யூஜின் ஒனேகின் செய்யுள் வடிவிலான நாவல் - அலெக்சாண்டர் செர்்கேயெவிச் புஷ்கின்

----------------------------------------------------------------------
பத்து தொகுதிகள் கொண்ட முழுத் தொகுப்பு. நான்காம் தொகுதி
(அரசு புனைகதை பதிப்பகம். மாஸ்கோ, 1959)
பதிப்பு 1.6 (மார்ச் 20, 2001)
மூலம்: http://www.rvb.ru/pushkin
---------------------------------------------------------------------

பெருமித உணர்வால், நான் ஆற்றிய இந்தச் சிறப்பான படைப்பை விடவும் மேலான ஒன்றை உங்களுக்கு அளிக்க விரும்புகிறேன்; உயர்ந்த கற்பனை வளத்தின் வெளிப்பாடாக அமைந்த, மிகச் சிறந்த செயல்களுக்கு இணையான உணர்வுகளின் தொகுப்பு இது.

ஒரு குறிப்பிட்ட கடிதத்தின் சலிப்பு.

கர்வம் கொண்ட உலகை மகிழ்விக்க விரும்பாமல்,
நட்பின் அன்பை மட்டும் நாடி,
உங்களுக்கு நான் சமர்ப்பிக்க விரும்புகிறேன்
உங்களை விடவும் மேலான ஒரு காணிக்கையை,
அழகிய ஆன்மாவை விடவும் உயர்ந்த ஒன்றை,
நிறைவேறிய ஒரு புனிதமான கனவை,
உயிரோட்டமான தெளிவான கவிதையை,
உன்னத சிந்தனைகளையும் எளிமையையும்;
ஆயினும் அப்படியே ஆகட்டும் – உணர்வுப்பூர்வமான கரங்களால்
வண்ணமயமான அத்தியாயங்களின் தொகுப்பை ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள்,
பாதி வேடிக்கையானவை, பாதி சோகமானவை,
சாதாரணமானவை மற்றும் உன்னதமானவை,
என் பொழுதுபோக்கின் கவனமற்ற விளைவுகள்,
தூக்கமற்ற இரவுகள், லேசான உத்வேகங்கள்,
முதிர்ச்சியற்ற மற்றும் மங்கிப்போன ஆண்டுகள்,
மனதின் குளிர்ந்த அவதானிப்புகள்
மற்றும் இதயத்தின் துயரமான குறிப்புகள்.

அத்தியாயம் ஒன்று

அவன் வாழவும் உணர்வுகளை அனுபவிக்கவும் அவசரப்படுகிறான்.
இளவரசர் வியாசெம்ஸ்கி.

I

"என் மாமா, மிக நேர்மையான கொள்கைகள் கொண்ட மனிதர்,
அவர் தீவிரமாக நோய்வாய்ப்பட்டபோது,
அவர் மரியாதைக்குரியவராகத் திகழ்ந்தார்,
அதைவிடச் சிறந்ததொரு முடிவை அவர் எடுத்திருக்க முடியாது.
அவரது உதாரணம் மற்றவர்களுக்கு ஒரு பாடம்;
ஆனால், இறைவா, என்னவொரு சலிப்பு அது,
ஒரு நோயாளியுடன் இரவும் பகலும் அமர்ந்திருப்பது,
அவர் பக்கத்தை விட்டு அகலாமல்!
என்னவொரு கீழ்த்தரமான துரோகம் அது,
பாதி உயிர் போன ஒரு மனிதரை மகிழ்விப்பது,
அவரது தலையணைகளைச் சரிசெய்து கொடுப்பது,
சோகத்துடன் அவருக்கு மருந்து கொடுப்பது,
பெருமூச்சு விட்டுக்கொண்டு தனக்குள்ளேயே நினைப்பது:
எப்போதுதான் சாத்தான் உன்னை அழைத்துச் செல்வானோ!"

II

இப்படியெல்லாம் நினைத்தான் அந்த இளம் போக்கிரி,
அஞ்சல் குதிரைகளின் குளம்படித் தூசியில் பறந்து சென்றபடி,
ஜீஸின் (Zeus) உயர்ந்த விருப்பத்தால்
தன் உறவினர்கள் அனைவரின் சொத்துக்களுக்கும் வாரிசானவன்.
லியுட்மிலா மற்றும் ருஸ்லானின் நண்பர்களே! என் நாவலின் நாயகனை
முன்னுரையின்றி, இதோ இப்போதே
உங்களுக்கு அறிமுகப்படுத்துகிறேன்:
என் இனிய நண்பன் ஒனேகின்,
நேவா நதிக்கரையில் பிறந்தவன்;
அங்குதான் ஒருவேளை நீங்களும் பிறந்திருக்கலாம்
அல்லது புகழுடன் திகழ்ந்திருக்கலாம், என் வாசகரே;
நானும் ஒரு காலத்தில் அங்கு உலாவி இருக்கிறேன்:
ஆனால் வடதிசை எனக்கு ஒவ்வாதது {1}.

III

சிறப்புடனும் கண்ணியத்துடனும் பணியாற்றியும்,
அவன் தந்தை கடனாளியாக வாழ்ந்தார்,
வருடத்திற்கு மூன்று தடவை ஆடம்பர விருந்துகளை (balls) நடத்தினார்
இறுதியில் தன் செல்வத்தையெல்லாம் கரைத்தார்.
விதி யூஜினைப் பாதுகாத்தது:
முதலில் ஒரு பெண் ஆசிரியை (Madame) அவனைப் பார்த்துக்கொண்டாள்,
பின்னர் ஒரு ஆண் ஆசிரியர் (Monsieur) அவளுக்குப் பதிலாக வந்தார்.
அக்குழந்தை துறுதுறுப்பானவன், ஆனால் இனிமையானவன்.
ஏழை பிரெஞ்சுக்காரரான அந்த ஆசிரியர்,
குழந்தை சிரமப்படவோ துன்புறவோ கூடாது என்பதற்காக,
அவனுக்கு எல்லாவற்றையும் விளையாட்டாகக் கற்றுக்கொடுத்தார்,
கடுமையான ஒழுக்கநெறிகளைக் கூறித் தொந்தரவு செய்யவில்லை,
அவன் குறும்புகளுக்காக மென்மையாகவே கண்டித்தார்
மேலும் 'கோடைக்காலத் தோட்டத்தில்' (Summer Garden) அவனை நடைப்பயிற்சிக்கு அழைத்துச் சென்றார்.

IV

யூஜினின் கிளர்ச்சியான இளமைப் பருவம் வந்தபோது,
நம்பிக்கையும் மென்மையான ஏகாந்தமும் நிறைந்த அக்காலத்தில்,
அந்த ஆசிரியர் அங்கிருந்து வெளியேற்றப்பட்டார்.
இப்போது என் ஒனேகின் சுதந்திரமானவன்;
அவன் தலைமுடி நவீன பாணியில் வெட்டப்பட்டிருந்தது,
லண்டன் நாகரிக இளைஞனைப் போல உடை அணிந்திருந்தான் -
இறுதியில் அவன் உலக வாழ்க்கையில் அடியெடுத்து வைத்தான்.
அவன் மிகச் சிறந்த முறையில் பிரெஞ்சு மொழியைப் பேசவும் எழுதவும் தெரிந்திருந்தான்;
'மசுர்கா' (mazurka) நடனத்தை எளிதாக ஆடினான்
மற்றும் இயல்பாகவே பணிவுடன் வணங்கினான்;
இன்னும் என்ன வேண்டும்? உலகம் அவனை
புத்திசாலியானவன் என்றும் மிகவும் நல்லவன் என்றும் தீர்மானித்தது
V

நமது வாழ்வில் ஏதோ ஒரு வகையில்,
நாமும் கொஞ்சம் கற்றுத் தேர்கிறோம்;
கடவுள் அருளால், சற்றே புத்திசாலித்தனத்தையும்
நாகரிகப் பக்குவத்தையும் காட்டுவது எளிது. 
பலரின் பார்வையில் ஒனேகின்—
(கடுமையான, அறிவார்ந்த விமர்சகர்களின் பார்வையில்)—
ஒரு கற்றறிந்த மனிதனாகத் தெரிந்தான்; ஆனால் சலிப்பூட்டுபவன்:
அவனிடம் இருந்த ஒரே திறமை இதுதான்:
எந்தவொரு உரையாடலிலும் எந்தத் தலைப்பைப் பற்றியும்
மிக எளிதாக, மேலோட்டமாகப் பேசுவது;
அனைத்தையும் அறிந்த ஞானியைப் போல
அமைதி காப்பது;
மற்றும் மின்னும் கூர்மையான சொற்றொடர்களால்
பெண்களைப் புன்னகைக்க வைப்பது. 

VI

இப்போது லத்தீன் மொழி வழக்கொழிந்துவிட்டது:
எனவே, வெளிப்படையாகச் சொல்லவேண்டுமென்றால்,
இளமைக்காலத்தில் கற்ற கல்வெட்டு வாசகத்தைப் பகுப்பாய்வு செய்யவும்,
*                        ஜுவெனல்* (Juvenal) பற்றிச் சற்றே பேசவும்,
கடிதத்தின் இறுதியில் *vale* (விடைபெறுகிறேன்) என்று எழுதவும்—
மற்றும்—பிழைகள் இருந்தாலும்—*ஈனீட்* (Aeneid) காவியத்திலிருந்து
இரண்டு வரிகளை மனப்பாடமாகச் சொல்லவும் அவனுக்குத் தெரியும். 
பழமையான வரலாற்று ஏடுகளையோ
தொன்மையான காலத்து உலகக் கதைகளையோ
ஆழ்ந்து ஆராயும் விருப்பம் அவனுக்கு இருக்கவில்லை;
ஆனால் கடந்த கால நிகழ்வுகள்—
ரோமுலஸ் காலம் முதல் நவீன காலம் வரை—
அவனது நினைவாற்றலில் பதிந்திருந்தன. 

VII

கவிதையின் சந்த நயத்திற்காகத் தன் வாழ்வை
அர்ப்பணிக்கும் ஆர்வம் அவனிடம் இல்லாததால்,
நாங்கள் எவ்வளவு முயன்றும் அவனால்—
'அயாம்பிக்' (iambic) மற்றும் 'ட்ரோகாயிக்' (trochaic) சந்தங்களுக்கு இடையிலான
வேறுபாட்டை அறிய முடியவில்லை. 
ஹோமர் மற்றும் தியோக்ரிட்டஸ் ஆகியோரை அவன் குறை கூறினான்; 
ஆனால் ஆடம் ஸ்மித்தை அவன் இப்படிப் படித்தான்:
சுருக்கமாகச் சொன்னால், ஒரு சிறந்த பொருளாதார நிபுணர்—
அதாவது, நாடுகள் தங்கள் செல்வத்தை எவ்வாறு தக்கவைக்கின்றன,
எவ்வாறு வாழ்கின்றன மற்றும் செழிக்கின்றன என்பதையும்,
எளிய விளைபொருட்களே சந்தையை நிரப்பும் போது
அவற்றுக்கு ஏன் தங்கம் தேவைப்படுவதில்லை என்பதையும் அவன் அறிந்திருந்தான். 
அவனது தந்தையால் அவனது போக்கைப்புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை;
அதனால் அன்றாடச் செலவுகளைச் சமாளிக்க நிலங்களை அடமானம் வைத்தார். 

VIII

யூஜின் கற்றுக்கொண்ட விஷயங்கள் அனைத்தையும்
விவரித்துச் சொல்ல எனக்கு நேரமில்லை; ஆனால், எதில் அவர் ஒரு உண்மையான மேதையாகத் திகழ்ந்தாரோ—
அனைத்து அறிவியல்களையும் விட அவர் எதைச் சிறப்பாக அறிந்திருந்தாரோ,
இளம் வயது முதலே அவருக்கு எது
உழைப்பாகவும், வேதனையாகவும், அதே சமயம் இன்பமாகவும் இருந்ததோ,
அவரது சலிப்பூட்டும் ஓய்வு நேரத்தின்
முழுப் பொழுதையும் எது ஆக்கிரமித்திருந்ததோ—
அது மென்மையான காதலின் கலையே;
அதையே நாசோ (Naso) பாடினார்—
அதற்காகவே அவர் தனது சிறப்பான,
ஆனால் கொந்தளிப்பான வாழ்க்கையைத் துன்புறும் ஒருவராக
மோல்டேவியாவின் பரந்த புல்வெளிப் பிரதேசத்தில்,
தனக்கு மிகவும் பிடித்த இத்தாலியிலிருந்து வெகு தொலைவில் முடித்துக்கொண்டார். 

IX

. . . . . . . . . . . . . . . . . . 
. . . . . . . . . . . . . . . . . . 
. . . . . . . . . . . . . . . . . . 

X

எவ்வளவு விரைவாக அவரால் பாவனை செய்ய முடிந்தது!
தன் நம்பிக்கையை மறைக்க, பொறாமை கொண்டவர் போல் நடிக்க,
சந்தேகத்தை விதைக்க, மற்றவரை நம்ப வைக்க,
சோகமாகத் தோன்ற, ஏக்கத்தில் வாட,
அகங்காரம் கொண்டவராகவும் அதே சமயம் பணிவாகவும் இருக்க,
கவனத்துடனும் அல்லது அலட்சியத்துடனும் இருக்க! 
எவ்வளவு சோர்வான மௌனத்தைக் கடைப்பிடிக்க முடிந்தது,
எவ்வளவு உணர்ச்சிப்பூர்வமாகப் பேச முடிந்தது,
காதல் கடிதங்களில் எவ்வளவு அலட்சியமாக இருக்க முடிந்தது! 
ஒருவருக்காகவே சுவாசித்து, ஒருவரையே நேசித்து,
தன்னைத்தானே மறப்பதை அவர் எவ்வளவு நன்றாக அறிந்திருந்தார்! 
அவரது பார்வை எவ்வளவு வேகமாகவும் மென்மையாகவும் இருந்தது—
நாணமும் துணிச்சலும் கலந்ததாக, சில சமயங்களில்
கண்ணீர் துளி மின்னும் கண்களுடன்! 

XI

புதிய ஒருவராகத் தோற்றமளிப்பதை அவர் எவ்வளவு நன்றாக அறிந்திருந்தார்!
ஒரு கேலியால் அப்பாவிகளைத் திடுக்கிட வைக்க,
நடிக்கப்பட்ட விரக்தியால் பதற்றமடையச் செய்ய,
இனிமையான புகழ்ச்சியால் மகிழ்விக்க,
மென்மையான தருணத்தைப் பற்றிக்கொள்ள,
அப்பாவியாய் இருந்த பருவத்தின் முன்முடிவுகளை
புத்திசாலித்தனத்தாலும் உணர்ச்சியாலும் வெல்ல,
தானாக நிகழும் ஒரு வருடல் அல்லது அரவணைப்புக்காகக் காத்திருக்க,
மனதின் உண்மையை ஒப்புக்கொள்ளுமாறு கெஞ்சவும் வற்புறுத்தவும்,
இதயத்தின் முதல் துடிப்புகளைப் புரிந்துகொள்ள,
காதலைத் தொடர, மற்றும் திடீரென
ஒரு ரகசியச் சந்திப்பை வென்றெடுக்க...
பிறகு, தனிமையில்,
அமைதியான சூழலில் அவளுக்குப் பாடங்கள் புகட்ட! 

XII

எவ்வளவு விரைவாக அவரால் தூண்ட முடிந்தது
கவர்ச்சியால் ஆண்களை ஈர்க்கும் பெண்களின் இதயங்களை! மேலும், அவர் விரும்பியபோது
தன் போட்டியாளர்களை அழிக்க,
எவ்வளவு கடுமையாக அவர்களை இழிவுபடுத்தினார்!.
அவன் அவர்களுக்கு எத்தகைய கண்ணிகளை அமைத்தான்! 
ஆயினும், பேறுபெற்ற கணவர்களே,
நீங்கள் அவனது நண்பர்களாகவே தொடர்ந்தீர்கள்:
சூழ்ச்சி மிக்க அந்த மனைவி—'ஃபௌப்ளாஸ்'-இன் (Faublas)
அனுபவம் வாய்ந்த சீடர்—அவனைத் தடவிக் கொடுத்தாள்;
சந்தேகப் புத்தி கொண்ட முதியவனும் அப்படியே செய்தான்,
மற்றும் கம்பீரமான, ஏமாற்றப்பட்ட கணவனும்—
தன்னைப் பற்றியும், தன் இரவு உணவைப் பற்றியும்,
தன் மனைவியைப் பற்றியும் எப்போதும் திருப்தி கொண்டவன்—அவனைக் கொண்டாடினான். 

XIII. XIV

. . . . . . . . . . . . . . . . . . 
. . . . . . . . . . . . . . . . . . 
. . . . . . . . . . . . . . . . . . 

XV

அடிக்கடி, அவன் படுக்கையில் இருக்கும்போதே,
அவனுக்குச் செய்திக் குறிப்புகள் வந்து சேரும். 
என்ன? அழைப்பிதழ்களா? ஆம்,
மாலை நேரத்திற்காக மூன்று வீடுகள் அவனை அழைக்கின்றன:
இங்கே ஒரு நடன விருந்து, அங்கே ஒரு சிறுவர் கொண்டாட்டம். 
என் இந்தச் சுகபோகி எங்கே விரைந்து செல்வான்? 
எங்கிருந்து தொடங்குவான்? அது முக்கியமல்ல:
அவன் எளிதாக அவை அனைத்திற்கும் சென்றுவிட முடியும். 
இதற்கிடையில், காலை நேர உடை அணிந்து,
அகலமான விளிம்பு கொண்ட 'போலிவார்' (Bolivar) தொப்பியைச் சூடி,
ஒனேகின் (Onegin) நகரின் அகலமான வீதிக்கு (boulevard) வண்டியில் செல்கிறான்,
அங்கே நிதானமாக உலா வருகிறான்,
அவனது எப்போதும் விழிப்புடன் இருக்கும் 'பிரிகெட்' (Breguet) கடிகாரம்
இரவு உணவுக்கான நேரத்தை ஒலிக்கும் வரை. 

XVI

ஏற்கனவே இருள் சூழ்ந்துவிட்டது: அவன் தன் பனிச்சறுக்கு வண்டியில் ஏறுகிறான். 
"வழி விடுங்கள், வழி விடுங்கள்!" என்ற கூக்குரல் ஒலிக்கிறது; 
அவனது பீவர் (beaver) ரோமக் காலர் பளபளக்கிறது,
அதன் மீது உறைபனியின் மெல்லிய படலம் படிந்திருக்க. 
அவன் 'டாலோன்' (Talon)-இன் உணவகத்தை நோக்கி விரைவாகச் செல்கிறான்:
அங்கே 'காவெரின்' (Kaverin) ஏற்கனவே காத்திருப்பான் என்ற உறுதியுடன். 
அவன் உள்ளே நுழைகிறான்: பாட்டில் மூடி (cork) கூரையை நோக்கிப் பறக்கிறது,
'காமெட்' (Comet) ஒயின் பீறிட்டுப் பாய்கிறது; 
அவனுக்கு முன்னால் அரிய வகை வறுத்த மாட்டிறைச்சி (roast beef) இருக்கிறது,
மற்றும் ட்ரஃபிள்ஸ் (truffles)—இளமையின் ஆடம்பரம்,
பிரெஞ்சு சமையல் கலையின் மிகச்சிறந்த மலர்—
மற்றும் அழியாத புகழ்பெற்ற ஸ்ட்ராஸ்பர்க் (Strasbourg) பை (pie),
காரமான லிம்பர்கர் (Limburger) சீஸ் மற்றும்
பொன்னிற அன்னாசிப் பழத்திற்கு இடையே வைக்கப்பட்டிருக்கிறது. 

XVII

கட்லெட்டுகளின் (cutlets) செழுமையான, சூடான கொழுப்பைச் சமன் செய்ய
தாகம் இன்னும் ஒரு கிளாஸ் மதுவைக் கோருகிறது,
ஆனால் 'பிரிகெட்' கடிகாரத்தின் ஓசை அவர்களுக்கு உணர்த்துகிறது
புதிய பாலே (ballet) நடனம் தொடங்கிவிட்டது என்று. நாடக உலகின் அந்த கண்டிப்பான நடுவர்,
வசீகரமான நடிகைகளின்
அந்த நிலையற்ற ரசிகர்,
திரைமறைவு உலகின் கௌரவக் குடிமகன்—
ஒனேகின் நாடக அரங்கிற்கு விரைந்தார்;
அங்கே, சுதந்திரமாக மூச்சுவிடும் மக்கள்,
ஒரு 'என்ட்ரெஷா' (நடன அசைவு) நடனத்தைப் பாராட்டவும்,
ஃபேட்ரா அல்லது கிளியோபாட்ரா மீது சீறவும்,
மோயினாவின் பெயரை உரக்கக் கூவவும் (தனது குரல்
கேட்கப்பட வேண்டும் என்பதற்காகவேனும்) தயாராக இருந்தனர். 

XVIII

ஒரு மாயாஜால உலகம்! அங்கே, பழைய நாட்களில்,
ஃபோன்விசின்—கிண்டல் கலையின் துணிச்சலான மேதை
மற்றும் சுதந்திரத்தின் நண்பர்—பிரகாசித்தார்;
அவரைப் பின்பற்றிய நியாஸ்னின் என்பவரும் அவ்வாறே திகழ்ந்தார்; 
அங்கே ஓசெரோவ்—மக்களின் தன்னிச்சையான கண்ணீர்
மற்றும் கைதட்டல் எனும் அங்கீகாரத்தை—
இளம் செம்யோனோவாவுடன் பகிர்ந்துகொண்டார்; 
அங்கே நமது கடெனின், கார்னீலின்
மகத்தான மேதமைக்கு மறுவாழ்வு அளித்தார்; 
அங்கே கூர்மையான விமர்சனப் பாணி கொண்ட ஷகோவ்ஸ்கோய்
தனது ஆரவாரமான நகைச்சுவை நாடகங்களை அரங்கேற்றினார்;
அங்கே டிடெலோவும் புகழின் மகுடம் சூட்டப்பட்டார்;
அங்கே—ஓ, அங்கே—திரைமறைவின் நிழலில்,
எனது இளமைப் பருவ நாட்கள் பறந்து சென்றன. 

XIX

என் தேவதைகளே! நீங்கள் எப்படி இருக்கிறீர்கள்? எங்கே இருக்கிறீர்கள்? 
என் துயரமான குரலுக்குச் செவிசாயுங்கள்:
நீங்கள் இன்னும் அப்படியே இருக்கிறீர்களா? அல்லது வேறு மங்கையர்
உங்கள் இடத்தைப் பிடித்துவிட்டார்களா—ஆனால் உங்களை ஈடுசெய்யத் தவறிவிட்டார்களா? 
உங்கள் குழுப்பாடல்களை நான் மீண்டும் கேட்பேனா? 
ரஷ்ய நடனத் தேவதையின் (டெர்ப்சிகோர்)
ஆன்மா உந்தும் அந்த நடன அசைவை—
நான் காண்பேனா? 
அல்லது சோர்வுற்ற என் பார்வையில் அந்தச் சலிப்பூட்டும் மேடையில்
பரிச்சயமான முகங்கள் ஏதும் தென்படாமல்,
ஏமாற்றம் தரும் என் தொலைநோக்கிக் கண்ணாடியை
அந்நியர்களின் உலகின் மீது திருப்பி—
அந்த மகிழ்ச்சிக்குச் சற்றும் ஈடுபாடற்ற பார்வையாளனாக,
நான் அமைதியாகக் கொட்டாவி விட்டுக்கொண்டு
கடந்த காலத்தை நினைத்துக்கொண்டிருப்பேனா? 

XX

நாடக அரங்கம் நிறைந்துள்ளது; தனி இருக்கைகள் (boxes) ஜொலிக்கின்றன; 
கீழ்மட்ட இருக்கைகள் மற்றும் பொது இருக்கைகள்—அனைத்தும் பரபரப்பாக உள்ளன; மேல்மாடத்திலிருந்து பொறுமையற்ற கைகள் கைதட்டுகின்றன,
மேலே எழும் திரை சலசலக்கிறது.
பிரகாசமானவளாய், தெய்வீகத் தோற்றத்துடன்,
மாயாஜால இசைக்குக் கட்டுப்பட்டு,
நிம்ஃப் (இயற்கை தேவதை) மங்கையர் சூழ,
இஸ்டோமினா நிற்கிறாள்; அவள்—
ஒரு காலால் தரையைத் தொட்டபடி,
மற்றொரு காலால் மெதுவாக வட்டமிடுகிறாள்,
திடீரென ஒரு பாய்ச்சல்—உயரப் பறந்து,

ஏயோலஸின் மூச்சிலிருந்து வெளிவரும் இறகுகளைப் போல அவள் பறக்கிறாள்;

சில சமயம் தன் மெல்லிய உடலைச் சுருட்டிக்கொண்டு, சில சமயம் சுதந்திரமாக,

தன் சுறுசுறுப்பான பாதத்தால் அவள் தன் பாதத்திலேயே மோதுகிறாள்.
XXI

கைதட்டல் ஒலி கேட்கிறது. ஒனேகின் உள்ளே நுழைகிறான்,
இருக்கைகளைக் கடந்து, மக்களின் கால்களில் மிதித்தபடி செல்கிறான்;
அந்நியப் பெண்கள் நிறைந்த தனி அறைகளை (boxes) நோக்கித்
தன் இரட்டை-கண்ணாடி (lorgnette) மூலம் சாய்வாகப் பார்க்கிறான்; 
அடுக்கு வரிசைகளில் தன் பார்வையைச் செலுத்தி,
அனைத்தையும் உற்றுநோக்குகிறான்: அங்கிருந்த முகங்களும் ஆடைகளும்
அவனுக்குத் துளியும் திருப்தி அளிக்கவில்லை; 
சுற்றியுள்ள ஆண்களுடன் தலையசைத்து வணக்கம் செலுத்துகிறான்,
பின் ஆழ்ந்த சிந்தனையுடன் மேடையை ஒருமுறை பார்க்கிறான்,
திரும்பி நடக்கிறான்—அப்போது கொட்டாவி விடுகிறான்,
மேலும் கூறுகிறான்: "மாற்றம் தேவைப்படும் நேரம் இது;
இவ்வளவு காலம் இந்த பாலே (ballet) நடனங்களைப் பொறுத்துக்கொண்டேன்,
ஆனால் இப்போது டிடெலோவின் (Didelot) நடனம் கூட எனக்குச் சலிப்பைத் தருகிறது" {5}. 

XXII

கியூபிட்கள், பிசாசுகள் மற்றும் பாம்புகள் இன்னும்
மேடையில் குதித்து ஆரவாரம் செய்கின்றன; 
களைப்படைந்த பணியாளர்கள் இன்னும்
நுழைவாயிலில் ரோமக் கோட்டுகளின் மீது உறங்குகிறார்கள்; 
கால்களை மிதித்துச் சத்தமிடுவது இன்னும் நிற்கவில்லை,
மூக்கு சிந்துதல், இருமல், சீறல் மற்றும் கைதட்டல் ஓசைகளும் ஓயவில்லை; 
விளக்குகள் இன்னும் எல்லா இடங்களிலும் ஒளிர்கின்றன,
வெளியிலும் உள்ளேயும்; 
குளிரில் நடுங்கும் குதிரைகள் இன்னும் கால்களை மிதித்துத் துள்ளுகின்றன,
கட்டுக்களால் (harnesses) அவை சோர்வடைந்திருக்கின்றன,
தீயைச் சுற்றி நிற்கும் வண்டி ஓட்டுநர்கள்,
தம் எஜமானர்களைச் சபித்தபடியே கைகளைத் தட்டி வெப்பமூட்டிக்கொள்கிறார்கள்—
ஆனால் ஒனேகின் ஏற்கனவே அங்கிருந்து சென்றுவிட்டான்; 
ஆடையை மாற்றிக்கொள்ள அவன் தன் இல்லம் நோக்கிச் செல்கிறான்.

XXIII

நான் விவரிக்கலாமா, ஒரு துல்லியமான சித்திரத்தில்,
அந்தத் தனிப்பட்ட அறையை—
அங்குதான் நாகரிகத்தின் முன்மாதிரி மாணவன் ஒருவன்
ஆடை அணிகிறான், கழற்றுகிறான், மீண்டும் அணிகிறான்? 
எல்லாவற்றையும்—தேர்ந்த ரசனை கொண்ட லண்டன் நகரம்
ஆடம்பரமான விருப்பங்களுக்காக வர்த்தகம் செய்து,
பால்டிக் அலைகள் வழியாகக் கப்பலில் ஏற்றி
மரம் மற்றும் விலங்கு கொழுப்புக்கு (tallow) ஈடாக நமக்கு அனுப்புகிறதோ;
எல்லாவற்றையும்—பாரிஸ் நகரத்து ரசனை—
லாபத்திற்காக ஏங்கி, இலாபகரமான வணிகத்தைத் தேடி—
பொழுதுபோக்கிற்காகவும்,
ஆடம்பரத்திற்காகவும், நாகரிகமான வசதிக்காகவும் எவற்றை உருவாக்குகிறதோ—
அவை அனைத்தும் அந்த அறையை அலங்கரித்தன,
பதினெட்டு வயதுடைய அந்தத் தத்துவஞானியின் அறையை. XXIV

சார் கிராட் (Tsargrad) நகரத்து குழாய்களில் (pipes) உள்ள அம்பர் கற்கள்,
மேஜையின் மீது பீங்கான் மற்றும் வெண்கலப் பொருட்கள்,
மேலும்—உணர்வுகள் இன்புறச் செய்யும் வகையில்—
பளிங்கு கண்ணாடிக் குப்பிகளில் நறுமணப் பொருட்கள்; 
சீப்புகள், எஃகு நகம் சீவும் கருவிகள்,
நேரான மற்றும் வளைந்த கத்தரிக்கோல்கள்,
மற்றும் முப்பது வகையான தூரிகைகள்—
நகங்கள் மற்றும் பற்கள் என இரண்டிற்கும் பயன்படுபவை. ரூசோ (இதை நான் இடையில் குறிப்பிடுகிறேன்)
ஆடம்பரமும் செருக்கும் கொண்ட கிரிம் (Grimm)
தனக்கு முன்னால் நகத்தைச் சுத்தம் செய்யத் துணிந்ததை—
அந்தச் சிறந்த பேச்சாளரும் விசித்திர மனிதருமான கிரிம்—
அவரால் புரிந்துகொள்ளவே முடியவில்லை. 
சுதந்திரம் மற்றும் உரிமைகளின் காவலரான அவர்
இவ்விஷயத்தில் முற்றிலும் தவறாகவே இருந்தார். 

XXV

ஒருவர் பகுத்தறிவுள்ள மனிதராக இருந்துகொண்டே
தன் நகங்களின் அழகிலும் அக்கறை காட்டலாம்:
காலத்தின் போக்கோடு வீணாக ஏன் வாதிட வேண்டும்? 
மனிதர்களிடையே மரபு என்பது ஒரு சர்வாதிகாரி. 
என் யூஜின், மற்றொரு சாடேவ் (Chaadaev) போல,
பிறர் குறை கூறுவார்களோ என்று அஞ்சி,
ஆடை விஷயத்தில் மிகத் துல்லியமான கவனம் செலுத்தினார்—
அதாவது, நாம் 'டாண்டி' (dandy - நாகரிக ஆடை விரும்பும் நபர்) என்று அழைப்பவரைப் போல. 
அவர் குறைந்தது மூன்று மணி நேரத்தை
கண்ணாடிகளுக்கு முன்னால் செலவிடுவார்,
பிறகு தன் உடை மாற்றும் அறையிலிருந்து வெளியே வருவார்—
மாறும் இயல்புடைய வீனஸ் தேவதையைப் போல;
ஆண் வேடமணிந்து,
அந்தத் தேவதை ஒரு முகமூடி அணிவகுப்பு விருந்துக்குச் செல்வது போல. 

XXVI

சமீபத்திய பாணியிலான ஆடையலங்காரத்தால்
உங்கள் ஆர்வமுள்ள பார்வையை ஈர்த்த பிறகு,
அறிஞர்கள் நிறைந்த இந்த உலகின் முன்—
அவரது ஆடை விவரங்களை நான் விவரிக்கலாம்; 
நிச்சயமாக, இது ஒரு துணிச்சலான செயலாகவே இருக்கும்
இத்தகைய விஷயங்களை விவரிப்பது:
ஆனால் *பேண்டலூன்ஸ்* (pantaloons), *ஃப்ராக்-கோட்* (frock-coat), *வெஸ்ட்கோட்* (waistcoat)—
இவற்றிற்கு ரஷ்ய மொழியில் சொற்களே இல்லை; 
மேலும் நான் காண்கிறேன்—உங்களிடம் ஒப்புக்கொள்கிறேன்—
எனது எளிய எழுத்து நடை
வெளிநாட்டுச் சொற்களின் கலவை குறைவாகவே கொண்டிருக்கக்கூடும்,
பழைய நாட்களில் நான் 'அகாடமிக் டிக்ஷனரி'யை (Academic Dictionary)
ஆய்வு செய்திருந்த போதிலும் கூட. 

XXVII

அது இப்போது நமது பேசுபொருள் அல்ல:
நாம் அந்த நடன விருந்துக்கு விரைவதே சிறந்தது,
அங்கு, வாடகை வண்டியில் அதிவேகமாக,
என் ஒனேகின் ஏற்கனவே சென்றுவிட்டான். மங்கலான, அமைதியான வீடுகளுக்கு முன்னால்,
தூங்கும் தெருவில், வரிசையாக,
இரட்டை வண்டி-விளக்குகள்
மகிழ்ச்சியான ஒளியை வீசுகின்றன
மற்றும் பனியின் மீது வானவில் நிறங்களை உருவாக்குகின்றன;
எண்ணெய் விளக்குகள் பதிக்கப்பட்ட...எங்கும்,
ஒரு பிரம்மாண்டமான மாளிகை ஜொலிக்கிறது; 
உயரமான ஜன்னல்களில் நிழல்கள் நகர்கின்றன,
தலைகளின் பக்கவாட்டுத் தோற்றங்கள் கடந்து செல்கின்றன—
அழகிய மாதர்கள் மற்றும் நாகரிகமான விசித்திர மனிதர்களின் தலைகள். 

XXVIII

இதோ நம் கதாநாயகன் நுழைவாயிலுக்கு வந்துவிட்டான்; 
காவலாளியைக் கடந்து வேகமாகச் சென்று,
பளிங்குப் படிகளில் பாய்ந்து ஏறினான்,
தன் கையால் முடியைச் சரிசெய்துகொண்டான்,
உள்ளே நுழைந்தான். அந்த மண்டபம் மக்களால் நிறைந்திருந்தது; 
இரைச்சலிட்ட இசை ஓய்ந்திருந்தது; 
கூட்டம் 'மசுர்கா' (mazurka) நடனத்தில் ஈடுபட்டிருந்தது; 
எங்கும் இரைச்சலும் நெரிசலும்; 
குதிரைப்படை வீரர்களின் காலணிகளில் உள்ள 'ஸ்பர்ஸ்' (spurs) சத்தமிட்டன; 
அழகிய மாதர்களின் பாதங்கள் அங்கும் இங்கும் அசைந்தன; 
அவர்களைத் தொடர்ந்து
ஆர்வமிக்க பார்வைகள் பாய்ந்தன,
நாகரிகமான மனைவியரின் பொறாமை கலந்த கிசுகிசுப்புகள்
வயலின்களின் முழக்கத்தால் மூழ்கடிக்கப்பட்டன. 

XXIX

மகிழ்ச்சியும் காதலும் நிறைந்த அந்த நாட்களில்,
நடன விருந்துகளில் (balls) நான் பைத்தியமாக இருந்தேன்:
காதலை வெளிப்படுத்தவோ
அல்லது ஒருவருக்கு ரகசியக் கடிதத்தைக் கொடுக்கவோ
அதைவிடச் சிறந்த இடம் வேறில்லை. 
ஓ, கண்ணியமான கணவர்களே! 
என் சேவையை உங்களுக்கு அளிக்கிறேன்; 
தயவுசெய்து என் வார்த்தைகளைக் கேளுங்கள்:
உங்களை எச்சரிக்க விரும்புகிறேன். 
நீங்களும், தாய்மார்களே, உங்கள் மகள்களை
மிகவும் கவனமாகக் கண்காணியுங்கள்:
உங்கள் கண்ணாடிகளை (lorgnettes) நேராகக் குவியுங்கள்! 
இல்லையெனில்... இல்லையெனில்—கடவுளே காக்க! 
நான் இதை எழுதுவதற்குக் காரணம்,
நானே நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே அத்தகைய தவறுகளைச் செய்வதை நிறுத்திவிட்டேன். 

XXX

ஐயோ, பலவிதமான கேளிக்கைகளில்
என் வாழ்வின் பெரும்பகுதியை வீணடித்துவிட்டேன்! 
ஆனால் அதனால் என் ஒழுக்கநெறி பாதிக்கப்படாமல் இருந்திருந்தால்,
இன்றும் நான் அந்த நடன விருந்துகளை விரும்பியிருப்பேன். 
இளமையின் துடிப்பை நான் விரும்புகிறேன்,
அந்த நெரிசல், ஜொலிப்பு மற்றும் மகிழ்ச்சி,
மற்றும் மாதர்கள் கவனமாகத் தேர்ந்தெடுத்த ஆடைகள்; 
அவர்களின் பாதங்களை நான் விரும்புகிறேன்; இருப்பினும் சந்தேகம் தான்
முழு ரஷ்யாவிலும் கூட
அழகிய வடிவமுள்ள மூன்று ஜோடிப் பெண் பாதங்களைக் காண்பது அரிது. 
ஆ! நீண்ட காலமாக என்னால் மறக்க முடியவில்லை
அந்த இரண்டு பாதங்களை... சோகமாகவும் உணர்வற்றும் போனாலும்,
இன்னும் அவற்றை நினைவுகூர்கிறேன், என் கனவுகளில் கூட
அவை என் இதயத்தைத் தொந்தரவு செய்கின்றன. 

XXXI

எப்போது, ​​எங்கே—எந்தப் பாழ்நிலத்தில்—
பைத்தியக்காரனே, நீ அவற்றை மறப்பாய்? 
ஆ, பாதங்களே, இனிய பாதங்களே! இப்போது எங்கே இருக்கிறீர்கள்? 
வசந்த கால மலர்களின் மீது எங்கே நடக்கிறீர்கள்? கிழக்கு தேசத்து ஆடம்பரத்தில் வளர்ந்தவளே,
வடதிசையின் துயர்மிகு பனிப்பரப்பில்
நீ எந்தத் தடயத்தையும் விட்டுச் செல்லவில்லை:
மென்மையான வெல்வெட் விரிப்புகளின்
ஆடம்பரமான தொடுதலை நீ நேசித்தாய். 
உனக்காகவே நான் புகழ் மற்றும் பாராட்டு மீதான தாகத்தையும்,
என் முன்னோரின் தேசத்தையும், என் நாடு கடத்தப்பட்ட நிலையையும்
மறந்துபோனது வெகு காலத்திற்கு முன்பா? 
புல்வெளியில் பதிந்த உன் மெல்லிய காலடியைப் போல,
என் இளமைக்கால மகிழ்ச்சியும் மறைந்துவிட்டது. 

XXXII

டயானாவின் மார்பும், ஃப்ளோராவின் கன்னங்களும்—
அவை அழகானவைதான், என் அன்பிற்குரிய நண்பர்களே! 
ஆனாலும் டெர்ப்சிகோராவின் (நடனத் தேவதையின்) பாதம்
எனக்கு ஒரு தனித்துவமான ஈர்ப்பை அளிக்கிறது. 
விலைமதிப்பற்ற ஒரு பரிசை
கண்களுக்கு வாக்களிப்பது போல,
அது—தனது பிடிபடாத நளினத்தால்—
கட்டுக்கடங்காத ஆசைகளின் கூட்டத்தை ஈர்க்கிறது. 
நான் அதை நேசிக்கிறேன்—என் அன்பிற்குரிய எல்வினா—
நீண்ட மேஜை விரிப்பின் அடியில்,
வசந்த காலத்தில் புல்வெளிப் புல்லின் மீது,
குளிர்காலத்தில் வார்ப்பிரும்பு அடுப்பின் மீது,
நடன அரங்கின் கண்ணாடி போன்ற மரத்தளத்தில்,
கடற்கரையில் உள்ள கருங்கற்பாறைகளின் மீது. 

XXXIII

புயலுக்கு முந்தைய கடலை நான் நினைவுகூர்கிறேன்:
அலைகள் எவ்வளவு பொறாமையை எனக்கு ஊட்டின!
அவை கொந்தளிப்பான வேகத்தில் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக ஓடிச் சென்று
அவள் பாதங்களில் அன்புடன் தங்களை அர்ப்பணித்துக்கொண்டன! 
அந்த அலைகளோடு சேர்ந்து நானும்,
அந்த அழகான பாதங்களை என் இதழ்களால் தீண்ட எவ்வளவு ஏங்கினேன்! 
இல்லை, கொந்தளிக்கும் என் இளமையின்
தீவிரமான நாட்களில்கூட,
இளம் ஆர்மிடாக்களின் இதழ்களையோ,
அல்லது தகிக்கும் கன்னங்களின் ரோஜாக்களையோ,
அல்லது மென்சோர்வு ததும்பும் மார்பையோ முத்தமிட
நான் இத்தகைய வேதனையுடன் ஏங்கியதில்லை; 
இல்லை, காமத்தின் அலைகள் ஒருபோதும்
என் ஆன்மாவை இப்படித் துளைத்ததில்லை! 

XXXIV

மற்றொரு தருணத்தை நான் நினைவுகூர்கிறேன்! 
அன்பிற்குரிய கனவுகளில், சில சமயங்களில்,
நான் அந்த மகிழ்ச்சியான குதிரை சேணத்தின் மிதிப்படியைப் (stirrup) பற்றிக்கொள்கிறேன்...
அந்தப் பாதத்தை என் கைகளுக்குள் உணர்கிறேன்; என் கற்பனை மீண்டும் கொந்தளிக்கிறது,மீண்டும் ஒருமுறை, அவளது தீண்டல்
அவனது வாடிய இதயத்தில் இரத்தத்தை அனல் கொள்ளச் செய்தது;
மீண்டும் ஒருமுறை ஏக்கம்; மீண்டும் ஒருமுறை காதல்!
ஆனால் ஆணவம் கொண்டவர்களைப் புகழ்வது போதும்
வார்த்தை ஜாலம் மிக்க யாழ் இசையால்; 
அவர்கள் அந்தத் தீவிர உணர்ச்சிகளுக்கோ
அல்லது அவர்கள் தூண்டிய பாடல்களுக்கோ தகுதியானவர்கள் அல்ல:
அந்த மயக்கும் மங்கையரின் வார்த்தைகளும் பார்வைகளும்
ஏமாற்றுத்தன்மை கொண்டவை... அவர்களின் பாதங்களைப் போலவே. 

XXXV

என் ஒனேகின் (Onegin) நிலை என்ன? அரைகுறைத் தூக்கத்தில்,
நடன விருந்து முடிந்து அவன் படுக்கைக்குச் செல்கிறான்;
அதே வேளையில் அமைதியற்ற பீட்டர்ஸ்பர்க் நகரம்
முரசொலியால் விழித்தெழத் தொடங்குகிறது. 
வணிகன் எழுகிறான், சிறு வியாபாரி புறப்படுகிறான்,
வண்டிக்காரன் தன் நிலையத்தை நோக்கி மெல்ல நடக்கிறான்,
ஓக்தா (Okhta) பகுதிப் பெண் தன் குடத்துடன் அவசரமாகச் செல்கிறாள்,
அவள் காலடியில் காலை நேரப் பனி நசுங்கி ஒலி எழுப்புகிறது. 
காலை நேரத்தின் இனிமையான இரைச்சல் எழுகிறது. 
ஜன்னல் கதவுகள் திறக்கின்றன; புகைபோக்கியிலிருந்து புகை
வெளிர் நீல நிறத் தூணாக மேலே எழுகிறது,
மேலும் அந்த ரொட்டி சுடுபவர்—நேரந்தவறாத ஜெர்மானியர்,
காகிதத் தொப்பி அணிந்தவர்—ஏற்கனவே
தன் கடையின் ஜன்னலை ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட முறை திறந்துவிட்டார். 

XXXVI

ஆனால், நடன விருந்தின் ஆரவாரத்தால் களைத்துப்போய்,
காலை நேரத்தையே நள்ளிரவாக மாற்றிய நிலையில்,
அவன் இன்பமான நிழலில் ஆழ்ந்து உறங்குகிறான்—
அந்த இன்பத்திற்கும் ஆடம்பரத்திற்கும் உரிய பிள்ளை. 
மதியத்திற்குப் பிறகே அவன் விழிப்பான், மீண்டும் ஒருமுறை
அவனது வாழ்க்கை விடியல் வரை காத்திருக்கும்—
சலிப்பூட்டும் அதே சமயம் பலவிதமான நிகழ்வுகள் கொண்டதாக. 
நாளையும் நேற்றைப் போலவே இருக்கும். 
ஆனால் என் யூஜின் மகிழ்ச்சியாக இருந்தானா—
சுதந்திரமானவனாக, தன் வாழ்வின் சிறந்த பருவத்தில்,
கண்களைப் பறிக்கும் வெற்றிகளுக்கு மத்தியில்,
தினசரி இன்பங்களுக்கு மத்தியில்? 
அவையெல்லாம் வீண்தானா—விருந்து விழாக்களில் கழிந்த அவனது வாழ்க்கை,
கவலையற்ற மற்றும் நல்ல உடல்நலத்துடன் இருந்த அந்த வாழ்க்கை? 

XXXVII

இல்லை: அவனது உணர்வுகள் ஆரம்பத்திலேயே தணிந்துவிட்டன; 
உயர் சமூகத்தின் ஆரவாரம் அவனுக்குச் சலிப்பைத் தந்தது; 
அழகிகள் நீண்ட காலத்திற்கு அவனது
வழக்கமான சிந்தனைகளின் மையமாக இருக்கவில்லை; 
நம்பிக்கை துரோகங்கள் அவனுக்குச் சலிப்பை ஏற்படுத்தின; நண்பர்களும் நட்பும் சலிப்பைத் தந்தன,
ஏனெனில் அவனால் எப்போதும் நனைக்க முடியவில்லை
தன் மாட்டிறைச்சித் துண்டுகளையும் ஸ்ட்ராஸ்பர்க் பை (pie) உணவையும்
ஒரு பாட்டில் ஷாம்பெயின் மதுவால்,
அல்லது நகைச்சுவையான கருத்துக்களை உதிர்க்க முடியவில்லை
தலைவலி இருக்கும்போது; 
மேலும் அவன் தீவிரமான காம இச்சையுள்ளவனாய் இருந்தபோதிலும்,
இறுதியில் அவனுக்கு விருப்பம் இல்லாமல் போனது
சண்டைகள், வாள்வீச்சு மற்றும் துப்பாக்கிச் சூடு ஆகியவற்றின் மீது. 

XXXVIII

ஒரு நோய்—அதன் காரணத்தை
கண்டறிய வேண்டிய தருணம் அது—
ஆங்கிலேயரின் 'ஸ்ப்ளீன்' (சலிப்பு/மனச்சோர்வு) போன்ற,
அல்லது சுருக்கமாகச் சொன்னால், ரஷ்ய 'ஹான்ட்ரா' [கடும் மனச்சோர்வு] போன்ற,
ஒரு நிலை அவனை மெல்ல ஆட்கொண்டது; 
கடவுளுக்கு நன்றி, அவன் தன்னைத்தானே
சுட்டுக்கொள்ளும் எண்ணம் கொள்ளவில்லை,
ஆனால் வாழ்க்கையின் மீது அவனுக்குத் தீராத சலிப்பு ஏற்பட்டது. 
'சைல்ட் ஹரோல்ட்' (Childe Harold) போல, சோகமும் சோர்வும் குடிகொண்டிருக்க,
அவன் உயர்குடி விருந்து அறைகளில் தோன்றுவான்; 
சமூகப் பேச்சுக்களோ அல்லது பாஸ்டன் (Boston) பற்றிய விவாதங்களோ,
மென்மையான பார்வையோ அல்லது துணிச்சலான பெருமூச்சோ—
எதுவும் அவனைச் சலனப்படுத்தவில்லை,
அவன் எதையும் கவனிக்கவே இல்லை. 

XXXIX. XL. XLI

. . . . . . . . . . . . . . . . . . 
. . . . . . . . . . . . . . . . . . 
. . . . . . . . . . . . . . . . . . 

XLII

உயர்குடிச் சமூகத்தின் மனமாற்றம் கொண்ட மங்கையரே! 
மற்ற அனைவரையும் விட முதலில் உங்களைத்தான் அவன் கைவிட்டான்; 
உண்மைதான், நம் காலத்தில்
உயர்குடிப் பாணி சற்றே சலிப்பூட்டுவதாக இருக்கிறது; 
ஒருவேளை, ஏதேனும் ஒரு பெண்மணி
'சே' (Say) மற்றும் 'பெந்தம்' (Bentham) பற்றிப் பேசக்கூடும் என்றாலும்,
பொதுவாக, அவர்களின் உரையாடல்
சகித்துக்கொள்ள முடியாத, அதே சமயம் தீங்கற்ற, அர்த்தமற்ற உளறலாகவே இருக்கும்; 
மேலும், அவர்கள் மிகவும் கற்புநெறி மிக்கவர்கள்,
மிகவும் கம்பீரமானவர்கள், மிகுந்த அறிவுடையவர்கள்,
அளவற்ற பக்தி கொண்டவர்கள்,
மிகவும் எச்சரிக்கையானவர்கள், துல்லியமானவர்கள்,
ஆண்களால் எளிதில் நெருங்க முடியாதவர்கள்,
எப்படியென்றால், அவர்களைப் பார்ப்பதே ஒருவித சலிப்பைத் (spleen) தந்துவிடும் {7}.
XLIII

இரவில், இளம் அழகிகளே, உங்களைத்தான்.

பீட்டர்ஸ்பர்க்கின் நடைபாதைக் கற்கள் வழியே,

துடிப்பான குடிகாரர்கள் உங்களைக் கவர்ந்து செல்கிறார்கள்.

என் யூஜினும் உங்களைக் கைவிட்டுவிட்டான்.

புயல் போன்ற இன்பங்களிலிருந்து விலகியவனாக,

ஒனேகின் தன்னை வீட்டிலேயே அடைத்துக்கொண்டான்;

கொட்டாவி விட்டபடி, அவன் தன் பேனாவை எடுத்தான்,

எழுத எண்ணினான்—ஆனால் பிடிவாதமான உழைப்பு,
அவனுக்கு வெறுப்பூட்டியது; அவன் பேனாவிலிருந்து,

எதுவும்,

எழுத முடியாத மனிதர்களின்,

கூட்டத்தில் சேரவும் அவன் தவறிவிட்டான்.

நான் அவர்களைப் பற்றி எந்தத் தீர்ப்பும் கூறவில்லை,

ஏனெனில், நானும் அவர்களில் ஒருவன்.

XLIV

மீண்டும் ஒருமுறை, சோம்பலுக்கு ஆட்பட்டு,

ஆன்மாவின் வெறுமையால் வாதிக்கப்பட்டு,

அவன் அமர்ந்தான்—புகழ்ச்சிக்குரிய நோக்கத்துடன்,

மற்றொருவரின் அறிவைத் தழுவிக்கொள்ளும் நோக்குடன்;

அவன் தன் அலமாரியை ஒரு படை புத்தகங்களால் நிரப்பினான்,

படித்துக்கொண்டே இருந்தான், ஆனால் அனைத்தும் பயனற்றுப் போனது:

இங்கே சலிப்பு, அங்கே வஞ்சனை அல்லது பிதற்றல்;

ஒருவனுக்கு மனசாட்சி இல்லை, மற்றொருவனுக்கு அறிவு இல்லை;

அனைவரும் வெவ்வேறு விலங்குகளை அணிந்திருந்தனர்;

பழையன காலாவதியாகிவிட்டன,

புதியன பழையனவற்றைப் புகழ்ந்து தள்ளின.

பெண்களைக் கைவிட்டது போலவே, புத்தகங்களையும் அவன் கைவிட்டான்,

தூசி படிந்த புத்தகக் குடும்பத்துடன் கூடிய அந்த அலமாரியை,

துக்கத்துக்கான டாஃப்டா துணியால் மூடினான்.

XLV


சமூக மரபுகளின் சுமையை உதறித் தள்ளிவிட்டு,

அவனைப் போலவே தற்பெருமையிலிருந்தும் விலகி,

அந்த நேரத்தில் நான் அவனுடைய நண்பனானேன்.

அவனுடைய முகத்தோற்றம் எனக்குப் பிடித்திருந்தது,

கனவுகளின் மீதான அவனது இயல்பான பற்று,

அவனுடைய ஈடு இணையற்ற விசித்திர குணம்,

மற்றும் அவனது கூர்மையான, குளிர்ந்த மனம்.

நான் கசப்புடன் இருந்தேன், அவன் கடுகடுப்பாக இருந்தான்;

நாங்கள் இருவரும் உணர்ச்சிகளின் விளையாட்டை அறிந்திருந்தோம்;

வாழ்க்கை எங்கள் இருவர் மீதும் பெரும் பாரமாக இருந்தது;

எங்கள் இருவரின் இதயங்களிலும் இருந்த நெருப்பு அணைந்துவிட்டது;

ஏனெனில், எங்கள் இருவருமே,

குருட்டு விதியின் மற்றும் மனிதர்களின்,

தீய குணத்திற்காகக் காத்திருந்தோம்.

XLVI

வாழ்ந்து சிந்தித்தவனால், தன் ஆன்மாவில் மனிதகுலத்தை வெறுக்காமல் இருக்க முடியாது; உணர்ந்தவன், நினைவுக்கு எட்டாத நாட்களின் பேயால் அலைக்கழிக்கப்படுகிறான்:
அவனுக்கு, பழைய மயக்கங்கள் மரித்துவிடுகின்றன;
நினைவு எனும் பாம்பு கொட்டுகிறது;
மனவருத்தம் அவன் இதயத்தை அரிக்கிறது.
இவை அனைத்தும் பெரும்பாலும்,
உரையாடலுக்கு ஒரு தனி வசீகரத்தை அளிக்கின்றன.
முதலில், ஒனேகினின் பேசும் விதம்,
என்னைக் கலக்கமடையச் செய்தது; ஆனால் நான் பழகிப்போனேன்,
அவனது குத்தலான வாதங்களுக்கும்,
கசப்பு கலந்த அவனது கேலிக்கும்,
அவனது இருண்ட கூற்றுகளின் வன்மத்திற்கும்.

XLVII

கோடைக்காலத்தில் எத்தனை முறை,
நேவா நதிக்கு மேலே உள்ள இரவு வானம் {8}

தெளிவாகவும் ஒளிமயமாகவும் இருக்கும்போது,
நீரின் களிப்புமிகு கண்ணாடி
டயானாவின் முகத்தைப் பிரதிபலிக்காதபோது—
கடந்துபோன ஆண்டுகளின் காதல் கதைகளை நினைவுகூர்ந்து,
நெடுங்காலத்திற்கு முந்தைய காதல்களை நினைவுகூர்ந்து,
மீண்டும் ஒருமுறை உணர்ச்சிவசப்பட்டும் கவலையின்றியும்,
நாங்கள் மௌனமாகப் பருகினோம்

அந்த அன்பான இரவின் மூச்சை!

தூக்கக் கலக்கத்திலிருக்கும் ஒரு கைதி
தன் சிறையறையிலிருந்து பசுமையான காடுகளுக்குள் கொண்டு செல்லப்படுவது போல,
நாங்களும் கனவுகளின் இறக்கைகளில் கொண்டு செல்லப்பட்டோம்

எங்கள் இளமையின் விடியலுக்கு.

XLVIII

வருத்தங்கள் நிறைந்த ஆன்மாவுடன்,
கருங்கல்லில் சாய்ந்து,

யூஜின் சிந்தனையில் ஆழ்ந்து நின்றான்,

கவிஞர் தன்னை விவரித்தது போலவே {9}.

எல்லாம் அமைதியாக இருந்தது; இரவு மட்டுமே

காவலர்கள் ஒருவரையொருவர் அழைத்துக் கொண்டிருந்தனர்,

மற்றும் மில்லியோன்னாயா தெருவிலிருந்து
திடீரென எதிரொலித்த ஒரு ட்ரோஷ்கியின் தொலைதூர ஓசை;
துடுப்புகளை இயக்கிக்கொண்டு, ஒரு படகு மட்டுமே,
உறங்கும் நதியில் சறுக்கிச் சென்றது:
தொலைவில், நாங்கள் வசீகரிக்கப்பட்டோம்
ஒரு கொம்பின் ஓசையாலும், உற்சாகமான பாடலாலும்...
ஆனால் இரவின் கேளிக்கைகளுக்கு மத்தியில், அதைவிட இனிமையானது,
டாசோவின் ஆக்டேவ்களின் மெல்லிசை!

XLIX

அட்ரியாட்டிக் அலைகளே,
ஓ ப்ரெண்டா! ஆம், நான் உன்னைக் காண்பேன்
மீண்டும் உத்வேகத்தால் நிரம்பி,
உன் மாயக் குரலைக் கேட்பேன்!
அது அப்பல்லோவின் புதல்வர்களுக்குப் புனிதமானது;
ஆல்பியனின் பெருமிதம் மிக்க யாழ் வழியாக,
அது எனக்குப் பரிச்சயமானது—அது என் ஆன்மாவுக்கு ஒப்பானது. சுதந்திரத்தில், நான் பேரின்பத்தைச் சுவைப்பேன்
பொன்னான இத்தாலிய இரவுகளின்
ஒரு இளம் வெனிசியப் பெண்ணுடன்,
...ஒருவேளை பேச்சாளனாய், மறுவேளை மௌனியாக,
ஒரு மர்மமான படகில் நாங்கள் மிதந்து செல்லும்போது; 
அவளுடன், என் இதழ்கள் கண்டடையும்
பெட்ரார்க்கின் மற்றும் காதலின் மொழியை. 

L

எனது விடுதலைக்கான தருணம் வருமா? 
நேரம் வந்துவிட்டது, நேரம் வந்துவிட்டது!—நான் அதை அழைக்கிறேன்; 
நல்ல வானிலைக்காகக் காத்திருந்து கடலோரம் அலைகிறேன்,
கப்பல்களின் பாய்மரங்களை நோக்கி சைகை செய்கிறேன். 
புயல்களின் போர்வையின் கீழ், அலைகளுடன் போராடி,
கடலின் சுதந்திரமான, திறந்த பாதைகள் வழியாக—
எப்போது நான் என் சுதந்திரப் பயணத்தைத் தொடங்குவேன்? 
எனக்கு விரோதமான அந்தச் சூழலின்
சலிப்பூட்டும் கரையை விட்டு விலகவும்,
தெற்கத்திய அலைகளுக்கு நடுவே,
என் ஆப்பிரிக்காவின் வானத்தின் கீழ்,
இருண்ட ரஷ்யாவிற்காக ஏங்கவும்—
அங்குதான் நான் துன்புற்றேன், அங்குதான் நான் நேசித்தேன்,
அங்குதான் என் இதயத்தைப் புதைத்தேன். 

