## அத்தியாயம் II

அவர் மீண்டும் திவானிடம் சென்று, மறுபக்கத்தில் உட்கார்ந்தார்; பால் வெரொனீஸ் கானாவின் திருமண விருந்தைச் சித்தரித்திருந்த பெரிய கேன்வாஸைப் பார்த்தவாறு. அவர் களைப்படைந்திருந்தாலும், அந்த ஓவியம் அவருக்கு மகிழ்ச்சியை அளித்தது; அது அவருக்கு ஒரு மாயையைக் கொடுத்தது; ஒரு சிறந்த விருந்து எப்படி இருக்க வேண்டும் என்பது பற்றிய அவரது லட்சியமான கருத்தை அது திருப்திப்படுத்தியது. ஓவியத்தின் இடது மூலையில் ஒரு இளம் பெண் இருக்கிறாள்; மஞ்சள் நிற சுருட்டை முடியை ஒரு பொன்னான தலை ஆபரணத்தில் அடக்கியுள்ளாள்; அவள் முன்னோக்கி குனிந்து, ஒரு இரவு விருந்தில் ஒரு கவர்ச்சியான பெண்ணின் புன்னகையுடன், தனது அண்டை வீட்டாருக்குச் செவிசாய்க்கிறாள். நியூமேன் அவளைக் கூட்டத்தில் கண்டுபிடித்தார், அவளைப் பாராட்டினார், மேலும் அவளுக்கும் தனது வழிபாட்டு நகல் ஓவியர் ஒருவர் இருப்பதை உணர்ந்தார் - அவர் ஒரு இளைஞன், அவரது முடி குத்துச்சட்டியில் நிற்பது போல் இருந்தது. திடீரென்று அவர் 'சேகரிப்பாளர்' என்ற வெறியின் வித்து தனக்குள் முளைப்பதை உணர்ந்தார்; அவர் முதல் படி எடுத்து விட்டார்; அவர் ஏன் தொடரக்கூடாது? அவர் தனது வாழ்க்கையில் முதல் ஓவியத்தை வாங்கி இருபது நிமிடங்கள்தான் ஆகியிருந்தன; இப்போது அவர் ஏற்கனவே கலை ஆதரவை ஒரு கவர்ச்சிகரமான தொழிலாக நினைத்துக் கொண்டிருந்தார். அவரது சிந்தனைகள் அவரது நல்ல மனநிலையை அதிகரித்தன; மேலும் அவர் மற்றொரு "கொம்பியேன்?" என்ற கேள்வியுடன் அந்த இளைஞனை அணுகும் நிலையில் இருந்தார். இந்த தொடர்பில் இரண்டு அல்லது மூன்று உண்மைகள் கவனிக்கத்தக்கவை, அவற்றை இணைக்கும் தர்க்க சங்கிலி முழுமையற்றதாகத் தோன்றினாலும். மாத்மொசெல் நியோச் அதிகமாகக் கேட்டாள் என்பது அவருக்குத் தெரியும்; அவ்வாறு செய்ததற்காக அவர் அவள் மீது வெறுப்புக் கொள்ளவில்லை, மேலும் அவர் அந்த இளைஞனுக்குச் சரியான தொகையைத் துல்லியமாகச் செலுத்த உறுதியாக இருந்தார். இருப்பினும், இந்த நேரத்தில், அவரது கவனம் ஒரு பெரியவரால் ஈர்க்கப்பட்டது; அவர் அறையின் வேறொரு பகுதியிலிருந்து வந்திருந்தார், மேலும் அவரது நடத்தை கேலரிக்கு அந்நியமானதாக இருந்தது, இருப்பினும் அவர் வழிகாட்டி புத்தகம் அல்லது உப்பராக்கண்ணாடியுடன் பொருத்தப்பட்டிருக்கவில்லை. அவர் ஒரு வெள்ளை சூரிய குடையைச் சுமந்திருந்தார், நீலப் பட்டினால் உள்வரியிடப்பட்டிருந்தது; மேலும் அவர் பால் வெரொனீஸ் ஓவியத்தின் முன் மெதுவாக நடந்தார், தெளிவில்லாமல் அதைப் பார்த்தார், ஆனால் கேன்வாஸின் தானியத்தை மட்டுமே பார்க்கும் அளவுக்கு மிக அருகில் நின்றார். கிறிஸ்டோபர் நியூமனுக்கு எதிரே அவர் நிறுத்தி திரும்பினார்; அப்போது நமது நண்பர், அவரைக் கவனித்துக் கொண்டிருந்தவர், அவரது முகத்தின் முழுமையற்ற பார்வையால் எழுந்த ஒரு சந்தேகத்தை உறுதிப்படுத்தும் வாய்ப்பைப் பெற்றார். இந்த பெரிய ஆய்வின் முடிவு என்னவென்றால், அவர் உடனடியாக எழுந்து, அறை முழுவதும் விரைந்து சென்றார், ஒரு நீட்டிய கையுடன், நீல உள்வரியிட்ட குடையுடன் கூடிய பெரியவரை நிறுத்தினார். பிந்தையவர் வெறித்துப் பார்த்தார், ஆனால் தனது கையை ஒரு முயற்சியாக நீட்டினார். அவர் பருமனாகவும் ரோஜா நிறமாகவும் இருந்தார்; அவரது முகம், ஒரு அழகான சணல் நிற தாடியால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது - நடுவில் கவனமாகப் பிரிக்கப்பட்டு, பக்கவாட்டில் வெளிப்புறமாகத் துலக்கப்பட்டிருந்தது - வெளிப்பாட்டின் தீவிரத்திற்குக் குறிப்பிடத்தக்கதாக இல்லாவிட்டாலும், அவர் யாருடனும் விருப்பத்துடன் கை குலுக்கும் நபராகத் தோன்றினார். நியூமேன் அவரது முகத்தைப் பற்றி என்ன நினைத்தாரோ தெரியாது, ஆனால் அவரது பிடியில் ஒரு பதிலின் பற்றாக்குறையைக் கண்டார்.

"ஓ, வாருங்கள், வாருங்கள்" என்று அவர் சிரித்துக் கொண்டே கூறினார்; "இப்போது, நீங்கள் என்னை அடையாளம் காணவில்லை என்று சொல்லாதீர்கள் - என்னிடம் வெள்ளைக் குடை இல்லையென்றால்!"

அவரது குரலின் ஒலி மற்றவரின் நினைவாற்றலைத் தூண்டியது; அவரது முகம் அதன் முழு திறனுக்கும் விரிவடைந்தது; அவரும் சிரிப்பில் வெடித்தார். "ஏன், நியூமேன் - நான் அடிபட்டுப் போவேன்! உலகில் எங்கே - நான் சொல்கிறேன் - யார் நினைத்திருப்பார்கள்? உங்களுக்குத் தெரியும்தானே, நீங்கள் மாறிவிட்டீர்கள்."

"நீங்கள் மாறவில்லை!" என்றார் நியூமேன்.

"நன்றாக மாறவில்லை, சந்தேகமில்லை. நீங்கள் எப்போது இங்கு வந்தீர்கள்?"

"மூன்று நாட்களுக்கு முன்பு."

"ஏன் எனக்குத் தெரியப்படுத்தவில்லை?"

"நீங்கள் இங்கு இருப்பது எனக்குத் தெரியாது."

"நான் இங்கு ஆறு வருடங்களாக இருக்கிறேன்."

"நாம் சந்தித்து எட்டு அல்லது ஒன்பது வருடங்கள் இருக்கும்."

"அப்படித்தான். நாங்கள் மிகவும் இளமையாக இருந்தோம்."

"இது செயின்ட் லூயிஸில், போரின் போது. நீங்கள் இராணுவத்தில் இருந்தீர்கள்."

