசாலி மனிதனை அவள் காதலித்திருந்தாள்; அந்த நன்றிகெட்ட அறிவாளி, இதைப் பற்றிச் சிந்திக்கும்போது, ​​அவளுக்குத் தகுதியைப் பாராட்டும் திறன் இல்லை என்றும், அவள் தன் மீது அக்கறை கொண்டிருப்பதாக எண்ணி அவன் தன்னைத்தானே ஏமாற்றிக்கொண்டான் என்றும் முடிவுக்கு வருவான் என்ற நம்பிக்கையில், அவள் ஒரு முட்டாளைத் திருமணம் செய்திருந்தாள். அமைதியற்றவளாக, மனநிறைவற்றவளாக, கற்பனைவாதியாக, தனிப்பட்ட லட்சியங்கள் அற்றவளாக, ஆனால் ஒருவித கற்பனைப் பேராவலுடன், நான் முன்பே கூறியது போல், அவள் முற்றிலும் முழுமையற்றவளாக இருந்தாள். அவள் நன்மைக்கும் தீமைக்கும் ஈடாக, ஒன்றுமில்லாமல் போன தொடக்கங்களால் நிறைந்திருந்தாள்; ஆனாலும், தார்மீக ரீதியாகபுனித நெருப்பின் ஒரு பொறி.

நியூமன், எல்லாச் சூழ்நிலைகளிலும் பெண்களின் நட்பை மிகவும் விரும்பினான். இப்போது அவன் தனது சொந்தச் சூழலை விட்டு வெளியேறி, தனது வழக்கமான ஆர்வங்களை இழந்திருந்ததால், அதற்கு ஈடுசெய்யும் விதமாக அதை நாடினான். அவனுக்கு திருமதி டிரிஸ்ட்ராம் மீது மிகுந்த ஈர்ப்பு ஏற்பட்டது; அவளும் அதை வெளிப்படையாக ஏற்றுக்கொண்டாள். அவர்களின் முதல் சந்திப்பிற்குப் பிறகு, அவன் அவளுடைய வரவேற்பறையில் பல மணிநேரங்களைக் கழித்தான். இரண்டு மூன்று உரையாடல்களுக்குப் பிறகு, அவர்கள் நெருங்கிய நண்பர்களானார்கள். பெண்களிடம் நியூமனின் அணுகுமுறை விசித்திரமானது. அவன் தன்னை ரசிக்கிறான் என்பதைக் கண்டறிய ஒரு பெண்ணுக்குச் சற்று சாமர்த்தியம் தேவைப்பட்டது. அவனிடம், அந்தச் சொல்லின் வழக்கமான அர்த்தத்தில், கனிவுணர்வு இல்லை; புகழ்ச்சிகளோ, நளினமான வார்த்தைகளோ, பேச்சுகளோ இல்லை. ஆண்களுடனான தனது பழக்கவழக்கங்களில், 'கிண்டல்' என்று அழைக்கப்படும் விஷயத்தில் மிகவும் விருப்பம் கொண்ட அவன், மென்மையான பாலினத்தைச் சேர்ந்த ஒருவருடன் சோஃபாவில் அமர்ந்திருக்கும்போதெல்லாம், மிகவும் தீவிரமாக உணராமல் இருந்ததில்லை. அவன் கூச்ச சுபாவம் இல்லாதவன். கூச்ச சுபாவத்துடன் போராடுவதால் தர்மசங்கடம் ஏற்படுமென்றால், அவன் தர்மசங்கடமானவன் அல்ல. கம்பீரமான, கவனமான, பணிவான, பெரும்பாலும் மௌனமான அவர், ஒருவித மரியாதைப் பரவசத்தில் மூழ்கியிருந்தார். இந்த உணர்ச்சி சற்றும் கோட்பாட்டு ரீதியானதல்ல; அது அதிக அளவில் உணர்ச்சிவசப்பட்டதாகவும் இருக்கவில்லை. பெண்களின் 'நிலை' பற்றி அவர் மிகக் குறைவாகவே சிந்தித்திருந்தார்; மேலும், பாவாடை அணிந்த ஒரு ஜனாதிபதியின் தோற்றத்துடன் அவர் அனுதாபத்துடனோ அல்லது வேறுவிதமாகவோ பரிச்சயமில்லாதவராக இருந்தார். அவருடைய அணுகுமுறை, அவருடைய பொதுவான நல்ல குணத்தின் மலராகவும், ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு சுகமான வாழ்க்கையை வாழ உரிமை உண்டு என்ற அவருடைய உள்ளுணர்வு மற்றும் உண்மையான ஜனநாயக அனுமானத்தின் ஒரு பகுதியாகவும் இருந்தது. ஒரு மெலிந்த ஏழைக்கு படுக்கை, உணவு, கூலி மற்றும் வாக்குரிமை உண்டு என்றால், ஏழைகளை விட பலவீனமான, உடல் வலிமையே ஒரு கவர்ச்சியாகக் கொண்ட பெண்கள், பொதுச் செலவில் உணர்வுப்பூர்வமாகப் பராமரிக்கப்பட வேண்டும். இந்த நோக்கத்திற்காக, நியூமன் தனது வசதிக்கேற்ப வரி செலுத்தத் தயாராக இருந்தார். மேலும், பெண்கள் தொடர்பான பல பொதுவான மரபுகள் அவருக்குப் புதிய தனிப்பட்ட பதிவுகளாக இருந்தன; அவர் ஒருபோதும் ஒரு நாவலைப் படித்ததில்லை! அவர்களின் கூர்மை, நுட்பம், சாமர்த்தியம், சரியான முடிவெடுக்கும் திறன் ஆகியவற்றால் அவர் கவரப்பட்டார். அவர்கள் மிகவும் நேர்த்தியாக ஒழுங்கமைக்கப்பட்டிருப்பதாக அவருக்குத் தோன்றியது. இவ்வுலகில் ஒருவன் தன் வேலையில் எப்போதும் ஏதேனும் ஒரு மதத்தையோ, அல்லது குறைந்தபட்சம் ஒரு இலட்சியத்தையோ கொண்டிருக்க வேண்டும் என்பது உண்மையானால், நியூமன் தனது தத்துவார்த்த உத்வேகத்தை, ஏதோவொரு ஞானம் பெற்ற பெண் நெற்றிக்கு இறுதிப் பொறுப்பைத் தெளிவற்ற முறையில் ஏற்றுக்கொள்வதில் கண்டார்.

அவர் திருமதி டிரிஸ்ட்ராமின் ஆலோசனைகளைக் கேட்பதில் அதிக நேரத்தைச் செலவிட்டார்; சொல்லப்போனால், அந்த ஆலோசனைகளை அவர் ஒருபோதும் கேட்டதில்லை. அவரால் அதைக் கேட்டிருக்க இயலாது, ஏனெனில் அவருக்குச் சிக்கல்களைப் பற்றிய புரிதல் இல்லை, அதன் விளைவாகத் தீர்வுகள் பற்றிய ஆர்வமும் இல்லை. அவரைச் சுற்றியிருந்த சிக்கலான பாரிஸ் உலகம் மிகவும் எளிமையான ஒன்றாகத் தோன்றியது; அது ஒரு பிரம்மாண்டமான, பிரமிக்க வைக்கும் காட்சியாக இருந்தது, ஆனால் அது அவரது கற்பனையைத் தூண்டவோ அல்லது அவரது ஆர்வத்தை எரிச்சலூட்டவோ இல்லை. அவர் தன் கைகளை பாக்கெட்டுகளுக்குள் வைத்திருந்தார், நல்ல மனநிலையுடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார், முக்கியமான எதையும் தவறவிட விரும்பவில்லை, பல விஷயங்களை உன்னிப்பாகக் கவனித்தார், ஒருபோதும் தன்னைப் பற்றியே சிந்திக்கவில்லை. திருமதி டிரிஸ்ட்ராமின் "ஆலோசனை" என்பது அந்த நிகழ்ச்சியின் ஒரு பகுதியாகவும், அவரது ஏராளமான அரட்டைகளில் மற்றவற்றை விட அதிக பொழுதுபோக்கு அம்சமாகவும் இருந்தது. அவர் தன்னைப் பற்றிப் பேசுவதை அவர் ரசித்தார்; அது அவளுடைய அழகான சாமர்த்தியத்தின் ஒரு பகுதியாகத் தோன்றியது; ஆனால் அவள் சொன்ன எதையும் அவன் ஒருபோதும் செயல்படுத்தவில்லை, அல்லது அவளிடமிருந்து விலகி இருந்தபோது அதை நினைவில் கொள்ளவில்லை. அவள் அவனைத் தனதாக்கிக் கொண்டாள்; பல மாதங்களில் அவள் சிந்திக்க வேண்டியிருந்த மிகவும் சுவாரஸ்யமான விஷயம் அவனே. அவனுடன் ஏதாவது செய்ய அவள் விரும்பினாள்—அது என்னவென்று அவளுக்கே சரியாகத் தெரியவில்லை. அவனிடம் அவ்வளவு விஷயங்கள் இருந்தன; அவன் மிகவும் பணக்காரனாகவும், திடகாத்திரமானவனாகவும், மிகவும் எளிமையானவனாகவும், நட்பானவனாகவும், நல்லெண்ணம் கொண்டவனாகவும் இருந்ததால், அவன் அவளுடைய கற்பனையைத் தொடர்ந்து விழிப்புடன் வைத்திருந்தான். தற்போதைக்கு, அவளால் செய்ய முடிந்த ஒரே விஷயம் அவனை விரும்புவதுதான். அவன் "பயங்கரமான மேற்கத்தியன்" என்று அவனிடம் சொன்னாள், ஆனால் இந்தப் புகழ்ச்சியில் அந்த வினையுரிச்சொல் நேர்மையின்மையின் சாயலைக் கொண்டிருந்தது. அவள் அவனைத் தன்னுடன் அழைத்துச் சென்றாள், ஐம்பது பேருக்கு அவனை அறிமுகப்படுத்தினாள், மேலும் தனது வெற்றியில் மிகுந்த திருப்தி அடைந்தாள். நியூமன் ஒவ்வொரு முன்மொழிவையும் ஏற்றுக்கொண்டான், அனைவருடனும் தாராளமாகக் கைகுலுக்கினான், மேலும் அச்சம் அல்லது பரவசம் ஆகிய இரண்டிற்கும் சமமாகப் பழக்கமில்லாதவனாகத் தோன்றினான். டாம் டிரிஸ்ட்ராம் தனது மனைவியின் பேராசையைப் பற்றிப் புகார் கூறினார், மேலும் தனது நண்பருடன் ஒரு ஐந்து நிமிடங்களைக் கூட நிம்மதியாகக் கழிக்க முடியாது என்று அறிவித்தார். விஷயங்கள் எப்படி முடியப்போகின்றன என்று அவனுக்குத் தெரிந்திருந்தால், அவன் அவனை அவென்யூ டியேனாவுக்கு ஒருபோதும் அழைத்து வந்திருக்க மாட்டான். முன்பு, அந்த இருவருக்கும் நெருங்கிய பழக்கம் இருந்ததில்லை. ஆனால், நியூமன் தனது விருந்தளிப்பவரைப் பற்றிய தனது முந்தைய அபிப்பிராயத்தை நினைவுகூர்ந்தான். மேலும், அவனிடம் எந்த விதத்திலும் நம்பிக்கை வைக்காத, ஆனால் பின்னர் அவன் ரகசியத்தைக் கண்டுபிடித்த திருமதி டிரிஸ்ட்ராமிடம், அவளுடைய கணவன் ஒரு சீரழிந்த மனிதன் என்பதை ஒப்புக்கொள்ளும் நியாயத்தைச் செய்தான். இருபத்தைந்து வயதில் அவன் ஒரு நல்லவனாக இருந்தான், அந்த விஷயத்தில் அவன் மாறவில்லை; ஆனால் அவனது வயதில் ஒருவனிடம் இதைவிட அதிகமாக எதிர்பார்க்கப்பட்டது. அவன் சகஜமாகப் பழகுபவன் என்று மக்கள் சொன்னார்கள், ஆனால் அது, ஒரு பஞ்சு முக்கி விரிவது போல இயல்பான ஒன்று; அதுவும் ஒரு உயர்வான சகஜப் பழக்கம் அல்ல. அவன் ஒரு பெரிய வதந்தி பரப்புபவன், கோள் சொல்பவன், ஒரு சிரிப்பை வரவழைப்பது அவனது வயதான தாயின் நற்பெயருக்கு எந்தக் கெடுதலையும் ஏற்படுத்தியிருக்காது. நியூமனுக்கு பழைய நினைவுகளின் மீது ஒரு பிரியம் இருந்தது, ஆனால் டிரிஸ்ட்ராம் இப்போதெல்லாம் மிகவும் பலவீனமானவன் என்பதை உணராமல் இருக்க முடியவில்லை. அவனது ஒரே லட்சியங்கள், தனது கிளப்பில் போக்கர் விளையாட்டில் தாக்குப்பிடிப்பதும், அனைத்து வீரர்களின் பெயர்களையும் தெரிந்துகொள்வதும்தான்.

அனைவருடனும் கைகுலுக்கிக் கொள்ளவும், தனது ரோஜா நிறத் தொண்டைக்குள் ட்ரஃபில்ஸையும் ஷாம்பெயினையும் நிரப்பவும், அமெரிக்கக் குடியேற்றத்தின் அங்கத்தினர்களிடையே சங்கடமான சுழல்களையும் தடைகளையும் உருவாக்கவும் அவன் விரும்பினான். அவன் வெட்கக்கேடான சோம்பேறி, உற்சாகமற்றவன், சிற்றின்பப் பிரியன், அகம்பாவம் கொண்டவன். அவர்களின் தாய்நாட்டைப் பற்றிய அவனது குறிப்புகளின் தொனியால் அவன் எங்கள் நண்பனை எரிச்சலூட்டினான், மேலும் திரு. டிரிஸ்ட்ராமுக்கு அமெரிக்கா ஏன் போதுமானதாக இல்லை என்பதைப் புரிந்துகொள்ள முடியாமல் நியூமன் தவித்தான். அவன் ஒருபோதும் ஒரு தீவிர தேசபக்தனாக இருந்ததில்லை, ஆனால் தன் நண்பனின் மூக்கில் ஒரு அநாகரிகமான வாசனையை விடச் சற்றே மேலானதாக அவர்கள் நடத்தப்படுவதைக் கண்டு அவன் மனம் நொந்து போனான். இறுதியாக அவன் வெடித்துக் கத்தினான், அவர்கள் உலகின் மிகச்சிறந்த நாடு என்றும், அவர்களால் ஐரோப்பா முழுவதையும் தங்கள் கால்சட்டைப் பைகளில் அடைத்துவிட முடியும் என்றும், அவர்களைப் பற்றித் தவறாகப் பேசும் ஒரு அமெரிக்கனை விலங்கிட்டு வீட்டிற்குக் கொண்டு சென்று பாஸ்டனில் வாழும்படி கட்டாயப்படுத்த வேண்டும் என்றும். (நியூமனைப் பொறுத்தவரை, இதை அவர் மிகவும் வன்மத்துடன் கூறினார்.) டிரிஸ்ட்ராமைப் புறக்கணிப்பது சுலபம்; அவரிடம் எந்த வன்மமும் இல்லை, மேலும் நியூமன் தனது மாலையை ஆக்ஸிடென்டல் கிளப்பில் முடித்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று அவர் தொடர்ந்து வற்புறுத்தினார்.

கிறிஸ்டோபர் நியூமன் அவென்யூ டி'யேனாவில் பலமுறை இரவு உணவு உண்டார், மேலும் அவரை உபசரித்தவர் எப்போதும் அந்த இடத்திற்கு சீக்கிரமாகவே சென்றுவிடலாம் என்று கூறுவார். திருமதி டிரிஸ்ட்ராம் அதை எதிர்த்து, தன்னை அதிருப்திப்படுத்த முயற்சிப்பதில் தன் கணவர் தனது சாமர்த்தியத்தை எல்லாம் செலவழித்துவிட்டதாகக் கூறினார்.

"ஓ இல்லை, நான் ஒருபோதும் முயற்சிப்பதில்லை, என் அன்பே," என்று அவர் பதிலளித்தார். "நான் என் வாய்ப்பைப் பயன்படுத்திக்கொள்ளும்போதே நீ என்னை போதுமான அளவு வெறுக்கிறாய் என்பது எனக்குத் தெரியும்."

ஒரு கணவன் மனைவி இந்த நிலையில் இருப்பதைப் பார்க்க நியூமன் வெறுத்தார், மேலும் அவர்களில் ஒருவர் அல்லது இருவரில் ஒருவர் மிகவும் மகிழ்ச்சியற்று இருக்க வேண்டும் என்று அவர் உறுதியாக நம்பினார். அது டிரிஸ்ட்ராம் இல்லை என்பது அவருக்குத் தெரியும். திருமதி டிரிஸ்ட்ராமின் ஜன்னல்களுக்கு முன்னால் ஒரு பால்கனி இருந்தது, அதில் ஜூன் மாத மாலைகளில் அமர்வது அவருக்கு மிகவும் பிடிக்கும், மேலும் நியூமன் கிளப்பை விட பால்கனியைத்தான் விரும்புவதாக வெளிப்படையாகக் கூறுவது வழக்கம். அதன் ஓரத்தில் தொட்டிகளில் நறுமணச் செடிகள் வரிசையாக வைக்கப்பட்டிருந்தன. அங்கிருந்து அகன்ற தெருவைப் பார்க்கும்போது, கோடைக்கால நட்சத்திர ஒளியில் வெற்றி வளைவு அதன் வீரச் சிற்பங்களை மங்கலாகத் திரட்டுவதைக் காண முடிந்தது. சில சமயங்களில், அரை மணி நேரத்தில் திரு. டிரிஸ்ட்ராமைப் பின்தொடர்ந்து ஆக்ஸிடென்டலுக்கு வருவதாக நியூமன் கொடுத்த வாக்குறுதியைக் காப்பாற்றுவான்; சில சமயங்களில் அதை மறந்துவிடுவான். அவனை உபசரித்த பெண்மணி அவனைப் பற்றி ஏராளமான கேள்விகளைக் கேட்டார், ஆனால் அந்த விஷயத்தில் அவன் அக்கறையின்றிப் பேசினான். அவர் 'தன்னிலை சார்ந்தவர்' (subjective) என்று சொல்லக்கூடிய ரகத்தைச் சேர்ந்தவர் அல்ல; இருப்பினும், அவளது ஆர்வம் உண்மையானது என்று அவர் உணர்ந்தபோது, ​​அத்தகைய ஒருவராக மாற அவர் கிட்டத்தட்ட ஒரு வீரதீர முயற்சியையே மேற்கொண்டார். தான் செய்திருந்த பல விஷயங்களைப் பற்றி அவர் அவளிடம் கூறினார்; மேற்கத்திய வாழ்க்கை குறித்த சுவாரஸ்யமான நிகழ்வுகளைச் சொல்லி அவளை மகிழ்வித்தார். அவள் பிலடெல்பியாவைச் சேர்ந்தவள் என்றாலும், பாரிஸில் கழித்த எட்டு ஆண்டுகளின் தாக்கத்தால், தன்னை ஒரு 'சோம்பல் மிகுந்த கீழைத்தேசப் பெண்மணி'யாகவே சித்தரித்துக்கொண்டாள். ஆனால், அவர் சொல்லும் கதைகளில் கதாநாயகனாக வருபவர் எப்போதும் வேறொரு நபராகவே இருந்தார்—அதுவும் எப்போதும் அவருக்குச் சாதகமான முறையில் அமைவதில்லை; நியூமனின் சொந்த உணர்வுகள் பற்றிய குறிப்புகளோ மிகக் குறைவாகவே இடம்பெற்றன. அவர் எப்போதாவது காதலில் விழுந்திருக்கிறாரா—அதுவும் தீவிரமாக, உணர்ச்சிபூர்வமாக—என்பதை அறிந்துகொள்ள அவள் மிகுந்த விருப்பம் கொண்டிருந்தாள்; அவரது பேச்சுகளிலிருந்து அதற்கான திருப்திகரமான விடை ஏதும் கிடைக்காததால், இறுதியில் அவள் நேரடியாகவே அவனிடம் விசாரித்தாள். அவர் சிறிது நேரம் தயங்கினார்; இறுதியில், "இல்லை!" என்று பதிலளித்தார். அதைக் கேட்டதும் தனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சி என்று அவள் கூறினாள்; ஏனெனில், அவர் எவ்வித உணர்வுகளும் அற்ற ஒரு மனிதர் என்ற அவளது தனிப்பட்ட கணிப்பை அது உறுதி செய்வதாக அமைந்திருந்தது.