LI

என்னுடன் வெளிநாடுகளைக் காண
ஒனேகின் தயாராக இருந்தான்; 
ஆனால் விரைவில், விதியின் காரணமாக, நாங்கள்
நீண்ட காலத்திற்குப் பிரிந்து போனோம். 
அப்போது அவனது தந்தை காலமானார். 
கடன் கொடுத்தவர்களின் பேராசை பிடித்த கூட்டம்
ஒனேகினின் முன் திரண்டது. 
ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு எண்ணம், ஒவ்வொரு வழி:
யூஜின், சட்டப் போராட்டங்களை வெறுத்ததால்,
தனக்குக் கிடைத்ததில் திருப்தி அடைந்து,
பரம்பரைச் சொத்தை அவர்களிடம் ஒப்படைத்தான்,
அதில் பெரிய இழப்பு ஏதுமில்லை என்று கருதி—
அல்லது ஒருவேளை தொலைநோக்குப் பார்வையுடன்
தனது வயதான மாமாவின் மறைவை முன்கூட்டியே உணர்ந்து. 

LII

திடீரென்று, அவனுக்கு ஒரு செய்தி கிடைத்தது
அவனது தோட்ட நிர்வாகியிடமிருந்து,
அவனது மாமா படுக்கையில் மரணப் படுக்கையில் கிடப்பதாகவும்
அவனிடம் விடைபெற விரும்புவதாகவும். 
அந்தத் துயரமான செய்தியைப் படித்ததும்,
யூஜின் உடனடியாக அதிவேகத்தில் குதிரையில் புறப்பட்டான்
அந்தச் சந்திப்பிற்காக,
எதிர்பார்ப்பில் கொட்டாவி விட்டபடியே,
பணத்திற்காகத் தன்னைத் தயார்படுத்திக்கொண்டான்—
பெருமூச்சுகள், சலிப்பு மற்றும் ஏமாற்று வேலைகளுக்கு
(அதைக் கொண்டே நான் என் நாவலைத் தொடங்கினேன்); 
ஆனால், மாமாவின் கிராமத்திற்கு விரைந்து சென்றபோது,
அவன் அவரை ஏற்கனவே மேஜையின் மீது கிடத்தப்பட்ட நிலையில் கண்டான்,
பூமிக்கு அர்ப்பணிக்கத் தயாரான நிலையில். 

LIII

முற்றம் முழுவதும் பணியாளர்கள் நிறைந்திருப்பதை அவன் கண்டான்; எல்லாப் பக்கங்களிலிருந்தும், நண்பர்களும் எதிரிகளும்—
இறுதிச் சடங்குகளை விரும்புவோர்—ஒன்று கூடினர்
அந்த இறந்த மனிதரைச் சுற்றி. அவர் அடக்கம் செய்யப்பட்டார். 
பூசாரிகளும் விருந்தினர்களும் வயிறார உண்டனர், பருகினர்,
பின்னர் ஒரு தீவிரமான பாவனையுடன் பிரிந்து சென்றனர்,
ஏதோ ஒரு முக்கியமான காரியத்தில் ஈடுபட்டது போல. ஆகவே, கிராமவாசியான ஒனேகின்—
அரைவை ஆலைகள், நீரோடைகள்,
காடுகள் மற்றும் நிலங்களின் தனி உரிமையாளன்
(இதுவரை ஒழுங்குமுறையை வெறுப்பவனாகவும்,
தாராளமாகப் பணம் செலவழிப்பவனாகவும் இருந்தவன்)—
தனது பழைய வாழ்க்கை முறையை மாற்றி,
புதியதொரு வாழ்வை ஏற்க மகிழ்ந்தான். 

LIV

முதல் இரண்டு நாட்களுக்கு எல்லாம் புதிதாகத் தோன்றியது:
தனிமையான வயல்வெளிகள், நிழல் தரும்
சோலைகளின் குளிர்ச்சி, அமைதியான சிற்றோடையின்
மெல்லிய ரீங்காரம்; ஆனால் மூன்றாம் நாளிலோ,
காடுகளோ, குன்றுகளோ, திறந்தவெளி வயல்களோ
அவன் ஆர்வத்தைத் தக்கவைக்கவில்லை; 
விரைவிலேயே அவை அவனுக்குச் சலிப்பையும் தூக்கத்தையும் ஊட்டின; 
அப்போதுதான் அவன் தெளிவாக உணர்ந்தான்—
இக்கிராமத்திலும் சலிப்புதான் ஆதிக்கம் செலுத்துகிறது என்று—
தெருக்களோ, அரண்மனைகளோ, சீட்டாட்டம்,
நடன விருந்துகள் அல்லது கவிதைகள் இல்லையென்றாலும். 
சலிப்பு அங்கே விழிப்புடன் காத்திருந்தது,
அவன் செல்லும் இடமெல்லாம் நிழலைப் போலவோ
அல்லது விசுவாசமான மனைவியைப் போலவோ
அவனைத் தொடர்ந்து வந்தது. 

LV

நான் அமைதியான வாழ்க்கைக்காகப் பிறந்தவன்,
கிராமப்புறத்தின் நிசப்தத்திற்காகப் பிறந்தவன்; 
இயற்கை மடியில் கவிதை வீணையின் இசை தெளிவாக ஒலிக்கும்,
படைப்புச் சார்ந்த கனவுகள் அதிகத் தெளிவுடன் மலரும். 
கள்ளங்கபடமற்ற ஓய்வில் திளைத்தபடி,
தனிமையான ஏரிக்கரையில் நான் அலைகிறேன்,
'எதுவும் செய்யாதிருத்தலே' (far niente) என் விதி. 
ஒவ்வொரு காலையிலும் நான் விழித்தெழும்போது
இனிமையான நிம்மதியையும் சுதந்திரத்தையும் காண்கிறேன்:
குறைவாகவே படிக்கிறேன், நீண்ட நேரம் உறங்குகிறேன்,
நிலையற்ற புகழைத் துரத்துவதில்லை. 
கடந்த காலங்களில், சோம்பலிலும் நிழலிலும்—
என் மகிழ்ச்சியான நாட்களைக் கழித்தது
இப்படித்தானே? 

LVI

மலர்கள், காதல், கிராமம், சோம்பல்,
மற்றும் வயல்வெளிகள்! என் ஆன்மா உங்களுக்கே உரியது. 
ஒனேகினுக்கும் எனக்கும் இடையிலான வேறுபாட்டை
அவதானிக்க நான் எப்போதும் விரும்புகிறேன்,
அதனால் கேலி செய்யும் வாசகன்—
அல்லது ஒருவேளை ஏதேனும் ஒரு பதிப்பாளர்—
மேலும், இங்கே என் முகத்தோற்றத்தை ஒப்பிட்டுப் பார்த்த அவன், கர்வத்தின் கவிஞரான பைரனைப் போல நான் எனக்கே ஒரு உருவப்படம் வரைந்திருந்தேன் என்ற அந்தச் சிக்கலான அவதூறை வெட்கமின்றி மீண்டும் கூறவில்லை; எங்களைத் தவிர வேறு எதைப் பற்றியும் எங்களால் கவிதைகள் எழுதவே முடியாது என்பது போல.
LVII

ஒரு குறிப்பு: கவிஞர்கள் அனைவரும்
காதலின் கனவுலகிற்கு நண்பர்கள்.
கடந்த காலங்களில், இனிய காட்சிகள்
என் உறக்கத்தில் வந்து செல்லும்; என் ஆன்மா
அவற்றின் ரகசிய பிம்பத்தைப் பாதுகாத்து வைக்கும்; 
என் கவிதைத்திறன் (Muse) அவற்றுக்கு உயிர் கொடுக்கும்:
அப்போது, ​​கவலையற்ற இதயத்துடன், நான் பாடினேன்
மலைவாழ் மங்கை—என் கனவுக்காதலி—பற்றியும்
சல்கிர் (Salgir) நதிக்கரையிலிருந்து சிறைபிடிக்கப்பட்டோர் பற்றியும். 
ஆனால் இப்போது, ​​நண்பர்களே, அடிக்கடி கேட்கிறேன்
நீங்கள் என்னிடம் எழுப்பும் ஒரு கேள்வியை:
"யாருக்காக உன் யாழ் பெருமூச்சு விடுகிறது?
பொறாமை கொண்ட மங்கையர் கூட்டத்தில்
யாருக்காக உன் பாடலை அர்ப்பணித்தாய்?"

LVIII

யாருடைய பார்வை, உன் உத்வேகத்தைத் தூண்டி,
மென்மையான, அன்பான அருளை வழங்கியது
உன் சிந்தனைமிக்க, பாடும் குரலுக்கு? 
யாருக்கு உன் கவிதைகள் தெய்வீகத் தன்மையை அளித்தன?"
மற்றும்—நண்பர்களே—யாருக்கும் இல்லை, கடவுள் மேல் ஆணையிட்டுச் சொல்கிறேன்!
காதலின் பைத்தியக்காரத்தனமான தவிப்பை நான் அறிந்தேன்,
ஆனால் அந்த வேதனையில் எந்த ஆறுதலையும் காணவில்லை.
பாக்கியசாலி அந்த மனிதன், அவன் அதை
கவிதை இயற்றும் வெறியுடன் இணைத்தான்: அதன் மூலம்
கவிதையின் புனிதமான பரவசத்தை இரட்டிப்பாக்கினான்—
பெட்ரார்க்கின் (Petrarch) அடிச்சுவடுகளைப் பின்பற்றி—
இதயத்தின் வேதனைகளைத் தணித்தபடியே,
அதே வேளையில் புகழையும் வென்றான்;
ஆனால் நானோ, காதலில் ஊமையாகவும் மந்தமாகவும் இருந்தேன்.

LIX

காதல் கடந்து சென்றது, அதற்குப் பதிலாக கவிதைத்திறன் (Muse) தோன்றியது,
அது என் மேகமூட்டமான, பாரமான மனதைத் தெளிவுபடுத்தியது.
இப்போது சுதந்திரமாக, நான் ஒரு புதிய இணைப்பைத் தேடுகிறேன்
மாயாஜால ஒலிகள், எண்ணங்கள் மற்றும் உணர்வுகளின் இணைப்பை; 
நான் எழுதுகிறேன், ஆனாலும் என் இதயம் எந்த வலியையும் உணரவில்லை;
சிந்தனையில் மூழ்கிய என் பேனா, இனி வரைவதில்லை—
முடிக்கப்படாத கவிதை வரிகளுக்கு அருகில்—
ஒரு பெண்ணின் கணுக்கால்களையோ அல்லது அவள் முகத்தையோ; 
குளிர்ந்துபோன சாம்பல் மீண்டும் தீப்பற்றாது; 
நான் இன்னும் சோகமாக உணர்கிறேன், ஆனால் கண்ணீர் விடுவதில்லை,
விரைவில்—ஓ, விரைவில்—புயலின் கடைசித் தடயமும்
என் ஆன்மாவிற்குள் மறைந்துவிடும்:
அதன்பிறகு, இறுதியாக, நான் தொடங்கவிருக்கிறேன்
இருபத்தைந்து பாடல்கள் கொண்ட ஒரு கவிதையை. 

LX

அதன் கட்டமைப்புத் திட்டத்தைப் பற்றியும்
என் நாயகனுக்கு என்ன பெயரிடுவது என்பது பற்றியும் நான் சிந்தித்திருக்கிறேன்; இதோ, என் நாவலின் முதல் அத்தியாயத்தை
முடித்துவிட்டேன்... அனைத்தையும் கூர்ந்து ஆராய்ந்தேன்:
அதில் பல முரண்பாடுகள் உள்ளன,
ஆயினும் அவற்றைச் சரிசெய்யும் எண்ணம் எனக்கில்லை. 
தணிக்கையாளருக்குச் செலுத்த வேண்டிய கடனைச் செலுத்திவிட்டு,
என் உழைப்பின் பலனை
பத்திரிகையாளர்கள் உண்டு களிக்க வீசி எறிவேன்:
சென்று வா, நேவா நதிக்கரைக்கு,
என் புதிதாகப் பிறந்த படைப்பே,
எனக்குப் புகழை ஈட்டித் தா:
வளைக்கப்பட்ட வதந்திகள், கூச்சல், மற்றும் வசவுகள்! 


அத்தியாயம் இரண்டு

O rus!..
Hor. 

ஓ கிராமமே! 

I

யூஜின் வாடிய அந்த கிராமம்
ஒரு அழகான சிறிய இடமாக இருந்தது; 
அங்கே, அப்பாவியான இன்பங்களை விரும்புபவர்
நிச்சயம் வானத்தை வாழ்த்தியிருப்பார். 
தனிமையான அந்தப் பண்ணை வீடு,
ஒரு குன்றின் மறைவில் காற்றிலிருந்து பாதுகாக்கப்பட்டதாய்,
ஓடைக்கு மேலே அமைந்திருந்தது. தொலைவில்,
அதற்கு முன்னால், புல்வெளிகளும் பொன்னிற வயல்களும்
வண்ணங்களின் கலவையாக மலர்ந்திருந்தன;
கிராமங்கள் கண்ணுக்குத் தெரிந்தன; ஆங்காங்கே
கால்நடை மந்தைகள் மேய்ச்சல் நிலங்களில் அலைந்தன,
மற்றும் ஒரு பரந்த, பராமரிப்பற்ற தோட்டம்—
சிந்தனையில் மூழ்கிய வனதேவதைகளின் புகலிடம்—
தனது அடர்த்தியான, நிழல் தரும் கிளைகளைப் பரப்பியிருந்தது. 

II

அந்தப் பழமையான பண்ணை வீடு கட்டப்பட்டது
பண்ணை வீடுகள் எப்படி இருக்க வேண்டுமோ அப்படியே:
மிகவும் உறுதியாகவும் அமைதியாகவும்,
ஞானம் நிறைந்த பழங்கால பாணியில். 
எங்கும் உயர்ந்த அறைகள்,
வரவேற்பறையில் 'டமாஸ்க்' வகைச் சுவர் அலங்காரம்,
சுவர்களில் ஜார்களின் (மன்னர்களின்) உருவப்படங்கள்,
மற்றும் அலங்கார ஓடுகள் பதிக்கப்பட்ட அடுப்புகள். 
இவையெல்லாம் இப்போது சிதிலமடைந்துவிட்டன—
ஏனென்று எனக்கு உண்மையில் தெரியவில்லை; 
உண்மையில், என் நண்பன்
அத்தகைய விஷயங்களைப் பற்றிக் கவலைப்படவில்லை,
ஏனெனில் அவன் நவீனமான அறைகளிலும் சரி, பழமையான அறைகளிலும் சரி,
ஒரே மாதிரியாகத்தான் சலிப்புடன் கொட்டாவி விட்டான். 

III

அவன் அந்த அறையிலேயே குடியேறினான்
எங்கே அந்த வயதான கிராமத்து நிலப்பிரபு
நாற்பது ஆண்டுகளை வீட்டுப் பணிப்பெண்ணுடன் சச்சரவிட்டும்,
ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்தும், ஈக்களை அடித்தும் கழித்தாரோ. 
எல்லாம் எளிமையாக இருந்தன: ஓக் மரத்தாலான தரைகள்,
இரண்டு அலமாரிகள், ஒரு மேசை, மென்மையான இறகு மெத்தை கொண்ட சோபா—
எங்கும் ஒரு துளி மை கறை கூட இல்லை.
ஒனேகின் அலமாரிகளைத் திறந்து பார்த்தான்;
ஒன்றில் செலவுக் கணக்கு ஏடு இருந்தது,
மற்றொன்றில் பலவிதமான மூலிகை பானங்கள்,
ஆப்பிள் சாறு நிரம்பிய குவளைகள்,
மற்றும் 1808-ஆம் ஆண்டின் பஞ்சாங்கம் ஆகியவை இருந்தன:
ஏராளமான வேலைகளைக் கொண்டிருந்த அந்த முதியவர்,
வேறு எந்தப் புத்தகத்தையும் புரட்டிப் பார்த்ததில்லை. 

IV

தனது சொந்த நிலப்பரப்பில் தனிமையில் இருந்தபடி,
பொழுதைப் போக்குவதற்காகவேனும்,
நமது யூஜின் ஒரு புதிய நடைமுறையை
அறிமுகப்படுத்தத் திட்டமிட்டான். 
அந்தக் கிராமப்புறத்தில் ஒரு துறவியைப் போல,
பழைய கட்டாய உழைப்பு முறையை (*barshchina*) நீக்கிவிட்டு,
அதற்குப் பதிலாகக் குறைந்த அளவு நிலவரியை விதித்தான்; 
அதனால் அந்த அடிமை-விவசாயி தன் விதியை வாழ்த்தினான். 
ஆனால் அதே பகுதியில் இருந்த கணக்குப்போடும் அண்டை நிலப்பிரபு ஒருவன்,
இதை ஒரு பெரும் ஆபத்தாகக் கருதிச் சீறினான்; 
மற்றொருவன் தந்திரமாகப் புன்னகைத்தான்;
அனைவரும் ஒருமித்த குரலில் முடிவு செய்தனர்:
அவன் ஒரு ஆபத்தான, விசித்திரமான மனிதன் என்று. 

V

ஆரம்பத்தில், எல்லோரும் அவனைச் சந்திக்க வருவார்கள்; 
ஆனால், பிரதான சாலையில் தங்கள் வண்டிகளின்
சத்தத்தைக் கேட்டவுடனேயே,
அவனது 'டான்' (Don) இனக் குதிரையை
பின்புற முற்றத்திற்குக் கொண்டு வந்துவிடுவார்கள்—
இத்தகைய நடத்தையால் அதிருப்தியடைந்த அவர்கள்,
அவனுடனான நட்பை முறித்துக்கொண்டனர். 
"நமது அண்டை வீட்டுக்காரன் ஒரு அறிவிலி; காட்டுமிராண்டித்தனமாக நடந்துகொள்கிறான்;
அவன் ஒரு 'ஃப்ரீமேசன்' (ரகசியச் சங்க உறுப்பினர்); சிவப்பு ஒயினை
குவளை கணக்கில் குடிக்கிறான்;
பெண்களின் கைகளை முத்தமிடுவதில்லை;
எல்லாம் 'ஆம்', 'இல்லை' என்றுதான்; 'ஆம் ஐயா' என்றோ
'இல்லை ஐயா' என்றோ சொல்வதில்லை." இதுவே அவர்கள் பொதுவான தீர்ப்பாக இருந்தது. 

VI

அதே காலகட்டத்தில், ஒரு புதிய நிலப்பிரபு
குதிரையில் சவாரி செய்து அவனது கிராமத்திற்கு வந்தான்,
அவனும் அப்பகுதி மக்களின்
கடுமையான விமர்சனத்திற்கு உள்ளானான்:
அவன் பெயர் விளாடிமிர் லென்ஸ்கி,
கோட்டிங்கன் (Göttingen) பல்கலைக்கழகத்தின் சிந்தனைகளைத் தாங்கிய ஆன்மா,
இளமையின் உச்சத்தில் இருந்த ஒரு அழகான மனிதன்,
காண்ட் (Kant) தத்துவத்தின் அபிமானி மற்றும் ஒரு கவிஞன். மூடுபனி சூழ்ந்த ஜெர்மனியிலிருந்து அவன்
கல்வியின் பலன்களைக் கொண்டு வந்திருந்தான்:
சுதந்திரம் குறித்த கனவுகள்,
தீவிரமான மற்றும் சற்று விசித்திரமான மனப்பான்மை,
எப்போதும் உணர்ச்சி ததும்பும் பேச்சு,
மற்றும் தோள்கள் வரை சரிந்து விழும் கருமையான சுருள் முடி. 

VII

உயர் சமூகத்தின் உணர்வற்ற ஆடம்பரமும் களியாட்டமும்
அவனை வாடச் செய்வதற்கு முன்னரே,
அவனது ஆன்மா இதம் பெற்றது—
நண்பனின் நல்வரவு மற்றும் மங்கையரின் மென்ஸ்பரிசத்தால்; 
உள்ளத்தால் அவன் ஒரு அப்பாவியான, அனுபவமற்ற இளைஞன்;
நம்பிக்கையால் வளர்க்கப்பட்டவன்;
உலகின் புதிய மின்னொளியும் ஆரவாரமும்
அவனது இளமையான மனதை இன்னும் ஈர்த்துக் கொண்டிருந்தன. 
இனிமையான பகற்கனவுகள் மூலம்
அவன் தன் மனதின் ஐயங்களுக்கு ஆறுதல் தேடினான்; 
அவனைப் பொறுத்தவரை, நம் வாழ்வின் நோக்கம்
ஒரு கவர்ச்சிகரமான புதிர்;
அதற்காக அவன் தன் சிந்தனையை ஆழமாகச் செலுத்தினான்,
அதனுள் ஏதோ அற்புதங்கள் பொதிந்துள்ளன என்பதை உணர்ந்தான். 

VIII

தனக்கென ஒரு இணையான ஆன்மா
தன்னுடன் இணைய விதியால் குறிக்கப்பட்டிருப்பதாக அவன் நம்பினான்;
தனிமையின் வாட்டத்தோடு,
அவள் நாளும் தன்னை எதிர்பார்த்துக் காத்திருப்பதாகக் கருதினான்; 
தன் மானத்தைக் காக்கச் சிறைப்பட்டும் உதவத் துணியும்
நண்பர்கள் தயாராக இருப்பதாக அவன் நம்பினான்;
அவதூறு பேசுவோரின் ஆணவத்தை உடைத்தெறியும் வேளையில்
அவர்களின் கைகள் ஒருபோதும் தயங்காது என்றும் கருதினான்; 
விதியால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சிலர் உள்ளனர்—
மனிதகுலத்தின் புனிதமான நண்பர்கள் அவர்கள்; 
அவர்களின் அழியாத குடும்பம்
ஒரு நாள் நம்மை ஒளிரச் செய்யும்—
தடுக்க முடியாத ஒளிக்கதிர்களால்,
மேலும் இவ்வுலகை பேரின்பத்தால் ஆசீர்வதிக்கும்.
IX

கோபமும் வருத்தமும்,
நன்மை மீதான தூய காதலும்,
புகழின் இனிமையான வேட்கையும்
அவன் குருதியில் இளமையிலேயே கிளர்ந்தெழுந்தன. 
தன் யாழுடன் அவன் உலகெங்கும் அலைந்தான்;
*                        ஷில்லர் மற்றும் கோதேயின் வானத்தின் கீழ்,
அவன் ஆன்மா தீபமேற்றப்பட்டது
அவர்களின் கவித்துவத் தீயால்; 
மேலும்—அதிர்ஷ்டசாலி மனிதனான அவன்—அவமானப்படுத்தவில்லை
உன்னத கலைகளின் தேவதைகளை:
தன் பாடல்களில், அவன் பெருமையுடன் பாதுகாத்தான்
எப்போதும் உயரிய உணர்வுகளை,
கன்னித்தன்மையுள்ள கனவுகளின் உந்துதல்களை,
மற்றும் கண்ணியமான எளிமையின் அழகை. 

X

காதலுக்குக் கீழ்ப்படிந்து அவன் காதலைப் பாடினான்,
அவன் பாடல் தெளிவானதாக இருந்தது—
கபடமற்ற மங்கையின் எண்ணங்களைப் போல,
பச்சிளங் குழந்தையின் உறக்கத்தைப் போல,
அமைதியான வானவெளியில் நிலவைப் போல—
ரகசியங்கள் மற்றும் மென்மையான பெருமூச்சுகளின் தேவதையைப் போல. 
பிரிவு மற்றும் துயரம் குறித்து அவன் பாடினான்,
சொற்களால் விவரிக்க முடியாதவை, மங்கலான தொலைவுகள்,
மற்றும் காதல் ரோஜாக்கள் குறித்துப் பாடினான்; 
அந்தத் தொலைதூர தேசங்களைப் பற்றிப் பாடினான்
அங்கு, நீண்ட காலமாக, அவனது உயிர்ப்புள்ள கண்ணீர்
மௌனத்தின் மடியில் வழிந்தோடியிருந்தது; 
வாழ்க்கையின் வாடிய மலர்ச்சியைப் பற்றிப் பாடினான்
வெறும் பதினெட்டு வயதிலேயே. 

XI

யூஜின் மட்டுமே அவனது திறமைகளை
உணர்ந்துகொள்ள முடிந்த அந்தப் புறவெளியில்,
அண்டை வீட்டு நிலப்பிரபுக்கள் நடத்திய
விருந்து நிகழ்ச்சிகளை அவன் விரும்பவில்லை; 
அவர்களின் கூச்சலிடும் பேச்சிலிருந்து அவன் விலகி ஓடினான். 
அவர்களின் நடைமுறை சார்ந்த உரையாடல்கள்—
புல் அறுவடை, மதுபானம்,
வேட்டை நாய் வளர்ப்பு, உறவினர்கள் பற்றியவை—
எந்த உணர்ச்சியையும் வெளிப்படுத்தவில்லை,
கவித்துவத் தீயையோ,
கூர்மதியையோ, புத்திசாலித்தனத்தையோ,
அல்லது சமூக நாகரிகத்தையோ கொண்டிருக்கவில்லை; 
ஆயினும், அவர்களின் வசீகரமான மனைவிகளின் உரையாடலோ
இதைவிடக் குறைவான அறிவார்ந்த தன்மையையே கொண்டிருந்தது. 

XII

செல்வந்தனும் அழகானவனும் ஆன லென்ஸ்கி,
எல்லா இடங்களிலும் மணமகனாக வரவேற்கப்பட்டான்; 
கிராமப்புறங்களில் இதுவே வழக்கம்; 
அனைவரும் தங்கள் மகள்களை
அந்த அரை-ரஷ்ய அண்டை வீட்டுக்காரருக்குத் தீர்மானித்திருந்தனர்; 
அவன் அங்கு தோன்றினால், பேச்சு
உடனடியாகத் திரும்பும்
திருமணமாகாத வாழ்வின் சலிப்புத்தன்மையை நோக்கி; 
அவர்கள் அந்த அண்டை வீட்டுக்காரரை 'சமோவார்' (தேநீர் பாத்திரம்) அருகே அழைப்பார்கள்,
துன்யா தேநீரை ஊற்றிக் கொடுப்பாள்; 
அவர்கள் அவளிடம் கிசுகிசுப்பார்கள்: "துன்யா, கவனி!" பிறகு அவர்கள் ஒரு கிடாரையும் வெளியே கொண்டு வருகிறார்கள்:
அது கீச்சிடும் ஒலியை எழுப்பத் தொடங்குகிறது (கடவுளே!):
"என் பொன்னிற மண்டபத்திற்கு வா!.." {12}

XIII

ஆனால் லென்ஸ்கிக்கு—இயல்பாகவே—
திருமண பந்தத்தை ஏற்கும் விருப்பம் இருக்கவில்லை;
அதற்குப் பதிலாக, ஒனேகினுடன் ஒரு நெருக்கமான
நட்பை உருவாக்கவே அவன் விரும்பினான். 
அவர்கள் சந்தித்தார்கள். அலை மற்றும் கல்,
கவிதை மற்றும் உரைநடை, பனி மற்றும் தீப்பிழம்பு
ஆகியவை ஒன்றுக்கொன்று எவ்வளவு வேறுபட்டவையோ,
அவ்வளவு வேறுபட்டவர்கள் அவர்கள். 
ஆரம்பத்தில், அவர்களின் பரஸ்பர வேறுபாடுகள்
அவர்களுக்குள் சலிப்பை ஏற்படுத்தின; 
பின்னர் அவர்கள் ஒருவரையொருவர் விரும்பத் தொடங்கினர்; 
தினமும் ஒன்றாகக் குதிரை சவாரி செய்தனர்,
விரைவிலேயே பிரிக்க முடியாத நண்பர்களானார்கள். 
இப்படியாகத்தான் மக்கள் (நானும் இதில் அடக்கம்)
வெறும் சலிப்பு அல்லது ஓய்வு நேரத்தின் காரணமாகவே
நண்பர்களாகிவிடுகிறார்கள். 

XIV

ஆனால் அத்தகைய நட்பு கூட நம்மிடையே இல்லை. 
எல்லாவிதமான முன்முடிவுகளையும் ஒதுக்கிவிட்டு,
மற்ற அனைவரையும் 'பூஜ்ஜியம்' என்றும்,
நம்மை மட்டும் 'ஒன்று' என்றும் கருதுகிறோம். 
நாம் அனைவரும் நெப்போலியன்களாகத் திகழ விரும்புகிறோம்; 
நமக்கு, அந்த லட்சக்கணக்கான இருகால் உயிரினங்கள்
வெறும் கருவிகளே; 
உணர்ச்சிகள் நமக்கு அபத்தமாகவும் நகைப்புக்குரியதாகவும் தோன்றுகின்றன. 
மற்றவர்களை விட ஒனேகின் சற்றே பரவாயில்லை; 
அவன் மக்களை நன்கு அறிந்திருந்தாலும்,
பொதுவாக அவர்களைக் குறைவாகவே மதித்தாலும்—
ஆனாலும் (விதிவிலக்குகள் இல்லாத விதிகளே இல்லை)
அவன் சிலரை மட்டும் தனித்து அடையாளம் கண்டு,
தொலைவிலிருந்தே அந்த உணர்வை மதித்தான். 

XV

அவன் புன்னகையுடன் லென்ஸ்கியின் பேச்சைக் கேட்டான். 
அந்தக் கவிஞனின் தீவிரமான உரையாடல்,
முடிவெடுப்பதில் இன்னும் தடுமாறும் அவனது மனம்—
மற்றும் எப்போதும் உற்சாகம் ததும்பும் அவனது பார்வை—
இவை அனைத்தும் ஒனேகினுக்குப் புதியதாக இருந்தன; 
அவன் தன் உதடுகளில் தங்கியிருந்த
அந்தக் குளிர்ந்த (உற்சாகத்தைக் குறைக்கும்) வார்த்தையை அடக்க முயன்றான்,
இப்படி நினைத்தபடி: "அவனது அந்தத் தற்காலிக மகிழ்ச்சியை
கெடுப்பது முட்டாள்தனம்;
என் உதவி இல்லாமலே அதற்கான காலம் வரும்;"
அவன் இப்போதைக்கு வாழ்ந்துவிட்டுப் போகட்டும்,
உலகின் முழுமையை நம்பித் தொடரட்டும்; 
இளமையின் காய்ச்சலை நாம் மன்னிப்போம்—
அதன் இளஞ்சூட்டையும், இளமைக்கே உரிய உளறல்களையும். 

XVI

அவர்களுக்குள் எல்லாமே விவாதத்தைத் தூண்டின,
சிந்தனையில் ஆழ்த்தின:
பழங்காலப் பழங்குடியினரின் ஒப்பந்தங்கள்,
அறிவியலின் நன்மையும் தீமையும் கலந்த கனிகள்,
காலம் தொட்டு நிலவும் பாரபட்சங்கள்,
கல்லறையின் விதியைத் தீர்மானிக்கும் ரகசியங்கள்,
விதி மற்றும் வாழ்க்கை என அனைத்தும்—
அவர்களின் தீர்ப்புக்கு உட்படுத்தப்பட்டன. 
கவிஞன், விவாதத்தின் தீவிரத்தில்—
உலகை மறந்து—
வடக்கு தேசத்துக் கவிதைகளின் பகுதிகளை வாசிப்பான்;
அவற்றில் அதிகம் புரியாதபோதிலும்,
தாராள மனப்பான்மை கொண்ட யூஜின்,
அவனது சொற்களைக் கூர்ந்து கவனிப்பான். 

XVII

ஆயினும், உணர்ச்சிகளே பெரும்பாலும்
என் தனிமை விரும்பிகளின் மனதை ஆக்கிரமித்தன. 
அவற்றின் கொந்தளிப்பான பிடியிலிருந்து விடுபட்ட பிறகு,
ஒனேஜின் அவற்றைப் பற்றிப் பேசும்போது
தன்னையறியாமல் ஒரு பெருமூச்சு விடுவான்:
அவற்றின் கொந்தளிப்பை அறிந்து, இறுதியில் அவற்றைக் கடந்து வந்தவன் பாக்கியசாலி; 
அவற்றை ஒருபோதும் அறியாதவன் அதைவிடப் பாக்கியசாலி—
பிரிவின் மூலம் காதலைத் தணித்தவன்,
அவதூறின் மூலம் பகையைத் தணித்தவன்; நண்பர்கள் மற்றும் மனைவியின் துணையில்
சலிப்புடன் கொட்டாவி விட்டவன்,
பொறாமையின் வேதனைகளால் பாதிக்கப்படாதவன்,
தன் முன்னோர்களின் சொத்தை ஒருபோதும்
சூதாட்டச் சீட்டுகளின் துரோகத்தனமான போக்கில் ஒப்படைக்காதவன். 

XVIII

விவேகமான அமைதியின் கொடியின் கீழ்
நாம் தஞ்சம் புகும்போது,
உணர்ச்சிகளின் தீப்பிழம்பு தணிந்துபோகும்போது,
அதன் தடுமாற்றங்களையும், திடீர் உந்துதல்களையும்,
அதன் தாமதமான எதிரொலிகளையும்
நாம் நகைப்புக்குரியதாகக் காணும்போது—
அப்போது, ​​பணிவுடனும் பெரும் முயற்சியுடனும்,
மற்றவர்களின் உணர்ச்சிகளின் கொந்தளிப்பான மொழியைக் கேட்க
நாம் சில சமயங்களில் விரும்புகிறோம்,
அது நம் இதயங்களை அசைக்கிறது. 
அதேபோல, ஒரு முதிய போர்வீரன்—
தன் எளிய குடிசையில் மறக்கப்பட்ட நிலையில்—
மீசை முளைத்த இளைஞர்களின் கதைகளுக்கு
விருப்பத்துடன் செவிசாய்க்கிறான். 

XIX

ஆயினும், அதே சமயம், கொதிக்கும் இளமைப் பருவம்
எதையும் மறைக்காது. பகை, காதல், துயரம் மற்றும் மகிழ்ச்சி என
எதையும் வெளிப்படையாகப் பேச அது தயாராக இருக்கும். 
காதலில் தன்னை ஒரு ஊனமுற்றவனாகக் கருதிய ஒனேஜின்,
கவனத்துடன் செவிசாய்த்தான்—
இதயத்தின் ஒப்புதல்களை நேசித்தபடியே
கவிஞன் தன் ஆன்மாவை வெளிப்படுத்தினான்; 
அவன் தன் நம்பிக்கையான மனசாட்சியை
எந்த ஒளிவுமறைவுமின்றி வெளிப்படுத்தினான். யூஜின் எளிதில் அடையாளம் கண்டுகொண்டான்
தனது இளமைக்காலக் காதலைச் சொல்லும் கதையை;
உணர்ச்சிகள் செறிந்த அந்தக் கதை
நமக்கு ஒன்றும் புதியதல்ல.

XX

ஆ! நம் காலத்தில் மக்கள் நேசிப்பதைப் போலல்லாமல்,
ஒரு கவிஞனின் பைத்தியக்கார ஆன்மா மட்டுமே
எப்படி நேசிக்க விதிக்கப்பட்டதோ,
அப்படியே அவன் நேசித்தான்:
எப்போதும், எங்கும், ஒரே கனவு,
ஒரே வழக்கமான ஆசை,
ஒரே வழக்கமான துயரம். 
தணிக்கும் தூரமோ,
நீண்ட காலப் பிரிவோ,
கலைகளுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்ட நேரங்களோ,
அயல்நாட்டு அழகிகளோ,
களியாட்டங்களின் ஆரவாரமோ அல்லது கல்வியோ—
எதுவும் அவனுள் இருந்த அந்த ஆன்மாவை மாற்ற முடியவில்லை;
அது ஒரு தூய, கன்னிமை கொண்ட நெருப்பால் சூடேற்றப்பட்டிருந்தது. 

XXI

இளமைப் பருவத்தில், ஓல்காவால் ஈர்க்கப்பட்டு,
இதயத்தின் வேதனைகளை அறியாதிருந்தபோது,
அவளது குழந்தைக்குரிய விளையாட்டுக்களுக்கு
அவன் ஒரு மென்மையான சாட்சியாக இருந்தான்; 
பாதுகாப்பான ஒரு சோலையின் நிழலில்
அவளது விளையாட்டுக்களில் அவனும் பங்கேற்றான்,
அவர்களது தந்தையர்கள்—அண்டை வீட்டு நண்பர்கள்—
குழந்தைகளின் எதிர்கால இணைப்பை முன்னரே கணித்திருந்தனர். 
காட்டுப் பகுதியில், ஒரு எளிய கூரையின் கீழ்,
அப்பாவித்தனமான வசீகரம் நிறைந்தவளாய்,
பெற்றோரின் கண்களுக்கு அவள்,
பள்ளத்தாக்கின் மறைந்திருக்கும் லில்லி மலரைப் போல மலர்ந்தாள்;
அடர்ந்த புல்வெளியில் அந்துப்பூச்சியோ அல்லது தேனீயோ
கவனிக்காத ஒரு மலராக. 

XXII

அவள் அந்தக் கவிஞனுக்கு
இளமைக்காலப் பரவசத்தின் முதல் கனவை பரிசளித்தாள்,
அவள் குறித்த சிந்தனையே அவனது நாணல் குழலின்
முதல் பெருமூச்சைத் தூண்டியது. 
விடைபெறுங்கள், பொன்னான விளையாட்டுக்களே! 
அவன் அடர்ந்த சோலைகளையும்,
தனிமையையும், அமைதியையும் நேசிக்கத் தொடங்கினான்.
இரவு, நட்சத்திரங்கள், நிலவு—
வானுயர்ந்த அந்த நிலவு—
மாலை நேர இருளில் நாம் மேற்கொண்ட
நடைப்பயணங்களை அர்ப்பணித்த அந்த நிலவு,
மற்றும் கண்ணீர்—ரகசியத் துயருக்கான ஆறுதல்...
ஆனால் இப்போது, ​​அதில் நாம் காண்பது
மங்கலான தெருவிளக்குகளுக்கு ஒரு மாற்றை மட்டுமே. 

XXIII

எப்போதும் அடக்கம், எப்போதும் பணிவு,
காலைப்பொழுதைப் போல எப்போதும் மகிழ்ச்சி,
கவிஞனின் வாழ்க்கையைப் போல எளிய உள்ளம்,
காதலனின் முத்தத்தைப் போல இனிமை; 
வானத்தைப் போன்ற நீல நிறக் கண்கள்,
ஒரு புன்னகை, பொன்னிறச் சுருள் முடிகள்,
அவளது அசைவுகள், குரல் மற்றும் மெலிந்த தோற்றம்—
இவை அனைத்தும் ஓல்காவிடம் இருந்தன... ஆயினும்
எந்த நாவலை எடுத்தாலும், அங்கே நிச்சயமாக
அவளது சித்திரத்தைக் காண்பீர்கள்: அது மிகவும் வசீகரமானது;
நானும் அதை ஒரு காலத்தில் விரும்பினேன்,
ஆனால் இப்போது அது எனக்கு அளவுக்கதிகமான சலிப்பைத் தருகிறது. 
வாசகரே, என்னை அனுமதியுங்கள்,
மூத்த சகோதரியின் பக்கம் திரும்ப. 

XXIV

அவள் சகோதரியின் பெயர் டட்யானா... {13}
முதன்முறையாக, இப்பெயரைக் கொண்டு
நாம் ஒரு நாவலின் மென்மையான பக்கங்களை
மனமுவந்து அர்ப்பணிக்கப் போகிறோம். 
அதனால் என்ன? இது இனிமையானது, ஓசை நயமிக்கது; 
ஆனால் இதனுடன் பிணைந்திருப்பது, எனக்குத் தெரியும்,
பழைய காலத்தின் நினைவுகள்—
அல்லது இளம்பெண் பருவத்தின் நினைவுகள்! நாம் அனைவரும்
ஒன்றை ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும்: பெயர்களைத் தேர்ந்தெடுப்பதில்
நாம் மிகக் குறைந்த ரசனையையே காட்டுகிறோம்
(நமது கவிதைகளைப் பற்றிச் சொல்லவே வேண்டாம்); 
அறிவொளி இயக்கம் (Enlightenment) நமக்குச் சரியாகப் பொருந்தவில்லை,
அதிலிருந்து நாம் பெற்றது எல்லாம்
செயற்கையான பாவனைகள் மட்டுமே—வேறு எதுவும் இல்லை. 

XXV

ஆக, அவளது பெயர் டட்யானா. 
சகோதரியின் அழகாலோ
அல்லது அவளது புத்துணர்ச்சியான, ரோஜா நிறப் பொலிவாலோ
அவள் மற்றவர் பார்வையை ஈர்த்திருக்க மாட்டாள். 
காட்டுத்தன்மை, சோகம் மற்றும் மௌனம் கொண்டவள்,
காட்டு மான் குட்டியைப் போல அச்சம் கொண்டவள்,
தன் சொந்தக் குடும்பத்திற்குள்ளேயே
அவள் ஒரு அந்நியியைப் போலத் தோன்றினாள். 
தந்தைக்கோ அல்லது தாய்க்கோ பாசத்தை வெளிப்படுத்த அவளுக்குத் தெரியவில்லை; 
குழந்தைகளின் கூட்டத்திற்கு நடுவே தானும் ஒரு குழந்தையாக இருந்தும்,
குதித்தோடியோ விளையாடியோ மகிழும் விருப்பம் அவளுக்கு இருக்கவில்லை,
மாறாக நாள் முழுவதும் ஜன்னலோரத்தில்
மௌனமாகத் தனியாக அமர்ந்திருந்தாள்.
XXVI

ஆழ்ந்த சிந்தனை—தொட்டில் பருவத்திலிருந்தே
அவளது துணையாக இருந்தது—
அவளது கிராமப்புற ஓய்வு நேரத்தை
கனவுகளால் அலங்கரித்தது. 
அவளது மென்மையான விரல்களுக்கு
தையல் ஊசியின் பரிச்சயம் இல்லை; தையல் சட்டகத்தின் முன் குனிந்து,
பட்டு நூலால் சித்திரங்களை நெய்து
துணியில் உயிரூட்டியது அவளுக்குத் தெரியாது. 
ஆட்சி செய்யும் விருப்பத்தின் அறிகுறி அது:
கீழ்ப்படியும் பொம்மையுடன் அந்தச் சிறுமி,
விளையாட்டின் மூலம் சமூகத்தின் விதிகளான
முறையான நடத்தைகளுக்குத் தன்னைத் தயார்படுத்திக்கொண்டு,
தன் தாயார் கற்பித்த பாடங்களை
அப்பொம்மையிடம் தீவிரமாகத் திரும்பச் சொல்வாள். 

XXVII

ஆனால் அப்பருவத்தில்கூட,
தாத்யானா ஒருபோதும் பொம்மையைக் கையில் எடுத்ததில்லை; 
நகரச் செய்திகள் அல்லது நாகரிக மாற்றங்கள் குறித்து
அவள் உரையாடியதில்லை. 
குழந்தைத்தனமான சேட்டைகள் அவளுக்கு
அந்நியமாக இருந்தன: குளிர்கால இரவு இருளில்
சொல்லப்படும் திகிலூட்டும் கதைகளே
அவள் மனதை வெகுவாகக் கவர்ந்தன. 
அவளது செவிலித்தாய், ஓல்காவின் தோழிகள் அனைவரையும்
பரந்த புல்வெளியில் விளையாட ஒன்றுதிரட்டும்போது,
அவள் 'கொரெல்கி' (gorelki) விளையாட்டில் இணையமாட்டாள்;
அவர்களின் கலகலப்பான கூச்சலும் ஆரவாரமும்
அவளுக்குச் சலிப்பையே ஊட்டின. 

XXVIII

பால்கனியிலிருந்து விடியலை வரவேற்பதை
அவள் மிகவும் விரும்பினாள்,
அப்போது நட்சத்திரங்களின் கூட்டம்
வெளிறிய வானத்திலிருந்து மறைந்துபோக,
வான எல்லை மெல்ல ஒளியூட்டப்பட,
காலைப்பொழுதின் தூதுவனான காற்று வீச,
பகல் பொழுது படிப்படியாக மலரத் தொடங்கும். 
குளிர்காலத்தில், இரவின் நிழல்
உலகத்தின் பாதியைத் தன் பிடியில் வைத்திருக்கும்போதும்,
சோம்பேறித்தனமான கிழக்குத் திசை இன்னும் உறங்கிக்கொண்டிருக்கும்போதும்—
மூடுபனி சூழ்ந்த நிலவின் கீழ்
அமைதியில் ஆழ்ந்திருக்கும் அந்த நேரத்தில்—
அவள் வழக்கமான நேரத்தில் எழுவாள்,
மெழுகுவர்த்தி ஒளியின் துணையுடன். 

XXIX

நாவல்கள் மீது அவளுக்கு ஆரம்பத்திலேயே ஈர்ப்பு ஏற்பட்டது; 
அவையே அவளது முழு உலகமாக மாறின; 
ரிச்சர்ட்சன் மற்றும் ரூசோவின்
கற்பனைக் கதைகளை அவள் நேசித்தாள். 
அவளது தந்தை ஒரு கனிவான உள்ளம் கொண்டவர்,
பழைய காலத்து மனிதர்; 
ஆயினும் புத்தகங்களில் அவர் எந்தத் தீமையையும் காணவில்லை; அவரே அவற்றை வாசித்ததில்லை என்றாலும்,
அவற்றை வெறும் பொழுதுபோக்கு விளையாட்டுப் பொருட்களாகவே கருதினார்;
விடியும் வரை தன் மகளின் தலையணைக்கு அடியில்
எந்த ரகசியப் புத்தகம் உறங்கிக்கொண்டிருக்கிறது என்பதைத் தெரிந்துகொள்ளவும்
அவர் ஆர்வம் காட்டவில்லை. 
ஆனால், அவளது தாயாரோ
ரிச்சர்ட்சனின் படைப்புகள் மீது மிகுந்த மோகம் கொண்டிருந்தார். 

XXX

அவர் ரிச்சர்ட்சனை நேசித்தார்—
அவரது படைப்புகளை வாசித்ததாலோ,
அல்லது லவ்லேஸை விட கிராண்ட்டிசனை
அதிகம் விரும்பியதாலோ அல்ல; {14}
ஆனால் வெகு காலத்திற்கு முன்பு, இளவரசி அலினா—
மாஸ்கோவைச் சேர்ந்த அவரது உறவினர்—
அவர்களைப் பற்றி எப்போதும் பேசிக்கொண்டிருப்பார். 
அக்காலத்தில், அவரது வருங்காலக் கணவர்
அவரை மணம் முடிக்க விரும்பும் ஒருவராகவே இருந்தார்—ஆனால் அது அவளுக்கு விருப்பமில்லை; 
அவள் வேறொரு ஆணின் நினைவால் ஏங்கினாள்,
அவன், அவளது மனதிற்கும் சிந்தனைக்கும்
மிகவும் பிடித்தமானவனாக இருந்தான்:
அந்த கிராண்ட்டிசன் ஒரு துடிப்பான, நாகரிகமான இளைஞன்,
சூதாடி மற்றும் அரச பாதுகாவல் படையின் சார்ஜென்ட். 

XXXI

அவனைப் போலவே, அவளும் எப்போதும்
மிகவும் நவீனமான, தனக்கு மிகவும் பொருத்தமான உடைகளையே அணிந்தாள்; 
ஆனால், அவளது ஆலோசனையைக் கேட்காமலே,
அவர்கள் அந்த இளம் பெண்ணை திருமண மேடைக்கு அழைத்துச் சென்றனர். 
மேலும், அவளது துயரத்தைப் போக்க,
அறிவார்ந்த அவளது கணவர் விரைவில்
தனது கிராமப்புற எஸ்டேட்டிற்குச் சென்றார்; அங்கே அவள்—
யாரென்றே தெரியாதவர்களின் சூழலில்—
ஆரம்பத்தில் கவலைப்பட்டு அழுதாள்,
கிட்டத்தட்ட தன் கணவரை விவாகரத்து செய்யும் நிலைக்குச் சென்றாள்; 
ஆனால் பின்னர் அவள் வீட்டு நிர்வாகத்தைக் கவனித்தாள்,
அதற்குப் பழகிக்கொண்டாள், இறுதியில் மனநிறைவு அடைந்தாள். 
பழக்கம் என்பது நமக்கு மேலிருந்து அருளப்படுவது:
அது மகிழ்ச்சிக்கு ஒரு மாற்று {15}. 

XXXII

வேறு எதனாலும் தணிக்க முடியாத ஒரு துயரத்தை
பழக்கம் இனிமையாக்கியது; 
ஒரு பெரிய கண்டுபிடிப்பு விரைவில்
அவளுக்கு முழுமையான ஆறுதலை அளித்தது:
வீட்டு வேலைகள் மற்றும் ஓய்வு நேரங்களுக்கு இடையே,
தன் கணவரை முழுமையாகத் தன் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்கும்
ரகசியத்தை அவள் கண்டறிந்தாள்,
அதன் பிறகு அனைத்தும் சீராக அமைந்தன. 
அவள் வேலைகளை மேற்பார்வையிடுவாள்,
குளிர்காலத்திற்காக காளான்களை உப்புநீரில் பதப்படுத்துவாள்,
கணக்கு வழக்குகளைப் பார்ப்பாள், பண்ணை அடிமைகளைச் சேவையில் ஈடுபடுத்துவாள்,
சனிக்கிழமைகளில் குளியலறைக்குச் செல்வாள்,
வழிபாட்டில் கலந்துகொள்வாள்...
...அவள் சட்டென்று கோபத்தில் கொதித்தெழுவாள்—
இவையெல்லாம் தன் கணவனிடம் கலந்தாலோசிக்காமலே நடந்தன. 

XXXIII

அவள் கவிதைகளை எழுதினாள்—அதுவும் ரத்தத்தால்—
இளம் கன்னியரின் நினைவுக் குறிப்பேடுகளிலும் கூட;
பிரஸ்கோவ்யாவை (Praskovya) "பாலீன்" (Pauline) என்று அழைத்தாள்,
இழுத்து இழுத்து ஒருவிதப் பாட்டுப் பாடுவது போன்ற தொனியில் பேசினாள்;
மிகவும் இறுக்கமாகக் கட்டப்பட்ட 'கார்செட்' (corset) எனப்படும் இடுப்புப் பட்டையை அணிந்தாள்,
ரஷ்ய 'N' ஒலியை பிரெஞ்சு 'N' ஒலி போல மூக்கின் வழியாக ஒலிக்கும் முறையையும் அறிந்திருந்தாள்; 
ஆனால் விரைவில் அவள் அனைத்தையும் கைவிட்டாள்:
அந்தக் கார்செட், நினைவுக் குறிப்பேடு, 'இளவரசி அலீன்' (Princess Aline) என்ற பெயர்,
உணர்ச்சிப்பூர்வமான கவிதைகள் கொண்ட குறிப்பேடு—
அவை அனைத்தையும் மறந்தாள்; முன்பு "செலின்" (Céline) என்று அழைத்தவளை
"அகுல்கா" (Akulka) என்று அழைக்கத் தொடங்கினாள்,
இறுதியில் தளர்வான மேலங்கியையும் (dressing-gown) தூங்கும் தொப்பியையும் (nightcap) அணியத் தொடங்கினாள். 

XXXIV

ஆனால் அவளது கணவன் அவளை மிகவும் நேசித்தான்,
அவளது விசித்திரமான விருப்பங்களை ஒருபோதும் கேள்வி கேட்கவில்லை,
எல்லாவற்றிலும் அவளை முழுமையாக நம்பினான்,
அதே சமயம் அவன் தன் மேலங்கியிலேயே அமர்ந்து உண்டு குடித்தான்; 
அவனது வாழ்க்கை அமைதியாக நகர்ந்தது; 
மாலை வேளையில், அண்டை வீட்டார்களின்
ஒரு கனிவான கூட்டம் கூடும்—
எந்தச் சடங்கு சம்பிரதாயங்களும் இல்லாத நண்பர்கள்—
துயரைப் பகிர்ந்துகொள்ளவும், வம்பு பேசவும்,
சிரித்து மகிழவும் அவர்கள் கூடுவார்கள். 
காலம் சென்றது; பிறகு ஓல்கா (Olga) தேநீர் தயாரிக்கும் நேரம் வரும்;
அதன்பின் இரவு உணவு, பிறகு உறங்கும் நேரம்,
விருந்தினர்கள் தங்கள் வீடுகளுக்குத் திரும்புவார்கள். 

XXXV

அவர்களது அமைதியான வாழ்க்கையில், அவர்கள்
பழைய நல்ல காலத்து வழக்கங்களைப் பின்பற்றினார்கள்; 
செழிப்பான 'மாஸ்லெனிட்சா' (Maslenitsa) பண்டிகைக் காலத்தில்,
எப்போதும் ரஷ்ய 'ப்ளினி' (blini - ஒரு வகை அப்பம்) பரிமாறப்பட்டது; 
வருடத்திற்கு இருமுறை அவர்கள் விரதம் அனுசரித்தார்கள்; 
வட்ட வடிவ ஊஞ்சல்கள்,
எதிர்காலம் சொல்லும் பாடல்கள் மற்றும் வட்ட நடனங்களை அவர்கள் விரும்பினார்கள்; 
'டிரினிட்டி ஞாயிறு' (Trinity Sunday) அன்று, மக்கள்
ஆலய வழிபாட்டைக் கேட்டுக்கொண்டே கொட்டாவி விட்டுக் கொண்டிருக்கும்போது,
அவர்கள் 'மெடோஸ்வீட்' (meadowsweet) மலர்க்கொத்தின் மீது
மூன்று மென்மையான கண்ணீர்த்துளிகளைச் சிந்துவார்கள்; 
காற்றைப் போலவே அவர்களுக்கு 'க்வாஸ்' (kvass - ஒரு வகை பானம்) தேவைப்பட்டது,
உணவு மேசையில், விருந்தினர்களின்
அந்தஸ்துக்கு ஏற்ப உணவுகள் பரிமாறப்பட்டன. 

XXXVI

அப்படியே அவர்கள் இருவரும் வயதானார்கள். 
இறுதியில், கணவனுக்காகக்
கல்லறையின் கதவுகள் திறந்தன,
அவன் ஒரு புதிய கிரீடத்தைப் பெற்றான். இரவு உணவுக்கு ஒரு மணி நேரத்திற்கு முன் அவன் இறந்தான்,
அண்டை வீட்டார்,
அவனது குழந்தைகள் மற்றும் அவனது விசுவாசமான மனைவி ஆகியோரால் அவன் துயரத்துடன் நினைவுகூரப்பட்டான்—
மற்ற சிலரை விடவும் உண்மையான துயரத்துடன். அவர் ஒரு எளிமையான, கனிவான நிலப்பிரபு;
அவரது உடல் மண்ணோடு மண்ணான அந்த இடத்தில்,
அவரது கல்லறைக் கல் இவ்வாறு பறைசாற்றுகிறது:
"தாழ்மையான பாவி, டிமிட்ரி லாரின்,
இறைவனின் ஊழியன் மற்றும் பிரிகேடியர்,
இக்கல்லின் அடியில் அமைதி கொள்கிறார்." 

XXXVII

தன் இல்லம் திரும்பியதும்,
விளாடிமிர் லென்ஸ்கி சென்று பார்த்தார்
தன் அண்டை வீட்டாரின் எளிய நினைவிடத்தை,
அங்கு உறங்கும் அந்த உடலுக்காக ஒரு பெருமூச்சு விட்டார்; 
நீண்ட நேரம் அவர் மனம் கனத்திருந்தது. 
"பாவம் யோரிக்!" {16} என்று அவர் சோகத்துடன் கூறினார்.
"அவர் என்னை தன் கைகளில் ஏந்தியிருக்கிறார்.
என் சிறுவயது நாட்களில் எத்தனை முறை
அவரது ஒச்சகோவ் (Ochakov) பதக்கத்துடன் விளையாடியிருக்கிறேன்!
ஓல்காவை எனக்கு மணப்பெண்ணாக ஆக்க அவர் விரும்பினார்;
'அந்த நாளைக் காணும் வரை நான் வாழ்வேனா?' என்று அவர் சொல்வார்..."
உண்மையான துயரம் மேலிட,
விளாடிமிர் அங்கேயே அவருக்காக
ஒரு இறுதி அஞ்சலிப் பாடலை (madrigal) செதுக்கினார். 

XXXVIII

அங்கு, துயரமான கவிதையுடன்,
கண்ணீர் மல்க அவர் மரியாதை செலுத்தினார்—தம் பெற்றோர் இருவரின்
முன்னோர் காலத்துச் சாம்பலுக்கு...
ஐயோ! வாழ்க்கையின் உழவுப் பாதையில்,
ஒரு கணநேர அறுவடையைப் போல, தலைமுறைகள்—
தெய்வீக விதியின் ரகசிய விருப்பப்படி—
தோன்றி, முதிர்ந்து, வீழ்கின்றன; 
அவற்றின் பின்னால் மற்றவை வருகின்றன...
அப்படியே நிலையற்ற நம் இனம்
வளர்ந்து, பொங்கி, கொந்தளித்து,
முன்னோர்களின் கல்லறைகளை நோக்கித் திரள்கிறது. 
நமக்கான காலமும் நிச்சயமாக வரும்,
காலப்போக்கில் நம் பேரன்களும் கூட,
நம்மையும் இவ்வுலகிலிருந்து அகற்றிவிடுவார்கள்! 

XXXIX

இப்போதைக்கு, இதை முழுமையாகப் பருகுங்கள்—
இந்த நிலையற்ற வாழ்க்கையை, என் நண்பர்களே! 
இதன் அற்பத்தன்மையை நான் உணர்கிறேன்
இதன் மீது எனக்குப் பெரிய பற்று ஏதுமில்லை; 
மாயத் தோற்றங்களுக்கு என் கண்களை மூடிவிட்டேன்; 
ஆயினும் தொலைதூர நம்பிக்கைகள்
சில நேரங்களில் என் இதயத்தைக் கலக்குகின்றன:
அதாவது, எந்தத் தடயமும் இன்றி...
இவ்வுலகை விட்டுச் செல்வது வருத்தமளிக்கும் ஒன்று. 
புகழுக்காக நான் வாழ்ந்து எழுதவில்லை; 
ஆயினும், என் துயரார்ந்த வாழ்விற்குச்
சிறிது பெருமை சேர்க்கவே நான் விரும்புகிறேன்;
அதனால், ஒரு உண்மையான நண்பனைப் போல,
ஏதேனும் ஒரு குரல் என்னைப் பற்றிப் பேசக்கூடும். 

XL

அது எங்கோ ஒரு இதயத்தைத் தீண்டும்; 
மேலும், கனிவான விதியின் பாதுகாப்பால்,
ஒருவேளை நான் வடித்த அந்தப் பாடல் வரிகள்
மறதியின் ஆற்றில் மூழ்கிப் போகாமல் இருக்கலாம்; 
ஒருவேளை — ஆ, மயக்கும் நம்பிக்கை! —
எதிர்காலத்தில் அறியாமை கொண்ட ஒருவர்
புகழ்பெற்ற என் ஓவியத்தைச் சுட்டிக்காட்டி,
"இவர் ஒரு கவிஞர்!" என்று கூறக்கூடும். 
எனவே, என் நன்றியை ஏற்றுக்கொள்வீராக,
அமைதியான கலைத்தெய்வங்களின் (Muses) உபாசகரே,
என் நிலையற்ற படைப்புகளைத் தங்கள் நினைவில்
பாதுகாத்து வைத்திருப்பவரே,
அந்த முதியவரின் வெற்றிக்குரிய 'லாரல்' (laurel) மாலையைத்
தங்கள் கனிவான கரங்களால் தீண்டவிருப்பவரே!