"ஓ, இல்லை, நான் இல்லை! ஆனால் நீங்கள் இருந்தீர்கள்."

"நான் இருந்தேன் என்று நம்புகிறேன்."

"நீங்கள் நன்றாக வெளியே வந்தீர்களா?"

"நான் என் கால்களுடனும் கைகளுடனும் - திருப்தியுடனும் வெளியே வந்தேன். அனைத்தும் மிகவும் தொலைவில் இருப்பதாகத் தெரிகிறது."

"மேலும் நீங்கள் எவ்வளவு காலமாக ஐரோப்பாவில் இருக்கிறீர்கள்?"

"பதினேழு நாட்கள்."

"முதல் முறையா?"

"ஆம், மிகவும் அப்படித்தான்."

"உங்கள் நித்திய அதிர்ஷ்டத்தை உருவாக்கிவிட்டீர்களா?"

கிறிஸ்டோபர் நியூமேன் ஒரு கணம் அமைதியாக இருந்தார், பின்னர் ஒரு அமைதியான புன்னகையுடன், "ஆம்" என்று பதிலளித்தார்.

"அதைச் செலவழிக்க பாரிஸுக்கு வந்திருக்கிறீர்களா, இல்லையா?"

"சரி, பார்க்கலாம். எனவே அவர்கள் இந்த குடைகளை இங்கு சுமக்கிறார்களா - ஆண்கள்?"

"நிச்சயமாக சுமக்கிறார்கள். அவை பெரிய விஷயங்கள். இங்கு அவர்கள் ஆறுதலைப் புரிந்து கொள்கிறார்கள்."

"நீங்கள் அவற்றை எங்கு வாங்குகிறீர்கள்?"

"எங்கு வேண்டுமானாலும், எல்லா இடங்களிலும்."

"சரி, டிரிஸ்ட்ராம், நான் உங்களைப் பிடித்ததில் மகிழ்ச்சி. நீங்கள் எனக்கு வழிகாட்ட முடியும். பாரிஸ் உங்களுக்கு உள்ளங்கை போல் தெரியும் என்று நினைக்கிறேன்."

திரு. டிரிஸ்ட்ராம் தன்னைத் தானே பாராட்டிக் கொள்ளும் ஒரு மென்மையான புன்னகையைச் சிந்தினார். "சரி, எனக்கு அதிகம் காட்டக்கூடிய ஆண்கள் பலர் இல்லை என்று நான் நினைக்கிறேன். நான் உங்களை கவனித்துக் கொள்கிறேன்."

"நீங்கள் சில நிமிடங்களுக்கு முன்பு இங்கு இல்லாதது ஒரு துரதிர்ஷ்டம். நான் ஒரு ஓவியத்தை வாங்கியிருக்கிறேன். நீங்கள் அந்த விஷயத்தை எனக்காக முடித்திருக்கலாம்."

"ஒரு ஓவியத்தை வாங்கினீர்களா?" என்று திரு. டிரிஸ்ட்ராம் கேட்டார், சுவர்களைச் சுற்றி தெளிவில்லாமல் பார்த்துக் கொண்டே. "ஏன், அவர்கள் அவற்றை விற்கிறார்களா?"

"நான் ஒரு நகலைக் குறிக்கிறேன்."

"ஓ, புரிகிறது. இவை," என்று திரு. டிரிஸ்ட்ராம் கூறினார், டிடியன் மற்றும் வாண்டிக் ஓவியங்களை நோக்கித் தலையசைத்து, "இவை, அசல்கள் என்று நினைக்கிறேன்."

"நானும் அப்படித்தான் நம்புகிறேன்" என்று நியூமேன் கத்தினார். "ஒரு நகலின் நகலை நான் விரும்பவில்லை."

"ஆஹா," என்று திரு. டிரிஸ்ட்ராம் மர்மமாகக் கூறினார், "நீங்கள் ஒருபோதும் சொல்ல முடியாது. அவர்கள் பிரதி செய்கிறார்கள், உங்களுக்குத் தெரியும்தானே, மிகவும் அற்புதமாக. இது நகைக்கடைக்காரர்களைப் போன்றது, அவர்களின் போலி கற்களுடன். அங்கே பலாய் ரோயல் செல்லுங்கள்; பாதி ஜன்னல்களில் 'இமிடேஷன்' என்று பார்க்கிறீர்கள். சட்டம் அவர்களை அதை ஒட்டிக்கொள்ள கட்டாயப்படுத்துகிறது, உங்களுக்குத் தெரியும்தானே; ஆனால் நீங்கள் பொருட்களைப் பிரித்தறிய முடியாது. உண்மையைச் சொல்வதானால்," என்று திரு. டிரிஸ்ட்ராம் ஒரு முகம் சுளுக்கலுடன் தொடர்ந்தார், "நான் ஓவியங்களில் அதிகம் செய்வதில்லை. நான் அதை என் மனைவியிடம் விட்டுவிடுகிறேன்."

"ஆஹா, உங்களுக்கு ஒரு மனைவி இருக்கிறாரா?"

"நான் அதைக் குறிப்பிடவில்லையா? அவர் மிகவும் நல்ல பெண்; நீங்கள் அவரை அறிந்து கொள்ள வேண்டும். அவர் அங்கே, ஐயேனா அவென்யூவில் இருக்கிறார்."

"எனவே நீங்கள் ஒழுங்காக நிலைபெற்றிருக்கிறீர்கள் - வீடு, குழந்தைகள், எல்லாம்."

"ஆம், ஒரு சிறந்த வீடு மற்றும் இரண்டு சிறிய குழந்தைகள்."

"சரி," என்று கிறிஸ்டோபர் நியூமேன் கூறினார், தனது கைகளை சற்று நீட்டி, ஒரு பெருமூச்சுடன், "நான் உங்களைப் பொறாமைப்படுகிறேன்."

"ஓ, இல்லை! நீங்கள் இல்லை!" என்று திரு. டிரிஸ்ட்ராம் பதிலளித்தார், அவருக்கு தனது குடையால் ஒரு சிறிய குத்து கொடுத்துக் கொண்டே.

"மன்னிக்கவும்; நான் செய்கிறேன்!"

"சரி, நீங்கள் மாட்டீர்கள், பிறகு - எப்போது -"

"உங்கள் வீட்டைப் பார்த்த பிறகு என்று நீங்கள் நிச்சயமாக சொல்லவில்லையா?"

"நீங்கள் பாரிஸைப் பார்த்த பிறகு, என் பையன். நீங்கள் இங்கு உங்கள் சொந்த எஜமானராக இருக்க விரும்புகிறீர்கள்."

"ஓ, நான் என் வாழ்நாள் முழுவதும் என் சொந்த எஜமானனாக இருந்திருக்கிறேன், அதில் நான் சோர்வடைந்துவிட்டேன்."

"சரி, பாரிஸை முயற்சி செய்யுங்கள். உங்களுக்கு எவ்வளவு வயது?"

"முப்பத்தாறு."

"சே லே பெல் ஏஜ், அவர்கள் இங்கு சொல்வது போல்."

"அதன் பொருள் என்ன?"

"அதாவது ஒரு மனிதன் தனது முழு வயிறும் நிரம்பும் வரை தனது தட்டை அனுப்பி வைக்கக்கூடாது என்பதாகும்."

"அவ்வளவுதானா? நான் பிரஞ்சு பாடங்களை எடுக்க ஏற்பாடுகளைச் செய்திருக்கிறேன்."

"ஓ, உங்களுக்கு எந்த பாடங்களும் தேவையில்லை. நீங்கள் அதை எடுத்துக் கொள்வீர்கள். நான் ஒருபோதும் எடுத்ததில்லை."