"அப்படியா?" என்று அவர் மிகக் gகம்பீரமாக வினவினார். "நீங்கள் அப்படித்தான் நினைக்கிறீர்களா? உணர்வுகள் கொண்ட ஒரு மனிதரை நீங்கள் எப்படிக் கண்டுகொள்வீர்கள்?"

"நீங்கள் மிகவும் அப்பாவியானவரா அல்லது மிகவும் ஆழமானவரா என்பதை என்னால் புரிந்துகொள்ளவே முடியவில்லை," என்று திருமதி. ட்ரிஸ்ட்ராம் கூறினார்.

"நான் மிகவும் ஆழமானவன். அதுதான் உண்மை."

"நீங்கள் எவ்வித உணர்வுகளும் அற்றவர் என்று நான் ஒரு குறிப்பிட்ட தொனியில் உங்களிடம் கூறினால், நீங்கள் அதை முழுமையாக நம்பிவிடுவீர்கள் என்று நான் கருதுகிறேன்."

"ஒரு குறிப்பிட்ட தொனியில் என்றா?" என்று நியூமன் கேட்டார். "முயன்றுதான் பாருங்களேன்."

"நீங்கள் அதை நம்புவீர்கள்; ஆனால் அதைப் பற்றிச் சற்றும் கவலைப்பட மாட்டீர்கள்," என்று திருமதி. ட்ரிஸ்ட்ராம் கூறினார்.

"நீங்கள் அதைத் தவறாகப் புரிந்துகொண்டுள்ளீர்கள். நான் அதைப் பற்றிப் பெரிதும் கவலைப்படுவேன்; ஆனால் உங்கள் பேச்சை நம்பவே மாட்டேன். உண்மை என்னவென்றால், உணர்வுகளை உணர்வதற்கு எனக்கு ஒருபோதும் நேரம் கிடைத்ததில்லை. நான் காரியங்களைச் செய்வதிலேயே ஈடுபட்டிருந்தேன்—என் இருப்பை மற்றவர்கள் உணரும்படி செய்வதிலேயே என் கவனம் இருந்தது."

"சில சமயங்களில், நீங்கள் அதை மிகத் தீவிரமாகவே செய்திருப்பீர்கள் என்று என்னால் கற்பனை செய்துகொள்ள முடிகிறது."

"ஆம், அதில் எவ்விதச் சந்தேகமும் இல்லை."

"நீங்கள் கடும் சீற்றத்தில் இருக்கும்போது, ​​அது நிச்சயமாக இனிமையானதாக இருக்காது."

"நான் ஒருபோதும் கடும் சீற்றத்திற்கு ஆளாவதில்லை."

"அப்படியென்றால், கோபமாகவோ அல்லது அதிருப்தியாகவோ இருப்பீர்களா?"

"நான் ஒருபோதும் கோபப்படுவதில்லை; அதிருப்தி அடைந்து நான் மிக நீண்ட காலம் ஆகிவிட்டது—அதனால் அந்த உணர்வையே நான் அறவே மறந்துவிட்டேன்." "நீங்கள் ஒருபோதும் கோபப்படுவதில்லை என்பதை நான் நம்பவில்லை," என்றார் திருமதி டிரிஸ்ட்ராம். "ஒரு மனிதனுக்கு எப்போதாவது கோபம் வரத்தான் வேண்டும், ஆனால் உங்கள் நிதானத்தை எப்போதும் கட்டுப்படுத்திக்கொள்ளும் அளவுக்கு நீங்கள் நல்லவரும் அல்ல, கெட்டவரும் அல்ல."

"ஐந்து வருடங்களுக்கு ஒருமுறைதான் எனக்குக் கோபம் வரும்."

"அப்படியானால், அந்த நேரம் நெருங்குகிறது," என்றார் அவரது விருந்தளிப்பவர். "உங்களை அறிந்து ஆறு மாதங்கள் ஆவதற்குள், நீங்கள் கடும் கோபத்தில் இருப்பதை நான் காண்பேன்."

"என்னை அப்படி ஒரு கோபத்திற்குத் தள்ளப் பார்க்கிறீர்களா?"

"நான் வருத்தப்பட மாட்டேன். நீங்கள் விஷயங்களை மிகவும் சாதாரணமாக எடுத்துக்கொள்கிறீர்கள். அது எனக்கு எரிச்சலூட்டுகிறது. மேலும், நீங்கள் மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறீர்கள். உலகில் மிகவும் இனிமையான விஷயமாக இருக்கக்கூடிய ஒன்று உங்களிடம் உள்ளது - உங்கள் இன்பத்தை முன்கூட்டியே விலைக்கு வாங்கி, அதற்கான பணத்தையும் செலுத்திவிட்டீர்கள் என்ற உணர்வு. கணக்குத் தீர்க்கும் நாள் ஒன்றுகூட உங்கள் முகத்தில் அறையவில்லை. உங்கள் கணக்குகள் முடிந்துவிட்டன."

"சரி, நான் மகிழ்ச்சியாகத்தான் இருக்கிறேன் என்று நினைக்கிறேன்," என்றார் நியூமன், ஆழ்ந்த சிந்தனையுடன்.

"நீங்கள் வெறுக்கத்தக்க வகையில் வெற்றி பெற்றுள்ளீர்கள்."

"செம்புத் தொழிலில் வெற்றி," என்றார் நியூமன், "ரயில்வேயில் சுமாராகத்தான், எண்ணெய்த் தொழிலில் நம்பிக்கையற்ற தோல்வி."

"அமெரிக்கர்கள் தங்கள் பணத்தை எப்படிச் சம்பாதித்தார்கள் என்பதை அறிவது மிகவும் சங்கடமாக இருக்கிறது. இப்போது உலகம் உங்கள் முன் இருக்கிறது. நீங்கள் அதை அனுபவித்தால் மட்டும் போதும்."

"ஓ, நான் மிகவும் வசதியாகத்தான் இருக்கிறேன் என்று நினைக்கிறேன்," என்றார் நியூமன். "ஆனால், அது என் மீது வீசப்படுவதில் நான் சோர்வடைந்துவிட்டேன். தவிர, அங்கே ஒரு “...பல குறைகள் உள்ளன. நான் ஒரு அறிவுஜீவி அல்ல.”

“உன்னிடம் அதை யாரும் எதிர்பார்க்கவில்லை,” என்று பதிலளித்தார் திருமதி ட்ரிஸ்ட்ராம். பின்னர் ஒரு கணம் கழித்து, “அதுமட்டுமின்றி, நீ ஒரு அறிவுஜீவிதான்!” என்றார்.

“சரி, எப்படியாயினும் நான் வாழ்க்கையை முழுமையாக ரசித்து வாழவே விரும்புகிறேன்,” என்றார் நியூமன். “எனக்குக் கலைநயம் சார்ந்த பண்பாடு இல்லை; முறையான கல்வியும் கூட இல்லை. வரலாறு, கலை, அயல்மொழிகள் அல்லது வேறு எந்தப் புலமைசார்ந்த விஷயங்களைப் பற்றியும் எனக்கு எதுவும் தெரியாது. ஆனால் நான் ஒரு முட்டாளும் அல்ல; ஐரோப்பாவில் எனது பயணம் முடிவதற்குள், அதைப்பற்றி ஓரளவாவது தெரிந்துகொள்வேன் என்று உறுதியளிக்கிறேன். என் விலா எலும்புகளுக்கு அடியில்—இங்கே—ஏதோ ஒன்று இருப்பதை என்னால் உணர முடிகிறது,” என்று ஒரு கணம் கழித்து அவர் மேலும் கூறினார். “அதை என்னால் வார்த்தைகளால் விளக்க முடியவில்லை—அது ஒருவிதமான பிரம்மாண்டமான வேட்கை; உலகத்தை நோக்கி என் கரங்களை நீட்டி, அதை முழுமையாக என் வசப்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும் என்ற ஒரு பேராவல் அது.”

“ஆஹா! மிக அருமை!” என்றார் திருமதி ட்ரிஸ்ட்ராம். “அது மிகவும் சிறப்பாக இருக்கிறது. நீதான் அந்தப் ‘பெரும் மேற்கத்திய காட்டுமிராண்டி’ (Western Barbarian); தன் இயல்பான அப்பாவத்தனத்துடனும் வலிமையுடனும் அவன் வெளியே வருகிறான்; இந்த ஏழை, தளர்வுற்ற ‘பழைய உலகத்தை’ (Old World) சிறிது நேரம் உற்றுநோக்குகிறான்; பின்னர் அதன் மீது பாய்ந்து அதை ஆட்கொள்கிறான்.”

“ஓ, சும்மா இருங்கள்,” என்றார் நியூமன். “நான் ஒரு காட்டுமிராண்டி அல்ல; அதற்கும் எனக்கும் வெகு தொலைவு. நான் அதற்கு முற்றிலும் நேர்மாறானவன். நான் உண்மையான காட்டுமிராண்டிகளைப் பார்த்திருக்கிறேன்; அவர்கள் எப்படிப்பட்டவர்கள் என்பதும் எனக்குத் தெரியும்.”

“நீ ஒரு ‘கோமான்ச்சி’ (Comanche) இனத் தலைவன் என்றோ, அல்லது போர்வையும் இறகுகளும் அணிந்து திரிகிறவன் என்றோ நான் சொல்ல வரவில்லை. காட்டுமிராண்டித்தனத்திலேயே பல விதமான சாயல்கள் உள்ளன.”

“நான் மிகவும் நாகரிகம் வாய்ந்த ஒரு மனிதன்,” என்றார் நியூமன். “அந்த நிலைப்பாட்டில் நான் உறுதியாக இருக்கிறேன். நீ அதை நம்பவில்லை என்றால், அதை உனக்கு நிரூபித்துக் காட்ட நான் விரும்புகிறேன்.”

திருமதி ட்ரிஸ்ட்ராம் சிறிது நேரம் மௌனமாக இருந்தார். “நீ அதை நிரூபித்துக் காட்டுமாறு செய்ய நான் விரும்புகிறேன்,” என்று இறுதியில் அவர் கூறினார். “உன்னை ஒரு இக்கட்டான சூழலில் நிறுத்திச் சோதிக்க நான் விரும்புகிறேன்.”

“தாராளமாகச் செய்யுங்கள்,” என்றார் நியூமன்.

“அது கேட்பதற்குச் சற்றுத் தற்பெருமை கலந்த தொனியில் ஒலிக்கிறதே!” என்று பதிலளித்தார் அவரது தோழி.

“ஓ,” என்றார் நியூமன். “என்னைப்பற்றி எனக்கே மிகவும் உயர்ந்த அபிப்பிராயம் இருக்கிறது.”

“அதை ஒரு சோதனையின் மூலம் மெய்ப்பித்துப் பார்க்க நான் விரும்புகிறேன். எனக்குச் சிறிது அவகாசம் கொடு; நான் அதைச் செய்து காட்டுகிறேன்.” அதன்பிறகு திருமதி டிரிஸ்ட்ராம், தான் கொடுத்த வாக்கை நிறைவேற்ற முயல்வது போல, சிறிது நேரம் மௌனமாக இருந்தார். அன்று மாலை அவர் அதில் வெற்றி பெற்றதாகத் தெரியவில்லை; ஆனால், அவர் விடைபெற எழுந்தபோது, அவர் வழக்கமாகச் செய்வது போலவே, திடீரெனத் தன் கடுமையான ஏளனக் குரலிலிருந்து கிட்டத்தட்ட நடுக்கத்துடன் கூடிய அனுதாபக் குரலுக்கு மாறினார். “உண்மையாகச் சொல்வதானால்,” அவர் கூறினார், “நான் உங்களை நம்புகிறேன், திரு. நியூமன். நீங்கள் என் தேசபக்தியைப் புகழ்கிறீர்கள்.”

“உங்கள் தேசபக்தியா?” என்று கிறிஸ்டோபர் கேட்டார்.

“அப்படியிருந்தாலும். அதை விளக்க அதிக நேரம் எடுக்கும், மேலும் உங்களுக்குப் புரியாமலும் போகலாம். தவிர, நீங்கள் அதை—உண்மையாகவே, ஒரு பிரகடனமாக எடுத்துக்கொள்ளலாம். ஆனால் அதற்கும் உங்களைப் பற்றியும் தனிப்பட்ட முறையில் எந்த சம்பந்தமும் இல்லை; அது நீங்கள் எதைக் குறிக்கிறீர்கள் என்பது. அதிர்ஷ்டவசமாக உங்களுக்கு அதுவெல்லாம் தெரியாது, இல்லையென்றால் உங்கள் தற்பெருமை தாங்க முடியாத அளவுக்கு அதிகரித்திருக்கும்.”

நியூமன், தான் எதைக் “குறிக்கிறேன்” என்று வியந்தவாறே வெறித்துப் பார்த்தபடி நின்றார்.

என் தேவையற்ற பேச்சுகளை மன்னியுங்கள், என் அறிவுரையை மறந்துவிடுங்கள். உங்களுக்கு என்ன செய்ய வேண்டும் என்று சொல்ல நான் முயல்வது மிகவும் முட்டாள்தனம். நீங்கள் சங்கடப்படும்போது, எது சிறந்தது என்று நினைக்கிறீர்களோ அதைச் செய்யுங்கள், நீங்கள் மிகவும் சிறப்பாகச் செயல்படுவீர்கள். நீங்கள் ஒரு சிக்கலில் இருக்கும்போது, நீங்களே முடிவு செய்யுங்கள்.

"நீங்கள் சொன்ன அனைத்தையும் நான் நினைவில் கொள்வேன்," என்றார் நியூமன். "இங்கே எத்தனையோ சடங்குகளும் சம்பிரதாயங்களும் இருக்கின்றன—"

"நிச்சயமாக, நான் சடங்குகளையும் சம்பிரதாயங்களையும் தான் குறிப்பிடுகிறேன்."

"ஆ, ஆனால் நான் அவற்றைக் கடைப்பிடிக்க விரும்புகிறேன்," என்றார் நியூமன். "மற்றவர்களைப் போலவே எனக்கும் உரிமை இல்லையா? அவை என்னைப் பயமுறுத்தவில்லை, அவற்றை மீறுவதற்கு நீங்கள் எனக்கு அனுமதி தர வேண்டிய அவசியமும் இல்லை. நான் அதை ஏற்க மாட்டேன்."

"நான் அதைச் சொல்லவில்லை. நான் சொல்வது, அவற்றை உங்கள் வழியில் கடைப்பிடியுங்கள். நல்ல கேள்விகளை நீங்களே தீர்த்துக் கொள்ளுங்கள். முடிச்சை அவிழ்க்கவும் அல்லது அவிழ்க்கவும், உங்கள் விருப்பப்படி."

"ஓ, நான் அதில் ஒருபோதும் தடுமாற மாட்டேன் என்று உறுதியாக நம்புகிறேன்!" என்று நியூமன் கூறினார்.

அடுத்த முறை அவர் 'அவென்யூ டி'யேனா'வில் (Avenue d’Iéna) இரவு உணவு அருந்தியபோது, ​​அது ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமையாக இருந்தது; அன்று திரு. டிரிஸ்ட்ராம் சீட்டுக்கட்டுகளைக் கலைக்காமல் ஒதுக்கி வைத்திருந்ததால், மாலையில் பால்கனியில் மூவர் கொண்ட ஒரு குழுவாக அவர்கள் அமர்ந்திருந்தனர். அவர்களின் உரையாடல் பல விஷயங்களைப் பற்றியதாக அமைந்தது; இறுதியில், திருமதி டிரிஸ்ட்ராம் திடீரென்று கிறிஸ்டோபர் நியூமனிடம், அவர் திருமணம் செய்துகொள்ள இதுவே சரியான தருணம் என்று குறிப்பிட்டார்.

"அவள் சொல்வதைக் கேள்; அவளுக்கு எவ்வளவு துணிச்சல்!" என்று டிரிஸ்ட்ராம் கூறினார்; ஞாயிறு மாலைகளில் அவர் எப்போதும் சற்று கசப்புணர்வுடன் பேசுபவர்.

"நீங்கள் திருமணம் செய்துகொள்வதில்லை என்று உறுதியாக முடிவு செய்துவிட்டீர்கள் என்று நான் கருதவில்லை," என்று திருமதி டிரிஸ்ட்ராம் தொடர்ந்து பேசினார்.

"கடவுளே, அப்படி நடக்கவே கூடாது!" என்று நியூமன் உரக்கக் கூறினார். "நான் திருமணம் செய்துகொள்வதில் மிக உறுதியாக இருக்கிறேன்."

"அது மிகவும் எளிதான விஷயம்," என்று டிரிஸ்ட்ராம் கூறினார்; "மிகவும் எளிதானது—சொல்லப்போனால், ஆபத்தான அளவுக்கு எளிதானது!"

"அப்படியானால், உங்களுக்கு ஐம்பது வயதாகும் வரை காத்திருக்க நீங்கள் விரும்பவில்லை என்று கருதுகிறேன்."

"அதற்கு மாறாக, நான் மிகுந்த அவசரத்தில் இருக்கிறேன்."

"அதைப் பார்த்தால் யாருக்கும் அப்படித் தோன்றாதே. ஏதேனும் ஒரு பெண் தானாகவே வந்து உங்களிடம் தன் காதலைத் தெரிவிக்க வேண்டும் என்று நீங்கள் எதிர்பார்க்கிறீர்களா?"