மூன்றாம் அத்தியாயம்

அவள் ஒரு இளம் பெண், அவள் காதலில் இருந்தாள். 
மால்ஃபிலாத்ரே. 

I

"எங்கே செல்கிறாய்? இந்தக் கவிஞர்கள்!" 
— விடைபெறுகிறேன் ஒனேகின், நான் செல்ல வேண்டும். 
"உன்னை நான் தடுக்கமாட்டேன்; ஆனால் எங்கே
உன் மாலைப் பொழுதுகளைக் கழிக்கிறாய்?" 
— லாரின் குடும்பத்தினரிடம். — "ஆச்சரியம்!
கடவுளே! ஒவ்வொரு இரவும் அங்கே
மாலை நேரத்தைக் கழிப்பது ஒரு சுமையல்லவா?" 
— சற்றும் இல்லை. — "என்னால் கற்பனை செய்ய
முடியவில்லை—நிலைமையைச் சொல்:
முதலாவதாக (சொல், நான் சொல்வது சரியா?),
ஒரு எளிய ரஷ்யக் குடும்பம், விருந்தினரை
வரவேற்பதில் மிகுந்த ஆர்வம் கொண்டது,
பழக்கூழ் (preserves) உபசரிப்பு, முடிவில்லாத உரையாடல்
மழை, சணல், பண்ணை விவகாரங்கள் பற்றி..."

II

— அதில் எந்தத் தீங்கும் நான் காணவில்லை.
"ஆனால் சலிப்பு—*அதுதான்* பிரச்சனை, நண்பா." 
— உங்கள் பகட்டான பாவனைகளை நான் வெறுக்கிறேன்; 
வீட்டுச் சூழலையே நான் விரும்புகிறேன், என் நேரத்தை
அங்கே கழிக்க... — "உண்மையிலேயே ஒரு கிராமியக் கவிதை (eclogue) போலிருக்கிறது!
போதும் நண்பா, விசித்திரமாகப் பேசாதே.
சரி, அப்படியானால்? நீ கிளம்புகிறாய்: வருத்தமாக இருக்கிறது.
ஓ, கேள் லென்ஸ்கி; என்னால் அந்த 'ஃபில்லிஸை' (Phyllis)
பார்க்க முடியாதா—அவள்,
உன் சிந்தனைக்கும் பேனாவுக்கும் உரியவள்,
உன் கண்ணீருக்கும் கவிதைக்கும் உரியவள்... அப்படித்தானே?
என்னை அறிமுகப்படுத்து." — நீ விளையாடுகிறாய். — "சற்றும் இல்லை." 
— மகிழ்ச்சி. — "எப்போது?" — இப்போதே, இந்த நிமிடத்தில். 
அவர்கள் நம்மை மகிழ்ச்சியுடன் வரவேற்பார்கள். 

III

செல்வோம். —
நண்பர்கள் விரைவாகச் சென்றனர்,
வந்து சேர்ந்தனர்; அவர்களுக்கு அளிக்கப்பட்டது
பழைய கால விருந்தோம்பல் மரபின்—
சில நேரங்களில் சற்றே பாரமான—நடவடிக்கைகள். 
நன்கறிந்த உபசரிப்புச் சடங்கு:
தட்டுகளில் பழக்கூழ், தேன் போன்ற இனிப்பு,
மேஜையின் மீது, மெழுகு போலப் பளபளக்கும்
லிங்கன்பெர்ரி (lingonberry) பானம் நிரம்பிய குவளை. 
. . . . . . . . . . . . . . 
. . . . . . . . . . . . . . 
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 
. . . . . . . . . . . . . . 
. . . . . . . . . . . . . . 
. . . . . . . . . . . . . .

IV

அவர்கள் மிகக் குறுகிய பாதையில்
மிக அதிவேகமாக வீடு திரும்புகிறார்கள் {17}. 
இப்போது அந்த நாயகர்களின்
உரையாடலை நாம் சற்று ஒட்டுக் கேட்போம்:
"என்ன ஒனேகின்? நீ கொட்டாவி விடுகிறாயே." 
"அது ஒரு பழக்கம், லென்ஸ்கி." "ஆனால் வழக்கத்தை விட
நீ அதிக சலிப்புடன் காணப்படுகிறாயே." "இல்லை, அதே நிலைதான்.
வயல்வெளிகளில் இருள் சூழத் தொடங்கிவிட்டது;
விரைவாகச் செல்! ஓடு, ஆண்ட்ரியுஷ்கா!
என்ன ஒரு சலிப்பூட்டும் இடம் இது!
சொல்லப்போனால்: மேடம் லரினா எளிமையானவர்,
ஆனால் மிகவும் இனிமையான மூதாட்டி;
அந்த லிங்கன்பெர்ரி பானம் மட்டும்
எனக்கு ஏதேனும் தீங்கிழைத்துவிடுமோ என்றுதான் பயம்."

V

"சொல்: அவர்களில் டாட்டியானா யார்?" 
"அதோ, அவள்தான்—சோகமாகவும்
ஸ்வெட்லானாவைப் போல அமைதியாகவும்—
உள்ளே வந்து ஜன்னல் ஓரத்தில் அமர்ந்தாளே, அவள்தான்." 
"நிச்சயமாக நீ அந்த இளையவள் மீது காதல் கொள்ளவில்லைதானே?" 
"ஏன் கூடாது?" "நான் உன்னைப் போன்ற கவிஞனாக இருந்திருந்தால்,
மற்றவளையே தேர்ந்தெடுத்திருப்பேன்.
ஓல்காவின் முகபாவனையில் உயிரோட்டம் இல்லை.
வான்டைக் (Vandyke) ஓவியத்தின் மடோனாவைப் போல:
வட்டமான முகம், ரோஜா நிறக் கன்னங்கள்,
அந்தச் சலிப்பூட்டும் வானத்தில் உள்ள
அந்தச் சலிப்பூட்டும் நிலவைப் போல." 
வ்லாடிமிர் சுருக்கமாகப் பதிலளித்தான்
மேலும் மீதிப் பயணத்தில் அமைதியாக இருந்தான். 

VI

இதற்கிடையில், லரின் குடும்பத்தினர் இல்லத்தில்
ஒனேகின் தோன்றியது அனைவர் மீதும்
பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது;
அண்டை வீட்டாருக்குப் பேசுவதற்கு ஒரு விஷயத்தையும் தந்தது. 
ஊகங்கள் ஒன்றன் பின் ஒன்றாக எழுந்தன. 
அனைவரும் கிசுகிசுக்கத் தொடங்கினர்,
கேலி செய்தனர், விமர்சித்தனர்—சிறிது காழ்ப்புணர்ச்சியுடனும்—
டாட்டியானாவிற்கு ஒரு மணமகன் அமைவான் என்று கணித்தனர்; 
சிலர் திருமணமே நிச்சயிக்கப்பட்டுவிட்டதாகவும்,
ஆனால் நாகரிகமான மோதிரங்கள் கிடைக்காததால்
அது தள்ளிப்போடப்பட்டதாகவும் கூடக் கூறினர். 
லென்ஸ்கியின் திருமணத்தைப் பொறுத்தவரை, அது எப்போதோ
முடிவாகிவிட்ட ஒன்று. 

VII

டாட்டியானா எரிச்சலுடன்
அத்தகைய வதந்திகளைக் கேட்டாள்; ஆனால் ரகசியமாக
சொல்லொணா மகிழ்ச்சியுடன்...அவளால் அதைப்பற்றி நினைக்காமல் இருக்க முடியவில்லை;
அவள் இதயத்தில் ஒரு எண்ணம் வேரூன்றியது;
காலம் கனிந்தது, அவள் காதலில் விழுந்தாள்.
பூமியில் விழுந்த ஒரு விதை போல,
வசந்த காலத்தின் தீயால் அது உயிர்பெற்றது.
நீண்ட காலமாக அவளது கற்பனை,
ஏக்கத்தாலும் சோகத்தாலும் தகித்தபடி,
ஒரு ஆபத்தான உணவை வேண்டித் தவித்தது;
நீண்ட காலமாக அவளது இதயத்தின் ஏக்கம்
அவளது இளமையான மார்பை அழுத்தியது;
அவளது ஆன்மா ஒருவருக்காகக் காத்திருந்தது...

VIII

காத்திருந்தது... அவளது கண்கள் திறந்தன;
அவள் சொன்னாள்: அது அவர்தான்!
ஐயோ! இப்போது பகலும் இரவும்,
அந்த வெப்பமான, தனிமையான உறக்கமும்,
அனைத்தும் அவராலேயே நிரம்பியுள்ளன; அந்த அன்புக்குரிய மங்கைக்கு
எல்லாம் இடைவிடாமல், ஒரு மாய சக்தியுடன்,
அவரைப் பற்றியே பேசுகின்றன. மென்மையான பேச்சின் ஒலிகளும்,
அன்பான பணிப்பெண்ணின் பார்வையும் அவளுக்குச் சலிப்பூட்டுகின்றன. விரக்தியில் மூழ்கி,
அவள் விருந்தினர்களைப் புறக்கணிக்கிறாள்,
அவர்களின் சோம்பேறித்தனத்தையும்,
அவர்களின் எதிர்பாராத வருகையையும்,
அவர்கள் நீண்ட நேரம் அமர்ந்திருப்பதையும் சபிக்கிறாள்.

IX

இப்போது எவ்வளவு கவனத்துடன்
அவள் அந்த இனிய நாவலை வாசிக்கிறாள்,
எவ்வளவு உயிரோட்டமான வசீகரத்துடன்
அந்த மயக்கும் மாயையை அவள் பருகுகிறாள்!
கனவுகளின் மகிழ்ச்சியான சக்தியால்
உயிரூட்டப்பட்ட கதாபாத்திரங்கள் -
ஜூலியாவின் காதலன் வோல்மார்,
மாலெக்-அடேல் மற்றும் டி லினார்ட்,
கிளர்ச்சியாளரான தியாகி வெர்தர்,
மற்றும் இணையற்ற கிராண்ட்டிசன் {18},
நமக்கு உறக்கத்தைத் தருபவர் -
அந்த மென்மையான கனவு காண்பவளுக்கு,
அனைவரும் ஒரே பிம்பமாக மாறி,
ஒனேகினில் ஒன்றிணைந்துவிடுகிறார்கள்.

X

தன்னை ஒரு கதாநாயகியாகக் கற்பனை செய்துகொள்கிறாளா? தனக்குப் பிடித்தமான படைப்புகளான
கிளாரிசா, ஜூலியா, டெல்ஃபின் ஆகியோரைப் போல,
தாத்யானா காடுகளின் அமைதியில் அலைகிறாள்,
ஒரு ஆபத்தான புத்தகத்துடன் தனியாக;
அதில் அவள் தேடித் கண்டடைகிறாள்
தனது ரகசியத் தீவிர உணர்வை, தனது கனவுகளை,
மனம் நிறைந்த உணர்வுகளின் பலன்களை;
அவள் பெருமூச்சு விடுகிறாள், மேலும்
மற்றொருவரின் மகிழ்ச்சியையும் துயரத்தையும் தனதாக்கிக்கொண்டு,
அன்புக்குரிய கதாநாயகனுக்கான ஒரு கடிதத்தை
மனப்பாடமாக, தன்னை மறந்த நிலையில் முணுமுணுக்கிறாள்...
ஆனால் நம் கதாநாயகன், யாராக இருந்தாலும்,
நிச்சயமாக கிராண்ட்டிசன் இல்லை.

XI

கம்பீரமான தொனியில் அமைந்த பாணியில்,
சில சமயங்களில் அந்தத் தீவிரமான படைப்பாளி
தனது கதாநாயகனை நமக்குக் காட்டினார்
முழுமையின் ஒரு முன்மாதிரியாக. அவர் தாம் பெரிதும் நேசித்த அந்தப் பாத்திரத்திற்கு—
எப்போதும் அநியாயமாகத் துன்புறுத்தப்பட்ட அவருக்கு—
உணர்திறன் மிக்க ஆன்மாவையும், அறிவாற்றலையும்,
கவர்ச்சியான முகத்தையும் அளித்தார். தூய காதலின் தீவிரம் ஊட்டிய உத்வேகத்தால்,
எப்போதும் பரவசமூட்டும் அந்த நாயகன்
தன்னைத்தானே தியாகம் செய்துகொள்ளத் துணிந்தான்;
கதையின் இறுதிக்கட்டத்தில்
தீமை எப்போதும் தண்டிக்கப்பட்டது,
நன்மைக்குத் தகுதியான வெற்றிமாலையும் சூட்டப்பட்டது.

XII

இப்போதோ சிந்தனைகள் அனைத்தும் மங்கலாகிவிட்டன,
அறநெறி நம்மைத் தூங்க வைக்கிறது,
தீமை இப்போது அழகாகத் தோன்றுகிறது—நாவல்களில் கூட,
அங்கு அதுவே வெற்றியும் பெறுகிறது.
பிரிட்டிஷ் இலக்கியத்தின் கற்பனைக் கதைகள்
இளம் மங்கையரின் உறக்கத்தைக் கலைக்கின்றன,
இப்போது அவர்களின் மனங்கவர் நாயகனாகத் திகழ்வது
சிந்தனையில் மூழ்கிய வாம்பயர் (Vampire),
அல்லது இருண்ட அலைந்து திரிபவனான மெல்மோத் (Melmoth),
அல்லது நாடோடி யூதன் (Wandering Jew), அல்லது கடல் கொள்ளையன் (Corsair),
அல்லது மர்மமான ஸ்போகர் (Sbogar) {19} ஆகியோரே.
லார்ட் பைரன், ஒரு விசித்திரமான உத்வேகத்துடன்,
சலிப்பூட்டும் கற்பனாவாதத்தையும் (romanticism)
நம்பிக்கையற்ற சுயநலத்தையும் அதற்குப் போர்த்தியுள்ளார்.

XIII

என் நண்பர்களே, இதெல்லாம் எதற்கு? ஒருவேளை, இறைவனின் சித்தப்படி,
நான் கவிஞனாக இருப்பதை நிறுத்திவிடலாம்,
ஒரு புதிய ஆவேசம் என்னைப் பற்றிக்கொள்ளலாம்,
அப்போது கவிதைக்கடவுளான ஃபோபஸின் (Phoebus) எச்சரிக்கைகளைப் புறக்கணித்து,
எளிய உரைநடைக்கு நான் இறங்கக்கூடும்;
அப்போது பழைய பாணியிலான நாவல் ஒன்று
என் வாழ்வின் மகிழ்ச்சியான அந்திப்பொழுதை ஆக்கிரமிக்கும்.
அதில் நான் தீயவர்களின் ரகசியத் துயரங்களை
அச்சுறுத்தும் வகையில் சித்தரிக்கப்போவதில்லை,
மாறாக, ஒரு ரஷ்யக் குடும்பத்தின் கதைகளையும்,
காதலின் வசீகரமான கனவுகளையும்,
நமது பழைய காலத்து வழக்க வழக்கங்களையும்
உங்களுக்குச் சொல்லப்போகிறேன்.
XIV

ஒரு தந்தையின் அல்லது வயதான மாமனின்
எளிய சொற்களை நான் மீண்டும் சொல்வேன்;
ஓடையோரம், பழைய லிண்டன் மரங்களின் அடியில்
குழந்தைகளால் ஏற்பாடு செய்யப்பட்ட காதலர்களின் சந்திப்புகள்; 
துயரமான பொறாமையின் வேதனைகள்,
பிரிவு, மற்றும் சமாதானத்தின் கண்ணீர்—
அவர்களை மீண்டும் சண்டையிட வைப்பேன், இறுதியில்
திருமண மேடைக்கு அவர்களை அழைத்துச் செல்வேன்...
தீவிரமான பேரின்பத்தின் பேச்சையும்,
ஏக்கங்கொண்ட காதலின் வார்த்தைகளையும் நினைவுகூர்வேன்;
அவை கடந்த காலங்களில்,
அழகிய காதலியின் பாதங்களில்,
என் உதடுகளிலிருந்து வெளிவந்தவை—
இப்போது நான் மறந்துபோன வார்த்தைகள் அவை. 

XV

தாத்யானா, அன்பிற்குரிய தாத்யானா! 
இப்போது உன்னுடன் சேர்ந்து நானும் கண்ணீர் வடிக்கிறேன்; 
நாகரிக மோகம் கொண்ட ஒரு கொடுங்கோலனின் கைகளில்
உன் விதியை நீ ஏற்கனவே ஒப்படைத்துவிட்டாய். 
உனக்குத் துயரமான முடிவு காத்திருக்கிறது, என் அன்பே; ஆனால் முதலில்,
பிரகாசமான நம்பிக்கையில்,
நீ ஒரு மர்மமான இன்பத்தை வரவழைக்கிறாய்,
வாழ்க்கையின் இனிமையைச் சுவைக்கிறாய்,
ஆசையின் மாய நஞ்சைப் பருகுகிறாய்,
கனவுகள் உன்னைப் பின்தொடர்கின்றன:
எங்கும் நீ கற்பனை செய்கிறாய்
மகிழ்ச்சியான சந்திப்புகளுக்கான இடங்களை; 
எங்கும், எங்கும் உனக்கு முன்னால்
நிற்கிறான் உன் விதியைத் தீர்மானிக்கும் அந்த மயக்குபவன். 

XVI

காதல் வேதனை தாத்யானாவை உந்தித்தள்ளுகிறது;
சிந்தனையில் மூழ்க அவள் தோட்டத்திற்குச் செல்கிறாள்,
பின் திடீரென அசைவற்ற தன் பார்வையைத் தாழ்த்துகிறாள்,
அடுத்த அடியை எடுத்துவைக்க முடியாத அளவு தளர்ந்துபோய். 
அவள் மார்பு விம்முகிறது, அவள் கன்னங்கள்
திடீர்ச் சிவப்பால் ஜொலிக்கின்றன,
அவள் மூச்சு உதட்டிலேயே நின்றுவிடுகிறது,
காதுகளில் இரைச்சல், கண்களில் கூசும் ஒளி...
இரவு வருகிறது; நிலவு தன் பயணத்தை மேற்கொள்கிறது
தொலைதூர வானவெளியில்,
இருண்ட மரங்களுக்கு இடையே வானம்பாடிப் பறவை
தன் இனிய பாடலைப் பாடத் தொடங்குகிறது. 
தாத்யானா இருளில் உறக்கமின்றிப் படுத்திருக்கிறாள்
மற்றும் தன் செவிலியிடம் மெதுவாகப் பேசுகிறாள்:

XVII

"எனக்குத் தூக்கம் வரவில்லை, செவிலி; இங்கே மூச்சு முட்டுகிறது!
ஜன்னலைத் திறந்து வைத்துவிட்டு என் அருகில் அமர்." 
— என்ன விஷயம், தான்யா? என்னாச்சு? — "மனம் அமைதியற்று இருக்கிறது;
பழைய காலத்தைப் பற்றிப் பேசுவோம்." 
— எதைப் பற்றி, தான்யா? நான் நினைவில் வைத்திருந்தேன்
நிறையக் கதைகளைச் சேகரித்து,
தீய ஆவிகள் மற்றும் கன்னிகைகளைப் பற்றிய
பழங்காலக் கதைகள் மற்றும் நீதிக்கதைகளை; ஆனால் இப்போது எல்லாம் எனக்கு இருண்டுவிட்டது, தான்யா:
முன்பு எனக்குத் தெரிந்தவை எல்லாம் மறந்துவிட்டன. ஆம்,
ஒரு துயரமான காலம் வந்துவிட்டது! 
நான் தளர்ந்து பலவீனமடைந்துவிட்டேன்... — "சொல்லுங்கள், ஆயா,
அந்தப் பழைய நாட்களைப் பற்றி:
அக்காலத்தில் நீங்கள் காதலில் இருந்தீர்களா?" 

XVIII

— ஓ, அமைதியாக இரு, தான்யா! அந்த ஆண்டுகளில்
காதல் என்ற ஒன்றைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டதே இல்லை; 
இல்லையென்றால் என் மறைந்த மாமியார்
என்னைச் சாகடித்திருப்பார். —
"ஆனால் உங்களுக்கு எப்படித் திருமணம் நடந்தது, ஆயா?" 
— அது கடவுளின் விருப்பம் போலும். என் வான்யா
என்னைவிட இளையவர், என் அன்பே,
எனக்கோ அப்போது பதின்மூன்று வயது. 
இரண்டு வாரங்களாகத் திருமணத் தரகர்
என் உறவினர்களை நாடி வந்தார், இறுதியில்
என் தந்தை சம்மதம் தெரிவித்தார். 
பயத்தில் நான் கதறி அழுதேன்;
அழுதுகொண்டிருக்கையில், அவர்கள் என் பின்னலைப் பிரித்து
பாடல் முழங்க என்னை ஆலயத்திற்கு அழைத்துச் சென்றனர். 

XIX

அப்படியே அவர்கள் என்னை ஒரு அந்நியரின் வீட்டிற்குக் கொண்டு சென்றனர்...
ஆனால் நீ நான் சொல்வதைக் கேட்கவில்லையே... —
"ஓ, ஆயா, ஆயா, நான் ஏதோ ஒரு வேதனையில் வாடுகிறேன்,
என் இதயம் பாரமாக இருக்கிறது, அன்பே:
எனக்கு அழுகை வருகிறது, விம்மி விம்மி அழத் தோன்றுகிறது!.."
— என் குழந்தையே, உனக்கு உடல்நலமில்லை; 
கடவுள் கருணை காத்து நம்மைக் காப்பாற்றட்டும்! 
உனக்கு என்ன வேண்டும்? சொல்...
உன் மீது புனித நீரைத் தெளிக்கிறேன்,
உன் உடல் அனலாகக் கொதிக்கிறதே... — "எனக்கு நோய் இல்லை:
நான்... உனக்குத் தெரியுமா, ஆயா... நான் காதலில் இருக்கிறேன்." 
— என் குழந்தையே, கடவுள் உன்னுடன் இருக்கட்டும்! —
அந்த ஆயா, ஒரு பிரார்த்தனையுடன்,
தன் சுருங்கிய கைகளால் அந்தப் பெண்ணின் மீது சிலுவை அடையாளமிட்டார். 

XX

"நான் காதலில் இருக்கிறேன்," என்று அவள் மீண்டும் முணுமுணுத்தாள்
துயரம் நிறைந்த அந்த முதியவளிடம். 
— என் செல்லமே, உனக்கு உடல்நலமில்லை. 
"என்னை விட்டுவிடுங்கள்: நான் காதலில் இருக்கிறேன்." இதற்கிடையில், நிலவு ஒளி வீசியது,
மந்தமான ஒளியால் பிரகாசிக்கச் செய்தது
தாத்யானாவின் வெளிறிய அழகை,
அவள் அவிழ்த்துவிடப்பட்ட கூந்தலை,
அவள் கண்ணீர்த்துளிகளை, மற்றும் அந்த இருக்கையின் மீது...
...மேலங்கி
அந்த இளம் நாயகிக்கு முன்னால்,
நரைத்த தலையில் கைக்குட்டையை அணிந்தபடி,
நீளமான, மெத்தை போன்ற தடிமனான மேலங்கி அணிந்த ஒரு மூதாட்டி; 
அமைதி நிலவும் அந்தச் சூழலில்,
உத்வேகம் அளிக்கும் நிலவின் ஒளியின் கீழ்,
அனைவரும் உறக்கத்தில் ஆழ்ந்திருந்தனர்.
XXI

நிலவை உற்றுநோக்கியவாறே
தாத்யானாவின் மனம் வெகுதூரம் அலைபாய்ந்தது...
திடீரென அவள் மனதில் ஒரு எண்ணம் தோன்றியது...
"சென்றுவிடுங்கள், என்னை தனியாக விட்டுவிடுங்கள்.
செவிலித்தாயே, எனக்கு பேனாவும் காகிதமும் கொடுங்கள்,
மேஜையை அருகில் நகர்த்தி வையுங்கள்; நான் விரைவில் உறங்கச் செல்வேன்;
இனிய இரவு வணக்கம்." இப்போது அவள் தனியாக இருக்கிறாள். 
எங்கும் அமைதி. நிலவொளி அவள் மீது படர்கிறது. 
முழங்கையை ஊன்றி அமர்ந்து தாத்யானா எழுதுகிறாள்,
யூஜினைப் பற்றிய எண்ணங்களே அவளுள் நிறைந்திருக்க,
அந்த உணர்ச்சிவசப்பட்ட கடிதத்தில்
ஒரு அப்பாவிப் பெண்ணின் காதல் துடிக்கிறது. 
கடிதம் எழுதி முடிக்கப்பட்டு, மடிக்கப்படுகிறது...
தாத்யானா! இது யாருக்கானது? 

XXII

அணுகமுடியாத அழகிகளை நான் கண்டிருக்கிறேன்,
குளிர்காலத்தைப் போலக் குளிர்ந்தவர்கள், தூய்மையானவர்கள்,
கடுமையானவர்கள், எதற்கும் வளைந்து கொடுக்காதவர்கள்,
மனதின் புரிதலுக்கு அப்பாற்பட்டவர்கள்; 
அவர்களின் நாகரிகமான இறுமாப்பைக் கண்டு நான் வியந்தேன்,
அவர்களின் இயல்பான நற்பண்புகளைக் கண்டு வியந்தேன்,
ஆனாலும், நான் அவர்களிடமிருந்து விலகி ஓடினேன் என்பதை ஒப்புக்கொள்கிறேன்,
அவர்களின் நெற்றியில் நரகத்தின் வாசகம் எழுதப்பட்டிருப்பதை
அச்சத்துடன் வாசிப்பதாக எனக்குத் தோன்றியது:
'என்றென்றும் நம்பிக்கையைக் கைவிடுங்கள்' {20}. 
காதலைத் தூண்டுவது அவர்களுக்கு ஒரு தொல்லையாக இருந்தது,
ஆண்களை அச்சுறுத்துவது அவர்களுக்கு மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. 
ஒருவேளை, நேவா நதிக்கரையில்,
அத்தகைய பெண்களை நீங்கள் பார்த்திருக்கலாம். 

XXIII

அவர்களுக்குக் கீழ்ப்படிந்த ரசிகர்களுக்கு மத்தியில்
நான் வேறு சில மனமாற்றம் கொண்ட பெண்களையும் கண்டேன்,
தன்னிலேயே மூழ்கியவர்கள், உணர்ச்சிமிக்க பெருமூச்சுகளுக்கும்
புகழ்ச்சிக்கும் சற்றும் செவிசாய்க்காதவர்கள். 
ஆச்சரியப்படும் வகையில் நான் என்ன கண்டேன்? 
அவர்கள் தங்கள் கடுமையான கட்டளைகளால்
தயக்கத்துடனான காதலை அச்சுறுத்தினாலும்,
அதை மீண்டும் தன்பால் ஈர்க்கவும் அவர்களுக்குத் தெரிந்திருந்தது—
இரக்கத்தின் மூலமாகவேனும் சரி;
சில சமயங்களில், அவர்களின் பேச்சு ஒலி கூட
மென்மையாகத் தோன்றியது,
அப்போது, ​​நம்பும் தன்மையுள்ள குருட்டுத்தனத்துடன்,
அந்த இளம் காதலன் மீண்டும் ஓடுவான்
அந்த இனிமையான வீணான கவர்ச்சியைத் தேடி. 

XXIV

அப்படியென்றால், தாத்யானா எந்த வகையில் அதிக தவறு செய்தவள்? 
அவளுடைய இனிமையான எளிமையில்,
அவளுக்கு வஞ்சனை தெரியாது என்பதனாலா?
தான் தேர்ந்தெடுத்த கனவை அவள் நம்புவதனாலா? 
உணர்ச்சிகளின் ஈர்ப்புக்குக் கீழ்ப்படிந்து,
எந்தக் கள்ளக்கபடமும் இன்றி அவள் நேசிப்பதனாலா?
அவள் மிகுந்த நம்பிக்கை கொண்டவள் என்பதனாலா?
சொர்க்கத்தால் அவளுக்கு அளிக்கப்பட்ட
ஓயாத கற்பனை வளம்,
துடிப்பான மனம் மற்றும் உறுதிப்பாடு,
கட்டுக்கடங்காத ஆன்மா,
மற்றும் தீவிரமான அதே சமயம் மென்மையான இதயம்
ஆகியவற்றைக் கொண்டிருப்பதனாலா? அப்படியென்றால், அவளால் கொள்ளப்பட்ட உணர்ச்சிகளின்
அஜாக்கிரதையை உன்னால் மன்னிக்க முடியாதா? 

XXV

கவர்ச்சி காட்டும் ஒரு மங்கை நிதானமாகவே கணக்கிடுவாள்;
ஆனால் தாத்யானாவோ உண்மையாகவே காதலிக்கிறாள்;
ஒரு இனிய குழந்தையைப் போல, நிபந்தனையின்றி
அவள் தன்னை அந்தக் காதலுக்கு ஒப்புக்கொடுக்கிறாள். 
அவள் இப்படிச் சொல்வதில்லை: "நாம் சற்று தாமதிப்போம்—
அதன் மூலம் காதலின் மதிப்பை உயர்த்துவோம்,
அவனை இன்னும் உறுதியாக நம் வலையில் வீழ்த்துவோம்;
முதலில் நம்பிக்கையைக் காட்டி அவன் அகந்தையைச் சீண்டுவோம்,
பிறகு நிச்சயமற்ற தன்மையால் அவன் இதயத்தை வாட்டுவோம்,
அதன் பின் பொறாமைத் தீயை மூட்டி அதைத் தூண்டுவோம்;
இல்லையெனில், இன்பத்தால் சலிப்படைந்து,
அந்தத் தந்திரமான கைதி,
எந்த நேரத்திலும் தன் சங்கிலிகளை உடைத்தெறியத் தயாராகிவிடுவான்." 

XXVI

மேலும் சில சிக்கல்களை நான் முன்னரே காண்கிறேன்:
என் தாய்நாட்டின் கௌரவத்தைக் காக்க,
நிச்சயமாக நான்
தாத்யானாவின் கடிதத்தை மொழிபெயர்க்க வேண்டியிருக்கும். 
அவளுக்கு ரஷ்ய மொழி அவ்வளவாகத் தெரியாது,
அவள் நம் இதழ்களைப் படிப்பதில்லை,
தன் தாய்மொழியிலேயே கூட
கருத்துக்களை வெளிப்படுத்தச் சிரமப்பட்டாள்;
அதனால், அவள் பிரெஞ்சு மொழியில் எழுதினாள்...
என்ன செய்வது! நான் மீண்டும் சொல்கிறேன்:
இன்றுவரை, ஒரு மங்கையின் காதல்
ரஷ்ய மொழியில் வெளிப்படுத்தப்பட்டதில்லை;
இன்றுவரை, நம் பெருமைமிக்க மொழி
கடித வடிவிலான உரைநடைக்கு இன்னும் பழகவில்லை. 

XXVII

எனக்குத் தெரியும்: மங்கைகளை ரஷ்ய மொழியில்
வாசிக்க வைக்க அவர்கள் கட்டாயப்படுத்த விரும்புகிறார்கள். அது ஒரு அச்சமூட்டும் எண்ணம்! 
அவர்கள் கைகளில் *'தி வெல்-இன்டென்ஷன்ட்'* (The Well-Intentioned) {21} ஏந்தியிருப்பதை
என்னால் கற்பனை செய்து பார்க்க முடிகிறதா! 
என் சக கவிஞர்களே, நான் உங்களைத்தான் கேட்கிறேன்; சொல்லுங்கள்: அந்த இனிய மங்கையர்கள்—
யாருக்காக, உங்கள் பாவங்களின் பலனாக,
நீங்கள் ரகசியமாக கவிதைகளை எழுதினீர்களோ,
யாருக்காக உங்கள் இதயத்தை அர்ப்பணித்தீர்களோ—
அவர்கள் அனைவரும், ரஷ்ய மொழியில்...
சரியாகக் கற்காமலும் சிரமப்பட்டும்,
அவர்கள் அதை மிகவும் இனிமையாகத் திரித்துக்கூறினார்கள்,
அவர்களின் வாயில் அந்த அந்நிய மொழி,
எனக்குச் சொந்தமாகவில்லையா?

XXVIII

ஒரு நடன விருந்தில்,
அல்லது திண்ணையில் நடக்கும் ஒரு பிரிவு உபசரிப்பில்,
மஞ்சள் குடில் அணிந்த ஒரு மதகுரு மாணவனையோ,
அல்லது தொப்பி அணிந்த ஒரு கல்வியாளரையோ நான் சந்திப்பதை இறைவன் தடுத்து நிறுத்துவாராக!
புன்னகையற்ற ரோஜா இதழ்களைப் போல,
இலக்கணப் பிழையின்றி,
எனக்கு ரஷ்யப் பேச்சுப் பிடிக்காது.

ஒருவேளை, என் துரதிர்ஷ்டத்திற்கு,
ஒரு புதிய தலைமுறை அழகிகள்,
பத்திரிகைகளின் மன்றாடும் குரலைக் கேட்டு,
நம்மை இலக்கணத்திற்குப் பழக்கப்படுத்துவார்கள்;
அவர்கள் கவிதையை அறிமுகப்படுத்துவார்கள்;
ஆனால் நானோ... அது என் வேலை என்ன?
நான் பழைய வழிகளுக்கே உண்மையாக இருப்பேன்.

XXIX

தவறான, கவனக்குறைவான உளறல்,
பேச்சுகளின் துல்லியமற்ற உச்சரிப்பு,
இன்னும் என் நெஞ்சில் ஒரு ஆழமான நடுக்கத்தை உண்டாக்கும்,
மனம் திருந்த எனக்கு சக்தியில்லை,
பிரெஞ்சு மொழிச் சொற்கள் எனக்குப் பிரியமானவையாக இருக்கும்,
என் கடந்த இளமைக்காலப் பாவங்களைப் போல,
போக்டானோவிச்சின் கவிதைகளைப் போல.
ஆனால் போதும். நான் வேலையில் இறங்க வேண்டிய நேரம் இது,
என் அழகியின் கடிதத்துடன்;
நான் வாக்குக் கொடுத்தேன், இப்போது என்ன? கடவுளே,
இப்போது அதைத் திரும்பப் பெற நான் தயாராக இருக்கிறேன்.
எனக்குத் தெரியும்: ஒரு பண்பாளனின் பேனா,
இப்போதெல்லாம் வழக்கத்தில் இல்லை.

XXX

விருந்துகளையும் சோர்வான துயரத்தையும் பாடுபவளே {22},
நீ மட்டும் இன்னும் என்னுடன் இருந்திருந்தால்,
நான் உன்னை ஒரு அடக்கமற்ற வேண்டுகோளுடன் தொந்தரவு செய்திருப்பேன்,
என் அன்பே:
நீ மந்திர மெல்லிசைகளாக மொழிபெயர்க்க வேண்டும்,
ஒரு உணர்ச்சிமிக்க கன்னியின் அந்நிய வார்த்தைகளை.
நீ எங்கே இருக்கிறாய்? வா: என் உரிமைகளை
வணக்கத்துடன் உனக்குத் தெரிவிக்கிறேன்...
ஆனால் துயரம் தோய்ந்த பாறைகளுக்கு நடுவே,
புகழ்ச்சியிலிருந்து என் இதயத்தைப் பழக்கப்படுத்திக் கொண்டு,
தனிமையில், பின்லாந்து வானத்தின் கீழ்,
அவன் அலைகிறான், அவனது ஆன்மாவோ
என் துயரத்தைக் கேட்பதில்லை.

முப்பத்தொன்று

டட்டியானாவின் கடிதம் என் முன் உள்ளது;
அதை நான் புனிதமாகப் போற்றுகிறேன்,
அதை இரகசியத் துயரத்துடன் படிக்கிறேன்,
மேலும் அது எனக்குப் போதவில்லை.
இந்த மென்மையையும்,
வார்த்தைகளின் கனிவான அலட்சியத்தையும் அவளுக்குள் தூண்டியது யார்?
இந்த மனதைத் தொடும் அபத்தத்தையும்,
இதயத்தின் பைத்தியக்காரத்தனமான உரையாடலையும்,
வசீகரிப்பதாகவும் தீங்கு விளைவிப்பதாகவும் அவளுக்குள் தூண்டியது யார்?
என்னால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. ஆனால் இதோ இருக்கிறது,
ஒரு முழுமையற்ற, பலவீனமான மொழிபெயர்ப்பு,
உயிரோட்டமுள்ள சித்திரத்திலிருந்து எடுக்கப்பட்ட ஒரு வெளிறிய பிரதி,
அல்லது ஃபிரைஷிட்ஸால் அரங்கேற்றப்பட்டது,
பயந்த மாணவர்களின் விரல்களால்:

ஒனேகினுக்கு டட்டியானா எழுதிய கடிதம்

உனக்கு எழுதுகிறேன்—வேறு என்ன?
வேறு என்ன சொல்ல முடியும்? இப்போது எனக்குத் தெரியும், என்னை அவமதிப்பால் தண்டிப்பது உங்கள் அதிகாரத்தில் இருக்கிறது.

ஆனால் நீங்களோ, என் துரதிர்ஷ்டத்திற்காக, ஒரு துளி இரக்கமாவது காட்டி, என்னைக் கைவிட மாட்டீர்கள்.

முதலில் நான் மௌனமாக இருக்கவே விரும்பினேன்;

என்னை நம்புங்கள்: என் அவமானத்தை நீங்கள் ஒருபோதும் அறிந்திருக்க மாட்டீர்கள்,
எனக்கு நம்பிக்கை இருந்திருந்தால்,
அரிதாக, வாரத்திற்கு ஒரு முறையாவது,
எங்கள் கிராமத்தில் உங்களைப் பார்க்க,
உங்கள் வார்த்தைகளைக் கேட்க,
உங்களிடம் ஒரு வார்த்தை பேச, பிறகு,
நாம் மீண்டும் சந்திக்கும் வரை இரவும் பகலும் ஒரே விஷயத்தைப் பற்றி சிந்தித்துக் கொண்டே இருக்க.

ஆனால் நீங்கள் சமூகத்துடன் பழகாதவர் என்கிறார்கள்;

பாலைவனத்தில், கிராமத்தில், உங்களுக்கு எல்லாம் சலிப்பூட்டுகிறது,
நாங்களோ... நாங்கள் எந்த விதத்திலும் பிரகாசிப்பதில்லை,
உங்களைப் பார்ப்பதில் எங்களுக்கு மகிழ்ச்சி என்றாலும்.

ஏன் எங்களைப் பார்க்க வந்தீர்கள்?

மறக்கப்பட்ட ஒரு கிராமத்தின் பாலைவனத்தில்,
நான் உங்களை ஒருபோதும் அறிந்திருக்க மாட்டேன்,
நான் கசப்பான வேதனையை அறிந்திருக்க மாட்டேன்.

அனுபவமற்ற ஓர் ஆன்மாவின் கொந்தளிப்பை அடக்கி,
காலப்போக்கில் (யாருக்குத் தெரியும்?),
என் மனதிற்குப் பிடித்த ஓர் நண்பனை நான் கண்டிருப்பேன்,
நான் ஒரு விசுவாசமான மனைவியாக இருந்திருப்பேன்,
மேலும் ஒரு நற்குணமுள்ள தாயாகவும் இருந்திருப்பேன்.

இன்னொருவருக்காக!.. இல்லை, இவ்வுலகில் யாருக்கும் நான் என் இதயத்தைக் கொடுக்க மாட்டேன்!
அது உன்னத சபையில் விதிக்கப்பட்டுள்ளது...
அது விண்ணகத்தின் சித்தம்: நான் உன்னுடையவள்;
என் முழு வாழ்க்கையும்...அது ஒரு உறுதிமொழி
உங்களை நிச்சயம் சந்திப்பேன் என்பதற்கான உறுதிமொழி; 
கடவுள் தான் உங்களை என்னிடம் அனுப்பினார் என அறிவேன்,
கல்லறை சேரும் வரை நீங்களே என் காவலர்...
கனவுகளில் எனக்குத் தோன்றினீர்கள்—
நேரில் காணாதபோதும், அப்போதே எனக்கு இனியவரானீர்கள்—
உங்கள் வியக்கத்தக்க பார்வை என் இதயத்தை உலுக்கியது,
உங்கள் குரல் வெகு காலத்திற்கு முன்பே
என் ஆன்மாவில் எதிரொலித்திருந்தது... இல்லை, அது கனவல்ல! 
நீங்கள் உள்ளே நுழைந்த கணமே, உங்களை நான் அடையாளம் கண்டேன்;
மயக்கம் கொண்டேன், உடல் சூடேறிச் சிவந்தேன்,
"இவர்தான் அவர்!" என்று நினைத்தேன். 
உண்மைதானே? நான் உங்களைச் செவிமடுத்தேன்:
அமைதியான சூழலில் என்னிடம் பேசினீர்கள்,
ஏழைகளுக்கு நான் உதவிக் கொண்டிருந்தபோதோ
அல்லது துன்புறும் ஆன்மாவின் வேதனையை
பிரார்த்தனையால் ஆற்றுப்படுத்திக் கொண்டிருந்தபோதோ? 
அந்தத் தருணத்தில்,
இனிய காட்சியே, நீங்கள்தானே
தெளிவான இருளில் அலைந்து திரிந்து
என் படுக்கைக்கருகே மென்மையாகச் சாய்ந்தீர்கள்? 
மகிழ்ச்சியோடும் அன்போடும்,
நம்பிக்கை வார்த்தைகளை என்னிடம் கிசுகிசுத்தவர் நீங்கள்தானே? 
யார் நீங்கள்? என் காவல் தேவதையா,
அல்லது வஞ்சகமான சோதனையாளரா?
என் ஐயங்களைத் தீர்த்து வையுங்கள். 
ஒருவேளை இவை அனைத்தும் வெறும் உளறலோ,
அனுபவமற்ற ஆன்மாவின் பிரமையோ! 
வேறு ஏதோ விதி எனக்குக் குறிக்கப்பட்டிருக்கலாம்...
ஆனால் அப்படியேயாகட்டும்! இக்கணமே
என் விதியை உங்களிடம் ஒப்படைக்கிறேன்;
உங்கள் முன் கண்ணீர் வடிக்கிறேன்,
உங்கள் பாதுகாப்பை வேண்டுகிறேன்...
எண்ணிப் பாருங்கள்: நான் இங்கே தனியாக இருக்கிறேன்,
என்னை யாரும் புரிந்துகொள்ளவில்லை,
என் பகுத்தறிவு மங்குகிறது,
மௌனத்தில் அழிந்துபோகும் விதி எனக்கு வாய்த்துள்ளது. 
உங்களுக்காகக் காத்திருக்கிறேன்: ஒரே ஒரு பார்வையால்
என் இதயத்தின் நம்பிக்கைகளை மீண்டும் துளிர்க்கச் செய்யுங்கள்,
அல்லது—ஐயோ!—தகுந்த கண்டனத்துடன்,
இந்தக் கனமான கனவைக் கலைத்துவிடுங்கள்! 

முடிக்கிறேன்! இதை மீண்டும் வாசிக்கவே அஞ்சுகிறேன்...
நாணத்தாலும் அச்சத்தாலும் உறைந்துபோகிறேன்...
ஆனால் உங்கள் கண்ணியமே என் உத்தரவாதம்,
தைரியமாக என்னை அதனிடம் ஒப்படைக்கிறேன்...

XXXII

தாத்யானா பெருமூச்சு விடுகிறாள், மூச்சுத் திணறுகிறாள்; 
அவள் கையில் கடிதம் நடுங்குகிறது; இளஞ்சிவப்பு நிற மெழுகு வில்லை
அவள் காய்ச்சல் கொண்ட நாவில் காய்ந்துபோகிறது. 
அவள் தலை தோளின் மீது சரிந்துவிடுகிறது,
அவள் அணிந்திருந்த மெல்லிய ஆடை
அழகிய தோளிலிருந்து நழுவி இறங்குகிறது...
ஆனால் இப்போது நிலவொளியின்
பிரகாசம் மங்குகிறது. அங்கே, பள்ளத்தாக்கு
மூடுபனி விலகித் தெரிகிறது. அங்கே, நீரோடை
வெள்ளி போல மின்னுகிறது; அங்கே, ஒரு இடையனின்
கொம்பு ஒலி கிராமத்தாரை எழுப்புகிறது. 
காலை நேரம்: எல்லோரும் வெகு நேரத்திற்கு முன்பே எழுந்துவிட்டனர்,
ஆனால் என் டட்யானா அதைப் பற்றிக் கவலைப்படவில்லை. 

XXXIII

அவள் விடியலைக் கவனிக்கவில்லை,
தலையைக் குனிந்தபடி அமர்ந்திருக்கிறாள்,
மேலும் தன் செதுக்கப்பட்ட முத்திரையை
கடிதத்தின் மீது அழுத்தவும் இல்லை. 
ஆனால், மெதுவாகக் கதவைத் திறந்து,
நரைத்த முடியுடைய ஃபிலிப்யெவ்னா
ஒரு தட்டில் தேநீரைக் கொண்டு வருகிறாள். 
"நேரம் ஆகிவிட்டது என் குழந்தையே, எழுந்துவிடு:
அட, என் அழகியே, நீ ஏற்கனவே ஆடை அணிந்துவிட்டாயே!
ஓ, என் அதிகாலைச் சிறு பறவையே!
நேற்றிரவு நான் எவ்வளவு பயந்துபோனேன்!
ஆனால், கடவுளுக்கு நன்றி, நீ நலமாக இருக்கிறாய்!
இரவின் சோகத்தின் சுவடு கூட இல்லை,
உன் முகம் பாப்பி மலரைப் போல இருக்கிறது." 

XXXIV

"ஓ! செவிலித் தாயே, எனக்கு ஒரு உதவி செய்." 
"உன் விருப்பப்படியே செய்கிறேன் அன்பே, சொல்." 
"நினைக்காதே... உண்மையில்... இது சந்தேகமல்ல...
ஆனால் பார்... ஓ! என்னை மறுத்துவிடாதே." 
"என் தோழியே, கடவுளே சாட்சி." 
"அப்படியானால், மெதுவாக உன் பேரனை அனுப்பு
இந்தக் கடிதத்துடன் O... அந்த...
அண்டை வீட்டாரிடம்... அவனிடம் சொல்
ஒரு வார்த்தை கூடச் சொல்ல வேண்டாம் என்று,
என் பெயரைக்கூடக் குறிப்பிட வேண்டாம் என்று..."
"யாருக்கு, என் அன்பே?
இப்போதெல்லாம் எனக்கு மறதி கூடிவிட்டது.
சுற்றிலும் நிறைய அண்டை வீட்டார் இருக்கிறார்கள்;
அவர்களை எண்ணி முடிக்கவே முடியாது." 

XXXV

"விஷயத்தைப் புரிந்துகொள்ள எவ்வளவு தாமதிக்கிறாய், செவிலித் தாயே!" -
"அன்பே, நான் இப்போது வயதாகிவிட்டேன்,
வயதாகிவிட்டது; என் புத்தி மழுங்கி வருகிறது, டான்யா;
இருப்பினும் நான் ஒரு காலத்தில் கூர்மையாக இருந்தேன்—
எஜமானரின் சொல்லைக் கவனமாகக் கேட்பேன்..."
- ஓ, செவிலித் தாயே! இதற்கா இது நேரம்? 
உன் புத்தியைப் பற்றி எனக்கு என்ன கவலை? 
பார், இது ஒரு கடிதம் சம்பந்தப்பட்ட விஷயம்
ஒனேகினுக்கு. - "சரி, ஒரு விஷயம், ஒரு விஷயம்."
"கோபப்படாதே, என் அன்பே—
நான் ஒரு மர்மமானவள் என்பது உனக்குத் தெரியும்...
ஆனால் ஏன் மீண்டும் உன் முகம் வெளிறிப்போனது?"
"ஒன்றுமில்லை, செவிலித்தாய்—உண்மையாகவே ஒன்றுமில்லை.
உங்கள் பேரனை மட்டும் அனுப்பி வையுங்கள்."

XXXVI

ஆனால் நாள் நகர்ந்தது, எந்தப் பதிலும் வரவில்லை.
அடுத்த நாளும் விடிந்தது: அப்போதும் ஏதுமில்லை.
காலை முதலே ஆடை அணிந்து, பேய் போல வெளிறிய முகத்துடன்,
தாத்யானா காத்திருக்கிறாள்: எப்போது பதில் வரும்?
ஓல்காவின் காதலன் வந்து சேர்ந்தான்.
"சொல்லுங்கள்: உங்கள் நண்பர் எங்கே?"
—என்று அந்தத் தலைவி அவனிடம் கேட்டாள். "அவர் எங்களை முற்றிலும் மறந்துவிட்டதாகத் தெரிகிறது."
தாத்யானா நாணத்தால் சிவந்து நடுங்கினாள்.
"அவர் இன்று வருவதாக வாக்களித்திருந்தார்,"
என்று லென்ஸ்கி அந்த மூதாட்டியிடம் பதிலளித்தான்,
"ஆனால் அஞ்சல் சேவை அவரைத் தாமதப்படுத்தியிருக்கலாம்."
தாத்யானா தன் பார்வையைத் தாழ்த்திக்கொண்டாள்,
ஏதோ கடுமையான கண்டனத்தைக் கேட்பது போல.

XXXVII

மாலை வேளை கவிழ்ந்தது; மேஜையின் மீது, பளபளக்கும்
சாயங்காலத்து 'சமோவார்' (தேநீர் கொதிக்கும் கலன்) சீறியது,
சீனத் தேநீர் பாத்திரத்தைச் சூடாக்கியபடி;
அதற்குக் கீழே மெல்லிய நீராவி சுருண்டு எழுந்தது.
ஓல்காவின் கைகளால் ஊற்றப்பட்ட,
நறுமணம் கமழும் தேநீர்,
கோப்பைகளுக்குள் அடர் நிற ஓடையாகப் பாய்ந்தது,
ஒரு சிறுவன் க்ரீமை (cream) பரிமாறினான்;
தாத்யானா ஜன்னலுக்கு முன் நின்றாள்,
குளிர்ந்த கண்ணாடிப் பரப்பின் மீது மூச்சுக் காற்றை ஊதினாள்;
சிந்தனையில் ஆழ்ந்து—என் அன்பே—
அவள் தன் அழகான விரலால்
பனிமூடிய கண்ணாடியின் மீது
அன்புக்குரிய முதலெழுத்துக்களை வரைந்தாள்: O மற்றும் E.

XXXVIII

இதற்கிடையில், அவள் உள்ளம் தவித்தது,
அவளது சோர்வான பார்வையில் கண்ணீர் நிரம்பியிருந்தது.
திடீரென்று—குதிரைக் குளம்படிச் சத்தம்! அவள் ரத்தம் உறைந்தது.
இப்போது இன்னும் அருகில்! அவை வேகமாக வருகின்றன... முற்றத்திற்குள்—
யூஜின்! "ஆ!"—என்று நிழலை விட லேசாக,
தாத்யானா அடுத்த அறைக்கு விரைந்தாள்,
முகப்பிலிருந்து முற்றத்திற்கும், அங்கிருந்து நேராகத் தோட்டத்திற்கும்; 
அவள் பறக்கிறாள், பறக்கிறாள்; அவளுக்குத் துணிச்சலில்லை
திரும்பிப் பார்க்க; மின்னல் வேகத்தில் அவள் கடந்து ஓடினாள்
பூப்படுக்கைகள், பாலங்கள், புல்வெளி,
ஏரிக்குச் செல்லும் பாதை, மரத்தோப்பு,
லைலாக் புதர்களை ஊடுருவி,
பூப்படுக்கைகளைக் கடந்து சிற்றோடையை நோக்கி விரைந்தாள். 
மூச்சிரைக்க, அந்த இருக்கையின் மீது...

XXXIX

அவள் சரிந்து விழுந்தாள்...
"அவர் வந்துவிட்டார்! யூஜின் வந்துவிட்டார்!
கடவுளே!" "...அவர் என்ன நினைத்துக்கொண்டிருந்தார்!" 
வேதனையில் துடிக்கும் அவளது உள்ளத்தில்
மங்கலான, ஆனால் நம்பிக்கையூட்டும் ஒரு கனவு;
காய்ச்சலின் வெப்பத்தில் அவள் உடல் தகித்து நடுங்க,
அவன் வருவானா என ஆவலுடன் காத்திருக்கிறாள்—ஆனால் எந்தச் சத்தமும் கேட்கவில்லை. 
தோட்டத்தில், வரிசை வரிசையாக நின்றிருந்த பணிப்பெண்கள்
புதர்களிலிருந்து பழங்களைப் பறித்துக்கொண்டிருந்தனர்; 
அத்துடன் கட்டளைப்படி ஒருமித்த குரலில் பாடிக்கொண்டிருந்தனர்
(அந்தக் கட்டளைக்கு அடிப்படையான விதி இதுதான்:
தந்திரமான உதடுகள் எஜமானின் பழங்களை
இரகசியமாகத் தின்றுவிடக் கூடாது,
மாறாகப் பாடுவதிலேயே மும்முரமாக இருக்க வேண்டும்:
இது கிராமத்துச் சாதுர்யத்தின் ஒரு உத்தி!)

பணிப்பெண்களின் பாடல்

தோழியரே, அழகியரே,
அன்பிற்குரியவரே, தோழியரே,
மகிழ்ந்து ஆடுங்கள், தோழியரே,
களிப்புடன் இருங்கள், என் அன்பினியரே! 
ஒரு பாடலைப் பாடுங்கள்,
மனதிற்கு இனிய பாடலை,
ஒரு வாலிபனை ஈர்த்து வாருங்கள்
நமது வட்ட நடனத்திற்குள்;
அவனை ஈர்த்ததும்,
தொலைவிலேயே அவனைக் கண்டதும்,
சிதறி ஓடுங்கள், என் அன்பினியரே,
செர்ரிப் பழங்களை அவன் மீது வீசுங்கள்,
செர்ரி, ராஸ்பெர்ரி,
மற்றும் சிவப்பு கரண்ட் (currant) பழங்களை. 
எங்கள் இனிய பாடல்களை
ஒளிந்து நின்று கேட்க வராதீர்கள்,
எங்கள் கன்னியர் விளையாட்டுகளை
ஒளிந்து நின்று வேடிக்கை பார்க்க வராதீர்கள். 

XL

அவர்கள் பாடுகிறார்கள்; அக்குரல் ஒலியை
கவனமின்றிச் செவிமடுத்தவாறே,
தாத்யானா பொறுமையின்றி காத்திருந்தாள்—
தன் இதயத்தின் படபடப்பு அடங்குவதற்கும்,
கன்னங்களில் ஏறிய சிவப்பிறம் தணிவதற்கும். 
ஆனால் நெஞ்சின் படபடப்பு நீங்கவில்லை,
கன்னங்களின் வெப்பமும் தணியவில்லை,
மாறாக அது இன்னும் தீவிரமாகத் தகித்தது...
குறும்புக்காரப் பள்ளிச் சிறுவன் ஒருவனால் பிடிபட்டு,
தன் பலவண்ணச் சிறகுகளை அடித்துக்கொண்டு
துடித்துப் பிரகாசிக்கும் அந்த ஏழை அந்துப்பூச்சியைப் போல; 
அல்லது குளிர்காலக் கோதுமை வயலில்,
புதருக்குள் பதுங்கியிருக்கும் வேட்டைக்காரனை
தொலைவிலேயே திடீரெனக் கண்டு நடுங்கும் முயலைப் போல.
XLI

ஆனால் இறுதியில் அவள் பெருமூச்சு விட்டாள்,
தன் இருக்கையிலிருந்து எழுந்தாள்;
அவள் நடக்கத் தொடங்கினாள், ஆனால் திரும்பினாள்—
அவளுக்கு முன்னால் இருந்த அந்தச் சந்தில்,
அவனது பார்வையின் ஜொலிப்புடன், யூஜின்
ஒரு அச்சுறுத்தும் நிழலைப் போல நின்றான்;
நெருப்பால் சுடப்பட்டாற்போல,
அவள் அப்படியே நின்றாள்.
ஆனால் இந்த எதிர்பாராத சந்திப்பின் விளைவுகளை,
அன்பு நண்பர்களே, இன்று
என்னால் விவரிக்க இயலாது;
இந்த நீண்ட பேச்சுக்குப் பிறகு, நான்
சிறிது உலாவி ஓய்வெடுக்க வேண்டும்:
எப்படியாவது இதைப்பிறகு முடிப்பேன்.

அத்தியாயம் நான்கு

அறநெறி என்பது இயற்கையிலேயே அமைந்தது.
நெக்கர்.

I. II. III. IV. V. VI.

VII.

ஒரு பெண்ணை நாம் எவ்வளவு குறைவாக நேசிக்கிறோமோ,
அவ்வளவு எளிதாக அவளை மகிழ்விக்கிறோம்,
அதே சமயம் கவர்ச்சியான வலைகளில் சிக்கவைத்து
நிச்சயமாக அவளை அழித்தும் விடுகிறோம். உணர்ச்சியற்ற அந்தச் சிற்றின்ப வேட்டை—
ஒரு காலத்தில் காதலுக்காகப் புகழ்பெற்றது,
எங்கும் தன்னைத்தானே பறைசாற்றிக்கொண்டது,
காதலிக்காமலே இன்பம் துய்த்தது.
ஆனால் இந்தப் 'முக்கியமான' பொழுதுபோக்கு,
நமது முன்னோர்களின் புகழ்பெற்ற காலத்து
வயதான குரங்குகளுக்கே ஏற்றது:
'லவ்லேஸ்' (Lovelace) போன்றவர்களின் புகழ் மங்கிவிட்டது—
சிவப்பு நிறக் குதிங்கால் காலணிகள்
மற்றும் கம்பீரமான விக்குகளின் புகழோடு சேர்ந்து.

VIII

பாசாங்குத்தன்மையால் சலிப்படையாதவர் யார்?
ஒரே விஷயத்தை வெவ்வேறு விதமாகத் திரும்பத் திரும்பச் சொல்லி,
முக்கியமான ஒன்றை நம்பவைக்க முயல்வது—
அதைப்பற்றி எல்லோருக்கும் ஏற்கனவே உறுதியான நம்பிக்கை இருக்கும்போது;
அதே ஆட்சேபனைகளைக் கேட்பது,
முன்முடிவுகளைத் தகர்க்க முயல்வது—
பதின்மூன்று வயதுப் பெண்ணுக்கு
அப்படிப்பட்ட முன்முடிவுகள் இருந்ததே இல்லை, இப்போதும் இல்லை!
அச்சுறுத்தல்கள், கெஞ்சல்கள், சத்தியங்கள், கற்பனை பயம்,
ஆறு பக்கக் கடிதங்கள்,
ஏமாற்றங்கள், வதந்திகள், மோதிரங்கள், கண்ணீர்,
அத்தைகள் மற்றும் தாயாரின் கண்காணிப்பு,
மற்றும் கணவர்களின் கடினமான நட்பு—
இவற்றால் சோர்வடையாதவர் யார்?

