அத்தியாயம் பதினெட்டாம்

நியூமன் அடுத்த நாள் காலை, மதிய உணவு முடிந்த பிறகு சென்றடையும் வகையில், மேடம் டி சின்ட்ரேயைப் பார்க்கச் சென்றார். அந்த மாளிகையின் முற்றத்தில், முகப்பு மண்டபத்திற்கு முன்பாக, மேடம் டி பெல்லெகார்டின் பழைய சதுர வடிவக் குதிரை வண்டி நின்றுகொண்டிருந்தது. கதவைத் திறந்த பணியாள், நியூமன் கேட்ட கேள்விக்குச் சற்றுத் தயக்கத்துடனும் கூச்சத்துடனும் முணுமுணுத்தவாறே பதிலளித்தான்; அதே கணத்தில், வழக்கம்போலவே மங்கிய முகத்துடனும், ஒரு பெரிய கருப்புத் தொப்பியும் சாலும் அணிந்தவாறும் திருமதி பிரெட் பின்னணியில் தோன்றினார்.

“என்ன விஷயம்?” என்று நியூமன் கேட்டார். “கவுண்டஸ் (Madame la Comtesse) வீட்டில் இருக்கிறாரா, இல்லையா?”

திருமதி பிரெட் முன்னே வந்து, தன் கண்களை அவர்மீது நிலைநிறுத்தினார்; அவர் தன் விரல்களுக்கிடையில், மிக மென்மையாகப் பிடித்துக்கொண்டு ஒரு முத்திரையிடப்பட்ட கடிதத்தை வைத்திருப்பதை நியூமன் கவனித்தார். “கவுண்டஸ் உங்களுக்காக ஒரு செய்தியை விட்டுச் சென்றிருக்கிறார் ஐயா; அவர் இதைக் கொடுத்து அனுப்பியிருக்கிறார்,” என்று கூறியவாறே, திருமதி பிரெட் அந்தக் கடிதத்தை நீட்டினார்; நியூமன் அதை வாங்கிக்கொண்டார்.

“விட்டுச் சென்றிருக்கிறாரா? அவர் வெளியே சென்றிருக்கிறாரா? அல்லது எங்கேயாவது போய்விட்டாரா?”

“அவர் வெளியே செல்லவிருக்கிறார் ஐயா; அவர் இந்த நகரத்தை விட்டுப் புறப்படவிருக்கிறார்,” என்று திருமதி பிரெட் கூறினார்.

“நகரத்தை விட்டுப் புறப்படவிருக்கிறாரா!” என்று நியூமன் வியப்புடன் கூவினார். “என்ன நடந்தது?”

“அதைச் சொல்லும் தகுதி எனக்கு இல்லை ஐயா,” என்று கூறியவாறே, திருமதி பிரெட் தன் கண்களைத் தரையில் பதித்துக்கொண்டார். “ஆனால் இது நடக்கும் என்று நான் முன்பே நினைத்தேன்.”

“என்ன நடக்கும் என்று நினைத்தீர்கள், சொல்லுங்கள்?” என்று நியூமன் வற்புறுத்திக் கேட்டார். அவர் அந்தக் கடிதத்தின் முத்திரையை உடைத்திருந்தார், ஆயினும் தொடர்ந்து கேள்விகள் கேட்டுக்கொண்டே இருந்தார். “அவர் வீட்டிற்குள் இருக்கிறாரா? அவரைச் சந்திக்க முடியுமா?”

“இன்று காலையில் நீங்கள் வருவீர்கள் என்று அவர் எதிர்பார்த்திருக்கமாட்டார் என்று நினைக்கிறேன்,” என்று அந்தப் பணிப்பெண் பதிலளித்தார். “அவர் உடனடியாகப் புறப்பட வேண்டியிருந்தது.”

“அவர் எங்கே செல்கிறார்?”

“ஃப்ளூரியர்ஸிற்கு.”

“ஃப்ளூரியர்ஸிற்கா? அப்படியென்றால், நிச்சயமாக என்னால் அவரைச் சந்திக்க முடியுமல்லவா?”

திருமதி பிரெட் ஒரு கணம் தயங்கினார்; பின்னர் தன் இரு கைகளையும் ஒன்றுடன் ஒன்று கோத்துக்கொண்டு, “நான் உங்களை அழைத்துச் செல்கிறேன்!” என்று கூறினார். அவ்வாறே அவர் படிக்கட்டு வழியாக மேலே ஏறிச் சென்றார். படிக்கட்டின் உச்சியில் நின்ற அவர், தன் வறண்ட, சோகம் ததும்பும் கண்களை நியூமன்மீது நிலைநிறுத்தினார். “அவரிடம் மிகவும் மென்மையாக நடந்துகொள்ளுங்கள்,” என்று அவர் கூறினார்; “அவர் மிகுந்த துயரத்தில் இருக்கிறார்!” பின்னர் அவர் மேடம் டி சின்ட்ரெயின் அறை நோக்கிச் சென்றார்; குழப்பமும் அச்சமும் அடைந்த நியூமன், அவரைத் துரிதமாகப் பின்தொடர்ந்து சென்றார். திருமதி பிரெட் கதவைத் திறந்துவிட்டார்; நியூமன், அந்தக் கதவின் ஆழமான சட்டத்திற்கு அப்பால் தொங்கிக்கொண்டிருந்த திரையை விலக்கினார். அறையின் நடுவில் மேடம் டி சின்ட்ரே நின்றுகொண்டிருந்தார்; அவரது முகம் வெளிறி இருந்தது, மேலும் அவர் பயணத்திற்கேற்ற உடையை அணிந்திருந்தார். அவருக்குப் பின்னால், நெருப்பிடம் முன், அர்பைன் டி பெல்லேகார்ட் தன் கை நகங்களைப் பார்த்தபடி நின்றுகொண்டிருந்தார்; மார்க்விஸுக்கு அருகில் அவரது தாய், ஒரு சாய்வு நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்தார், அவரது கண்கள் உடனடியாக நியூமன் மீது நிலைத்தன. அறைக்குள் நுழைந்த உடனேயே, ஏதோ ஒரு தீய சக்தியின் முன்னிலையில் இருப்பதை அவர் உணர்ந்தார்; இரவின் அமைதியில் ஒரு அச்சுறுத்தும் அலறலைக் கேட்டால் எப்படி அதிர்ச்சியும் வேதனையும் அடைவாரோ, அதுபோலவே அவரும் அதிர்ச்சியும் வேதனையும் அடைந்தார். அவர் நேராக மேடம் டி சின்ட்ரேயிடம் சென்று அவரது கையைப் பற்றினார்.

"என்ன விஷயம்?" என்று அவர் அதிகாரமான குரலில் கேட்டார்; "என்ன நடக்கிறது?"

அர்பைன் டி பெல்லேகார்ட் உற்றுப் பார்த்தார், பின்னர் தன் இடத்தை விட்டு எழுந்து வந்து, பின்னால் இருந்த தன் தாயின் நாற்காலியில் சாய்ந்துகொண்டார். நியூமனின் திடீர் வருகை, தாயையும் மகனையும் நிலைகுலையச் செய்திருந்தது என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது. மேடம் டி சின்ட்ரே, நியூமனின் கண்களையே பார்த்தபடி மௌனமாக நின்றார். அவள் பலமுறை தன் முழு ஆன்மாவோடும் அவனைப் பார்த்திருக்கிறாள் என்று அவனுக்குத் தோன்றியது; ஆனால் இந்தத் தற்போதைய பார்வையில் ஒருவித ஆழமற்ற தன்மை இருந்தது. அவள் துயரத்தில் இருந்தாள்; அவன் தன் வாழ்வில் கண்டதிலேயே அது மிகவும் நெஞ்சை உருக்கும் காட்சியாக இருந்தது. அவனது இதயம் தொண்டைக்குள் வந்துவிட்டது, கோபத்துடன் அவளது தோழர்களை நோக்கி சவால் விட அவன் தயாராக இருந்தான்; ஆனால் அவள், தன் கையைப் பிடித்திருந்த அவனது கையை அழுத்தி அவனைத் தடுத்தாள்.

"மிகவும் தீவிரமான ஒன்று நடந்துவிட்டது," என்றாள் அவள். "என்னால் உங்களைத் திருமணம் செய்ய முடியாது."

நியூமன் அவளது கையை விட்டுவிட்டு, முதலில் அவளையும் பின்னர் மற்றவர்களையும் வெறித்துப் பார்த்தபடி நின்றான். "ஏன் முடியாது?" என்று முடிந்தவரை மெதுவாகக் கேட்டான்.