"இல்லை; நானே முன்வந்து பெண் கேட்கத் தயாராக இருக்கிறேன். நான் அதைப்பற்றி மிக ஆழமாகச் சிந்திக்கிறேன்."

"உங்கள் சிந்தனைகளில் சிலவற்றை என்னிடம் கூறுங்கள்."

"சரி," என்று நியூமன் மெதுவாகக் கூறினார், "நான் மிகச் சிறப்பாகத் திருமணம் செய்துகொள்ள விரும்புகிறேன்."

"அப்படியானால், அறுபது வயதுடைய ஒரு பெண்ணைத் திருமணம் செய்துகொள்ளுங்கள்," என்று டிரிஸ்ட்ராம் கூறினார்.

"'சிறப்பாக' என்பது எந்த அர்த்தத்தில்?"

"ஒவ்வொரு அர்த்தத்திலும். என் எதிர்பார்ப்புகளைப் பூர்த்தி செய்வது எளிதாக இருக்காது."

"பிரெஞ்சுப் பழமொழி ஒன்று சொல்வது போல, 'உலகின் மிக அழகான பெண்ணால் கூட, அவளிடம் இருப்பதை மட்டுமே கொடுக்க முடியும்' என்பதை நீங்கள் நினைவில் கொள்ள வேண்டும்."

"நீங்கள் என்னைக் கேட்டதால்," என்று நியூமன் கூறினார், "நான் வெளிப்படையாகச் சொல்கிறேன்: எனக்குத் திருமணம் செய்துகொள்வதில் அதீத விருப்பம் இருக்கிறது. முதலாவதாக, இதுவே அதற்கான சரியான தருணம்; நான் உணர்வதற்குள்ளேயே எனக்கு நாற்பது வயதாகிவிடும். மேலும், நான் தனிமையிலும், ஆதரவற்ற நிலையிலும், சலிப்புடனும் இருக்கிறேன். ஆனால் இப்போது நான் திருமணம் செய்துகொள்வதென்றால்—இருபது வயதில் செய்தது போல அவசர கதியில் செய்யாமல்—முழு விழிப்புணர்வுடன், கண்களைத் திறந்தபடி செய்ய வேண்டும். நான் இந்த விஷயத்தை மிகச் சிறப்பான பாணியில் செய்ய விரும்புகிறேன். நான் எந்தத் தவறும் செய்யாமல் இருக்க விரும்புவது மட்டுமல்லாமல், ஒரு மிகப்பெரிய வெற்றியைப் பெறவும் விரும்புகிறேன். எனக்குப் பிடித்ததைத் தேர்ந்தெடுக்கும் வாய்ப்பு எனக்கு வேண்டும். என் மனைவி ஒரு கம்பீரமான, மிகச் சிறந்த பெண்ணாக இருக்க வேண்டும்."

"இதைத்தான் 'பேச்சு என்றால் பேச்சு' என்று சொல்வார்கள்!" திருமதி ட்ரிஸ்ட்ரம் கூவினார்.

“ஓ, அதைப் பற்றி நான் மிக மிக அதிகமாகச் சிந்தித்திருக்கிறேன்.”

“ஒருவேளை நீங்கள் அளவுக்கு அதிகமாகச் சிந்திக்கிறீர்களோ என்னவோ. மிகச் சிறந்த வழி என்னவென்றால், எளிமையாக...”...காதலில் விழுவதற்கு.”

“எனக்குப் பிடித்தமான ஒரு பெண்ணை நான் கண்டடையும்போது, ​​அவளை நான் முழுமையாக நேசிப்பேன். என் மனைவி மிகவும் வசதியாக வாழ்வாள்.”

“நீங்கள் மிகச் சிறந்தவர்! அப்படியானால், அந்த அற்புதமான பெண்களுக்கு ஒரு வாய்ப்பு இருக்கிறது.”

“நீங்கள் நியாயமாக நடந்துகொள்ளவில்லை,” என்று நியூமன் பதிலளித்தார். “ஒருவரைப் பேச்சுக் கொடுத்து, அவர் தன் பாதுகாப்பை மறந்து இயல்பாக இருக்கச் செய்துவிட்டு, பிறகு அவரைப் பார்த்து நீங்கள் சிரிக்கிறீர்கள்.”

“நான் உங்களுக்கு உறுதியளிக்கிறேன்,” என்று திருமதி டிரிஸ்ட்ரம் கூறினார், “நான் மிகவும் தீவிரமாகவே பேசுகிறேன். அதை நிரூபிக்க, நான் உங்களுக்கு ஒரு முன்மொழிவை வைக்கிறேன். இங்குள்ளவர்கள் சொல்வது போல, நான் உங்களுக்குத் திருமணம் முடித்துவைக்க நீங்கள் விரும்புவீர்களா?”

“எனக்கு ஒரு மனைவியைத் தேடிக் கண்டுபிடித்துத் தரவா?”

“அவள் ஏற்கனவே கிடைத்துவிட்டாள். நான் உங்கள் இருவரையும் சேர்த்துவைக்கிறேன்.”

“ஓ, சும்மா இருங்கள்,” என்று டிரிஸ்ட்ரம் கூறினார், “நாம் ஒன்றும் திருமணத் தகவல் மையம் நடத்தவில்லை. நீங்கள் ஏதோ தரகுப் பணம் (commission) எதிர்பார்க்கிறீர்கள் என்று அவர் நினைத்துவிடுவார்.”

“என் எதிர்பார்ப்புகளுக்கு ஏற்ற ஒரு பெண்ணை எனக்கு அறிமுகப்படுத்துங்கள்,” என்று நியூமன் கூறினார், “நான் நாளைக்கே அவளைத் திருமணம் செய்துகொள்கிறேன்.”

“இதைப் பற்றிப் பேசும்போது உங்கள் குரலில் ஒரு விசித்திரமான தொனி இருக்கிறது; உங்களை என்னால் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. நீங்கள் இவ்வளவு உணர்ச்சியற்றவராகவும், கணக்குப்போட்டுச் செயல்படுபவராகவும் இருப்பீர்கள் என்று நான் நினைக்கவே இல்லை.”

நியூமன் சிறிது நேரம் மௌனமாக இருந்தார். “சரி,” என்று கடைசியில் அவர் கூறினார், “எனக்கு ஒரு மகத்தான பெண் வேண்டும். அந்த விஷயத்தில் நான் உறுதியாக இருக்கிறேன். அது ஒன்றுதான் நான் எனக்கே பரிசளித்துக்கொள்ளக்கூடிய விஷயம்; அது கிடைக்கக்கூடியதாக இருந்தால், அதை நான் அடைந்தே தீருவேன். இத்தனை ஆண்டுகளாக நான் எதற்காக இவ்வளவு கடுமையாக உழைத்து, போராடினேன்? நான் வெற்றி பெற்றுவிட்டேன்; இப்போது என் வெற்றியைக் கொண்டு நான் என்ன செய்யப்போகிறேன்? என் பார்வையில், அந்த வெற்றியை முழுமையாக்க வேண்டுமென்றால், ஒரு நினைவுச் சின்னத்தின் மீது கம்பீரமாக நிற்கும் சிலையைப்போல, அந்தச் செல்வக் குவியலின் உச்சியில் ஒரு அழகான பெண் வீற்றிருக்க வேண்டும். அவள் எவ்வளவு அழகானவளோ, அவ்வளவு நல்லவளாகவும் இருக்க வேண்டும்; எவ்வளவு நல்லவளோ, அவ்வளவு புத்திசாலியாகவும் இருக்க வேண்டும். என் மனைவிக்கு என்னால் நிறைய கொடுக்க முடியும்; அதனால், அவளிடமிருந்து நிறைய எதிர்பார்க்கவும் நான் தயங்கவில்லை. ஒரு பெண் விரும்பக்கூடிய அத்தனை விஷயங்களும் அவளுக்குக் கிடைக்கும்; அவள் என்னைவிடச் சிறந்தவளாக இருந்தாலும் நான் அதை ஆட்சேபிக்க மாட்டேன்; என் புரிதலுக்கும் அப்பாற்பட்ட வகையில் அவள் புத்திசாலியாகவும் ஞானம் மிக்கவளாகவும் இருக்கலாம்; அது எனக்கு இன்னும் அதிக மகிழ்ச்சியையே அளிக்கும். சுருக்கமாகச் சொன்னால், சந்தையிலேயே கிடைக்கக்கூடிய மிகச் சிறந்த பொருளை நான் சொந்தமாக்கிக்கொள்ள விரும்புகிறேன்.”

“இத்தனை விஷயங்களையும் நீங்கள் ஆரம்பத்திலேயே எங்களிடம் ஏன் சொல்லவில்லை?” Tristram வலியுறுத்திக் கேட்டார்: “நான் உன்னை என்மீது விருப்பம் கொள்ளச் செய்ய எவ்வளவோ முயன்று வருகிறேனே!”

“இது மிகவும் சுவாரஸ்யமாக இருக்கிறதே,” என்றார் திருமதி Tristram. “ஒரு மனிதன் தன் மனதின் விருப்பத்தை நன்கு அறிந்திருப்பதைப் பார்ப்பது எனக்குப் பிடிக்கும்.”

“என் விருப்பத்தை நான் நீண்ட காலமாகவே அறிந்திருக்கிறேன்,” என்று Newman தொடர்ந்து பேசினார். “இவ்வுலகில், ஒரு அழகான மனைவியைப் பெறுவதே மிகவும் மதிப்புமிக்க விஷயம் என்று என் வாழ்க்கையின் தொடக்கத்திலேயே நான் உறுதியாகத் தீர்மானித்துவிட்டேன். இது சூழ்நிலைகளின் மீதான மிகப்பெரிய வெற்றியாகும். நான் ‘அழகு’ என்று சொல்லும்போது, ​​தோற்றத்தில் மட்டுமல்லாமல், மனம் மற்றும் நன்னடத்தையிலும் உள்ள அழகையே குறிப்பிடுகிறேன். இது ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் சம உரிமை உள்ள ஒரு விஷயம்; அவனால் முடிந்தால் அவன் அதை அடைந்துவிடலாம். இதை அடைவதற்காகவே அவன் ஏதோ குறிப்பிட்ட திறன்களுடன் பிறக்க வேண்டிய அவசியமில்லை; அவன் ஒரு மனிதனாகப் பிறந்திருந்தாலே போதும். பிறகு அவன் தன் மன உறுதியையும், தனக்குள்ள அறிவாற்றலையும் பயன்படுத்தி, முயற்சி செய்தால் மட்டும் போதும்.”

“உங்கள் திருமணம் என்பது பெரும்பாலும் ஒருவித சுயப்பெருமை சார்ந்த விஷயமாகவே அமையப்போகிறது என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது.”

“சரி, அது உண்மைதான்,” என்றார் Newman. “மக்கள் என் மனைவியைக் கவனித்து, அவளைப் பாராட்டினால், நான் மிகுந்த மகிழ்ச்சியும் பூரிப்பும் அடைவேன் என்பது நிச்சயம்.”

“இதைக் கேட்ட பிறகும்,” என்று வியப்புடன் கூவினார் திருமதி Tristram, “எந்த மனிதனையாவது ‘பணிவானவன்’ என்று சொல்ல முடியுமா?”

“ஆனால், என்னைப்போல அவளை வேறு யாரும் அவ்வளவு அதிகமாகப் பாராட்ட மாட்டார்கள்.”

“உங்களுக்கு ஆடம்பரத்தின் மீதும், பிரம்மாண்டத்தின் மீதும் ஒரு தனி ஈர்ப்பு இருப்பது தெரிகிறது.”

Newman சற்றுத் தயங்கினார்; பிறகு, “உண்மையாகவே எனக்கு அந்த ஈர்ப்பு இருக்கிறது என்று நான் நம்புகிறேன்!” என்றார்.

“மேலும், நீங்கள் ஏற்கனவே பல இடங்களிலும் தேடிப் பார்த்திருப்பீர்கள் என்று நினைக்கிறேன்.”

“வாய்ப்புக் கிடைத்தபோதெல்லாம், ஓரளவுக்கு அதிகமாகவே தேடிப் பார்த்திருக்கிறேன்.”

“ஆனால் உங்களுக்குத் திருப்தியளிக்கும் வகையில் எதுவும் தென்படவில்லையா?”

“இல்லை,” என்று சற்றுத் தயக்கத்துடன் கூறினார் Newman. “உண்மையாகச் சொல்லவேண்டுமென்றால், எனக்கு முழுமையான திருப்தியைத் தரும் வகையில் எதுவும் என் கண்ணில் படவில்லை என்றே நான் சொல்ல வேண்டும்.”

“பிரெஞ்சு காதல் கவிஞர்களின் படைப்புகளில் வரும் கதாநாயகர்களான Rolla, Fortunio மற்றும் அதுபோன்ற, எதிலுமே திருப்தியடையாத மற்ற மனிதர்களை நீங்கள் எனக்கு நினைவூட்டுகிறீர்கள். ஆனால் நீங்கள் இதில் மிகவும் தீவிரமாக இருக்கிறீர்கள் என்பது எனக்குப் புரிகிறது; அதனால் உங்களுக்கு உதவ நான் விரும்புகிறேன்.”

“அடடா! என் அன்பே, இப்போது நீ யாரைத்தான் இவருக்கு அறிமுகப்படுத்தி வைக்கப் போகிறாய்?” என்று வியப்புடன் கேட்டார் Tristram. “கடவுளின் அருளால், நமக்கு நிறைய அழகான பெண்கள் அறிமுகம் உண்டுதான்; ஆனால், பிரம்மாண்டமான கம்பீர அழகுடன் திகழும் பெண்கள் அவ்வளவு எளிதாகக் கிடைப்பதில்லை.”

“ஒரு வெளிநாட்டவரைத் திருமணம் செய்துகொள்வதில் உங்களுக்கு ஏதேனும் ஆட்சேபனை உண்டா?” நியூமனை நோக்கி, அவரது மனைவி தொடர்ந்து பேசினார்; நியூமன் தன் நாற்காலியைப் பின்னால் சாய்த்து, பால்கனி கைப்பிடியின் குறுக்குக்கட்டையில் கால்களை ஊன்றி, கைகளைத் தன் சட்டைப்பைகளுக்குள் வைத்துக்கொண்டு நட்சத்திரங்களை அண்ணாந்து பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.

“ஐரிஷ் நாட்டினர் விண்ணப்பிக்கத் தேவையில்லை,” என்று ட்ரிஸ்ட்ராம் கூறினார்.

நியூமன் சிறிது நேரம் சிந்தனையில் ஆழ்ந்தார். “ஒரு அயல்நாட்டவனாக, இல்லை,” என்று அவர் இறுதியில் கூறினார்; “எனக்கு எந்தவிதமான பாரபட்சங்களும் இல்லை.”

“என் அன்பிற்குரிய நண்பரே, உங்களுக்குச் சந்தேக உணர்வே இல்லை!” என்று ட்ரிஸ்ட்ராம் வியந்து கூறினார். “இந்த அயல்நாட்டுப் பெண்கள் எத்தகைய பயங்கரமான ஆசாமிகள் என்பது உங்களுக்குத் தெரியாது; குறிப்பாக அந்த ‘பிரம்மாண்டமான’ தோற்றமுடைய பெண்கள். இடுப்பில் ஒரு கத்தியைச் செருகிக்கொண்டிருக்கும், பொன்னிற மேனியுடைய ஒரு சர்காசியப் பெண்ணை நீங்கள் விரும்புவீர்களா?”

நியூமன் தன் முழங்காலில் ஓங்கி ஒரு அறை அறைந்தார். “ஒரு ஜப்பானியப் பெண் எனக்குப் பிடித்திருந்தால், நான் அவளையே திருமணம் செய்துகொள்வேன்,” என்று அவர் உறுதியாகக் கூறினார்.

“நாம் ஐரோப்பாவிற்குள்ளேயே நம் தேடலைச் சுருக்கிக்கொள்வது நல்லது,” என்று திருமதி ட்ரிஸ்ட்ராம் கூறினார். “அப்படியென்றால், ஒரே ஒரு விஷயம் மட்டும்தான் முக்கியமா? அதாவது, அந்தப் பெண் தனிப்பட்ட முறையில் உங்கள் ரசனைக்குப் பொருத்தமாக இருக்க வேண்டுமா?”

“அவள் உங்களுக்கு, உரிய அங்கீகாரம் கிடைக்காத ஒரு பெண் ஆசிரியையை (governess) அறிமுகப்படுத்தப் போகிறாள்!” என்று ட்ரிஸ்ட்ராம் முணுமுணுத்தார்.

“நிச்சயமாக. மற்ற விஷயங்கள் அனைத்தும் சமமாக இருக்கும்பட்சத்தில், என் சொந்த நாட்டுப் பெண்களில் ஒருவரையே நான் விரும்புவேன் என்பதை நான் மறுக்கவில்லை. நாங்கள் ஒரே மொழியைப் பேசுவோம்; அது எங்களுக்கு ஒரு ஆறுதலாக இருக்கும். ஆனால், ஒரு அயல்நாட்டுப் பெண்ணைக் கண்டு நான் அஞ்சுபவன் அல்ல. அதுமட்டுமின்றி, ஐரோப்பாவையும் என் தேடல் எல்லைக்குள் சேர்த்துக்கொள்வது என்ற யோசனை எனக்கு மிகவும் பிடித்திருக்கிறது. அது தேர்வு செய்வதற்கான வாய்ப்புகளை விரிவுபடுத்துகிறது. அதிக எண்ணிக்கையிலான நபர்களிலிருந்து நீங்கள் தேர்வு செய்யும்போது, ​​உங்கள் தேர்வை இன்னும் துல்லியமாகவும் நேர்த்தியாகவும் அமைத்துக்கொள்ள முடியும்!”

“நீங்கள் சர்தானபாலஸைப் (Sardanapalus) போலப் பேசுகிறீர்கள்!” என்று ட்ரிஸ்ட்ராம் வியப்புடன் கூறினார்.

“நீங்கள் இதையெல்லாம் சரியான நபரிடமே கூறுகிறீர்கள்,” என்று நியூமனுக்கு விருந்தளித்த அந்தப் பெண்மணி கூறினார். “தற்செயலாக, உலகின் மிக அழகான பெண்ணை நான் என் நண்பர்கள் பட்டியலில் வைத்திருக்கிறேன். அவளைவிட...”...அதிகமும் இல்லை, குறைவும் இல்லை. நான் அவளை 'மிகவும் வசீகரமான நபர்' என்றோ, 'மிகவும் மதிக்கத்தக்க பெண்' என்றோ, அல்லது 'பெரும் அழகுடையவள்' என்றோ கூறவில்லை; மாறாக, 'உலகிலேயே மிக அழகான பெண்' என்று மட்டுமே கூறுகிறேன்.”

“அடடே!” என்று வியப்புடன் கூவினான் ட்ரிஸ்ட்ராம். “அவளைப் பற்றி நீ இவ்வளவு காலம் எதுவும் சொல்லாமல் அமைதி காத்திருக்கிறாயே! என்னைக் கண்டு பயந்துவிட்டாயா?”