IX

என் யூஜினும் அதைத்தான் நினைத்தான்.
அவனது இளமைப் பருவத்தின் தொடக்கத்தில்,
அவன் கட்டுப்பாடற்ற கற்பனைகளுக்கும்
அடங்காத உணர்ச்சிகளுக்கும் பலியானான்.
பழக்கவழக்கங்களால் கெட்டுப்போனவன்,
ஒருத்தியால் தற்காலிகமாக மயக்கப்பட்டவன்,
மற்றொருத்தியால் ஏமாற்றமடைந்தவன்,
ஆசையால் மெல்லத் துன்புறுத்தப்பட்டவன்,
அற்பமான வெற்றிகளால் அவதிப்பட்டவன்,
இரைச்சலிலும் அமைதியிலும்
ஆன்மாவின் நித்திய முணுமுணுப்பைக் கேட்டவன்,
கொட்டாவி வருவதைச் சிரிப்பால் மறைத்தவன்:
அப்படித்தான் அவன் எட்டு ஆண்டுகளை வீணடித்தான்,
வாழ்க்கையின் மிகச்சிறந்த வசந்த காலத்தை இழந்தான். X

அழகிய மங்கையர் மீது அவன் இனி காதல் கொள்ளவில்லை,
ஆயினும் அவர்களுடன் ஏதோ ஒரு வகையில் பொழுதுபோக்கினான்;
அவர்கள் மறுத்தால், அவன் உடனடியாகத் தேறினான்;
அவர்கள் துரோகம் இழைத்தால், அவன் நிம்மதியுடன் விலகினான்.
எந்தப் பரவசமும் இன்றி அவர்களை நாடினான்,
எந்த வருத்தமும் இன்றி அவர்களை விட்டு விலகினான்,
அவர்களின் காதலையோ கோபத்தையோ பெரிதாக நினைவில் கொள்ளவில்லை.
ஒரு அலட்சியமான விருந்தினரைப் போல—
மாலை நேரச் சீட்டாட்டம் ஆட வருகிறான்,
அமர்கிறான்; ஆட்டம் முடிகிறது:
அவன் முற்றத்தை விட்டு வெளியேறுகிறான்,
வீட்டில் அமைதியாக உறங்குகிறான்,
மறுநாள் காலையில் அவனுக்கே தெரியாது,
அன்று மாலையில் எங்கு செல்லப்போகிறோம் என்று.

XI

ஆனால், தான்யாவின் செய்தியைப் பெற்றதும்,
ஒனேகின் ஆழ்ந்த உணர்ச்சிவசப்பட்டான்:
கன்னிப் பெண்ணின் கனவுகளின் மொழி
அவன் மனதிற்குள் எண்ணங்களின் கூட்டத்தைக் கிளறிவிட்டது;
அவன் தன் அன்பிற்குரிய தான்யாவை நினைவுகூர்ந்தான்,
அவளது வெளிறிய மேனியையும் சோகமான தோற்றத்தையும்;
அவனது ஆன்மா இனிமையான, களங்கமற்ற உறக்கத்தில் ஆழ்ந்தது.
ஒருவேளை அந்தப் பழைய உணர்ச்சிவேகம்
ஒரு கணத்திற்கு அவனை ஆட்கொண்டிருக்கலாம்;
ஆனால், ஒரு அப்பாவி ஆன்மாவின் நம்பிக்கையை
ஏமாற்ற அவன் விரும்பவில்லை.
இப்போது நாம் அந்தத் தோட்டத்திற்குச் செல்வோம்,
அங்குதான் தான்யா அவனைச் சந்தித்தாள்.

XII

அவர்கள் இரண்டு நிமிடங்கள் மௌனமாக இருந்தனர்,
ஆனால் ஒனேகின் அவளை நெருங்கி
இப்படிக் கூறினான்: "நீ எனக்கு எழுதினாய்,
அதை மறுக்காதே. நான் படித்தேன்
நம்பிக்கை கொண்ட ஓர் ஆன்மாவின் வாக்குமூலத்தை,
காதல் குறித்த..."
...அப்பாவித்தனமான வெளிப்பாடுகள்; 
உன் நேர்மை எனக்கு மிகவும் பிரியமானது; 
அது நீண்ட காலமாக அமைதியடைந்திருந்த
உணர்ச்சிகளைத் தட்டி எழுப்பியுள்ளது; 
ஆயினும் நான் உன்னைப் புகழ விரும்பவில்லை; 
அதற்குப் பதிலாக, அதே போன்றதொரு
எளிமையான ஒப்புதல் வாக்குமூலத்தை அளிக்கிறேன்; 
என் இந்த வெளிப்பாட்டை ஏற்றுக்கொள்:
உன் தீர்ப்பிற்கு என்னை நான் ஒப்படைக்கிறேன். 

XIII

என் வாழ்க்கையை இல்லற வட்டத்திற்குள்
மட்டும் சுருக்கிக்கொள்ள நான் விரும்பியிருந்தால்; 
ஒரு தந்தையாகவும் கணவனாகவும் மாறும்
இனிய விதியை விதித்திருந்தால்; 
குடும்ப வாழ்க்கையின் சித்திரம்
ஒரு கணமேனும் என்னைக் கவர்ந்திருந்தால்—
நிச்சயமாக, உன்னைத் தவிர வேறு யாரையும்
நான் மணப்பெண்ணாகத் தேடியிருக்க மாட்டேன். 
அலங்காரமான புகழ்ச்சி வார்த்தைகள் இன்றி இதைச் சொல்கிறேன்:
என் கனவுக்கேற்ற துணையை கண்டடைந்த நிலையில்,
நிச்சயமாக உன்னை மட்டுமே நான் தேர்ந்தெடுத்திருப்பேன்—
என் துயரமான நாட்களின் துணையாக,
அழகின் முழுமையான வடிவமாக,
அப்போது நான் மகிழ்ச்சியாக இருந்திருப்பேன்... என்னால் முடிந்த அளவு மகிழ்ச்சியாக! 

XIV

ஆனால் நான் பேரின்பத்திற்காகப் படைக்கப்படவில்லை; 
என் ஆன்மா அதற்கு அந்நியமானது; 
உன் நற்பண்புகள் வீணே:
அவற்றைப் பெற நான் முற்றிலும் தகுதியற்றவன். 
என்னை நம்பு (என் மனசாட்சியே சாட்சி),
திருமணம் நமக்கு ஒரு சித்திரவதையாகவே அமைந்திருக்கும். 
நான் உன்னை எவ்வளவுதான் நேசித்தாலும்,
பழக்கமான பிறகு, விரைவில் அந்த அன்பை இழந்திருப்பேன்; 
நீ அழத் தொடங்குவாய்: உன் கண்ணீர்
என் இதயத்தைத் தொடாது,
மாறாக அதை எரிச்சலூட்டும். 
நீயே தீர்மானித்துப் பார், அத்தகைய நிலையில்
திருமணம் நமக்காக எத்தகைய மலர்களைத் தூவும் என்று—
அதுவும், பல நாட்களுக்கு. 

XV

இந்த உலகில் இதைவிட மோசமானது என்ன இருக்க முடியும்?
ஒரு துயருறும் மனைவி, தகுதியற்ற கணவனுக்காக வருந்தி,
பகலும் மாலையும் தனிமையில் விடப்படும் குடும்பம்; 
அவளது மதிப்பை அறிந்திருந்தும்,
(தன் விதியைத் தானே சபித்துக்கொண்டு)
எப்போதும் முகம் சுளித்து, மௌனமாக,
கோபத்துடனும், குளிர்ந்த பொறாமையுடனும் இருக்கும் கணவன்! 
அத்தகையவன் தான் நான். இதைத்தானா நீ தேடினாய்
உன் தூய, தீவிரமான ஆன்மாவைக் கொண்டு,
எவ்வளவு எளிமையாகவும்
அதே சமயம் புத்திசாலித்தனமாகவும் எனக்கு எழுதினாயே, அப்போது? இதுதானா உனக்கு விதிக்கப்பட்ட கதி
கடுமையான மற்றும் மாறாத விதியினால்? 

XVI

கனவுகளுக்கும் கடந்த ஆண்டுகளுக்கும் பின்னோக்கிச் செல்ல வழியில்லை; என் ஆன்மாவை என்னால் புதிதாக மாற்றியமைக்க முடியாது...
ஒரு சகோதரனின் அன்போடு நான் உன்னை நேசிக்கிறேன்—
ஒருவேளை, அதைவிட ஆழமான மென்மையான உணர்வோடும் கூட. 
எனவே, சற்றேனும் மனக்கசப்பின்றி என் சொற்களைக் கேள்:
ஒரு இளம் மங்கை அடிக்கடி ஒரு நிலையற்ற கனவை
மற்றொன்றோடு மாற்றிக்கொள்வாள்; 
ஒவ்வொரு வசந்த காலத்தின் வருகையின்போதும்
ஒரு இளம் செடி தன் இலைகளை உதிர்ப்பது போல. 
இதுவே இறைவனின் விருப்பம் போலும். 
நீ மீண்டும் காதலிப்பாய்; ஆனால்...
உன் இதயத்தைக் கட்டுப்படுத்தக் கற்றுக்கொள்; 
நான் உன்னைப் புரிந்துகொள்வது போல அனைவரும் புரிந்துகொள்ள மாட்டார்கள்; 
அனுபவமின்மை துயரத்திற்கே இட்டுச் செல்லும்."

XVII

இவ்வாறாக யூஜின் தன் அறிவுரையை வழங்கினான்.
கண்ணீரின் ஊடாக எதையும் காண இயலாமல்,
மூச்சுவிடவே சிரமப்பட்டு, எந்த மறுப்பும் தெரிவிக்காமல்,
டாட்டியானா அவன் சொற்களைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தாள்.
அவன் தன் கையை அவளுக்கு நீட்டினான். சோகத்துடன்—
சொல்வதானால், ஒரு இயந்திரத்தனமான உணர்வுடன்—
டாட்டியானா மௌனமாக அவன் கையைப்பற்றிக் கொண்டாள்,
அவள் சோர்வுற்ற தலை தாழ்ந்திருந்தது;
தோட்டத்தைச் சுற்றி அவர்கள் வீடு நோக்கி நடந்தனர்;
அவர்கள் ஒன்றாகவே வந்து சேர்ந்தனர், யாரும்
அவர்களை அதற்காகக் குறை கூற நினைக்கவில்லை.
கிராமப்புறச் சுதந்திரத்திற்கெனத் தனித்துவமான
மகிழ்ச்சியான சலுகைகள் உள்ளன,
ஆணவம் மிக்க மாஸ்கோ நகரத்திற்கு இருப்பதைப் போலவே.

XVIII

என் வாசகரே, நீங்கள் ஒப்புக்கொள்வீர்கள்,
துயருற்ற டான்யாவிடம் நம் நண்பன்
மிகவும் கனிவாகவே நடந்துகொண்டான்;
அவன் தன் ஆன்மாவின் உண்மையான உயர்குணத்தை
வெளிப்படுத்தியது இது முதல் முறையல்ல,
மற்றவர்களின் தீய எண்ணங்கள் அவனைப் பற்றி
எதையும் விட்டுவைக்கவில்லை என்றாலும் கூட:
அவனது எதிரிகளும் நண்பர்களும்
(அவர்கள் ஒருவேளை ஒரே நபர்களாகவும் இருக்கலாம்)
அவனை எல்லா வகையிலும் பழித்துரைத்தனர். 
இவ்வுலகில் அனைவருக்கும் எதிரிகள் உண்டு,
ஆனால் நண்பர்களிடமிருந்து கடவுள் நம்மைக் காக்கட்டும்! 
ஓ, அந்த நம் நண்பர்கள், அந்த நண்பர்கள்! 
காரணமில்லாமல் நான் அவர்களை நினைவுகூரவில்லை. 

XIX
ஏன் என்று கேட்கிறீர்களா? ஒன்றுமில்லை. அந்த வெறுமையான, இருண்ட கற்பனைகளை
நான் மெல்ல உறங்க வைக்கிறேன்; 
ஒரு குறிப்பு போல—இடையிடையே—நான் கவனிப்பது என்னவென்றால்:
ஒரு பரணறையில் பொய்யன் ஒருவனால் புனையப்பட்டு,
நாகரிகம் பேசுவதாகக் காட்டிக்கொள்ளும் கூட்டத்தால் ஆரவாரத்துடன் வரவேற்கப்படும்
எந்தவொரு இழிவான அவதூறும்,
எந்தவொரு அப்பட்டமான அபத்தமும்,
எந்தவொரு முரட்டுத்தனமான அல்லது தரங்கெட்ட வாசகமும்—
உங்கள் நண்பர் ஒருவரால்—புன்னகைத்தபடியே,
நல்ல மனிதர்கள் நிறைந்த சபையில்,
எந்தவித வஞ்சனையோ அல்லது சூழ்ச்சியோ இன்றி—
நூறு முறை திரும்பத் திரும்பச் சொல்லப்படாமல் இருப்பதில்லை; 
இருப்பினும், அவர் உங்களுக்காக உறுதியாகக் குரல் கொடுக்கிறார்:
அவர் உங்களை அவ்வளவு நேசிக்கிறார்... ஒரு உறவினரைப் போல! 

XX

ம்ம்! ம்ம்! கண்ணியமிக்க வாசகரே,
உங்கள் உறவினர்கள் அனைவரும் நலமாக இருக்கிறார்களா? 
அனுமதியுங்கள்: ஒருவேளை நீங்கள் தெரிந்துகொள்ள விரும்பலாம்
'உறவினர்' என்ற சொல்லின் உண்மையான அர்த்தம் என்னவென்று. 
உறவினர்களின் இயல்பு இதுதான்:
நாம் அவர்களை அன்புடன் நடத்த வேண்டும்,
அவர்களை நேசிக்கவும் மனதார மதிக்கவும் வேண்டும்,
மேலும்—மரபுப்படி—
கிறிஸ்துமஸ் காலத்தில் அவர்களை நேரில் சந்திக்க வேண்டும்
அல்லது அஞ்சல் மூலம் வாழ்த்துக்களை அனுப்ப வேண்டும்,
அதனால் ஆண்டின் மற்ற நாட்களில்
அவர்கள் நம்மைப் பற்றி நினைக்க வேண்டிய அவசியமிருக்காது...
ஆகவே, கடவுள் அவர்களுக்கு நீண்ட ஆயுளை அருளட்டும்!
XXI

மென்மையான அழகிகளின் மீதான காதல்
நட்பையோ அல்லது உறவையோ விட உறுதியானது:
கொந்தளிப்பான புயல்களுக்கு மத்தியிலும் கூட,
அதன் மீது உனக்கு உரிமை உண்டு. 
அது நிச்சயம் உண்மைதான். ஆனால் நாகரிக மாற்றங்களின் சுழல்,
இயல்பின் நிலையற்ற தன்மை,
சமூகக் கருத்துகளின் அலைகள்...
மேலும், பெண்கள் பஞ்சு போல லேசானவர்கள். 
அதோடு, கணவனின் கருத்துகளை
எப்போதும் மதித்து நடக்க வேண்டும்
ஒரு நல்லொழுக்கமுள்ள மனைவி; 
எனவே உன் நம்பிக்கைக்குரிய துணைவி
ஒரு கணத்தில் திசைமாறிச் செல்லக்கூடும்:
சாத்தான் காதலோடு விளையாடுகிறான். 

XXII

அப்படியானால், யாரை நேசிப்பது? யாரை நம்புவது? 
யார் நம்மை ஒருபோதும் காட்டிக்கொடுக்க மாட்டார்கள்? 
நமது அளவுகோலின்படியே ஒவ்வொரு செயலையும்,
ஒவ்வொரு சொல்லையும் அன்புடன் மதிப்பிடுபவர் யார்? 
நம்மைக் குறித்துப் பழிச்சொல் பேசாதவர் யார்? 
நம்மை அக்கறையுடன் நேசிப்பவர் யார்? 
நமது குறைகளை ஒரு குற்றமாகக் கருதாதவர் யார்?
*                        சலிப்பை ஏற்படுத்தாதவர் யார்?
கானல் நீரைத் தேடும் வீணானவனே,
உன் உழைப்பை வீணாக்காமல்,
உன்னையே நேசி,
என் மதிப்பிற்குரிய வாசகரே! 
அது ஒரு தகுதியான இலக்கு: நிச்சயமாக, அதைவிட
மகிழ்ச்சியான விஷயம் வேறொன்றும் இல்லை. 

XXIII

அந்தச் சந்திப்பின் விளைவு என்ன? 
ஐயோ, அதைக் கணிப்பது கடினமல்ல! 
காதலின் பைத்தியக்காரத்தனமான வேதனைகள்
அவளது இளம் ஆன்மாவை அலைக்கழிப்பதை நிறுத்தவில்லை; 
துயரத்திற்காக ஏங்கும் அந்த ஆன்மாவை...
இல்லை, பாவம் டாட்டியானா நம்பிக்கையற்ற காதலால்
இன்னும் தீவிரமாகத் தவிக்கிறாள்; 
தூக்கம் அவளது படுக்கையை விட்டு ஓடுகிறது; 
ஆரோக்கியம், வாழ்வின் மலர்ச்சி மற்றும் இனிமை,
அவளது புன்னகை, அவளது கன்னிமைக்கே உரிய அமைதி—
*                        எல்லாம் தொலைந்துவிட்டன, எல்லாம் வெறும் வெற்றுச் சத்தமாகிவிட்டன,
அன்பு டாட்டியானாவின் இளமை மங்கிக்கொண்டிருக்கிறது:
பிறக்கும் பொழுதை ஒரு புயலின் நிழல்
மறைப்பதைப் போல. 

XXIV

ஐயோ, டாட்டியானா வாடிக்கொண்டிருக்கிறாள்,
வெளிறிப்போகிறாள், மங்குகிறாள், மௌனமாகிறாள்! 
எதுவும் அவளது ஆர்வத்தைத் தூண்டவில்லை,
எதுவும் அவளது ஆன்மாவை அசைக்கவில்லை. அக்கம்பக்கத்தினர் தீவிரமாகத் தலையசைத்து
தங்களுக்குள் கிசுகிசுக்கிறார்கள்: "இதுதான் நேரம், மிகச் சரியான நேரம்
அவளுக்குத் திருமணம் செய்து வைக்க!.." ஆனால் போதும். 
மகிழ்ச்சியான காதலின் சித்திரத்தைக் கொண்டு
என் கற்பனைக்கு உற்சாகமூட்ட நான் விரைவேன். 
அறியாமலே, என் அன்பான நண்பர்களே,
நான் வருத்தத்தால் சூழப்படுகிறேன்; என்னை மன்னியுங்கள்: என் இனிய
தாத்யானாவை நான் மிகவும் நேசிக்கிறேன்! 

XXV

இளம் ஓல்காவின் வசீகரத்தால்
நாளுக்கு நாள் ஈர்க்கப்பட்டு,
வ்ளாதிமிர் தன் முழு ஆன்மாவையும்
இந்த இனிய சிறைவாசத்திற்கு ஒப்புக்கொடுத்தான். 
அவன் எப்போதும் அவளுடனேயே இருக்கிறான். அவள் அறையில்
மாலையின் மங்கலான வெளிச்சத்தில் இருவரும் அமர்ந்திருக்கிறார்கள்; 
தோட்டத்தில், கைகோர்த்தபடி,
காலை வேளைகளில் உலா வருகிறார்கள்; 
பிறகு என்ன? காதலால் மெய்மறந்து,
மென்மையான நாணத்தால் தடுமாறி,
அவன் அவ்வப்போது மட்டுமே துணிகிறான்—
ஓல்காவின் புன்னகை தரும் துணிச்சலால்—
அவள் நெற்றியில் சரிந்து விழும் கூந்தல் இழையை வருடிவிடவோ
அல்லது அவள் ஆடையின் விளிம்பை முத்தமிடவோ. 

XXVI

சில சமயங்களில் அவன் ஓல்யாவிடம்
நீதி புகட்டும் நாவல் ஒன்றை வாசித்துக் காட்டுவான்—
அதில் ஆசிரியர் இயற்கையை
ஷாட்டோப்ரியாண்டை விடவும் சிறப்பாகப் புரிந்துகொண்டிருப்பார்—
ஆயினும் இரண்டு அல்லது மூன்று பக்கங்களை
(வீண் உளறல்கள், மிகைப்படுத்தப்பட்ட கதைகள்,
கன்னிப் பெண்ணின் இதயத்திற்கு ஆபத்தானவை)
அவன் வெட்கத்துடன் தவிர்த்துவிடுவான். 
மற்றவர்களிடமிருந்து வெகு தொலைவில்,
சதுரங்கப் பலகைக்கு முன்னால்,
மேஜையின் மீது சாய்ந்தபடி அமர்ந்திருப்பார்கள்
சில வேளைகளில், ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மூழ்கி,
லென்ஸ்கி, கவனச்சிதறலின் மிகுதியால்,
தனது சொந்த 'யானை'க் காயை (rook) ஒரு 'சிப்பாய்'க் காயால் (pawn) வெட்டிவிடுவான். 

XXVII

அவன் வீட்டிற்குச் சென்றாலும்—அங்கேயும்
அவன் தன் ஓல்காவின் நினைவிலேயே மூழ்கியிருப்பான்—
அவளுக்காக அவளது நினைவுக் குறிப்பேட்டின் (album) பக்கங்களை
அவன் சிரத்தையுடன் அலங்கரிப்பான்:
கிராமப்புறக் காட்சிகளை வரைவான்,
ஒரு கல்லறைக் கல், சைப்பிரிஸ் (Cypris) தேவியின் ஆலயம்,
அல்லது 'லைர்' (lyre) இசைக்கருவியின் மீது அமர்ந்திருக்கும் புறா,
பேனா மற்றும் வண்ணங்களால் லாவகமாக வரையப்பட்டவை; 
அல்லது, நினைவுகள் நிறைந்த பக்கங்களில்,
மற்றவர்களின் கையொப்பங்களுக்குக் கீழே,
அவன் ஒரு மென்மையான கவிதையை விட்டுச் செல்வான்,
ஒரு மௌனமான...
பகல் கனவுகளுக்கான ஒரு நினைவுச் சின்னம்,
கணநேர எண்ணத்தின் அழியாத சுவடு,
எத்தனை ஆண்டுகள் கடந்தும் மாறாத ஒன்று. 

XXVIII

நிச்சயமாக நீங்கள் பலமுறை பார்த்திருப்பீர்கள்,
ஒரு மாகாணத்து இளம் பெண்ணின் நினைவேட்டை (album),
அவளது தோழிகள் அனைவரும் அதில் கிறுக்கியிருப்பார்கள்
ஆரம்பம் முதல் முடிவு வரை எல்லா இடங்களிலும். 
இங்கே—எழுத்துப்பிழை விதிகளைப் புறக்கணித்து—
சரியான சந்தம் இல்லாத கவிதைகள், மரபுப்படி
உண்மையான நட்பின் அடையாளங்களாக எழுதப்பட்டவை,
சில இடங்களில் சுருக்கப்பட்டும், சில இடங்களில் நீட்டிக்கப்பட்டும் இருக்கும். 
முதல் பக்கத்தில் நீங்கள் காண்பது
*Qu'ecrirez-vous sur ces tablettes* (இந்தப் பக்கங்களில் என்ன எழுதுவீர்கள்),
மற்றும் கையொப்பம்: *t. a v. Annette* (உங்கள் அன்புள்ள அனெட்); 
கடைசிப் பக்கத்திலோ நீங்கள் வாசிப்பீர்கள்:
"என்னை விட அதிகமாக உன்னை நேசிப்பவர் எவரோ,
அவர் எனக்குப் பிறகு எழுதட்டும்." 

XXIX

இங்கே நீங்கள் தவறாமல் காண்பீர்கள்
இரண்டு இதயங்கள், ஒரு தீப்பந்தம் மற்றும் மலர்கள்; 
இங்கே நீங்கள் நிச்சயமாக வாசிப்பீர்கள் உறுதிமொழிகளை
கல்லறை வரை நீடிக்கும் காதல் பற்றியவை; 
ஏதோ ஒரு படைவீரர்-கவிஞர்
ஒரு மோசமான சிறு கவிதையை அவசரமாக எழுதியிருப்பார். 
அத்தகைய நினைவேட்டில், என் நண்பர்களே,
நானும் எழுத மகிழ்ச்சியடைகிறேன் என்பதை ஒப்புக்கொள்கிறேன்,
என் ஆன்மாவின் ஆழத்தில் உறுதியாக நம்புகிறேன்
நான் எழுதும் எந்தவொரு தீவிரமான 'அர்த்தமற்ற' வரிகளும்
ஒரு கனிவான பார்வையைப் பெறும் என்றும்,
பின்னர், ஒரு ஏளனப் புன்னகையுடன்,
என் பொய்கள் புத்திசாலித்தனமானவையா இல்லையா என்று
எவரும் தீவிரமாக அலசி ஆராய மாட்டார்கள் என்றும். 

XXX

ஆனால் நீங்களோ—பிசாசுகளின் நூலகத்திலிருந்து
சிதறி வந்த தொகுதிகள்,
பிரமாண்டமான நினைவேடுகள்,
நாகரிகமான கவிஞர்களுக்குத் துன்பம் தருபவை,
நீங்கள், மிகத் திறமையாக அலங்கரிக்கப்பட்டவை
டால்ஸ்டாயின் அற்புதத் தூரிகையாலோ
அல்லது பாராட்டின்ஸ்கியின் பேனாவாலோ—
*                        கடவுளின் இடி உங்களை அழிக்கட்டும்! 
ஒரு வசீகரமான பெண்மணி
தனது பெரிய நினைவேட்டை என்னிடம் நீட்டும்போது,
நான் நடுக்கமும் கோபமும் கொள்கிறேன்,
மேலும் ஒரு கூர்மையான கவிதை வரி
என் ஆன்மாவின் ஆழத்தில் எழுகிறது—
ஆனாலும் நான் அவர்களுக்காகப் புகழ்ச்சிக் கவிதைகளை எழுத வேண்டியுள்ளது! 

XXXI

லென்ஸ்கி எழுதுவது புகழ்ச்சிக் கவிதை அல்ல
இளம் ஓல்காவின் நினைவேட்டில்; 
அவனது பேனா காதலால் உயிர்ப்பிக்கப்படுகிறது,
அது குளிர்ந்த புத்திசாலித்தனத்தால் ஜொலிப்பதில்லை; அவன் காண்பது அல்லது கேட்பது எதுவோ
ஓல்காவைப் பற்றி, அதைத்தான் அவன் எழுதுகிறான்;
மேலும், உயிர்ப்புள்ள உண்மையால் நிரப்பப்பட்டு,
அவனது துயரப் பாடல்கள் (elegies) ஒரு நதியைப் போலப் பாய்கின்றன. ஆகவே யாசிகோவ் (Yazykov), உத்வேகம் கொண்டவனே,
உன் இதயத் துடிப்பினூடே,
யாரையோ ஒருவரைப் பற்றிப் பாடுகிறாய்—அது யாருக்கென இறைவனுக்கே வெளிச்சம்—
ஆனால் அந்த அரிய துயர்ப் பாடல்களின் (elegy) கருவூலம்
ஒரு நாள் உனக்கு வெளிப்படுத்தும்
உன் விதியின் முழு வரலாற்றையும். 

XXXII

ஆனால் அமைதி! கேட்கிறாயா? ஒரு கண்டிப்பான விமர்சகர்
நம்மைத் தூக்கியெறியுமாறு ஆணையிடுகிறார்
அந்த எளிய துயர்ப் பாடல் மாலையை,
மேலும் நம்மைப் போன்ற கவிஞர்களைப் பார்த்து உரக்கக் கூறுகிறார்:
"உங்கள் அழுகையை நிறுத்துங்கள்,
அந்தப் பழைய ராகத்தையே பாடுவதை நிறுத்துங்கள்,
கடந்த காலத்தையும் மறைந்துபோனவற்றையும் நினைத்துத் துயருறுவதை நிறுத்துங்கள்:
போதும்—வேறு எதையேனும் பாடுங்கள்!" 
— நீங்கள் சொல்வது சரிதான்; நிச்சயமாக நீங்கள் சுட்டிக்காட்டுவீர்கள்
எக்காளம், முகமூடி மற்றும் குத்துவாள் ஆகியவற்றை,
மேலும் நம்மை உயிர்ப்பிக்கச் சொல்வீர்கள்
சிந்தனையின் அந்த அழிந்துபோன தலைநகரை:
அப்படித்தானே, என் நண்பனே? — இல்லவே இல்லை. அதற்கும் மேலாக! 
"புகழ் பாடும் கவிதைகளை (odes) எழுதுங்கள், கனவான்களே,

XXXIII

வலிமைமிக்க காலங்களில் அவர்கள் எழுதியது போலவே,
பழைய மரபின்படி..."
— கம்பீரமான புகழ் பாடும் கவிதைகள் மட்டுமே!
அட, விடுங்கள் நண்பரே; அது உண்மையில் முக்கியமா? 
அந்த நையாண்டி கவிஞர் சொன்னதை நினைவுகூருங்கள்! 
தந்திரமான அந்த உணர்வுப்பூர்வக் கவிஞன்
—வேற்றுப் பள்ளியைச் (alien school) சேர்ந்தவன்—
உண்மையிலேயே நம்முடைய சலிப்பூட்டும் கவிஞர்களை விட
உங்களுக்கு அதிக ஏற்புடையவனா? —
"ஆனால் துயர்ப் பாடலில் உள்ள அனைத்தும் அற்பமானவை;
அதன் வெற்று நோக்கம் பரிதாபகரமானது;
மாறாக, புகழ் பாடும் கவிதையின் நோக்கமோ உயர்ந்தது
மற்றும் உன்னதமானது..." இங்கே நாம்
வாதிடலாம், ஆனால் நான் மௌனமாக இருக்கிறேன்:
இரண்டு நூற்றாண்டுகளை ஒன்றுக்கொன்று முரண்படச் செய்யும் விருப்பம் எனக்கில்லை. 

XXXIV

புகழ் மற்றும் சுதந்திரத்தின் பக்தனான விளாடிமிர்,
தனது கொந்தளிப்பான எண்ணங்களின் மத்தியில்,
புகழ் பாடும் கவிதைகளை எழுதியிருக்கக்கூடும்—
ஓல்கா அவற்றை வாசித்திருந்தால். 
கண்ணீர் சிந்தும் கவிஞர்கள் எப்போதாவது
நேருக்கு நேராகத் தங்கள் காதலிகளிடம் வாசித்ததுண்டா...
சொந்தப் படைப்புகள்? உலகில் அதைவிடச் சிறந்த வெகுமதி ஏதுமில்லை என்பார்கள்.
உண்மையிலேயே பாக்கியசாலிதான் அந்த அடக்கமான காதலன்;
தன் கனவுகளை அவன் தன் காதலிக்கு,
அந்த மென்மையான அழகிக்கு வாசித்துக் காட்டுகிறானே!
பாக்கியசாலிதான்... ஒருவேளை அவளோ
முற்றிலும் வேறொன்றில் ஈடுபாடு கொண்டிருக்கலாம் என்றாலும்.

XXXV

ஆனால் என் கனவுகளின் பலன்களையும்,
இசையோடு இயைந்த என் கவிதை வரிகளையும்
நான் என் வயதான செவிலித்தாயிடமும்,
என் இளமைக்கால நண்பரிடமும் மட்டுமே வாசிப்பேன்;
அல்லது சலிப்பூட்டும் இரவு உணவுக்குப் பிறகு,
தற்செயலாக உள்ளே நுழைந்து என் கோட் முனையைப் பிடித்துக்கொள்ளும்
அண்டை வீட்டாரிடமும் வாசிப்பேன்;
என் ஆன்மா ஒரு மூலையில் சோகத்தில் ஆழ்ந்திருக்கையில்,
அல்லது (இது தீவிரமான விஷயம்),
கவலையாலும் கவிதை வரிகளாலும் வாட்டப்பட்டு,
என் ஏரியின் கரையில் அலைந்து திரிகையில்,
காட்டு வாத்துகளின் கூட்டத்தை நான் பயமுறுத்துவேன்:
இனிமையான கவிதை வரிகளின் ஓசையைக் கேட்டு,
அவை கரையை விட்டுப் பறந்து செல்லும்.

XXXVI. XXXVII

ஒனேகின் (Onegin) நிலை என்ன? சொல்லப்போனால், நண்பர்களே!
உங்கள் பொறுமையை வேண்டுகிறேன்:
அவனது அன்றாட நடவடிக்கைகளை
நான் உங்களுக்கு விரிவாக விவரிக்கிறேன்.
ஒனேகின் ஒரு துறவியைப் போல வாழ்ந்தான்:
கோடைக்காலத்தில் ஏழு மணிக்கே எழுந்து,
லேசான ஆடையுடன் புறப்பட்டு,
மலைக்குக் கீழே ஓடும் ஆற்றுக்குச் செல்வான்;
குல்னாரின் (Gulnare) பாடகரைப் போல,
அந்த ஹெலஸ்பாண்ட் (Hellespont) நீரிணையை நீந்திக் கடப்பான்,
பிறகு காபி அருந்துவான்,
தரம் குறைந்த இதழ் ஒன்றைப் புரட்டிப் பார்ப்பான்,
பின் ஆடை அணிவான்...

XXXVIII. XXXIX

நடைப்பயிற்சி, வாசிப்பு, ஆழ்ந்த உறக்கம்,
காட்டின் நிழல், ஓடைகளின் மெல்லிய ஒலி,
அவ்வப்போது ஒரு கருவிழி கொண்ட வெண் வண்ணத்துப்பூச்சி,
இளமையான, புத்துணர்ச்சியூட்டும் முத்தம்,
கடிவாளத்திற்குக் கீழ்ப்படியும் துடிப்பான குதிரை,
சிறிது விசித்திரமான இரவு உணவு,
லேசான ஒயின் பாட்டில் ஒன்று,
தனிமை, அமைதி:
இதுவே ஒனேகினின் புனிதமான வாழ்க்கை;
அவனோ, உணர்ச்சியற்றவனாய்,
அவ்வகை வாழ்க்கையில் தன்னை ஒப்படைத்துக்கொண்டான்;
சிவப்பு நிறக் கோடை நாட்களைக்
கவலையற்ற மகிழ்ச்சியில் கழித்தான்;
நகரத்தையும் நண்பர்களையும்,
திருவிழாக்களின் சலிப்பூட்டும் கொண்டாட்டங்களையும் மறந்தான்.

XL

ஆனால் நமது வடக்குப் பகுதி கோடைக்காலம்,
தெற்குப் பகுதி குளிர்காலத்தின் ஒரு கேலிச்சித்திரம் போல,
சற்று மின்னி மறைந்துவிடும்: இது தெரிந்ததே,
நாம் அதை ஒப்புக்கொள்ள விரும்பவில்லை என்றாலும். வானம் ஏற்கனவே இலையுதிர் காலத்தின் மூச்சைக் கொண்டிருந்தது,
சூரியன் அரிதாகவே ஒளிர்ந்தது,
பகற்பொழுதுகள் சுருங்கின,
காடுகளின் மர்மமான விதானம்
ஒரு சோகமான ஓசையுடன் வெளிப்பட்டது,
வயல்வெளிகள் மீது மூடுபனி படர்ந்தது,
சத்தமிடும் வாத்துகளின் கூட்டம் ஒன்று
தெற்கு நோக்கி அணிவகுத்துச் சென்றது:
சற்று சோர்வூட்டும் காலம் நெருங்கிக்கொண்டிருந்தது;
நவம்பர் மாதம் வாசலில் வந்து நின்றது.

XLI

குளிர்ந்த இருளில் விடியல் பிறக்கிறது;
வயல்வெளிகளில் வேலைகளின் சத்தம் அடங்கிவிட்டது;
பசியுள்ள தன் பெண் ஓநாயுடன்,
ஓநாய் சாலையின் மீது வருகிறது;
அதை உணர்ந்ததும், சாலையில் செல்லும் குதிரை

மூச்சொலியை எழுப்புகிறது—மற்றும் எச்சரிக்கையான பயணி

முழு வேகத்தில் மலையேறிச் செல்கிறான்;

விடியற்காலையில் இடையன்

இனி தொழுவத்திலிருந்து பசுக்களை வெளியே ஓட்டுவதில்லை,

மற்றும் நண்பகலில் அவனது கொம்பு ஒலி அவற்றை ஒன்றுகூடுமாறு அழைப்பதில்லை;

குடிசையில், பாடியபடியே, அந்தப் பெண்மணி {23}

நூல் நூற்கிறாள், மேலும் குளிர்கால இரவுகளின் தோழனாக,

அவளுக்கு முன்னால் ஒரு மரத்துண்டு (தீப்பற்றிக்) கருகி ஒலிக்கிறது.

XLII

இப்போது உறைபனி வெடிக்கிறது

மற்றும் வயல்வெளிகளில் வெள்ளி போல மின்னுகிறது...

(வாசகர் ஏற்கனவே 'ரோஜாக்கள்' (roses) என்ற எதுகைக்காகக் காத்திருக்கிறார்;

இதோ, அதை விரைவாகப் பெற்றுக்கொள்ளுங்கள்!)

நாகரிகமான மரத்தாலான மெருகூட்டப்பட்ட தரையை விட நேர்த்தியாக

பனிக்கவசம் பூண்ட ஆறு மின்னுகிறது.

சிறுவர்களின் மகிழ்ச்சியான கூட்டம் {24}

பனிச் சறுக்குக் காலணிகள் (skates) பனிக்கட்டியை உரத்த ஓசையுடன் கீறுகின்றன;

சிவப்பு நிறக் கால்களைக் கொண்ட ஒரு வாத்து,

நீரின் மார்பில் மிதந்து செல்வதைப் பற்றி நினைத்தபடி,

பனிக்கட்டியின் மீது கவனமாக அடியெடுத்து வைக்கிறது,

வழுக்கி விழுகிறது; மகிழ்ச்சியுடன்

முதல் பனித்துகள்கள் மின்னியபடி சுழல்கின்றன,

கரையில் நட்சத்திரங்களைப் போல விழுகின்றன.

XLIII

ஆண்டின் இக்காலத்தில் இந்தப் பாழ்வெளியில் என்ன செய்வது?

நடைப்பயிற்சிக்குச் செல்வதா? அக்காலத்தில் கிராமம்

தானாகவே கண்களுக்குச் சலிப்பை ஊட்டுகிறது.
...சலிப்பூட்டும் வெறுமையுடன். 
கடுமையான புல்வெளிச் சமவெளியில் குதிரையை வேகமாக ஓட்டுவதா? 
ஆனால் குதிரையின் லாடங்கள் தேய்ந்து மழுங்கிவிட்டன;
வழுக்கும் பனியில் கால் சிக்கி,
அது எந்த நேரத்திலும் கீழே விழக்கூடும். 
தனிமையான கூரையின் கீழ் அமர்ந்து,
வாசிப்பு: இதோ டி பிராட் (de Pradt), இதோ டபிள்யூ. ஸ்காட் (W. Scott). 
விருப்பமில்லையா? — கணக்குகளைச் சரிபார்,
கோபப்படு அல்லது மது அருந்து; அந்த நீண்ட மாலைப்பொழுது
எப்படியோ கடந்துவிடும்; நாளையும் அதே நிலைதான்,
குளிர்காலத்தை நீ மிகச் சிறப்பாகக் கழிப்பாய். 

XLIV

உண்மையான 'சைல்ட் ஹரோல்ட்' (Childe Harold) போல, ஒனேஜின்
சிந்தனை கலந்த சோம்பேறித்தனத்தில் தன்னை ஈடுபடுத்திக்கொண்டான்:
விழித்தெழுந்ததும், பனிக்கட்டி போன்ற குளிர்ந்த நீரில் குளிப்பான்,
அதன்பின், நாள் முழுவதும் வீட்டிலேயே,
தனியாக, கணக்கீடுகளில் மூழ்கியிருப்பான்,
முனை மழுங்கிய கியூ (cue) தடியைக் கையில் ஏந்தி,
காலை முதலே இரு பந்துகள் கொண்ட பில்லியர்ட்ஸ் விளையாடுவான். 
பிறகு கிராமத்து மாலைப்பொழுது வந்து சேரும்:
பில்லியர்ட்ஸ் கைவிடப்படும், கியூ தடி மறக்கப்படும்,
நெருப்பிடம் முன் மேசை விரிக்கப்படும்;
யூஜின் காத்திருப்பான்: இதோ லென்ஸ்கி வருகிறான்,
பழுப்பு நிறக் குதிரைகள் பூட்டிய வண்டியில்; 
இரவு உணவு உண்போம் — அதுவும் விரைவாக! 

XLV

அருமையான அந்த மது —
விதவை கிளிக்கோ (Widow Clicquot) அல்லது மொயெட் (Moët) வகையைச் சேர்ந்தது —
பனி படர்ந்த பாட்டிலில் —
கவிஞனின் மேசைக்கு உடனே கொண்டுவரப்படுகிறது. 
அது ஹிப்போக்ரீன் (Hippocrene) நீரூற்றைப் போல ஜொலிக்கிறது; {25}
அதன் குமிழிகள் மற்றும் நுரை பொங்கும் தன்மையுடன்
(பலவற்றையும் நினைவூட்டும் வகையில்)
அது என்னை ஒரு காலத்தில் வசீகரித்தது: அதற்காக,
நான் ஒரு காலத்தில் கொடுத்திருப்பேன்
என் கடைசிச் சிறு காசைக்கூட. நண்பர்களே, உங்களுக்கு நினைவிருக்கிறதா? 
அதன் மாயாஜாலப் பிரவாகம்
பல முட்டாள்தனங்களுக்கு வித்திட்டது,
எத்தனை எத்தனையோ கேலிகள், கவிதைகள்,
வாதங்கள் மற்றும் மகிழ்ச்சியான கனவுகளை உருவாக்கியது! 

XLVI

ஆனால் அதன் ஆரவாரம் மிக்க நுரையுடன்
அது இப்போது என் வயிற்றுக்கு ஒவ்வாமையை ஏற்படுத்துகிறது,
எனவே நான் இப்போது விரும்பத் தொடங்கியுள்ளேன்
தெளிந்த புத்தியைத் தரும் போர்டோ (Bordeaux) மதுவை. 
'ஆய்' (Aï) மதுவை அருந்தும் நிலையில் நான் இல்லை; ...அது ஒரு காதலியைப் போன்றது —
பிரகாசமானவள், நிலையற்றவள், துடிப்பானவள்,
பிடிவாதக்காரி, மற்றும் மேலோட்டமானவள்...
ஆனால் நீயோ, போர்டோ, ஒரு நண்பனைப் போன்றவன்;
துயரத்திலும் துன்பத்திலும்,
எப்போதும், எல்லா இடங்களிலும் துணையாக இருப்பவன்,
நமக்கு உதவவோ அல்லது அமைதியான ஓய்வு நேரத்தைப் பகிரவோ
எப்போதும் தயாராக இருப்பவன். 
வாழ்க போர்டோ, எங்கள் நண்பனே! 

XLVII

நெருப்பு அணைந்துவிட்டது; பொன்னிறத் தணல்
சாம்பல் படலத்தால் மெல்ல மூடப்பட்டுள்ளது; 
மெல்லிய நீராவிப் புகைக்கீற்று
சுருண்டு எழுகிறது; அடுப்பு
மென்மையான கதகதப்பை வெளியிடுகிறது. புகைக் குழாய் வழியாக
புகை மேலே செல்கிறது. மேஜையின் மீதுள்ள
பளபளப்பான கோப்பை இன்னும் சீறுகிறது. 
மாலை நேர இருள் சூழ்கிறது...
(நட்பார்ந்த மிகைப்படுத்தப்பட்ட கதைகளையும்
நட்பார்ந்த ஒரு கோப்பை மதுவையும் நான் விரும்புகிறேன்
'ஓநாய்க்கும் நாய்க்கும் இடைப்பட்ட நேரம்' என்று
அழைக்கப்படும் அந்த வேளையில்—
அதற்கான காரணம் எனக்குப் புரியவில்லை என்றாலும்.)
இப்போது நண்பர்கள் உரையாடுகிறார்கள்:

XLVIII

"சரி, அண்டை வீட்டார் எப்படி இருக்கிறார்கள்? தாத்யானா எப்படி?
மற்றும் துடிப்பான ஓல்கா?" 
— எனக்கு இன்னொரு அரைக்கோப்பை ஊற்று...
போதும், என் அன்பே... குடும்பத்தினர் அனைவரும்
நலமாக இருக்கிறார்கள்; அவர்கள் தங்கள் வாழ்த்துகளைத் தெரிவித்தனர். 
ஆ, என் நண்பனே, எவ்வளவு அழகாக
ஓல்காவின் தோள்கள் மாறியிருக்கின்றன—என்ன ஒரு மார்பு! 
என்ன ஒரு ஆன்மா!... என்றாவது ஒரு நாள்
நாம் அங்கு செல்ல வேண்டும்; நீ அவர்களுக்கு ஒரு நன்மையைச் செய்திருப்பாய்; 
இல்லையென்றால்—நீயே யோசித்துப் பார், நண்பனே—
நீ இருமுறை அங்கு வந்தாய், அதன்பிறகு
அங்கு உன் முகத்தைக் காட்டவே இல்லை. 
ஓ, சொல்ல மறந்துவிட்டேனே... நான் எவ்வளவு முட்டாள்! 
அடுத்த வாரம் அங்கு உனக்கு அழைப்பு விடுக்கப்பட்டுள்ளது. 

XLIX

"எனக்கா?" — ஆம், தாத்யானாவின் பெயர் நாள் (பிறந்தநாள்)
சனிக்கிழமை வருகிறது. ஓலெங்காவும் அவளது தாயாரும்
உன்னை அழைக்குமாறு என்னிடம் கூறினார்கள், நீ வராமல் இருப்பதற்கு
எந்தக் காரணமும் இல்லை. —
"ஆனால் அங்கே மக்கள் கூட்டம் அதிகமாக இருக்குமே,
மற்றும் பலவிதமான அற்பமான ஆட்களும்..."
— ஓ, யாரும் இருக்கமாட்டார்கள், நான் உறுதியாகச் சொல்கிறேன்! 
யார் அங்கே இருப்பார்கள்? குடும்பத்தினர் மட்டுமே. 
போவோம்—எனக்காக ஒரு உதவி செய்! "சரி, அப்படியானால்?" "சம்மதம்." "நீ எவ்வளவு இனிமையானவன்!"
இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும், அவன் கோப்பையை காலி செய்தான்—
தன் அண்டை வீட்டாரை நினைத்து ஒரு காணிக்கையாக—
பிறகு......மீண்டும் பேசினான்
ஓல்காவைப் பற்றி: காதல் என்றால் இதுதான்! 

L

அவன் மிகுந்த உற்சாகத்தில் இருந்தான். 
மகிழ்ச்சியான அந்தத் திருமண நாள் குறிக்கப்பட்டது. 
திருமண படுக்கையின் ரகசியங்களும்,
இனிமையான காதலின் மலர் மாலையும்,
அவனது பரவசத்திற்காகக் காத்திருந்தன. 
திருமண வாழ்வின் சுமைகளும் சிக்கல்களும்,
சலிப்பூட்டும் சலிப்புணர்வுகளும்—
இவற்றைப் பற்றி அவன் கனவிலும் நினைக்கவில்லை. 
ஆனால் நாமோ—திருமண வாழ்வை வெறுப்பவர்கள்—
அதில் காண்பதெல்லாம் சலிப்பூட்டும் காட்சிகளின் தொடர்ச்சியைத்தான்;
லா ஃபோன்டைனின் பாணியிலான ஒரு காதல் கதையைத்தான்... {26}
பாவம் லென்ஸ்கி—அவனது இதயம்
அந்த வாழ்விற்காகவே படைக்கப்பட்டிருந்தது.
LI

அவன் நேசிக்கப்பட்டான்... குறைந்தது
அப்படியே அவன் நினைத்தான், மகிழ்ச்சியுடனும் இருந்தான்.
நம்பிக்கையில் பற்றுறுதி கொண்டவன் நூறு மடங்கு பாக்கியசாலி;
அவன் தன் அமைதியான மனதை அடக்கி,
தன் இதயத்தின் பேரின்பத்தில் இளைப்பாறுகிறான்,
ஓரிடத்தில் தங்கியிருக்கும் போதையில் உள்ள பயணியைப் போல,
அல்லது, இன்னும் மென்மையாகச் சொன்னால், வசந்த கால மலரில்
சிக்கிக்கொண்ட ஒரு அந்துப்பூச்சியைப் போல;
ஆனால் எல்லாவற்றையும் முன்கூட்டியே கணிப்பவன் பரிதாபத்திற்குரியவன்,
எந்தச் சூழலிலும் தலை சுற்றாதவன் அவன்,
அசைவுகள் மற்றும் வார்த்தைகளை - அவை வெளிப்படும் விதத்தை -
வெறுப்பவன் அவன்,
அனுபவத்தால் இதயம் குளிர்ந்துபோனவன்,
அதே சமயம் எதையும் மறக்கக்கூடாதவன்!

ஐந்தாம் அத்தியாயம்

ஓ, இந்த பயங்கரமான கனவுகளை அறியாதிருங்கள்

என் ஸ்வெட்லானாவே!

ஜுகோவ்ஸ்கி.

I

அந்த ஆண்டில், இலையுதிர் கால வானிலை

நீண்ட காலம் நீடித்திருந்தது,

இயற்கை குளிர்காலத்திற்காகக் காத்திருந்தது.

ஜனவரி மாதத்தில், மூன்றாம் நாள் இரவில்தான்

பனி பொழிந்தது. அதிகாலையில் விழித்தெழுந்த

தாத்யானா ஜன்னல் வழியாகப் பார்த்தாள்

காலையில் வெண்மையாக மாறியிருந்த முற்றத்தை,

முன் திரைகள், கூரைகள் மற்றும் வேலி,

கண்ணாடி மீது தெரிந்த மெல்லிய வடிவங்கள்,

குளிர்கால வெள்ளியில் ஜொலிக்கும் மரங்கள்,

முற்றத்தில் துள்ளித் திரியும் நாற்பது பறவைகள்

மற்றும் மென்மையான பனிப்போர்வை போர்த்திய மலைகள்

குளிர்காலத்தின் மின்னும் கம்பளம் போலத் தெரிந்தன.

எங்கும் பிரகாசம், எங்கும் வெண்மை.

II

குளிர்காலம்!.. மகிழ்ச்சி பொங்க, ஒரு விவசாயி

தன் பனிச்சறுக்கு வண்டிக்கான பாதையை உருவாக்குகிறான்;

பனியின் வாசனையை உணர்ந்த அவனது குதிரை,

மெதுவாக ஓடி வருகிறது;

மென்மையான பனிப் படலத்தைப் பிளந்துகொண்டு,

துணிச்சலான 'கிபிட்கா' (குதிரை வண்டி) வேகமாகச் செல்கிறது;

ஓட்டுநர் வண்டியின் இருக்கையில் அமர்ந்திருக்கிறார்,

செம்மறி ஆட்டுத்தோல் மேலங்கி மற்றும் சிவப்பு இடுப்புப்பட்டை அணிந்து.

ஒரு பண்ணை வீட்டுச் சிறுவன் ஓடி வருகிறான்,

தன் வண்டியில் ஒரு வண்டைக் (பூச்சியை) கட்டி இழுத்து,

தானே குதிரையாக மாறிக் கொள்கிறான்;

அந்தக் குறும்புக்காரனின் விரல் ஏற்கனவே உறைந்துவிட்டது:

அது அவனுக்கு வலியையும் அதே சமயம் வேடிக்கையையும் தருகிறது,

அவனது தாயோ ஜன்னல் வழியாக அவனை அதட்டுகிறாள்...

III

ஆனால் ஒருவேளை இத்தகைய

வர்ணனை உங்களைக் கவரకపోலாம்:

இவை அனைத்தும் சாதாரணமான இயற்கை காட்சிகள்;

இதில் நுட்பமான அழகு குறைவு.

இறைவனின் உத்வேகத்தால் ஈர்க்கப்பட்ட

மற்றொரு கவிஞர், ஆடம்பரமான பாணியில்,

முதல் பனிப்பொழிவையும்

குளிர்காலத்தின் பேரின்பத்தின் அனைத்து அம்சங்களையும் நமக்கு விவரித்தார்; {27}
அவர் உங்களை நிச்சயம் வசீகரிப்பார்,
உணர்ச்சிமிக்க கவிதைகளில் விவரித்து
பனிச்சறுக்கு வண்டியில் மேற்கொள்ளும் ரகசியப் பயணங்களை;
ஆனால் நான் சண்டையிட விரும்பவில்லை
அவருடனோ அல்லது உங்களுடனோ இப்போதைக்கு,
ஃபின்னிஷ் மங்கையின் இளம் பாடகரே! {28}

IV

டாட்டியானா (உள்ளத்தால் ஒரு ரஷ்யப் பெண்,
அதற்கான காரணம் அறியாமலே)
தனது குளிர்ந்த அழகோடு
அவள் ரஷ்யாவின் குளிர்காலத்தை நேசித்தாள்,
பனி படர்ந்த நாளில் பனித்துளிகள் மின்னும் சூரியனை,
பனிச்சறுக்கு வண்டிகளை, தாமதமாக விடியும் பொழுதை,
இளஞ்சிவப்பு நிறப் பனியின் ஒளியை,
மற்றும் 'எபிஃபனி' (Epiphany) திருவிழா மாலைகளின் இருளை.
பழங்கால வழக்கம் போல, அந்த மாலைப் பொழுதுகள்
அவர்கள் வீட்டில் மகிழ்ச்சியை நிறைத்தன:
முற்றத்தின் பல பகுதிகளிலிருந்தும் வந்த பணியாளர்கள்
அவர்களின் இளம் எஜமானிகளின் எதிர்காலத்தைக் கணித்துச் சொன்னார்கள்,
ஒவ்வொரு ஆண்டும் அவர்களுக்கு உறுதியளித்தார்கள்:
வீரர்களான கணவர்கள் கிடைப்பார்கள் என்றும், அவர்கள் போருக்குச் செல்வார்கள் என்றும்.

V

டாட்டியானா நாட்டுப்புறக் கதைகளை நம்பினாள்,
கனவுகள், சீட்டுக்கட்டு மூலம் குறி பார்த்தல்,
மற்றும் நிலவின் கணிப்புகள் ஆகியவற்றையும் நம்பினாள்.
சகுனங்கள் அவளைக் கலங்கடித்தன;
மர்மமான முறையில், எல்லாப் பொருட்களும்
அவளுக்கு ஏதோ ஒன்றை உணர்த்தின,
எதிர்கால முன்னுணர்வுகள் அவள் நெஞ்சை அழுத்தின. அடுப்பின் மீது அமர்ந்திருந்த ஒரு கம்பீரமான பூனை,
உறுமியபடியே தன் பாதத்தால் முகத்தைத் துடைத்துக்கொண்டது:
அது அவளுக்கு ஒரு தெளிவான அறிகுறியாக இருந்தது,
விருந்தினர்கள் வரப்போகிறார்கள் என்பதற்கு. திடீரென்று,
இளம் பிறை நிலவின் முகத்தைக் கண்டபோது
வானத்தின் இடதுபுறத்தில்,

VI

அவள் நடுங்கினாள், முகம் வெளிறிப்போனாள்.
ஒரு எரிநட்சத்திரம்
இருண்ட வானத்தைக் கடந்து பறந்து
சிதறியபோது - அப்போது
குழப்பத்துடன், டான்யா விரைந்தாள்,
நட்சத்திரம் கடந்து சென்றுகொண்டிருந்தபோதே,
அதனிடம் தன் இதயத்தின் ஆசையை கிசுகிசுக்க.
ஒருவேளை அவளுக்கு,
கருப்பு உடை அணிந்த ஒரு துறவியை எதிர்கொள்ள நேர்ந்தால்,
அல்லது திறந்த வெளிகளில்,
ஒரு வேகமான முயல் அவள் பாதையைக் கடந்தால்,
பயத்தால் என்ன செய்வதென்று தெரியாமல்,
இருண்ட முன் உணர்வுகளால் நிரம்பி,
அவள் ஏதோவொரு நிச்சயமான துரதிர்ஷ்டத்திற்காகக் காத்திருப்பாள்.

VII

ஆனாலும்? அவள் ஒரு ரகசிய வசீகரத்தைக் கண்டாள்,
பயத்தில்கூட:
ஏனெனில் இயற்கை நம்மை அப்படித்தான் படைத்திருக்கிறது,
முரண்பாடுகளுக்கு ஆட்பட்டவர்களாக.
கிறிஸ்துமஸ் காலம் வந்தது. அது என்னவொரு மகிழ்ச்சியைக் கொண்டுவந்தது!

அற்பமான இளமை தன் விதியைத் தேடுகிறது—
எதற்கும் வருந்தாத இளமை,
அதற்கு முன் வாழ்வின் பரந்த காட்சி,
பிரகாசமாகவும் எல்லையற்றதாகவும் விரிகிறது;

முதுமை கண்ணாடிகள் வழியே பார்க்கிறது,
கல்லறையின் விளிம்பில்,
அனைத்தையும் மீளமுடியாதபடி இழந்து;
ஆனாலும் எல்லாம் ஒன்றுதான்: நம்பிக்கை,
தன் குழந்தைத்தனமான மழலையால் அவர்களை ஏமாற்றுகிறது.

VIII

ஆர்வமான பார்வையுடன், டாட்டியானா
உருகிய மெழுகைப் பார்க்கிறாள்:
அற்புதமாக வடிவமைக்கப்பட்ட ஒரு வடிவத்தில்,
அது அவளிடம் அற்புதமான விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசுகிறது;
நீர் நிரம்பிய கிண்ணத்திலிருந்து,
மோதிரங்கள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக வெளிவருகின்றன;
அவள் ஒரு மோதிரத்தை வெளியே எடுக்கிறாள்,
ஒரு பழங்காலப் பாடலின் மெட்டுக்கு:
"அங்கே விவசாயிகள் அனைவரும் செல்வந்தர்கள்,
அவர்கள் வெள்ளியைக் குவியலாக அள்ளுகிறார்கள்;
நல்ல அதிர்ஷ்டமும் புகழும்,
நாம் யாருக்காகப் பாடுகிறோமோ அவருக்கே!" ஆனால் அந்தப் பாடலின்,
சோகமான மெல்லிசை இழப்பைக் குறிக்கிறது;
பூனைக்குட்டி கன்னியர்களின் இதயங்களுக்கு மிகவும் பிரியமானது {29}.

IX

இரவு உறைபனியாக இருக்கிறது, வானம் தெளிவாக இருக்கிறது;
விண்ணுலக ஒளிகளின் அற்புதமான இசைக்குழு,
மிகவும் மென்மையாகவும், அத்தகைய நல்லிணக்கத்துடனும் சறுக்கிச் செல்கிறது...
டாட்டியானா விசாலமான முற்றத்திற்குள் காலடி எடுத்து வைக்கிறாள்,
மெல்லிய, மூடப்படாத ஆடையுடன்,
தன் கண்ணாடியை நிலவின் முன் உயர்த்திப் பிடிக்கிறாள்;
ஆனால் அந்த இருண்ட கண்ணாடியில், சோகமான நிலவு மட்டுமே நடுங்குகிறது...
கேள்... பனி நசுங்குகிறது... ஒரு வழிப்போக்கன்; அந்தப் பெண்... கால்விரல் நுனியில் அவனிடம் பறந்து வருகிறாள்,
அவள் குரல் ஒலிக்கிறது... இடையனின் குழலை விட மென்மையாக:
"உன் பெயர் என்ன?" {30} அவன் பார்க்கிறான்... பதிலளிக்கிறான்: "அகஃபோன்."