"நீங்கள் பிரஞ்சை ஆங்கிலத்தைப் போலவே பேசுகிறீர்கள் என்று நினைக்கிறேன்."

"இன்னும் சிறப்பாக!" என்று திரு. டிரிஸ்ட்ராம் உரத்துக் கூறினார். "இது ஒரு அற்புதமான மொழி. நீங்கள் அதில் எல்லா வகையான புத்திசாலித்தனமான விஷயங்களையும் சொல்லலாம்."

"ஆனால் நான் நினைக்கிறேன்," என்று கிறிஸ்டோபர் நியூமேன் தகவல் பெறும் ஆர்வத்துடன் கூறினார், "நீங்கள் முதலில் புத்திசாலியாக இருக்க வேண்டும்."

"இல்லவே இல்லை; அதுதான் அதன் அழகு."

இரண்டு நண்பர்களும், இந்த கருத்துக்களைப் பரிமாறிக் கொண்டபோது, அவர்கள் சந்தித்த இடத்திலேயே நின்று கொண்டிருந்தார்கள்; ஓவியங்களைப் பாதுகாத்த தடுப்பு கம்பியில் சாய்ந்து கொண்டிருந்தார்கள். இறுதியில் திரு. டிரிஸ்ட்ராம் தான் களைப்பால் மூழ்கிவிட்டதாகவும், உட்காருவதில் மகிழ்ச்சி அடைவதாகவும் அறிவித்தார். நியூமேன் அவர் சோம்பிக் கொண்டிருந்த பெரிய திவானை மிக உயர்வாகப் பரிந்துரைத்தார்; மேலும் அவர்கள் உட்காரத் தயாரானார்கள். "இது ஒரு பெரிய இடம்; இல்லையா?" என்று நியூமேன் ஆர்வத்துடன் கூறினார்.

"பெரிய இடம், பெரிய இடம். உலகத்திலேயே மிகச் சிறந்த விஷயம்." பின்னர், திடீரென்று, திரு. டிரிஸ்ட்ராம் தயங்கி, தன்னைச் சுற்றிப் பார்த்தார். "நீங்கள் இங்கு புகைக்க அனுமதிக்க மாட்டார்கள் என்று நினைக்கிறேன்."

நியூமேன் வெறித்துப் பார்த்தார். "புகைக்கவா? எனக்குத் தெரியாது. உங்களுக்கு என்னை விட விதிமுறைகள் நன்றாகத் தெரியும்."

"நானா? நான் இதற்கு முன்பு இங்கு வந்ததே இல்லை!"

"இல்லையா! ஆறு வருடங்களில்?"

"நாங்கள் முதலில் பாரிஸுக்கு வந்தபோது என் மனைவி என்னை இங்கு இழுத்து வந்ததாக நம்புகிறேன், ஆனால் நான் திரும்பி வரும் வழியைக் கண்டுபிடிக்கவில்லை."

"ஆனால் நீங்கள் பாரிஸை மிகவும் நன்றாக அறிந்திருக்கிறீர்கள் என்று சொல்கிறீர்களே!"

"நான் இதை பாரிஸ் என்று அழைக்கவில்லை!" என்று திரு. டிரிஸ்ட்ராம் உறுதியுடன் கத்தினார். "வாருங்கள்; நாம் பலாய் ரோயலுக்குச் சென்று ஒரு புகை பிடிப்போம்."

"நான் புகைப்பதில்லை" என்றார் நியூமேன்.

"அப்படியானால் ஒரு பானம்."

திரு. டிரிஸ்ட்ராம் தனது தோழரை அழைத்துச் சென்றார். அவர்கள் லூவ்ரின் அற்புதமான மண்டபங்கள் வழியாக, படிக்கட்டுகளைக் கடந்து, சிற்பத்தின் குளிர்ந்த, மங்கலான கேலரிகள் வழியாக, வெளியே பெரிய முற்றத்திற்குச் சென்றார்கள். நியூமேன் செல்லும்போது சுற்றிலும் பார்த்தார், ஆனால் அவர் எந்தக் கருத்தும் தெரிவிக்கவில்லை; இறுதியில் அவர்கள் வெளிப்புறக் காற்றிற்கு வெளியே வந்தபோதுதான் அவர் தனது நண்பரிடம், "உங்கள் இடத்தில் நான் வாரத்திற்கு ஒருமுறை இங்கு வந்திருப்பேன் என்று தோன்றுகிறது" என்றார்.

"ஓ, இல்லை, நீங்கள் வந்திருக்க மாட்டீர்கள்!" என்றார் திரு. டிரிஸ்ட்ராம். "நீங்கள் அப்படி நினைக்கிறீர்கள், ஆனால் நீங்கள் வந்திருக்க மாட்டீர்கள். உங்களுக்கு நேரம் கிடைத்திருக்காது. நீங்கள் எப்போதும் போக வேண்டும் என்று நினைப்பீர்கள், ஆனால் ஒருபோதும் போக மாட்டீர்கள். இங்கு பாரிஸில் அதை விட சிறந்த வேடிக்கை உள்ளது. ஓவியங்களைப் பார்க்க இத்தாலிதான் இடம்; நீங்கள் அங்கு செல்லும் வரை காத்திருங்கள். அங்கு நீங்கள் செல்ல வேண்டும்; உங்களால் வேறு எதுவும் செய்ய முடியாது. அது ஒரு பயங்கரமான நாடு; நீங்கள் ஒரு நல்ல சுருட்டு கூட பெற முடியாது. நான் இன்று ஏன் அங்கு சென்றேன் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை; நான் நடந்து கொண்டிருந்தேன், பொழுதுபோக்கிற்காக மிகவும் கடினமாக இருந்தேன். நான் கடந்து செல்லும்போது லூவ்ரை ஓரளவு கவனித்தேன், அங்கு என்ன நடக்கிறது என்று பார்க்கப் போகலாம் என்று நினைத்தேன். ஆனால் நான் உங்களை அங்கு கண்டுபிடிக்கவில்லையென்றால் நான் ஏமாற்றப்பட்டிருப்பேன். அதைத் தொங்க விடுங்கள், நான் ஓவியங்களைப் பற்றிக் கவலைப்படுவதில்லை; நான் நிஜத்தையே விரும்புகிறேன்!" மேலும் திரு. டிரிஸ்ட்ராம் இந்த மகிழ்ச்சியான சூத்திரத்தை ஒரு உறுதியுடன் தூக்கி எறிந்தார், அதை 'கலாச்சாரத்தின்' அதிகப்படியால் பாதிக்கப்பட்ட நபர்களின் ஏராளமான வர்க்கம் பொறாமைப்பட்டிருக்கலாம்.

இரு பெரியவர்களும் ரூ டி ரிவோலி வழியாகவும், பலாய் ரோயலுக்குள்ளும் சென்றார்கள்; அங்கு அவர்கள் பெரிய திறந்த நாற்கர முற்றத்தில் நீட்டிக்கொண்டிருக்கும் கஃபேயின் கதவில் வைக்கப்பட்டிருந்த சிறிய மேசைகளில் ஒன்றில் உட்கார்ந்தார்கள். இடம் மக்களால் நிரம்பியிருந்தது; நீரூற்றுகள் தெளித்துக் கொண்டிருந்தன; ஒரு இசைக்குழு வாசித்துக் கொண்டிருந்தது; நாற்காலிக் கொத்துகள் அனைத்து எலுமிச்சை மரங்களின் கீழும் திரட்டப்பட்டிருந்தன; பெஞ்சுகளில் அமர்ந்திருந்த உருண்டைத் திரும்பி, வெள்ளைத் தொப்பி அணிந்த செவிலியர்கள், தங்கள் பொறுப்பிலுள்ள குழந்தைகளுக்கு ஊட்டச்சத்துக்கான மிகுதியான வசதிகளை வழங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். முழுக் காட்சியிலும் ஒரு எளிதான, வீட்டுப் பாணியிலான மகிழ்ச்சி இருந்தது; கிறிஸ்டோபர் நியூமேன் இது மிகவும் சிறப்பியல்பான பாரிசியன் என்று உணர்ந்தார்.