மேடம் டி சின்ட்ரே கிட்டத்தட்ட புன்னகைக்கவிருந்தாள், ஆனால் அந்த முயற்சி விசித்திரமாக இருந்தது. "நீங்கள் என் தாயிடம் கேட்க வேண்டும், என் சகோதரனிடம் கேட்க வேண்டும்."

"அவளால் ஏன் என்னைத் திருமணம் செய்ய முடியாது?" என்று அவர்களைப் பார்த்தபடி நியூமன் கேட்டான்.

மேடம் டி பெல்லேகார்ட் இருந்த இடத்தில் அசையவில்லை, ஆனால் அவள் தன் மகளைப் போலவே வெளிறிப் போயிருந்தாள். மார்க்விஸ் அவளைக் கீழே பார்த்தான். அவள் சில கணங்கள் எதுவும் பேசவில்லை, ஆனால் தன் கூர்மையான, தெளிவான பார்வையை நியூமன் மீது தைரியமாக நிலைநிறுத்தினாள். மார்க்விஸ் நிமிர்ந்து நின்று கூரையைப் பார்த்தார். “இது சாத்தியமில்லை!” என்று அவர் மென்மையாகக் கூறினார்.

“இது முறையற்றது,” என்றார் மேடம் டி பெல்லேகார்ட்.

நியூமன் சிரிக்கத் தொடங்கினான். “ஓ, நீங்கள் கேலி செய்கிறீர்கள்!” என்று அவன் வியப்புடன் கூறினான்.

“என் சகோதரியே, உங்களுக்கு நேரமில்லை; நீங்கள் உங்கள் ரயிலைத் தவறவிடுகிறீர்கள்,” என்றார் மார்க்விஸ்.

“என்ன, இவருக்குப் பைத்தியமா?” என்று நியூமன் கேட்டான்.

“இல்லை; அப்படி நினைக்காதீர்கள்,” என்றார் மேடம் டி சின்ட்ரே. “ஆனால் நான் போகிறேன்.”

“எங்கே போகிறீர்கள்?”

“கிராமப்புறத்திற்கு, ஃப்ளூரியேருக்கு; தனியாக இருக்க.”

“என்னை விட்டுப் போகிறீர்களா?” என்று நியூமன் மெதுவாகக் கேட்டான்.

“இப்போது உங்களைப் பார்க்க முடியாது,” என்றார் மேடம் டி சின்ட்ரே.

“இப்போது—ஏன் முடியாது?”

“நான் வெட்கப்படுகிறேன்,” என்றார் மேடம் டி சின்ட்ரே.

நியூமன் மார்க்விஸை நோக்கித் திரும்பினான். “நீங்கள் அவளுக்கு என்ன செய்தீர்கள்—அதற்கு என்ன அர்த்தம்?” என்று, எதையும் எளிதாக எடுத்துக்கொள்ளும் தனது தொடர்ச்சியான பயிற்சியின் விளைவான அதே அமைதியான முயற்சியுடன் கேட்டான். அவன் பரவசமடைந்தான், ஆனால் அவனிடம் அந்தப் பரவசம் என்பது இன்னும் தீவிரமான ஒரு நிதானம் மட்டுமே; அது ஆடையின்றி இருந்த ஒரு நீச்சல் வீரனைப் போல இருந்தது.

"நான் உன்னைக் கைவிட்டுவிட்டேன் என்றுதான் அதற்கு அர்த்தம்," என்றார் மேடம் டி சின்ட்ரே. "அதற்கு அதுதான் அர்த்தம்."

அவரது வார்த்தைகளை முழுமையாக உறுதிப்படுத்த முடியாத அளவுக்கு, அவரது முகம் துயரத்தின் வெளிப்பாட்டால் நிரம்பியிருந்தது. நியூமன் ஆழ்ந்த அதிர்ச்சி அடைந்தான், ஆனால் அதுவரை அவள் மீது அவனுக்கு எந்தக் கோபமும் ஏற்படவில்லை. அவன் திகைத்து, குழம்பிப் போனான்; அந்த வயதான மார்குயிஸ் மற்றும் அவளது மகனின் பிரசன்னம், ஒரு காவல்காரனின் கைவிளக்கின் பிரகாசத்தைப் போல அவன் கண்களைக் கூசச் செய்தது. "நான் உங்களைப் பார்க்க முடியாதா?"

“தனியாகவா?” என்று அவன் கேட்டான்.

“அது இன்னும் அதிக வேதனையாகத்தான் இருக்கும். நான் உன்னைப் பார்க்காமல் இருக்க வேண்டும்—நான் தப்பித்துவிட வேண்டும் என்று நம்பினேன். நான் உனக்குக் கடிதம் எழுதினேனே. விடைபெறுகிறேன்.” என்று கூறி, அவள் மீண்டும் தன் கையை நீட்டினாள்.

நியூமன் தன் இரு கைகளையும் தன் பைகளுக்குள் விட்டுக்கொண்டான். “நான் உன்னுடன் வருகிறேன்,” என்று அவன் கூறினான்.

அவள் தன் இரு கைகளையும் அவன் கையின் மீது வைத்தாள். “எனது கடைசி வேண்டுகோள் ஒன்றை நிறைவேற்றுவாயா?” என்று அவனிடம் கேட்டு வற்புறுத்தியபோது, ​​அவளது கண்கள் கண்ணீரால் நிரம்பின. “என்னைத் தனியாகச் செல்லவிடு—என்னை அமைதியாகச் செல்லவிடு. இதை நான் அமைதி என்று அழைக்க முடியாது—இது மரணம். ஆனால் என்னை நானே புதைத்துக்கொள்ளவிடு. ஆக, விடைபெறுகிறேன்.”

நியூமன் தன் கையைத் தன் தலைமுடியிடையே கோத்து, மெதுவாகத் தன் தலையைத் தடவியவாறு நின்றான்; தன் கண்களைக் கூர்மையாகச் சுருக்கி, தனக்கு முன்னால் நின்றிருந்த மூன்று நபர்களையும் ஒருவர்பின் ஒருவராக உற்று நோக்கினான். அவனது உதடுகள் இறுகியிருந்தன; அவனது வாயின் இருபுறமும் விழுந்திருந்த இரண்டு கோடுகள், முதல் பார்வையில் அவன் சிரிப்பதைப் போன்ற ஒரு தோற்றத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கலாம். அவனது உணர்ச்சிப் பெருக்கமே ஒரு தீவிரமான நிதானமாக வெளிப்பட்டது என்று நான் முன்பே கூறியிருந்தேன்; இப்போது அவன் மிகவும் கடுமையாகவும் நிதானமாகவும் காட்சியளித்தான். “மார்க்கிஸ் அவர்களே, நீங்கள் இதில் தலையிட்டிருப்பதைப் போலவே தோன்றுகிறதே,” என்று அவன் மெதுவாகக் கூறினான். “நீங்கள் இதில் தலையிடமாட்டீர்கள் என்று கூறியதாக நான் நினைத்தேன். உங்களுக்கு என்னைப் பிடிக்காது என்பது எனக்குத் தெரியும்; ஆனால் அதனால் எந்த மாற்றமும் ஏற்படப்போவதில்லை. நீங்கள் இதில் தலையிடமாட்டீர்கள் என்று எனக்கு வாக்குறுதி அளித்ததாக நான் நினைத்தேன். உங்கள் மானத்தின் மீது ஆணையிட்டு, நீங்கள் இதில் தலையிடமாட்டீர்கள் என்று உறுதி அளித்ததாக நான் நினைத்தேன். உங்களுக்கு நினைவில்லையா, மார்க்கிஸ்?”

மார்க்கிஸ் தன் புருவங்களை உயர்த்தினார்; ஆனால் வழக்கத்தைவிட இன்னும் அதிக நாகரிகத்துடன் நடந்துகொள்வதென்று அவர் உறுதியாகத் தீர்மானித்திருந்ததாகத் தோன்றியது. அவர் தன் இரு கைகளையும் தன் தாயாரின் நாற்காலியின் பின்பகுதியின் மீது ஊன்றி, ஒரு சொற்பொழிவு மேடையின் விளிம்பில் சாய்ந்து நிற்பது போல முன்னால் குனிந்தார். அவர் சிரிக்கவில்லை; ஆனால் மென்மையான அதே சமயம் கம்பீரமான ஒரு தீவிரத்துடன் காட்சியளித்தார். “என்னை மன்னிக்கவும் ஐயா,” என்று அவர் கூறினார், “என் சகோதரியின் முடிவில் நான் எந்தத் தாக்கத்தையும் ஏற்படுத்தமாட்டேன் என்று உங்களுக்கு உறுதி அளித்திருந்தேன். நான் அளித்த வாக்குறுதியை, அதன் ஒவ்வொரு எழுத்துப்படியும் தவறாமல் கடைப்பிடித்தேன். இல்லையா, சகோதரி?”