X

டட்யானா, தன் செவிலியின் அறிவுரையைப் பின்பற்றி,... இரவில் தன் விதியைக் கணிக்கத் தயாராகி,... அமைதியாக இருவருக்கான மேசையை அமைக்கச் சொன்னாள்... குளியல் அறைக்குள்;
ஆனால் திடீரென்று டட்யானா பயந்தாள்...
நானும்—ஸ்வெட்லானாவை நினைத்து... பயந்தேன்—அப்படியே ஆகட்டும்...
நாம் டட்யானாவுடன் குறி சொல்ல வேண்டாம்.
டட்யானா தன் பட்டுப் பட்டையைக் கழற்றினாள்,... ஆடையைக் களைந்து,... படுக்கையில் படுத்தாள். லெல் அவள் மேல் வட்டமிடுகிறான்,
மென்மையான தலையணைக்குக் கீழே... ஒரு கன்னிப் பெண்ணின் கண்ணாடி கிடக்கிறது.
எல்லாம் அமைதியாக இருக்கிறது. டட்யானா உறங்குகிறாள்.

XI

தத்யானா ஒரு அற்புதமான கனவு காண்கிறாள்.

அவள் கனவு காண்கிறாள், அவள்,

பனி படர்ந்த புல்வெளியில் நடந்து கொண்டிருக்கிறாள்,

ஒரு சோகமான மூடுபனியால் சூழப்பட்டு;

அவளுக்கு முன்னால் உள்ள பனிக்குவியல்களுக்கு மத்தியில்,

அதன் அலைகளால் கர்ஜித்து, கொந்தளித்து,

குளிர்காலத்தால் கட்டுப்படுத்தப்படாமல்—ஓடும், கொந்தளிக்கும், இருண்ட, நுரைத்த ஒரு பெருவெள்ளம்;

பனியால் இறுகிய இரண்டு கம்பங்கள்—

நடுங்கும், ஆபத்தான ஒரு சிறிய பாலம்—
ஓடையின் குறுக்கே போடப்பட்டுள்ளன;

கர்ஜிக்கும் அந்தப் படுகுழிக்கு முன்னால்,

திகைப்பு நிறைந்தவளாக,

அவள் நின்றுவிட்டாள்.

XII

ஏதோ ஒரு தொல்லை தரும் பிரிவில் சிக்கியது போல,

தத்யானா ஓடைக்கு எதிராகக் கூச்சலிடுகிறாள்;

மறுபுறத்திலிருந்து உதவிக்கரம் நீட்ட யாரும் இல்லை என்பதை அவள் காண்கிறாள்;

ஆனால் திடீரென்று ஒரு பனிக்குவியல் அசைந்தது.

அதன் அடியிலிருந்து யார் வெளிப்பட்டார்கள்?

ஒரு பெரிய, அடர்ந்த உரோமம் கொண்ட கரடி;

தத்யானா திடுக்கிட்டாள்! அது ஒரு கர்ஜனை எழுப்பியது,

மேலும், கூர்மையான நகங்களைக் கொண்ட தன் பாதத்தை நீட்டியது,

அவளை நோக்கி; தன் தைரியத்தை வரவழைத்துக்கொள்ள,

அவள் நடுங்கும் கையால் அதன் மீது சாய்ந்தாள்,

மேலும், அச்சம் நிறைந்த அடிகளுடன்,

ஓடையைக் கடந்து சென்றாள்;

அவள் நடந்து சென்றாள்—அவள் என்ன கண்டாள்? ...கரடி அவளைப் பின்தொடர்ந்து வந்தது!

XIII

O...பின்னால் திரும்பிப் பார்க்கத் துணியாமல்,
அவள் அவசரமான நடையில் விரைந்து செல்கிறாள்; 
ஆனால் அந்த உரோமம் நிறைந்த அசுரனின் பிடியிலிருந்து
அவளால் தப்பவோ, ஒளிந்துகொள்ளவோ ​​இடமில்லை; 
அருவருக்கத்தக்க அந்த கரடி தள்ளாடி அருகில் வருகிறது; 
ஒரு காடு கண்ணில் படுகிறது; பைன் மரங்கள் செங்குத்தாக
கடுமையான கம்பீரத்துடன் நிற்கின்றன; 
அவற்றின் கிளைகள் பனிக்குவியல்களால்
கனத்துத் தாழ்ந்து கிடக்கின்றன; இலைகளற்ற
ஆஸ்பென், பிர்ச் மற்றும் லிண்டன் மரங்களின்
உச்சிகளுக்கு இடையே இரவு நேர ஒளிகளின் கதிர்கள் மின்னுகின்றன; 
அங்கே பாதையே இல்லை; புதர்கள் மற்றும் சரிவுகளின் மீது
பனி ஒரு போர்வையைப் போலப் படர்ந்திருக்கிறது,
ஆழ்ந்த மற்றும் கனமான வெண்மையால் அவை மூழ்கியுள்ளன. 

XIV

தாத்யானா ஓடுகிறாள்; கரடி அவளைத் துரத்துகிறது; 
அவள் செல்லும்போது முழங்கால் அளவு பனி அவளைத் தடுக்கிறது; 
ஒரு நீண்ட கிளை அவளது கழுத்தில் காயத்தை ஏற்படுத்தலாம்
அல்லது அவளது காதிலிருந்து கம்மல்களைப் பறித்துச் செல்லலாம்; 
இப்போது பனிப்படலத்தில் அவளது காலணி புதைகிறது,
மேலும் அவளது மென்மையான காலிலிருந்து அது நழுவி விழுகிறது; 
இப்போது அவளது தலைக்குட்டை தரையில் விழுகிறது; 
திரும்பிப் பார்க்க அவளுக்கு நேரமில்லை; 
தனக்குப் பின்னால் கரடி நெருங்கி வருவதை அவள் கேட்கிறாள்,
மேலும், நடுங்கிக்கொண்டே, பனிக்குவியலுக்கு மேலே
தனது பாவாடையை உயர்த்தக்கூடத் துணியவில்லை; 
அவள் ஓடுகிறாள்—அது அவளைப் பின்தொடர்கிறது—
அவளது வலிமை குறையத் தொடங்கும் வரை,
மற்றும் மூச்சும் உயிரும் தளர்வடையும் வரை. 

XV

அவள் பனியில் விழுகிறாள்; கரடி வேகத்துடன்
அவளைத் தூக்கிக்கொண்டு செல்கிறது; 
அவள் உணர்வின்றி, உதவியற்ற நிலையில் அதற்கு இணங்குகிறாள்,
அசையவோ மூச்சுவிடவோ இல்லை—அவளது மன உறுதி மறைந்துவிட்டது; 
அது காட்டுப் பாதையில் விரைந்து செல்கிறது; 
இருளுக்குள் ஒரு பாழடைந்த குடிசை தெரிகிறது; 
சுற்றிலும் காட்டுச் சூழல்; எல்லாப் பக்கங்களிலும்
பரந்த, பனியால் பாதி புதைந்த நிலப்பரப்பு;
ஒரு ஜன்னல் பிரகாசமான ஒளியுடன் ஜொலிக்கிறது,
மேலும் கூச்சல்களும் ஆரவாரமும் காற்றை நிரப்புகின்றன; 
கரடி சொல்கிறது: "இங்கே என் நண்பன் வசிக்கிறான்—அங்கே
சென்று இன்று இரவு சிறிது கதகதப்பை அடைந்துகொள்!" 
அது நேராக நுழைவாயிலை நோக்கி நடந்து சென்று
அவளை வாசற்படியில் கிடத்துகிறது.
XVI

டாட்டியானா உணர்வு பெற்றுச் சுற்றிலும் பார்க்கிறாள்:
கரடி மறைந்துவிட்டது; அவள் ஒரு மண்டபத்தில் இருக்கிறாள்; 
கதவுக்கு அப்பால், ஒரு பெரும் இறுதிச் சடங்கு விருந்தைப் போல,
இரைச்சலும் கண்ணாடிப் பாத்திரங்களின் ஓசையும் கேட்கிறது; 
இதன் பொருள் ஏதும் புரியாத நிலையில்,
அவள் கதவின் இடுக்கின் வழியே கவனமாக எட்டிப் பார்க்கிறாள்,
அங்கே அவள் காண்பது என்ன?... மேஜையைச் சுற்றி
அரக்கர்கள் வட்டமாக அமர்ந்திருக்கிறார்கள்:
ஒருவனுக்குக் கொம்புகளும் நாயின் முகமும் உள்ளன,
மற்றொருவனுக்குச் சேவலின் தலை,
இங்கே வெள்ளாட்டுத் தாடியுடன் ஒரு சூனியக்காரி,
அங்கே இறுமாப்புடன் கூடிய ஒரு எலும்புக்கூடு,
தூரத்தில் சிறிய வாலுடன் ஒரு குள்ளன், அதோ பார்—
பாதி கொக்கு, பாதி பூனை உருவம் கொண்ட ஒன்று. 

XVII

இன்னும் விசித்திரமான, பயங்கரமான காட்சிகள்:
சிலந்தியின் மீது சவாரி செய்யும் நண்டு,
வாத்தின் கழுத்தில் ஒரு மண்டை ஓடு
சிவப்புத் தொப்பியுடன் சுழன்று கொண்டிருக்கிறது,
காற்றாலை ஒன்று குந்திய நிலையில் நடனமாடுகிறது,
அதன் இறக்கைகள் படபடவென அடித்துக்கொண்டு ஓசையிடுகின்றன; 
குரைப்பு, சிரிப்பு, பாட்டு, சீழ்க்கை, கைதட்டல்,
மனிதக் குரல்கள் மற்றும் குளம்புகளின் மிதிப்பு ஓசை! 
ஆனால் டாட்டியானா என்ன நினைத்திருப்பாள்
விருந்தினர்களிடையே, அவளுக்கு மிகவும் பிரியமான அதே சமயம்
பயங்கரமான ஒருவனையும் அடையாளம் கண்டபோது—
அவன் நம் நாவலின் நாயகன்! 
ஒனேகின் மேஜையில் அமர்ந்திருக்கிறான்
மற்றும் கதவை நோக்கித் திருட்டுத்தனமாகப் பார்க்கிறான். 

XVIII

அவன் ஒரு சைகை செய்கிறான்—அனைவரும் பரபரப்பாக இயங்குகிறார்கள்; 
அவன் குடிக்கிறான்—அனைவரும் குடித்துக் கூச்சலிடுகிறார்கள்; 
அவன் சிரிக்கிறான்—அனைவரும் உரக்கச் சிரிக்கிறார்கள்; 
அவன் புருவத்தைச் சுளிக்கிறான்—அனைவரும் அமைதியாகிறார்கள்; 
அவனே அங்குத் தலைவன் என்பது தெளிவாகிறது:
டாட்டியானாவின் பயம் சற்று குறைகிறது;
ஆர்வத்துடன், அவள் கதவைச்
சிறிது திறக்கிறாள்...
திடீரென ஒரு காற்று வீசி, இரவு விளக்குகளின்
ஒளியை அணைத்துவிடுகிறது; 
அந்தப் பூதங்களின் கூட்டம் குழப்பமடைகிறது; 
ஒனேகின், கண்கள் ஜொலிக்க,
சத்தத்துடன் மேஜையிலிருந்து எழுகிறான்; 
அனைவரும் எழுந்து நிற்கிறார்கள்: அவன் கதவை நோக்கி நடக்கிறான். 

XIX

அவள் பயந்துபோகிறாள்; ...மற்றும் அவசரமாக
டாட்டியானா அங்கிருந்து தப்பிக்க முயல்கிறாள்:
அவளால் நகர முடியவில்லை; தவிப்புடன்
அங்கலாய்த்தபடி, அவள் அலற முயற்சிக்கிறாள்:
அவளால் முடியவில்லை; எவ்ஜெனி கதவைத் தள்ளுகிறான்:
நரகத்து உருவங்களின் பார்வையில்
அந்தப் பெண்மணி தென்படுகிறாள்; கடுமையான சிரிப்பொலி
காற்றில் வெறித்தனமாக எதிரொலிக்கிறது; கண்கள் நிறைந்த உருவங்கள்,
குளம்புகள், வளைந்த மூக்குகள்,
கொத்து வால் முடிகள், கோரைப்பற்கள்,
மீசைகள், இரத்தம் படிந்த நாக்குகள்,
கொம்புகள் மற்றும் எலும்பு விரல்கள்—
அனைத்தும் அவளையே சுட்டிக்காட்டின,
அனைத்தும் கூச்சலிட்டன: "எனக்குச் சொந்தம்! எனக்குச் சொந்தம்!" 

XX

"எனக்குச் சொந்தம்!" என்று எவ்கேனி உறுதியாகக் கூறினான்,
அந்தக் கும்பல் அனைத்தும் உடனே மறைந்துபோனது; 
உறைபனி போன்ற இருளில்
அந்த இளம் மங்கை அவனுடன் மட்டும் தனியாக நின்றாள்; 
ஒனேகின் அமைதியாகத் தத்யானாவை
ஒரு மூலைக்கு அழைத்துச் சென்று,
அசைந்தாடும் ஒரு பெஞ்சில் அவளைப் படுக்க வைத்து,
தன் தலையை அவள் தோள் மீது
சாய்த்தான்; திடீரென்று ஓல்கா உள்ளே நுழைந்தாள்,
அவளுக்குப் பின்னால் லென்ஸ்கி; ஒரு ஒளி மின்னியது; 
ஒனேகின் தன் கையை உயர்த்தினான்,
அவன் கண்கள் வெறித்தனமாக அலைபாய்ந்தன,
அழைக்கப்படாத விருந்தினர்களை அவன் சபித்தான்; 
தத்யானா அங்கே உயிரற்றவள் போலக் கிடந்தாள். 

XXI

வாக்குவாதம் மேலும் மேலும் வலுத்தது; திடீரென்று எவ்கேனி
ஒரு நீண்ட கத்தியை எடுத்தான், அடுத்த கணமே
லென்ஸ்கி கீழே வீழ்த்தப்பட்டான்; நிழல்கள்
பயங்கரமாக அடர்ந்தன; தாங்க முடியாத அலறல் சத்தம்
ஒலித்தது... அந்தக்குடில் ஆடியது...
தான்யா பயத்தில் விழித்தெழுந்தாள்...
அவள் பார்க்கிறாள்—அறை ஏற்கனவே வெளிச்சமாக இருந்தது; 
ஜன்னலில், பனி படிந்த கண்ணாடி வழியாக,
விடியற்காலத்தின் செந்நிறக் கதிர் ஒன்று விளையாடியது; 
கதவு திறந்தது. ஓல்கா அவளிடம் விரைந்து வந்தாள்—
வடக்குத் திசை விடியலை விடச் சிவந்த நிறத்துடனும்
ஒரு 'ஸ்வாலோ' (swallow) பறவையை விட லேசானவளாகவும்; 
"சரி," என்று அவள் கேட்கிறாள், "இப்போது சொல்,
உன் கனவில் யாரைப் பார்த்தாய்?" 

XXII

ஆனால் அவளோ, தன் சகோதரியைப் பொருட்படுத்தாமல்,
ஒரு புத்தகத்துடன் படுக்கையில் கிடக்கிறாள்,
பக்கம் பக்கமாகப் புரட்டுகிறாள்,
எதுவும் பேசவே இல்லை. 
அந்தப் புத்தகத்தில் கவிஞனின்
இனிமையான கற்பனைகளோ,
ஞானமிக்க உண்மைகளோ அல்லது சித்திரங்களோ இல்லையென்றாலும்,
வெர்ஜிலோ, ரசீனோ,
ஸ்காட்டோ, பைரனோ அல்லது செனெகாவோ—
பெண்களுக்கான நாகரிக இதழ் கூட
எவரையும் இவ்வளவு ஆழமாக ஈர்த்ததில்லை:
அதுதான், நண்பர்களே, மார்ட்டின் ஜாடேகா {33},
கால்டிய ஞானிகளின் தலைவன்,
ஒரு குறிசொல்லி மற்றும் கனவு வியாக்கியானம் செய்பவன். 

XXIII

இந்த ஆழமான படைப்பை
ஒரு நாடோடி வணிகன் ஒருமுறை
அவர்களின் தனிமையான வீட்டிற்குக் கொண்டு வந்தான்,
இறுதியில், டட்யானாவிற்காக,
அவன் அதை விற்றான்—கிழிந்த *மால்வினா* (Malvina) நூலுடன் சேர்த்து—
மூன்றரை ரூபிள்களுக்கு,
அதற்குப் பதிலாக, மேலதிகமாக,
தெருவோரக் கதைகளின் தொகுப்பு,
ஒரு இலக்கணப் புத்தகம், இரண்டு *பெட்ரியாட்ஸ்* (Petriads),
மற்றும் மார்மோன்டலின் மூன்றாம் தொகுதி ஆகியவற்றைப் பெற்றான். 
விரைவில் மார்ட்டின் ஜாடேகா
டான்யாவின் விருப்பத்திற்குரியவனானான்... அவன் அவளுக்கு ஆறுதல் அளித்தான்
அவளது எல்லாத் துயரங்களிலும்,
மேலும் எப்போதும் அவளது அருகிலேயே உறங்கினான். 

XXIV

ஒரு கனவு அவளைக் கலங்கடிக்கிறது. 
அதற்கு எப்படிப் பொருள் காண்பது என்று தெரியாமல்,
டட்யானா கண்டறிய முயல்கிறாள்
அந்தப் பயங்கரமான காட்சியின் அர்த்தத்தை. 
அகரவரிசையில் அமைக்கப்பட்ட
சுருக்கமான குறியீட்டுப் பட்டியலில், டட்யானா
சொற்களைக் காண்கிறாள்: *பைன் மரம், புயல், சூனியக்காரி, ஸ்ப்ரூஸ் மரம்,
முள் எலி, இருள், நடைப்பாலம், கரடி, பனிப்புயல்*,
இன்னும் பல. மார்ட்டின் ஜாடேகா
அவளது சந்தேகங்களைத் தீர்க்க முடியவில்லை; 
ஆனால் அந்த அசுபமான கனவு முன்னறிவிக்கிறது
பல துயரமான நிகழ்வுகளை. 
அதற்குப் பிறகு பல நாட்களுக்கு,
அவள் அதைப் பற்றித் தொடர்ந்து கவலைப்பட்டுக் கொண்டிருந்தாள். 

XXV

ஆனால் இப்போது, ​​செந்நிறக் கரத்துடன் {34},
விடியல் காலை நேரப் பள்ளத்தாக்குகளிலிருந்து அழைத்து வருகிறது—
தனக்குப் பின்னால் சூரியனைக் கொண்டு வருகிறது—
அவளது பெயர்த் திருநாள் கொண்டாட்டத்தை. 
அதிகாலையிலிருந்தே, லாரின் குடும்பத்தின் வீடு
விருந்தினர்களால் நிரம்பி வழிகிறது; அண்டை வீட்டாரின்
முழு குடும்பங்களும் குதிரை வண்டிகளில் வந்துள்ளனர்,
மூடிய வண்டிகள், இலகுவான வண்டிகள் மற்றும் பனிச்சறுக்கு வண்டிகளில். 
நுழைவு மண்டபத்தில் பரபரப்பும் ஆரவாரமும்; வரவேற்பறையில்—புதிய முகங்கள்,
மடியில் வளர்க்கும் நாய்களின் குரைப்பு, இளம் பெண்கள் முத்தமிடுதல்,
இரைச்சல், சிரிப்பொலி, வாசலில் நெரிசல்,
வணக்கங்கள் மற்றும் விருந்தினர்களின் நடமாட்டம்,
செவிலியர்களின் கூச்சல் மற்றும் குழந்தைகளின் அழுகை. 

XXVI

தனது பருமனான மனைவியுடன் வந்து சேர்ந்தான்
குண்டான புஸ்தியாகோவ்; க்வோஸ்டின், ஒரு சிறந்த விருந்தோம்பி,
ஏழ்மையான விவசாயிகளின் உரிமையாளன்; நரைத்த தலைமுடியைக் கொண்ட ஸ்கோடினின் தம்பதியினர்,
முப்பது முதல் இரண்டு வயது வரையிலான
பல்வேறு வயதுடைய தங்கள் குழந்தைகளுடன் வந்திருந்தனர்; 
அவ்வூரின் நாகரிகப் பெருமிதம் கொண்ட பெடுஷ்கோவ்,
என் உறவினர் புயானோவ்—
மென்மையான உரோமக் கோட் மற்றும் கூர்முனைத் தொப்பியுடன் {35}
(அவரை உங்களுக்கு நன்றாகத் தெரியுமல்லவா?),
மற்றும் ஓய்வுபெற்ற கவுன்சிலர் ஃப்லியானோவ்—
கடுமையான வதந்திகளைப் பரப்புபவர், ஒரு முதிய குறும்புக்காரர்,
அதிகமாக உண்பவர், லஞ்சம் வாங்குபவர் மற்றும் ஒரு கோமாளி. 

XXVII

பான்ஃபில் கார்லிகோவ் குடும்பத்தினருடன்
திரு. ட்ரிகேட்டும் வந்திருந்தார்,
அவர் டம்போவ் நகரிலிருந்து வந்த நகைச்சுவை உணர்வு மிக்கவர்,
கண்ணாடி மற்றும் சிவப்பு நிற விக்க் (wig) அணிந்திருந்தார். 
ஒரு உண்மையான பிரெஞ்சுக்காரரைப் போல, தன் பையில்
டாட்டியானாவிற்கான ஒரு கவிதையை ட்ரிகேக் கொண்டு வந்திருந்தார்;
அது குழந்தைகளுக்குத் தெரிந்த ஒரு மெட்டில் அமைந்திருந்தது:
*Réveillez-vous, belle endormie* (எழுந்திரு, அழகிய உறங்குபவளே). 
பழைய பஞ்சாங்கப் புத்தகத்தின் தேய்ந்துபோன பாடல்களுக்கு இடையே
இக்கவிதை ஒரு காலத்தில் அச்சிடப்பட்டிருந்தது; 
புத்திசாலிக் கவிஞரான ட்ரிகேக்,
மறதிக்குள்ளான அதைக் மீண்டும் வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டு வந்தார்,
மேலும் துணிச்சலாக, *belle Nina* (அழகிய நினா) என்பதற்குப் பதிலாக
*belle Tatiana* (அழகிய டாட்டியானா) என்று மாற்றியமைத்தார். 

XXVIII

இதோ, அருகிலுள்ள குடியிருப்பிலிருந்து—
திருமண வயதிலிருக்கும் இளம் பெண்களின் கனவு நாயகன்,
அவ்வூர் தாய்மார்களின் விருப்பத்திற்குரியவர்—
அந்தப் படைப்பிரிவுத் தளபதி வந்து சேர்ந்தார்; 
அவர் உள்ளே நுழைந்தார்... ஆஹா, என்ன ஒரு செய்தி! 
படைப்பிரிவின் இசைக்குழு வந்து கொண்டிருந்தது! 
கர்னலே அதை அனுப்பியிருந்தார். 
என்ன ஒரு மகிழ்ச்சி: அங்கே ஒரு நடன விருந்து (ball) நடைபெறவிருந்தது! 
பெண்கள் மகிழ்ச்சியில் துள்ளிக் குதித்தனர்; {36}
ஆனால் இரவு உணவு பரிமாறப்பட்டது. ஜோடிகளாக,
கைகோர்த்தபடி, அவர்கள் மேஜையை நோக்கிச் சென்றனர். இளம் பெண்கள் டாட்டியானாவைச் சூழ்ந்துகொண்டனர்; 
ஆண்கள் எதிரே அமர்ந்தனர்; சிலுவைக்குறி வரைந்துகொண்டு,
அக்கூட்டம் அமரும்போது ஒரு சலசலப்பு எழுந்தது. 

XXIX

ஒரு கணத்திற்கு, உரையாடல் நின்றது; 
உதடுகள் உணவை மென்று கொண்டிருக்க, எல்லாப் பக்கங்களிலும்
தட்டுகளும் கரண்டிகளும் மோதும் சத்தம் கேட்டது.
கண்ணாடிகள் மோதும் சத்தம் காற்றில் நிரம்புகிறது.

ஆனால் விரைவில் விருந்தினர்கள், மெல்ல மெல்ல,
ஒரு பொதுவான, ஆரவாரமான கூச்சலைத் தொடங்குகிறார்கள்.

யாரும் செவிசாய்க்கவில்லை; அவர்கள் கத்துகிறார்கள்,
சிரிக்கிறார்கள், வாக்குவாதம் செய்கிறார்கள், கீச்சிடுகிறார்கள்.

திடீரென்று, கதவுகள் படாரெனத் திறக்கின்றன. லென்ஸ்கி நுழைகிறான்,
அவனுடன் ஒனெகினும். "கடவுளே!"

என்று விருந்தளிப்பவள் கூச்சலிடுகிறாள். "கடைசியாக!"

விருந்தினர்கள் அவனைச் சுற்றி மொய்க்கிறார்கள்; ஒவ்வொருவரும் விரைவாக
தங்கள் இருக்கைகளையும் நாற்காலிகளையும் நகர்த்துகிறார்கள்;

அவர்கள் அந்த இரு நண்பர்களையும் கூப்பிட்டு அமர வைக்கிறார்கள்.



அவர்கள் தன்யாவுக்கு நேர் எதிரே அவர்களை அமர வைக்கிறார்கள்,

மேலும்—காலை நிலவை விட வெளிறிப்போய்

வேட்டையாடப்பட்ட பெண் மானை விட அதிகமாக நடுங்கிக்கொண்டு—

அவள் தன் இருண்டுகொண்டிருக்கும் கண்களை உயர்த்தவில்லை:

ஒரு தீவிரமான வெப்பம் கடுமையாக எரிகிறது

அவள் உள்ளே; அவள் மூச்சுத்திணறுவதாகவும், மயக்கமடைவதாகவும் உணர்கிறாள்;

அவள் அந்த இரு நண்பர்களின் வாழ்த்துக்களைக் கேட்கவில்லை;

கண்ணீர் ஏற்கனவே விழத் தயாராக இருக்கிறது;

அந்தப் பாவம் செய்த பெண் விளிம்பில் இருக்கிறாள்

மயங்கி விழும் நிலையில்;

ஆனால் மனவுறுதியும் பகுத்தறிவின் ஆட்சியும்
வெல்கின்றன. அவள் இரண்டு வார்த்தைகளை
பற்களைக் கடித்தபடி மெதுவாக
முணுமுணுக்கிறாள்,
மேலும் மேசையிலேயே அமர்ந்திருக்கிறாள்.
XXXI

சோகமான, பதற்றமான பாவனைகள்,
கன்னியருக்கே உரிய மயக்கம் மற்றும் கண்ணீர்—
இவற்றையெல்லாம் கண்டு யூஜின் எப்போதோ சலிப்படைந்திருந்தான்;
அவற்றை அவன் போதுமான அளவு பார்த்தாகிவிட்டது. 
ஒரு பிரம்மாண்டமான விருந்தில் இருந்த அந்த விசித்திரமான மனிதன்,
ஏற்கனவே ஒருவித அதிருப்தியில் இருந்தான். ஆனால்,
சோர்வுற்ற ஒரு கன்னியின் நடுக்கத்தைக் கவனித்ததும்,
அதிருப்தியுடன் தன் பார்வையைத் தாழ்த்திக்கொண்டு,
அவன் கோபமும் எரிச்சலும் கொண்டான்;
லென்ஸ்கியை ஆத்திரமூட்டவும்,
முழுமையான பழிவாங்கலை மேற்கொள்ளவும் தீர்மானித்தான். 
இப்போது, ​​முன்கூட்டியே வெற்றியைக் கொண்டாடும் மனநிலையில்,
விருந்தினர்கள் அனைவரையும் கேலிச்சித்திரங்களாக
தன் மனதில் வரையத் தொடங்கினான். 

XXXII

நிச்சயமாக, தான்யாவின் பதற்றத்தைக் காணக்கூடியவன்
யூஜின் ஒருவன் மட்டுமல்ல; 
ஆனால் அந்தத் தருணத்தில் அனைவரின் பார்வையும் கவனமும்
ஒரு சுவையான 'பை' (pie) உணவின் மீதே இருந்தது
(துரதிர்ஷ்டவசமாக, அதில் உப்பு அதிகமாக இருந்தது); 
ஆனால் இதோ—ஒரு மூடிய பாட்டிலில்,
வறுத்த இறைச்சிக்கும் 'பிளான்மாஞ்ச்' (blancmange) இனிப்புக்கும் இடையே,
'சிம்லியான்ஸ்கோயே' (Tsimlyanskoye) ஒயின் கொண்டு வரப்படுகிறது; 
அதற்குப் பின்னால், நீண்ட மற்றும் குறுகிய குவளைகளின் வரிசை—
உன் இடுப்பைப் போலவே,
ஜிஜி (Zizi), என் ஆன்மாவின் படிகமே,
என் அப்பாவித்தனமான கவிதைகளின் கருப்பொருளே,
காதலின் வசீகரக் கிண்ணமே,
உன்னால் நான் ஒரு காலத்தில் போதையேறியிருந்தேனே! 

XXXIII

ஈரமான கார்க் மூடி அகற்றப்பட்டதும்,
பாட்டில் 'பாப்' என்ற சத்தத்துடன் திறந்தது; ஒயின்
சீறியது; பின்னர், ஒரு கம்பீரமான தோரணையில்,
நீண்ட நாட்களாகத் தான் தயார் செய்த கவிதையின் நினைவால் உந்தப்பட்டு,
ட்ரிகுவெட் (Triquet) எழுந்தான்; அவனுக்கு முன்னால், கூடியிருந்த கூட்டம்
ஆழ்ந்த அமைதியைக் கடைப்பிடித்தது. 
தான்யா திகைத்துப்போய் நின்றாள்; ட்ரிகுவெட்,
கையில் ஒரு காகிதத் தாளுடன் அவளை நோக்கித் திரும்பி,
பாடத் தொடங்கினான்—ஆனால் சுருதி பிசகிய குரலில். கைதட்டல்களும் ஆரவாரங்களும்
அவனை வரவேற்றன. அவள்
அந்தப் பாடகருக்கு மரியாதை செலுத்தும் விதமாக வணங்க வேண்டியதாயிற்று; 
சிறந்த கவிஞராக இருந்தும் அடக்கமான சுபாவம் கொண்ட அவர்—
முதலில் அவள் நலனுக்காக (வாழ்த்தி) ஒயின் அருந்தினார்
பின்னர் அந்தக் கவிதையை அவளிடம் அளித்தார். 

XXXIV

வாழ்த்துகளும் பாராட்டுக்களும் தொடர்ந்தன; 
தான்யா அனைவருக்கும் நன்றி கூறினாள். ஆனால் அவள் யூஜினின் பக்கம் திரும்பியபோது,
அந்தக் கன்னியின் சோர்வான தோற்றம்,
அவளது கூச்சம் கலந்த திகைப்பு மற்றும் களைப்பு ஆகியவை
அவன் ஆன்மாவில் பரிதாப உணர்வை எழுப்பின:
அவன் மௌனமாக அவளுக்கு மரியாதை செலுத்தி வணங்கினான்,
ஆயினும் அவனது பார்வையில்
அற்புதமான மென்மை ததும்பியது. அவன் உண்மையிலேயே நெகிழ்ந்தானா,
அல்லது விளையாட்டாகக் கொஞ்சுகிறானா,
அறியாமலேயோ அல்லது தன் விருப்பப்படியோ—
அந்தப் பார்வை ஒரு மென்மையை வெளிப்படுத்தியது:
அது தன்யாவின் இதயத்தில் புதிய உயிரைத் தூண்டியது.

XXXV

நாற்காலிகள் சத்தத்துடன் பின்னுக்குத் தள்ளப்படுகின்றன;
கூட்டம் வரவேற்பறைக்குள் நுழைகிறது:
தேன்கூட்டிலிருந்து வயல்வெளிகளுக்குப் பறக்கும் தேனீக்களின் இரைச்சலான கூட்டத்தைப் போல.
விருந்து உபசரிப்பில் திருப்தியடைந்து,
பக்கத்து வீட்டுக்காரர் பக்கத்து வீட்டுக்காரருக்கு அருகில் மூச்சுத்திணறுகிறார்;
பெண்கள் அடுப்பருகே கூடுகிறார்கள்;
கன்னியர்கள் ஓர் மூலையில் கிசுகிசுக்கிறார்கள்;
பச்சை நிற சீட்டு மேசைகள் விரிக்கப்படுகின்றன:
பாஸ்டனும், முதியவர்களின் எல்'ஹோம்ப்ரேயும்,
உற்சாகமான ஆட்டக்காரர்களை அழைக்கின்றன,
இன்றளவும் புகழ்பெற்ற விஸ்ட்டுடன் சேர்ந்து—
ஒரு சலிப்பூட்டும் குடும்பம்,
அனைவரும் தீராத சலிப்பின் புதல்வர்கள்.

XXXVI

விஸ்ட் நாயகர்களால் ஏற்கனவே எட்டு ஆட்டங்கள் விளையாடப்பட்டுவிட்டன;
எட்டு முறை அவர்கள் தங்கள் இருக்கைகளை மாற்றிக்கொண்டனர்;
இப்போது தேநீர் பரிமாறப்படுகிறது. நான் நேரத்தைக் குறிக்க விரும்புகிறேன்
மதிய உணவு, தேநீர்,
மற்றும் இரவு உணவு ஆகியவற்றைக் கொண்டு. கிராமத்தில்,
நாங்கள் ஆரவாரமின்றி நேரத்தைக் கணக்கிடுகிறோம்:
வயிறுதான் எங்கள் நம்பகமான ப்ரெகுவே;
மேலும் நான் வழியில் குறிப்பிட விரும்புகிறேன்
இந்தச் செய்யுள்களில் நான் பேசுகிறேன்
விருந்துகளைப் பற்றி,
பல்வேறு உணவுகள் மற்றும் மதுக் குவளைகளைப் பற்றி,
நீங்கள் செய்தது போலவே, தெய்வீக ஹோமர்—
முப்பது நூற்றாண்டுகளின் தெய்வமே!

XXXVII. XXXVIII. XXXIX

ஆனால் தேநீர் பரிமாறப்பட்டது; அடக்கமான கன்னியர்கள்,
தங்கள் கோப்பைகளை எடுத்த உடனேயே,
திடீரென்று, நீண்ட கூடத்தில் கதவுக்கு அப்பாலிருந்து,
பாஸூன் மற்றும் புல்லாங்குழலின் ஒலிகள் ஒலித்தன. இசையின் இடி முழக்கத்தால் மகிழ்ந்து,
ரம் கலந்த தனது தேநீர்க் கோப்பையை அங்கேயே விட்டுவிட்டு,
உள்ளூர் நகரங்களின் அந்த பாரிஸ்,
ஓல்கா—பெதுஷ்கோவ்,
மற்றும் லென்ஸ்கி—டாட்டியானா ஆகியோரை அணுகுகிறான்; அதே சமயம் கார்லிகோவ்...
முதிர்ந்த வயதுடைய மணப்பெண் ஒருத்தியை
என் டம்போவ் (Tambov) கவிஞர் தனதாக்கிக்கொண்டார்;
புயனோவ் (Buyanov) புஸ்தியாகோவாவை (Pustyakova) அழைத்துச் சென்றார்,
அனைவரும் நடன மண்டபத்தில் கூடினர். 
நடன விழா முழுப் பொலிவுடன் ஜொலிக்கிறது. 

XL

என் நாவலின் தொடக்கத்தில்
(முதல் குறிப்பேட்டைப் பார்க்கவும்)
செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க் நடன விழாவை விவரிக்கவே
நான் திட்டமிட்டிருந்தேன் என்று நினைக்கிறேன்; 
ஆனால், வீண் பகற்கனவுகளில் மூழ்கி,
எனக்குத் தெரிந்த பெண்களின் பாதங்கள் குறித்த
நினைவுகளில் நான் லயித்திருந்தேன். 
அந்தப் பாதங்களின் குறுகிய பாதைகளில்
அலைந்து திரிந்தது போதும்! 
என் இளமை கடந்துவிட்ட நிலையில்
நான் முதிர்ச்சியடைய வேண்டிய நேரம் இது;
என் போக்கையும் பாணியையும் திருத்திக்கொண்டு,
இந்த ஐந்தாவது குறிப்பேட்டிலிருந்து
தேவையற்ற விலகல்களை நீக்க வேண்டும். 

XLI

சலிப்பூட்டும் மற்றும் பைத்தியக்காரத்தனமான,
இளமை வாழ்க்கையின் சூறாவளியைப் போல,
சத்தமிடும் வால்ட்ஸ் (waltz) நடனச் சுழல் சுழல்கிறது; 
ஜோடி ஜோடியாக அவர்கள் கடந்து செல்கிறார்கள். 
பழிவாங்கும் தருணம் நெருங்க,
ஒனேகின் (Onegin) உள்ளுக்குள் புன்னகைத்தபடி,
ஓல்காவை (Olga) அணுகுகிறான். அவளுடன் விரைவாக
விருந்தினர்களுக்கு இடையே சுழல்கிறான்,
பின்னர் அவளை நாற்காலியில் அமரவைத்து,
பல்வேறு விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசுகிறான்; 
இரண்டு நிமிடங்களுக்குப் பிறகு
மீண்டும் அவளுடன் வால்ட்ஸ் நடனத்தைத் தொடர்கிறான்; 
அனைவரும் வியப்படைகிறார்கள். லென்ஸ்கியால் (Lensky) கூட
தன் கண்களையே நம்ப முடியவில்லை. 

XLII

மசுர்கா (mazurka) இசை தொடங்கியது. பழைய நாட்களில்,
மசுர்காவின் இடிமுழக்கம் ஒலிக்கும்போது,
பரந்த மண்டபமே அதிரும்,
காலணிகளின் குதிகால் பட்டு மரத்தரை கீச்சிடும்,
ஜன்னல் சட்டங்கள் குலுங்கி அதிர்வுறும்; 
இப்போது நிலைமை வேறு: நாம், பெண்களைப் போல,
மெருகூட்டப்பட்ட தரையின் மீது வழுக்கிச் செல்கிறோம். 
ஆனால் நகரங்களிலும் கிராமங்களிலும்
மசுர்கா இன்றும் தனது
அசல் கவர்ச்சியைத் தக்கவைத்துள்ளது:
குதிப்புகள், குதிகால் தட்டுதல்கள், மீசைகள்
அனைத்தும் அப்படியே உள்ளன; அவை மாற்றப்படவில்லை
நவீன ரஷ்யர்களின் நோயாகத் திகழும்
நமது சர்வாதிகாரியான—துடிப்பான நாகரிகப் போக்கால். 

XLIII. XLIV

புயனோவ், என் துடிப்பான இளம் நண்பன்,
அங்கு நம் கதாநாயகனுக்கு
தாத்யானாவையும் (Tatyana) ஓல்காவையும் (Olga) அறிமுகப்படுத்தினான்; பணிவுடன் குனிந்து
ஒனேகின் அழகான ஓல்காவை நடனத்திற்கு அழைத்துச் சென்றான்; அவன் அவளை வழிநடத்துகிறான்; அனாயாசமான பாவனையுடன் வழுக்கிச் செல்கிறான், அவளோடு நெருங்கிச் சாய்ந்து, ஒரு பழைய காதல் பாடலை மெல்லிய குரலில் முணுமுணுக்கிறான், அவளது கையை மெல்ல அழுத்துகிறான்—அப்போது, ​​அவளது கன்னங்களில் ஒரு புதிய, பிரகாசமான சிவப்பேற்றம் படர்கிறது. லென்ஸ்கி இதையெல்லாம் பார்க்கிறான்: அவன் கொதித்தெழுகிறான், தவிப்புக்குள்ளாகிறான்; பொறாமை கலந்த கோபத்துடன் 'மசுர்கா' (mazurka) நடனம் முடியும் வரை காத்திருந்து, பின்னர் திட்டமிட்டபடி 'கோட்டிலியன்' (cotillion) நடனத்திற்காக அவளது கையை நாடுகிறான். 

XLV

ஆனால் அவளால் முடியாது. அவளால் முடியாதா? ஏன்? 
ஏனெனில் ஓல்கா ஏற்கனவே ஒனேகினுக்குத்
தன் வாக்குறுதியை அளித்துவிட்டாள். ஐயோ! கடவுளே! 
இவை என்ன வார்த்தைகள்? அவள் எப்படி இப்படி...
இது சாத்தியமா? தொட்டிலிலிருந்து வந்தவள்,
ஒரு குறும்பும் சலனமும் கொண்ட சிறுமி! 
ஏற்கனவே தந்திரமான வழிகளைக் கற்றுக்கொண்டவள்,
நம்பிக்கை துரோகம் செய்யும் விளையாட்டுகளில் தேர்ச்சி பெற்றவள்! 
லென்ஸ்கியால் இந்த அதிர்ச்சியைத் தாங்க முடியவில்லை; 
பெண்களின் சூழ்ச்சிகளைச் சபித்தவாறே,
அவன் அங்கிருந்து கிளம்பி, தன் குதிரையைக் கேட்டுப் பெற்று,
வெளியேறுகிறான். ஒரு ஜோடி துப்பாக்கிகள்—இதோ!—
இரண்டு குண்டுகள்—வேறு எதுவும் இல்லை—விரைவில்
நிலவின் ஒளியில் அவனது விதியைத் தீர்மானிக்கப் போகின்றன.
3953
அத்தியாயம் ஆறு

மங்கலான, குறுகிய மேகங்களுக்குக் கீழே,
மரணம் துயரம் தராத ஒரு இனம் பிறக்கிறது.

பீட்டர்.

I

விளாடிமிர் மறைந்துவிட்டதைக் கவனித்த ஒனேகின்,
மீண்டும் சலிப்புற்ற நிலையில்,
ஓல்காவின் அருகில் சிந்தனையில் ஆழ்ந்தான்,
தன் பழிவாங்கல் வெற்றியால் மகிழ்ந்தான்.
ஓலென்கா அவனைப் பார்த்து கொட்டாவி விட்டாள்,
தன் கண்களால் லென்ஸ்கியைத் தேடினாள்,
மேலும் அந்த முடிவில்லாத 'கோட்டிலியன்' நடனம்
கனமான உறக்கத்தைப் போல அவளைச் சோர்வடையச் செய்தது.
ஆனால் அது முடிந்தது. அவர்கள் இரவு உணவிற்குச் செல்கிறார்கள்.
படுக்கைகள் தயார் செய்யப்பட்டன; விருந்தினர்களுக்கு
நுழைவாயில் முதல் இளம் பெண்களின் அறை வரை
தங்குமிடங்கள் ஒதுக்கப்பட்டன. அனைவருக்கும் தேவைப்பட்டது
ஒரு அமைதியான உறக்கம். என் ஒனேகின்
மட்டும் வீட்டிற்குச் சென்று உறங்கினான்.

II

எல்லாம் அமைதியாக இருக்கிறது: வரவேற்பறையில்
கனமான உடலமைப்புக் கொண்ட புஸ்தியாகோவ் குறட்டை விடுகிறான்,
அவனது பருமனான மனைவியுடன். க்வோஸ்டின், புயானோவ், பெதுஷ்கோவ்
மற்றும் உடல்நலம் குன்றிய ஃப்லியானோவ் ஆகியோர்,
உணவருந்தும் அறையில் நாற்காலிகளில் படுத்துக்கொண்டனர்,
மேலும் தரையில் மான்சியர் ட்ரிக்கெட்,
மெத்தென்ற மேலங்கி மற்றும் பழைய இரவுத் தொப்பியுடன் படுத்தார்.
தாத்யானாவின் அறையிலும்
ஓல்காவின் அறையிலும் உள்ள பெண்கள் அனைவரும் உறக்கத்தில் ஆழ்ந்தனர்.
தனியாக, ஜன்னலுக்கு அடியில் சோகத்துடன்,
டயானாவின் (நிலவின்) கதிர்களால் ஒளியூட்டப்பட்ட நிலையில்,
பாவம் தாத்யானா உறங்காமல்
இருண்ட வயல்வெளியை உற்று நோக்குகிறாள்.

III

அவனது எதிர்பாராத வருகை,
அவனது கண்களில் மின்னிய உடனடி மென்மை
மற்றும் ஓல்காவிடம் அவன் காட்டிய விசித்திரமான நடத்தை
அவள் ஆன்மாவின் ஆழம் வரை
ஊடுருவியது; அவனால் அவனை
எவ்வகையிலும் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை; அவளது பொறாமை கலந்த வேதனை அவளை வாட்டியது,
ஒரு குளிர்ந்த கையைப் போல
அது அவள் இதயத்தை இறுக்கியது, ஒரு பாதாளத்தைப் போல
அவளுக்குக் கீழே, இருண்டு முழங்கிக்கொண்டிருந்தது...
"நான் அழிந்துபோவேன்," என்று தான்யா சொல்கிறாள், "
ஆனால் அவனால் வரும் மரணம் இனிமையானது.
நான் குறை கூறவில்லை: ஏன் குறை கூற வேண்டும்?
அவனால் எனக்கு மகிழ்ச்சியைத் தர முடியாது."

IV

முன்னே, முன்னே, என் கதையே!
ஒரு புதிய முகம் நம்மை அழைக்கிறது. கிராஸ்னோகோரியிலிருந்து ஐந்து மைல் தொலைவில்,
லென்ஸ்கோயே கிராமம் அமைந்துள்ளது;
அது இன்றும் செழித்து விளங்குகிறது—
ஒரு தத்துவார்த்தத் தனிமையில்.
ஜாரெட்ஸ்கி—முன்பொரு காலத்தில் சண்டையிடுபவன்,
சூதாட்டக் கும்பலின் தலைவன்,
குடிகாரர்களின் நாயகன், மதுக்கூடத்தின் பேச்சாளன்—
இப்போது அவன் கனிவான, எளிமையான மனிதன்;
தனித்து நின்று பிள்ளையை வளர்க்கும் தந்தை,
நம்பகமான நண்பன், அமைதியான நிலப்பிரபு,
மற்றும் நேர்மையான மனிதன் கூட:
இப்படியாக நம் காலம் மேம்பட்டு வருகிறது!

V

சில சமயங்களில், உலகின் புகழ்ச்சிக்குரல்
அவனது தீய துணிச்சலைப் பாராட்டும்:
உண்மைதான், அவன் கைத்துப்பாக்கியால் குறிபார்த்துச் சுடுவதில் வல்லவன்,
ஐந்து ஃபாத்தம் (சுமார் 30 அடி) தூரத்தில் 'ஏஸ்' (சீட்டுக்கட்டில் மிக உயர்ந்த அட்டை) மீது குறி வைப்பான்;
போர்க்களத்திலும்கூட,
ஒருமுறை, மிகுந்த பரவசத்தில்,
தன் கல்மிக் குதிரையிலிருந்து சேற்றில் விழுந்து
திறமையை வெளிப்படுத்தினான்—
ஒரு குடிகாரனைப் போல; பிரெஞ்சுக்காரர்களிடம் பிடிபட்டு
ஒரு மதிப்புமிக்க பிணையக் கைதியாகவும் ஆனான்!
கௌரவத்தின் கடவுளான புதிய 'ரெகுலஸ்' இவன்,
மீண்டும் அடிமைத்தனத்திற்குத் தன்னை ஒப்புக்கொடுக்கத் தயாரானான்,
அதன் மூலம் ஒவ்வொரு காலையிலும் வேராவின் {37} வீட்டில்
கடன் அடிப்படையில் மூன்று பாட்டில் மதுவைக் குடிக்க முடியுமே!

VI

சில சமயங்களில், அவன் வேடிக்கையாகப் பேசுவான்,
முட்டாள்களை எப்படி ஏமாற்றுவது என்று அவனுக்குத் தெரியும்,
புத்திசாலிகளையும் கூட நன்றாக ஏமாற்றுவான்,
வெளிப்படையாகவோ அல்லது மறைமுகமாகவோ;
அவனது சில தந்திரங்கள்
திறமை மிக்கவையாக இருந்தபோதிலும்,
சில சமயங்களில் அவனே சிக்கலில் மாட்டிக்கொள்வான்,
ஒரு பாமரனைப் போல பிடிபடுவான். மகிழ்ச்சியுடன் வாதிடவும் அவனுக்குத் தெரியும்,
கூர்மையாகவும் நேரடியாகவும் பதிலளிக்கவும்,
சில சமயங்களில் மௌனமாக இருக்கவும்,
சில சமயங்களில் சண்டையிடவும்,
இளம் நண்பர்களுக்குள் கருத்து வேறுபாட்டை உருவாக்கவும்,
அவர்களைத் தற்காப்பு நிலைக்குத் தள்ளவும் அவனுக்குத் தெரியும்,

VII

அல்லது அவர்களைச் சமாதானம் செய்து வைக்கவும்,
அதன் மூலம் அவர்கள் மூவரும் ஒன்றாக காலை உணவு உண்ணலாம்,
பிறகு ரகசியமாக அவமானப்படுத்தவும்,
ஒரு வேடிக்கையான கேலி அல்லது பொய்யின் மூலம்.
காலம் மாறியது! துணிச்சலான
(காதல் கனவு போல, ஒரு குறும்பு போல)
இளமைப் பருவத்தோடு அவை கடந்துவிட்டன.
நான் சொன்னது போல, என் நண்பன் ஜாரெட்ஸ்கி,
பறவைச் செர்ரி மற்றும் அகாசியா மரங்களின் நிழலில்
புயல்களிலிருந்து தஞ்சம் புகுந்து,
ஒரு உண்மையான முனிவரைப் போல வாழ்கிறான்;
ஹொரேஸைப் போல முட்டைக்கோஸ் பயிரிடுகிறான்,
வாத்துகளையும் அன்னப்பறவைகளையும் வளர்க்கிறான்,
மேலும் குழந்தைகளுக்கு அரிச்சுவடி கற்பிக்கிறான்.

VIII

அவன் முட்டாள் அல்ல; என் யூஜினும்,
அவன் மனதை மதிக்கத் தவறினாலும்,
அவனது தீர்ப்பளிக்கும் திறனையும்,
பல்வேறு விஷயங்களில் அவனது நடைமுறை அறிவையும் விரும்பினான்.
அவன் அடிக்கடி மகிழ்ச்சியுடன்
அவனைச் சந்திப்பது வழக்கம், அதனால்
காலையில் அவனைப் பார்த்தபோது
அவன் சற்றும் ஆச்சரியப்படவில்லை.
முதற்கட்ட வாழ்த்துகளுக்குப் பிறகு,
பேச்சை இடையில் நிறுத்திவிட்டு,
புன்னகை தவழும் பார்வையுடன்,
கவிஞரிடமிருந்து வந்த ஒரு கடிதத்தை ஒனேகினிடம் நீட்டினான். ஒனேகின் ஜன்னலை நோக்கிச் சென்று
அதை தனக்குள்ளேயே வாசித்தான்.

IX

அது கண்ணியமாகவும் நேர்த்தியாகவும் இருந்தது,
ஒரு சுருக்கமான சவால் அல்லது துவந்த யுத்தத்திற்கான அழைப்பு:
கனிவான ஆனால் தெளிவான, உணர்ச்சியற்ற தொனியில்,
லென்ஸ்கி தன் நண்பனை ஒரு துவந்த யுத்தத்திற்கு (duel) அழைத்தான்.
ஒனேகின், ஒரே அசைவில்,
திரும்பி நின்று, வேறு எந்தத் தயக்கமும் இன்றி,
அத்தகைய தூதுவனுடன் மோதத் தான் எப்போதும் தயார் என்று கூறினான்.
ஜாரெட்ஸ்கி எந்த விளக்கமும் அளிக்காமல் எழுந்தான்;
அவன் அங்கே மேலும் தங்க விரும்பவில்லை,
வீட்டில் செய்ய வேண்டிய வேலைகள் இருந்தன,
உடனடியாகப் புறப்பட்டான்; ஆனால் யூஜின்
தனது ஆன்மாவுடன் தனித்திருந்தபோது
தன் மீதே அதிருப்தி அடைந்திருந்தான்.

X

அது நியாயமானதே: ஒரு கடுமையான சுய பரிசோதனையில்,
தனக்குத்தானே ஒரு ரகசிய விசாரணையை நடத்திக்கொண்டதில்,
அவன் தன் மீது பல குற்றச்சாட்டுகளைச் சுமத்திக்கொண்டான்:
முதலாவதாக, அவன் ஏற்கனவே தவறு செய்திருந்தான்,
அன்று மாலை, கூச்ச சுபாவமுள்ள, மென்மையான காதலை அவன் மிகவும் அலட்சியமாக ஏளனம் செய்திருந்தான்.
இரண்டாவதாக: கவிஞன் வேண்டுமானால்
முட்டாள்தனமாக நடந்துகொள்ளட்டும்; பதினெட்டு வயதில்
அது மன்னிக்கத்தக்கது. ஆனால் யூஜின்,
அந்த இளைஞனை முழு மனதுடன் நேசித்தவன்,
தன்னை எப்படி வெளிப்படுத்தியிருக்க வேண்டும்?
முன்முடிவுகளின் தொகுப்பாகவோ,
அல்லது ஆவேசமான சண்டைக்காரச் சிறுவனாகவோ அல்லாமல்,
கண்ணியமும் அறிவும் கொண்ட ஒரு மனிதனாக வெளிப்படுத்தியிருக்க வேண்டும்.

XI

அவன் தன் உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தியிருக்கலாம்,
ஒரு மிருகத்தைப் போலச் சீறியிருக்கக் கூடாது;
அந்த இளம் இதயத்தின் கோபத்தைத் தணித்து,
அவனை அமைதிப்படுத்தியிருக்க வேண்டும். "ஆனால் இப்போது
மிகவும் தாமதமாகிவிட்டது; காலம் வேகமாக ஓடிவிட்டது...
அதோடு—அவன் நினைக்கிறான்—இவ்விஷயத்தில்
ஒரு வயதான துப்பாக்கிச் சண்டை வீரன் (duelist) தலையிட்டுவிட்டான்;
அவன் கோபக்காரன், வதந்தி பரப்புபவன், நாவன்மை மிக்கவன்...
நிச்சயமாக, அவனது வேடிக்கையான வார்த்தைகளைக் கேட்டு
ஏளனம் எழுந்திருக்கலாம்,
ஆனால் கிசுகிசுப்புகளும், முட்டாள்களின் சிரிப்பொலியும்..."
இதோ பொதுமக்களின் கருத்து! {38}
கௌரவத்தின் ஊற்றுக்கண், நமது ஆதர்சம்!
இதில்தான் உலகம் சுழல்கிறது!

XII

பொறுமையற்ற பகைமை உணர்வு பொங்க,
கவிஞன் வீட்டில் பதிலுக்காகக் காத்திருக்கிறான்;
அப்போது அந்தப் பகட்டான அண்டை வீட்டுக்காரன்
ஒரு தீவிரமான பதிலைக் கொண்டு வந்தான்.
இப்போது அந்தப் பொறாமைக்காரனுக்கு ஒரு கொண்டாட்டம்!
அந்தக் குறும்புக்காரன் எப்படியாவது இதை ஒரு கேலியாக மாற்றிவிடுவானோ,
ஏதாவது தந்திரம் செய்து துப்பாக்கி முனையிலிருந்து
தன் மார்பை விலக்கிக்கொள்வானோ என்று அவன் எப்போதும் அஞ்சினான்.
இப்போது சந்தேகங்கள் தீர்ந்துவிட்டன:
அவர்கள் நாளை விடியற்காலைக்கு முன்
அந்த ஆலைக்கு (mill) வந்து சேர வேண்டும்,
ஒருவரையொருவர் நோக்கித் துப்பாக்கியைத் தயார் நிலையில் வைத்து,
தொடையையோ அல்லது நெற்றியின் பக்கவாட்டையோ (கண்முனைப் பகுதியை) குறிவைக்க வேண்டும்.

XIII

அந்தச் சல்லாபப் பிரியை (coquette) வெறுக்கத் தீர்மானித்த,
கொதித்தெழுந்த லென்ஸ்கி, துப்பாக்கிச் சண்டைக்கு முன்
ஓல்காவைப் பார்க்க விரும்பவில்லை;
அவன் சூரியனைப் பார்த்தான், கடிகாரத்தைப் பார்த்தான்,
கடைசியாக ஒருமுறை கையை அசைத்தான்—
பிறகு தன்னை அண்டை வீட்டார் வீட்டில் கண்டான்.
ஓலென்காவைச் சங்கடப்படுத்தவும்,
தன் வருகையால் அவளை வியக்க வைக்கவும் அவன் நினைத்தான்;
ஆனால் அதிர்ஷ்டம் அப்படி அமையவில்லை: முன்பைப் போலவே,
அந்தப் பாவம் செய்த பாடகனைச் சந்திக்க,
ஓலென்கா திண்ணையிலிருந்து குதித்து வந்தாள்,
ஒரு நிலையற்ற நம்பிக்கையைப் போல,
துள்ளலானவளாக, கவலையற்றவளாக, மகிழ்ச்சியானவளாக.
அது முன்பிருந்தபடியே இருந்தது. 

XIV

"நேற்றிரவு ஏன் இவ்வளவு சீக்கிரம் கிளம்பிச் சென்றீர்கள்?" 
என்பது ஓல்காவின் முதல் கேள்வியாக இருந்தது. 
அப்போது லென்ஸ்கியின் பகுத்தறிவும் சிந்தனையும் மறைந்தன,
அவன் மௌனமாகத் தன் தலையைக் குனிந்துகொண்டான். 
பொறாமையும் எரிச்சலும் கரைந்து போயின—
அந்தத் தெளிவான, வெளிப்படையான பார்வையின் முன்,
அந்த மென்மையான எளிமையின் முன்,
அந்த விளையாட்டுத்தனமான இயல்பின் முன்! ...
இனிமையான உணர்ச்சியுடன் அவன் அவளைப் பார்க்கிறான்; 
அவன் காண்கிறான்: அவன் இன்னும் நேசிக்கப்படுகிறான்;
குற்ற உணர்வால் வாடி,
அவளிடம் மன்னிப்பு கோரத் தயாராகிறான்;
அவன் நடுங்குகிறான், வார்த்தைகள் வரவில்லை,
அவன் மகிழ்ச்சியடைகிறான், கிட்டத்தட்ட குணமடைகிறான்...

XV. XVI. XVII

மீண்டும் ஒருமுறை, சிந்தனையிலும் சோகத்திலும் ஆழ்ந்து
தன் அழகான ஓல்காவின் முன்னால்,
நேற்றைய நிகழ்வை அவளுக்கு நினைவூட்டும்
_                        வலிமை விளாடிமிருக்கு இல்லை; 
அவன் நினைக்கிறான்: "நான் அவளைக் காப்பேன்.
ஒரு கெடுப்பவன் அவளது இளமையான இதயத்தை
பெருமூச்சுகள் மற்றும் புகழ்ச்சி எனும் நெருப்பால்
சோதிக்க நான் அனுமதிக்கமாட்டேன்;
ஒரு கேவலமான, விஷத்தன்மை கொண்ட புழு
லில்லி மலரின் தண்டைக் கடித்துச் சிதைக்க விடமாட்டேன்;
விடியலைப் போலப் புத்துணர்ச்சியான ஒரு மலர்,
முழுமையாக மலரும் முன்பே வாடிப் போக விடமாட்டேன்." 
இதன் பொருள் என்னவென்றால், நண்பர்களே:
நான் என் நண்பனுடன் வாள்வீச்சுப் போரிடப் போகிறேன். 