"இப்போது," என்று திரு. டிரிஸ்ட்ராம் தொடங்கினார், அவர் பரிமாறச் செய்த காபிக் கலவையை அவர்கள் சுவைத்த பிறகு, "இப்போது உங்களைப் பற்றி ஒரு கணக்கைக் கொடுங்கள். உங்கள் எண்ணங்கள் என்ன, உங்கள் திட்டங்கள் என்ன, நீங்கள் எங்கிருந்து வந்தீர்கள், எங்கு செல்கிறீர்கள்? முதலில், நீங்கள் எங்கு தங்கியிருக்கிறீர்கள்?"

"கிராண்ட் ஹோட்டலில்" என்றார் நியூமேன்.

திரு. டிரிஸ்ட்ராம் தனது பருமனான முகத்தைச் சுளுக்கினார். "அது சரியாக இருக்காது! நீங்கள் மாற வேண்டும்."

"மாற்றமா?" என்று நியூமேன் கேட்டார். "ஏன், நான் இருந்ததிலேயே இது மிகச் சிறந்த ஹோட்டல்."

"உங்களுக்கு ஒரு 'சிறந்த' ஹோட்டல் தேவையில்லை; உங்களுக்கு ஒரு சிறிய, அமைதியான, நேர்த்தியான ஒன்று தேவை, அங்கு உங்கள் மணி பதிலளிக்கப்படும் மற்றும் நீங்கள் - உங்கள் நபர் அடையாளம் காணப்படுவார்."

"நான் மணியைத் தொடுவதற்கு முன்பே நான் அடித்துவிட்டேனா என்று பார்க்க அவர்கள் ஓடுகிறார்கள்" என்றார் நியூமேன், "மேலும் எனது நபரைப் பொறுத்தவரை, அவர்கள் எப்போதும் அதற்குத் தலைவணங்கி மரியாதை செய்கிறார்கள்."

"நீங்கள் எப்போதும் அவர்களுக்கு இனாம் கொடுக்கிறீர்கள் என்று நினைக்கிறேன். அது மிகவும் மோசமான பாணி."

"எப்போதுமா? இல்லவே இல்லை. ஒரு மனிதன் நேற்று எனக்கு ஏதோ கொண்டு வந்தான், பின்னர் ஒரு பிச்சைக்காரனைப் போல் சோம்பேறித்தனமாக நின்றான். நான் அவனுக்கு ஒரு நாற்காலியைக் கொடுத்து, அவன் உட்கார மாட்டானா என்று கேட்டேன். அது மோசமான பாணியா?"

"மிகவும்!"

"ஆனால் அவன் உடனடியாக வெளியே ஓடிவிட்டான். எப்படியிருந்தாலும், இந்த இடம் எனக்கு மகிழ்ச்சியைத் தருகிறது. அது எனக்குப் போரடித்தால் உங்கள் நேர்த்தியைத் தொங்கவிடுங்கள். நான் நேற்று இரவு இரண்டு மணி வரை கிராண்ட் ஹோட்டலின் முற்றத்தில் அமர்ந்திருந்தேன், வருவதையும் போவதையும், மக்கள் சுற்றித் திரிவதையும் பார்த்துக் கொண்டு."

"நீங்கள் எளிதில் திருப்தியடைபவர். ஆனால் நீங்கள் விரும்பியதைச் செய்யலாம் - உங்கள் காலணிகளில் ஒரு மனிதன். நீங்கள் ஒரு குவியல் பணத்தை உருவாக்கிவிட்டீர்கள், இல்லையா?"

"நான் போதுமான அளவு உருவாக்கியிருக்கிறேன்."

"அதைச் சொல்லக்கூடிய மனிதன் மகிழ்ச்சியானவன்? எதற்குப் போதுமானது?"

"சிறிது நேரம் ஓய்வெடுக்க, அந்தக் குழப்பமான விஷயத்தை மறக்க, சுற்றிலும் பார்க்க, உலகத்தைக் காண, ஒரு நல்ல நேரத்தைக் கழிக்க, என் மனதை மேம்படுத்த, மற்றும் எனக்கு விருப்பம் இருந்தால், ஒரு மனைவியை மணக்க." நியூமேன் மெதுவாகப் பேசினார், ஒரு குறிப்பிட்ட வறண்ட உச்சரிப்புடன் மற்றும் அடிக்கடி இடைநிறுத்தங்களுடன். இது அவரது வழக்கமான பேச்சு முறையாக இருந்தது, ஆனால் நான் மேற்கோள் காட்டிய வார்த்தைகளில் இது குறிப்பாகத் தெரிந்தது.

"ஜூபிடர்! இதோ ஒரு திட்டம்!" என்று திரு. டிரிஸ்ட்ராம் கத்தினார். "நிச்சயமாக, இவை அனைத்திற்கும் பணம் தேவை, குறிப்பாக மனைவி; அவள் அதைக் கொடுக்காவிட்டால், என்னுடையவள் கொடுத்தது போல். மேலும் கதை என்ன? நீங்கள் அதை எப்படிச் செய்தீர்கள்?"

நியூமேன் தனது தொப்பியை நெற்றியிலிருந்து பின்னுக்குத் தள்ளி, கைகளைக் கட்டிக் கொண்டு, கால்களை நீட்டினார். அவர் இசையைக் கேட்டார்; அவர் சுற்றிலும் கலகலப்பான கூட்டத்தையும், தெளிக்கும் நீரூற்றுகளையும், செவிலியர்களையும், குழந்தைகளையும் பார்த்தார். "நான் வேலை செய்திருக்கிறேன்!" என்று இறுதியில் பதிலளித்தார்.

டிரிஸ்ட்ராம் சிறிது நேரம் அவரைப் பார்த்தார்; தனது அமைதியான கண்கள் தனது நண்பரின் தாராளமான நீளத்தை அளப்பதற்கும், அவரது வசதியாகச் சிந்திக்கும் முகத்தில் தங்குவதற்கும் அனுமதித்தார். "நீங்கள் எதில் வேலை செய்தீர்கள்?" என்று கேட்டார்.

"ஓ, பல விஷயங்களில்."

"நீங்கள் ஒரு சாமர்த்தியமான பையன் என்று நினைக்கிறேன், இல்லையா?"