“இப்படி மற்றவர்களிடம் சான்று கேட்காதே, என் மகனே,” என்று மார்க்கிஸ் அம்மையார் கூறினார், “உன் வார்த்தையே போதுமானது.”

“ஆம்—அவள் என்னை ஏற்றுக்கொண்டாள்,” என்று நியூமன் கூறினான். “அது மிகவும் உண்மைதான்; அதை என்னால் மறுக்க முடியாது.” “குறைந்தபட்சம்,” என்று அவர் மேடம் டி சின்ட்ரே பக்கம் திரும்பி, வேறு தொனியில் மேலும் கூறினார், “நீங்கள் என்னை ஏற்றுக்கொண்டீர்களா?”

அந்தத் தொனியில் இருந்த ஏதோ ஒன்று அவளை மிகவும் பாதித்தது போல் தோன்றியது. அவள் முகத்தைத் தன் கைகளால் மூடிக்கொண்டு, முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டாள்.

“ஆனால் நீங்கள் இப்போது தலையிட்டுவிட்டீர்கள், இல்லையா?” என்று நியூமன் அந்த மார்க்விஸிடம் விசாரித்தார்.

“அப்பொழுதும் சரி, இப்பொழுதும் சரி, நான் என் சகோதரியைப் பாதிக்க முயற்சிக்கவில்லை. நான் அப்போதும் எந்த வற்புறுத்தலையும் பயன்படுத்தவில்லை, இன்றும் எந்த வற்புறுத்தலையும் பயன்படுத்தவில்லை.”


“நீங்கள் எதைப் பயன்படுத்தினீர்கள்?”

“நாங்கள் அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தினோம்,” என்று மேடம் டி பெல்லேகார்ட் கம்பீரமான, மணி போன்ற குரலில் கூறினார்.

“ஆ, நீங்கள் அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தியிருக்கிறீர்கள்,” என்று நியூமன் வியப்புடன் கூறினார். “அவர்கள் அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தியிருக்கிறார்கள்,” என்று அவர் மேடம் டி சின்ட்ரே பக்கம் திரும்பித் தொடர்ந்தார். “அது என்ன? அவர்கள் அதை எப்படிப் பயன்படுத்தினார்கள்?”

“என் தாய் கட்டளையிட்டார்,” என்றார் மேடம் டி சின்ட்ரே.

“என்னை ஒப்படைக்கும்படி உங்களுக்குக் கட்டளையிட்டார்—புரிகிறது. நீங்களும் கீழ்ப்படிகிறீர்கள்—புரிகிறது.” "ஆனால் நீங்கள் ஏன் கீழ்ப்படிகிறீர்கள்?" என்று நியூமன் கேட்டார்.

மேடம் டி சின்ட்ரே அந்த வயதான மார்க்விஸை எதிர்நோக்கிப் பார்த்தார்; அவரது கண்கள் மெதுவாக அவரைத் தலை முதல் கால் வரை அளந்தன. "எனக்கு என் அம்மாவைக் கண்டு பயமாக இருக்கிறது," என்றார் அவர்.

மேடம் டி பெல்லேகார்ட் ஒருவித வேகத்துடன் எழுந்து, "இது மிகவும் அருவருப்பான காட்சி!" என்று கூச்சலிட்டார்.

"இதை நான் நீட்டிக்க விரும்பவில்லை," என்றார் மேடம் டி சின்ட்ரே; கதவை நோக்கித் திரும்பி, மீண்டும் தன் கையை நீட்டினார். "என் மீது உங்களுக்குச் சிறிதளவு இரக்கம் இருந்தால், என்னை தனியாகச் செல்ல விடுங்கள்."

நியூமன் அமைதியாகவும் உறுதியாகவும் அவள் கையைப் பிடித்தான். “நான் அங்கே கீழே வருகிறேன்,” என்றான். அவளுக்குப் பின்னால் அந்தத் திரை இறங்கியது, நியூமன் ஒரு பெருமூச்சுடன் அருகிலிருந்த நாற்காலியில் அமர்ந்தான். அவன் அதில் சாய்ந்து, தன் கைகளை அதன் கைப்பிடிகளில் ஊன்றி, மேடம் டி பெல்லேகார்டையும் அர்பைனையும் பார்த்தான். நீண்ட அமைதி நிலவியது. அவர்கள் தலை நிமிர்ந்து, அழகான புருவங்களை வளைத்து, அருகருகே நின்றார்கள்.

“அப்படியானால் நீங்கள் ஒரு வேறுபாட்டைக் காண்கிறீர்களா?” என்று நியூமன் இறுதியாகக் கேட்டான். “சம்மதிக்க வைப்பதற்கும் கட்டளையிடுவதற்கும் இடையில் நீங்கள் ஒரு வேறுபாட்டைக் காண்கிறீர்களா? அது மிகவும் நேர்த்தியாக இருக்கிறது. ஆனால் அந்த வேறுபாடு கட்டளையிடுவதற்குச் சாதகமாக இருக்கிறது. அது இதைச் சற்றுக் கெடுத்துவிடுகிறது.”

“எங்கள் நிலைப்பாட்டைத் தெளிவுபடுத்துவதில் எங்களுக்குச் சிறிதும் ஆட்சேபனை இல்லை,” என்று M. de Bellegarde கூறினார். “ஆரம்பத்தில் அது உங்களுக்கு முழுமையாகத் தெளிவாகத் தோன்றாது என்பதை நாங்கள் புரிந்துகொள்கிறோம். சொல்லப்போனால், நீங்கள் எங்களுக்கு நியாயம் வழங்கமாட்டீர்கள் என்றே நாங்கள் எதிர்பார்த்தோம்.”

“ஓ, நான் உங்களுக்கு நிச்சயம் நியாயம் வழங்குவேன்,” என்று Newman கூறினார். “பயப்பட வேண்டாம். தயவுசெய்து தொடருங்கள்.”

தங்கள் நிலைப்பாட்டை வரையறுத்து விளக்கும் அந்த முயற்சியைத் தடுக்க விரும்புபவரைப் போல, Marquise அம்மையார் தன் மகனின் கையின் மீது தன் கையை வைத்தார். “இந்த விஷயத்தை உங்களுக்கு ஏற்புடையதாக இருக்கும் வகையில் சரிசெய்ய முயல்வது முற்றிலும் பயனற்றது,” என்று அவர் கூறினார். “இது ஒருபோதும் உங்களுக்கு ஏற்புடையதாக இருக்காது. இது ஒரு ஏமாற்றமே; ஏமாற்றங்கள் எப்போதும் விரும்பத்தகாதவை. நான் இதைப்பற்றி மிகக் கவனமாகச் சிந்தித்து, இதை இன்னும் சிறப்பாகச் சரிசெய்ய முயன்றேன்; ஆனால் அதனால் எனக்குத் தலைவலியும், தூக்கமின்மையும் மட்டுமே மிஞ்சின. நாங்கள் என்னதான் சொன்னாலும், நீங்கள் உங்களை மோசமாக நடத்தப்பட்டதாகவே கருதுவீர்கள்; உங்கள் மீது இழைக்கப்பட்ட அநீதிகளை உங்கள் நண்பர்களிடம் எடுத்துரைப்பீர்கள். ஆனால் அதைக் கண்டு நாங்கள் அஞ்சவில்லை. தவிரவும், உங்கள் நண்பர்கள் எங்கள் நண்பர்கள் அல்ல; அதனால் அது எங்களுக்கு ஒரு பொருட்டல்ல. எங்களைப் பற்றி நீங்கள் எப்படி வேண்டுமானாலும் நினைத்துக்கொள்ளுங்கள். ஒன்று மட்டும் நான் உங்களிடம் கெஞ்சிக் கேட்டுக்கொள்கிறேன்: நீங்கள் வன்முறையில் இறங்கிவிடாதீர்கள். என் வாழ்நாளில் இதுவரையிலும், எந்த விதமான வன்முறைச் சம்பவத்தையும் நான் நேரில் கண்டதில்லை; என் தற்போதைய வயதில், நான் புதிதாக அத்தகைய காட்சிகளைக் காணத் தொடங்குவேன் என்று யாரும் எதிர்பார்க்க முடியாது.”