“நீ அவளைப் பார்த்திருக்கிறாய்,” என்றாள் அவனது மனைவி. “ஆனால், Claire-இடம் இருக்கும் அத்தகைய சிறப்புப் பண்புகளை உணரும் ஆற்றல் உனக்கு இல்லை.”

“ஆஹா, அவளது பெயர் Claire-ஆ? சரி, நான் தோற்றுவிட்டேன்.”

“உன் நண்பன் திருமணம் செய்துகொள்ள விரும்புகிறானா?” என்று கேட்டான் Newman.

“துளியும் இல்லை. அவளது மனதை மாற்ற வேண்டிய பொறுப்பு உன்னுடையதுதான். அது அவ்வளவு எளிதாக இருக்காது; அவளுக்கு ஏற்கனவே ஒரு திருமணம் ஆகிவிட்டது. அந்தத் திருமண அனுபவம், ஆண்கள் எனும் இனத்தின் மீதே அவளுக்கு ஒரு தாழ்வான அபிப்பிராயத்தை ஏற்படுத்திவிட்டது.”

“ஓ, அப்படியென்றால் அவள் ஒரு விதவையா?” என்று கேட்டான் Newman.

“இப்போதே பயந்துவிட்டாயா? அவளுக்குப் பதினெட்டு வயதாக இருந்தபோது, ​​பிரெஞ்சு வழக்கப்படி, அவளது பெற்றோர்களால் ஒரு விரும்பத்தகாத முதியவருக்கு அவளைத் திருமணம் செய்துவைத்தனர். ஆனால், நல்லவேளையாக, இரண்டே ஆண்டுகளில் அந்த முதியவர் இறந்துவிட்டார்; இப்போது அவளுக்கு இருபத்தைந்து வயதாகிறது.”

“அப்படியென்றால் அவள் ஒரு பிரெஞ்சுப் பெண்ணா?”

“தந்தை வழி பிரெஞ்சுக்காரியும், தாய் வழி ஆங்கிலேயரும் ஆவாள். உண்மையில் அவள் பிரெஞ்சுக்காரியை விட ஆங்கிலேயப் பண்புகளையே அதிகம் கொண்டிருக்கிறாள்; ஆங்கிலத்தை உன்னைப் போலவே—அல்லது சொல்லப்போனால், உங்களை விட மிகச் சிறப்பாகவே—பேசுகிறாள். இங்குள்ளவர்கள் சொல்வது போல, அவள் மிக உயர்ந்த சமூக அந்தஸ்தைக் கொண்டவள். அவளது தாய் மற்றும் தந்தை ஆகிய இரு தரப்பு வம்சாவளியினரும் மிக நீண்ட, தொன்மையான வரலாற்றைக் கொண்டவர்கள்; அவளது தாய், ஓர் ஆங்கிலேயக் கத்தோலிக்கப் பிரபுவின் (Earl) மகள் ஆவாள். அவளது தந்தை இறந்துவிட்டார்; கணவனை இழந்த பிறகு, அவள் தன் தாயுடனும், திருமணமான ஒரு சகோதரனுடனும் இணைந்து வாழ்ந்து வருகிறாள். அவளுக்கு இன்னும் ஒரு இளைய சகோதரனும் இருக்கிறான்; அவன் சற்று முரட்டுத்தனமான சுபாவம் கொண்டவன் என்று நினைக்கிறேன். Rue de l’Université வீதியில் அவர்களுக்கு ஒரு பழமையான மாளிகை (Hotel) இருக்கிறது; ஆனால் அவர்களின் சொத்து மதிப்பு குறைவு என்பதால், சிக்கனத்தைக் கருதி அவர்கள் அனைவரும் ஒரே குடும்பமாக இணைந்து வாழ்கிறார்கள். நான் சிறுமியாக இருந்தபோது, ​​என் தந்தை ஐரோப்பா முழுவதும் சுற்றுப்பயணம் மேற்கொண்டிருந்த சமயத்தில், எனது கல்விக்காக என்னை இங்குள்ள ஒரு கன்னியாஸ்திரி மடத்தில் சேர்த்திருந்தார். என்னை அங்கே சேர்த்தது ஒரு முட்டாள்தனமான செயல் என்றாலும், அதன் மூலம் Claire de Bellegarde-இன் அறிமுகம் எனக்குக் கிடைத்தது என்ற ஒரு நன்மை மட்டும் விளைந்தது. அவள் என்னை விட வயதில் இளையவள் என்றாலும், நாங்கள் மிக நெருங்கிய தோழிகளாகிவிட்டோம். அவள் மீது எனக்கு அளவற்ற பற்று ஏற்பட்டது; அவளும் என்னால் முடிந்தவரை என் மீது அதே அன்பைப் பொழிந்தாள்.” அவர்கள் அவளை மிகக் கடுமையான கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருந்ததால், அவளால் பெரிதாக எதையும் செய்ய இயலவில்லை; நான் அந்த மடாலயத்தை விட்டு வெளியேறியபோது, ​​அவள் என்னைத் துறக்க வேண்டியதாயிற்று. நான் அவளுடைய சமூகத்தைச் சேர்ந்தவன் அல்ல; இப்போதும் நான் அந்தச் சமூகத்தைச் சேர்ந்தவன் அல்லதான், ஆயினும் நாங்கள் எப்போதாவது சந்தித்துக்கொள்கிறோம். அவர்கள் மிகக் கொடிய மனிதர்கள்—அதாவது அவளுடைய சமூகத்தினர்; அனைவரும் ஒரு மைல் உயரத்திற்குத் தங்கள் கௌரவத்தை உயர்த்திப் பிடித்துக்கொண்டு, அதற்குச் சமமான நீண்ட பரம்பரைப் பெருமைகளையும் சுமந்துகொண்டு திரிபவர்கள். அது பழைய பிரபுத்துவக் குலத்தின் பாலேடு போன்ற மேல்தட்டு வர்க்கமாகும். 'லெஜிட்டிமிஸ்ட்' (Legitimist) என்றாலோ அல்லது 'அல்ட்ராமாண்டேன்' (Ultramontane) என்றாலோ என்னவென்று உனக்குத் தெரியுமா? ஒரு பிற்பகல் ஐந்து மணியளவில் மேடம் டி சின்ட்ரேயின் வரவேற்பறைக்குள் சென்று பார்; அங்கே நீ அந்த வர்க்கத்தின் மிகச் சிறப்பாகப் பாதுகாக்கப்பட்டுள்ள 'மாதிரி வடிவங்களை'க் காணலாம். 'சென்று பார்' என்று நான் சொன்னாலும், தனது பரம்பரையின் ஐம்பது தலைமுறைப் பெருமைகளை நிரூபிக்க முடியாத எவரும் அங்கே அனுமதிக்கப்படுவதில்லை.

"இப்படிப்பட்ட ஒரு பெண்ணைத்தான் நான் திருமணம் செய்துகொள்ள வேண்டும் என்று நீ எனக்குப் பரிந்துரைக்கிறாயா?" என்று நியூமன் கேட்டான். "நான் நெருங்கக்கூட முடியாத ஒரு பெண்ணா அவள்?"

"ஆனால், எந்தத் தடைகளையும் தான் பொருட்படுத்துவதில்லை என்று நீ சற்று முன்புதானே சொன்னாய்?"

நியூமன் தன் மீசையைத் தடவியவாறே, சிறிது நேரம் திருமதி ட்ரிஸ்ட்ராமை உற்று நோக்கினான். "அவள் ஒரு பேரழகியா?" என்று அவன் கேட்டான்.

"இல்லை."

"ஓ, அப்படியென்றால் இதில் பயனில்லை..."

"அவள் ஒரு 'பேரழகி' (beauty) அல்ல; ஆனால் அவள் 'அழகானவள்' (beautiful)—இவ்விரண்டும் மிகவும் மாறுபட்ட விஷயங்கள். ஒரு 'பேரழகி'யின் முகத்தில் எந்தக் குறையும் இருக்காது; ஆனால் ஒரு 'அழகான பெண்ணின்' முகத்தில் சில குறைகள் இருக்கலாம்—அக்குறைகளே அவளது அழகை இன்னும் மெருகூட்டுவனவாகவும் அமையக்கூடும்."

"மேடம் டி சின்ட்ரே இப்போது எனக்கு நினைவுக்கு வருகிறாள்," என்று ட்ரிஸ்ட்ராம் கூறினான். "அவள் பார்ப்பதற்கு மிகவும் சாதாரணமாக இருப்பாள். எந்த ஆணும் அவளைத் திரும்பிப் பார்க்கக்கூட மாட்டான்."

"எந்த ஆணும் அவளைத் திரும்பிப் பார்க்கமாட்டான் என்று கூறியதன் மூலமே, என் கணவர் அவளைப் பற்றிப் போதுமான அளவு விவரித்துவிட்டார்," என்று திருமதி ட்ரிஸ்ட்ராம் பதிலளித்தாள்.

"அவள் நல்லவளா? புத்திசாலியா?" என்று நியூமன் கேட்டான்.

"அவள் பரிபூரணமானவள்! இதற்கு மேல் நான் எதுவும் சொல்ல விரும்பவில்லை. ஒருவரைப் பற்றி, அவரைச் சந்திக்கப்போகும் மற்றொருவரிடம் புகழ்ந்து பேசும்போது, ​​மிக நுணுக்கமான விவரங்களுக்குள் செல்வது விவேகமான செயல் அல்ல. நான் மிகைப்படுத்திக் கூறப்போவதில்லை. நான் அவளை உனக்குப் பரிந்துரைக்க மட்டுமே செய்கிறேன். எனக்குத் தெரிந்த பெண்கள் அனைவருக்குள்ளும் அவள் தனித்து நிற்கிறாள்; அவள் முற்றிலும் மாறுபட்டதொரு தன்மையைக் கொண்டவள்."

"நான் அவளைச் சந்திக்க விரும்புகிறேன்," என்று நியூமன் இயல்பாகக் கூறினான்.

"அதற்கான ஏற்பாட்டைச் செய்ய நான் முயற்சிக்கிறேன். அவளை இரவு விருந்துக்கு அழைப்பது மட்டுமே அதற்கான ஒரே வழியாக இருக்கும். இதற்கு முன்பு நான் அவளை விருந்துக்கு அழைத்ததே இல்லை; அதனால் அவள் வருவாளா என்பதும் எனக்கு உறுதியாகத் தெரியவில்லை." அவளுடைய பழமைவாத, பிரபுத்துவ மனப்பான்மை கொண்ட தாய், குடும்பத்தை இரும்புக்கரம் கொண்டு ஆள்கிறாள்; அவளுடைய அனுமதியின்றி வேறு யாரையும் நண்பர்களாகக் கொள்ளவோ, ஒரு குறிப்பிட்ட 'புனிதமான' சமூக வட்டத்திற்கு வெளியே எவரையும் சந்திக்கவோ அவள் அனுமதிப்பதில்லை. "ஆனால், குறைந்தபட்சம் நான் அவளிடம் இதைக் கேட்டுப் பார்க்கவாவது செய்யலாம்."

சரியாக அந்தத் தருணத்தில், திருமதி. டிரிஸ்ட்ராமின் பேச்சு தடைபட்டது; ஒரு பணியாளர் பால்கனிக்கு வந்து, வரவேற்பறையில் விருந்தினர்கள் காத்திருப்பதாக அறிவித்தார். நியூமனுக்கு விருந்தளித்த அந்தப் பெண்மணி, தன் நண்பர்களை வரவேற்க உள்ளே சென்றதும், டாம் டிரிஸ்ட்ராம் தன் விருந்தினரை அணுகினார்.

"இந்த விஷயத்தில் நீ தலையிட்டு வம்பை விலைக்கு வாங்கிக்கொள்ளாதே, தம்பி," என்று தன் சிகாரின் கடைசிப் புகையை ஊதிவிட்டவாறே அவர் கூறினார். "இதில் உருப்படியாக ஒன்றுமே இல்லை!"

நியூமன் அவரைச் சற்றுச் சந்தேகத்துடனும், மிகுந்த ஆர்வத்துடனும் நோக்கினார். "அப்படியென்றால், நீ முற்றிலும் மாறுபட்ட ஒரு கதையைச் சொல்கிறாய், அப்படித்தானே?"

"நான் சொல்வது இதுதான்: மேடம் டி சின்ட்ரே என்பவள், அமைதியான முறையில் தன் செருக்கை வெளிப்படுத்தும், ஒரு பெரிய 'வெள்ளை நிறப் பொம்மை' போன்ற பெண்மணி."

"ஓ, அப்படியென்றால் அவள் மிகவும் செருக்குடையவள், அப்படித்தானே?"

"அவள் உன்னைப் பார்ப்பதே இல்லை; அப்படியே பார்த்தாலும், நீ வெறும் காற்று போல ஒன்றுமில்லாதவன் என்று நினைப்பவள் போலப் பார்ப்பாள்; உன் மீது அவளுக்கு இருக்கும் அக்கறையும் அந்த அளவுக்குத்தான் இருக்கும்."

"அவள் மிகவும் கர்வமிக்கவள், அப்படித்தானே?"

"கர்வமா? நான் எவ்வளவு பணிவானவனோ, அந்த அளவுக்கு அவள் கர்வமிக்கவள்!"

"அப்படியென்றால் அவள் பார்ப்பதற்கு அழகாக இருக்கமாட்டாளா?"

டிரிஸ்ட்ராம் தன் தோள்களைக் குலுக்கினார்: "அது ஒரு விசித்திரமான அழகு; அதை ரசிக்கவும் புரிந்துகொள்ளவும் உனக்குச் சற்று அறிவுக்கூர்மை தேவைப்படும். சரி, நான் உள்ளே சென்று விருந்தினர்களை உபசரிக்க வேண்டும்."

நியூமன் தன் நண்பர்களைப் பின்தொடர்ந்து வரவேற்பறைக்குள் நுழைவதற்குச் சிறிது நேரம் பிடித்தது. இறுதியாக அவன் உள்ளே நுழைந்தபோது, ​​அங்கே மிகக் குறைந்த நேரமே தங்கியிருந்தான்; அந்தச் சில நிமிடங்களும் அவன் முற்றிலும் அமைதியாகவே அமர்ந்திருந்தான். திருமதி. டிரிஸ்ட்ராம் அவனுக்கு அறிமுகப்படுத்தி வைத்திருந்த ஒரு பெண்மணி, இடைவிடாமல் பேசிக்கொண்டே இருக்க, அவன் அதை அமைதியாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான்.மிகவும் கீச்சலான குரலின் முழு வீச்சும் அங்கு ஒலித்தது. நியூமன் உற்று நோக்கினார்; செவிசாய்த்தார். சற்று நேரத்தில், திருமதி ட்ரிஸ்ட்ராமிடம் 'இரவு வணக்கம்' கூறி விடைபெற அவர் வந்தார்.

“அந்தப் பெண்மணி யார்?” என்று அவர் கேட்டார்.

“மிஸ் டோரா ஃபின்ச். அவரை உங்களுக்குப் பிடித்திருக்கிறதா?”

“அவர் மிகவும் அதிக இரைச்சல் போடுகிறார்.”

“அவர் மிகவும் அறிவுக்கூர்மை மிக்கவர் என்று கருதப்படுகிறாரே! நிச்சயமாக, நீங்கள் மிகவும் நுணுக்கமான ரசனை கொண்டவர்,” என்று திருமதி ட்ரிஸ்ட்ராம் கூறினார்.

நியூமன் ஒரு கணம் தயங்கியவாறு நின்றார். பின்னர் இறுதியாக, “உங்கள் தோழியைப் பற்றி மறந்துவிடாதீர்கள்,” என்று அவர் கூறினார். “மேடம்... அவர் பெயர் என்ன? அந்தப் பெருமிதம் மிக்க அழகி. அவரை இரவு விருந்துக்கு அழையுங்கள்; எனக்குப் போதிய முன்னறிவிப்பு கொடுங்கள்.” இதைச் சொல்லிவிட்டு அவர் அங்கிருந்து கிளம்பினார்.

சில நாட்களுக்குப் பிறகு அவர் மீண்டும் வந்தார்; அது பிற்பகல் வேளை. திருமதி ட்ரிஸ்ட்ராமை அவர் தனது வரவேற்பறையில் கண்டார்; அவருடன் ஒரு விருந்தினர் இருந்தார்—வெள்ளை ஆடை அணிந்த, இளம் வயதுடைய, அழகான ஒரு பெண். அந்த இரு பெண்மணிகளும் எழுந்து நின்றிருந்தனர்; அந்த விருந்தினர் விடைபெற்றுச் செல்வது போல் தோன்றியது. நியூமன் நெருங்கி வந்தபோது, ​​திருமதி ட்ரிஸ்ட்ராமிடமிருந்து மிகவும் ஆழமான அர்த்தம் பொதிந்த ஒரு பார்வையை அவர் பெற்றார்; அந்தப் பார்வையின் பொருளை அவரால் உடனடியாகப் புரிந்துகொள்ள இயலவில்லை.

“இவர் நமது நல்ல நண்பர்,” என்று தனது தோழியை நோக்கித் திரும்பி அவர் கூறினார். “திரு. கிறிஸ்டோபர் நியூமன். இவரிடம் உங்களைப் பற்றி நான் பேசியிருக்கிறேன்; உங்களை அறிமுகப்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும் என்ற தீவிர விருப்பம் இவருக்கு இருக்கிறது. நீங்கள் இரவு விருந்துக்கு வரச் சம்மதித்திருந்தால், நான் இவருக்கு அந்த வாய்ப்பை ஏற்படுத்திக் கொடுத்திருப்பேன்.”

அந்த அந்நியப் பெண்மணி புன்னகையுடன் தனது முகத்தை நியூமனை நோக்கித் திருப்பினார். அவர் எவ்விதத் தர்மசங்கடமும் அடையவில்லை; ஏனெனில், அவரது இயல்பான மன அமைதியும் நிதானமும் எல்லையற்றதாக இருந்தன. ஆனால், இவர்தான் அந்தப் பெருமிதம் மிக்க அழகியான ‘மேடம் டி சின்ட்ரே’—உலகின் மிக அழகான பெண்மணி, வாக்களிக்கப்பட்ட பரிபூரணம், முன்மொழியப்பட்ட இலட்சிய உருவம்—என்பதை அவர் உணர்ந்த கணமே, தனது சிந்தனைகளை ஒருங்கிணைத்துக்கொள்ளும் ஒரு உள்ளுணர்வு சார்ந்த அசைவை அவர் வெளிப்படுத்தினார். அந்த உணர்வால் ஏற்பட்ட லேசான கவனச் சிதறலுக்கு இடையிலும், ஒரு நீண்ட, அழகான முகத்தையும்—ஒரே நேரத்தில் ஒளியுடனும் மென்மையுடனும் திகழும் இரு கண்களையும்—அவர் உணர்ந்தார்.

“நான் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்திருப்பேன்,” என்று மேடம் டி சின்ட்ரே கூறினார். “துரதிர்ஷ்டவசமாக, நான் திருமதி ட்ரிஸ்ட்ராமிடம் சொல்லிக்கொண்டிருந்ததைப் போலவே, திங்கட்கிழமை அன்று நான் கிராமப்புறத்திற்குச் செல்கிறேன்.”