நியூமேன் தொடர்ந்து செவிலியர்களையும் குழந்தைகளையும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்; அவர்கள் காட்சிக்கு ஒரு வகையான பழமையான, மேய்ச்சல் எளிமையைக் கொடுத்தார்கள். "ஆம்" என்று இறுதியில் கூறினார், "நான் ஒரு சாமர்த்தியமான பையன் என்று நினைக்கிறேன்." பின்னர், தனது தோழரின் விசாரணைகளுக்குப் பதிலளிக்கும் விதமாக, அவர்களின் கடைசி சந்திப்பிற்குப் பிறகு தனது வரலாற்றைச் சுருக்கமாக விவரித்தார். இது ஒரு மிகத் தீவிரமான மேற்கத்திய கதையாக இருந்தது, மேலும் அது வாசகருக்கு விரிவாக அறிமுகப்படுத்த வேண்டிய அவசியமில்லாத முயற்சிகளைப் பற்றிக் கையாண்டது. நியூமேன் போரில் இருந்து ஒரு பிரிகேடியர் ஜெனரலின் பிரிவெட் பதவியுடன் வெளியே வந்தார்; இந்த விஷயத்தில் - பாரபட்சமற்ற ஒப்பீடுகள் இல்லாமல் - அதைச் சுமக்கும் திறன் மிகுந்த தோள்களின் மீது விழுந்த ஒரு கௌரவம். ஆனால் தேவைப்பட்டால் அவர் ஒரு சண்டையை நிர்வகிக்க முடியும் என்றாலும், நியூமேன் இந்தத் தொழிலை மனதார வெறுத்தார்; இராணுவத்தில் அவரது நான்கு ஆண்டுகள் அவருக்கு மதிப்புமிக்க விஷயங்களின் விரயம் பற்றிய கோபமான, கசப்பான உணர்வை விட்டுச் சென்றன - வாழ்க்கை, நேரம், பணம், 'சாமர்த்தியம்', மற்றும் நோக்கத்தின் ஆரம்பப் புத்துணர்ச்சி; மேலும் அவர் அமைதியின் முயற்சிகளுக்குத் தன்னை மிகுந்த ஆர்வத்துடனும் சக்தியுடனும் அர்ப்பணித்துக் கொண்டார். நிச்சயமாக, அவர் தனது தோள்பட்டைப் பட்டைகளைக் கழற்றியபோது அவர் பணமில்லாமல் இருந்தார், அவற்றை அணிந்தபோதும் அப்படித்தான்; அவரது வசம் இருந்த ஒரே மூலதனம் அவரது பிடிவாதமான உறுதியும், முடிவுகள் மற்றும் வழிமுறைகள் பற்றிய அவரது துடிப்பான உணர்வும் மட்டுமே. முயற்சியும் செயலும் அவருக்கு மூச்சுவிடுவது போல் இயற்கையாக இருந்தன; இன்னும் முழுமையாக ஆரோக்கியமான ஒரு மனிதர் மேற்குலகின் மீள்தன்மை கொண்ட மண்ணில் ஒருபோதும் நடந்ததில்லை. மேலும், அவரது அனுபவம் அவரது திறமையைப் போலவே விரிவானதாக இருந்தது; அவருக்கு பதினான்கு வயதாக இருந்தபோது, தேவை அவரது மெல்லிய இளம் தோள்களைப் பிடித்து, அன்று இரவு இரவு உணவைச் சம்பாதிப்பதற்காக தெருவுக்குத் தள்ளியது. அவர் அதைச் சம்பாதிக்கவில்லை, ஆனால் அடுத்த நாள் இரவின் இரவு உணவைச் சம்பாதித்தார்; பின்னர், அவரிடம் எதுவும் இல்லாதபோதெல்லாம், அது வேறு ஏதாவது ஒன்றுக்குப் பணத்தைப் பயன்படுத்துவதற்காக அவர் அது இல்லாமல் போனதால்தான் - ஒரு கூர்மையான இன்பம் அல்லது ஒரு நல்ல லாபம். அவர் தனது மூளையுடன் தனது கையை பல விஷயங்களுக்குத் திருப்பியிருந்தார்; அவர் நிறுவன முயற்சியில், சொல்லின் உயர்ந்த பொருளில், முனைப்பாக இருந்தார்; அவர் சாகசமாகவும், பொறுப்பற்றவராகவும் இருந்தார்; மேலும் கசப்பான தோல்வியையும், அற்புதமான வெற்றியையும் அவர் அறிந்திருந்தார்; ஆனால் அவர் ஒரு பிறவி சோதனையாளர்; தேவையின் அழுத்தத்தில் அவர் எப்போதும் ரசிக்க ஏதாவதைக் கண்டுபிடித்தார், அது இடைக்காலத் துறவியின் மயிர் சட்டை போல் எரிச்சலூட்டுவதாக இருந்தாலும் கூட. ஒரு கட்டத்தில் தோல்வி அவரது பங்காக மாறாமல் இருந்தது; துரதிர்ஷ்டம் அவரது படுக்கைத் தோழனாக மாறியது; அவர் தொட்ட எதையும், தங்கமாக அல்ல, மாறாக சாம்பலாக மாற்றினார். உலக விஷயங்களில் ஒரு இயற்கைக்கு அப்பாற்பட்ட உறுப்பு பற்றிய அவரது மிகத் தெளிவான கருத்து, இந்த விடாமுயற்சியுள்ள துரதிர்ஷ்டம் அதன் உச்சத்தில் இருந்தபோது ஒருமுறை அவருக்கு வந்தது; தனது சொந்த விருப்பத்தை விட வாழ்க்கையில் வலிமையான ஏதோ ஒன்று இருப்பதாக அவருக்குத் தோன்றியது. ஆனால் அந்த மர்மமான ஏதோ ஒன்று பிசாசாக மட்டுமே இருக்க முடியும்; எனவே அவர் அந்தத் துணிச்சலான சக்தியின் மீது தீவிரமான தனிப்பட்ட பகைமையுடன் பிடிபட்டார். தனது கடனை முழுவதுமாகச் செலவழித்துவிட்டு, ஒரு டாலர் கூட திரட்ட முடியாமல், ஒரு அந்நிய நகரத்தில் இருட்டும் நேரத்தில், அதன் அந்நியத்தன்மையைக் குறைக்க ஒரு காசும் இல்லாமல் தன்னைக் கண்டுகொள்வது என்றால் என்னவென்று அவருக்குத் தெரியும். இத்தகைய சூழ்நிலைகளில்தான் அவர் சான் பிரான்சிஸ்கோவிற்குள் நுழைந்தார்; அது பின்னர், அவரது மகிழ்ச்சியான அதிர்ஷ்ட அடிகளின் களமாக இருந்தது. பிலடெல்பியாவில் டாக்டர் பிராங்க்ளின் செய்தது போல், அவர் ஒரு பைசா ரொட்டியைக் கடித்துக் கொண்டு தெருவில் அணிவகுத்துச் செல்லவில்லை என்றால், அது செயல்திறனுக்குத் தேவையான பைசா ரொட்டி அவரிடம் இல்லாததால் மட்டுமே. அவரது இருண்ட நாட்களில், அவருக்கு ஒரே ஒரு எளிய, நடைமுறை உந்துதல் இருந்தது - அவர் சொல்லும் விதமானால், 'விஷயத்தை முழுமையாகப் பார்க்க வேண்டும்' என்ற விருப்பம். இறுதியில் அவர் அவ்வாறு செய்தார், தனது வழியைப் போராடி மென்மையான நீரில் நுழைந்தார், மேலும் அதிக அளவில் பணம் சம்பாதித்தார். கிறிஸ்டோபர் நியூமனின் வாழ்க்கையில் ஒரே குறிக்கோள் பணம் சம்பாதிப்பதாக இருந்தது என்பதை மிகவும் வெளிப்படையாக ஒப்புக் கொள்ள வேண்டும்; உலகில் அவர் வைக்கப்பட்டிருந்ததன் நோக்கம், எதிர்க்கும் வாய்ப்பிலிருந்து ஒரு அதிர்ஷ்டத்தை, பெரியதாக இருந்தால் பெரியதாக, கற்பிப்பதாகும், அவரது சொந்த உணர்விற்கு. இந்த யோசனை அவரது எல்லையை முழுமையாக நிரப்பியது மற்றும் அவரது கற்பனையைத் திருப்திப்படுத்தியது. பணத்தின் பயன்பாடுகளைப் பற்றி, ஒரு வாழ்க்கையில் ஒருவர் என்ன செய்ய முடியும் என்பதைப் பற்றி, அதில் ஒருவர் தங்கப் பாய்ச்சலை ஊசி போட்டதில் வெற்றி பெற்றிருந்தார், அவர் தனது முப்பத்தைந்தாவது வயது வரை மிகவும் அரிதாகவே சிந்தித்திருந்தார். வாழ்க்கை அவருக்கு ஒரு திறந்த விளையாட்டாக இருந்தது; மேலும் அவர் அதிக பந்தயங்களுக்கு விளையாடியிருந்தார். இறுதியில் அவர் வெற்றி பெற்றார், தனது வெற்றிகளை எடுத்துச் சென்றார்; இப்போது அவர் அவற்றை என்ன செய்யப் போகிறார்? அவர் ஒரு மனிதர், விரைவில் அல்லது பின்னர், கேள்வி நிச்சயமாக அவருக்கு முன் வைக்கப்படும்; அதற்கான பதில் எங்கள் கதையைச் சேர்ந்தது. அவரது தத்துவம் இதுவரை கனவு கண்டதை விட அதிகமான பதில்கள் சாத்தியம் என ஒரு தெளிவற்ற உணர்வு ஏற்கனவே அவரைக் கைப்பற்றியிருந்தது; மேலும் அவர் தனது நண்பருடன் பாரிஸின் இந்த பிரகாசமான மூலையில் சோம்பியிருந்தபோது, அது மெதுவாகவும் இனிமையாகவும் ஆழமாவது போல் இருந்தது.