XVIII

என் டட்யானாவின் இதயத்தில் என்னவொரு காயம்
எரிந்துகொண்டிருந்தது என்பது அவனுக்குத் தெரிந்திருந்தால்! 
டட்யானாவுக்குத் தெரிந்திருந்தால்,
அவளுக்குத் தெரிந்திருக்க முடிந்திருந்தால்—
நாளை லென்ஸ்கியும் யூஜினும்
கல்லறையின் நிழலுக்காகச் சண்டையிடப் போகிறார்கள் என்பது; 
ஆ, ஒருவேளை அவளது அன்பு
அந்த நண்பர்களை மீண்டும் இணைத்திருக்கக்கூடும்! 
ஆனால் யாரும் இந்த உணர்வை இன்னும் கண்டறியவில்லை,
தற்செயலாகக் கூட யாருக்கும் தெரியவில்லை. 
ஒனேகின் இதைப் பற்றி மௌனம் காத்தான்; 
டட்யானா ரகசியமாக வாடினாள்; 
அவளது செவிலிக்கு மட்டுமே தெரிந்திருக்கக்கூடும்,
ஆனால் அவளும் அதை எளிதில் ஊகித்து அறியவில்லை. 

XIX

மாலை முழுவதும் லென்ஸ்கி கவனச்சிதறலுடன் இருந்தான்,
சில சமயம் மௌனம், சில சமயம் மீண்டும் உற்சாகம்; ஆயினும் கலைதேவதையால் (Muse) நேசிக்கப்பட்டவன்
எப்போதும் அப்படித்தான்: நெற்றியில் சிந்தனைச் சுருக்கங்களுடன்,
அவன் கிளாவிக்கார்ட் (இசைக்கருவி) முன் அமர்ந்து
ஒரே ஒரு எளிய இசைக்கோர்ப்பை (chord) வாசிப்பான்;
பிறகு, ஓல்காவின் மீது தன் பார்வையை நிலைநிறுத்தி,
மெல்லிய குரலில் சொல்வான்: "உண்மைதானே? நான் மகிழ்ச்சியாக இருக்கிறேன்." 
ஆனால் நேரம் கடந்துவிட்டது; கிளம்ப வேண்டிய நேரம் அது. அவன் இதயம்
ஏக்கத்தால் கனத்துச் சுருங்கியது; 
அந்த இளம் மங்கையிடம் விடைபெறுகையில்,
அது உடைந்து போவது போல் தோன்றியது. 
அவள் அவன் முகத்தை உற்றுப் பார்க்கிறாள். 
"என்ன ஆயிற்று?" "ஒன்றுமில்லை." — பின் வெளியே திண்ணைக்குச் சென்றான். 

XX

வீடு திரும்பியதும், அவன் தன்
கைத்துப்பாக்கிகளைச் சோதித்தான், பின் அவற்றை
மீண்டும் அவற்றின் உறையில் வைத்தான்; ஆடைகளைக் களைந்துவிட்டு,
மெழுகுவர்த்தி வெளிச்சத்தில், ஷில்லரின் (Schiller) நூலைத் திறந்தான்; 
ஆனால் ஒரே ஒரு சிந்தனை அவனை ஆட்கொண்டது; 
துயருற்ற அவன் இதயத்திற்கு அமைதி கிடைக்கவில்லை:
சொல்லொணா அழகோடு,
ஓல்காவைத் தன் கண்முன்னே காண்கிறான். 
விளாதிமிர் புத்தகத்தை மூடிவிட்டு,
பேனாவை எடுக்கிறான்; அவனது கவிதைகள்,
காதல் சார்ந்த கற்பனைக் கொஞ்சல்களால் நிரம்பி,
இன்னிசையோடு வெளிப்பட்டுப் பெருகுகின்றன. அவன் அவற்றை
கவிதை உணர்வு பொங்க உரக்க வாசிக்கிறான்,
விருந்து ஒன்றில் போதையில் திளைத்திருக்கும் டெல்விக்கை (Delvig) போல.
$$
XXI

அந்தச் சந்தர்ப்பத்திற்காக எழுதப்பட்ட கவிதைகள் எஞ்சியுள்ளன; 
அவை என்னிடம் உள்ளன; இதோ அவை:
"எங்கே, ஓ எங்கே மறைந்து போனீர்கள்,
என் இளமைப் பருவத்தின் பொன்னான நாட்களே?
வரவிருக்கும் நாள் எனக்கு எதைக் கொண்டுவரப்போகிறது?
என் பார்வை அதைத் தேடி வீணாக அலைகிறது;
அது ஆழ்ந்த இருளில் மறைந்து கிடக்கிறது.
பரவாயில்லை; விதியின் நியதி நீதியானது.
அம்பு பாய்ந்து நான் வீழ்ந்தாலும்,
அல்லது அது எனக்குத் தீங்கின்றி கடந்து சென்றாலும்,
எல்லாம் நன்மையே: விழிப்பதற்கும் உறங்குவதற்குமான
குறிக்கப்பட்ட நேரம் வந்து சேர்கிறது;
கவலைகள் நிறைந்த இந்நாள் வாழ்க,
இருளின் வருகையும் வாழ்க!"

XXII

நாளை விடியலின் கதிர் மின்னும்
மற்றும் ஒளிமிக்க பகல் பொழுதாடும்;
ஆனால் நானோ, ஒருவேளை, இறங்கக்கூடும்
கல்லறையின் மர்மமான நிழலுக்குள்,
அவ்விலக்கியக் கவிஞனின் நினைவை
மறதியின் நதி (Lethe) மெல்ல விழுங்கிவிடும்;
உலகம் என்னை மறந்துவிடும்; ஆனால் நீயோ—
வருவாயா, பேரழகியே,
என் அகால மரணத்தின் சாம்பல் கலசத்தின் முன் கண்ணீர் சிந்தவும்
மற்றும் சிந்திக்கவும்: அவன் என்னை நேசித்தான்,
எனக்காக மட்டுமே அவன் அர்ப்பணித்தான்
புயல் வீசும் வாழ்வின் துயரமான விடியலை!..
அன்புத் தோழியே, நேசத்திற்குரியவளே,
வா, வா: நான் உனக்குரியவன்!.."

XXIII

அவன் அவ்வாறு எழுதினான், தெளிவற்றும் சோர்வுடனும்
(இதை நாம் 'ரொமான்டிசிசம்' [உணர்ச்சிவயப்பட்ட கவிதை மரபு] என்கிறோம்,
இருப்பினும் இதில் அத்தகைய பாணியின்
ஒரு சிறு தடயத்தைக் கூட நான் காணவில்லை; ஆனால் அதனால் என்ன?)
இறுதியில், விடியலுக்கு முன்,
சோர்வுற்ற தன் தலையைக் குனிந்தபடி,
'ஆதர்சம்' (ideal) என்ற நாகரிகமான சொல்லின் மீது
லென்ஸ்கி மெல்லத் தூங்கிப்போனான்;
ஆனால் தூக்கத்தின் மயக்கம் அவனை
ஆட்கொண்ட உடனேயே, அவனது அண்டை வீட்டார்
அமைதியான அந்த அறைக்குள் நுழைந்து
லென்ஸ்கியை இப்படி அழைத்து எழுப்பினார்:
"எழுந்திருக்க வேண்டிய நேரம் இது: மணி ஆறு கடந்துவிட்டது." "ஒனேஜின் நிச்சயமாக நமக்காகக் காத்திருப்பார்."

XXIV

ஆனால் அவன் தவறாக நினைத்தான்: யூஜின்
அந்நேரத்தில் ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருந்தான்.
இரவின் இருள் மெல்ல விலகத் தொடங்கியிருந்தது,
சேவல் கூவி விடியலை வரவேற்றது;
ஒனேஜின் இன்னும் ஆழ்ந்து உறங்கிக்கொண்டிருந்தான். சூரியன் வானில் உயரே ஏறிவிட்டது,
பனிப்புயல் காற்றில் சுழன்று
மின்னிக்கொண்டிருக்கிறது; ஆனாலும் யூஜின்
இன்னும் படுக்கையை விட்டு எழவில்லை;
தூக்கம் அவனை இன்னும் ஆட்கொண்டிருந்தது.
இறுதியில், அவன் விழித்தெழுந்து
படுக்கைக்கான திரைகளை விலக்குகிறான்;
பார்க்கிறான்—புறப்பட வேண்டிய நேரம்
வந்துவிட்டதை உணர்கிறான்.

XXV

அவன் அவசரமாக மணியடிக்கிறான். உள்ளே ஓடி வருகிறான்
அவனது பிரெஞ்சுப் பணியாளன் கில்லோ (Guillot),
அவனுக்கு மேலங்கியையும் (dressing-gown) காலணிகளையும் நீட்டி,
உள்ளாடைகளையும் கையில் கொடுக்கிறான்.
ஒனேஜின் அவசரமாக உடை அணிகிறான்;
தனது பணியாளனிடம் தயாராகுமாறு கூறுகிறான்,
தன்னுடன் குதிரை வண்டியில் வரவும்,
துப்பாக்கிச் சண்டைக்குரிய பெட்டியை எடுத்துவரவும் பணிக்கிறான். 
பனிச்சறுக்கு வண்டி தயாராக இருக்கிறது.
அவன் அதில் அமர்ந்து ஆலை இருக்கும் திசையை நோக்கிப் பாய்கிறான்.
அவர்கள் அங்கு வந்து சேர்கிறார்கள். பணியாளனிடம்
விதிவசமான அந்த 'லெபேஜ்' (LePage) துப்பாக்கிகளைத்
தனக்குப் பின்னால் எடுத்து வருமாறும், குதிரைகளை
இரண்டு ஓக் மரங்களுக்கு அருகிலுள்ள வயல்வெளிக்குக் கொண்டு செல்லுமாறும் கூறுகிறான். 

XXVI

அணைக்கட்டின் மீது சாய்ந்தபடி, லென்ஸ்கி
நீண்ட நேரமாக ஆவலுடன் காத்திருந்தான்; 
அதே வேளையில், ஜாரெட்ஸ்கி—அந்த கிராமத்து எந்திர நிபுணன்—
ஆலைக்கல்லைக் குறை கூறிக்கொண்டிருந்தான். 
ஒனேஜின் மன்னிப்பு கோரியபடியே அவர்களை நெருங்குகிறான். 
"ஆனால் எங்கே," என்று ஜாரெட்ஸ்கி வியப்புடன் கேட்கிறான்,
"உனது 'செகண்ட்' (துணை நபர்) எங்கே?" 
துப்பாக்கிச் சண்டை விவகாரங்களில் மரபுவாதியாகவும், நுணுக்கங்களை விரும்புபவனாகவும் இருந்த அவன்,
அந்தச் சண்டையின் முறையை அதன் நேர்த்திக்காகவே நேசித்தான்;
ஒரு மனிதனைச் சும்மா ஏனோதானோவென்று
நிறுத்தவோ படுக்கவோ அவன் அனுமதிக்கமாட்டான்,
மாறாக, சண்டைக் கலையின் விதிகளின்படியும்,
பழைய மரபுகளுக்கு இணங்கவும் மட்டுமே அதைச் செய்வான்
(அவனிடம் இருந்த இந்த இயல்பைப் பாராட்டத்தான் வேண்டும்). 

XXVII

"எனது துணையா?" என்று கேட்டான் யூஜின்.
"இதோ இருக்கிறாரே: என் நண்பர், மான்சியர் கில்லோ.
நான் தேர்ந்தெடுத்த இந்த நபர் குறித்து
எந்த ஆட்சேபனையும் இருக்காது என்று கருதுகிறேன்:
அவர் அதிகம் அறியப்படாதவராக இருந்தாலும்,
நிச்சயமாக ஒரு நேர்மையான மனிதர்." 
ஜாரெட்ஸ்கி தன் உதட்டைக் கடித்துக்கொண்டான். 
ஒனேஜின் லென்ஸ்கியிடம் கேட்டான்:
"சரி, நாம் தொடங்கலாமா?" "அப்படியானால், தொடங்குவோம்."
, —
விளாதிமிர் கூறினார். இருவரும் புறப்பட்டனர்
அரைவை ஆலைக்குப் பின்னால். தொலைவில்
ஜாரெட்ஸ்கி—அந்த நேர்மையான மனிதர்—
ஒரு தீவிரமான ஒப்பந்தத்தை வகுக்கையில்,
பகைவர்கள் தலைகுனிந்து நின்றனர். 

XXVIII

பகைவர்கள்! ரத்த தாகம் அவர்களைப் பிரித்து
எவ்வளவு காலம்தான் ஆகியிருக்கும்? 
ஓய்வு நேரங்கள், உணவுகள், சிந்தனைகள்
மற்றும் செயல்களை நட்புடன் பகிர்ந்துகொண்டது
எவ்வளவு காலத்திற்கு முன்பு? இப்போது, ​​வன்மத்துடன்,
பரம்பரை எதிரிகளைப் போல,
ஏதோ ஒரு கொடூரமான, குழப்பமான கனவில் போல,
அமைதியில் ஒருவருக்கொருவர் அழிவைத் திட்டமிடுகிறார்கள்...
அவர்கள் கைகளில் ரத்தம் படிவதற்கு முன்
அவர்கள் சிரிக்கக்கூடாதா?
நட்புடன் பிரிந்து செல்லக்கூடாதா?..
ஆனால் உயர்குடிச் சமூகத்தின் காட்டுமிராண்டித்தனமான பகை
போலி மான உணர்வின் குத்தலுக்கு அஞ்சுகிறது. 

XXIX

இப்போது துப்பாக்கிகள் மின்னுகின்றன,
சுத்தியல் ராம்ராட் (ramrod) மீது மோதி ஒலிக்கிறது. 
குண்டுகள் துப்பாக்கிக் குழல்களுக்குள் நழுவுகின்றன,
மற்றும் சுத்தியல் (cock) முதல் முறையாக 'கிளிக்' என ஒலிக்கிறது. 
சாம்பல் நிற வெடிமருந்துத் துகள்கள்
பான் (pan) மீது சிந்துகின்றன. சொரசொரப்பான தீக்கல்,
உறுதியாகப் பொருத்தப்பட்டு,
பின்னால் இழுக்கப்படுகிறது. கில்லோட், பதற்றத்துடன்,
அருகிலுள்ள ஒரு மரக்குற்றிக்குப் பின்னால் நிற்கிறார். 
இரு பகைவர்களும் தங்கள் மேலங்கிகளைக் கழற்றுகின்றனர். 
ஜாரெட்ஸ்கி முப்பத்திரண்டு அடிகளை
மிகத் துல்லியமாக அளந்து நடக்கிறார்,
நண்பர்களைக் கடைசி அடையாளக் குறிகளில் நிறுத்துகிறார்,
அவர்கள் இருவரும் தங்கள் துப்பாக்கிகளை ஏந்துகிறார்கள். 

XXX

"இப்போது, ​​முன்னேறுங்கள்." 
அமைதியாக,
இன்னும் குறிவைக்காமல், அந்த இரு பகைவர்களும்—
நிலையான, அமைதியான, சீரான நடையுடன்—
நான்கு அடிகள் முன்னோக்கி நடந்தனர்,
மரணம் நோக்கிய நான்கு அடிகள். 
பிறகு யூஜின்,
தன் முன்னேற்றத்தை நிறுத்தாமல்,
முதலில் மெதுவாகத் தன் துப்பாக்கியை உயர்த்தினான். அவர்கள் மேலும் ஐந்து அடிகள் எடுத்து வைத்தனர், அப்போது
லென்ஸ்கி, தன் இடது கண்ணைச் சுருக்கி,
குறிவைத்தான்—ஆனால் அவன்
அப்படிச் செய்த அதே கணத்தில், ஒனேகின் சுட்டான்... அந்த நேரம்
வந்துவிட்டது: கவிஞன் அமைதியாகத்
தன் துப்பாக்கியைக் கீழே போட்டான்,

XXXI

அவன் மெதுவாகத் தன் கையைத்
தன் மார்பின் மீது வைத்துச் சரிந்தான். மங்கலான பார்வையில்
மரணம் தெரிந்தது, வேதனை அல்ல. 
அப்படியே, மலைச் சரிவில்,
சூரிய ஒளியில் தீப்பொறிகளாய் மின்னிக்கொண்டு,
பனிக்குவியல் ஒன்று மெதுவாகக் கீழே நழுவிச் செல்வது போல. திடீரென ஒரு கடும் குளிரின் தாக்கம்,
ஒனேஜின் அந்த இளைஞனை நோக்கி ஓடுகிறான்,
பார்க்கிறான், அழைக்கிறான்... எல்லாம் வீண்:
அவன் இனி இல்லை. அந்த இளம் கவிஞன்
காலத்திற்கு முந்தைய முடிவைச் சந்தித்தான்!
புயல் வீசியது; அந்த அழகிய மலர்
விடியற்காலையில் வாடி உதிர்ந்தது,
பீடத்தின் மீதிருந்த தீ அணைந்தது!..

XXXII

அசைவற்று அவன் கிடந்தான், விசித்திரமானதொரு
அமைதி அவன் நெற்றியில் குடிகொண்டிருந்தது.
ஒரு குண்டு அவன் மார்பைத் துளைத்தது;
காயத்திலிருந்து ஆவி பறக்க இரத்தம் வழிந்தது.
ஆனால் சற்று நேரத்திற்கு முன்புதான்,
அந்த இதயத்தில் கவித்துவ உத்வேகம் துடித்தது,
பகை, நம்பிக்கை மற்றும் காதலுடன்;
உயிர் துள்ளியது, இரத்தம் சூடாக ஓடியது—
இப்போது, ​​ஆள் அரவமற்ற வீட்டைப் போல,
அதனுள் எல்லாம் அமைதியாகவும் இருளாகவும் உள்ளது;
அது என்றென்றைக்குமாக மௌனத்தில் ஆழ்ந்துவிட்டது.
ஜன்னல் கதவுகள் மூடப்பட்டன, கண்ணாடிகள்
சுண்ணாம்பால் பூசப்பட்டன. அந்தப் பெண்மணி சென்றுவிட்டாள்.
எங்கே? இறைவனுக்கே வெளிச்சம். எந்தத் தடயமும் இல்லை.

XXXIII

துணிச்சலான ஒரு கூர்மையான கவிதை வரியால்,
கவனக்குறைவான எதிரியை ஆத்திரமூட்டுவது இனிமையானது;
பிடிவாதமாகத் தன் முரட்டுத்தனமான கொம்புகளைத் தாழ்த்தி,
தன்னையறியாமலே கண்ணாடியில் தன் பிம்பத்தைப் பார்த்து,
அடையாளம் கண்டு வெட்கப்படும் அவனைக் காண்பது இனிமையானது;
ஆனால் அதைவிட இனிமையானது, நண்பர்களே, அவன்
முட்டாள்தனமாக "அது நான்தான்!" என்று அலறுவது! இன்னும் இனிமையானது, அமைதியாக,
அவனுக்காக ஒரு நேர்மையான சவப்பெட்டியைத் தயார் செய்து,
கண்ணியமான தூரத்திலிருந்து அவனது வெளிறிய நெற்றியை
அமைதியாகக் குறிவைப்பது;
ஆனால் அவனை அவனது முன்னோர்களிடம் அனுப்பி வைப்பது
உங்களுக்கு மகிழ்ச்சியைத் தராது. 

XXXIV

சரி, ஒருவேளை, உங்கள் துப்பாக்கியால்,
ஒரு இளம் நண்பன் வீழ்த்தப்பட்டால்,
ஏளனப் பார்வையாலோ அல்லது ஒரு காட்டமான பதிலாலோ,
அல்லது ஏதேனும் அற்பக் காரணத்தாலோ,
மதுக்கோப்பைக்கு அருகே உன்னை அவமதித்து,
அல்லது கடும் கோபத்தின் உந்துதலில்,
கர்வம் கொண்டு உன்னை ஒரு துப்பாக்கிச் சண்டைக்கு அழைத்தவன்—
சொல்: உன் ஆன்மாவை என்ன உணர்வு ஆட்கொள்ளும்?
அவன் தரையில் அசைவற்று,
உன் கண்முன்னே—நெற்றியில் மரணத்தின் நிழல் படர—
மெல்ல மெல்ல விறைத்துப்போகும்போது,
உன் பதறிய அழைப்பிற்குச் செவிசாய்க்காமல்,
மௌனமாக அவன் கிடக்கும்போது? 

XXXV

இதயத்தை அறுக்கும் குற்ற உணர்வின் வேதனையில்,
கையில் துப்பாக்கியை ஏந்தியபடி,
யூஜின் லென்ஸ்கியை உற்றுநோக்குகிறான். 
"என்ன ஆயிற்று? அவன் கொல்லப்பட்டுவிட்டான்," என்று அவனது அண்டை வீட்டார் தீர்மானிக்கிறார். 
கொல்லப்பட்டுவிட்டானா! ... அந்தப் பயங்கரமான உண்மையை உணர்ந்து,
ஒனேஜின் உடல் நடுங்கப் பின்வாங்கி உதவிக்குக் கூவுகிறான். 
ஸாரெட்ஸ்கி மெதுவாக,
உறைந்துபோன அந்த உடலை பனிச்சறுக்கு வண்டியில் ஏற்றுகிறான்; 
அந்தக் கொடூரமான சுமையை அவன் வீட்டிற்குக் கொண்டு செல்கிறான். 
பிணத்தின் வாடையை உணர்ந்த குதிரைகள் கனைத்து,
முன் கால்களைத் தூக்கி மிரண்டு, தங்கள் இரும்புக் கடிவாளங்களை
வெள்ளை நுரையால் நனைக்கின்றன,
பின்னர் அம்பு போலப் பாய்ந்து ஓடுகின்றன.
XXXVI

என் நண்பர்களே, கவிஞனுக்காக நீங்கள் இரங்குகிறீர்கள்:
மகிழ்ச்சியான நம்பிக்கைகள் மலர்ந்திருந்த வேளையில்,
அவற்றை உலகுக்கு அளிக்கும் முன்னரே,
குழந்தைப் பருவத்தின் ஆடையைக் கழற்றியவுடனேயே,
அவன் வாடி வீழ்ந்தான்! எங்கே அந்தத் தீவிரமான ஆர்வம்,
எங்கே அந்த உன்னத முயற்சி—
இளம் உணர்வுகளின் மற்றும் சிந்தனைகளின்—
உயர்ந்த, மென்மையான, துணிச்சலான அந்த உந்துதல்? 
எங்கே காதலின் கொந்தளிக்கும் விருப்பங்கள்,
அறிவு மற்றும் உழைப்பிற்கான தாகம்,
தீமை மற்றும் அவமானம் குறித்த அச்சம்,
மற்றும் நீங்களோ, போற்றப்பட்ட கனவுகளே,
இவ்வுலகைச் சாராத வாழ்வின் நிழல் வடிவங்களே,
புனிதக் கவிதையின் தரிசனங்களே! 

XXXVII

ஒருவேளை அவன் உலகின் நன்மைக்காகப் பிறந்திருக்கலாம்,
அல்லது குறைந்தது புகழுக்காகவாவது; 
இப்போது மௌனமான அவனது யாழ் இசைக்கருவி
காலம் முழுதும் எதிரொலிக்கும், ஓயாத இசையை
எழுப்பியிருக்கக்கூடும். புகழின் ஏணியில்
ஒரு உயர்ந்த படி அவனுக்காகக்
காத்திருந்திருக்கலாம். 
அவனது துயருறும் ஆன்மா
தன்னுடன் ஒரு புனித ரகசியத்தை
எடுத்துச் சென்றிருக்கலாம்; நமக்கோ,
அந்த உயிர் தரும் குரல் இழக்கப்பட்டுவிட்டது,
மேலும் கல்லறையின் எல்லைக்கு அப்பால்
காலத்தின் கீதமோ அல்லது தேசங்களின் ஆசியோ
அவனைச் சென்றடையாது. 

XXXVIII. XXXIX

அல்லது ஒருவேளை இதுவும் நடந்திருக்கலாம்: ஒரு சாதாரண விதி
கவிஞனுக்காகக் காத்திருந்திருக்கலாம். 
இளமைப் பருவத்தின் ஆண்டுகள் கடந்திருக்கும்:
அவனது ஆன்மாவின் தீ தணிந்திருக்கும். 
அவன் பல விதங்களில் மாறியிருப்பான்,
கலைகளின் தேவதைகளிடமிருந்து (Muses) பிரிந்து, திருமணம் செய்து,
கிராமத்தில்—மகிழ்ச்சியாகவும் அதே சமயம் ஏமாற்றப்பட்ட கணவனாகவும்—
தடித்த மேலங்கியை (dressing-gown) அணிந்திருப்பான்; 
வாழ்க்கையை அதன் உண்மையான நிலையில் அறிந்திருப்பான்,
நாற்பது வயதில் கீல்வாதத்தால் (gout) அவதிப்பட்டிருப்பான்,
குடித்திருப்பான், உண்டிருப்பான், சலிப்படைந்திருப்பான், பருமனாகவும் பலவீனமாகவும் ஆகியிருப்பான்,
இறுதியில், தனது சொந்தப் படுக்கையில்,
குழந்தைகள், அழும் பெண்கள் மற்றும் மருத்துவர்கள்
சூழ மறைந்திருப்பான். 

XL

ஆனால் எது எப்படியாயினும், வாசகரே—
ஐயோ, அந்த இளம் காதலன்,
அந்தக் கவிஞன், அந்த ஆழ்ந்த சிந்தனையாளன்,
நண்பன் ஒருவனின் கையால் கொல்லப்பட்டான்! ஓர் இடம் உண்டு: கிராமத்தின் இடதுபுறத்தில்—
எங்கே ஒரு காலத்தில் கவித்துவ உத்வேகம் கொண்டவன் வாழ்ந்தானோ—
அங்கே இரண்டு பைன் மரங்கள் வேர்களில் ஒன்றிணைந்து வளர்ந்துள்ளன; 
அவற்றின் கீழே, அருகிலுள்ள பள்ளத்தாக்கிலிருந்து வரும்
சிற்றோடையின் நீர் மெல்ல ஓடுகிறது. அங்கே உழவன் இளைப்பாற விரும்புகிறான்,
அறுவடை செய்யும் பெண்கள் வந்து
ஓடும் நீரோடையில் தங்கள் குடங்களை மூழ்கடிக்கிறார்கள்; 
அங்கே, சிற்றோடையின் அடர்ந்த நிழலில்,
ஒரு எளிய நினைவுச் சின்னம் நிற்கிறது. 

XLI

அதன் அடியில் (வசந்த கால மழை
வயல்வெளிக் பயிர்கள் மீது விழத் தொடங்குகையில்),
ஓர் இடையன், பல வண்ண நாரினால் ஆன காலணியை முடைந்தபடி,
வோல்கா நதி மீனவர்களைப் பற்றிப் பாடுகிறான்; 
அப்போது, ​​கோடைக்காலத்தை கிராமத்தில் கழிக்கும்
நகரத்து இளம்பெண் ஒருத்தி,
குதிரை மீது ஏறி வயல்வெளிகள் வழியே
தனியாகத் துரிதமாகச் சவாரி செய்து வரும்போது,
அதற்கு முன்னால் தன் குதிரையை நிறுத்துகிறாள்,
தோல் கடிவாளத்தை இறுக்கமாக இழுத்து,
தன் தொப்பியின் முகத்திரையை உயர்த்தியபடி,
துள்ளும் விழிகளால்
அங்குள்ள எளிய வாசகத்தை வாசிக்கிறாள்—அப்போது ஒரு கண்ணீர்
அவளது மென்மையான கண்களை மறைக்கிறது. 

XLII

பிறகு அவள் திறந்தவெளியில் குதிரையை மெல்லச் செலுத்துகிறாள்,
ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மூழ்கியபடி; 
லென்ஸ்கியின் துயர விதி அவளது ஆன்மாவை
அவள் விருப்பத்திற்கு மாறாக நீண்ட நேரம் ஆட்கொள்கிறது; 
அவள் சிந்திக்கிறாள்: "ஓல்காவுக்கு என்ன நேர்ந்தது?
அவள் இதயம் நீண்ட காலம் துயருற்றதா,
அல்லது கண்ணீர் சிந்தும் காலம் விரைவாகக் கடந்துவிட்டதா?
அவளது சகோதரி இப்போது எங்கே இருக்கிறாள்?
சமூகத்தை விட்டு விலகிச் சென்றவன் எங்கே?
நாகரிக அழகிகளின் நாகரிகமான எதிரி,
அந்த இருண்ட மனநிலை கொண்ட விசித்திர மனிதன்,
இளம் கவிஞனைக் கொன்றவன் எங்கே?" 
காலப்போக்கில், நான் உங்களுக்கு
இவை அனைத்தையும் விரிவாகச் சொல்வேன்,

XLIII

ஆனால் இப்போது அல்ல. என் நாயகனை நான்
மிகவும் நேசித்தாலும்,
அவனிடம் நான் நிச்சயமாகத் திரும்பினாலும்,
தற்போதைக்கு என் கவனம் அவன் மீது இல்லை. 
வயது முதிர்வு ஒருவனைத் தீவிரமான உரைநடையை நோக்கி ஈர்க்கிறது,
வயது முதிர்வு எதுகை மோனை கொண்ட குறும்புக்காரக் கவிதை தேவதையை விரட்டுகிறது,
நானோ—பெருமூச்சுடன் ஒப்புக்கொள்கிறேன்—
அவளைப் பின்தொடர மிகவும் மந்தமாகவே நகர்கிறேன். 
என் பேனாவில் பழைய ஆர்வம் இனி இல்லை...
இந்தத் தற்காலிகமான பக்கங்களை அசுத்தப்படுத்த; 
இப்போது வேறு சில கனவுகள்—மிகவும் குளிர்ந்தவை,
மற்றும் வேறு சில கடுமையான கவலைகள்—
உலகின் பெரும் இரைச்சலிலும் அமைதியிலும்—
என் ஆன்மாவின் உறக்கத்தைக் கலைக்கின்றன. 

XLIV

வேறு சில ஏக்கங்களின் குரலை நான் அறிவேன்,
புதியதொரு துயரத்தையும் நான் அறிவேன்; 
அந்த ஆரம்பகால நம்பிக்கைகளுக்கு இனி வழியில்லை,
ஆனாலும் பழைய துயரத்திற்காக நான் வருந்துகிறேன். 
கனவுகளே, ஓ கனவுகளே! உங்கள் இனிமை எங்கே? 
இளமை எங்கே—அதனுடன் என்றும் இயைந்து வரும் அந்தப் பாடல் எங்கே? 
அதன் மலர்மாலை உண்மையிலேயே, இறுதியாக
வாடி, உதிர்ந்து போய்விட்டதா? 
என் வாழ்நாளின் வசந்தகாலம் உண்மையிலேயே கடந்துவிட்டதா—
அந்தத் துயரார்ந்த கற்பனைகள் இல்லாமலே
(இதுவரை நான் விளையாட்டாகக் கொண்டிருந்தவை அவை)? 
அதற்கு உண்மையிலேயே மீட்சி இல்லையா? 
நான் உண்மையிலேயே முப்பது வயதை நெருங்குகிறேனா? 

XLV

ஆம், என் வாழ்வின் உச்சக்கட்டம் வந்துவிட்டது, அதை
நான் ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேண்டும். 
இருப்பினும் அப்படியே ஆகட்டும்: நாம் நண்பர்களாகப் பிரிவோம்,
ஓ என் கவலையற்ற இளமையே! 
மகிழ்ச்சிகளுக்காக உனக்கு நன்றி கூறுகிறேன்,
துயரத்திற்காகவும், இனிமையான வேதனைகளுக்காகவும்,
கூச்சல்கள், புயல்கள், விருந்துகளுக்காகவும்,
அனைத்திற்கும், உனது அனைத்துப் பரிசுகளுக்கும்; 
உனக்கு நன்றி. உன் மூலமாக—
கொந்தளிப்பிலும் அமைதியிலும்—
நான் வாழ்க்கையைச் சுவைத்தேன்... முழுமையாக; 
போதும்! அமைதியான ஆன்மாவுடன்
நான் இப்போது ஒரு புதிய பாதையில் பயணிக்கிறேன்
கடந்த கால வாழ்க்கையிலிருந்து ஓய்வு பெற. 

XLVI

நான் பின்னோக்கிப் பார்க்கிறேன். விடைபெறுகிறேன், அமைதியான இடங்களே,
அங்கே என் நாட்கள் தனிமையில் கழிந்தன,
தீவிர உணர்ச்சிகளாலும் சோம்பலாலும் நிறைந்திருந்தன,
சிந்தனை வயப்பட்ட ஆன்மாவின் கனவுகளாலும் நிறைந்திருந்தன. நீயும், ஓ இளமைக்குரிய உத்வேகமே,
என் கற்பனையைத் தூண்டிவிடு,
என் இதயத்தை உறக்கத்திலிருந்து எழுப்பு,
என் தனிமை இடத்திற்கு அடிக்கடி வருகை தா,
கவிஞனின் ஆன்மா குளிர்ந்துபோக விடாதே,
அல்லது கசப்பும் உணர்ச்சியற்ற தன்மையும் கொள்ள விடாதே,
இறுதியில் கல்லாக இறுகிப்போக விடாதே
உயர் சமூகத்தின் உணர்வற்ற மயக்கத்திற்கு மத்தியில்—
இந்தச் சுழலில், இங்கே நான்
உங்களுடன் கலந்திருக்கிறேன், என் அன்பிற்குரிய நண்பர்களே!
4690

ஏழாம் அத்தியாயம்

மாஸ்கோவே, ரஷ்யாவின் அன்பு மகளே,
உனக்கு இணையான ஒன்றை எங்கே காண முடியும்? 

டிமிட்ரியேவ். 

சொந்தமான மாஸ்கோவை நேசிக்காமல் இருக்க முடியுமா? 

பாரடின்ஸ்கி. 

மாஸ்கோவை நோக்கிய ஒரு பயணம்! உலகைக் காண்பது என்றால் என்னவென்று அறிதல்! 
எங்கே சிறந்தது? 
நாம் இல்லாத இடத்தில்தான். 

கிரிபோயிடோவ். 

I

வசந்தத்தின் கதிர்களால் துரத்தப்பட்டு,
சுற்றியுள்ள மலைகளிலிருந்து பனி உருகி,
கலங்கிய நீரோடைகளாக ஏற்கனவே ஓடிவிட்டன
வெள்ளம் சூழ்ந்த புல்வெளிகளை நோக்கி. 
தெளிவான புன்னகையுடன், இயற்கை—
இன்னும் பாதி உறக்கத்தில்—ஆண்டின் விடியலை வரவேற்கிறது; 
வானம் பிரகாசமான நீல நிறத்தில் ஜொலிக்கிறது. 
காடுகள், இன்னும் ஊடுருவும் ஒளி கொண்டவையாய்,
மெல்லிய பனிமூட்டத்துடன் பச்சையாக மாறுவது போல் தோன்றுகின்றன. 
வயல்வெளியின் காணிக்கையைத் தேடும் தேனீ,
தனது மெழுகு அறையிலிருந்து வெளியே பறக்கிறது. 
பள்ளத்தாக்குகள் காய்ந்து வண்ணமயமாகின்றன; 
மந்தைகள் சத்தமிட்டு முழங்குகின்றன, மற்றும் பாடும் பறவை (நைட்டிங்கேல்)
இரவின் அமைதியில் ஏற்கனவே தன் பாடலைப் பாடிவிட்டது. 

II

உன் வருகை எனக்கு எவ்வளவு சோகத்தைத் தருகிறது,
வசந்தமே, ஓ வசந்தமே! காதலின் பருவமே! 
எத்தகைய ஒரு சோர்வான கிளர்ச்சி
என் ஆன்மாவிலும், என் இரத்தத்திலும் எழுகிறது! 
எவ்வளவு கனமான, மென்மையான உணர்வுடன்
நான் அந்த மூச்சுக் காற்றை நுகர்கிறேன்
என் முகத்தில் மோதும் வசந்தத்தின் காற்றை
கிராமப்புற அமைதிக்கு நடுவே! 
அல்லது எல்லா இன்பமும் எனக்கு அந்நியமானதா—
மகிழ்ச்சியையும் உயிர்ப்பையும் தரும் அனைத்தும்,
ஆனந்தத்தையும் ஒளியையும் தரும் அனைத்தும்,
சலிப்பையும் சோர்வையும் மட்டுமே கொண்டு வருகிறதா
நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே இறந்துபோன ஒரு ஆன்மாவிற்கு,
எல்லாவற்றையும் இருண்டதாகக் காட்டுகிறதா? 

III

அல்லது, இலையுதிர் காலத்தில் இழந்த இலைகள்
மீண்டும் வருவதில் மகிழ்ச்சி கொள்ளாமல்,
கசப்பான இழப்பு ஒன்றை நாம் நினைவுகூர்கிறோமா
காட்டின் புதிய இலைகளின் சலசலப்பைக் கேட்கும்போது? 
அல்லது நாம்—கலக்கமான எண்ணங்களுடன்—
இயற்கையின் புத்துணர்ச்சியை
நமது சொந்த ஆண்டுகளின் வாடுதலோடு ஒப்பிடுகிறோமா,
அவற்றிற்கு மறுபிறப்பு என்பதே இல்லையே? ஒருவேளை, கவித்துவமான கனவுலகில் மூழ்கியிருக்கையில்,
நினைவில் வந்துதிக்கும்
கடந்த காலத்தின் வேறொரு வசந்தம்;
அது இதயத்தை அதிரச் செய்யும்—
தொலைதூர தேசத்தின் கனவுகளாலும்,
அற்புதமான ஓர் இரவின் நினைவாலும், நிலவின் அழகாலும்...

IV

நேரம் வந்துவிட்டது: சுகம் நாடும் சோம்பேறிகளே,
ஞானம் மிக்க இன்பவாதிகளே,
கவலைகளற்ற மகிழ்ச்சியான ஆன்மாக்களே,
லெவ்ஷின் (Levshin) பள்ளியின் இளம் சீடர்களே {41},
கிராமத்து 'பிரியம்' (Priam) மன்னர்களைப் போன்ற முதியவர்களே,
மற்றும் உணர்வுப்பூர்வமான மங்கையர்களே—
வசந்தம் உங்களை கிராமப்புறத்திற்கு அழைக்கிறது;
அது கதகதப்பும், மலர்களும், உழைப்பும் நிறைந்த பருவம்,
உத்வேகம் தரும் நடைப்பயிற்சிகளுக்கும்
இனிமையான ஈர்ப்புகள் நிறைந்த இரவுகளுக்கும் ஏற்ற காலம்.
வயல்வெளிகளை நோக்கிச் செல்லுங்கள், நண்பர்களே! விரைந்து செல்லுங்கள்; 
பொருட்கள் நிறைந்த வண்டிகளிலும்,
சொந்த வாகனத்திலோ அல்லது பொதுப் போக்குவரத்து வண்டியிலோ,
நகரத்தின் வாயில்களிலிருந்து புறப்பட்டுச் செல்லுங்கள். 

V

அன்பிற்குரிய வாசகரே, நீங்களும் கூட,
அந்த அமைதியற்ற நகரத்தை விட்டு வெளியேறுங்கள்—
குளிர்காலம் முழுவதும் நீங்கள் களிப்புடன் கழித்த அந்த இடத்தை—
வெளிநாட்டிலிருந்து இறக்குமதி செய்யப்பட்ட உங்கள் வண்டியில்; 
என் கட்டுப்பாடற்ற கவிதை உணர்வோடு (Muse) வாருங்கள்,
தோப்புகளின் இலைகள் அசைந்தாடும் ஓசையைக் கேட்க,
பெயரற்ற நதியொன்றின் கரையில் அமைந்துள்ள அந்த கிராமத்தில்—
அங்கேதான் என் 'யூஜின்' (Eugene)—
அந்தச் சோம்பேறித்தனமான, சோகம் சூழ்ந்த தனிமை விரும்பி—
சற்று காலத்திற்கு முன் குளிர்காலத்தைக் கழித்தான்,
இளம் 'தான்யா'வுக்கு (Tanya) அண்டை வீட்டானாக—
என் அன்பிற்குரிய, கனவுலகில் சஞ்சரிக்கும் அந்தப் பெண்ணுக்கு—
ஆனால் அவன் இப்போது அங்கே வசிப்பதில்லை...
அவன் ஒரு துயரமான சுவட்டை மட்டும் விட்டுச் சென்றிருக்கிறான். 

VI

வளைந்து செல்லும் குன்றுகளுக்கு இடையே,
ஒரு சிறிய நீரோடை பச்சைப் புல்வெளியின் ஊடே
லிண்டன் (linden) மரத்தோப்பைக் கடந்து நதியை நோக்கிச் செல்லும்
அந்த இடத்திற்கு நாம் செல்வோம். 
அங்கே வசந்தத்தின் காதலனான வானம்பாடிப் பறவை
இரவு முழுவதும் பாடிக்கொண்டிருக்கும்; காட்டு ரோஜா மலரும்,
மற்றும் ஊற்றின் மெல்லிய ஓசை கேட்கும்—
அங்கே ஒரு கல்லறைக்கல் நிற்கிறது
இரண்டு பழமையான பைன் (pine) மரங்களின் நிழலில். 
அதிலுள்ள வாசகம் அவ்வழியே செல்வோரிடம் சொல்கிறது:
"விளாடிமிர் லென்ஸ்கி (Vladimir Lensky) இங்கே உறங்குகிறான்;
மடிந்தான்..."

...வீர மரணம் எய்தினான், இளமையிலேயே,
குறிப்பிட்ட ஆண்டில், குறிப்பிட்ட வயதில். ஓய்வு கொள் இப்போது, ​​இளம் கவிஞனே!

VII

வளைந்த பைன் மரக் கிளையின் மீது,
காலைத் தென்றல் அடிக்கடி அசைக்கும்
ஒரு மர்மமான மலர் வளையத்தை—அந்தச் சன்னதிக்கு மேல்,
அந்த எளிமையான கலசத்திற்கு மேல்—விடியற்காலையில்.
அடிக்கடி, தங்கள் ஓய்வு நேரங்களில்,
இரு நண்பர்கள் வந்து மலர்களைத் தூவுவார்கள்;
அங்கே, நிலவின் மங்கலான ஒளியில்,
இரவில் ஒருவரையொருவர் தழுவிக்கொண்டு கண்ணீர் வடித்தனர்.
ஆனால் இப்போது... அந்தத் துயரமான நினைவுச் சின்னம்
முற்றிலும் மறக்கப்பட்டுவிட்டது. மிதிபட்ட பாதை
செடிகளால் மூடப்பட்டுள்ளது; மலர் வளையம் மறைந்துவிட்டது;
அங்கே, கீழே, கூன் விழுந்த ஒரு முதிய இடையன்
தன் பழமையான பாடலைப் பாடிக்கொண்டிருக்கிறான்,
நாள் முழுவதும் காலணிகளைப் பின்னிக்கொண்டே.

VIII. IX. X

என் பாவம் லென்ஸ்கி! அவள் நீண்ட காலம் துயருறவில்லை,
அல்லது ஆழ்ந்த விரக்தியில் வாடவும் இல்லை.
ஐயோ! அந்த இளம் மணப்பெண் விடைபெற்றாள்
துயரத்திலிருந்து—அவன் மீதான அக்கறையில் நம்பிக்கையற்று.
அலைபாயும் அவள் பார்வையை வேறொருவன் கவர்ந்தான்,
அவள் துயரத்தை வேறொருவன் ஆற்றினான்
அன்பான புகழ்ச்சி மற்றும் கபடமான கலையால்;
ஒரு 'உலான்' (குதிரைப்படை வீரன்) அவள் நம்பிக்கையுள்ள இதயத்தை வென்றான்—
அவள் உண்மையாக நேசித்த அந்த 'உலான்'...
இப்போது, ​​பலிபீடத்தின் முன்,
நாணத்துடன் கூடிய அடக்கமான மணப்பெண்ணாக அவள் நிற்கிறாள்,
தலை குனிந்து, சோர்ந்த மனதுடன்,
குனிந்த கண்களுக்குள் ஒரு தீப்பொறி,
இதழ்களில் ஒரு மெல்லிய புன்னகை தவழ. 

XI

என் பாவம் லென்ஸ்கி! அந்த ஆழ்ந்த இருளில்,
கல்லறைக்கு அப்பால், உறக்கத்தின் உலகில்,
துயரமான அந்தப் பாடகன் தன் கல்லறையில்
நம்பிக்கையற்ற காதலின் செய்தியால் தொந்தரவு செய்யப்பட்டானா?
அல்லது, 'லெத்தே' (மறதி நதி) நீரோடையின் அமைதியில் மயங்கி,
பேரின்பமான, உணர்வற்ற கனவில் மூழ்கி,
உலகியல் கவலைகளுக்கு அப்பால் இருக்கிறானா—
அவன் செவிக்கு உலகம் இப்போது மௌனமாகிவிட்டதா?..
ஆம்! அலட்சியமான மறதிதான்
கல்லறைக்கு அப்பால் நம் அனைவரையும் காத்திருக்கிறது. 
நண்பர்களின் குரல்கள்,
எதிரிகள் மற்றும் காதலர்களின் குரல்கள், மறைந்துபோகின்றன. 
வாரிசுகள், கோபத்துடனும் கூச்சலுடனும்,
நாம் விட்டுச் சென்ற நிலங்களுக்காகச் சண்டையிடுகிறார்கள். 

XII

விரைவிலேயே ஓல்யாவின் ஒலிக்கும் குரல்
லாரின் வீட்டில் அடங்கிப்போனது. விதியின் கட்டளைக்குக் கட்டுப்பட்டு, அந்த உஹ்லான் (குதிரைப்படை வீரன்)
அவளை வெகுதூரம் அழைத்துச் செல்ல வேண்டியதாயிற்று...
கசப்பான கண்ணீரில் நனைந்தபடி,
தன் மகளுக்கு விடை கொடுத்த அந்த முதியவள்,
உயிரற்றவள் போலத் தோன்றினாள்;
ஆனால் தான்யாவால் அழ முடியவில்லை;
அவளது துயரமான முகத்தில்
மரணத்தின் வெளிறிய நிறம் மட்டுமே படர்ந்திருந்தது.
அனைவரும் வீட்டு முகப்புக்கு வந்தபோது,
பிரியும் தருணத்தில் அந்த இளம் தம்பதியின் வண்டியைச் சுற்றி
அனைவரும் பரபரப்பாக இயங்கிக்கொண்டிருக்க,
தாத்யானா அவர்களை வழியனுப்பி வைத்தாள். 

XIII

நீண்ட நேரம், ஒரு மூடுபனி ஊடே பார்ப்பது போல,
அவர்கள் சென்ற திசையை அவள் உற்று நோக்கினாள்...
இப்போது—தாத்யானா தனித்து, முற்றிலும் தனித்து இருக்கிறாள்! 
ஐயோ! பல ஆண்டுகளின் தோழி,
அவளது இளம் புறா,
நெருங்கிய தோழி,
விதியால் வெகுதூரம் கொண்டு செல்லப்பட்டு,
அவளை விட்டு என்றென்றைக்குமாகப் பிரிந்துவிட்டாள். 
ஒரு நிழலைப் போல அவள் நோக்கமின்றி அலைகிறாள்,
எப்போதாவது பாழடைந்த தோட்டத்தைப் பார்க்கிறாள்...
எங்கும், எதிலும் அவளுக்கு ஆறுதல் கிடைக்கவில்லை,
அடக்கிக்கொண்ட கண்ணீருக்கு
எந்தத் தணிவும் கிடைக்கவில்லை,
அவளது இதயம் இரண்டாக உடைந்து கொண்டிருக்கிறது. 

XIV

கொடுமையான தனிமையில்
அவளது காதல் உணர்வு இன்னும் தீவிரமாக எரிகிறது,
தொலைவில் இருக்கும் ஒனேகினைப் பற்றி
அவளது இதயம் இன்னும் உரக்கப் பேசுகிறது. 
அவள் அவனை இனி காணப்போவதில்லை; 
அவனிடம் அவள் வெறுப்பை மட்டுமே கொள்ள வேண்டும்—
ஏனெனில் அவன் அவளது சகோதரனைக் கொன்றவன்; 
அந்தக் கவிஞன் மடிந்துவிட்டான்... ஆனால் இப்போது
அவனை யாரும் நினைவுகூரவில்லை; வேறொருவருக்குத்
தன் காதலியை அவன் விட்டுக்கொடுத்துவிட்டான். 
நீல வானில் மறையும் புகையைப் போல
அந்தக் கவிஞனின் நினைவும் மறைந்துவிட்டது;
ஒருவேளை இரண்டு இதயங்கள் மட்டும்
இன்னும் அவனுக்காகத் துயருறலாம்... ஆனால் ஏன் துயருற வேண்டும்?..

XV

அது மாலை நேரம். வானம் மங்கிக்கொண்டிருந்தது. நீர்நிலைகள்
அமைதியாக ஓடிக்கொண்டிருந்தன. ஒரு வண்டு ரீங்காரமிட்டது. 
வட்ட நடனங்கள் கலைந்து கொண்டிருந்தன; 
ஆற்றின் மறுபுறம், ஒரு மீனவனின் நெருப்பு
எரிந்து புகையை எழுப்பியது. திறந்தவெளியில்,
நிலவின் வெள்ளி போன்ற ஒளியில்,
தன் கனவுகளில் மூழ்கியபடி,
டாட்டியானா நீண்ட நேரம் தனியாக நடந்து சென்றாள். 
தொடர்ந்து நடந்து கொண்டே இருந்தாள். திடீரென்று, அவளுக்கு முன்னால்,
குன்றின் மேலிருந்து அந்தப் பெரிய வீட்டைக் காண்கிறாள்,
அக்கிராமம், குன்றின் அடிவாரத்தில் உள்ள தோப்பு,
மற்றும் தெளிந்த நீரோடைக்கு அருகிலுள்ள தோட்டம் ஆகியவற்றை. 
அவள் உற்று நோக்குகிறாள்—அப்போது அவளது இதயம்
வேகமாகவும் வலிமையாகவும் துடிக்கத் தொடங்குகிறது. 

XVI

சந்தேகங்கள் அவளை வாட்டுகின்றன:
"நான் முன்னே செல்லவா, அல்லது திரும்பிச் செல்லவா?
அவர் இங்கே இல்லை. நான் அவருக்கு அறிமுகமில்லாதவள்...
அந்த வீட்டையும், இந்தத் தோட்டத்தையும் மட்டும் பார்த்துவிட்டுச் செல்வோம்." 
அப்படியே டாட்டியானா குன்றிலிருந்து கீழே இறங்குகிறாள்,
மூச்சு திணற; அவள் சுற்றிலும் ஒரு பார்வையை வீசுகிறாள்—
வியப்பும் திகைப்பும் கலந்த பார்வையுடன்...
ஆள் அரவமற்ற முற்றத்திற்குள் நுழைகிறாள். 
நாய்கள் குரைத்தவாறே அவளை நோக்கி ஓடிவந்தன. 
அவள் பயந்து அலறியதைக் கேட்டு,
வீட்டிலிருந்த சிறுவர் கூட்டம்
சத்தமிட்டபடி ஓடி வந்தது. சற்றுப் போராடி
அந்தச் சிறுவர்கள் நாய்களை விரட்டியடித்தனர்,
அந்த இளம் மங்கையைத் தங்கள் பாதுகாப்பில் எடுத்துக்கொண்டனர். 

XVII

"எஜமானரின் வீட்டைப் பார்க்க முடியுமா?" 
என்று டான்யா கேட்டாள். விரைவாக
அந்தச் சிறுவர்கள் அனிஸ்யாவிடம் ஓடினர்
நுழைவு மண்டபத்தின் சாவியைப் பெற்றுவர; 
அனிஸ்யா உடனே அவள் முன் தோன்றினாள்,
அவர்களுக்கு முன்னால் கதவு திறக்கப்பட்டது,
டான்யா அந்த வெறுமையான வீட்டிற்குள் நுழைகிறாள்—
அங்குதான் நம் கதாநாயகன் சமீபத்தில் வசித்து வந்தான். 
அவள் பார்க்கிறாள்: மண்டபத்தில் கவனிக்கப்படாமல்,
பில்லியர்ட்ஸ் மேஜையின் மீது ஒரு மட்டை (cue) இருந்தது;
கலைந்துபோன சோபாவின் மீது
குதிரை சவாரிக்குரிய சாட்டை ஒன்று கிடந்தது. டான்யா மேலும் முன்னே செல்கிறாள்; அந்த மூதாட்டி அவளிடம் சொல்கிறாள்: "இதோ இருக்கிறது அடுப்பு (fireplace);
இங்கேதான் எஜமானர் தனியாக அமர்ந்திருப்பார்.

XVIII

இங்கே, குளிர்காலத்தில், மறைந்த லென்ஸ்கி—
நமது அண்டை வீட்டுக்காரர்—அவருடன் உணவருந்துவார்.
தயவுசெய்து இந்த வழியாக வாருங்கள், என்னைப் பின்தொடருங்கள்.
இதுதான் எஜமானரின் படிக்கும் அறை;
இங்கேதான் அவர் ஓய்வெடுப்பார், காபி அருந்துவார்,
நிர்வாகியின் அறிக்கைகளைக் கேட்பார்,
காலையில் புத்தகம் வாசிப்பார்...
பழைய எஜமானரும் இங்கேதான் வசித்து வந்தார்;
ஞாயிற்றுக்கிழமைகளில், அவர் அடிக்கடி—
இங்கே ஜன்னல் அருகே, கண்ணாடி அணிந்துகொண்டு—
'டுராச்ச்கி' (Durachki) என்ற சீட்டாட்டம் விளையாடுவார்.
கடவுள் அவர் ஆன்மாவிற்கு முக்தியளிக்கட்டும்,
அவரது எலும்புகளுக்கு அமைதி கிடைக்கட்டும்—
கல்லறையில், ஈரமான பூமித்தாயின் மடியில்!" 

XIX

தாத்யானா சுற்றிலும் உற்று நோக்குகிறாள்,
மென்மையான, நெகிழ்ச்சியான உணர்வுடன்;
அங்குள்ள அனைத்தும் அவளுக்கு விலைமதிப்பற்றதாகத் தோன்றுகின்றன,
அனைத்தும் அவளது மென்மையான ஆன்மாவை
இனிமையும் துயரும் கலந்த ஓர் உணர்வால் கிளர்ச்சியுறச் செய்கின்றன:
மங்கலான விளக்குடன் கூடிய அந்த மேசை,
குவித்து வைக்கப்பட்ட புத்தகங்கள், ஜன்னலருகே
போர்வை போர்த்தப்பட்ட அந்தப் படுக்கை,
நிலவொளி படர்ந்த இருளில் தெரியும் காட்சி,
அந்த வெளிறிய, மங்கலான ஒளி,
லார்ட் பைரனின் ஓவியம்,
மற்றும் வார்ப்பிரும்பால் ஆன உருவம் கொண்ட அந்தத் தாங்கி—
அதன் தொப்பிக்குக் கீழே ஒரு கவலையான நெற்றி,
மார்பின் மீது குறுக்காகக் கட்டப்பட்ட கைகள். 

XX

அந்த நாகரிகமான அறையில் தாத்யானா நீண்ட நேரம் நிற்கிறாள்,
ஏதோ ஒரு மந்திரத்தால் வசீகரிக்கப்பட்டவளைப் போல. 
ஆனால் நேரம் கடந்துவிட்டது. குளிர்ந்த காற்று வீசத் தொடங்கியுள்ளது. 
பள்ளத்தாக்கு இருண்டுள்ளது. பனிமூட்டம் சூழ்ந்த ஆற்றின் மேலே
அந்தச் சோலை அமைதியில் ஆழ்ந்துள்ளது; 
நிலவு குன்றின் பின்னால் மறைந்துவிட்டது,
இப்போது அந்த இளம் பயணியான அவளுக்கு
வீடு திரும்ப வேண்டிய நேரம்—மிகவும் தாமதமான நேரம்—வந்துவிட்டது. 
தன் மனக் கிளர்ச்சியை மறைத்தவாறே—
ஒரு பெருமூச்சுடன்—
தான்யா தன் திரும்பு பயணத்தைத் தொடங்குகிறாள். 
ஆனால் முதலில், அவள் அனுமதி கோருகிறாள்:
தனிமை சூழ்ந்த அந்த மாளிகைக்கு மீண்டும் வரவும்,
இங்குள்ள புத்தகங்களைத் தனியாக அமர்ந்து படிக்கவும்.
5014
XXI

வாசலுக்கு வெளியே வீட்டுப் பொறுப்பாளரிடம்
டாட்டியானா விடைபெற்றாள். ஒரு நாள் கழித்து,
அதிகாலையில், அவள் மீண்டும்
அந்தக் கைவிடப்பட்ட இடத்திற்கு வந்தாள். 
அமைதியான அந்தப் படிப்பறையில்,
உலகத்தையே சிறிது நேரம் மறந்து,
அவள் முற்றிலும் தனிமையில் விடப்பட்டாள்,
நீண்ட நேரம் கண்ணீர் விட்டாள். 
பிறகு அவள் புத்தகங்களின் பக்கம் திரும்பினாள். 
ஆரம்பத்தில், அவற்றின் மீது அவளுக்கு நாட்டம் இல்லை,
ஆனால் அங்குள்ள புத்தகத் தேர்வு அவளுக்கு
விசித்திரமாகத் தோன்றியது. டாட்டியானா மிகுந்த ஆர்வத்துடன்
வாசிப்பில் தன்னை ஈடுபடுத்திக்கொண்டாள்; 
அப்போது ஒரு புதிய உலகம் அவளுக்குத் திறந்துகொண்டது. 

XXII

யூஜின் வாசிப்பின் மீதான ஆர்வத்தை
எப்போதோ இழந்துவிட்டான் என்று நமக்குத் தெரிந்தாலும்,
அவன் சில படைப்புகளை மட்டும்
தனது வெறுப்பிலிருந்து விலக்கி வைத்திருந்தான்:
*'தி ஜியாவூர்' (The Giaour)* மற்றும் *'டான் ஜுவான்' (Don Juan)* ஆகியவற்றின் கவிஞன்,
மற்றும் இரண்டு மூன்று நாவல்கள்—
அவை அக்காலகட்டத்தைப் பிரதிபலித்தன,
அத்துடன் நவீன மனிதனை
மிகத் துல்லியமாகச் சித்தரித்தன—
அறநெறியற்ற ஆன்மா,
தன்னலமும் வறட்சியும் கொண்டவன்,
ஆயினும் எல்லையற்ற கற்பனை உலகில் மூழ்கியிருப்பவன்,
கசப்புணர்வு கொண்ட மனம்,
வெற்றுச் செயல்களில் கொதித்தெழுபவன். 

XXIII

பல பக்கங்களில்
கூர்மையான நகக்குறிப்புகள் பதிந்திருந்தன; 
கவனமிக்க அந்தப் பெண்ணின் கண்கள்
அவற்றின் மீது கூர்மையாக நிலைத்தன. 
ஓனிகனை எந்த எண்ணம் அல்லது கவனிப்பு
ஈர்த்தது என்பதையும்,
எங்கே அவன் மௌனமாக உடன்பட்டான் என்பதையும்
டாட்டியானா நடுக்கத்துடன் கண்டாள். 
பக்கங்களின் ஓரங்களில், அவனது
பென்சில் குறிப்புகளை அவள் கண்டாள். 
எல்லா இடங்களிலும், ஓனிகனின் ஆன்மா
தன்னையறியாமலே வெளிப்பட்டது—
சில இடங்களில் ஒரு சிறிய சொல், சில இடங்களில் ஒரு 'X' குறி,
வேறு சில இடங்களில் ஒரு கேள்விக்குறி. 