“நீங்கள் சொல்வதற்கு இவ்வளவுதானா இருக்கிறது?” என்று கேட்டவாறே, Newman மெதுவாகத் தன் நாற்காலியிலிருந்து எழுந்தார். “உங்களைப் போன்ற ஒரு புத்திசாலிப் பெண்மணிக்கு, இது மிகவும் பலவீனமான ஒரு வெளிப்பாடாக இருக்கிறது, Marquise அவர்களே. சரி, மீண்டும் ஒருமுறை முயன்று பாருங்கள்.”

“என் அன்னை, தன் வழக்கமான நேர்மையுடனும் துணிச்சலுடனும், நேரடியாகவே விஷயத்திற்கு வந்துவிட்டார்,” என்று Marquis கூறினார்; அதே சமயம் அவர் தன் கைக்கடிகாரச் சங்கிலியைத் தன் விரல்களால் விளையாட்டாகச் சுழற்றிக்கொண்டிருந்தார். “ஆனால், ஒருவேளை இன்னும் சற்று அதிகமாகச் சொல்வது நன்மையாக இருக்கும்...”

 “உங்களுக்கு அளித்த வாக்குறுதியை நாங்கள் மீறிவிட்டோம் என்ற குற்றச்சாட்டை, நிச்சயமாகவே, நாங்கள் முழுமையாக மறுக்கிறோம். என் சகோதரியின் மனதை நீங்கள் வெல்வதற்குத் தேவையான முழுச் சுதந்திரத்தையும் நாங்கள் உங்களுக்கே அளித்திருந்தோம். உங்கள் திருமண முன்மொழிவை ஏற்றுக்கொள்வதா இல்லையா என்பதைத் தீர்மானிக்கும் முழுச் சுதந்திரத்தையும் அவளுக்கே அளித்திருந்தோம். அவள் உங்களை ஏற்றுக்கொண்டபோது நாங்கள் எதுவும் பேசவில்லை. எனவே, நாங்கள் எங்கள் வாக்குறுதியை முழுமையாகக் கடைப்பிடித்தோம் என்றே சொல்ல வேண்டும். இந்த விவகாரத்தின் பிற்காலக் கட்டத்தில்தான்—அதுவும் முற்றிலும் மாறுபட்ட ஒரு அடிப்படையில்—நாங்கள் வாய் திறக்கத் தீர்மானித்தோம். ஒருவேளை, நாங்கள் முன்னரே பேசியிருந்தால் அது இன்னும் சிறப்பாக இருந்திருக்கும். ஆனால் உண்மையில், நீங்கள் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்: இதுவரை நடைமுறையில் எதுவும் நடந்துவிடவில்லை.”

“இதுவரை நடைமுறையில் எதுவும் நடந்துவிடவில்லையா?” நியூமன் அந்த வார்த்தைகளை மீண்டும் உச்சரித்தான்; அந்த வார்த்தைகளில் பொதிந்திருந்த நகைச்சுவைத் தன்மையை அவன் உணர்ந்திருக்கவில்லை. மார்க்விஸ் என்ன பேசிக்கொண்டிருக்கிறார் என்பதைப் புரிந்துகொள்ளும் திறனை அவன் இழந்திருந்தான்; எம். டி பெல்லேகார்டின் அந்த ஆடம்பரமான பேச்சு பாணியானது, அவன் காதுகளில் வெறும் ரீங்காரமாக மட்டுமே ஒலித்தது. தன் ஆழ்ந்த மற்றும் இயல்பான சீற்றத்தின் ஊடே அவனுக்குப் புரிந்த ஒரே விஷயம் இதுதான்: இது ஏதோ ஒரு கொடூரமான கேலிக்கூத்து அல்ல; மாறாக, தன் முன் நின்றுகொண்டிருப்பவர்கள் மிக மிகத் தீவிரமாகவே பேசிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். “இதை என்னால் ஏற்றுக்கொண்டு சும்மா இருக்க முடியும் என்று நீங்கள் நினைக்கிறீர்களா?” என்று அவன் கேட்டான். “நீங்கள் என்ன பேசுகிறீர்கள் என்பது எனக்கு ஒரு பொருட்டாக இருக்கும் என்று நீங்கள் நினைக்கிறீர்களா? நான் உங்கள் பேச்சைத் தீவிரமாக எடுத்துக்கொண்டு கேட்பேன் என்று நீங்கள் நினைக்கிறீர்களா? உங்களுக்குப் பைத்தியமே பிடித்துவிட்டது!”

மேடம் டி பெல்லேகார்ட் தன் கையில் வைத்திருந்த விசிறியால் தன் உள்ளங்கையில் ஒரு தட்டுத் தட்டினார். “இதை உங்களால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை என்றால், இதை விட்டுவிட்டு நீங்கள் வெளியேறலாம், ஐயா. நீங்கள் என்ன செய்கிறீர்கள் என்பது எங்களுக்கு ஒரு பெரிய விஷயமே அல்ல. என் மகள் உங்களைக் கைவிட்டுவிட்டாள்.”

“அவள் அதை உண்மையாகச் சொல்லவில்லை,” என்று ஒரு கணம் கழித்து நியூமன் உறுதியாகக் கூறினான்.

“அவள் அதை உண்மையாகவேதான் சொல்கிறாள் என்பதை என்னால் உங்களுக்கு உறுதியளிக்க முடியும்,” என்று மார்க்விஸ் கூறினார்.

“பாவம் அந்தப் பெண்! அவளுக்கு நீங்கள் என்னவொரு கொடூரமான அநீதியை இழைத்துவிட்டீர்கள்?” என்று நியூமன் ஆவேசமாகக் கத்தினான்.

“நிதானம், நிதானம்!” என்று எம். டி பெல்லேகார்ட் முணுமுணுத்தார்.

“அவளே உன்னிடம் சொன்னாளே,” என்று அந்த மூதாட்டி கூறினார். “நான் அவளுக்குக் கட்டளையிட்டேன்.”

நியூமன் தன் தலையைச் சோர்வுடன் ஆட்டினான். “இப்படிப்பட்ட விஷயங்கள் நடக்கவே முடியாது, உங்களுக்குத் தெரியுமா?” என்று அவன் கூறினான். “ஒரு மனிதனை இந்த விதமாகப் பயன்படுத்திக்கொள்ள முடியாது. உங்களுக்கு அதற்கு எந்த உரிமையும் இல்லை; உங்களுக்கு அதற்கு எந்த அதிகாரமும் இல்லை.”

“என் அதிகாரம்,” என்று மேடம் டி பெல்லேகார்ட் கூறினார், “என் பிள்ளைகளின் கீழ்ப்படிதலில் அடங்கியிருக்கிறது.”

“அவர்களின் பயத்தில்தான் இருக்கிறது என்று உங்கள் மகள் சொன்னாள். இதில் ஏதோ மிகவும் விசித்திரமான விஷயம் இருக்கிறது. உங்கள் மகள் ஏன் உங்களைக் கண்டு பயப்பட வேண்டும்?” அந்த மூதாட்டியை ஒரு கணம் பார்த்த பிறகு, நியூமன் மேலும் கூறினார், “இதில் ஏதோ சூழ்ச்சி இருக்கிறது.”

அந்த மார்க்விஸ் சற்றும் அசையாமல், அவர் சொன்னதைக் கேட்காதவள் போலவும், அதைப் பொருட்படுத்தாதவள் போலவும் அவரது பார்வையை எதிர்கொண்டார். “என்னால் முடிந்ததைச் செய்தேன்,” என்று அவர் மெதுவாகக் கூறினார். “இனி என்னால் அதைத் தாங்க முடியவில்லை.”

“அது ஒரு துணிச்சலான சோதனை!” என்றார் மார்க்விஸ்.

நியூமன் அவரிடம் நடந்து சென்று, தன் விரல்களால் அவரது கழுத்தைப் பிடித்து, பெருவிரலால் அவரது மூச்சுக்குழலை அழுத்த வேண்டும் என்று விரும்பினார். “நீங்கள் என் மீது எப்படிப்பட்ட தாக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறீர்கள் என்று நான் உங்களுக்குச் சொல்லத் தேவையில்லை,” என்றார் அவர்; “அது உங்களுக்குத் தெரியும் என்பது நிச்சயம். ஆனால், உங்கள் நண்பர்களைக் கண்டு நீங்கள் பயப்படுவீர்கள் என்று நான் நினைக்கிறேன்—அன்றிரவு நீங்கள் எனக்கு அறிமுகப்படுத்திய அந்த மக்கள் அனைவரையும் கண்டு. அவர்களிடையே மிகவும் நல்ல மனிதர்கள் இருந்தனர்; சில நேர்மையான ஆண்களும் பெண்களும் இருந்தார்கள் என்பதை நீங்கள் உறுதியாக நம்பலாம்.”