"நான் ஒப்புக் கொள்ள வேண்டும்," என்று அவர் சிறிது நேரத்தில் தொடர்ந்தார், "இங்கு நான் சிறிதும் சாமர்த்தியமாக உணரவில்லை. எனது குறிப்பிடத்தக்க திறமைகள் எந்தப் பயனும் இல்லை. நான் ஒரு சிறு குழந்தை போல் எளிமையாக உணர்கிறேன், ஒரு சிறு குழந்தை என் கையைப் பிடித்து என்னைச் சுற்றி அழைத்துச் செல்லலாம்."

"ஓ, நான் உங்கள் சிறு குழந்தையாக இருக்கிறேன்," என்று டிரிஸ்ட்ராம் களிப்புடன் கூறினார்; "நான் உங்கள் கையைப் பிடித்துக் கொள்கிறேன். உங்களை என்னிடம் ஒப்படையுங்கள்."

"நான் ஒரு நல்ல வேலை செய்பவன்," என்று நியூமேன் தொடர்ந்தார், "ஆனால் நான் ஒரு மோசமான சோம்பேறி என்று நான் நினைக்கிறேன். நான் வெளிநாடு வந்து பொழுதுபோக்காக இருக்கிறேன், ஆனால் அதை எப்படிச் செய்வது என்று எனக்குத் தெரியுமா என்று சந்தேகப்படுகிறேன்."

"ஓ, அது எளிதில் கற்றுக் கொள்ளப்படும்."

"சரி, நான் அதைக் கற்றுக் கொள்ளலாம், ஆனால் நான் அதை ஒருபோதும் மனப்பாடம் செய்ய மாட்டேன் என்று பயப்படுகிறேன். அதைப் பற்றி எனக்கு உலகிலேயே சிறந்த விருப்பம் உள்ளது, ஆனால் என் மேதை அந்த திசையில் பொய் சொல்லவில்லை. ஒரு சோம்பேறியாக, நான் ஒருபோதும் அசலாக இருக்க மாட்டேன், நீங்கள் இருப்பதைப் போல."

"ஆம்," என்றார் டிரிஸ்ட்ராம், "நான் அசல் என்று நினைக்கிறேன்; லூவ்ரில் உள்ள அந்த ஒழுக்கக்கேடான ஓவியங்களைப் போல."

"மேலும்," என்று நியூமேன் தொடர்ந்தார், "நான் இன்பத்தில் வேலை செய்ய விரும்பவில்லை, அதே போல் நான் வேலையில் விளையாடவும் இல்லை. நான் அதை எளிதாக எடுத்துக் கொள்ள விரும்புகிறேன். நான் மிகவும் சோம்பேறியாக உணர்கிறேன், ஒரு மரத்தின் கீழ் உட்கார்ந்து ஒரு இசைக்குழுவைக் கேட்டுக்கொண்டு ஆறு மாதங்களை இப்போது இருப்பது போல் செலவிட விரும்புகிறேன். ஒரே ஒரு விஷயம்; நான் சில நல்ல இசையைக் கேட்க விரும்புகிறேன்."

"இசை மற்றும் ஓவியங்கள்! ஆண்டவரே, என்ன சுத்திகரிக்கப்பட்ட சுவைகள்! நீங்கள் என் மனைவி சொல்வது போல் அறிவார்ந்தவர். நான் இல்லவே இல்லை. ஆனால் ஒரு மரத்தின் கீழ் உட்கார்ந்திருப்பதை விட உங்களுக்குச் சிறந்த ஒன்றை நாம் கண்டுபிடிக்க முடியும். தொடங்குவதற்கு, நீங்கள் கிளப்புக்கு வர வேண்டும்."

"எந்த கிளப்?"

"தி ஆக்ஸிடென்டல். நீங்கள் அங்கு அனைத்து அமெரிக்கர்களையும் பார்ப்பீர்கள்; குறைந்தபட்சம் அனைத்து சிறந்தவர்களையும். நிச்சயமாக நீங்கள் போக்கர் விளையாடுவீர்கள்?"

"ஓ, நான் சொல்கிறேன்," என்று நியூமேன் சக்தியுடன் கத்தினார், "நீங்கள் என்னை ஒரு கிளப்பில் பூட்டி, ஒரு சீட்டு மேசையில் ஒட்டப் போவதில்லை! நான் இவ்வளவு தூரம் வந்தது அதற்காக அல்ல."

"நீங்கள் எதற்காக வந்தீர்கள், அட பிசாசே! நீங்கள் செயின்ட் லூயிஸில் போக்கர் விளையாட மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தீர்கள், எனக்கு நினைவிருக்கிறது, நீங்கள் என்னைச் சுத்தம் செய்தபோது."

"நான் ஐரோப்பாவைப் பார்க்க வந்திருக்கிறேன், என்னால் முடிந்தவரை அதிலிருந்து சிறந்ததைப் பெற. நான் எல்லா பெரிய விஷயங்களையும் பார்க்க விரும்புகிறேன், மேலும் புத்திசாலி மக்கள் செய்வதைச் செய்ய விரும்புகிறேன்."

"புத்திசாலி மக்களா? மிக்க நன்றி. நீங்கள் என்னை ஒரு முட்டாளாக நினைக்கிறீர்களா?"

நியூமேன் தனது நாற்காலியில் குறுக்காக அமர்ந்திருந்தார், முழங்கையை முதுகில் வைத்தும், தலையை கையில் சாய்த்தும். அசையாமல், அவர் சிறிது நேரம் தனது தோழனைப் பார்த்தார், தனது வறண்ட, பாதுகாப்பான, பாதி புரியாத, ஆனால் முழுவதுமாக நல்ல குணமுள்ள புன்னகையுடன். "உங்கள் மனைவிக்கு என்னை அறிமுகப்படுத்துங்கள்!" என்று இறுதியில் கூறினார்.

டிரிஸ்ட்ராம் தனது நாற்காலியில் துள்ளினார். "என் மேல் சத்தியமாக, நான் அறிமுகப்படுத்த மாட்டேன். என் மீது மூக்கைச் சிணுங்குவதற்கு அவருக்கு எந்த உதவியும் தேவையில்லை, உங்களுக்கும் இல்லை!"