XXIV

மெல்ல மெல்ல,
என் டாட்டியானா இப்போது தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்குகிறாள்—கடவுளுக்கு நன்றி—
எவனுக்காகத் தன் விதி அவளை
பெருமூச்சு விட வைத்ததோ அந்த மனிதனை:
சோகமும் ஆபத்தும் நிறைந்த ஒரு விசித்திரமானவன்,
நரகத்தையோ அல்லது சொர்க்கத்தையோ சேர்ந்தவன்,
இந்தத் தேவதை, இந்த ஆணவம் பிடித்த அரக்கன்—
அவன் யார்? அவன் வெறும் போலியா,
அற்பமான ஒரு நிழல் உருவமா, அல்லது ஒருவேளை
ஹரால்டின் (Harold) மேலங்கி அணிந்த மாஸ்கோவாசியா,
மற்றவர்களின் விருப்பங்களின் எதிரொலியா,
நாகரிகப் பாவனைகளின் அகராதியா?
உண்மையில், அவன் ஒரு கேலிச்சித்திரமா? 

XXV

அந்தப் புதிரை அவள் தீர்த்துவிட்டாளா?
இறுதியில் சரியான சொல் கிடைத்துவிட்டதா? 
மணித்துளிகள் பறந்தோடுகின்றன; அவள் மறந்துவிட்டாள்
வீட்டில் அவளுக்காக நீண்ட நேரம் காத்திருப்பதை,
அங்கு இரு அண்டை வீட்டார் கூடியிருக்கிறார்கள்
அங்கே பேச்செல்லாம் அவளைப் பற்றியேதான். 
"என்ன செய்வது? டட்யானா வளர்ந்துவிட்டாளே,"
என்று பெருமூச்சுடன் கூறினாள் அந்த மூதாட்டி. 
"ஓலென்காவோ இன்னும் இளையவள்.
இப்பெண்ணுக்கு நல்ல இடத்தில் திருமணம் செய்துவைக்க வேண்டிய நேரம் இது,
உண்மையைச் சொல்கிறேன்; ஆனால் என்ன செய்வது?
எல்லோருக்கும் ஒரே பதில்: 'முடியாது' என்பதுதான்.
அவள் எப்போதும் சோகத்தில் பெருமூச்சு விடுகிறாள்,
காடுகளுக்குள் தனியாக அலைந்து திரிகிறாள்." 

XXVI

"அவள் காதலில் விழுந்திருப்பாளோ?" — யாருடன்? 
புயானோவ் முன்வந்தான்: மறுப்புதான் கிடைத்தது. 
இவான் பெதுஷ்கோவ் — அவனுக்கும் அதே நிலை. 
ஹுசார் படைவீரன் பிக்தின் எங்களுடன் தங்கினான்; 
டான்யாவால் அவன் எப்படி ஈர்க்கப்பட்டான்,
எப்படி அவளிடம் கெஞ்சிக் கொஞ்சி, வீரன் போல நடந்துகொண்டான்! 
நான் நினைத்தேன்: ஒருவேளை அவனை அவள் ஏற்றுக்கொள்வாளோ என்று; 
வாய்ப்பே இல்லை! அதுவும் ஒன்றும் இல்லாமல் போனது. —
"என்ன அம்மா? எதற்காகத் தாமதம்?
மாஸ்கோவிற்குச் செல்லுங்கள் — மணப்பெண் சந்தைக்கு!
அங்கே நிறைய வாய்ப்புகள் இருப்பதாகச் சொல்கிறார்களே." 
— ஐயோ அன்பே! வருமானம் குறைவுதானே. —
"ஒரு குளிர்காலத்திற்குப் போதுமானதாக இருக்கும்,
அல்லது நானே அதற்கான பணத்தைத் தருகிறேன்." 

XXVII

அந்த மூதாட்டிக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது
இந்த அறிவார்ந்த, தெளிவான ஆலோசனை; 
அவள் கணக்கிட்டுப் பார்த்தாள் — உடனே அங்கேயே
குளிர்காலத்தில் மாஸ்கோவிற்குப் புறப்பட முடிவு செய்தாள். 
டான்யாவும் இந்தச் செய்தியைக் கேட்கிறாள். 
தேர்ந்த ரசனை கொண்ட உயர்குடிச் சமூகத்தின் முன்
வெளிப்படுத்த வேண்டியது — அந்த இயல்பான, தெளிவான, வெளிப்படையான குணங்களை,
கிராமத்துக்கே உரிய எளிமையை,
காலம் கடந்த பாணியிலான ஆடம்பரத்தை,
பழமையான பேச்சு வழக்கையும்; 
மாஸ்கோவாசி...
...ஆடம்பரப் பிரியர்கள் மற்றும் மயக்கும் மங்கையர் மத்தியில்
ஏளனப் பார்வைகளை எதிர்கொள்ள நேரிடுமே!..
ஐயோ, அச்சம்! இல்லை, காட்டுப் பகுதியிலேயே
அவள் தங்கியிருப்பதே சிறந்தது, பாதுகாப்பானது. 

XXVIII

சூரியனின் முதல் கதிர்களுடன் எழுந்து,
அவள் வயல்வெளிகளை நோக்கி விரைவாள்;
அங்குள்ள காட்சிகளை மென்மையான உணர்வுகள்
நிறைந்த கண்களால் உற்றுநோக்கிச் சொல்வாள்:
"விடைபெறுகிறேன், அமைதியான பள்ளத்தாக்குகளே,
பழகிய மலைச்சிகரங்களே,
அறிந்த காடுகளே;
விடைபெறுகிறேன், தெய்வீக அழகே,
மகிழ்ச்சி தரும் இயற்கையே;
இந்த இனிய, அமைதியான உலகை விட்டுவிட்டு
பளபளக்கும் வீண் ஆடம்பரங்களின் ஆரவாரத்தை நோக்கிச் செல்கிறேன்...
என் சுதந்திரமே, உனக்கும் விடை!
எங்கே, எதற்காக நான் அவசரமாகச் செல்கிறேன்?
விதி எனக்கு என்ன காத்திருக்க வைத்திருக்கிறது?" 

XXIX

அவளது நடைப்பயணங்கள் இப்போது நீண்டன. 
ஒரு சிறு குன்று, ஒரு சிற்றாறு என
டாட்டியானாவைத் தடுத்து நிறுத்தி,
அவற்றின் அழகு அவளைக் கட்டிப்போட்டது. 
பழைய நண்பர்களிடம் பேசுவது போல,
அவள் தன் சோலைகளுடனும் புல்வெளிகளுடனும்
தொடர்ந்து உரையாடினாள். 
ஆனால் நிலையற்ற கோடைக்காலம் கடந்து சென்றது. 
பொன்னிற இலையுதிர் காலம் வந்துவிட்டது. 
இயற்கை, நடுங்கி வெளிறிய நிலையில்,
அலங்கரிக்கப்பட்ட பலிப்பொருள் போலக் காட்சியளித்தது...
பின்னர் வடதிசையிலிருந்து மேகங்களை விரட்டிக்கொண்டு,
காற்று மூச்சிரைத்தது, சீறியது—இதோ, மந்திரக்காரி
குளிர்காலமே நெருங்கி வந்தது. 

XXX

அது வந்தது, எங்கும் பரவியது; கிழிசல்களாக
ஓக் மரக்கிளைகளில் தொங்கியது; 
வயல்வெளிகளிலும் மலைகளைச் சுற்றிலும்
அலை அலையான கம்பளங்களாகப் பரவியது; 
ஆற்றங்கரைகளையும் அசையாத நதியையும்
மென்மையான பனிப் போர்வையின் கீழ் சமமாக்கியது; 
பனித்துளிகள் பிரகாசமாக மின்னின. நாமோ
குளிர்காலத் தாயின் விளையாட்டுகளில் மகிழ்கிறோம். 
டாட்டியானாவின் இதயமோ இதில் மகிழ்ச்சி காணவில்லை. 
குளிர்காலத்தை வரவேற்கவோ,
குளிர் காற்றைச் சுவாசிக்கவோ,
குளியலறை கூரையிலிருந்து விழுந்த முதல் பனியைக் கொண்டு
முகம், தோள்கள் மற்றும் மார்பைக் கழுவவோ அவள் செல்வதில்லை:
குளிர்காலப் பயணத்தைக் கண்டு டாட்டியானா அஞ்சுகிறாள். 

XXXI

புறப்பட வேண்டிய நாள் எப்போதோ கடந்துவிட்டது,
கடைசி கெடுவும் நழுவிச் சென்றுவிட்டது. சோதிக்கப்பட்டு, மெத்தை புதுப்பிக்கப்பட்டு, வலுப்படுத்தப்பட்டது—
நீண்ட காலமாக மறதியில் கிடந்த அந்தக் குதிரை வண்டி. ஒரு சாதாரண பயண அணிவகுப்பு: மூன்று மூடப்பட்ட வண்டிகள்
வீட்டுப் பொருட்களையும் உடைமைகளையும் சுமந்து செல்கின்றன—
சமையல் பாத்திரங்கள், நாற்காலிகள், கனமான பெட்டிகள்,
ஜாடிகளில் அடைக்கப்பட்ட பழக்கூழ், படுக்கை விரிப்புகள்,
இறகுப் போர்வைகள், சேவல்கள் அடைக்கப்பட்ட கூண்டுகள்,
குவளைகள், பாத்திரங்கள்—இன்னும் பல—
பல்வேறு வகையான பொருட்களின் குவியல். 
இப்போது, ​​குடிசைக்குள் ஒரு கூச்சல்
எழுகிறது—பணியாளர்களின் பிரிவுத் துயர ஓலம்:
பதினெட்டுச் சோர்ந்த குதிரைகள் முற்றத்திற்குக் கொண்டுவரப்படுகின்றன,

XXXII

பிரபுவின் வண்டியுடன் அவை பூட்டப்படுகின்றன;
சமையல்காரர்கள் காலை உணவைத் தயாரிக்கிறார்கள்,
சுமைகளின் பாரத்தால் வண்டிகள் முனகுகின்றன,
பெண்கள் திட்டுகிறார்கள், சாரதிகள் சபதம் இடுகிறார்கள். 
மெலிந்த, அடர்ந்த ரோமம் கொண்ட குதிரை ஒன்றின் மீது
தாடி வைத்த முன்-பயணி (outrider) அமர்ந்திருக்கிறான்;
வீட்டுப் பணியாளர்கள் வாயிலில் கூடியிருக்கிறார்கள்
எஜமானர்களுக்கு விடை கொடுக்க. இப்போது—
அவர்கள் தங்கள் இருக்கைகளில் அமர்கிறார்கள்; அந்தப் பழமையான வண்டி,
மெல்ல நகர்ந்து வாயிலைக் கடந்து செல்கிறது. 
"விடைபெறுகிறேன், அமைதியான கிராமப்புறமே!
விடைபெறுகிறேன், என் தனிமையான புகலிடமே!
உன்னை மீண்டும் காண்பேனா?" கண்ணீர்
தான்யாவின் கண்களிலிருந்து வழிந்தோடுகிறது. 

XXXIII

உண்மையான அறிவொளியின் எல்லைகளை
நாம் வெகுதூரம் விரிவுபடுத்தும்போது,
அப்போது, ​​காலப்போக்கில் (நாம் நம்பினால்
ஞானிகளின் கணிப்புகளை—
சொல்லப்போனால், இன்னும் ஐந்நூறு ஆண்டுகள் கழித்து),
நமது சாலைகள் நிச்சயமாகப் பெரிதும் மாறும்:
நெடுஞ்சாலைகள் ரஷ்யா முழுவதும் குறுக்கும் நெடுக்குமாகச் செல்லும்,
தொலைதூர இடங்கள் அனைத்தையும் இணைக்கும். 
வார்ப்பிரும்புப் பாலங்கள், பரந்த வளைவாக,
நீர்ப்பரப்புகளின் மீது பாய்ந்து செல்லும்;
மலைகளைப் பிளப்போம், அலைகளுக்கு அடியில்
துணிச்சலான சுரங்கங்களை அமைப்போம்;
கிறிஸ்தவ உலகம் காணும்
ஒவ்வொரு தபால் நிலையத்திலும் ஒரு தங்கும் விடுதி அமைக்கப்பட்டிருப்பதை. 

XXXIV

ஆனால் இப்போதோ நமது சாலைகள் மிக மோசமானவை {42},
கவனிக்கப்படாத பாலங்கள் சிதைந்து அழுகிக் கிடக்கின்றன,
தபால் நிலையங்களில், மூட்டைப் பூச்சிகளும் தெள்ளுப் பூச்சிகளும்
ஒரு கணம் கூடத் தூங்க விடுவதில்லை; 
தங்கும் விடுதிகள் இல்லை. உறைய வைக்கும் குளிரில் ஒரு குடிசையில்,
உயர்ந்த எண்ணம் கொண்ட—ஆனால் பசியால் வாடும்—
 அங்கே காட்சிக்கு ஒரு விலைப்பட்டியல் தொங்குகிறது,
அது பசியைத் தூண்டினாலும் பயனற்றதாகவே இருக்கிறது,
அதே வேளையில் கிராமத்து 'சைக்ளோப்ஸ்' போன்றவர்கள் (ராட்சத உருவம் கொண்டவர்கள்)
மந்தமான நெருப்புக்கு முன்னால்
ஒரு ரஷ்யச் சுத்தியலைக் கொண்டு
ஐரோப்பாவின் ஏதோ ஒரு மெல்லிய இயந்திர அமைப்பைச் சரிசெய்கிறார்கள்,
தங்கள் சொந்த மண்ணின் பள்ளங்களையும்
குண்டும் குழியுமான பாதைகளையும் வாழ்த்திக்கொண்டே. 

XXXV

ஆனாலும் குளிர்காலத்தின் கடுமையில்
பயணம் இனிமையாகவும் எளிதாகவும் இருக்கிறது. 
நவீனப் பாடலில் வரும் சிந்தனையற்ற வரிகளைப் போல,
குளிர்காலப் பாதை மென்மையாக இருக்கிறது. 
எங்கள் சாரதிகள் சுறுசுறுப்பானவர்கள்,
எங்கள் 'ட்ராய்கா' குதிரைகள் (மூன்று குதிரைகள் பூட்டிய வண்டி) சோர்வறியாதவை,
மேலும் மைல்கற்கள், சலிப்புற்ற கண்களுக்கு விருந்தளித்து,
வேலியைப் போல மின்னலாகக் கடந்து செல்கின்றன {43}. 
துரதிர்ஷ்டவசமாக, லாரினா குடும்பத்தினர் மெதுவாகவே பயணித்தனர்—
அஞ்சல் குதிரைகளின் அதிக செலவுக்கு அஞ்சி—
அஞ்சல் வண்டியிலல்லாமல், தங்கள் சொந்த வண்டியிலேயே;
மேலும் எங்கள் இளம் மங்கை
பயணத்தின் சலிப்பை முழுமையாக அனுபவித்தாள்:
அவர்கள் ஏழு நாட்கள் பயணம் செய்தனர். 

XXXVI

ஆனால் இப்போது அவர்கள் நெருங்கிவிட்டார்கள். அவர்களுக்கு முன்னால்,
வெள்ளைக்கல் மாஸ்கோ நகருக்கு மேலே,
பழமையான குவிமாடங்கள் நெருப்பைப் போல ஜொலிக்கின்றன
அவற்றின் தங்கச் சிலுவைகளுடன். 
ஆ, சகோதரர்களே! நான் எவ்வளவு மகிழ்ச்சியடைந்தேன்
தேவாலயங்கள் மற்றும் மணி கோபுரங்களின் அரைவட்டமும்,
தோட்டங்கள் மற்றும் அரண்மனைகளும்,
திடீரென்று என் கண்முன் விரிந்தபோது! 
எத்தனை முறை, துயரமான பிரிவின்போதும்,
என் அலைந்து திரியும் விதியின்போதும்,
மாஸ்கோவே, நான் உன்னைப் பற்றி நினைத்திருக்கிறேன்! 
மாஸ்கோ... அந்த ஒலியில் எவ்வளவு விஷயங்கள்
ரஷ்ய இதயத்தோடு ஒன்றிணைந்துள்ளன! 
அங்கே எவ்வளவு உணர்வுகள் எதிரொலிக்கின்றன! 

XXXVII

அங்கே பெட்ரோவ்ஸ்கி அரண்மனை நிற்கிறது,
ஓக் மரத்தோப்புகளால் சூழப்பட்டு. சோகத்துடன்,
அது தனது சமீபத்திய பெருமையைக் கொண்டாடுகிறது. 
நெப்போலியன் வீணாகக் காத்திருந்தான்—
தனது இறுதி வெற்றியின் போதையில்—
முழங்காலிட்ட மாஸ்கோ நகரம்
பழமையான கிரெம்ளின் கோட்டையின் சாவிகளைக் கொண்டுவரும் என்று:
இல்லை, என் மாஸ்கோ அவனிடம் செல்லவில்லை
தலைவணங்கி அடிபணிந்து. 
எந்தக் கொண்டாட்டமும் இல்லை, வரவேற்புப் பரிசும் இல்லை—
அவள் ஒரு பெரும் தீயை ஆயத்தம் செய்துகொண்டிருந்தாள்
பொறுமையற்ற அந்த வீரனுக்காக. அங்கிருந்து, ஆழ்ந்த சிந்தனையுடன்,
அவன் அச்சுறுத்தும் தீப்பிழம்புகளை உற்று நோக்கினான். 

XXXVIII

விடைபெறு, வீழ்ந்த பெருமையின் சாட்சியே,
பெட்ரோவ்ஸ்கி அரண்மனையே. வா! அங்கே நிற்காதே—
செல்வோம்! எல்லைக் கம்பங்கள்
ஏற்கனவே வெண்மையாக மின்னுகின்றன: இப்போது ட்வெர்ஸ்காயா வீதியில்
வண்டி பள்ளங்கள் நிறைந்த பாதையில் வேகமாகச் செல்கிறது. காவல் அறைகள், கிராமத்துப் பெண்கள் மின்னல் வேகத்தில் கடந்து செல்கின்றனர்,
சிறுவர்கள், கடைகள், தெருவிளக்குகள்,
அரண்மனைகள், தோட்டங்கள், மடாலயங்கள்,
புக்காரியர்கள், பனிச்சறுக்கு வண்டிகள், காய்கறித் தோட்டங்கள்,
வணிகர்கள், குடிசைகள், விவசாயிகள்,
அகலமான வீதிகள், கோபுரங்கள், கோசாக் வீரர்கள்,
மருந்தகங்கள், நாகரிக ஆடைக்கடைகள்,
பால்கனிகள், வாயில்களில் உள்ள சிங்கச் சிலைகள்,
மற்றும் சிலுவைகளின் மீது அமர்ந்திருக்கும் ஜாக்டாவ் (jackdaw) பறவைக் கூட்டங்கள். 

XXXIX. XL

ஓரிரு மணிநேரங்கள் கடந்து செல்கின்றன
இந்தச் சோர்வூட்டும் பயணத்தில்; பின்னர்,
கரிடோனி சந்துப் பகுதியில்,
குதிரை வண்டி ஒரு வீட்டின் முன்,
வாயிலில் வந்து நிற்கிறது. அந்த வயதான அத்தை—
நான்கு ஆண்டுகளாகக் காசநோயால் பாதிக்கப்பட்டவர்—
அவரைச் சந்திக்கவே இப்போது வந்துள்ளனர்.
அவர்களுக்காகக் கதவு அகலத் திறக்கப்படுகிறது; 
கண்ணாடி அணிந்து, கிழிந்த மேலங்கி தரித்து,
கையில் ஒரு காலுறையை ஏந்தியிருக்கும்
நரைத்த முடியுடைய கல்மிக் (Kalmyk) இன முதியவர் ஒருவரால். 
வரவேற்பறையில் அவர்களை எதிர்கொள்கிறது
சோபாவில் படுத்திருந்த இளவரசியின் குரல். 
வயதான அந்தப் பெண்கள் கண்ணீருடன் ஒருவரையொருவர் தழுவிக்கொள்கிறார்கள்,
உணர்ச்சிவசப்பட்ட வார்த்தைகள் வெளிப்படுகின்றன. 

XLI

"இளவரசியே, என் தேவதையே (*mon ange*)!" —
"பாஷெட்!" — "அலினா!" —
"யார் இதை நினைத்திருப்பார்கள்? எவ்வளவு காலம் ஆகிவிட்டது!
நீண்ட காலம் தங்கப் போகிறீர்களா? என் அன்பே! உறவினரே!
அமருங்கள்—எவ்வளவு ஆச்சரியம்!
உண்மையைச் சொல்லப்போனால், இது ஒரு நாவலில் வரும் காட்சி போலிருக்கிறது..."
"இவள் என் மகள், டட்யானா." 
"ஆ, டான்யா! இங்கே என்னிடம் வா—
ஏதோ கனவில் உளறுவது போலிருக்கிறது...
உறவினரே, உங்களுக்கு கிராண்ட்டிசனை (Grandison) நினைவிருக்கிறதா?" 
"என்ன, கிராண்ட்டிசன்?... ஆ, கிராண்ட்டிசன்!" ஆம், நினைவிருக்கிறது, நினைவிருக்கிறது. அவர் இப்போது எங்கே இருக்கிறார்? —
"மாஸ்கோவில், செயின்ட் சிமியோன் தேவாலயத்திற்கு அருகில் வசிக்கிறார்;
கிறிஸ்துமஸ் பண்டிகைக்கு முந்தைய நாள் என்னை வந்து பார்த்தார்;
சமீபத்தில்தான் தன் மகனுக்குத் திருமணம் செய்து வைத்தார்."

XLII
அவனைப் பற்றி... அதையெல்லாம் பிறகு சொல்வோம்,
அப்படித்தானே? அவளுடைய உறவினர்கள் அனைவருக்கும்
நாளை டான்யாவைக் காட்டுவோம். 
எங்கும் அலைந்து திரிய எனக்கு வலிமை இல்லையே; 
கால்களை இழுத்துக்கொண்டு நடப்பதே சிரமமாக இருக்கிறது. 
நீயோ பயணக் களைப்பால் சோர்ந்து போயிருக்கிறாய்;
வா, நாம் இருவரும் சேர்ந்து ஓய்வெடுப்போம்...
ஐயோ, எனக்குச் சக்தியே இல்லை... நெஞ்சு தளர்ந்துவிட்டது...
இப்போது மகிழ்ச்சி கூட எனக்கு ஒரு பாரமாக இருக்கிறது,
துயரத்தைப் பற்றிச் சொல்லவே வேண்டாம்... என் அன்பே,
நான் இனி எதற்கும் உதவாதவளாகிவிட்டேன்...
முதுமையில் வாழ்க்கை எவ்வளவு பரிதாபகரமானதாக இருக்கிறது..."
அதன்பின், மிகுந்த களைப்புடன்,
அவள் இருமல் மற்றும் கண்ணீரில் மூழ்கினாள்.

XLIII

அன்பும் மகிழ்ச்சியும் அந்த நோயாளியைத் தீண்டுகின்றன,
டான்யாவையும் நெகிழ வைக்கின்றன; ஆனாலும் அவளுக்கு
இந்தப் புதிய வீட்டில் ஒருவிதத் தவிப்பு,
ஏனெனில் அவளுக்குத் தன் சொந்த அறையில் பழகிய பழக்கம்.
பட்டுத் திரைக்கு அடியில்
அந்தப் புதிய படுக்கையில் அவளால் உறங்க முடியவில்லை,
காலை நேரப் பணிகளின் அறிகுறியாக
மணி ஓசை முன்கூட்டியே ஒலிக்க,
அது அவளைப் படுக்கையிலிருந்து எழுப்புகிறது.
டான்யா ஜன்னல் ஓரத்தில் அமர்கிறாள்.
இருள் விலகத் தொடங்குகிறது; ஆனாலும் அவளால்
தனது சொந்த வயல்வெளிகளை அடையாளம் காண முடியவில்லை:
அவளுக்கு முன்னால் ஒரு அறிமுகமில்லாத முற்றம்,
ஒரு லாயம், ஒரு சமையலறை மற்றும் ஒரு வேலி ஆகியவை உள்ளன. 

XLIV

அப்படியே: குடும்ப விருந்துகளுக்கு
டான்யா தினமும் அழைத்துச் செல்லப்படுகிறாள்,
தனது சிதறிய மனநிலையையும் சோர்வையும்
பாட்டிமார்களுக்கும் தாத்தாக்களுக்கும் காட்ட. 
தொலைதூரத்திலிருந்து வந்த உறவினர்களுக்கு,
எங்கும் அன்பான வரவேற்பு,
ஆச்சரியக் குரல்கள், மற்றும் சம்பிரதாயமான ரொட்டி-உப்பு உபசரிப்பு. 
"டான்யா எவ்வளவு வளர்ந்துவிட்டாள்! வெகு காலத்திற்கு முன்புதானே
நான் உனக்கு ஞானத் தாயாக (godmother) நின்றேன்?
நான் உன்னை என் கைகளில் ஏந்தியிருந்தேன்!
நான் உன் காதுகளைப் பிடித்து இழுத்திருக்கிறேன்!" "நான் அவளுக்கு இஞ்சி ரொட்டி (gingerbread) ஊட்டியிருக்கிறேன்!" 
பாட்டிமார்கள் அனைவரும் ஒரே குரலில் சொல்கிறார்கள்:
"ஆண்டுகள் எவ்வளவு வேகமாக ஓடுகின்றன!" 

XLV

ஆனாலும் அவர்களிடம் எந்த மாற்றமும் தெரிவதில்லை; 
எல்லாம் பழைய முறையிலேயே நடக்கின்றன:
அத்தை இளவரசி எலெனா
இப்போதும் அதே மெல்லிய துணித் தொப்பியை அணிகிறார்; 
லுகெர்யா லவோவ்னா இப்போதும் முகத்தில் பவுடர் பூசுகிறாள்,
லியூபோவ் பெட்ரோவ்னா இப்போதும் அதே பொய்களைச் சொல்கிறாள்,
இவான் பெட்ரோவிச் அதே முட்டாள்தனத்துடன் இருக்கிறார்,
செம்யோன் பெட்ரோவிச் அதே கஞ்சத்தனத்துடன் இருக்கிறார்; பெலஜேயா நிகோலவ்னாவிடம் இப்போதும்
அதே நண்பர், மான்சியர் ஃபின்மூஷ் இருக்கிறார்,
அதே ஸ்பிட்ஸ் நாய், அதே கணவர்; 
அவரோ, ஒரு விசுவாசமான கிளப் உறுப்பினர்,
அதே அளவு அடக்கமானவர், அதே அளவு செவித்திறன் குறைந்தவர்,
மேலும் இருவருக்குப் போதுமான அளவு உணவையும் பானத்தையும் உண்பவர். 

XLVI

அவர்களின் மகள்கள் தான்யாவை அரவணைக்கிறார்கள். 
மாஸ்கோவின் அந்த இளமைத் துள்ளல் கொண்ட அழகிகள்
முதலில் அவளை மௌனமாக உற்றுநோக்குகிறார்கள்
தலையிலிருந்து கால் வரை; 
அவளைச் சற்று விசித்திரமானவளாகவும்,
கிராமியத் தன்மை கொண்டவளாகவும், செயற்கையான பாவனை கொண்டவளாகவும்,
வெளிறிய மற்றும் மெலிந்தவளாகவும் காண்கிறார்கள்,
இருப்பினும் மற்றபடி அவள் மிகவும் அழகானவள்; 
பின்னர், இயல்பான சுபாவத்திற்கு இணங்கி,
அவர்கள் அவளுடன் நட்பாகி, அவளை அழைத்துச் செல்கிறார்கள்,
முத்தமிடுகிறார்கள், அவள் கைகளை மென்மையாகப் பற்றுகிறார்கள்,
நவீன பாணியில் அவள் சுருள் முடியைச் சரிசெய்கிறார்கள்,
மேலும் ஒரு மெல்லிய இன்னிசை போன்ற குரலில்
தங்கள் இதய ரகசியங்களை—கன்னியருக்கே உரிய ரகசியங்களை—பகிர்ந்துகொள்கிறார்கள்.

XLVII

வெற்றிகள்—தங்களுடையதும் மற்றவர்களுடையதும்—
நம்பிக்கைகள், குறும்புகள் மற்றும் கனவுகள். 
அப்பாவித்தனமான உரையாடல்கள் பாய்கின்றன,
அதில் லேசான புறணிப் பேச்சின் சுவையும் கலந்திருக்கிறது. 
பின்னர், தங்கள் பேச்சுக்கு ஈடாக,
அவர்கள் அன்புடன் அவளிடமிருந்து
அவள் இதயத்தின் ரகசியத்தை வெளிப்படுத்தக் கோருகிறார்கள். 
ஆனால் தான்யா, ஏதோ கனவில் இருப்பவளைப் போல,
அவர்கள் பேச்சில் ஆர்வமின்றி இருக்கிறாள்,
எதையும் புரிந்துகொள்ளவில்லை,
மேலும் தன் இதயத்தின் ரகசியத்தை—
கண்ணீரும் மகிழ்ச்சியும் கலந்த அந்தப் பொக்கிஷத்தை—
மௌனமாகத் தனக்குள்ளேயே வைத்துக்கொள்கிறாள்,
யாருடனும் அதைப் பகிர்ந்துகொள்ளாமல். 

XLVIII

தாத்யானா அந்த உரையாடல்களைக் கேட்க விரும்புகிறாள்,
அந்தப் பொதுவான உரையாடல்களை...
ஆனாலும் வரவேற்பறையில் உள்ள அனைவரும்
சம்பந்தமற்ற, சாதாரணமான, அர்த்தமற்ற விஷயங்களில் மூழ்கியிருக்கிறார்கள்; 
அவர்களைப் பற்றிய அனைத்தும் மிகவும் வெளிறியதாகவும், உயிர்ப்பற்றதாகவும் இருக்கின்றன; 
அவர்களின் புறணிப் பேச்சு கூட சலிப்பூட்டுவதாகவே இருக்கிறது; 
கேள்விகள், வதந்திகள் மற்றும் செய்திகள் நிறைந்த
அவர்களின் வறண்ட பேச்சுக்கு மத்தியில்,
நாள் முழுவதும் ஒரு சிந்தனை கூடத் தீப்பொறியாக எழுவதில்லை,
இருப்பினும்...

 ...தற்செயலாகவோ அல்லது ஏதோ ஒரு போக்கிலோ; 
எந்தவொரு மந்தமான மனமும் அவளைக் கண்டு புன்னகைக்காது,
எந்த இதயமும் அவளுக்காகத் துடிக்காது, விளையாட்டிற்காகக் கூட இல்லை. 
மேலும், வேடிக்கையான முட்டாள்தனத்தின் சிறு சுவடு கூட
உன்னிடம் காணப்படாது, ஓ வெற்றுலகமே. 

XLIX

"ஆவணக் காப்பக இளைஞர்கள்" கூட்டம் ஒன்று
தான்யாவை (Tanya) அடக்கமான பார்வையுடன் நோக்குகிறது,
அவளைப் பற்றித் தங்களுக்குள் பேசிக்கொள்கிறது
கனிவற்ற தொனியில். 
சோகமான நகைச்சுவையாளர் ஒருவர்
அவளை மிகச் சிறந்தவளாகக் கருதுகிறார்,
வாசலில் சாய்ந்து நின்றுகொண்டு,
அவளுக்காக ஒரு துயரப் பாடலை இயற்றுகிறார். 
சலிப்பூட்டும் அத்தை ஒருவரின் வீட்டில் தான்யாவைச் சந்தித்த
வியாசெம்ஸ்கி (Vyazemsky) அவளுக்கு அருகில் அமர்ந்து,
அவளது மனதைக் கவரும் வகையில் உரையாடினார். 
அவள் தனக்கு அருகில் இருப்பதைக் கவனித்த
முதியவர் ஒருவர்—தனது விக்கைச் (wig) சரிசெய்தபடி—
அவளைப் பற்றி விசாரித்தார். 

L

ஆனால் அங்கே, கொந்தளிப்பான மெல்போமினின் (Melpomene)
நீண்ட புலம்பல் ஒலிக்கும் இடத்தில்,
உணர்ச்சியற்ற கூட்டத்தின் முன்
அவள் தனது போலி-அலங்கார ஆடையை அசைக்கும் இடத்தில்,
தாலியா (Thalia) அமைதியாகத் தூங்கும் இடத்தில்
மற்றும் நட்புரீதியான கைதட்டல்களைக் கவனிக்காத இடத்தில்,
இளம் பார்வையாளர் ஒருவர் டெர்ப்சிகோரை (Terpsichore) மட்டும்
வியப்புடன் நோக்கும் இடத்தில்
(பழைய காலங்களில் இருந்தது போலவே,
உன் காலத்திலும் என் காலத்திலும்),
பெண்களின் பொறாமை கலந்த கண்ணாடிகளோ (lorgnettes)
அல்லது நாகரிக ரசனையாளர்களின் தொலைநோக்கிக் கருவிகளோ
அரங்கின் தனி அறைகளிலிருந்தோ அல்லது இருக்கை வரிசைகளிலிருந்தோ
அவள் மீது தங்கள் பார்வையைத் திருப்பவில்லை. 

LI

அவள் 'அசெம்பிளி' (Assembly) எனப்படும் பொது விருந்துக்கும் அழைத்துச் செல்லப்படுகிறாள். 
அங்கே—நெரிசல், பரபரப்பு, வெப்பம்,
இசையின் இரைச்சல், மெழுகுவர்த்திகளின் ஒளிவீச்சு,
வேகமாகச் சுழலும் ஜோடிகளின் மங்கலான பிம்பங்கள்,
அழகிகளின் மெல்லிய நேர்த்தியான ஆடைகள்,
மக்கள் நிறைந்த மேல்மாடிகள்,
அறிமுகமாகும் இளம் பெண்களின் பரந்த அரைவட்ட வரிசை—
இவை அனைத்தும் திடீரெனப் புலன்களைக் கண்ணைப் பறிக்கும் வகையில் பிரமிக்க வைக்கின்றன. 
இங்கே, குறும்புக்கும் பகட்டுக்கும் பெயர் பெற்ற இளைஞர்கள்
தங்கள் ஆணவத்தையும், மேலங்கிகளையும் (waistcoats),
மற்றும் அலட்சியமான பார்வையையும் வெளிப்படுத்துகிறார்கள். 
இங்கே, விடுப்பில் வந்த ஹுசார் (hussar) படைவீரர்கள்
தோன்றவும், பரபரப்பை ஏற்படுத்தவும்,
பிரமிக்க வைக்கவும், வசீகரிக்கவும், பின்னர் பறந்து செல்லவும் அவசரப்படுகிறார்கள். 

LII

இரவு பல அழகான நட்சத்திரங்களைக் கொண்டுள்ளது,
மாஸ்கோ பல பேரழகிகளைக் கொண்டுள்ளது; 
ஆனால் அந்த விண்ணுலக இணைகளை விடப் பிரகாசமாக
நீல வானில் நிலவு ஒளிர்கிறது. ஆயினும் அவள்—என் தளர்வான யாழ் இசையால்
தொந்தரவு செய்யத் துணியாதவள் அவள்—
அந்த கம்பீரமான நிலவைப் போல,
தோழிகள் மற்றும் மங்கையர் நடுவே தனித்து ஒளிர்கிறாள். 
எத்தகைய தெய்வீகப் பெருமிதத்துடன் அவள்
பூமியில் அடியெடுத்து வைக்கிறாள்! எவ்வளவு நளினமாக
அவள் மார்பு ஏறி இறங்குகிறது! எவ்வளவு மென்மையாகவும் இனிமையாகவும்
அவள் மயக்கும் கண்களின் பார்வை அமைகிறது!
போதும், போதும்; இத்துடன் நிறுத்திக்கொள்:
இந்தக் கிறுக்குத்தனத்திற்கு உன் அஞ்சலியைச் செலுத்திவிட்டாய். 

LIII

இரைச்சல், சிரிப்பொலி, விரைந்து ஓடும் பாதங்கள்,
போலோ (polka), கேலப் (galop), மசுர்கா (mazurka), வால்ட்ஸ் (waltz) நடனங்கள்... ஆயினும்,
தூண் ஒன்றின் அருகே நின்றிருக்கும் இரு அத்தைகளுக்கு இடையே,
பரபரப்பான கூட்டத்தின் கவனத்தில் படாமல்,
டாட்டியானா எதையும் காணாதவளாய் வெறித்துப் பார்க்கிறாள்,
அந்த நடன விருந்தின் ஆரவாரத்தை வெறுத்தபடி; 
இங்கே அவள் மூச்சுத் திணறுகிறாள்... அவளது ஆன்மா ஏங்குகிறது
கிராமத்து வாழ்க்கைக்காக, கிராமத்து அமைதிக்காக,
அந்தக் கிராமத்திற்கு, எளிய மனிதர்களிடம் செல்ல,
தெளிந்த நீரோடை ஓடும் அந்தத்
தனிமையான, அமைதியான இடத்திற்குச் செல்ல,
தனக்குரிய மலர்கள், தான் நேசிக்கும் நாவல்கள்,
மற்றும் லிண்டன் மரத்தோப்புகளின் நிழல் நோக்கி—
அவன் ஒருமுறை அவளுக்குத் தோன்றிய அந்த இடத்திற்கு. 

LIV

அவள் எண்ணங்கள் வெகுதூரம் அலைபாய்கின்றன:
உலகம், அந்த இரைச்சல் மிகுந்த நடன விருந்து—அனைத்தும் மறக்கப்படுகின்றன;
ஆயினும் அதே வேளையில், கம்பீரமான ஜெனரல் ஒருவர்
தன் கண்களை அவள் மீதே நிலைத்திருக்கச் செய்கிறார். 
அத்தைகள் ஒருவருக்கொருவர் அர்த்தமுள்ள பார்வையைப் பரிமாறிக் கொள்கிறார்கள்,
பின்னர் டாட்டியானாவைத் தங்கள் முழங்கையால் மெல்லத் தட்டுகிறார்கள்,
மேலும் ஒவ்வொருவரும் அவள் காதில் கிசுகிசுக்கிறார்கள்:
"விரைவாகப் பார்—இடதுபுறம்." 
"இடதுபுறமா? எங்கே? என்ன அது?" 
"பரவாயில்லை—சும்மா பார்...
அங்கே அந்தத் தொகுதியில்—பார்க்கிறாயா? முன்னால்,
சீருடை அணிந்த இருவர் நிற்கும் இடத்தில்...
அவர் நகர்கிறார்... அவர் பக்கவாட்டில் திரும்புகிறார்..."
"யார்? அந்தத் தடித்த ஜெனரலா?" LV

ஆனால் இங்கே நாம் வாழ்த்துகளைத் தெரிவிப்போம்
என் அருமை டாட்டியானாவிற்கு,
மேலும் நம் பாதையைத் திசைதிருப்புவோம்,
யாரைப் பற்றி நான் பாடுகிறேன் என்பதை மறந்துவிடாதிருக்க...

 அது கிடக்கட்டும், அது குறித்துச் சில வார்த்தைகள்:
என் இளம் நண்பன் ஒருவனைப் பற்றியும்,
அவனது பலவிதமான விசித்திரப் போக்குகள் குறித்தும் பாடுகிறேன். 
நீண்ட, கடினமான இச்செயலை ஆசீர்வதிப்பாயாக,
ஓ காவியக் கலைத்தெய்வமே! என் கையில்
நம்பகமான ஒரு கோலைத் தந்தருள்வாய்; இல்லையேல்
நான் குறிக்கோளின்றி வழிதவறி அலைந்துவிடுவேன். 
போதும். அந்தச் சுமை இறக்கி வைக்கப்பட்டது! 
பாரம்பரியக் காவிய மரபிற்கான என் கடமையைச் செய்துவிட்டேன்:
தாமதமானாலும், முன்னுரை நிறைவுற்றது.

5594
எட்டாம் அத்தியாயம்

விடைபெறுக; ஒருவேளை இதுவே இறுதியெனில்,
என்றென்றும் விடைபெறுக. 

பைரன். 

I

அந்நாட்களில், லைசியம் (Lyceum) பூங்காவில்
நான் அமைதியாக மலர்ந்திருந்தபோது,
அப்புலியஸின் (Apuleius) நூல்களை மகிழ்ச்சியுடன் வாசித்து,
சிசரோவை (Cicero) வாசிக்காமல் விட்டிருந்தபோது—
அந்நாட்களில், மர்மமான பள்ளத்தாக்குகளில்,
வசந்த காலத்தில், அன்னப்பறவைகளின் கூச்சல்களுக்கு இடையே,
நிசப்தத்தில் ஜொலிக்கும் நீர்ப்பரப்பின் ஓரத்தில்,
கலைத்தெய்வம் (Muse) எனக்குத் தோன்றத் தொடங்கியது. 
எனது மாணவர் அறை
திடீரென ஒளிபெற்றது: அதிலிருந்த கலைத்தெய்வம்
இளமைக்காலக் கற்பனைகளின் விருந்தை வெளிப்படுத்தியது,
குழந்தைப் பருவத்தின் மகிழ்ச்சிகளைப் பாடியது,
நமது தொன்மையான கடந்த காலத்தின் பெருமையையும்,
இதயத்தின் துள்ளும் கனவுகளையும் பாடியது. 

II

உலகம் அவளைப் புன்னகையுடன் வரவேற்றது; 
ஆரம்பகால வெற்றி எங்களுக்குச் சிறகுகளை அளித்தது; 
முதிய டெர்ஷாவின் (Derzhavin) எங்களைக் கவனித்தார்
மேலும், மரணத்தை நோக்கிச் செல்லும் வேளையில், தன் ஆசியை வழங்கினார். 
. . . . . . . . . . . . . . . 
. . . . . . . . . . . . . . . 
. . . . . . . . . . . . . . . 
. . . . . . . . . . . . . . . 
. . . . . . . . . . . . . . . 
. . . . . . . . . . . . . . . 
. . . . . . . . . . . . . . . 
. . . . . . . . . . . . . . . 
. . . . . . . . . . . . . . . 
. . . . . . . . . . . . . . . 

III

நானோ, உணர்ச்சியின் ஒரே ஒரு খেয়াল-ஐ (caprice)
எனது ஒரே விதியாகக் கொண்டு,
கூட்டத்தினருடன் என் உணர்வுகளைப் பகிர்ந்துகொண்டு,
எனது விளையாட்டுத்தனமான கலைத்தெய்வத்தை
விருந்து மற்றும் ஆரவாரமான விவாதங்களின் இரைச்சலுக்குள்,
நள்ளிரவு கொண்டாட்டங்களின் அமளிக்குள் அழைத்துச் சென்றேன்; அவர்களின் கட்டுப்பாடற்ற, பொறுப்பற்ற விருந்துகளுக்கு
அவள் தன் பரிசுகளையும், சுதந்திரமான ஆன்மாவையும் கொண்டு வந்தாள்; மகிழ்ச்சி பொங்கும் இளம் 'பாக்காண்டே' (Bacchante) போல,
கையில் கோப்பையேந்தி விருந்தினருக்காக அவள் பாடினாள்;
நீண்ட காலத்திற்கு முன் மறைந்துபோன அந்தத் தோழமைக் குழுவின் இளைஞர்கள்,
அவளை அடையப் போட்டியிட்டுத் துரத்தினர்—
நானோ, என் நண்பர்களுக்கு நடுவே,
என் கட்டுக்கடங்காத காதலியான அவளை எண்ணிப் பெருமிதம் கொண்டேன். 

IV

ஆனால் அந்த மகிழ்ச்சியான கூட்டத்திலிருந்து நான் விலகி,
தொலைதூரம் சென்றேன்... அவளும் என்னைப் பின்தொடர்ந்தாள். 
எத்தனை முறை அந்த மென்மையான கவிதை தேவதை (Muse),
என் அமைதியான, தனிமையான பயணத்தை இனிமையாக்கினாள்—
மர்மம் நிறைந்த மாயக் கதைகளால்! 
எத்தனை முறை, நிலவின் மங்கலான ஒளியில்,
மலைச் சரிவுகளில் என்னுடன் அவள் பயணித்தாள்—
காகசஸ் மலை உறங்கும் அந்த இடத்தில், 'லெனோரை'ப் (Lenore) போல! 
எத்தனை முறை, டாரிடாவின் (Taurida) கடற்கரையில்,
இரவின் இருளில் அவள் என்னை அழைத்துச் சென்றாள்—
கடலின் ஓய்வற்ற கர்ஜனையைக் கேட்க,
'நெரியட்' (Nereid) தேவதையின் மெல்லிய கிசுகிசுப்பைக் கேட்க,
அலைகளின் ஆழமான, நித்தியமான இசைக்குரலைக் கேட்க—
காப்பாற்றும் இறைவனைப் போற்றும் ஒரு துதிப்பாடலாக அது அமைந்தது. 

V

நகரத்தையும், அதன் பகட்டையும், இரைச்சல் மிகுந்த விருந்துகளையும் வெகுதூரம் விட்டுவிட்டு,
மோல்டேவியாவின் (Moldavia) இருண்ட பழுப்பு நிறக் காட்டுப் பகுதிகளில்,
அலைந்து திரியும் பழங்குடியினரின் எளிய கூடாரங்களை அவள் நாடினாள்;
அங்கே, இயற்கையோடு இயைந்த காட்டுத்தன்மையுடன்,
தெய்வீக மொழியை அவள் ஒதுக்கிவிட்டு,
எளிய மொழிகளையும் விசித்திரமான வட்டார வழக்குகளையும்,
அவள் மிகவும் விரும்பிய புல்வெளிப் பிரதேசப் பாடல்களையும் ஏற்றுக்கொண்டாள்...
பிறகு திடீரென்று, காட்சி மாறியது:
அங்கே, என் தோட்டத்திற்குள், ஒரு மாகாணத்து இளம்பெண் நின்றிருந்தாள்—
அடக்கமும் நாணமும் கொண்டவளாக,
கண்களில் ஆழ்ந்த சோகத்துடன்,
கைகளில் ஒரு பிரெஞ்சுப் புத்தகத்தை ஏந்தியபடி. 

VI

இப்போது, ​​முதன்முறையாக, நான் அவளை—என் கவிதை தேவதையை—
சமூகத்தின் பரபரப்பான சூழலுக்கு அழைத்து வருகிறேன்; 
புல்வெளியில் பிறந்த அவளது அழகை நான்,
பொறாமை, அச்சம் மற்றும் கவலை கலந்த கண்களால் பார்க்கிறேன். 
உயர்குடி மக்கள், பகட்டான அதிகாரிகள், தூதர்கள்,
மற்றும் ஆணவம் கொண்ட பெண்கள் நிறைந்த வரிசைகளுக்கு இடையே—அவள் மெல்ல நகர்கிறாள்; 
அமைதியாக அமர்ந்து வேடிக்கை பார்க்கிறாள்,
அந்த இரைச்சல் மிகுந்த கூட்டத்தைக் கண்டு மகிழ்கிறாள்,
ஆடைகளின் ஜொலிப்பிலும் உரையாடல்களின் ஓட்டத்திலும்,
இளம் இல்லத்தரசியின் முன்னால் விருந்தினர்கள்
மெதுவாக வந்து சேர்வதிலும்—
பெண்களைச் சூழ்ந்து நிற்கும் ஆண்களின் இருண்ட வரிசையிலும்—
ஓவியத்தைச் சுற்றியுள்ள சட்டகத்தைப் போல அவர்கள் காட்சியளிக்கின்றனர். 

VII

அவளுக்குப் பிடிக்கும் - அந்த ஒழுங்கான கட்டமைப்பு,
குழுவினர் கொண்ட மேல்தட்டு உரையாடல்கள்,
அமைதியான மற்றும் இறுமாப்பு கலந்த அந்தச் சில்லிப்பு,
அத்துடன் அந்தப் பல்வேறு படிநிலைகள் மற்றும் வயதுகளின் கலவை.
தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அந்த மக்கள் கூட்டத்தில்
அமைதியாகவும் ஒதுங்கியும் நிற்பவர் யார்? 
அனைவருக்கும் அவர் ஒரு அந்நியராகவே தோன்றுகிறார். 
அவர் கண்முன்னே முகங்கள் கடந்து செல்கின்றன—
சலிப்பூட்டும் பேய்களின் வரிசையைப் போல. 
அவர் முகத்தில் தெரிவது சலிப்பா அல்லது காயம்பட்ட கர்வமா? 
அவர் ஏன் இங்கே இருக்கிறார்? 
அவர் யார்? அது யூஜினா? 
அவர்தானா அது? ... ஆம், அவர்தான். 
— அவர் நம்மிடையே திரும்பி வந்து எவ்வளவு காலம் ஆகிறது? 

VIII

அவர் அப்படியே இருக்கிறாரா, அல்லது பக்குவமடைந்திருக்கிறாரா? 
இன்னும் விசித்திரமானவராகவே நடிக்கிறாரா? 
சொல்லுங்கள்: என்ன வேடத்தில் அவர் திரும்பியிருக்கிறார்? 
இப்போது அவர் நமக்கு எதைக் காட்டப்போகிறார்? 
எப்படித் தோன்றப்போகிறார்? ஒரு மெல்மோத் (Melmoth) போலவா,
உலகப் பயணி, தேசபக்தர்,
ஹரால்ட் (Harold), குவாக்கர் (Quaker), அல்லது பாசாங்கு செய்பவர் போலவா,
அல்லது வேறு ஏதேனும் முகமூடியை அணிந்து காட்டப்போகிறாரா,
அல்லது உங்களைப் போலவும் என்னைப் போலவும்,
இந்த உலகத்திலுள்ள மற்றவர்களைப் போலவும்—
ஒரு சாதாரண நல்ல மனிதராக இருக்கப்போகிறாரா? 
எதுவாயினும், என் ஆலோசனை இதுதான்:
அந்தப் பழைய, தேய்ந்துபோன பாணியைக் கைவிடுங்கள். 
சமூகத்தை அவர் போதுமான அளவு ஏமாற்றிவிட்டார்...
— உங்களுக்கு அவரைத் தெரியுமா? — தெரியும், அதே சமயம் தெரியாது. 

IX

— அப்படியென்றால், ஏன் அவரைப் பற்றி
இவ்வளவு மோசமாகப் பேசுகிறீர்கள்? 
நாம் எப்போதும் பரபரப்பாக இயங்கிக்கொண்டும்,
எல்லாவற்றையும் எடைபோட்டுத் தீர்ப்பளித்துக்கொண்டும் இருப்பதினாலா?
அல்லது தீவிரமான உள்ளங்களின் துணிச்சல்,
நமது வீணான சராசரித் தன்மையை
புண்படுத்துவதாலோ அல்லது வேடிக்கையாகத் தோன்றுவதாலோ?
அல்லது விரிந்த வெளியை விரும்பும் மனம், குறுகிய சூழலில்
மூச்சுமுட்டுவதை உணர்வதினாலா?
அல்லது பேச்சையே செயல் என்று தவறாகக் கருத
நாம் எப்போதும் தயாராக இருப்பதினாலா?
அல்லது முட்டாள்தனம் நிலையற்றதும் தீங்கிழைப்பதுமாக இருப்பதினாலா?
அல்லது முக்கியமானவர்கள் அற்பமான விஷயங்களுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுப்பதினாலா?
அல்லது சராசரித் தன்மை மட்டுமே
நமக்கு ஏற்றதாகவும் விசித்திரமற்றதாகவும் தோன்றுவதினாலா? 

X

இளமைப் பருவத்தில் இளமையாக இருந்தவர் பாக்கியசாலி,
காலம் கனிந்தபோது முதிர்ச்சியடைந்தவர் பாக்கியசாலி,
ஆண்டுகள் செல்லச் செல்ல, வாழ்க்கையின் குளிரைத்
தாங்கிக்கொள்ளப் படிப்படியாகக் கற்றுக்கொண்டவர்; 
விசித்திரமான கனவுகளுக்கு அடிபணியாதவர்,
நாகரிகம் பேணும் கூட்டத்தைத் தவிர்க்காதவர்,
இருபது வயதில் ஒரு நாகரிகப்D பிரியராகவோ அல்லது சுகபோகியாகவோ இருந்தவர்,
முப்பது வயதில் சாதகமான ஒரு திருமணத்தைச் செய்துகொண்டவர்; ஐம்பது வயதில் தனிப்பட்ட கடன்களிலிருந்தும்
பிற பிணைப்புகளிலிருந்தும் விடுபட்டவர் அவர்;
புகழ், செல்வம், உயரிய அதிகாரம் எனும்
அந்தஸ்தையும் பரிசையும் நிதானமாக வென்றவர்;
அவர் மறைந்தபோது உலகம் அவரைப் பற்றி,
"ஒரு உன்னதமான மனிதர்" என்று போற்றியது. 

XI

ஆனால் இளமைக்காலம் நமக்கு வீணாக,
ஒரு பாழாக்கப்பட்ட பரிசாக அமைந்தது வருத்தமளிக்கிறது;
கால ஓட்டத்தில் அது நம்மை ஏமாற்றியது போலவே,
நாமும் அதைத் துரோகத்தால் சிதைத்தோம்; 
நமது சிறந்த விருப்பங்கள், புத்துணர்ச்சியான கனவுகள் அனைத்தும்
இலையுதிர் கால மழையின் முடிவில் உதிரும் இலைகளைப் போல,
விரைவாகச் சிதைந்து அழுகிப்போகத் தொடங்கின. 
நீண்ட, சலிப்பூட்டும் விருந்துகளின் வரிசையைப் பார்ப்பதும்,
வாழ்க்கையை ஒரு சடங்குப் பயணமாகக் கருதுவதும்,
கம்பீரமான கூட்டத்தோடு இணைந்து செல்வதும்,
அதே சமயம் - அந்தப் பயணம் முழுவதும் -
அவர்களுடன் பொதுவான கருத்துக்களோ, தீவிர உணர்வுகளோ
எதையும் பகிர்ந்துகொள்ள முடியாமல் இருப்பதும் தாங்கொணாதவை. 

XII

சத்தமான பேச்சுக்களுக்குப் பொருளாக இருப்பது
தாங்க முடியாதது (நீங்கள் ஒப்புக்கொள்வீர்கள்);
விவேகமான மனிதர்களுக்கு மத்தியில் நடந்து செல்லும்போது
ஒரு விசித்திரமானவர் என்று கருதப்படுவது—
நடித்த விசித்திரப் பண்புகளுடன்—அல்லது ஒரு பைத்தியக்கார,
சோகமான முட்டாள், அல்லது ஏதோ ஒரு மோசமான நபர்,
சாத்தானைப் போன்ற விகாரமான உருவம்,
அல்லது *எனது* சொந்த அரக்கனாகவே கூடத் தெரிவது. 
ஒனேகின் (அவரைப் பற்றிப் பார்ப்போம்),
துப்பாக்கிச் சண்டையில் தன் நண்பனைக் கொன்றவன்,
தன் இருபத்தாறாவது வயது வரை
நோக்கமற்ற, சோம்பேறித்தனமான வாழ்க்கையை வாழ்ந்தவன்—
ஓய்வின் பிடியில் வாடி,
தொழில், மனைவி, குறிக்கோள் ஏதுமின்றி—
தன் ஆன்மாவை ஈடுபடுத்திக்கொள்ள எதையும் காணாதவன். 

XIII

அவனை ஒருவித அமைதியின்மை ஆட்கொண்டது,
இடமாற்றம் குறித்த ஒரு தீவிர வேட்கை
(ஒரு பண்பு—ஒரு வேதனை—கடுமையானது, மங்கலானது,
தானாகவே சுமக்கும் ஒரு சிலுவை போன்றது). 
தன் கிராமத்தை விட்டு, அமைதியான
காடுகள் மற்றும் வயல்வெளிகளை விட்டு வெளியேறினான்—அங்கே, இடைவிடாது,
அவனது நண்பனின் ரத்தக்கறை படிந்த பேய் உருவம்
தினமும் தோன்றி அவனைத் துரத்தி வேதனைப்படுத்தியது—
பின்பு நோக்கமின்றி அலையத் தொடங்கினான்,
ஒரே ஒரு உணர்வுக்கு மட்டும் தன்னைத் திறந்து வைத்துக்கொண்டு; 
ஆயினும் பயணத்தையும் விரைவில் வெறுத்தான்—
மற்ற எல்லாவற்றையும் போலவே, அதுவும் அவனுக்குச் சலிப்பைத் தந்தது;
அவன் திரும்பி வந்து, தன்னை,
சாட்ஸ்கியைப் போல, ஒரு கப்பலிலிருந்து ஒரு நடன விருந்திற்கு வந்தவனாகக் கண்டான்.

XIV

ஆனால் அப்போது கூட்டம் தள்ளாடியது,
மண்டபம் முழுவதும் ஒரு கிசுகிசுப்பு பரவியது...
ஒரு பெண்மணி தன் விருந்தளிப்பவரை அணுகினாள்,
அவளுக்குப் பின்னால், ஒரு முக்கியத் தளபதி.
அவள் அவசரப்படவில்லை,
குளிர்ச்சியாகவோ, அதிகம் பேசுபவளாகவோ இல்லை,
எல்லோரையும் திமிரான பார்வையுடன் பார்க்கவில்லை,
வெற்றிக்கான பாசாங்குகள் இல்லாமல்,
இந்தச் சிறு சேட்டைகள் இல்லாமல்,
அனுசரிக்கும் விசித்திரங்கள் இல்லாமல்...
அவளைப் பற்றி எல்லாம் அமைதியாகவும், எளிமையாகவும் இருந்தது,
அவள் 'Du comme il faut...' என்பதன் உண்மையான ஒரு பிரதிபிம்பமாகத் தோன்றினாள்... (ஷிஷ்கோவ், என்னை மன்னியுங்கள்:
எப்படி மொழிபெயர்ப்பது என்று எனக்குத் தெரியவில்லை.)

XV

பெண்மணிகள் அவளை நெருங்கி நகர்ந்தனர்;
வயதான பெண்கள் அவளைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தனர்;
ஆண்கள் அவளது பார்வையைப் பிடித்து, தாழ்வாக வணங்கினர்;
இளம் பெண்கள் மிகவும் அமைதியாக நடந்தனர்,
மண்டபத்தில் அவளுக்கு முன்னால், எல்லோரையும் விட உயரமாக.
அவளுடன் நுழைந்த தளபதி தன் மூக்கையும் தோள்களையும் உயர்த்தினான்.
அவளை அழகி என்று யாராலும் அழைக்க முடியவில்லை;
ஆனால் தலை முதல் கால் வரை,
அவளிடம் யாராலும் எதையும் காண முடியவில்லை,
எதுவென்றால், சர்வாதிகாரப் போக்கின்படி,
லண்டனின் உயர் வட்டாரங்களில்,
"அநாகரிகம்" என்று அழைக்கப்படுகிறதோ அதை. (என்னால் முடியாது...