நியூமன் மரியாதையுடன் தலைவணங்கினார். “அதற்கு நான் மிகவும் வருந்துகிறேன்,” என்று அவர் கூறினார்.

“பாரிஸ் நகரம் இப்போது மிகவும் வெப்பமடைந்து வருகிறது,” என்று மேடம் டி சின்ட்ரே மேலும் கூறினார்; அப்போது அவர் விடைபெறும் அடையாளமாகத் தனது தோழியின் கையை மீண்டும் பற்றிக்கொண்டார். திருமதி டிரிஸ்ட்ராம் திடீரெனவும் சற்றே துணிச்சலாகவும் ஒரு தீர்மானம் எடுத்தது போல் தோன்றியது; பெண்கள் அத்தகைய தீர்மானத்தை எடுக்கும்போது செய்வது போல, அவர் இன்னும் தீவிரமாகப் புன்னகைத்தார். "திரு. நியூமன் உங்களை அறிந்துகொள்ள வேண்டும்," என்று அவர், தன் தலையை ஒருபுறம் சாய்த்து, மேடம் டி சின்ட்ரேயின் தலைக்கவச நாடாக்களைப் பார்த்தவாறு கூறினார்.

கிறிஸ்டோபர் நியூமன் ஆழ்ந்த மௌனத்தில் நின்றார், அதே சமயம் அவரது இயல்பான கூர்மையான பார்வை அவரை எச்சரித்தது. திருமதி டிரிஸ்ட்ராம், தனது தோழியை, வழக்கமான மரியாதைக்குரிய வார்த்தைகளைத் தாண்டிய ஒரு ஊக்க வார்த்தையைக் கூறும்படி கட்டாயப்படுத்தத் தீர்மானித்திருந்தார்; ஒருவேளை அவர் கருணையால் தூண்டப்பட்டிருந்தால், அது வீட்டிலிருந்தே தொடங்கும் கருணையாக இருக்க வேண்டும். மேடம் டி சின்ட்ரே, அவரது அன்புக்குரிய கிளேர் மற்றும் அவரது தனிப்பட்ட அபிமானத்திற்குரியவர்; ஆனால் மேடம் டி சின்ட்ரேயால் அவருடன் உணவருந்த இயலவில்லை, மேலும் மேடம் டி சின்ட்ரேயை ஒரு முறையாவது திருமதி டிரிஸ்ட்ராமுக்கு மென்மையாக மரியாதை செலுத்தும்படி கட்டாயப்படுத்த வேண்டும்.

"அது எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியைத் தரும்," என்று அவர் திருமதி டிரிஸ்ட்ராமைப் பார்த்தவாறு கூறினார்.

"மேடம் டி சின்ட்ரே இவ்வளவு சொல்வதற்கே மிகவும் அதிகம்," என்று கூச்சலிட்டான் நியூமன்.

"நான் உங்களுக்கு மிகவும் கடமைப்பட்டிருக்கிறேன்," என்றான் நியூமன். "நான் எனக்காகப் பேசுவதை விட திருமதி டிரிஸ்ட்ராம் எனக்காகச் சிறப்பாகப் பேசுவார்."

மேடம் டி சின்ட்ரே அதே மென்மையான பிரகாசத்துடன் அவனை மீண்டும் பார்த்தார். "நீங்கள் பாரிஸில் நீண்ட காலம் இருக்கப் போகிறீர்களா?" என்று கேட்டார்.

"நாங்கள் அவரைக் காத்துக்கொள்வோம்," என்றார் திருமதி டிரிஸ்ட்ராம்.

"ஆனால் நீங்கள் என்னைக் காத்துக்கொண்டிருக்கிறீர்கள்!" என்று கூறி, மேடம் டி சின்ட்ரே தன் தோழியின் கையைப் பிடித்தார்.

"இன்னும் ஒரு கணம்," என்றார் திருமதி டிரிஸ்ட்ராம்.

மேடம் டி சின்ட்ரே மீண்டும் நியூமனைப் பார்த்தார்; இந்த முறை புன்னகை இல்லாமல். அவரது கண்கள் ஒரு கணம் அங்கு நிலைத்தன. "நீங்கள் வந்து என்னைப் பார்க்க முடியுமா?" என்று கேட்டார்.

திருமதி டிரிஸ்ட்ராம் அவரை முத்தமிட்டார். நியூமன் தன் நன்றியைத் தெரிவித்தான், அவரும் விடைபெற்றார். அவரை உபசரித்த பெண்மணி அவருடன் வாசல் வரை சென்று, நியூமனை ஒரு கணம் தனியாக விட்டுச் சென்றார். சிறிது நேரத்தில் அவள், தன் கைகளைத் தேய்த்தபடி திரும்பி வந்தாள். “அது ஒரு அதிர்ஷ்டவசமான வாய்ப்பு,” என்றாள் அவள். “அவள் என் அழைப்பை நிராகரிக்க வந்திருந்தாள். நீயோ, மூன்று நிமிடங்களிலேயே அவளைத் தன் வீட்டிற்கு வரச் சொல்லி, அந்த இடத்திலேயே வெற்றி பெற்றுவிட்டாய்.”

“வெற்றி பெற்றது நீதான்,” என்றான் நியூமன். “நீ அவளிடம் மிகவும் கடுமையாக நடந்துகொள்ளக் கூடாது.”


திருமதி டிரிஸ்ட்ராம் உற்றுப் பார்த்தார். “என்ன சொல்கிறீர்கள்?”

“அவள் அவ்வளவு கர்வம் கொண்டவளாக எனக்குத் தோன்றவில்லை. அவள் கூச்ச சுபாவம் உள்ளவள் என்றுதான் சொல்வேன்.”

“நீங்கள் மிகவும் நுணுக்கமாக ஆராய்கிறீர்கள். மேலும், அவள் முகத்தைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறீர்கள்?”

“அது அழகாக இருக்கிறது!” என்றார் நியூமன்.

“அது அப்படித்தான் இருக்கும் என்று நான் நினைக்கிறேன்! நிச்சயமாக நீங்கள் சென்று அவளைப் பார்ப்பீர்கள்.”

“நாளை!” என்று கத்தினார் நியூமன்.

“இல்லை, நாளை அல்ல; மறுநாள். அது ஞாயிற்றுக்கிழமை; அவள் திங்கட்கிழமை பாரிஸிலிருந்து புறப்படுகிறாள். நீங்கள் அவளைப் பார்க்கவில்லை என்றாலும், அது குறைந்தபட்சம் ஒரு தொடக்கமாகவாவது இருக்கும்.” என்று கூறி, மேடம் டி சின்ட்ரேயின் முகவரியை அவரிடம் கொடுத்தார்.

கோடைக்காலத்தின் பிற்பகலில், அவர் செய்ன் நதியைக் கடந்து நடந்து, ஃபாபோர்க் செயின்ட் ஜெர்மெய்னின் அந்தச் சாம்பல் நிறமும் அமைதியும் நிறைந்த தெருக்களின் வழியே சென்றார். அத்தெருக்களின் வீடுகள், கிழக்குப் பகுதி அந்தப்புரங்களின் வெற்றுச் சுவர்களைப் போல, உணர்ச்சியற்ற முகத்துடனும், உள்ளே இருக்கும் தனிமையின் செறிவை உணர்த்தும் வகையிலும் வெளி உலகிற்குக் காட்சியளித்தன. பணக்காரர்கள் இப்படி வாழ்வது ஒரு விசித்திரமான வழி என்று நியூமன் நினைத்தார்; அவனது ஆடம்பர இலட்சியம், தனது பிரகாசத்தை வெளிநோக்கிப் பரப்பி, விருந்தோம்பலை வெளிப்படுத்தும் ஒரு அற்புதமான முகப்பாக இருந்தது. அவன் வழிநடத்தப்பட்ட அந்த வீட்டில், இருண்ட, தூசி படிந்த, வர்ணம் பூசப்பட்ட ஒரு நுழைவாயில் இருந்தது; அது அவன் மணியடித்த சத்தத்திற்குப் பதிலளித்துத் திறந்து கொண்டது. அது அவனை, சுற்றிலும் மரச்சட்டங்களால் சூழப்பட்டிருந்த ஒரு அகன்ற, சரளைக்கற்கள் நிறைந்த முற்றத்திற்குள் அனுமதித்தது.மூன்று பக்கங்களிலும் ஜன்னல்கள் மூடப்பட்டிருக்க, தெருவை நோக்கி அமைந்திருந்த ஒரு நுழைவாயில் வழியாக அந்த இடம் அணுகப்பட்டது; அந்த வாயிலுக்குச் செல்ல மூன்று படிகள் அமைந்திருந்தன, அதன் மேலே ஒரு தகரக் கூரை வேயப்பட்டிருந்தது. அந்த இடம் முழுவதும் நிழலால் சூழப்பட்டிருந்தது; ஒரு கன்னியாஸ்திரி மடத்தைப் பற்றி நியூமன் கொண்டிருந்த கற்பனைக்கு அது கச்சிதமாகப் பொருந்திற்று. மேடம் டி சின்ட்ரேவைச் சந்திக்க முடியுமா என்பதை வாயிற்காப்பால் அவனுக்குச் சொல்ல இயலவில்லை; அவன் சற்றுத் தள்ளி இருந்த மற்றொரு வாயிலில் சென்று விசாரிக்குமாறு அவள் கேட்டுக்கொண்டாள். அவன் முற்றத்தைக் கடந்து சென்றான்; அங்கே முகப்பு மண்டபத்தின் படிகளில், தலைக்கவசம் ஏதுமின்றி ஒரு கனவான் அமர்ந்திருந்தார்; அவர் ஒரு அழகான வேட்டை நாயுடன் விளையாடிக்கொண்டிருந்தார். நியூமன் நெருங்கி வந்ததும் அவர் எழுந்து நின்றார்; அவன் அழைப்பு மணியை அழுத்துவதற்காகக் கையை நீட்டியபோது, ​​அவர் புன்னகையுடன் ஆங்கிலத்தில், "நியூமன் காத்திருக்க வேண்டியிருக்கும் என்று நினைக்கிறேன்; வேலைக்காரர்கள் ஆளுக்கொரு திசையில் சிதறிவிட்டார்கள். நானேதான் மணியை அடித்துக்கொண்டிருந்தேன்; அவர்களுக்குள் என்னதான் பிசாசு புகுந்ததோ தெரியவில்லை," என்று கூறினார். அவர் ஒரு இளைஞர்; அவரது ஆங்கிலம் மிகச் சிறப்பாக இருந்தது, அவரது புன்னகையும் மிகவும் கள்ளமற்றதாகத் தோன்றிற்று. நியூமன், மேடம் டி சின்ட்ரேவின் பெயரை உச்சரித்தான்.

"என் சகோதரியைச் சந்திக்க முடியும் என்று நினைக்கிறேன்," என்று அந்த இளைஞன் கூறினான். "உள்ளே வாருங்கள்; உங்கள் அறிமுக அட்டையை என்னிடம் கொடுத்தால், நானே அதை அவளிடம் கொண்டுபோய்க் கொடுக்கிறேன்."

நியூமன் இந்தச் சந்திப்பிற்கு வந்தபோது, ​​அவனது மனதில் ஒரு மெல்லிய உணர்வு குடிகொண்டிருந்தது—அதை நான் 'எதிர்ப்புணர்வு' என்று சொல்லமாட்டேன்—மாறாக, தேவைப்பட்டால் தாக்குதலுக்கோ அல்லது தற்காப்புக்கோ தயாராக இருக்கும் ஒரு மனநிலை அது; அல்லது, ஆழ்ந்த சிந்தனையுடனும், லேசான நகைச்சுவை கலந்த ஐயத்துடனும் கூடிய ஒரு மனநிலை என்று சொல்லலாம். முகப்பு மண்டபத்தில் நின்றபடியே, அவன் தன் பையிலிருந்து ஒரு அறிமுக அட்டையை எடுத்தான்; அதில் தன் பெயருக்குக் கீழே, "சான் பிரான்சிஸ்கோ" என்ற சொற்களை அவன் எழுதி வைத்திருந்தான். அந்த அட்டையை நீட்டியபடியே, அவன் எதிரே நின்றவரிடம் மிகுந்த எச்சரிக்கையுடன் கூடிய ஒரு பார்வையைச் செலுத்தினான். அவனது அந்தப் பார்வை, நியூமனுக்குப் பெரும் நிம்மதியை அளிப்பதாக அமைந்தது; அந்த இளைஞனின் முகம் அவனுக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது; அது மேடம் டி சின்ட்ரேவின் முகத்தை அப்படியே ஒத்திருந்தது. அவன் அவளுடைய சகோதரன் என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது. அந்த இளைஞனும் தன் பங்கிற்கு, நியூமனின் தோற்றத்தை ஒரு விரைவான பார்வையால் அளவிட்டான். அவன் அந்த அறிமுக அட்டையைப் பெற்றுக்கொண்டு, வீட்டிற்குள் நுழையத் தயாரானபோது, ​​வாசற்படியில் மற்றொரு உருவம் தோன்றியது—அவர் சற்று வயது முதிர்ந்தவர்; கம்பீரமான தோற்றத்துடன், இரவு நேர விருந்துகளுக்குரிய ஆடையை அணிந்திருந்தார். அவர் நியூமனை ஊடுருவும் பார்வையுடன் நோக்கினார்; நியூமனும் அவரை நோக்கினான். "மேடம் டி சின்ட்ரே," என்று அந்த இளைஞன் மீண்டும் உச்சரித்தான்—வந்திருந்த விருந்தினரை அறிமுகப்படுத்தும் விதமாக. மற்றவர் அவனது கையிலிருந்து அட்டையைப் பெற்று, அதை ஒரு விரைவான பார்வையில் வாசித்துவிட்டு, மீண்டும் நியூமனைத் தலை முதல் கால் வரை உற்றுநோக்கினார்; ஒரு கணம் தயங்கியபின், கம்பீரமாகவும் அதே சமயம் கனிவாகவும், "மேடம் டி சின்ட்ரே வீட்டில் இல்லை," என்று கூறினார்.

இளம் வயதுடையவர் ஒரு சைகை செய்துவிட்டு, பின்னர் நியூமனை நோக்கித் திரும்பி, "எனக்கு மிகவும் வருத்தமாக இருக்கிறது, ஐயா," என்று கூறினார்.

நியமன் அவர் மீது தனக்கு எந்த மனக்கசப்பும் இல்லை என்பதை உணர்த்தும் வகையில், அவருக்கு ஒரு நட்பு ரீதியான தலையசைப்பை அளித்துவிட்டு, வந்த வழியே திரும்பிச் சென்றார். வாயிற்காப்பாளர் அறையருகே அவர் நின்றார்; அந்த இரு மனிதர்களும் அப்போதும் முகப்பு மண்டபத்திலேயே நின்றுகொண்டிருந்தனர்.

"நாயுடன் இருக்கும் அந்தப் பெரியவர் யார்?" என்று, மீண்டும் அங்கே தோன்றிய அந்த மூதாட்டியிடம் அவர் கேட்டார். அவர் அப்போதுதான் பிரெஞ்சு மொழியைக் கற்கத் தொடங்கியிருந்தார்.

"அவர் மான்சியர் லே காம்ட் (Monsieur le Comte)."

"மற்றவர்?"

"அவர் மான்சியர் லே மார்கிஸ் (Monsieur le Marquis)."

"ஒரு மார்கிஸா?" என்று கிறிஸ்டோபர் ஆங்கிலத்தில் கூறினார்; நல்லவேளையாக, அந்த மூதாட்டிக்கு அந்த மொழி புரியவில்லை. "ஓ, அப்படியென்றால் அவர் சமையலறைத் தலைவர் (butler) இல்லை!"

 ## அத்தியாயம் II

அவர் மீண்டும் திவானிடம் சென்று, மறுபக்கத்தில் உட்கார்ந்தார்; பால் வெரொனீஸ் கானாவின் திருமண விருந்தைச் சித்தரித்திருந்த பெரிய கேன்வாஸைப் பார்த்தவாறு. அவர் களைப்படைந்திருந்தாலும், அந்த ஓவியம் அவருக்கு மகிழ்ச்சியை அளித்தது; அது அவருக்கு ஒரு மாயையைக் கொடுத்தது; ஒரு சிறந்த விருந்து எப்படி இருக்க வேண்டும் என்பது பற்றிய அவரது லட்சியமான கருத்தை அது திருப்திப்படுத்தியது. ஓவியத்தின் இடது மூலையில் ஒரு இளம் பெண் இருக்கிறாள்; மஞ்சள் நிற சுருட்டை முடியை ஒரு பொன்னான தலை ஆபரணத்தில் அடக்கியுள்ளாள்; அவள் முன்னோக்கி குனிந்து, ஒரு இரவு விருந்தில் ஒரு கவர்ச்சியான பெண்ணின் புன்னகையுடன், தனது அண்டை வீட்டாருக்குச் செவிசாய்க்கிறாள். நியூமேன் அவளைக் கூட்டத்தில் கண்டுபிடித்தார், அவளைப் பாராட்டினார், மேலும் அவளுக்கும் தனது வழிபாட்டு நகல் ஓவியர் ஒருவர் இருப்பதை உணர்ந்தார் - அவர் ஒரு இளைஞன், அவரது முடி குத்துச்சட்டியில் நிற்பது போல் இருந்தது. திடீரென்று அவர் 'சேகரிப்பாளர்' என்ற வெறியின் வித்து தனக்குள் முளைப்பதை உணர்ந்தார்; அவர் முதல் படி எடுத்து விட்டார்; அவர் ஏன் தொடரக்கூடாது? அவர் தனது வாழ்க்கையில் முதல் ஓவியத்தை வாங்கி இருபது நிமிடங்கள்தான் ஆகியிருந்தன; இப்போது அவர் ஏற்கனவே கலை ஆதரவை ஒரு கவர்ச்சிகரமான தொழிலாக நினைத்துக் கொண்டிருந்தார். அவரது சிந்தனைகள் அவரது நல்ல மனநிலையை அதிகரித்தன; மேலும் அவர் மற்றொரு "கொம்பியேன்?" என்ற கேள்வியுடன் அந்த இளைஞனை அணுகும் நிலையில் இருந்தார். இந்த தொடர்பில் இரண்டு அல்லது மூன்று உண்மைகள் கவனிக்கத்தக்கவை, அவற்றை இணைக்கும் தர்க்க சங்கிலி முழுமையற்றதாகத் தோன்றினாலும். மாத்மொசெல் நியோச் அதிகமாகக் கேட்டாள் என்பது அவருக்குத் தெரியும்; அவ்வாறு செய்ததற்காக அவர் அவள் மீது வெறுப்புக் கொள்ளவில்லை, மேலும் அவர் அந்த இளைஞனுக்குச் சரியான தொகையைத் துல்லியமாகச் செலுத்த உறுதியாக இருந்தார். இருப்பினும், இந்த நேரத்தில், அவரது கவனம் ஒரு பெரியவரால் ஈர்க்கப்பட்டது; அவர் அறையின் வேறொரு பகுதியிலிருந்து வந்திருந்தார், மேலும் அவரது நடத்தை கேலரிக்கு அந்நியமானதாக இருந்தது, இருப்பினும் அவர் வழிகாட்டி புத்தகம் அல்லது உப்பராக்கண்ணாடியுடன் பொருத்தப்பட்டிருக்கவில்லை. அவர் ஒரு வெள்ளை சூரிய குடையைச் சுமந்திருந்தார், நீலப் பட்டினால் உள்வரியிடப்பட்டிருந்தது; மேலும் அவர் பால் வெரொனீஸ் ஓவியத்தின் முன் மெதுவாக நடந்தார், தெளிவில்லாமல் அதைப் பார்த்தார், ஆனால் கேன்வாஸின் தானியத்தை மட்டுமே பார்க்கும் அளவுக்கு மிக அருகில் நின்றார். கிறிஸ்டோபர் நியூமனுக்கு எதிரே அவர் நிறுத்தி திரும்பினார்; அப்போது நமது நண்பர், அவரைக் கவனித்துக் கொண்டிருந்தவர், அவரது முகத்தின் முழுமையற்ற பார்வையால் எழுந்த ஒரு சந்தேகத்தை உறுதிப்படுத்தும் வாய்ப்பைப் பெற்றார். இந்த பெரிய ஆய்வின் முடிவு என்னவென்றால், அவர் உடனடியாக எழுந்து, அறை முழுவதும் விரைந்து சென்றார், ஒரு நீட்டிய கையுடன், நீல உள்வரியிட்ட குடையுடன் கூடிய பெரியவரை நிறுத்தினார். பிந்தையவர் வெறித்துப் பார்த்தார், ஆனால் தனது கையை ஒரு முயற்சியாக நீட்டினார். அவர் பருமனாகவும் ரோஜா நிறமாகவும் இருந்தார்; அவரது முகம், ஒரு அழகான சணல் நிற தாடியால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது - நடுவில் கவனமாகப் பிரிக்கப்பட்டு, பக்கவாட்டில் வெளிப்புறமாகத் துலக்கப்பட்டிருந்தது - வெளிப்பாட்டின் தீவிரத்திற்குக் குறிப்பிடத்தக்கதாக இல்லாவிட்டாலும், அவர் யாருடனும் விருப்பத்துடன் கை குலுக்கும் நபராகத் தோன்றினார். நியூமேன் அவரது முகத்தைப் பற்றி என்ன நினைத்தாரோ தெரியாது, ஆனால் அவரது பிடியில் ஒரு பதிலின் பற்றாக்குறையைக் கண்டார்.