"நான் உங்கள் மீது மூக்கைச் சிணுங்கவில்லை, என் அன்புள்ள தோழரே; யாரிடமும், எதிலும் இல்லை. நான் பெருமைப்படவில்லை, நான் உங்களுக்கு உறுதியளிக்கிறேன், நான் பெருமைப்படவில்லை. அதனால்தான் நான் புத்திசாலி மக்களைப் பின்பற்றத் தயாராக இருக்கிறேன்."

"சரி, நான் ரோஜா இல்லையென்றால், அவர்கள் இங்கு சொல்வது போல், நான் அதற்கு அருகில் வாழ்ந்திருக்கிறேன். என்னால் உங்களுக்குச் சில புத்திசாலி மக்களையும் காட்ட முடியும். உங்களுக்கு ஜெனரல் பேக்கார்ட் தெரியுமா? உங்களுக்கு சி. பி. ஹாட்ச் தெரியுமா? உங்களுக்கு மிஸ் கிட்டி அப்ஜான் தெரியுமா?"

"அவர்களின் அறிமுகத்தைப் பெறுவதில் நான் மகிழ்ச்சியடைவேன்; நான் சமூகத்தை வளர்க்க விரும்புகிறேன்."

டிரிஸ்ட்ராம் அமைதியற்றவராகவும் சந்தேகமாகவும் தோன்றினார்; அவர் தனது நண்பரைக் கடைக் கண்ணால் பார்த்தார்; பின்னர், "நீங்கள் எதை நோக்கமாகக் கொண்டிருக்கிறீர்கள்?" என்று கேட்டார். "நீங்கள் ஒரு புத்தகம் எழுதப் போகிறீர்களா?"

கிறிஸ்டோபர் நியூமேன் சிறிது நேரம் தனது மீசையின் ஒரு முனையை முறுக்கினார்; இறுதியில் அவர் பதில் சொன்னார். "ஒரு நாள், இரண்டு மாதங்களுக்கு முன்பு, எனக்கு மிகவும் விசித்திரமான ஒன்று நடந்தது. நான் சில முக்கியமான வேலைகளுக்காக நியூயார்க்கிற்கு வந்திருந்தேன்; இது ஒரு நீண்ட கதை - பங்குச் சந்தையில், ஒரு குறிப்பிட்ட வழியில், மற்றொரு கட்சியை விட முன்னேற வேண்டும் என்ற கேள்வி. இந்த மற்ற கட்சி ஒருமுறை எனக்கு மிகவும் இழிவான தந்திரத்தைச் செய்திருந்தது. நான் அவர் மீது ஒரு பகையைக் கொண்டிருந்தேன், அப்போது நான் மிகவும் கடுமையாக உணர்ந்தேன், எனக்கு ஒரு வாய்ப்பு கிடைத்தால், அடையாளப்பூர்வமாகச் சொன்னால், அவரது மூக்கை இடத்திலிருந்து வெளியேற்றுவேன் என்று சபதம் செய்தேன். சுமார் அறுபதாயிரம் டாலர்கள் பணம் பணயம் இருந்தது. நான் அதை அவரது வழியிலிருந்து வெளியே எடுத்தால், அது அந்த மனிதன் உணரும் ஒரு அடியாக இருக்கும், மேலும் அவர் உண்மையில் எந்த இரக்கத்திற்கும் தகுதியற்றவர். நான் ஒரு குத்தகை வண்டியில் குதித்து என் வேலையைப் பற்றிச் சென்றேன்; அந்த வண்டியில் - இந்த அழியாத, வரலாற்று வண்டியில் - நான் குறிப்பிடும் விசித்திரமான விஷயம் நடந்தது. அது வேறு எந்த வண்டியையும் போல் இருந்தது, சற்று அதிக அழுக்காக, வெளிர் பழுப்பு நிற மெத்தைகளின் மேல் ஒரு எண்ணெய்ப் பசையுள்ள கோடுடன், அது நிறைய ஐரிஷ் இறுதி ஊர்வலங்களுக்குப் பயன்படுத்தப்பட்டது போல். நான் ஒரு குறுந்தூக்கம் போட்டிருக்க வாய்ப்புள்ளது; நான் இரவு முழுவதும் பயணம் செய்து கொண்டிருந்தேன், எனது பணியால் நான் உற்சாகமாக இருந்தாலும், எனக்கு உறக்கத்தின் தேவை இருந்தது. எப்படியிருந்தாலும், நான் திடீரென்று ஒரு தூக்கத்திலிருந்தோ அல்லது ஒரு வகையான பகற்கனவிலிருந்தோ எழுந்தேன், உலகிலேயே மிகவும் விசித்திரமான உணர்வுடன் - நான் செய்யப் போகும் விஷயத்தின் மீது ஒரு மரண வெறுப்பு. அது இப்படி என்மீது வந்தது!" மேலும் அவர் தனது விரல்களைச் சொடுக்கினார் - "ஒரு பழைய காயம் வலிக்கத் தொடங்குவது போல் திடீரென்று. என்னால் அதன் பொருளைச் சொல்ல முடியவில்லை; அந்த முழு வேலையையும் நான் வெறுத்தேன், அதிலிருந்து என் கைகளைக் கழுவ விரும்பினேன் என்று மட்டுமே உணர்ந்தேன். அந்த அறுபதாயிரம் டாலர்களை இழக்கும் யோசனை, அதை முற்றிலுமாக நழுவவிட்டு, ஓடிப்போகவிட்டு, மீண்டும் ஒருபோதும் அதைப் பற்றி கேட்காமல் இருப்பது, உலகிலேயே மிகவும் இனிமையான விஷயமாகத் தோன்றியது. இவை அனைத்தும் என் விருப்பத்திற்கு முற்றிலும் சுயாதீனமாக நடந்தன, நான் அதை ஒரு தியேட்டரில் ஒரு நாடகம் போல் பார்த்துக் கொண்டு அமர்ந்திருந்தேன். அது எனக்குள் நடப்பதை நான் உணர முடிந்தது. நமக்குள் நடக்கும் விஷயங்களைப் பற்றி நாம் மிகவும் குறைவாகவே புரிந்து கொள்கிறோம் என்பதை நீங்கள் நம்பலாம்."

"ஜூபிடர்! நீங்கள் என் மாமிசத்தை ஊர்வன வரவைக்கிறீர்கள்!" என்று டிரிஸ்ட்ராம் கத்தினார். "மேலும் நீங்கள் உங்கள் வண்டியில் அமர்ந்து, நீங்கள் அழைக்கும் நாடகத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போது, மற்ற மனிதன் உள்ளே நுழைந்து உங்கள் அறுபதாயிரம் டாலர்களைப் பறித்துக் கொண்டானா?"