"எங்கள் நண்பர்கள் எங்களை அங்கீகரிக்கிறார்கள்," என்றார் எம். டி பெல்லகார்ட், "அவர்களில் ஒரு குடும்பம் கூட இதற்கு மாறாகச் செயல்பட்டிருக்காது. அது எப்படி இருந்தாலும், நாங்கள் யாரிடமிருந்தும் வழிகாட்டுதலைப் பெறுவதில்லை. பெல்லகார்ட் குடும்பத்தினர் முன்மாதிரியை அமைப்பதற்காகப் பயன்படுத்தப்பட்டவர்கள், அதற்காகக் காத்திருப்பதற்காக அல்ல."

"இப்படிப்பட்ட ஒரு முன்மாதிரியை யாராவது உங்களுக்கு அமைப்பதற்கு முன்பே நீங்கள் நீண்ட காலம் காத்திருந்திருப்பீர்கள்," என்று நியூமன் வியப்புடன் கூறினார். "நான் ஏதாவது தவறு செய்துவிட்டேனா?" என்று அவர் கேட்டார். "உங்கள் கருத்தை மாற்றிக்கொள்ள நான் உங்களுக்குக் காரணம் கொடுத்திருக்கிறேனா? எனக்கு எதிராக ஏதாவது கண்டுபிடித்தீர்களா? என்னால் கற்பனை செய்துகூட பார்க்க முடியவில்லை."

"எங்கள் கருத்து, ஆரம்பத்தில் இருந்ததைப் போலவே இப்போதும் அப்படியேதான் இருக்கிறது," என்றார் மேடம் டி பெல்லேகார்ட். "உங்கள் மீது எங்களுக்கு எந்தத் தீய எண்ணமும் இல்லை; நீங்கள் தவறாக நடந்துகொண்டதாக நாங்கள் குற்றம் சாட்டுவதிலிருந்து வெகு தொலைவில் இருக்கிறோம். எங்களுடன் உங்கள் உறவுகள் தொடங்கியதிலிருந்து, நான் வெளிப்படையாக ஒப்புக்கொள்கிறேன், நீங்கள் நான் எதிர்பார்த்ததை விடக் குறைவாகவே—குறைவான விசித்திரமானவராகவே இருந்திருக்கிறீர்கள். நாங்கள் ஆட்சேபிப்பது உங்கள் குணத்தை அல்ல, உங்கள் கடந்த காலத்தைத்தான். ஒரு வணிக நபருடன் எங்களால் உண்மையில் சமரசம் செய்துகொள்ள முடியாது. ஒரு மோசமான நேரத்தில் எங்களால் முடியும் என்று நாங்கள் கற்பனை செய்தோம்; அது ஒரு பெரும் துரதிர்ஷ்டம். இறுதிவரை விடாமுயற்சியுடன் இருக்கவும், உங்களுக்கு எல்லா நன்மைகளையும் வழங்கவும் நாங்கள் தீர்மானித்தோம். எனக்கு விசுவாசம் இல்லை என்று நீங்கள் குற்றம் சாட்டுவதற்கு எந்தக் காரணமும் இருக்கக்கூடாது என்பதில் நான் உறுதியாக இருந்தேன். நாங்கள் நிச்சயமாக இந்த விஷயத்தை மிகவும் தூரம் செல்ல விட்டோம்; எங்கள் நண்பர்களுக்கு உங்களை அறிமுகம் செய்து வைத்தோம். உண்மையைச் சொல்லப்போனால், அதுதான் என்னை உடைத்துவிட்டது என்று நினைக்கிறேன்." வியாழன் இரவு இந்த அறைகளுக்குள் நிகழ்ந்த அந்தச் சூழலுக்கு நான் அடிபணிந்துவிட்டேன். நான் கூறுவது உங்களுக்கு ஏற்புடையதாக இல்லையென்றால் என்னை மன்னிக்க வேண்டும்; ஆனால், ஒரு விளக்கத்தை அளிக்காமல் எங்களால் இதிலிருந்து விடுபட இயலாது.

“எங்கள் நன்னம்பிக்கைக்கு, இதைவிடச் சிறந்ததொரு சான்று இருக்க முடியாது,” என்று அந்த மார்க்விஸ் கூறினார். “அன்று மாலை, உலகத்தின் கண்முன்னே எங்களையே உங்கள் பொறுப்பில் ஒப்படைத்துக்கொண்டோமே—அதுவே அதற்குச் சான்று. நாங்கள் எங்களை உங்களுடன் பிணைத்துக்கொள்ள—சொல்லப்போனால், எங்கள் கைகளையே கட்டிக்கொள்ள—முயன்றோம்.”

“ஆனால், அதுவேதான்,” என்று அவர் தாயார் இடைமறித்துச் சொன்னார், “எங்கள் கண்களைத் திறந்தது; எங்கள் பிணைப்புகளையும் அறுத்தது. இல்லையெனில் நாங்கள் மிகவும் சங்கடமானதொரு நிலையில் இருந்திருப்போம்! உங்களுக்கு நினைவிருக்கிறதா?” என்று ஒரு கணம் கழித்து அவர் மேலும் கூறினார், “உங்களுக்கு முன்னரே எச்சரிக்கை விடுக்கப்பட்டிருந்தது. நாங்கள் மிகுந்த கர்வம் கொண்டவர்கள் என்று நான் உங்களிடம் கூறியிருந்தேனே.”

நியூமன் தன் தொப்பியை எடுத்துக்கொண்டு, இயந்திரத்தனமாக அதைத் தடவிச் சீர்செய்யத் தொடங்கினார்; அவரது உள்ளத்தில் கொழுந்துவிட்டெரிந்த கடும் இகழ்ச்சுணர்வால் அவரால் வாய்திறந்து பேசவே இயலவில்லை. “உங்கள் கர்வம் போதிய அளவு இல்லை,” என்று இறுதியாக அவர் குறிப்பிட்டார்.

“இந்த விவகாரம் முழுவதிலும்,” என்று புன்னகைத்தவாறே அந்த மார்க்விஸ் கூறினார், “எங்கள் பணிவைத்தான் நான் காண்கிறேனே தவிர, வேறெதையும் காணவில்லை.”

“தேவைக்கு அதிகமான விவாதங்கள் இனி வேண்டாம்,” என்று மாடம் டி பெல்லெகார்ட் மீண்டும் பேசத் தொடங்கினார். “என் மகள் உங்களைக் கைவிடுவதாகக் கூறியபோதே, அவள் உங்களிடம் அனைத்தையும் சொல்லிவிட்டாள்.”

“உங்கள் மகளைப் பொறுத்தவரை எனக்குத் திருப்தி ஏற்படவில்லை,” என்று நியூமன் கூறினார். “நீங்கள் அவளுக்கு என்ன செய்தீர்கள் என்பதை நான் அறிந்துகொள்ள விரும்புகிறேன். அதிகாரம் பற்றியும்...”
...நீங்கள் அவளுக்குக் கட்டளையிட்டதாகச் சொல்கிறீர்கள். அவள் என்னை கண்மூடித்தனமாக ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை; அதேபோல், என்னை கண்மூடித்தனமாக விட்டுவிடவும் மாட்டாள். அவள் என்னை உண்மையில் விட்டுவிட்டாள் என்று நான் இன்னும் நம்பவில்லை; அவள் என்னுடன் இது குறித்துப் பேசித் தெளிவுபடுத்துவாள். ஆனால் நீங்கள் அவளைப் பயமுறுத்தியிருக்கிறீர்கள், அவளை மிரட்டியிருக்கிறீர்கள், அவளைக் காயப்படுத்தியிருக்கிறீர்கள். நீங்கள் அவளிடம் அப்படி என்னதான் செய்தீர்கள்?”

“நான் மிகச் சொற்பமானதையே செய்தேன்!” என்று பதிலளித்தாள் மேடம் டி பெல்லேகார்ட்; பிற்காலத்தில் நியூமன் அதை நினைவுகூர்ந்தபோது, ​​அவளது அந்தக் குரல் தொனி அவனுக்கு ஒருவித நடுக்கத்தையே ஏற்படுத்தியது.