"ஓ, வாருங்கள், வாருங்கள்" என்று அவர் சிரித்துக் கொண்டே கூறினார்; "இப்போது, நீங்கள் என்னை அடையாளம் காணவில்லை என்று சொல்லாதீர்கள் - என்னிடம் வெள்ளைக் குடை இல்லையென்றால்!"

அவரது குரலின் ஒலி மற்றவரின் நினைவாற்றலைத் தூண்டியது; அவரது முகம் அதன் முழு திறனுக்கும் விரிவடைந்தது; அவரும் சிரிப்பில் வெடித்தார். "ஏன், நியூமேன் - நான் அடிபட்டுப் போவேன்! உலகில் எங்கே - நான் சொல்கிறேன் - யார் நினைத்திருப்பார்கள்? உங்களுக்குத் தெரியும்தானே, நீங்கள் மாறிவிட்டீர்கள்."

"நீங்கள் மாறவில்லை!" என்றார் நியூமேன்.

"நன்றாக மாறவில்லை, சந்தேகமில்லை. நீங்கள் எப்போது இங்கு வந்தீர்கள்?"

"மூன்று நாட்களுக்கு முன்பு."

"ஏன் எனக்குத் தெரியப்படுத்தவில்லை?"

"நீங்கள் இங்கு இருப்பது எனக்குத் தெரியாது."

"நான் இங்கு ஆறு வருடங்களாக இருக்கிறேன்."

"நாம் சந்தித்து எட்டு அல்லது ஒன்பது வருடங்கள் இருக்கும்."

"அப்படித்தான். நாங்கள் மிகவும் இளமையாக இருந்தோம்."

"இது செயின்ட் லூயிஸில், போரின் போது. நீங்கள் இராணுவத்தில் இருந்தீர்கள்."

"ஓ, இல்லை, நான் இல்லை! ஆனால் நீங்கள் இருந்தீர்கள்."

"நான் இருந்தேன் என்று நம்புகிறேன்."

"நீங்கள் நன்றாக வெளியே வந்தீர்களா?"

"நான் என் கால்களுடனும் கைகளுடனும் - திருப்தியுடனும் வெளியே வந்தேன். அனைத்தும் மிகவும் தொலைவில் இருப்பதாகத் தெரிகிறது."

"மேலும் நீங்கள் எவ்வளவு காலமாக ஐரோப்பாவில் இருக்கிறீர்கள்?"

"பதினேழு நாட்கள்."

"முதல் முறையா?"

"ஆம், மிகவும் அப்படித்தான்."

"உங்கள் நித்திய அதிர்ஷ்டத்தை உருவாக்கிவிட்டீர்களா?"

கிறிஸ்டோபர் நியூமேன் ஒரு கணம் அமைதியாக இருந்தார், பின்னர் ஒரு அமைதியான புன்னகையுடன், "ஆம்" என்று பதிலளித்தார்.

"அதைச் செலவழிக்க பாரிஸுக்கு வந்திருக்கிறீர்களா, இல்லையா?"

"சரி, பார்க்கலாம். எனவே அவர்கள் இந்த குடைகளை இங்கு சுமக்கிறார்களா - ஆண்கள்?"

"நிச்சயமாக சுமக்கிறார்கள். அவை பெரிய விஷயங்கள். இங்கு அவர்கள் ஆறுதலைப் புரிந்து கொள்கிறார்கள்."

"நீங்கள் அவற்றை எங்கு வாங்குகிறீர்கள்?"

"எங்கு வேண்டுமானாலும், எல்லா இடங்களிலும்."

"சரி, டிரிஸ்ட்ராம், நான் உங்களைப் பிடித்ததில் மகிழ்ச்சி. நீங்கள் எனக்கு வழிகாட்ட முடியும். பாரிஸ் உங்களுக்கு உள்ளங்கை போல் தெரியும் என்று நினைக்கிறேன்."

திரு. டிரிஸ்ட்ராம் தன்னைத் தானே பாராட்டிக் கொள்ளும் ஒரு மென்மையான புன்னகையைச் சிந்தினார். "சரி, எனக்கு அதிகம் காட்டக்கூடிய ஆண்கள் பலர் இல்லை என்று நான் நினைக்கிறேன். நான் உங்களை கவனித்துக் கொள்கிறேன்."

"நீங்கள் சில நிமிடங்களுக்கு முன்பு இங்கு இல்லாதது ஒரு துரதிர்ஷ்டம். நான் ஒரு ஓவியத்தை வாங்கியிருக்கிறேன். நீங்கள் அந்த விஷயத்தை எனக்காக முடித்திருக்கலாம்."

"ஒரு ஓவியத்தை வாங்கினீர்களா?" என்று திரு. டிரிஸ்ட்ராம் கேட்டார், சுவர்களைச் சுற்றி தெளிவில்லாமல் பார்த்துக் கொண்டே. "ஏன், அவர்கள் அவற்றை விற்கிறார்களா?"

"நான் ஒரு நகலைக் குறிக்கிறேன்."

"ஓ, புரிகிறது. இவை," என்று திரு. டிரிஸ்ட்ராம் கூறினார், டிடியன் மற்றும் வாண்டிக் ஓவியங்களை நோக்கித் தலையசைத்து, "இவை, அசல்கள் என்று நினைக்கிறேன்."

"நானும் அப்படித்தான் நம்புகிறேன்" என்று நியூமேன் கத்தினார். "ஒரு நகலின் நகலை நான் விரும்பவில்லை."

"ஆஹா," என்று திரு. டிரிஸ்ட்ராம் மர்மமாகக் கூறினார், "நீங்கள் ஒருபோதும் சொல்ல முடியாது. அவர்கள் பிரதி செய்கிறார்கள், உங்களுக்குத் தெரியும்தானே, மிகவும் அற்புதமாக. இது நகைக்கடைக்காரர்களைப் போன்றது, அவர்களின் போலி கற்களுடன். அங்கே பலாய் ரோயல் செல்லுங்கள்; பாதி ஜன்னல்களில் 'இமிடேஷன்' என்று பார்க்கிறீர்கள். சட்டம் அவர்களை அதை ஒட்டிக்கொள்ள கட்டாயப்படுத்துகிறது, உங்களுக்குத் தெரியும்தானே; ஆனால் நீங்கள் பொருட்களைப் பிரித்தறிய முடியாது. உண்மையைச் சொல்வதானால்," என்று திரு. டிரிஸ்ட்ராம் ஒரு முகம் சுளுக்கலுடன் தொடர்ந்தார், "நான் ஓவியங்களில் அதிகம் செய்வதில்லை. நான் அதை என் மனைவியிடம் விட்டுவிடுகிறேன்."

"ஆஹா, உங்களுக்கு ஒரு மனைவி இருக்கிறாரா?"

"நான் அதைக் குறிப்பிடவில்லையா? அவர் மிகவும் நல்ல பெண்; நீங்கள் அவரை அறிந்து கொள்ள வேண்டும். அவர் அங்கே, ஐயேனா அவென்யூவில் இருக்கிறார்."

"எனவே நீங்கள் ஒழுங்காக நிலைபெற்றிருக்கிறீர்கள் - வீடு, குழந்தைகள், எல்லாம்."

"ஆம், ஒரு சிறந்த வீடு மற்றும் இரண்டு சிறிய குழந்தைகள்."

"சரி," என்று கிறிஸ்டோபர் நியூமேன் கூறினார், தனது கைகளை சற்று நீட்டி, ஒரு பெருமூச்சுடன், "நான் உங்களைப் பொறாமைப்படுகிறேன்."

"ஓ, இல்லை! நீங்கள் இல்லை!" என்று திரு. டிரிஸ்ட்ராம் பதிலளித்தார், அவருக்கு தனது குடையால் ஒரு சிறிய குத்து கொடுத்துக் கொண்டே.

"மன்னிக்கவும்; நான் செய்கிறேன்!"

"சரி, நீங்கள் மாட்டீர்கள், பிறகு - எப்போது -"

"உங்கள் வீட்டைப் பார்த்த பிறகு என்று நீங்கள் நிச்சயமாக சொல்லவில்லையா?"

"நீங்கள் பாரிஸைப் பார்த்த பிறகு, என் பையன். நீங்கள் இங்கு உங்கள் சொந்த எஜமானராக இருக்க விரும்புகிறீர்கள்."

"ஓ, நான் என் வாழ்நாள் முழுவதும் என் சொந்த எஜமானனாக இருந்திருக்கிறேன், அதில் நான் சோர்வடைந்துவிட்டேன்."

"சரி, பாரிஸை முயற்சி செய்யுங்கள். உங்களுக்கு எவ்வளவு வயது?"

"முப்பத்தாறு."

"சே லே பெல் ஏஜ், அவர்கள் இங்கு சொல்வது போல்."

"அதன் பொருள் என்ன?"

"அதாவது ஒரு மனிதன் தனது முழு வயிறும் நிரம்பும் வரை தனது தட்டை அனுப்பி வைக்கக்கூடாது என்பதாகும்."

"அவ்வளவுதானா? நான் பிரஞ்சு பாடங்களை எடுக்க ஏற்பாடுகளைச் செய்திருக்கிறேன்."

"ஓ, உங்களுக்கு எந்த பாடங்களும் தேவையில்லை. நீங்கள் அதை எடுத்துக் கொள்வீர்கள். நான் ஒருபோதும் எடுத்ததில்லை."

"நீங்கள் பிரஞ்சை ஆங்கிலத்தைப் போலவே பேசுகிறீர்கள் என்று நினைக்கிறேன்."

"இன்னும் சிறப்பாக!" என்று திரு. டிரிஸ்ட்ராம் உரத்துக் கூறினார். "இது ஒரு அற்புதமான மொழி. நீங்கள் அதில் எல்லா வகையான புத்திசாலித்தனமான விஷயங்களையும் சொல்லலாம்."

"ஆனால் நான் நினைக்கிறேன்," என்று கிறிஸ்டோபர் நியூமேன் தகவல் பெறும் ஆர்வத்துடன் கூறினார், "நீங்கள் முதலில் புத்திசாலியாக இருக்க வேண்டும்."

"இல்லவே இல்லை; அதுதான் அதன் அழகு."

இரண்டு நண்பர்களும், இந்த கருத்துக்களைப் பரிமாறிக் கொண்டபோது, அவர்கள் சந்தித்த இடத்திலேயே நின்று கொண்டிருந்தார்கள்; ஓவியங்களைப் பாதுகாத்த தடுப்பு கம்பியில் சாய்ந்து கொண்டிருந்தார்கள். இறுதியில் திரு. டிரிஸ்ட்ராம் தான் களைப்பால் மூழ்கிவிட்டதாகவும், உட்காருவதில் மகிழ்ச்சி அடைவதாகவும் அறிவித்தார். நியூமேன் அவர் சோம்பிக் கொண்டிருந்த பெரிய திவானை மிக உயர்வாகப் பரிந்துரைத்தார்; மேலும் அவர்கள் உட்காரத் தயாரானார்கள். "இது ஒரு பெரிய இடம்; இல்லையா?" என்று நியூமேன் ஆர்வத்துடன் கூறினார்.

"பெரிய இடம், பெரிய இடம். உலகத்திலேயே மிகச் சிறந்த விஷயம்." பின்னர், திடீரென்று, திரு. டிரிஸ்ட்ராம் தயங்கி, தன்னைச் சுற்றிப் பார்த்தார். "நீங்கள் இங்கு புகைக்க அனுமதிக்க மாட்டார்கள் என்று நினைக்கிறேன்."

நியூமேன் வெறித்துப் பார்த்தார். "புகைக்கவா? எனக்குத் தெரியாது. உங்களுக்கு என்னை விட விதிமுறைகள் நன்றாகத் தெரியும்."

"நானா? நான் இதற்கு முன்பு இங்கு வந்ததே இல்லை!"

"இல்லையா! ஆறு வருடங்களில்?"

"நாங்கள் முதலில் பாரிஸுக்கு வந்தபோது என் மனைவி என்னை இங்கு இழுத்து வந்ததாக நம்புகிறேன், ஆனால் நான் திரும்பி வரும் வழியைக் கண்டுபிடிக்கவில்லை."

"ஆனால் நீங்கள் பாரிஸை மிகவும் நன்றாக அறிந்திருக்கிறீர்கள் என்று சொல்கிறீர்களே!"

"நான் இதை பாரிஸ் என்று அழைக்கவில்லை!" என்று திரு. டிரிஸ்ட்ராம் உறுதியுடன் கத்தினார். "வாருங்கள்; நாம் பலாய் ரோயலுக்குச் சென்று ஒரு புகை பிடிப்போம்."

"நான் புகைப்பதில்லை" என்றார் நியூமேன்.

"அப்படியானால் ஒரு பானம்."

திரு. டிரிஸ்ட்ராம் தனது தோழரை அழைத்துச் சென்றார். அவர்கள் லூவ்ரின் அற்புதமான மண்டபங்கள் வழியாக, படிக்கட்டுகளைக் கடந்து, சிற்பத்தின் குளிர்ந்த, மங்கலான கேலரிகள் வழியாக, வெளியே பெரிய முற்றத்திற்குச் சென்றார்கள். நியூமேன் செல்லும்போது சுற்றிலும் பார்த்தார், ஆனால் அவர் எந்தக் கருத்தும் தெரிவிக்கவில்லை; இறுதியில் அவர்கள் வெளிப்புறக் காற்றிற்கு வெளியே வந்தபோதுதான் அவர் தனது நண்பரிடம், "உங்கள் இடத்தில் நான் வாரத்திற்கு ஒருமுறை இங்கு வந்திருப்பேன் என்று தோன்றுகிறது" என்றார்.

"ஓ, இல்லை, நீங்கள் வந்திருக்க மாட்டீர்கள்!" என்றார் திரு. டிரிஸ்ட்ராம். "நீங்கள் அப்படி நினைக்கிறீர்கள், ஆனால் நீங்கள் வந்திருக்க மாட்டீர்கள். உங்களுக்கு நேரம் கிடைத்திருக்காது. நீங்கள் எப்போதும் போக வேண்டும் என்று நினைப்பீர்கள், ஆனால் ஒருபோதும் போக மாட்டீர்கள். இங்கு பாரிஸில் அதை விட சிறந்த வேடிக்கை உள்ளது. ஓவியங்களைப் பார்க்க இத்தாலிதான் இடம்; நீங்கள் அங்கு செல்லும் வரை காத்திருங்கள். அங்கு நீங்கள் செல்ல வேண்டும்; உங்களால் வேறு எதுவும் செய்ய முடியாது. அது ஒரு பயங்கரமான நாடு; நீங்கள் ஒரு நல்ல சுருட்டு கூட பெற முடியாது. நான் இன்று ஏன் அங்கு சென்றேன் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை; நான் நடந்து கொண்டிருந்தேன், பொழுதுபோக்கிற்காக மிகவும் கடினமாக இருந்தேன். நான் கடந்து செல்லும்போது லூவ்ரை ஓரளவு கவனித்தேன், அங்கு என்ன நடக்கிறது என்று பார்க்கப் போகலாம் என்று நினைத்தேன். ஆனால் நான் உங்களை அங்கு கண்டுபிடிக்கவில்லையென்றால் நான் ஏமாற்றப்பட்டிருப்பேன். அதைத் தொங்க விடுங்கள், நான் ஓவியங்களைப் பற்றிக் கவலைப்படுவதில்லை; நான் நிஜத்தையே விரும்புகிறேன்!" மேலும் திரு. டிரிஸ்ட்ராம் இந்த மகிழ்ச்சியான சூத்திரத்தை ஒரு உறுதியுடன் தூக்கி எறிந்தார், அதை 'கலாச்சாரத்தின்' அதிகப்படியால் பாதிக்கப்பட்ட நபர்களின் ஏராளமான வர்க்கம் பொறாமைப்பட்டிருக்கலாம்.