"எனக்குக் கொஞ்சமும் யோசனை இல்லை. நான் நம்புகிறேன், ஏழை பிசாசு! ஆனால் நான் ஒருபோதும் கண்டுபிடிக்கவில்லை. நான் வால் ஸ்ட்ரீட்டில் போக வேண்டிய இடத்தின் முன் நாங்கள் நிறுத்தினோம், ஆனால் நான் வண்டியில் அமைதியாக உட்கார்ந்திருந்தேன்; இறுதியில் டிரைவர் தனது இருக்கையிலிருந்து கீழே இறங்கி, தனது வண்டி ஒரு சவப்பெட்டி வண்டியாக மாறவில்லையா என்று பார்க்க வந்தான். நான் ஒரு பிணமாக இருந்ததைப் போல, என்னால் வெளியே வந்திருக்க முடியாது. எனக்கு என்ன நடந்தது? தற்காலிக முட்டாள்தனம், நீங்கள் சொல்வீர்கள். நான் வெளியேற விரும்பியது வால் ஸ்ட்ரீட்டில் இருந்துதான். நான் அந்த மனிதனை புரூக்ளின் படகுத் துறைக்கு ஓட்டிச் செல்லும்படியும், அக்கரைக்குச் செல்லும்படியும் சொன்னேன். நாங்கள் அக்கரை சென்றதும், என்னை நாட்டுப்புறத்திற்கு ஓட்டிச் செல்லும்படி சொன்னேன். நான் முதலில் அவனை நகரத்திற்குள் உயிருக்குப் பயந்து ஓட்டச் சொன்னதால், அவன் என்னைப் பைத்தியம் என்று நினைத்திருக்க வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன். ஒருவேளை நான் பைத்தியமாக இருந்திருக்கலாம், ஆனால் அப்படியானால் நான் இன்னும் பைத்தியமாகத்தான் இருக்கிறேன். நான் காலை முழுவதும் லாங் தீவில் முதல் பச்சை இலைகளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். நான் வியாபாரத்தில் வெறுப்புற்றிருந்தேன்; நான் அனைத்தையும் தூக்கி எறிந்து, சட்டென்று உடைத்துவிட விரும்பினேன்; என்னிடம் போதுமான பணம் இருந்தது, அல்லது இல்லையென்றால் இருக்க வேண்டும். என் பழைய தோலுக்குள் ஒரு புதிய மனிதனைப் போல் உணர்ந்தேன், ஒரு புதிய உலகத்திற்காக ஏங்கினேன். நீங்கள் ஒரு விஷயத்தை மிகவும் மோசமாக விரும்பும்போது, அதை நீங்களே வைத்துக் கொள்வது நல்லது. நான் விஷயத்தைப் புரிந்து கொள்ளவில்லை, சிறிதும் இல்லை; ஆனால் நான் பழைய குதிரைக்குக் கடிவாளத்தைக் கொடுத்து, அது தனது வழியைக் கண்டுபிடிக்க அனுமதித்தேன். என்னால் விளையாட்டிலிருந்து வெளியேற முடிந்தவுடன், ஐரோப்பாவுக்குப் பாய்ந்தேன். அதனால்தான் நான் இங்கு உட்கார்ந்திருக்கிறேன்."

"நீங்கள் அந்த வண்டியை வாங்கியிருக்க வேண்டும்" என்றார் டிரிஸ்ட்ராம்; "அதைச் சுற்றி வைத்திருப்பது பாதுகாப்பான வாகனம் அல்ல. மேலும் நீங்கள் உண்மையில் விற்றுவிட்டீர்கள், இல்லையா; நீங்கள் வியாபாரத்திலிருந்து ஓய்வு பெற்றுவிட்டீர்களா?"

"நான் என் கையை ஒரு நண்பரிடம் ஒப்படைத்துவிட்டேன்; நான் விரும்பும்போது, மீண்டும் சீட்டுகளை எடுக்கலாம். ஒரு வருடத்தில் செயல்பாடு தலைகீழாக மாறும் என்று நான் சொல்லத் துணிகிறேன். ஊசல் மீண்டும் பின்னோக்கி ஆடும். நான் ஒரு கோண்டோலாவில் அல்லது ஒரு ஒட்டகத்தில் அமர்ந்திருப்பேன், திடீரென்று எனக்கு வெளியேற வேண்டும் என்று வரும். ஆனால் தற்போதைக்கு நான் முற்றிலும் சுதந்திரமாக இருக்கிறேன். நான் எந்த வியாபார கடிதங்களையும் பெறக்கூடாது என்று கூட நான் பேரம் பேசியிருக்கிறேன்."

"ஓ, இது ஒரு உண்மையான காப்ரிஸ் டி பிரின்ஸ்" என்றார் டிரிஸ்ட்ராம். "நான் பின்வாங்குகிறேன்; என்னைப் போன்ற ஒரு ஏழை பிசாசால் இவ்வளவு அற்புதமான ஓய்வு நேரத்தைச் செலவழிக்க உங்களுக்கு உதவ முடியாது. நீங்கள் முடிசூட்டப்பட்ட தலைவர்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தப்பட வேண்டும்."

நியூமேன் ஒரு கணம் அவரைப் பார்த்தார், பின்னர், தனது எளிதான புன்னகையுடன், "அதை எப்படிச் செய்வது?" என்று கேட்டார்.

"வாருங்கள், எனக்கு அது பிடிக்கும்!" என்று டிரிஸ்ட்ராம் கத்தினார். "நீங்கள் தீவிரமாக இருக்கிறீர்கள் என்பதை இது காட்டுகிறது."

"நிச்சயமாக நான் தீவிரமாக இருக்கிறேன். நான் சிறந்ததை விரும்புகிறேன் என்று நான் சொல்லவில்லையா? சிறந்ததை வெறும் பணத்திற்குப் பெற முடியாது என்பது எனக்குத் தெரியும், ஆனால் பணம் நிறைய செய்யும் என்று நான் நினைக்கிறேன். கூடுதலாக, நான் நிறைய சிரமங்களை எடுத்துக் கொள்ளத் தயாராக இருக்கிறேன்."

"நீங்கள் வெட்கப்படவில்லையா, இல்லையா?"

"எனக்குக் கொஞ்சமும் யோசனை இல்லை. ஒரு மனிதன் பெறக்கூடிய மிகப்பெரிய வகையான பொழுதுபோக்கை நான் விரும்புகிறேன். மக்கள், இடங்கள், கலை, இயற்கை, எல்லாம்! நான் மிக உயர்ந்த மலைகளையும், மிக நீலமான ஏரிகளையும், மிகச் சிறந்த ஓவியங்களையும், மிக அழகான தேவாலயங்களையும், மிகவும் பிரபலமான மனிதர்களையும், மிக அழகான பெண்களையும் பார்க்க விரும்புகிறேன்."

"அப்படியானால் பாரிஸில் குடியேறுங்கள். எனக்குத் தெரிந்த மலைகள் எதுவும் இங்கு இல்லை, ஒரே ஏரி போயிஸ் டி பௌலோனில் உள்ளது, அதுவும் குறிப்பாக நீலமாக இல்லை. ஆனால் மற்ற எல்லாம் உள்ளது: ஏராளமான ஓவியங்கள் மற்றும் தேவாலயங்கள், பிரபலமான மனிதர்களுக்கு முடிவே இல்லை, மேலும் பல அழகான பெண்கள்."

"ஆனால் நான் இந்தப் பருவத்தில், கோடைக்காலம் நெருங்கும்போது, பாரிஸில் குடியேற முடியாது."

"ஓ, கோடைக்காலத்திற்காக ட்ரூவில்லுக்குச் செல்லுங்கள்."

"ட்ரூவில் என்றால் என்ன?"

"பிரெஞ்சு நியூபோர்ட். பாதி அமெரிக்கர்கள் செல்கிறார்கள்."

"இது ஆல்ப்ஸ் மலைகளுக்கு அருகில் எங்காவது உள்ளதா?"

"நியூபோர்ட் ராக்கி மலைகளுக்கு எவ்வளவு அருகில் உள்ளதோ, அவ்வளவு அருகில்."

"ஓ, நான் மோன் பிளாங்கைப் பார்க்க விரும்புகிறேன்" என்றார் நியூமேன், "மேலும் ஆம்ஸ்டர்டாம், ரைன், மற்றும் நிறைய இடங்கள். குறிப்பாக வெனிஸ். எனக்கு வெனிஸைப் பற்றி பெரிய எண்ணங்கள் உள்ளன."

"ஆஹா," என்று திரு. டிரிஸ்ட்ராம் எழுந்து கூறினார், "நான் உங்களை என் மனைவிக்கு அறிமுகப்படுத்த வேண்டும் என்பதைப் பார்க்கிறேன்!"