“நீங்கள் கடுமையான சொற்களைப் பயன்படுத்துவதைத் தவிர்க்க வேண்டும் என்ற தெளிவான நிபந்தனையின் பேரிலேயே, நாங்கள் உங்களுக்கு இந்த விளக்கங்களை அளித்தோம் என்பதை உங்களுக்கு நினைவூட்ட விரும்புகிறேன்,” என்று மார்க்விஸ் குறிப்பிட்டார்.

“நான் ஒன்றும் கடுமையாகப் பேசவில்லை,” என்று பதிலளித்தான் நியூமன். “கடுமையாகப் பேசுவது நீங்கள்தான்! ஆனால் உங்களிடம் சொல்வதற்கு என்னிடம் வேறு எதுவும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. நீங்கள் என்னிடமிருந்து எதிர்பார்ப்பது என்னவென்றால்—மேலோட்டமாகப் பார்க்கும்போது—உங்களிடமிருந்து பெற்ற உதவிகளுக்கு நன்றி கூறிவிட்டு, இனி ஒருபோதும் உங்களுக்குத் தொல்லை கொடுக்கமாட்டேன் என்று உறுதியளித்துவிட்டு, நான் என் வழியே சென்றுவிட வேண்டும் என்பதுதான் என்று தோன்றுகிறது.”

“நீங்கள் ஒரு புத்திசாலி மனிதரைப் போலவே நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்று நாங்கள் உங்களிடமிருந்து எதிர்பார்க்கிறோம்,” என்று மேடம் டி பெல்லேகார்ட் கூறினாள். “நீங்கள் ஏற்கனவே உங்களை ஒரு புத்திசாலியாக நிரூபித்திருக்கிறீர்கள்; நாங்கள் எடுத்துள்ள இந்த நடவடிக்கைகளும் அனைத்தும், நீங்கள் அத்தகைய புத்திசாலி என்பதன் அடிப்படையிலேயே அமைந்திருக்கின்றன. ஒரு சூழ்நிலையில் ஒருவர் பணிந்துதான் ஆகவேண்டும் என்றால், அவர் பணிந்துதான் ஆகவேண்டும். என் மகள் இந்த உறவிலிருந்து முழுமையாக விலகிக்கொள்வதாகத் தீர்மானித்துவிட்ட நிலையில், நீங்கள் வீணாகக் கூச்சலிடுவதால் என்ன பயன்?”

“உங்கள் மகள் உண்மையில் முழுமையாக விலகிக்கொள்கிறாளா என்பதைப் பொறுத்திருந்துதான் பார்க்க வேண்டும். உங்கள் மகளும் நானும் இன்னமும் மிக நல்ல நண்பர்களாக இருக்கிறோம். அந்த உறவில் எந்த மாற்றமும் ஏற்படவில்லை. நான் முன்பே கூறியதுபோல, நான் அவளுடன் இது குறித்துப் பேசித் தெளிவுபடுத்திக்கொள்வேன்.”

“அதனால் எந்தப் பயனும் இருக்காது,” என்று அந்த மூதாட்டி கூறினாள். “என் மகள் சற்று நேரத்திற்கு முன்பு உங்களிடம் பேசிய அந்த வார்த்தைகள், இறுதித் தீர்மானமானவை என்பதை உணரும் அளவிற்கு எனக்கு என் மகளை நன்றாகத் தெரியும். அதுமட்டுமின்றி, அவள் எனக்கு ஒரு வாக்குறுதியும் அளித்திருக்கிறாள்.”

“அவள் அளித்த வாக்குறுதி, நீங்கள் அளித்த வாக்குறுதியைவிடப் பன்மடங்கு மதிப்பு வாய்ந்தது என்பதில் எனக்குச் சிறிதும் ஐயமில்லை,” என்று நியூமன் கூறினான். “இருப்பினும், நான் அவளை விட்டுவிடப் போவதில்லை.”

“உங்கள் விருப்பம் போலவே ஆகட்டும்! ஆனால் அவள் உங்களைச் சந்திக்கவே மறுத்துவிட்டால்—நிச்சயமாக அவள் சந்திக்க மாட்டாள்—உங்கள் காதல் பற்றுறுதியானது, வெறும் ஆன்மீக ரீதியான (Platonic) பற்றுறுதியாகவே நின்றுவிட வேண்டியிருக்கும்.” பாவம் நியூமன், தான் உணர்ந்ததை விட அதிக தன்னம்பிக்கையுடன் இருப்பதாகப் பாசாங்கு செய்தான். மேடம் டி சின்ட்ரேயின் விசித்திரமான தீவிரம் உண்மையில் அவன் இதயத்தில் ஒரு நடுக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருந்தது; இன்னும் அவன் பார்வையில் பதிந்திருந்த அவளது முகம், துறவறத்தின் ஒரு பயங்கரமான, தத்ரூபமான பிம்பமாக இருந்தது. அவனுக்கு குமட்டியது, திடீரென்று உதவியற்றவனாக உணர்ந்தான். அவன் திரும்பி, கதவின் மீது கை வைத்தபடி ஒரு கணம் நின்றான்; பிறகு அவன் திரும்பி, ஒரு சிறு தயக்கத்திற்குப் பிறகு, வேறு ஒரு உச்சரிப்பில் பேசத் தொடங்கினான். வா, இது எனக்கு எப்படிப்பட்டதாக இருக்கும் என்று யோசித்துப் பார், அவளைத் தனியாக விடு! நீ ஏன் என்னை இவ்வளவு எதிர்க்கிறாய்—எனக்கு என்ன ஆயிற்று? நான் உன்னைக் காயப்படுத்த மாட்டேன். முடிந்தாலும் நான் அப்படிச் செய்ய மாட்டேன். இந்த உலகிலேயே நான் தான் மிகவும் எதிர்க்க முடியாத ஆள். நான் ஒரு வியாபாரியாக இருந்தால் என்ன? என்ன சொல்கிறாய்? ஒரு வியாபாரியா? நீ விரும்பும் எந்த விதமான ஆளாகவும் நான் இருப்பேன். நான் உன்னிடம் வியாபாரம் பற்றி ஒருபோதும் பேசியதில்லை. அவளைப் போக விடு, நான் எந்தக் கேள்வியும் கேட்க மாட்டேன். நான் அவளை அழைத்துச் சென்றுவிடுவேன், நீ இனி ஒருபோதும் என்னைப் பார்க்கவோ அல்லது என்னைப் பற்றிக் கேள்விப்படவோ மாட்டாய். உனக்கு விருப்பமிருந்தால் நான் அமெரிக்காவிலேயே தங்கிவிடுவேன். நான் இனி ஒருபோதும் ஐரோப்பாவிற்குத் திரும்பி வரமாட்டேன் என்று வாக்குறுதி அளித்து ஒரு தாளில் கையெழுத்திடுவேன்! நான் விரும்புவதெல்லாம் அவளை இழக்காமல் இருப்பதுதான்!

மேடம் டி பெல்லேகார்டும் அவரது மகனும் தெளிவான கிண்டலுடன் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொள்ள, அர்பைன் கூறினான், “அன்புள்ள ஐயா, நீங்கள் முன்மொழிவது ஒரு முன்னேற்றமாகக் கருத முடியாது. உங்களை ஓர் அன்பான வெளிநாட்டவராகப் பார்ப்பதில் எங்களுக்குச் சிறிதும் ஆட்சேபனை இல்லை; மேலும், என் சகோதரியிடமிருந்து நிரந்தரமாகப் பிரிந்திருக்க விரும்பாததற்கு எங்களுக்கு எல்லா காரணங்களும் உண்டு. நாங்கள் இந்தத் திருமணத்தை எதிர்க்கிறோம்; அப்படியென்றால்,” என்று கூற, திரு. டி பெல்லேகார்ட் மெல்லியதாகச் சிரித்தார், “அவள் முன்பை விட அதிகமாகத் திருமண பந்தத்தில் இணைந்தவளாகிவிடுவாள்.”

“சரி, அப்படியானால்,” என்றான் நியூமன், “நீங்கள் குறிப்பிடும் இந்த இடம்—ஃப்ளூரியர்ஸ்—எங்கே இருக்கிறது? அது ஒரு குன்றின் மீதிருந்த ஏதோ ஒரு பழைய நகரத்திற்கு அருகில் இருப்பதாக எனக்குத் தெரியும்.”