இரு பெரியவர்களும் ரூ டி ரிவோலி வழியாகவும், பலாய் ரோயலுக்குள்ளும் சென்றார்கள்; அங்கு அவர்கள் பெரிய திறந்த நாற்கர முற்றத்தில் நீட்டிக்கொண்டிருக்கும் கஃபேயின் கதவில் வைக்கப்பட்டிருந்த சிறிய மேசைகளில் ஒன்றில் உட்கார்ந்தார்கள். இடம் மக்களால் நிரம்பியிருந்தது; நீரூற்றுகள் தெளித்துக் கொண்டிருந்தன; ஒரு இசைக்குழு வாசித்துக் கொண்டிருந்தது; நாற்காலிக் கொத்துகள் அனைத்து எலுமிச்சை மரங்களின் கீழும் திரட்டப்பட்டிருந்தன; பெஞ்சுகளில் அமர்ந்திருந்த உருண்டைத் திரும்பி, வெள்ளைத் தொப்பி அணிந்த செவிலியர்கள், தங்கள் பொறுப்பிலுள்ள குழந்தைகளுக்கு ஊட்டச்சத்துக்கான மிகுதியான வசதிகளை வழங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். முழுக் காட்சியிலும் ஒரு எளிதான, வீட்டுப் பாணியிலான மகிழ்ச்சி இருந்தது; கிறிஸ்டோபர் நியூமேன் இது மிகவும் சிறப்பியல்பான பாரிசியன் என்று உணர்ந்தார்.

"இப்போது," என்று திரு. டிரிஸ்ட்ராம் தொடங்கினார், அவர் பரிமாறச் செய்த காபிக் கலவையை அவர்கள் சுவைத்த பிறகு, "இப்போது உங்களைப் பற்றி ஒரு கணக்கைக் கொடுங்கள். உங்கள் எண்ணங்கள் என்ன, உங்கள் திட்டங்கள் என்ன, நீங்கள் எங்கிருந்து வந்தீர்கள், எங்கு செல்கிறீர்கள்? முதலில், நீங்கள் எங்கு தங்கியிருக்கிறீர்கள்?"

"கிராண்ட் ஹோட்டலில்" என்றார் நியூமேன்.

திரு. டிரிஸ்ட்ராம் தனது பருமனான முகத்தைச் சுளுக்கினார். "அது சரியாக இருக்காது! நீங்கள் மாற வேண்டும்."

"மாற்றமா?" என்று நியூமேன் கேட்டார். "ஏன், நான் இருந்ததிலேயே இது மிகச் சிறந்த ஹோட்டல்."

"உங்களுக்கு ஒரு 'சிறந்த' ஹோட்டல் தேவையில்லை; உங்களுக்கு ஒரு சிறிய, அமைதியான, நேர்த்தியான ஒன்று தேவை, அங்கு உங்கள் மணி பதிலளிக்கப்படும் மற்றும் நீங்கள் - உங்கள் நபர் அடையாளம் காணப்படுவார்."

"நான் மணியைத் தொடுவதற்கு முன்பே நான் அடித்துவிட்டேனா என்று பார்க்க அவர்கள் ஓடுகிறார்கள்" என்றார் நியூமேன், "மேலும் எனது நபரைப் பொறுத்தவரை, அவர்கள் எப்போதும் அதற்குத் தலைவணங்கி மரியாதை செய்கிறார்கள்."

"நீங்கள் எப்போதும் அவர்களுக்கு இனாம் கொடுக்கிறீர்கள் என்று நினைக்கிறேன். அது மிகவும் மோசமான பாணி."

"எப்போதுமா? இல்லவே இல்லை. ஒரு மனிதன் நேற்று எனக்கு ஏதோ கொண்டு வந்தான், பின்னர் ஒரு பிச்சைக்காரனைப் போல் சோம்பேறித்தனமாக நின்றான். நான் அவனுக்கு ஒரு நாற்காலியைக் கொடுத்து, அவன் உட்கார மாட்டானா என்று கேட்டேன். அது மோசமான பாணியா?"

"மிகவும்!"

"ஆனால் அவன் உடனடியாக வெளியே ஓடிவிட்டான். எப்படியிருந்தாலும், இந்த இடம் எனக்கு மகிழ்ச்சியைத் தருகிறது. அது எனக்குப் போரடித்தால் உங்கள் நேர்த்தியைத் தொங்கவிடுங்கள். நான் நேற்று இரவு இரண்டு மணி வரை கிராண்ட் ஹோட்டலின் முற்றத்தில் அமர்ந்திருந்தேன், வருவதையும் போவதையும், மக்கள் சுற்றித் திரிவதையும் பார்த்துக் கொண்டு."

"நீங்கள் எளிதில் திருப்தியடைபவர். ஆனால் நீங்கள் விரும்பியதைச் செய்யலாம் - உங்கள் காலணிகளில் ஒரு மனிதன். நீங்கள் ஒரு குவியல் பணத்தை உருவாக்கிவிட்டீர்கள், இல்லையா?"

"நான் போதுமான அளவு உருவாக்கியிருக்கிறேன்."

"அதைச் சொல்லக்கூடிய மனிதன் மகிழ்ச்சியானவன்? எதற்குப் போதுமானது?"

"சிறிது நேரம் ஓய்வெடுக்க, அந்தக் குழப்பமான விஷயத்தை மறக்க, சுற்றிலும் பார்க்க, உலகத்தைக் காண, ஒரு நல்ல நேரத்தைக் கழிக்க, என் மனதை மேம்படுத்த, மற்றும் எனக்கு விருப்பம் இருந்தால், ஒரு மனைவியை மணக்க." நியூமேன் மெதுவாகப் பேசினார், ஒரு குறிப்பிட்ட வறண்ட உச்சரிப்புடன் மற்றும் அடிக்கடி இடைநிறுத்தங்களுடன். இது அவரது வழக்கமான பேச்சு முறையாக இருந்தது, ஆனால் நான் மேற்கோள் காட்டிய வார்த்தைகளில் இது குறிப்பாகத் தெரிந்தது.

"ஜூபிடர்! இதோ ஒரு திட்டம்!" என்று திரு. டிரிஸ்ட்ராம் கத்தினார். "நிச்சயமாக, இவை அனைத்திற்கும் பணம் தேவை, குறிப்பாக மனைவி; அவள் அதைக் கொடுக்காவிட்டால், என்னுடையவள் கொடுத்தது போல். மேலும் கதை என்ன? நீங்கள் அதை எப்படிச் செய்தீர்கள்?"

நியூமேன் தனது தொப்பியை நெற்றியிலிருந்து பின்னுக்குத் தள்ளி, கைகளைக் கட்டிக் கொண்டு, கால்களை நீட்டினார். அவர் இசையைக் கேட்டார்; அவர் சுற்றிலும் கலகலப்பான கூட்டத்தையும், தெளிக்கும் நீரூற்றுகளையும், செவிலியர்களையும், குழந்தைகளையும் பார்த்தார். "நான் வேலை செய்திருக்கிறேன்!" என்று இறுதியில் பதிலளித்தார்.

டிரிஸ்ட்ராம் சிறிது நேரம் அவரைப் பார்த்தார்; தனது அமைதியான கண்கள் தனது நண்பரின் தாராளமான நீளத்தை அளப்பதற்கும், அவரது வசதியாகச் சிந்திக்கும் முகத்தில் தங்குவதற்கும் அனுமதித்தார். "நீங்கள் எதில் வேலை செய்தீர்கள்?" என்று கேட்டார்.

"ஓ, பல விஷயங்களில்."

"நீங்கள் ஒரு சாமர்த்தியமான பையன் என்று நினைக்கிறேன், இல்லையா?"

நியூமேன் தொடர்ந்து செவிலியர்களையும் குழந்தைகளையும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்; அவர்கள் காட்சிக்கு ஒரு வகையான பழமையான, மேய்ச்சல் எளிமையைக் கொடுத்தார்கள். "ஆம்" என்று இறுதியில் கூறினார், "நான் ஒரு சாமர்த்தியமான பையன் என்று நினைக்கிறேன்." பின்னர், தனது தோழரின் விசாரணைகளுக்குப் பதிலளிக்கும் விதமாக, அவர்களின் கடைசி சந்திப்பிற்குப் பிறகு தனது வரலாற்றைச் சுருக்கமாக விவரித்தார். இது ஒரு மிகத் தீவிரமான மேற்கத்திய கதையாக இருந்தது, மேலும் அது வாசகருக்கு விரிவாக அறிமுகப்படுத்த வேண்டிய அவசியமில்லாத முயற்சிகளைப் பற்றிக் கையாண்டது. நியூமேன் போரில் இருந்து ஒரு பிரிகேடியர் ஜெனரலின் பிரிவெட் பதவியுடன் வெளியே வந்தார்; இந்த விஷயத்தில் - பாரபட்சமற்ற ஒப்பீடுகள் இல்லாமல் - அதைச் சுமக்கும் திறன் மிகுந்த தோள்களின் மீது விழுந்த ஒரு கௌரவம். ஆனால் தேவைப்பட்டால் அவர் ஒரு சண்டையை நிர்வகிக்க முடியும் என்றாலும், நியூமேன் இந்தத் தொழிலை மனதார வெறுத்தார்; இராணுவத்தில் அவரது நான்கு ஆண்டுகள் அவருக்கு மதிப்புமிக்க விஷயங்களின் விரயம் பற்றிய கோபமான, கசப்பான உணர்வை விட்டுச் சென்றன - வாழ்க்கை, நேரம், பணம், 'சாமர்த்தியம்', மற்றும் நோக்கத்தின் ஆரம்பப் புத்துணர்ச்சி; மேலும் அவர் அமைதியின் முயற்சிகளுக்குத் தன்னை மிகுந்த ஆர்வத்துடனும் சக்தியுடனும் அர்ப்பணித்துக் கொண்டார். நிச்சயமாக, அவர் தனது தோள்பட்டைப் பட்டைகளைக் கழற்றியபோது அவர் பணமில்லாமல் இருந்தார், அவற்றை அணிந்தபோதும் அப்படித்தான்; அவரது வசம் இருந்த ஒரே மூலதனம் அவரது பிடிவாதமான உறுதியும், முடிவுகள் மற்றும் வழிமுறைகள் பற்றிய அவரது துடிப்பான உணர்வும் மட்டுமே. முயற்சியும் செயலும் அவருக்கு மூச்சுவிடுவது போல் இயற்கையாக இருந்தன; இன்னும் முழுமையாக ஆரோக்கியமான ஒரு மனிதர் மேற்குலகின் மீள்தன்மை கொண்ட மண்ணில் ஒருபோதும் நடந்ததில்லை. மேலும், அவரது அனுபவம் அவரது திறமையைப் போலவே விரிவானதாக இருந்தது; அவருக்கு பதினான்கு வயதாக இருந்தபோது, தேவை அவரது மெல்லிய இளம் தோள்களைப் பிடித்து, அன்று இரவு இரவு உணவைச் சம்பாதிப்பதற்காக தெருவுக்குத் தள்ளியது. அவர் அதைச் சம்பாதிக்கவில்லை, ஆனால் அடுத்த நாள் இரவின் இரவு உணவைச் சம்பாதித்தார்; பின்னர், அவரிடம் எதுவும் இல்லாதபோதெல்லாம், அது வேறு ஏதாவது ஒன்றுக்குப் பணத்தைப் பயன்படுத்துவதற்காக அவர் அது இல்லாமல் போனதால்தான் - ஒரு கூர்மையான இன்பம் அல்லது ஒரு நல்ல லாபம். அவர் தனது மூளையுடன் தனது கையை பல விஷயங்களுக்குத் திருப்பியிருந்தார்; அவர் நிறுவன முயற்சியில், சொல்லின் உயர்ந்த பொருளில், முனைப்பாக இருந்தார்; அவர் சாகசமாகவும், பொறுப்பற்றவராகவும் இருந்தார்; மேலும் கசப்பான தோல்வியையும், அற்புதமான வெற்றியையும் அவர் அறிந்திருந்தார்; ஆனால் அவர் ஒரு பிறவி சோதனையாளர்; தேவையின் அழுத்தத்தில் அவர் எப்போதும் ரசிக்க ஏதாவதைக் கண்டுபிடித்தார், அது இடைக்காலத் துறவியின் மயிர் சட்டை போல் எரிச்சலூட்டுவதாக இருந்தாலும் கூட. ஒரு கட்டத்தில் தோல்வி அவரது பங்காக மாறாமல் இருந்தது; துரதிர்ஷ்டம் அவரது படுக்கைத் தோழனாக மாறியது; அவர் தொட்ட எதையும், தங்கமாக அல்ல, மாறாக சாம்பலாக மாற்றினார். உலக விஷயங்களில் ஒரு இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட உறுப்பு பற்றிய அவரது மிகத் தெளிவான கருத்து, இந்த விடாமுயற்சியுள்ள துரதிர்ஷ்டம் அதன் உச்சத்தில் இருந்தபோது ஒருமுறை அவருக்கு வந்தது; தனது சொந்த விருப்பத்தை விட வாழ்க்கையில் வலிமையான ஏதோ ஒன்று இருப்பதாக அவருக்குத் தோன்றியது. ஆனால் அந்த மர்மமான ஏதோ ஒன்று பிசாசாக மட்டுமே இருக்க முடியும்; எனவே அவர் அந்தத் துணிச்சலான சக்தியின் மீது தீவிரமான தனிப்பட்ட பகைமையுடன் பிடிபட்டார். தனது கடனை முழுவதுமாகச் செலவழித்துவிட்டு, ஒரு டாலர் கூட திரட்ட முடியாமல், ஒரு அந்நிய நகரத்தில் இருட்டும் நேரத்தில், அதன் அந்நியத்தன்மையைக் குறைக்க ஒரு காசும் இல்லாமல் தன்னைக் கண்டுகொள்வது என்றால் என்னவென்று அவருக்குத் தெரியும். இத்தகைய சூழ்நிலைகளில்தான் அவர் சான் பிரான்சிஸ்கோவிற்குள் நுழைந்தார்; அது பின்னர், அவரது மகிழ்ச்சியான அதிர்ஷ்ட அடிகளின் களமாக இருந்தது. பிலடெல்பியாவில் டாக்டர் பிராங்க்ளின் செய்தது போல், அவர் ஒரு பைசா ரொட்டியைக் கடித்துக் கொண்டு தெருவில் அணிவகுத்துச் செல்லவில்லை என்றால், அது செயல்திறனுக்குத் தேவையான பைசா ரொட்டி அவரிடம் இல்லாததால் மட்டுமே. அவரது இருண்ட நாட்களில், அவருக்கு ஒரே ஒரு எளிய, நடைமுறை உந்துதல் இருந்தது - அவர் சொல்லும் விதமானால், 'விஷயத்தை முழுமையாகப் பார்க்க வேண்டும்' என்ற விருப்பம். இறுதியில் அவர் அவ்வாறு செய்தார், தனது வழியைப் போராடி மென்மையான நீரில் நுழைந்தார், மேலும் அதிக அளவில் பணம் சம்பாதித்தார். கிறிஸ்டோபர் நியூமனின் வாழ்க்கையில் ஒரே குறிக்கோள் பணம் சம்பாதிப்பதாக இருந்தது என்பதை மிகவும் வெளிப்படையாக ஒப்புக் கொள்ள வேண்டும்; உலகில் அவர் வைக்கப்பட்டிருந்ததன் நோக்கம், எதிர்க்கும் வாய்ப்பிலிருந்து ஒரு அதிர்ஷ்டத்தை, பெரியதாக இருந்தால் பெரியதாக, கற்பிப்பதாகும், அவரது சொந்த உணர்விற்கு. இந்த யோசனை அவரது எல்லையை முழுமையாக நிரப்பியது மற்றும் அவரது கற்பனையைத் திருப்திப்படுத்தியது. பணத்தின் பயன்பாடுகளைப் பற்றி, ஒரு வாழ்க்கையில் ஒருவர் என்ன செய்ய முடியும் என்பதைப் பற்றி, அதில் ஒருவர் தங்கப் பாய்ச்சலை ஊசி போட்டதில் வெற்றி பெற்றிருந்தார், அவர் தனது முப்பத்தைந்தாவது வயது வரை மிகவும் அரிதாகவே சிந்தித்திருந்தார். வாழ்க்கை அவருக்கு ஒரு திறந்த விளையாட்டாக இருந்தது; மேலும் அவர் அதிக பந்தயங்களுக்கு விளையாடியிருந்தார். இறுதியில் அவர் வெற்றி பெற்றார், தனது வெற்றிகளை எடுத்துச் சென்றார்; இப்போது அவர் அவற்றை என்ன செய்யப் போகிறார்? அவர் ஒரு மனிதர், விரைவில் அல்லது பின்னர், கேள்வி நிச்சயமாக அவருக்கு முன் வைக்கப்படும்; அதற்கான பதில் எங்கள் கதையைச் சேர்ந்தது. அவரது தத்துவம் இதுவரை கனவு கண்டதை விட அதிகமான பதில்கள் சாத்தியம் என ஒரு தெளிவற்ற உணர்வு ஏற்கனவே அவரைக் கைப்பற்றியிருந்தது; மேலும் அவர் தனது நண்பருடன் பாரிஸின் இந்த பிரகாசமான மூலையில் சோம்பியிருந்தபோது, அது மெதுவாகவும் இனிமையாகவும் ஆழமாவது போல் இருந்தது.

"நான் ஒப்புக் கொள்ள வேண்டும்," என்று அவர் சிறிது நேரத்தில் தொடர்ந்தார், "இங்கு நான் சிறிதும் சாமர்த்தியமாக உணரவில்லை. எனது குறிப்பிடத்தக்க திறமைகள் எந்தப் பயனும் இல்லை. நான் ஒரு சிறு குழந்தை போல் எளிமையாக உணர்கிறேன், ஒரு சிறு குழந்தை என் கையைப் பிடித்து என்னைச் சுற்றி அழைத்துச் செல்லலாம்."

"ஓ, நான் உங்கள் சிறு குழந்தையாக இருக்கிறேன்," என்று டிரிஸ்ட்ராம் களிப்புடன் கூறினார்; "நான் உங்கள் கையைப் பிடித்துக் கொள்கிறேன். உங்களை என்னிடம் ஒப்படையுங்கள்."

"நான் ஒரு நல்ல வேலை செய்பவன்," என்று நியூமேன் தொடர்ந்தார், "ஆனால் நான் ஒரு மோசமான சோம்பேறி என்று நான் நினைக்கிறேன். நான் வெளிநாடு வந்து பொழுதுபோக்காக இருக்கிறேன், ஆனால் அதை எப்படிச் செய்வது என்று எனக்குத் தெரியுமா என்று சந்தேகப்படுகிறேன்."

"ஓ, அது எளிதில் கற்றுக் கொள்ளப்படும்."

"சரி, நான் அதைக் கற்றுக் கொள்ளலாம், ஆனால் நான் அதை ஒருபோதும் மனப்பாடம் செய்ய மாட்டேன் என்று பயப்படுகிறேன். அதைப் பற்றி எனக்கு உலகிலேயே சிறந்த விருப்பம் உள்ளது, ஆனால் என் மேதை அந்த திசையில் பொய் சொல்லவில்லை. ஒரு சோம்பேறியாக, நான் ஒருபோதும் அசலாக இருக்க மாட்டேன், நீங்கள் இருப்பதைப் போல."

"ஆம்," என்றார் டிரிஸ்ட்ராம், "நான் அசல் என்று நினைக்கிறேன்; லூவ்ரில் உள்ள அந்த ஒழுக்கக்கேடான ஓவியங்களைப் போல."

"மேலும்," என்று நியூமேன் தொடர்ந்தார், "நான் இன்பத்தில் வேலை செய்ய விரும்பவில்லை, அதே போல் நான் வேலையில் விளையாடவும் இல்லை. நான் அதை எளிதாக எடுத்துக் கொள்ள விரும்புகிறேன். நான் மிகவும் சோம்பேறியாக உணர்கிறேன், ஒரு மரத்தின் கீழ் உட்கார்ந்து ஒரு இசைக்குழுவைக் கேட்டுக்கொண்டு ஆறு மாதங்களை இப்போது இருப்பது போல் செலவிட விரும்புகிறேன். ஒரே ஒரு விஷயம்; நான் சில நல்ல இசையைக் கேட்க விரும்புகிறேன்."

"இசை மற்றும் ஓவியங்கள்! ஆண்டவரே, என்ன சுத்திகரிக்கப்பட்ட சுவைகள்! நீங்கள் என் மனைவி சொல்வது போல் அறிவார்ந்தவர். நான் இல்லவே இல்லை. ஆனால் ஒரு மரத்தின் கீழ் உட்கார்ந்திருப்பதை விட உங்களுக்குச் சிறந்த ஒன்றை நாம் கண்டுபிடிக்க முடியும். தொடங்குவதற்கு, நீங்கள் கிளப்புக்கு வர வேண்டும்."

"எந்த கிளப்?"

"தி ஆக்ஸிடென்டல். நீங்கள் அங்கு அனைத்து அமெரிக்கர்களையும் பார்ப்பீர்கள்; குறைந்தபட்சம் அனைத்து சிறந்தவர்களையும். நிச்சயமாக நீங்கள் போக்கர் விளையாடுவீர்கள்?"

"ஓ, நான் சொல்கிறேன்," என்று நியூமேன் சக்தியுடன் கத்தினார், "நீங்கள் என்னை ஒரு கிளப்பில் பூட்டி, ஒரு சீட்டு மேசையில் ஒட்டப் போவதில்லை! நான் இவ்வளவு தூரம் வந்தது அதற்காக அல்ல."

"நீங்கள் எதற்காக வந்தீர்கள், அட பிசாசே! நீங்கள் செயின்ட் லூயிஸில் போக்கர் விளையாட மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தீர்கள், எனக்கு நினைவிருக்கிறது, நீங்கள் என்னைச் சுத்தம் செய்தபோது."

"நான் ஐரோப்பாவைப் பார்க்க வந்திருக்கிறேன், என்னால் முடிந்தவரை அதிலிருந்து சிறந்ததைப் பெற. நான் எல்லா பெரிய விஷயங்களையும் பார்க்க விரும்புகிறேன், மேலும் புத்திசாலி மக்கள் செய்வதைச் செய்ய விரும்புகிறேன்."

"புத்திசாலி மக்களா? மிக்க நன்றி. நீங்கள் என்னை ஒரு முட்டாளாக நினைக்கிறீர்களா?"

நியூமேன் தனது நாற்காலியில் குறுக்காக அமர்ந்திருந்தார், முழங்கையை முதுகில் வைத்தும், தலையை கையில் சாய்த்தும். அசையாமல், அவர் சிறிது நேரம் தனது தோழனைப் பார்த்தார், தனது வறண்ட, பாதுகாப்பான, பாதி புரியாத, ஆனால் முழுவதுமாக நல்ல குணமுள்ள புன்னகையுடன். "உங்கள் மனைவிக்கு என்னை அறிமுகப்படுத்துங்கள்!" என்று இறுதியில் கூறினார்.

டிரிஸ்ட்ராம் தனது நாற்காலியில் துள்ளினார். "என் மேல் சத்தியமாக, நான் அறிமுகப்படுத்த மாட்டேன். என் மீது மூக்கைச் சிணுங்குவதற்கு அவருக்கு எந்த உதவியும் தேவையில்லை, உங்களுக்கும் இல்லை!"

"நான் உங்கள் மீது மூக்கைச் சிணுங்கவில்லை, என் அன்புள்ள தோழரே; யாரிடமும், எதிலும் இல்லை. நான் பெருமைப்படவில்லை, நான் உங்களுக்கு உறுதியளிக்கிறேன், நான் பெருமைப்படவில்லை. அதனால்தான் நான் புத்திசாலி மக்களைப் பின்பற்றத் தயாராக இருக்கிறேன்."

"சரி, நான் ரோஜா இல்லையென்றால், அவர்கள் இங்கு சொல்வது போல், நான் அதற்கு அருகில் வாழ்ந்திருக்கிறேன். என்னால் உங்களுக்குச் சில புத்திசாலி மக்களையும் காட்ட முடியும். உங்களுக்கு ஜெனரல் பேக்கார்ட் தெரியுமா? உங்களுக்கு சி. பி. ஹாட்ச் தெரியுமா? உங்களுக்கு மிஸ் கிட்டி அப்ஜான் தெரியுமா?"

"அவர்களின் அறிமுகத்தைப் பெறுவதில் நான் மகிழ்ச்சியடைவேன்; நான் சமூகத்தை வளர்க்க விரும்புகிறேன்."

டிரிஸ்ட்ராம் அமைதியற்றவராகவும் சந்தேகமாகவும் தோன்றினார்; அவர் தனது நண்பரைக் கடைக் கண்ணால் பார்த்தார்; பின்னர், "நீங்கள் எதை நோக்கமாகக் கொண்டிருக்கிறீர்கள்?" என்று கேட்டார். "நீங்கள் ஒரு புத்தகம் எழுதப் போகிறீர்களா?"

கிறிஸ்டோபர் நியூமேன் சிறிது நேரம் தனது மீசையின் ஒரு முனையை முறுக்கினார்; இறுதியில் அவர் பதில் சொன்னார். "ஒரு நாள், இரண்டு மாதங்களுக்கு முன்பு, எனக்கு மிகவும் விசித்திரமான ஒன்று நடந்தது. நான் சில முக்கியமான வேலைகளுக்காக நியூயார்க்கிற்கு வந்திருந்தேன்; இது ஒரு நீண்ட கதை - பங்குச் சந்தையில், ஒரு குறிப்பிட்ட வழியில், மற்றொரு கட்சியை விட முன்னேற வேண்டும் என்ற கேள்வி. இந்த மற்ற கட்சி ஒருமுறை எனக்கு மிகவும் இழிவான தந்திரத்தைச் செய்திருந்தது. நான் அவர் மீது ஒரு பகையைக் கொண்டிருந்தேன், அப்போது நான் மிகவும் கடுமையாக உணர்ந்தேன், எனக்கு ஒரு வாய்ப்பு கிடைத்தால், அடையாளப்பூர்வமாகச் சொன்னால், அவரது மூக்கை இடத்திலிருந்து வெளியேற்றுவேன் என்று சபதம் செய்தேன். சுமார் அறுபதாயிரம் டாலர்கள் பணம் பணயம் இருந்தது. நான் அதை அவரது வழியிலிருந்து வெளியே எடுத்தால், அது அந்த மனிதன் உணரும் ஒரு அடியாக இருக்கும், மேலும் அவர் உண்மையில் எந்த இரக்கத்திற்கும் தகுதியற்றவர். நான் ஒரு குத்தகை வண்டியில் குதித்து என் வேலையைப் பற்றிச் சென்றேன்; அந்த வண்டியில் - இந்த அழியாத, வரலாற்று வண்டியில் - நான் குறிப்பிடும் விசித்திரமான விஷயம் நடந்தது. அது வேறு எந்த வண்டியையும் போல் இருந்தது, சற்று அதிக அழுக்காக, வெளிர் பழுப்பு நிற மெத்தைகளின் மேல் ஒரு எண்ணெய்ப் பசையுள்ள கோடுடன், அது நிறைய ஐரிஷ் இறுதி ஊர்வலங்களுக்குப் பயன்படுத்தப்பட்டது போல். நான் ஒரு குறுந்தூக்கம் போட்டிருக்க வாய்ப்புள்ளது; நான் இரவு முழுவதும் பயணம் செய்து கொண்டிருந்தேன், எனது பணியால் நான் உற்சாகமாக இருந்தாலும், எனக்கு உறக்கத்தின் தேவை இருந்தது. எப்படியிருந்தாலும், நான் திடீரென்று ஒரு தூக்கத்திலிருந்தோ அல்லது ஒரு வகையான பகற்கனவிலிருந்தோ எழுந்தேன், உலகிலேயே மிகவும் விசித்திரமான உணர்வுடன் - நான் செய்யப் போகும் விஷயத்தின் மீது ஒரு மரண வெறுப்பு. அது இப்படி என்மீது வந்தது!" மேலும் அவர் தனது விரல்களைச் சொடுக்கினார் - "ஒரு பழைய காயம் வலிக்கத் தொடங்குவது போல் திடீரென்று. என்னால் அதன் பொருளைச் சொல்ல முடியவில்லை; அந்த முழு வேலையையும் நான் வெறுத்தேன், அதிலிருந்து என் கைகளைக் கழுவ விரும்பினேன் என்று மட்டுமே உணர்ந்தேன். அந்த அறுபதாயிரம் டாலர்களை இழக்கும் யோசனை, அதை முற்றிலுமாக நழுவவிட்டு, ஓடிப்போகவிட்டு, மீண்டும் ஒருபோதும் அதைப் பற்றி கேட்காமல் இருப்பது, உலகிலேயே மிகவும் இனிமையான விஷயமாகத் தோன்றியது. இவை அனைத்தும் என் விருப்பத்திற்கு முற்றிலும் சுயாதீனமாக நடந்தன, நான் அதை ஒரு தியேட்டரில் ஒரு நாடகம் போல் பார்த்துக் கொண்டு அமர்ந்திருந்தேன். அது எனக்குள் நடப்பதை நான் உணர முடிந்தது. நமக்குள் நடக்கும் விஷயங்களைப் பற்றி நாம் மிகவும் குறைவாகவே புரிந்து கொள்கிறோம் என்பதை நீங்கள் நம்பலாம்."

"ஜூபிடர்! நீங்கள் என் மாமிசத்தை ஊர்வன வரவைக்கிறீர்கள்!" என்று டிரிஸ்ட்ராம் கத்தினார். "மேலும் நீங்கள் உங்கள் வண்டியில் அமர்ந்து, நீங்கள் அழைக்கும் நாடகத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போது, மற்ற மனிதன் உள்ளே நுழைந்து உங்கள் அறுபதாயிரம் டாலர்களைப் பறித்துக் கொண்டானா?"

"எனக்குக் கொஞ்சமும் யோசனை இல்லை. நான் நம்புகிறேன், ஏழை பிசாசு! ஆனால் நான் ஒருபோதும் கண்டுபிடிக்கவில்லை. நான் வால் ஸ்ட்ரீட்டில் போக வேண்டிய இடத்தின் முன் நாங்கள் நிறுத்தினோம், ஆனால் நான் வண்டியில் அமைதியாக உட்கார்ந்திருந்தேன்; இறுதியில் டிரைவர் தனது இருக்கையிலிருந்து கீழே இறங்கி, தனது வண்டி ஒரு சவப்பெட்டி வண்டியாக மாறவில்லையா என்று பார்க்க வந்தான். நான் ஒரு பிணமாக இருந்ததைப் போல, என்னால் வெளியே வந்திருக்க முடியாது. எனக்கு என்ன நடந்தது? தற்காலிக முட்டாள்தனம், நீங்கள் சொல்வீர்கள். நான் வெளியேற விரும்பியது வால் ஸ்ட்ரீட்டில் இருந்துதான். நான் அந்த மனிதனை புரூக்ளின் படகுத் துறைக்கு ஓட்டிச் செல்லும்படியும், அக்கரைக்குச் செல்லும்படியும் சொன்னேன். நாங்கள் அக்கரை சென்றதும், என்னை நாட்டுப்புறத்திற்கு ஓட்டிச் செல்லும்படி சொன்னேன். நான் முதலில் அவனை நகரத்திற்குள் உயிருக்குப் பயந்து ஓட்டச் சொன்னதால், அவன் என்னைப் பைத்தியம் என்று நினைத்திருக்க வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன். ஒருவேளை நான் பைத்தியமாக இருந்திருக்கலாம், ஆனால் அப்படியானால் நான் இன்னும் பைத்தியமாகத்தான் இருக்கிறேன். நான் காலை முழுவதும் லாங் தீவில் முதல் பச்சை இலைகளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். நான் வியாபாரத்தில் வெறுப்புற்றிருந்தேன்; நான் அனைத்தையும் தூக்கி எறிந்து, சட்டென்று உடைத்துவிட விரும்பினேன்; என்னிடம் போதுமான பணம் இருந்தது, அல்லது இல்லையென்றால் இருக்க வேண்டும். என் பழைய தோலுக்குள் ஒரு புதிய மனிதனைப் போல் உணர்ந்தேன், ஒரு புதிய உலகத்திற்காக ஏங்கினேன். நீங்கள் ஒரு விஷயத்தை மிகவும் மோசமாக விரும்பும்போது, அதை நீங்களே வைத்துக் கொள்வது நல்லது. நான் விஷயத்தைப் புரிந்து கொள்ளவில்லை, சிறிதும் இல்லை; ஆனால் நான் பழைய குதிரைக்குக் கடிவாளத்தைக் கொடுத்து, அது தனது வழியைக் கண்டுபிடிக்க அனுமதித்தேன். என்னால் விளையாட்டிலிருந்து வெளியேற முடிந்தவுடன், ஐரோப்பாவுக்குப் பாய்ந்தேன். அதனால்தான் நான் இங்கு உட்கார்ந்திருக்கிறேன்."

"நீங்கள் அந்த வண்டியை வாங்கியிருக்க வேண்டும்" என்றார் டிரிஸ்ட்ராம்; "அதைச் சுற்றி வைத்திருப்பது பாதுகாப்பான வாகனம் அல்ல. மேலும் நீங்கள் உண்மையில் விற்றுவிட்டீர்கள், இல்லையா; நீங்கள் வியாபாரத்திலிருந்து ஓய்வு பெற்றுவிட்டீர்களா?"

"நான் என் கையை ஒரு நண்பரிடம் ஒப்படைத்துவிட்டேன்; நான் விரும்பும்போது, மீண்டும் சீட்டுகளை எடுக்கலாம். ஒரு வருடத்தில் செயல்பாடு தலைகீழாக மாறும் என்று நான் சொல்லத் துணிகிறேன். ஊசல் மீண்டும் பின்னோக்கி ஆடும். நான் ஒரு கோண்டோலாவில் அல்லது ஒரு ஒட்டகத்தில் அமர்ந்திருப்பேன், திடீரென்று எனக்கு வெளியேற வேண்டும் என்று வரும். ஆனால் தற்போதைக்கு நான் முற்றிலும் சுதந்திரமாக இருக்கிறேன். நான் எந்த வியாபார கடிதங்களையும் பெறக்கூடாது என்று கூட நான் பேரம் பேசியிருக்கிறேன்."

"ஓ, இது ஒரு உண்மையான காப்ரிஸ் டி பிரின்ஸ்" என்றார் டிரிஸ்ட்ராம். "நான் பின்வாங்குகிறேன்; என்னைப் போன்ற ஒரு ஏழை பிசாசால் இவ்வளவு அற்புதமான ஓய்வு நேரத்தைச் செலவழிக்க உங்களுக்கு உதவ முடியாது. நீங்கள் முடிசூட்டப்பட்ட தலைவர்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தப்பட வேண்டும்."

நியூமேன் ஒரு கணம் அவரைப் பார்த்தார், பின்னர், தனது எளிதான புன்னகையுடன், "அதை எப்படிச் செய்வது?" என்று கேட்டார்.

"வாருங்கள், எனக்கு அது பிடிக்கும்!" என்று டிரிஸ்ட்ராம் கத்தினார். "நீங்கள் தீவிரமாக இருக்கிறீர்கள் என்பதை இது காட்டுகிறது."

"நிச்சயமாக நான் தீவிரமாக இருக்கிறேன். நான் சிறந்ததை விரும்புகிறேன் என்று நான் சொல்லவில்லையா? சிறந்ததை வெறும் பணத்திற்குப் பெற முடியாது என்பது எனக்குத் தெரியும், ஆனால் பணம் நிறைய செய்யும் என்று நான் நினைக்கிறேன். கூடுதலாக, நான் நிறைய சிரமங்களை எடுத்துக் கொள்ளத் தயாராக இருக்கிறேன்."

"நீங்கள் வெட்கப்படவில்லையா, இல்லையா?"

"எனக்குக் கொஞ்சமும் யோசனை இல்லை. ஒரு மனிதன் பெறக்கூடிய மிகப்பெரிய வகையான பொழுதுபோக்கை நான் விரும்புகிறேன். மக்கள், இடங்கள், கலை, இயற்கை, எல்லாம்! நான் மிக உயர்ந்த மலைகளையும், மிக நீலமான ஏரிகளையும், மிகச் சிறந்த ஓவியங்களையும், மிக அழகான தேவாலயங்களையும், மிகவும் பிரபலமான மனிதர்களையும், மிக அழகான பெண்களையும் பார்க்க விரும்புகிறேன்."

"அப்படியானால் பாரிஸில் குடியேறுங்கள். எனக்குத் தெரிந்த மலைகள் எதுவும் இங்கு இல்லை, ஒரே ஏரி போயிஸ் டி பௌலோனில் உள்ளது, அதுவும் குறிப்பாக நீலமாக இல்லை. ஆனால் மற்ற எல்லாம் உள்ளது: ஏராளமான ஓவியங்கள் மற்றும் தேவாலயங்கள், பிரபலமான மனிதர்களுக்கு முடிவே இல்லை, மேலும் பல அழகான பெண்கள்."

"ஆனால் நான் இந்தப் பருவத்தில், கோடைக்காலம் நெருங்கும்போது, பாரிஸில் குடியேற முடியாது."

"ஓ, கோடைக்காலத்திற்காக ட்ரூவில்லுக்குச் செல்லுங்கள்."

"ட்ரூவில் என்றால் என்ன?"

"பிரெஞ்சு நியூபோர்ட். பாதி அமெரிக்கர்கள் செல்கிறார்கள்."

"இது ஆல்ப்ஸ் மலைகளுக்கு அருகில் எங்காவது உள்ளதா?"

"நியூபோர்ட் ராக்கி மலைகளுக்கு எவ்வளவு அருகில் உள்ளதோ, அவ்வளவு அருகில்."

"ஓ, நான் மோன் பிளாங்கைப் பார்க்க விரும்புகிறேன்" என்றார் நியூமேன், "மேலும் ஆம்ஸ்டர்டாம், ரைன், மற்றும் நிறைய இடங்கள். குறிப்பாக வெனிஸ். எனக்கு வெனிஸைப் பற்றி பெரிய எண்ணங்கள் உள்ளன."

"ஆஹா," என்று திரு. டிரிஸ்ட்ராம் எழுந்து கூறினார், "நான் உங்களை என் மனைவிக்கு அறிமுகப்படுத்த வேண்டும் என்பதைப் பார்க்கிறேன்!"