“சரியாகச் சொன்னீர்கள். போய்ட்டியர்ஸ் ஒரு குன்றின் மீதுதான் இருக்கிறது,” என்றார் மேடம் டி பெல்லேகார்ட். “அது எவ்வளவு பழமையானது என்று எனக்குத் தெரியாது. அதை உங்களுக்குச் சொல்ல எங்களுக்குப் பயமில்லை.”

“அது போய்ட்டியர்ஸ்தானே? மிகவும் நல்லது,” என்றான் நியூமன். “நான் உடனடியாக மேடம் டி சின்ட்ரேயைப் பின்தொடர்கிறேன்.”

“இந்த நேரத்திற்குப் பிறகு செல்லும் ரயில்கள் உங்களுக்கு உதவாது,” என்றார் Urbain.

“நான் ஒரு தனி ரயிலையே வாடகைக்கு அமர்த்திக்கொள்வேன்!”

“அது பணத்தை மிகவும் முட்டாள்தனமாக வீணடிக்கும் செயலாகும்,” என்றார் Madame de Bellegarde.

“வீண் செலவைப் பற்றிப் பேசுவதற்கு இன்னும் மூன்று நாட்கள் அவகாசம் இருக்கிறது,” என்று பதிலளித்த Newman, தன் தொப்பியைத் தலையில் பொருத்திக்கொண்டு அங்கிருந்து கிளம்பினார்.

அவர் உடனடியாக Fleurières-க்குக் கிளம்பவில்லை; அடுத்தடுத்துச் செயல்படும் அளவிற்கு அவர் அதிர்ச்சியிலும் மனவேதனையிலும் உறைந்து போயிருந்தார். அவர் சும்மா நடந்தார்; பாரிஸ் நகரின் எல்லைகளைக் கடக்கும் வரை, ஆற்றங்கரையோரமாக நேராக நடந்துகொண்டே இருந்தார். தனக்கு இழைக்கப்பட்ட தனிப்பட்ட அவமதிப்பினால் ஏற்பட்ட ஒரு கொந்தளிப்பான, கூச்சலிடும் உணர்வை அவர் உணர்ந்தார். தன் வாழ்நாளில் அவர் இவ்வளவு முழுமையான ஒரு பின்னடைவைச் சந்தித்ததே இல்லை; அவர் ஒருபோதும் இப்படித் திடீரெனத் தடுத்து நிறுத்தப்பட்டதோ—அல்லது அவர் சொல்லிக்கொள்வது போல—இப்படித் திடீரெனக் கைவிடப்பட்டதோ இல்லை; அந்த உணர்வு அவருக்குச் சகித்துக்கொள்ள முடியாததாக இருந்தது. அவர் ஆவேசமாக நடந்து சென்றார்; கையில் இருந்த தடியால் மரங்களையும் தெருவிளக்குக் கம்பங்களையும் ஆக்ரோஷமாகத் தட்டிக்கொண்டே, உள்ளுக்குள் சீறிக்கொண்டிருந்தார். Madame de Cintré-ஐத் தான் மிகவும் மகிழ்ச்சியோடும் வெற்றியுடனும் சொந்தமாக்கிக்கொண்ட பிறகு, அவரை இழப்பது என்பது—தன் மகிழ்ச்சிக்கு இழைக்கப்பட்ட காயத்தைப் போலவே—தன் தன்மானத்திற்கு இழைக்கப்பட்ட ஒரு பெரும் அவமதிப்பாகவும் அவருக்குத் தோன்றியது. அதுவும் மற்றவர்களின் தலையீட்டாலும் ஆதிக்கத்தாலும்—ஒரு திமிர் பிடித்த கிழவியும், தன்னைச் சிறப்பாகக் காட்டிக்கொள்ளும் ஒரு ஆடம்பரப் பிரியரும் தங்கள் ‘அதிகாரத்தை’க் காட்டி குறுக்கிட்டதால்—அவரை இழக்க நேர்ந்ததே! அது மிகவும் அபத்தமானதாகவும், மிகவும் பரிதாபகரமானதாகவும் இருந்தது. Bellegarde குடும்பத்தினர் செய்ததாக அவர் கருதிய அந்த ‘வெட்கமற்ற துரோகத்தைப்’ பற்றி Newman அதிகம் சிந்திக்கவில்லை; அதை அவர் ஒரேயடியாக, என்றென்றும் அழிந்துபோகும் நிலைக்குத் தள்ளிவிட்டார். ஆனால் Madame de Cintré-இன் துரோகம் அவரைத் திகைப்பிலும் குழப்பத்திலும் ஆழ்த்தியது; அந்தப் புதிருக்கு ஒரு விடை (சாவி) நிச்சயமாக இருக்க வேண்டும்; ஆனால் அவர் அதைத் தேடித் துழாவியதெல்லாம் வீணாகவே முடிந்தது. வெறும் மூன்று நாட்கள்...
நட்சத்திர ஒளியில் அவள் அவனருகில் நின்று, அவன் அவள்மீது வைத்திருந்த நம்பிக்கையைப் போல அழகாகவும் அமைதியாகவும், தங்கள் திருமணத்தின் எதிர்பார்ப்பில் தான் மகிழ்ச்சியாக இருப்பதாக அவனிடம் கூறி நீண்ட காலம் ஆகியிருந்தது. அந்த மாற்றத்தின் அர்த்தம் என்ன? அவள் என்ன நரக பானத்தைச் சுவைத்திருந்தாள்? பாவம் நியூமனுக்கு, அவள் உண்மையிலேயே மாறிவிட்டாள் என்ற ஒரு பயங்கரமான அச்சம் இருந்தது. அவள் மீதான அவனது அபிமானமே, அவளது இந்த திடீர் மாற்றத்திற்கு ஒரு வலுவையும் பாரத்தையும் கொடுத்தது. ஆனால், அவள் பொய்யானவள் என்று அவன் அவளைக் கடிந்துகொள்ளவில்லை, ஏனெனில் அவள் மகிழ்ச்சியற்றவள் என்பது அவனுக்கு உறுதியாகத் தெரிந்திருந்தது. அவன் நடந்துகொண்டிருந்தபோது, செய்ன் நதியின் பாலங்களில் ஒன்றைக் கடந்திருந்தான்; மேலும், அந்த நீண்ட, தொடர்ச்சியான துறைமுகப் பாதையை அவன் இன்னும் கவனிக்காமல் பின்தொடர்ந்தான். அவன் பாரிஸைக் கடந்து வந்திருந்தான், கிட்டத்தட்ட கிராமப்புறத்தை அடைந்திருந்தான்; அவன் ஆட்டூயில் என்ற இனிமையான புறநகர்ப் பகுதியில் இருந்தான். இறுதியாக அவன் நின்று, அதன் இனிமையைக் காணாமலும் பொருட்படுத்தாமலும் தன்னைச் சுற்றிலும் பார்த்தான், பின்னர் மெதுவாகத் திரும்பி, இன்னும் மெதுவான வேகத்தில் தன் காலடி எடுத்து வைத்த வழியே பின்னோக்கிச் சென்றான். ட்ரோகாடெரோ என்று அழைக்கப்படும் அந்த அற்புதமான கரையின் அருகே அவன் வந்தபோது, படபடக்கும் வலியின் ஊடாக, தான் திருமதி டிரிஸ்ட்ராமின் இல்லத்திற்கு அருகில் இருப்பதாகவும், திருமதி டிரிஸ்ட்ராம் சில சமயங்களில் தன் பேச்சில் ஒரு பெண்ணுக்குரிய கருணையைக் கொண்டிருப்பதாகவும் அவன் உணர்ந்தான். தன் கோபத்தைக் கொட்டித் தீர்க்க வேண்டும் என்று உணர்ந்த அவன், அவள் வீட்டிற்குச் செல்லும் சாலையை நோக்கிச் சென்றான். திருமதி டிரிஸ்ட்ராம் வீட்டில் தனியாக இருந்தாள். அவன் அறைக்குள் நுழைந்ததும், அவனைப் பார்த்தவுடனேயே, அவன் எதற்காக வந்திருக்கிறான் என்பது தனக்குத் தெரியும் என்று அவனிடம் கூறினாள். நியூமன் அவளைப் பார்த்தவாறே, மௌனமாக, கனமாக அமர்ந்தான்.

"அவர்கள் பின்வாங்கிவிட்டார்கள்!" என்றாள் அவள். "சரி, இது உங்களுக்கு விசித்திரமாகத் தோன்றலாம், ஆனால் அன்று இரவு காற்றில் ஏதோ இருப்பதை நான் உணர்ந்தேன்." சிறிது நேரத்தில் அவன் தன் கதையை அவளிடம் கூறினான்; அவள் அவனையே உற்றுப் பார்த்தபடி கேட்டாள். அவன் பேசி முடித்ததும், அவள் மெதுவாக, "அவர்கள் அவளை லார்ட் டீப்மியரைத் திருமணம் செய்து வைக்க விரும்புகிறார்கள்" என்றாள். நியூமன் உற்றுப் பார்த்தான். லார்ட் டீப்மியரைப் பற்றி அவளுக்கு ஏதேனும் தெரியும் என்பது அவனுக்குத் தெரிந்திருக்கவில்லை. “ஆனால் அவள் அப்படிச் செய்வாள் என்று எனக்குத் தோன்றவில்லை,” என்று திருமதி டிரிஸ்ட்ராம் மேலும் கூறினார்.

“அவள் அந்தப் பாவப்பட்ட சின்னஞ்சிறு குட்டியைத் திருமணம் செய்துகொள்வாள்!” என்று நியூமன் கூச்சலிட்டார். “ஐயோ, கடவுளே! அப்படியிருந்தும், அவள் ஏன் என்னை நிராகரித்தாள்?”

“ஆனால் அது மட்டுமல்ல,” என்றார் திருமதி டிரிஸ்ட்ராம். அவர்களால் உங்களை இனியும் பொறுத்துக்கொள்ள முடியவில்லை. அவர்கள் தங்கள் தைரியத்தை மிகையாக மதிப்பிட்டிருந்தார்கள். சொல்லப்போனால், அதில் ஒரு நுட்பமான விஷயம் இருக்கிறது. கருத்தியல் ரீதியாக உங்கள் வணிகத் தன்மையை அவர்களால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. அது உண்மையான பிரபுத்துவம். அவர்களுக்கு உங்கள் பணம் தேவைப்பட்டது, ஆனால் ஒரு யோசனைக்காக உங்களைக் கைவிட்டுவிட்டார்கள்.

நியூமன் மிகுந்த வருத்தத்துடன் புருவங்களைச் சுருக்கி, மீண்டும் தன் தொப்பியை எடுத்து அணிந்துகொண்டார். “நீங்கள் என்னை ஊக்குவிப்பீர்கள் என்று நினைத்தேன்!” என்று கிட்டத்தட்ட ஒரு குழந்தையின் சோகத்துடன் கூறினார்.

“மன்னிக்கவும்,” அவள் மிகவும் மென்மையாகப் பதிலளித்தாள். “உங்கள் துன்பங்களுக்கு நான் தான் காரணம் என்பதால், உங்கள் மீது எனக்கு வருத்தம் குறையவில்லை. இந்தத் திருமணத்தை நான் தான் உங்களுக்குப் பரிந்துரைத்தேன் என்பதை நான் மறக்கவில்லை. மேடம் டி சின்ட்ரேவுக்கு லார்ட் டீப்மியரைத் திருமணம் செய்துகொள்ளும் எண்ணம் இருப்பதாக நான் நம்பவில்லை. அவர் பார்ப்பதற்கு அவளை விட இளையவர் இல்லை என்பது உண்மைதான். அவருக்கு முப்பத்து மூன்று வயது; நான் பிரபுக்கள் சபையில் விசாரித்தேன். ஆனால் இல்லை—அவள் இவ்வளவு கொடூரமாக, கொடுமையாகப் பொய் சொல்வதை என்னால் நம்ப முடியவில்லை.”

"தயவுசெய்து அவளுக்கு எதிராக எதுவும் சொல்லாதீர்கள்," என்றார் நியூமன்.

"பாவப்பட்ட பெண், அவள் கொடூரமானவள். ஆனால் நிச்சயமாக நீங்கள் அவளைப் பின்தொடர்ந்து சென்று, வலுவாக மன்றாடுவீர்கள். உங்களுக்குத் தெரியுமா, நீங்கள் இப்போது இருக்கும் நிலையில்," திருமதி டிரிஸ்ட்ராம் தனது வழக்கமான துணிச்சலான கருத்துடன் தொடர்ந்தார், "பேசாமலேயே நீங்கள் மிகவும் நாவன்மை மிக்கவராக இருக்கிறீர்கள்? உங்களை எதிர்க்க வேண்டுமென்றால், ஒரு பெண்ணின் மனதில் மிகவும் உறுதியான ஒரு எண்ணம் இருக்க வேண்டும். நான் உங்களுக்கு ஏதேனும் தீங்கு செய்திருக்க வேண்டுமே, நீங்கள் இவ்வளவு நேர்த்தியாக என்னிடம் வந்திருக்கலாமே! ஆனால் எப்படியிருந்தாலும் மேடம் டி சின்ட்ரேயிடம் சென்று, அவர் எனக்கே ஒரு புதிராக இருக்கிறார் என்று சொல்லுங்கள். குடும்ப ஒழுக்கம் எந்த அளவிற்குச் செல்லும் என்பதைப் பார்க்க நான் மிகவும் ஆவலாக இருக்கிறேன்."

நியூமன் இன்னும் சிறிது நேரம், தன் முழங்கைகளை முழங்கால்களில் சாய்த்து, தலையைக் கைகளில் தாங்கியபடி அமர்ந்திருந்தார். திருமதி டிரிஸ்ட்ராம், கருணையைத் தத்துவத்துடனும், இரக்கத்தை விமர்சனத்துடனும் கலந்து பேசிக்கொண்டே இருந்தார். இறுதியாக அவர், "இதற்கு கவுண்ட் வாலன்டின் என்ன சொல்கிறார்?" என்று கேட்டார். நியூமன் திடுக்கிட்டார்; அன்று காலையிலிருந்து அவர் வாலன்டினையும் சுவிஸ் எல்லையில் அவர் மேற்கொண்ட பணியையும் பற்றி நினைக்கவே இல்லை. அந்தச் சிந்தனை அவனை மீண்டும் அமைதியிழக்கச் செய்தது, அதனால் அவன் அங்கிருந்து புறப்பட்டான். அவன் நேராகத் தன் அறைக்குச் சென்றான்; அங்கே, முகப்பு அறையின் மேசையின் மீது ஒரு தந்தி இருப்பதைக் கண்டான். அது (தேதி மற்றும் இடத்துடன்) பின்வருமாறு அமைந்திருந்தது: “நான் மிகக் கடுமையாக நோய்வாய்ப்பட்டுள்ளேன்; தயவுசெய்து கூடிய விரைவில் என்னிடம் வாருங்கள். V. B.” இந்தத் துயரச் செய்தியைக் கேட்டும், ‘ஷாட்டோ டி ஃப்ளூரியர்ஸ்’ (Château de Fleurières) இடத்திற்கு மேற்கொள்ளவிருந்த தனது பயணத்தைத் தள்ளிப்போட வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டதைக் குறித்தும் நியூமன் வேதனையுடன் முனகினார். ஆயினும், அவர் மேடம் டி சின்ட்ரேவுக்குச் சில வரிகளை எழுதினார்; அவருக்கு நேரம் இருந்த வரையில் அவரால் எழுத முடிந்தவை அவை மட்டுமே:—

“நான் உன்னைக் கைவிடவில்லை; நீயும் என்னைக் கைவிட்டுவிட்டாய் என்று நான் உண்மையில் நம்பவில்லை. இது எனக்குப் புரியவில்லை; ஆனால் நாம் இருவரும் இணைந்து இதைத் தெளிவுபடுத்திக்கொள்வோம். இன்று என்னால் உன்னைப் பின்தொடர்ந்து வர இயலாது; ஏனெனில், தொலைவில் இருக்கும் ஒரு நண்பரைப் பார்க்குமாறு எனக்கு அழைப்பு வந்துள்ளது — அவர் மிகக் கடுமையாக நோய்வாய்ப்பட்டுள்ளார், ஒருவேளை மரணப் படுக்கையில் கூட இருக்கலாம். ஆனால், என் நண்பரை விட்டுப் புறப்பட முடிந்த உடனேயே நான் உன்னிடம் வருவேன். அவர் உன் சகோதரர் என்று நான் ஏன் வெளிப்படையாகச் சொல்லக்கூடாது? C. N.”

இதற்குப் பிறகு, ஜெனீவா செல்லும் இரவு நேர விரைவு ரயிலைப் பிடிப்பதற்கு மட்டுமே அவருக்கு நேரம் எஞ்சியிருந்தது.