XVI

இந்த வார்த்தையை நான் மிகவும் விரும்புகிறேன்,
ஆனால் என்னால் அதை மொழிபெயர்க்க முடியாது;
அது இன்னும் எங்களுக்குப் புதியது,
மேலும் அது உயர்வாக மதிக்கப்பட வாய்ப்பில்லை.
அது ஒரு குறுகவிதைக்கு பொருத்தமாக இருக்கும்...)
ஆனால் நான் நம்முடைய சீமாட்டியிடம் வருகிறேன்.
தன் கவலையற்ற வசீகரத்துடன் இனிமையுடன்,
அவள் மேசையில் அமர்ந்திருந்தாள்,
பிரகாசமான நீனா வொரோன்ஸ்காயாவுடன்,
நெவாவின் இந்த கிளியோபாட்ராவுடன்;
மேலும் நீங்கள் நிச்சயமாக ஒப்புக்கொள்வீர்கள்,
நீனா, தன் பளிங்கு போன்ற அழகோடு,
தன் பக்கத்து இருக்கைக்காரியை மிஞ்ச முடியவில்லை,
அவள் கண்ணைப் பறிக்கும் அளவுக்குப் பிரகாசமாக இருந்தபோதிலும்.

XVII

"ஒருவேளை அது அவளாக இருக்குமோ," என்று யூஜின் நினைக்கிறான், "உண்மையிலேயே அது அவளாக இருக்குமோ? ஆனால் நிச்சயமாக... இல்லை...
எப்படி! புல்வெளி கிராமங்களின் ஆழத்திலிருந்து..."
மேலும் அந்த விடாப்பிடியான லார்ஞெட்...
ஒவ்வொரு நிமிடமும் திரும்புகிறான்...
அவளது தோற்றம் மங்கலாக...
மறக்கப்பட்ட முகத்தோற்றத்தை அவனுக்கு நினைவூட்டியது.

"சொல்லுங்கள், இளவரசே, உங்களுக்குத் தெரியுமா...
அந்தச் செந்நிற பெரெட் அணிந்திருப்பவர் யார்...
ஸ்பானியத் தூதரிடம் பேசிக்கொண்டிருக்கிறார்?"
இளவரசர் ஒனேகினைப் பார்க்கிறார்.

- ஆஹா! நீங்கள் நீண்ட காலமாக சமூகத்தில் இல்லை.

இருங்கள், நான் உங்களை அறிமுகப்படுத்துகிறேன். -
"அவள் யார்?" - என் மனைவி. -

XVIII

"அப்படியானால் உங்களுக்குத் திருமணமாகிவிட்டதா! எனக்கு முன்பு தெரியாது!
எவ்வளவு காலத்திற்கு முன்பு?" - சுமார் இரண்டு வருடங்கள். -
"யாரை?" - லரினா. - "டாடியானா!"

- உங்களுக்கு அவளைத் தெரியுமா? - "நான் அவர்களின் பக்கத்து வீட்டுக்காரன்."

- ஓ, அப்படியானால் போகலாம். - இளவரசன்

தன் மனைவியை அணுகி,

அவளை அழைத்து வருகிறான்

தன் உறவினரையும் நண்பனையும்.

இளவரசி அவனைப் பார்க்கிறாள்...
அவள் ஆன்மாவை எது கலக்கியிருந்தாலும்,

அவள் எவ்வளவு ஆழமாக

ஆச்சரியப்பட்டாலும், திகைத்தாலும்,

ஆனால் எதுவும் அவளை மாற்றவில்லை:

அதே தொனி இருந்தது,

அவள் தலைவணங்கியதும் அதே அமைதியுடன் இருந்தது.

XIX

கடவுளே! அவள் சரியாக நடுங்கவில்லை

அல்லது திடீரென்று வெளிறி, சிவந்து போகவில்லை...

அவள் ஒரு புருவத்தைக்கூட அசைக்கவில்லை;

அவள் உதடுகளைக் குவிக்கக்கூட இல்லை.

அவன் கூர்ந்து கவனித்தபோதிலும்,

ஒனேகினால் முந்தைய டட்யானாவின் ஒரு சுவட்டையும் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை.

அவன் அவளிடம் பேச விரும்பினான்,
ஆனால்—அவனால் முடியவில்லை. அவள் கேட்டாள்,
அவன் எவ்வளவு காலமாக இங்கே இருக்கிறான், அவன் எங்கிருந்து வருகிறான்?
மேலும் அவன் ஏற்கனவே தங்கள் நிலங்களைச் சேர்ந்தவனா?

பிறகு அவள் திரும்பினாள்
...களைப்புடன் தன் கணவனை ஒருமுறை பார்த்தாள்; அவள் நழுவிச் சென்றாள்...
அவனோ அசைவற்று நின்றான்.

XX

உண்மையிலேயே அது அதே தாத்யானாவாக இருக்குமோ,
அவளுக்குத்தான் அவன், தனியாக,
எங்கள் காதலின் தொடக்கத்தில்,
ஒரு தொலைதூர தேசத்தில்,
ஒழுக்கப் போதனையின் தீராத ஆர்வத்தில்,
அவன் ஒருமுறை அந்த அறிவுரைகளை வாசித்தான்,
அவள்,
...அவளிடமிருந்துதான் அவன் வைத்திருக்கும்
இதயம் வெளிப்படையாகப் பேசும் ஒரு கடிதம்,
அனைத்தும் திறந்திருக்கும், அனைத்தும் வெளிப்பட்டிருக்கும் அந்த மடல்—
அந்தப் பெண்... அல்லது அது வெறும் கனவா?..
அந்தப் பெண்—அவளது எளிய வாழ்நிலைக்காக
ஒரு காலத்தில் அவன் அலட்சியம் செய்தவள்—
அவளா இப்போதே அவனுடன் இருந்திருக்க முடியும்?
அவ்வளவு அலட்சியமாகவும், துணிச்சலாகவும்?

5940
XXI

நெரிசல் மிகுந்த அந்த விருந்தை விட்டு வெளியேறி,
சிந்தனையில் ஆழ்ந்தபடி வீடு திரும்புகிறான்; 
அவனது நள்ளிரவுத் தூக்கம் கலைகிறது—
சோகமும் இனிமையும் கலந்த கனவுகளால். 
விழித்தெழுகிறான்; ஒரு கடிதம் வருகிறது:
இளவரசர் N. அவனைத் தாழ்மையுடன் அழைக்கிறார்
அன்றைய மாலைப் பொழுதில் சந்திக்க. "கடவுளே! *அவளை*க் காணவா!
நான் செல்கிறேன், நான் செல்கிறேன்!" என்று அவசரமாக
ஒரு பணிவான பதிலை எழுதி அனுப்புகிறான். 
அவனுக்கு என்ன நேர்ந்தது? இது என்ன விசித்திரமான கனவு? 
உணர்ச்சியற்ற, சோர்வான அந்த ஆன்மாவின்
ஆழத்தில் எழும்பியது எது? 
எரிச்சலா? வீண் பெருமையா? அல்லது மீண்டும்
அந்த இளமைக்காலத் தவிப்பா—காதலா? 

XXII

ஒனேகின் மீண்டும் மணிகளை எண்ணுகிறான்,
நாள் முடிவதற்காகப் பொறுமையின்றித் தவிக்கிறான். 
பத்து மணி அடிக்கிறது; அவன் புறப்படுகிறான்,
வேகமாகச் சென்று, அந்த மாளிகையின் வாசலை அடைகிறான்,
நடுங்கும் உடலுடன் இளவரசியின் முன்னிலையில் நுழைகிறான்; 
அங்கே டட்டியானாவைத் தனியாகக் காண்கிறான்,
சில நிமிடங்கள் அவர்கள் இருவரும்
அமர்ந்திருக்கிறார்கள். வார்த்தைகள் எதுவும்
ஒனேகினின் உதடுகளிலிருந்து வரவில்லை. சோகத்துடனும்,
தர்மசங்கடத்துடனும், அவன் அவளது கேள்விக்கு
மிகவும் சுருக்கமாகவே பதிலளிக்கிறான். அவனது தலை
ஒரு பிடிவாதமான சிந்தனையால் நிறைந்திருக்கிறது. 
அவன் அவளையே உற்றுப் பார்க்கிறான்: அவளோ
அமைதியாகவும் நிம்மதியாகவும் அமர்ந்திருக்கிறாள். 

XXIII

கணவன் வருகிறான். அந்தத் தர்மசங்கடமான
தனியுரையை அவன் கலைக்கிறான்; 
ஒனேகினுடன் சேர்ந்து, கடந்த காலத்தின்
குறும்புத்தனங்களையும் வேடிக்கைகளையும் நினைவுகூர்கிறான். 
அவர்கள் சிரிக்கிறார்கள். விருந்தினர்கள் வருகிறார்கள். 
இப்போது உரையாடல் மின்னத் தொடங்குகிறது
சமூகத்தின் வன்மமும் கிண்டலும் கலந்த சுவையுடன்; 
வீட்டுக் கிழத்தியின் முன்னிலையில் நிகழ்ந்த
அந்த லேசான, சாதாரணப் பேச்சுவார்த்தை
முட்டாள்தனமான பாவனைகள் ஏதுமின்றி அமைந்தது,
அதே சமயம், அர்த்தமுள்ள பேச்சும் அதில் கலந்திருந்தது—
சலிப்பூட்டும் தலைப்புகளோ, நித்திய உண்மைகளோ,
பண்டிதத்தனமோ அதில் இல்லை—
அதன் சுதந்திரமான, துடிப்பான இயல்பு
யாருடைய செவிக்கும் சங்கடத்தை அளிக்கவில்லை. 

XXIV

இங்கே கூடியிருந்ததோ தலைநகரின் உயர்குடி மக்கள்,
பிரபுக்களும் நாகரிகத்தின் முன்னோடிகளும்,
எங்கும் காணக்கூடிய முகங்கள்,
தவிர்க்க முடியாத முட்டாள்கள்; அங்கே அமர்ந்திருந்தனர் மூத்த உயர்குடிப் பெண்கள்,
கடுமையான தோற்றத்துடன், தலைக்கவசமும் ரோஜா மலர்களும் சூடி; அருகில்
அமர்ந்திருந்தனர் சில இளம் பெண்கள், இறுக்கமான முகத்துடன்,
அங்கெங்கும் ஒரு புன்னகை கூட இல்லாமல்; 
ஒரு தூதர் அரசு விவகாரங்கள் குறித்துப் பேசிக்கொண்டிருந்தார்,
மிகவும் தீவிரமான மற்றும் கம்பீரமான பாவனையுடன்; நறுமணம் கமழும் வெள்ளித் தலைமுடி கொண்ட முதியவர் ஒருவர்,
பழங்காலத்து மரபுப்படி துணிச்சலாக நகைச்சுவை பேசினார்—
நுண்ணறிவும் நளினமும் கலந்த அந்தப் பாணி,
இக்காலத்தில் ஒரு விசித்திரமான வகையாகக் கருதப்படுகிறது.

XXV

அங்கே ஒரு கனவான் அமர்ந்திருந்தார், எல்லாவற்றின் மீதும்
கோபம் கொண்டவர்—சுருக்கமான கூர்மையான சொற்களை உதிர்ப்பவர்:
விருந்தளிப்பவர் தந்த தேநீர், அளவுக்கு அதிகமான இனிப்பு கொண்டது;
பெண்களின் மந்தத்தன்மை; ஆண்களின் பேச்சுத் தொனி; போலியான
காதல் உறவுகள்; சகோதரிகளுக்கு வழங்கப்பட்ட பெயரின் முதல் எழுத்துச் சின்னம்;
பத்திரிகைகளின் பொய்கள்; போர்; பனிப்பொழிவு; தன் சொந்த மனைவியின் கண்கள்—
இவை அனைத்தும் அவர் கோபத்திற்குரிய காரணங்களாயின. 

XXVI

அங்கே அமர்ந்திருந்தார் ப்ரோலாசோவ்—அற்பமான ஆன்மாவிற்கும்
கெட்ட பெயருக்கும் புகழ்பெற்றவர்—
ஒவ்வொரு ஆல்பத்தின் பக்கத்திலும், செயிண்ட்-ப்ரீஸ்ட்,
உன் பென்சில்களைத் தன் ஆத்திரத்தால் மழுங்கடித்தவர் அவர்;
மற்றொருவர்—நடன அரங்கின் சர்வாதிகாரி போல—
வாசலில் நின்றிருந்தார், நாகரிகச் சித்திரத்தைப் போல
கச்சிதமான தோரணையில், இளஞ்சிவப்பு கன்னங்களுடன்,
குருத்தோலை ஞாயிறு தேவதூதர்களைப் போல; விறைப்பாக, சத்தமின்றி,
மௌனமாக; அதே சமயம் இன்னொருவர்—ஒரு தற்காலிக விருந்தினர்,
அதிகம் ஸ்டார்ச் செய்யப்பட்ட ஆடையுடன், துடுக்குத்தனமான தொல்லை தருபவர்—
கவனமாக வெளிப்படுத்தப்பட்ட, பதற்றமான நாகரிகப் பாவனையால்
ஒரு புன்னகையை வரவழைத்தார்;
அவரைப் பற்றிய தீர்ப்பை, மௌனமான பார்வைப் பரிமாற்றங்கள்
ஏற்கனவே தீர்மானித்துவிட்டன.

XXVII

ஆனால் என் ஒனேகின் அந்த மாலைப் பொழுதை
தாத்யானாவின் சிந்தனையிலேயே கழித்தார்—
அந்த வெட்கப்படும், காதலால் வாடிய பெண்ணாக அல்ல,
அவ்வளவு எளிமையானவளாகவும் ஏழையாகவும் இருந்தவளாக அல்ல,
மாறாக, அலட்சியம் காட்டும் இளவரசியாக,
நெவா நதிக்கரையின் பிரம்மாண்டமான, அரசத் தோற்றம் கொண்ட,
அணுக முடியாத தேவதையாக அவள் திகழ்ந்தாள்.
ஓ, மனிதர்களே! நீங்கள் அனைவரும் ஒரே மாதிரியானவர்களே.
நமது மூதாதையரான ஏவாளுக்கு:
அருளப்பட்டது எதனாலும் ஆதிக்கம் செலுத்தாது;
அந்தப் பாம்பு உன்னை ஓயாமல் அழைக்கிறது

தன்னிடம், அந்த மர்மமான மரத்திடம்;

விலக்கப்பட்ட கனியைத் தவிர வேறொன்றும் பயனளிக்காது:

அது இல்லாமல், சொர்க்கம் சொர்க்கமே அல்ல.

XXVIII

டாட்டியானா எவ்வளவு மாறிவிட்டாள்!

அவள் தன் பாத்திரத்தில் எவ்வளவு உறுதியாக அடியெடுத்து வைத்திருக்கிறாள்!

தன் கம்பீரமான நிலையின் வழிகளை

எவ்வளவு விரைவாக அவள் ஏற்றுக்கொண்டாள்!

அந்த மென்மையான பெண்ணைத் தேட யார் துணிவார்கள்?

இந்த கம்பீரமான, அலட்சியமான

நடன அரங்கின் நடுவரிடம்?

ஆயினும், அவன் அவள் இதயத்தைத் தூண்டினான்!

அவனுக்காக, இரவின் இருளில்—

மார்ஃபியஸ் பறந்து செல்வதற்கு முன்—
அவள் கன்னிப் பெண்ணின் ஏக்கத்துடன் தவிப்பாள்,

சோர்ந்த கண்களை நிலவை நோக்கி உயர்த்தி,

ஒரு நாள், அவனுடன்,

அவள் வாழ்வின் எளிய பாதையில் நடக்கக்கூடும் என்று கனவு காண்பாள்!

XXIX

எல்லா யுகங்களும் காதலின் கட்டளைக்குப் பணிகின்றன;
ஆனால் இளம், கன்னி இதயங்களுக்கு

அதன் உத்வேகங்கள் புதிய வாழ்வைத் தருகின்றன,
வயல்வெளிகளுக்கு வசந்த காலப் புயல்களைப் போல:

காதல் மழையில் அவை புத்துணர்ச்சி பெறுகின்றன,
தங்களைப் புதுப்பித்துக் கொள்கின்றன, மேலும் முதிர்ச்சியடைகின்றன—

மேலும் ஒரு மகத்தான வாழ்க்கை வெளிக்கொணர்கிறது,
செழிப்பான மலர்களையும் இனிய பழங்களையும்.

ஆனால் மலட்டுத்தனமான, பிற்காலங்களில்,

வாழ்வின் திருப்புமுனையில்,

மரித்த காதலின் சுவடு சோகமானது:

குளிர் இலையுதிர்காலத்தின் புயல்கள்,
புல்வெளியைச் சதுப்பு நிலமாக மாற்றி,
காட்டை வெறுமையாக்குவதைப் போல.

XXX

சந்தேகமே இல்லை: ஐயோ! யூஜின்,
ஒரு குழந்தையைப் போல டட்யானாவைக் காதலிக்கிறான்;

காம எண்ணங்களின் வேதனையில்,
அவன் இரவும் பகலும் செலவிடுகிறான்.

பகுத்தறிவின் கடுமையான கண்டனத்தைப் பொருட்படுத்தாமல்,

அவளுடைய திண்ணைக்கு, அவளுடைய கண்ணாடிச் சுவர்களால் சூழப்பட்ட மண்டபத்திற்கு,

அவன் ஒவ்வொரு நாளும் வண்டியில் செல்கிறான்;

அவன் அவளை ஒரு நிழலைப் போலப் பின்தொடர்கிறான்; அவனால் அவளது தோளில் ஒரு பஞ்சுபோன்ற போவாவைப் போர்த்த முடிந்தால்,
அல்லது தீவிர ஆர்வத்துடன் அவளது கையைத் தொட முடிந்தால்,
அல்லது அவளுக்கு முன்னால் வண்ணமயமான சீருடை அணிந்த வேலைக்காரர்களின் வரிசையைப் பிரிக்க முடிந்தால்,
அல்லது அவள் தவறவிட்ட சால்வையை எடுக்க முடிந்தால் அவன் மகிழ்ச்சியடைகிறான்.

XXXI

அவள் அவனைச் சற்றும் கண்டுகொள்வதில்லை,
அவன் எவ்வளவு முயன்றாலும் சரி—அல்லது இறந்தாலும் சரி.
வீட்டில், அவள் அவனை எளிதாக வரவேற்கிறாள்,
ஆனால் வெளியே கூட்டத்தில், மூன்று வார்த்தைகள் பேசுகிறாள்;
சில சமயங்களில் அவள் தலையசைத்து அவனை வாழ்த்துகிறாள்,
சில சமயங்களில் அவள் அவனைப் பார்ப்பதில்லை—அல்லது பார்க்காதது போல் நடிக்கிறாள்:
அவளிடம் ஒரு துளி நளினம் கூட இல்லை—
உயர் சமூகம் அதைச் சகித்துக்கொள்ள முடியாது.
ஒனேகின் வெளிறத் தொடங்குகிறான்:
அவள் அதைப் பார்க்கவில்லை அல்லது அதைப் பொருட்படுத்தவில்லை;
ஒனேகின் மெலிந்து போகிறான்—மேலும் கிட்டத்தட்ட
காசநோயால் அவதிப்படுகிறான்.
அனைவரும் ஒனேகினை மருத்துவர்களிடம் அனுப்புகிறார்கள்;
அவர்களோ, ஒருமித்த குரலில், அவனை நீருக்கு அனுப்புகிறார்கள்.

XXXII

ஆயினும் அவன் போகவில்லை; அவன் தயாராக இருக்கிறான்
தன் முன்னோர்களுக்கு ஒரு விரைவான
மறுசந்திப்பைப் பற்றி எழுத; ஆனால் டட்யானாவோ
அதைப் பற்றிச் சிறிதும் கவலைப்படவில்லை (அது அவளது பாலினம்);
ஆயினும் அவன் பிடிவாதக்காரன், கைவிடமாட்டான்,
இன்னும் நம்பிக்கையுடன் விடாமுயற்சி செய்கிறான்;
ஆரோக்கியத்தை விட நோயுற்ற நிலையில் அதிகத் துணிவுள்ளவனாக,
தளர்ந்த கையால், அவன் எழுதுகிறான்
இளவரசிக்கு ஒரு உணர்ச்சிமிக்க கடிதம்.
பொதுவாக அவன் கடிதங்களால்
சிறிதளவே பயன் கண்டிருந்தாலும்—அவன் வீணாக எழுதவில்லை;
ஆனால், அவன் இதயத்தின் வேதனை
அவனால் தாங்க முடியாத அளவுக்கு அதிகமாகிவிட்டது போல் தெரிகிறது.
இதோ அவனது கடிதம், வார்த்தைக்கு வார்த்தை.

ஒனேகின் டட்யானாவுக்கு எழுதிய கடிதம்

நான் அனைத்தையும் முன்னறிகிறேன்: இந்தத் துயரமான இரகசியத்தை வெளிப்படுத்துவதால்
நீங்கள் புண்படுவீர்கள்.
எத்தகைய கசப்பான ஏளனத்தை
உங்கள் கர்வமான பார்வை காட்டிக்கொடுக்கும்!

எனக்கு என்ன வேண்டும்? எந்த நோக்கத்திற்காக
என் ஆன்மாவை உங்களிடம் வெளிப்படுத்துகிறேன்?

எத்தகைய தீய கேளிக்கைக்கு,
ஒருவேளை, நான் காரணமாக இருக்கிறேனோ!

ஒருமுறை தற்செயலாக உன்னைச் சந்தித்தபோது,

உன்னில் ஒரு மென்மையின் பொறியைக் கண்டபோதும்,

அதை நம்ப எனக்குத் துணிவில்லை:

அந்த இனிய பழக்கத்திற்கு நான் இடம் கொடுக்கவில்லை;

நான் வெறுத்த என் சுதந்திரத்தை இழக்க விரும்பவில்லை.

இன்னொரு விஷயம் நம்மைப் பிரித்துவிட்டது...

லென்ஸ்கி வீழ்ந்தான், ஒரு துயரமான பலியாக...

இதயம் நேசிக்கும் அனைத்திலிருந்தும்,
என் இதயத்தை நான் பிடுங்கி எறிந்தபோது;
எவருக்கும் அந்நியனாய், எதனுடனும் பிணைக்கப்படாமல்,
சுதந்திரமும் அமைதியும் தான்
மகிழ்ச்சிக்கு மாற்றானவை என்று நினைத்தேன். இறைவா!
எவ்வளவு தவறாக எண்ணினேன், எவ்வளவு தண்டிக்கப்பட்டேன்.

இல்லை, ஒவ்வொரு நிமிடமும் உன்னைக் காண்பது,
எங்கும் உன்னைப் பின்தொடர்வது,
உன் இதழ்களின் புன்னகை, உன் கண்களின் அசைவு
ஆகியவற்றை அன்பார்ந்த கண்களால் உள்வாங்குவது,
நீ பேசுவதை நீண்ட நேரம் கேட்பது, உன் முழுமையான சிறப்பை
என் ஆன்மாவால் உணர்ந்து கொள்வது,
உன் முன்னால் வேதனையில் உறைந்து போவது,
மெல்ல மெல்ல மங்கி மறைவது... அதுவே பேரின்பம்!

ஆனால் அந்த இன்பம் எனக்கு மறுக்கப்பட்டுள்ளது: உனக்காக
நான் எங்கும் நோக்கமின்றி அலைகிறேன்;
ஒவ்வொரு நாளும், ஒவ்வொரு மணிநேரமும் எனக்கு விலைமதிப்பற்றவை:
ஆயினும் விதி வகுத்த நாட்களை நான்
வீணான சலிப்பில் கழிக்கிறேன்.
அவை எனக்குப் பெரும் சுமையாக உள்ளன.
எனக்குத் தெரியும்: என் வாழ்நாள் கணக்கிடப்பட்டுவிட்டது;
ஆனால் என் வாழ்நாள் நீடிக்க வேண்டுமானால்,
இன்று மதியம் உன்னைக் காண்பேன் என்ற உறுதி
காலையிலேயே எனக்கு வேண்டும்...

நான் அஞ்சுகிறேன்: என் தாழ்மையான வேண்டுதலில்
உன் கண்டிப்பான பார்வை காணக்கூடும்
சூழ்ச்சியின் இழிவான திட்டங்களை -
அப்போது உன் கோபமான கண்டனத்தை நான் கேட்பேன்.
அன்பிற்கான தாகத்தில் வாடுவதும்,
எரிவதும் - அதே சமயம் காரணத்தோடு
என் இரத்தத்தில் எழும் கொந்தளிப்பை அடக்குவதும்
எவ்வளவு கொடியது என்று உனக்குத் தெரிந்திருந்தால்!
உன் முழங்கால்களை அணைக்க ஏங்குவதும்,
விம்மியபடி உன் பாதங்களில்
பிரார்த்தனைகள், ஒப்புதல்கள் மற்றும் புலம்பல்களைக் கொட்டுவதும்,
என்னால் வெளிப்படுத்தக்கூடிய அனைத்தையும் சொல்வதும்,
அதே வேளையில், போலியான நிதானத்துடன்
என் பேச்சையும் பார்வையையும் அமைத்துக்கொண்டு,
அமைதியான உரையாடலைத் தொடர்வதும்,
மகிழ்ச்சியான பார்வையுடன் உன்னைப் பார்ப்பதும்!..

ஆனால் அப்படித்தான் இருக்கட்டும்: நானே
இனி என்னை எதிர்த்து நிற்க முடியாது;
எல்லாம் முடிவாகிவிட்டது: நான் உன் தயவைச் சார்ந்திருக்கிறேன்
என் விதியின் கைகளில் என்னை ஒப்படைக்கிறேன்.

XXXIII

பதில் இல்லை. அவன் இன்னொரு செய்தியை அனுப்புகிறான்:
இரண்டாவது, மூன்றாவது கடிதத்திற்கும்
பதில் இல்லை. ஒரு குறிப்பிட்ட சந்திப்பிற்கு
அவன் செல்கிறான்; அவன் உள்ளே நுழைந்ததும்...
அவள் அவனை நெருங்குகிறாள். எவ்வளவு கண்டிப்பு!
அவர்கள் அவனைப் பார்ப்பதில்லை, அவனிடம் ஒரு வார்த்தையும் இல்லை;
ஓ! இப்போது அவள் எவ்வளவு சூழப்பட்டிருக்கிறாள்
உறைபனிக் காலத்தின் குளிரால்!
அவள் அடக்க முடியுமா அந்தச் சீற்றத்தை
அவளது பிடிவாதமான இதழ்கள் வெளிப்படுத்தத் துடிக்கும் அந்த உணர்வை! ஒனேகின் கூர்மையான பார்வையுடன் உற்று நோக்கினான்:
எங்கே, எங்கே அந்தத் தடுமாற்றம், அந்த இரக்கம்?
கண்ணீர்த் தழும்புகள் எங்கே?.. அவை இல்லை, அங்கில்லை!
அவள் முகத்தில் கோபத்தின் ஒரு சிறு ரேகை மட்டுமே...

XXXIV

ஆம், ஒருவேளை ரகசியமான அச்சம் இருக்கலாம்,
தன் கணவனோ அல்லது உலகமோ ஊகித்துவிடுமோ என்று—
அவள் செய்த சேட்டை, தற்செயலாக நேர்ந்த அந்தப் பலவீனம்...
அவையனைத்தையும் ஒனேகின் அறிந்திருந்தான்...
எந்த நம்பிக்கையும் இல்லை! அவன் அங்கிருந்து செல்கிறான்,
தன் பைத்தியக்காரத்தனத்தைச் சபிக்கிறான்—
அதிலேயே ஆழ்ந்து மூழ்கி,
மீண்டும் உலகைத் துறக்கிறான். அந்த அமைதியான அறையில்
அவன் அந்த நாட்களை நினைவுகூர்ந்தான்,
கொடுமையான மனச்சோர்வு
சலசலப்பான உலகில் அவனைத் துரத்தி,
பிடித்து, அவன் சட்டையைப் பற்றிக்கொண்டு
ஒரு இருண்ட மூலையில் அடைத்துவைத்திருந்த நாட்களை.

XXXV

அவன் மீண்டும் எதையும் பாகுபாடின்றி வாசிக்கத் தொடங்கினான்.
கிப்பன், ரூசோ ஆகியோரை வாசித்தான்,
மன்சோனி, ஹெர்ட்டர், ஷாம்ஃபோர்ட்,
மேடம் டி ஸ்டேல், பிஷா, டிசோ,
சந்தேகவாதியான பேல்,
ஃபோன்டனெல்லின் படைப்புகள்,
நமது சொந்த நாட்டு எழுத்தாளர்களின் படைப்புகள் என அனைத்தையும்—
எதையும் புறக்கணிக்காமல் வாசித்தான்:
நாட்காட்டிகள் மற்றும் இதழ்கள்,
அவை நமக்கு அறிவுரை கூறும் இடங்கள்,
இப்போது என்னை அவை கடுமையாகச் சாடும் இடங்கள்,
அங்கே சில சமயங்களில் எனக்கே உரிய
காதல் கவிதைகளையும் நான் கண்ட இடங்கள்:
'எ செம்ப்ரே பெனே' (எல்லாம் நலம்), கனவான்களே.

XXXVI

பிறகு என்ன? அவன் கண்கள் வாசித்தன,
ஆனால் அவன் சிந்தனைகள் வெகு தொலைவில் இருந்தன;
கனவுகள், ஆசைகள், துயரங்கள்
அவன் ஆன்மாவில் ஆழமாகப் பதிந்திருந்தன.
அச்சிடப்பட்ட வரிகளுக்கு இடையே, அவன்
தன் ஆன்மக் கண்களால்
வேறு சில வரிகளை வாசித்தான். அவற்றில் அவன்
முழுமையாக மூழ்கியிருந்தான்.
அவை ஆழமான, இருண்ட தொன்மக் காலத்தின்
ரகசியக் கதைகளாக இருந்தன.
,
எதனுடனும் தொடர்பற்ற கனவுகள்,
அச்சுறுத்தல்கள், வதந்திகள், தீர்க்கதரிசனங்கள்,
அல்லது நீண்ட கதையின் தெளிவான அர்த்தமற்ற கற்பனைகள்,
அல்லது ஒரு இளம் மங்கையிடமிருந்து வந்த கடிதங்கள். 

XXXVII

மெல்ல மெல்ல அவன் மூழ்குகிறான்
புலன்களும் சிந்தனைகளும் ஓய்வெடுக்கும் உறக்கத்தில்,
அதே வேளையில் அவனுக்கு முன்னால், கற்பனை
தனது பலவகைப்பட்ட 'ஃபாரோன்' (pharaon) சீட்டுகளை விரிக்கிறது. 
இப்போது அவன் காண்கிறான்: உருகும் பனியின் மீது,
இரவு உறக்கத்தில் ஆழ்ந்திருப்பதைப் போல,
ஒரு இளைஞன் அசைவற்று கிடக்கிறான்,
அப்போது ஒரு குரல் கேட்கிறது: "என்ன? அவன் கொல்லப்பட்டான்." 
இப்போது அவன் நீண்ட காலத்திற்கு முன் மறக்கப்பட்ட எதிரிகளைப் பார்க்கிறான்,
அவதூறு பேசுபவர்கள் மற்றும் வஞ்சகமான கோழைகள்,
நம்பிக்கையற்ற இளம் பெண்களின் கூட்டம்,
மற்றும் இழிவான தோழர்களின் வட்டம்;
பின்னர் ஒரு கிராமத்து வீடு—அதன் ஜன்னல் அருகே
அவள் அமர்ந்திருக்கிறாள்... அது எப்போதும் *அவள்தான்*!...

XXXVIII

இதில் தன்னை மறப்பதில் அவன் எவ்வளவு பழகிவிட்டான் என்றால்,
அவன் கிட்டத்தட்ட தன் மனநிலையை இழக்கும் நிலைக்கே சென்றான்
அல்லது ஒரு கவிஞனாக மாறியிருப்பான். 
நான் ஒப்புக்கொள்கிறேன்: அது எத்தகையதொரு சேவையாக இருந்திருக்கும்! 
உண்மையிலேயே: ரஷ்ய கவிதை அமைப்பின்
காந்த சக்தி வாய்ந்த ஈர்ப்பின் மூலம்,
சிதறிய சிந்தனைகள் கொண்ட என் மாணவன்
அக்காலத்திலேயே அந்தக் கலையை ஏறக்குறையக் கற்றுக்கொண்டான். 
அவன் ஒரு கவிஞனைப் போலவே காட்சியளித்தான்
மூலையில் தனியாக அமர்ந்திருக்கும்போது,
முன்னால் எரியும் அடுப்புடன்,
"பெனெடெட்டா" (Benedetta) அல்லது
"ஐடோல் மியோ" (Idol mio) பாடல்களை முணுமுணுத்தபடி,
அவ்வப்போது காலணியையோ அல்லது இதழையோ நெருப்பில் விழவிட்டபடி. 

XXXIX

நாட்கள் வேகமாக நகர்ந்தன; இதமான காற்றில்
குளிர்காலம் விலகத் தொடங்கியது; 
அவன் கவிஞனாக மாறவில்லை,
இறக்கவில்லை, பைத்தியமாகவும் ஆகவில்லை. 
வசந்த காலம் அவனுக்குப் புத்துயிர் அளிக்கிறது: முதன்முறையாக
அவன் பூட்டப்பட்ட தன் அறைகளை விட்டு வெளியே வருகிறான்—
இரட்டை ஜன்னல்கள் மற்றும் சிறிய அடுப்புடன்
ஒரு மார்மோட் (marmot) விலங்கைப் போல குளிர்காலத்தைக் கழித்த இடத்திலிருந்து—
தெளிவான ஒரு காலைப் பொழுதில்,
நேவா (Neva) நதிக்கரையில் பனிச்சறுக்கு வண்டியில் வேகமாகச் செல்கிறான். 
நீல நிற, பிளவுகள் கொண்ட பனியின் மீது
சூரியன் விளையாடுகிறது; கிளறப்பட்ட பனி
தெருக்களில் சேறாக உருகுகிறது. ஒனேகின் (Onegin) எங்கே

XL

தன் விரைவான பயணத்தை மேற்கொள்கிறான்? நீங்கள்
ஏற்கனவே ஊகித்திருப்பீர்கள்; அது முற்றிலும் உண்மை:
அவன் அவளை நோக்கி—தன் டட்டியானாவை (Tatiana) நோக்கி—விரைந்தான்,
என் திருத்த முடியாத விசித்திரமானவன். 
பிணத்தைப் போலத் தோற்றமளித்தபடி அவன் உள்ளே நுழைகிறான். 
வரவேற்பறையில் ஒரு ஆன்மா கூட இல்லை. அவன் வரவேற்பறைக்குள் நுழைகிறான்; அங்கே—யாருமில்லை. 
கதவைத் திறக்கிறான். அப்போது அவனை
அவ்வளவு தீவிரமாகத் தாக்கியது எது? 
இளவரசி அவனுக்கு முன் தனியாக நிற்கிறாள்;
அலங்காரமின்றி, வெளிறிய முகத்துடன் அமர்ந்து,
ஏதோ ஒரு கடிதத்தை வாசித்தபடி,
கன்னத்தைத் தன் கையின் மீது சாய்த்து,
அமைதியாகக் கண்ணீர் ஆறாகப் பெருக விடுகிறாள். 

XLI

அந்தக் கணப்பொழுதில் வெளிப்பட்ட அவளது
மௌனமான துயரத்தை யார் தான் அறியமாட்டார்கள்! 
இப்போதைய இளவரசியிடம், அந்த முந்தைய டானியாவை—
பாவம், அந்த டானியாவை—யார் தான் அடையாளம் காணமாட்டார்கள்! 
தீவிரமான மனவேதனையுடனும் வருத்தத்துடனும்,
யூஜின் அவள் காலடியில் விழுந்தான்; 
அவள் திடுக்கிட்டாள், ஆனாலும் மௌனம் காத்து,
ஒனேகினை உற்று நோக்கினாள்—
ஆச்சரியமோ கோபமோ இன்றி...
அவனது நோயுற்ற, சோர்ந்த பார்வை,
அவனது கெஞ்சும் பார்வை, அவனது மௌனமான குறைசொல்லல்—
அனைத்தையும் அவள் புரிந்துகொண்டாள். கடந்த காலத்தின்
கனவுகளையும் இதயத்தையும் கொண்ட அந்த எளிய மங்கை,
இப்போது அவளுக்குள் மீண்டும் உயிர்பெற்று எழுந்தாள். 

XLII

அவள் அவனை எழுப்பவில்லை,
அவன் மீதிருந்து பார்வையை விலக்காமலே,
அவனது ஆவலான உதடுகளிலிருந்து
தனது உயிரற்ற கையை அவள் எடுக்கவில்லை...
அவள் இப்போது எதைப் பற்றி கனவு காண்கிறாள்? நீண்ட மௌனம் நிலவுகிறது,
பின்னர், இறுதியாக, அவள் மென்மையாகப் பேசுகிறாள்:
"போதும்; எழுந்து நில். நான்
உன்னிடம் வெளிப்படையாகப் பேச வேண்டும்.
ஒனேகின், அந்த நேரம் உனக்கு நினைவிருக்கிறதா?
தோட்டத்துப் பாதையில்,
விதி நம்மைச் சந்திக்க வைத்தபோது, ​​நான் எவ்வளவு பணிவாக
உன் அறிவுரைகளைக் கேட்டுக்கொண்டேனோ?
இன்று, என் முறை."

XLIII

ஒனேகின், அப்போது நான் இளையவளாக இருந்தேன்—
சிறந்தவளாகவும் இருந்தேன் என்று தோன்றுகிறது—
நான் உன்னை நேசித்தேன்; அதனால் என்ன பயன்?
உன் இதயத்தில் நான் எதைக் கண்டேன்?
என்ன பதில் கிடைத்தது? வெறும் குளிர்ந்த உணர்வின்மை மட்டுமே."
அப்படியல்லவா இருந்தது? ஒரு எளிய பெண்ணின்
அன்பைப்பற்றி உங்களுக்கு நன்றாகவே தெரிந்திருந்ததுதானே? 
இப்போது—கடவுளே!—அந்தப் பார்வையை நினைத்தாலே
என் இரத்தம் உறைகிறது; 
அந்தக் குளிர்ந்த பார்வை, அந்த அறிவுரை... ஆயினும்
நான் உங்களைக் குறை கூறவில்லை: அந்தத் தருணத்தில்
நீங்கள் கண்ணியமாகவும் சரியாகவும் நடந்துகொண்டீர்கள்—
என் ஆத்மாவின் ஆழத்திலிருந்து உங்களுக்கு நன்றி கூறுகிறேன்...

XLIV

அன்று—அப்படியல்லவா இருந்தது?—அங்கே,
மனிதர்களின் வீண் பேச்சுக்களிலிருந்து விலகி,
நீங்கள் என்மீது அக்கறை காட்டவில்லை... ஏன் இப்போது
என்னைத் தேடி வருகிறீர்கள்? ஏன் நான்
உங்கள் கவனத்தை ஈர்க்கும் இலக்காக இருக்கிறேன்?
நான் உயர்குடிச் சமூகத்தில் வலம் வருவதாலோ? 
நான் செல்வந்தளாகவும் உயர்குடிப் பட்டம் பெற்றவளாகவும் இருப்பதாலோ? 
என் கணவர் போர்க்களக் காயங்களைச் சுமந்திருப்பதாலும்,
அதன் காரணமாக அரசவை அவருக்குச் சிறப்பு செய்வதாலும்? 
அல்லது, என் அவமானம் இப்போது அனைவருக்கும் தெரிந்து,
சமூக வட்டாரங்களில் அது உங்களுக்கு ஒரு
அவப்பெயருடன் கூடிய புகழைத் தேடித்தரும் என்பதாலோ? 

XLV

நான் அழுகிறேன்... உங்கள் தான்யாவை (Tanya)
நீங்கள் இன்னும் மறக்கவில்லை என்றால், இந்த உண்மையை அறிந்துகொள்ளுங்கள்:
உங்கள் வார்த்தைகளின் சுடுசொற்கள்,
அந்தக் குளிர்ந்த மற்றும் கடுமையான கண்டனம்—
அவற்றைத்தான் நான் தேர்ந்தெடுத்திருப்பேன்—
எனக்குத் தேர்ந்தெடுக்கும் வாய்ப்பு இருந்திருந்தால்—
அந்த இழிவான காதலைவிட,
அந்தக் கடிதங்கள் மற்றும் கண்ணீரைவிட. 
ஏனெனில் அப்போது, ​​குறைந்தபட்சம், ஒரு பெண்ணின் கனவுகள் மீது
சிறிது இரக்கமும், இளமையின் மீது உரிய மரியாதையும்
உங்களுக்கு இருந்தது... ஆனால் இப்போது! என்ன உங்களை இங்கே
என் முன் மண்டியிட வைக்கிறது? எவ்வளவு அற்பமான விஷயம்! 
உங்களைப் போன்ற ஒரு இதயமும் மனமும்
எப்படி அற்ப உணர்வுகளுக்கு அடிமையாக முடியும்? 

XLVI

என்னைப் பொறுத்தவரை, ஒனேகின் (Onegin)—இந்த
ஆடம்பரம், இந்த வாழ்க்கையின் போலியான ஜொலிப்பு
ஆகியவற்றை நான் வெறுக்கிறேன்; உயர்குடிச் சமூகத்தின்
சுழற்சியில் நான் பெறும் வெற்றிகள், என் வீடு,
நாகரிகமான என் விருந்து நிகழ்ச்சிகள்—
இவை எனக்கு என்ன பொருளைத் தருகின்றன? மகிழ்ச்சியுடன் நான் இப்போது துறந்துவிடுவேன்
இந்த வேடமணிந்த ஆடம்பரத்தை,
இந்த ஜொலிப்பு, இரைச்சல் மற்றும் மயக்கத்தை,
புத்தகங்கள் நிறைந்த ஒரு அலமாரிக்கும், காட்டுத் தோட்டத்திற்கும்,
நமது எளிமையான இல்லத்திற்கும்,
முதன்முதலில் நான் உன்னைச் சந்தித்த
அந்த இடங்களுக்கும், ஓனேகின்,
மற்றும் அந்த அமைதியான கல்லறைக்கும் -
அங்கே இப்போது ஒரு சிலுவையும் மரக்கிளைகளின் நிழலும்
என் பாவம் செய்த வயதான செவிலித்தாயின் மீது படர்ந்திருக்கின்றன...

XLVII

மகிழ்ச்சி என்பது சாத்தியமாகவே இருந்தது,
மிக அருகில் இருந்தது!.. ஆனால் என் விதி
ஏற்கனவே தீர்மானிக்கப்பட்டுவிட்டது. ஒருவேளை
நான் அவசரப்பட்டுச் செயல்பட்டிருக்கலாம்:
என் தாய் என்னிடம் கெஞ்சிக் கேட்டுக்கொண்டார்,
கண்ணீர் மல்க வேண்டினார்; பாவம் தான்யாவுக்கு
எல்லா விதிகளும் ஒன்றுதான்...
நான் திருமணம் செய்துகொண்டேன். நீங்கள்—
உங்களை வேண்டுகிறேன்—என்னை விட்டு விலகிவிடுங்கள்; 
எனக்குத் தெரியும்: உங்கள் இதயத்தில் குடிகொண்டிருப்பது
பெருமிதமும் உண்மையான கண்ணியமும் தான். 
நான் உங்களை நேசிக்கிறேன் (ஏன் மறைக்க வேண்டும்?),
ஆனால் நான் வேறொருவருக்குச் சொந்தமானவள்; "அவருக்கு நான் என்றென்றும் விசுவாசமாக இருப்பேன்."

XLVIII

அவள் சென்றுவிட்டாள். யூஜின் அங்கே நிற்கிறான்,
மின்னல் தாக்கியது போல.
எத்தகைய உணர்ச்சிக் கொந்தளிப்பில்
அவன் இதயம் இப்போது மூழ்கியுள்ளது!
ஆனால் திடீரென பூட்ஸ் காலணிகளின் சத்தம் கேட்டது,
தாத்யானாவின் கணவன் தோன்றினான்;
இதோ, என் கதாநாயகனுக்கு
மிகவும் கொடுமையான அந்தத் தருணத்தில்,
வாசகரே, நாம் அவனை விட்டுப் பிரிகிறோம்—
நீண்ட காலத்திற்கு... என்றென்றும். நாம்
உலகம் முழுவதும் ஒன்றாகச் சுற்றி வந்துவிட்டோம்
இந்தப் பாதையில் போதுமான அளவு. வாருங்கள்,
கரை சேர்ந்ததற்காக ஒருவருக்கொருவர் வாழ்த்துவோம். ஹுர்ரா!
அதற்கான நேரம் வந்துவிட்டது, இல்லையா?

XLIX

என் வாசகரே, நீங்கள் யாராக இருந்தாலும்—
நண்பரோ அல்லது எதிரியோ—நான் பிரிய விரும்புகிறேன்
இன்று உங்களுடன் ஒரு தோழனாக.
விடைபெறுகிறேன். நீங்கள் எதைத் தேடினாலும்
இந்தக் கவலைகளற்ற கவிதை வரிகளில்—
கொந்தளிப்பான நினைவுகளையோ,
உங்கள் வேலைப்பளுவிலிருந்து ஒரு ஓய்வையோ,
தெளிவான காட்சிகளையோ அல்லது கூர்மையான சொற்களையோ,
அல்லது இலக்கணப் பிழைகளைக்கூட—
கடவுள் அருளட்டும், இந்த நூலில்
பொழுதுபோக்கிற்காகவோ, கனவு காண்பதற்காகவோ,
இதயத்திற்காகவோ அல்லது இதழ் சார்ந்த விவாதங்களுக்காகவோ,
நீங்கள் ஏதேனும் ஒன்றையாவது...
...வழியைக் கண்டடைய முடிந்தது. 
ஆகவே நாம் பிரிகிறோம்—விடைபெறுகிறேன்! 

L

உனக்கும் விடைபெறுகிறேன், என் விசித்திரமான துணையே,
உனக்கும், என் நம்பிக்கைக்குரிய லட்சியமே,
உனக்கும், என் உயிர்ப்புள்ள, நிலையான—
எளிமையானதாயினும்—உழைப்பே. உன்னுடன் நான் அறிந்தேன்
ஒரு கவிஞன் பொறாமைப்படக்கூடிய அனைத்தையும்:
சமூகத்தின் புயல்களுக்கு நடுவே வாழ்வை மறக்கும் நிலை,
நண்பர்களின் இனிய உரையாடல். 
பல, பல நாட்கள் கடந்துவிட்டன
இளம் டட்டியானாவும்
அவளுடன் ஒனேகினும், ஒரு மங்கலான கனவில்,
முதன்முதலில் எனக்குத் தோன்றியதிலிருந்து—
மேலும் தடையின்றிப் பாயும் இக்கதையின் காட்சிகளை
அந்த மாயப் படிகத்தின் ஊடாக
என்னால் இன்னும் தெளிவாகக் காண முடியவில்லை.

6518

LI

ஆனால் யாருக்கு நட்புச் சந்திப்பில்,
நான் முதலில் ஆரம்ப சரணங்களைப் படித்தேன்.
சில இப்போது இல்லை, சில தொலைவில் உள்ளன,
சாதி ஒருமுறை குறிப்பிட்டார். 
அவை இல்லாமல், ஒன்ஜினின் உருவப்படம் முடிந்தது. 
அவள், யாரிடமிருந்து உருவானாள்
டாட்டியானாவின் அழகான இலட்சியம்...
ஓ, மிகவும், விதி எடுத்துச் சென்றுவிட்டது! 
வாழ்வின் விருந்தில் இருந்து வெளியேறியவர் பாக்கியவான்
ஆரம்ப, வடிகால் முன்
நிரம்பிய மது கோப்பை,
வாழ்க்கையின் நாவலை யார் படித்து முடிக்கவில்லை
திடீரென்று எப்படி பிரிந்து செல்வது என்று எனக்கு தெரியும்,
நான் என் ஒன்ஜினில் செய்ததைப் போல. 

முடிவு

யூஜின் ஒன்ஜினுக்கான குறிப்புகள்

1 பெசராபியாவில் எழுதப்பட்டது. 
2 டான்டி, ஃபோப். 
3 தொப்பி *à லா பொலிவர்*. 
4 நன்கு அறியப்பட்ட உணவகம். 
5 குளிர்ந்த உணர்ச்சியின் ஒரு பண்பு, சைல்ட் ஹரோல்டுக்கு தகுதியானது. திருவின் பாலேக்கள்.
டிடெலோட் கற்பனையின் உயிரோட்டம் மற்றும் அசாதாரண வசீகரத்தால் நிரம்பியுள்ளது. எங்களில் ஒன்று
காதல் எழுத்தாளர்கள் அனைவரையும் விட மிக அதிகமான கவிதைகளைக் கண்டனர்
பிரெஞ்சு இலக்கியம். 
6 *Tout le Monde sut qu'il mettait du blanc; et moi, qui n'en croyais*
*ரியேன், ஜெ கமென்சாய் டி லெ குரோயர், நோன் சீல்மென்ட் பார் எல்'அலங்கார டி சன்*
*teint et pour avoir trouvé des tasses de blanc sur sa doctore, mais sur ce*
*கு'என்ட்ரான்ட் அன் மாடின் டான்ஸ் சா சாம்ப்ரே, ஜெ லெ ட்ரூவாய் ப்ரோசான்ட் செஸ் ஒங்கிள்ஸ் அவெக்*
*யூனே பெட்டிட் வெர்ஜெட் ஃபைட் எக்ஸ்பிரஸ், ஓவ்ரேஜ் குயில் கன்டினா ஃபயர்மென்ட் டெவண்ட்*
*மொய். Je jugeai qu'un homme qui passe deux heures tous les matins à brosser*
*செஸ் ஆங்கிள்ஸ், பியூட் பைன் பாஸர் க்வெல்க்ஸ் இன்ஸ்டண்ட்ஸ் எ ரெம்ப்ளிர் டி பிளாங்க் லெஸ் க்ரூக்ஸ்*
*de sa peau.* (ஜே. ஜே. ரூசோவின் ஒப்புதல் வாக்குமூலம்)
ஒப்பனை அதன் காலத்திற்கு முன்னால் இருந்தது: இப்போதெல்லாம், அறிவொளி பெற்ற ஐரோப்பா முழுவதும்,
மக்கள் தங்கள் விரல் நகங்களை ஒரு சிறப்பு தூரிகை மூலம் சுத்தம் செய்கிறார்கள். 7 இந்த முழு முரண்பாடான சரணமும் எங்கள் அழகான நாட்டுப் பெண்களுக்கு ஒரு நுட்பமான அஞ்சலிக்கு குறைவானது அல்ல. இவ்வாறு பழிவாங்கும் போர்வையில் Boileau, லூயிஸ் XIV ஐப் புகழ்கிறார். எங்கள் பெண்மணிகள் அறிவொளியை வசீகரத்துடனும், கண்டிப்பான ஒழுக்கத் தூய்மையை மேடம் டி ஸ்டேலை வெகுவாகக் கவர்ந்த அந்தக் கீழைத்தேய வசீகரத்துடனும் ஒருங்கே கொண்டுள்ளனர். (காண்க:
*Dix années d'exil*.)
8 க்னெடிச்சின் (Gnedich) கவிதையில் வரும் செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க் நகரின் இரவு குறித்த அந்த இனிய வர்ணனையை வாசகர்கள் நினைவுகூரலாம்:
"இதோ இரவு; ஆயினும் பொன்னிற மேகப் பட்டைகள் மங்கவில்லை.
நட்சத்திரங்களோ நிலவோ இல்லையெனினும், பரந்த வெளி முழுவதும் ஒளிவீசுகிறது.
தொலைதூர நீர்ப்பரப்பில் வெள்ளி நிறப் பாய்மரங்கள் தெரிகின்றன—
நீல வானில் மிதந்து செல்வது போலத் தோன்றும் அந்தக் கப்பல்கள் அரிதாகவே கண்ணுக்குத் தெரிகின்றன.
நிழலற்ற ஒளிப்பிரகாசத்துடன் இரவு வானம் ஜொலிக்கிறது,
சூரிய அஸ்தமனத்தின் ஊதா நிறம் கிழக்கின் பொன்னிறத்துடன் கலக்கிறது:
அதிகாலையானது, இளஞ்சிவப்பு நிறம் பூண்ட காலைப் பொழுதை அழைத்துக்கொண்டு,
மாலைப்பொழுதின் அடிச்சுவட்டிலேயே பின்தொடர்ந்து வருவது போல. — அது பொன்னான பருவகாலம்;
கோடைக்கால நாட்கள் இரவின் ஆதிக்கத்தைக் கைப்பற்றும் காலம் அது;
வடக்கு வானில் நிழலும் இனிய ஒளியும் கலக்கும் அந்த மாயாஜாலக் காட்சியில்
அந்நியரின் கண்கள் ஈர்க்கப்படும் காலம்—
நண்பகல் வானில் ஒருபோதும் காணக்கிடைக்காத ஒளி அது;
வடக்கு நாட்டுப் பெண்ணின் அழகைப் போன்ற தெளிவு அது;
அவளது நீல நிறக் கண்களும் இளஞ்சிவப்பு நிறக் கன்னங்களும்
அழகிய பழுப்பு நிறச் சுருள் முடியின் அலைகளால் மென்மையாக நிழலிடப்பட்டிருக்கும்.
அப்போது, ​​நேவா (Neva) நதியின் மீதும் பிரம்மாண்டமான பெட்ரோபோலிஸ் (Petropolis) நகரின் மீதும்,
இருள் கவியாத மாலைப்பொழுதையும் நிழலற்ற விரைவான இரவுகளையும் காணலாம்; 
அப்போது ஃபிலோமெலா (Philomela - கானக்குயில்) தனது நள்ளிரவுப் பாடல்களை முடிப்பதற்குள்ளேயே,
உதிக்கும் நாளை வரவேற்கும் இசையைத் தொடங்குகிறாள். 
ஆனால் நேரம் கடந்துவிட்டது; நேவா நதியின் பரப்பில் ஒரு புத்துணர்ச்சி வீசுகிறது; 
பனித்துளிகள் படிந்துவிட்டன; . . . . . . . . . . . . . . 
இப்போது நள்ளிரவு: மாலையில் ஆயிரக்கணக்கான துடுப்புகளின் ஓசையால்
ஆரவாரித்த நேவா நதி இப்போது அசையாமல் இருக்கிறது; நகர விருந்தினர்கள் சென்றுவிட்டனர்; 
கரையில் குரல் இல்லை, நீரில் அலை இல்லை—எல்லாம் அமைதி; 
அவ்வப்போது பாலங்களிலிருந்து எழும் முழக்கம் நீரின் மீது பரவுகிறது; 
தொலைதூரக் கிராமத்திலிருந்து நீண்டதொரு கூக்குரல் மட்டும் விரைந்து வருகிறது,
அங்கே, இரவில், காவல் வீரர் மற்றொரு காவல் வீரரை அழைக்கிறார். 
எல்லாம் உறங்கிக்கொண்டிருக்கிறது. . . . . . . . . . . . . . . . . . . 

9
மெய்மறந்த கவிஞர் காண்கிறார்
அந்த நற்பண்பு மிக்க தேவதையை நேரில்,
அவள் உறக்கமற்ற இரவைக் கழிக்கும்போது,
கருங்கற்பாறையின் மீது சாய்ந்தபடி. 
(முரவ்யோவ். தேவதைக்கு...) Neva)

10 ஒடெசாவில் எழுதப்பட்டது. 
11 *யூஜின் ஒனேகின்* (Eugene Onegin) நூலின் முதல் பதிப்பைப் பார்க்கவும். 
12 *தி நீப்பர் மெர்மெய்ட்* (The Dnieper Mermaid) நூலின் முதல் பகுதியிலிருந்து. 
13 அகஃபோன் (Agafon), ஃபிலாட் (Filat), ஃபெடோரா (Fedora), ஃபெக்லா (Fekla) போன்ற மிக இனிமையான ஒலி கொண்ட கிரேக்கப் பெயர்கள், நம்மிடையே சாதாரண மக்களால் மட்டுமே பயன்படுத்தப்படுகின்றன. 
14 கிராண்ட்டிசன் (Grandison) மற்றும் லவ்லேஸ் (Lovelace) — இவை இரண்டு புகழ்பெற்ற நாவல்களின் நாயகர்கள். 
15 *Si j'avais la folie de croire encore au bonheur, je le chercherais dans l'habitude* (ஷாட்டோப்ரியான்ட் - Chateaubriand). 
16 "பாவம் யோரிக்!" (Poor Yorick!) — கோமாளியின் மண்டை ஓட்டைப் பார்த்து ஹேம்லெட் வெளிப்படுத்தும் உணர்ச்சிவசப்பட்ட கூற்று. (ஷேக்ஸ்பியர் மற்றும் ஸ்டெர்ன் ஆகியோரின் படைப்புகளைப் பார்க்கவும்.)
17 முந்தைய பதிப்பில், "வீட்டிற்குப் பறந்து செல்லுதல்" (fly home) என்பதற்குப் பதிலாக, "குளிர்காலத்தில் பறத்தல்" (fly in winter) என்று தவறாக அச்சிடப்பட்டிருந்தது (இதற்கு எந்தப் பொருளும் இல்லை). இதை கவனிக்கத் தவறிய விமர்சகர்கள், அடுத்தடுத்த பத்திகளில் கால முரண்பாடு (anachronism) இருப்பதாகக் கருதினர். எங்கள் நாவலில் காலம் நாட்காட்டியின்படியே கணக்கிடப்படுகிறது என்பதை வாசகர்களுக்கு உறுதியளிக்கிறோம். 
18 ஜூலி வோல்மார் (Julie Wolmar) — *தி நியூ ஹெலோயிஸ்* (The New Heloise). மாலெக்-அதேல் (Malek-Adhel) — ஒரு சாதாரணமான நாயகன்...
...மேடம் கோட்டின் (Mme Cottin) எழுதிய நாவல். பரோனஸ் க்ரூடெனர் (Baroness Krüdener) எழுதிய ஒரு அழகான குறுநாவலின் நாயகன் குஸ்டாவ் டி லினார் (Gustave de Linar) ஆவார். 19 *தி வாம்பயர்* (The Vampyre) என்பது தவறாக லார்ட் பைரனுக்கு (Lord Byron) உரியதாகக் கருதப்பட்ட ஒரு குறுநாவலாகும். *மெல்மோத்* (Melmoth) என்பது மாதுரின் (Maturin) எழுதிய ஒரு சிறந்த படைப்பு. *ஜீன் ஸ்போகர்* (Jean Sbogar) என்பது சார்லஸ் நோடியர் (Charles Nodier) எழுதிய ஒரு புகழ்பெற்ற நாவல். 
20 *Lasciate ogni speranza voi ch'entrate* [இங்கே நுழைபவர்களே, எல்லா நம்பிக்கையையும் கைவிடுங்கள்]. நமது எளிமையான ஆசிரியர் இந்த புகழ்பெற்ற வரியின் முதல் பாதியை மட்டுமே மொழிபெயர்த்தார். 
21 மறைந்த ஏ. இஸ்மாயிலோவ் (A. Izmailov) என்பவரால் ஒரு காலத்தில்—சீரற்ற இடைவெளிகளில்—வெளியிடப்பட்ட ஒரு இதழ். விடுமுறை நாட்களில் தான் வெளியே சென்று மகிழ்ச்சியாகப் பொழுதைக் கழித்ததாக விளக்கி, வெளியீட்டாளர் ஒருமுறை பொதுமக்களிடம் அச்சு வடிவில் மன்னிப்பு கோரினார். 
22 ஈ. ஏ. பாராடின்ஸ்கி (E. A. Baratynsky). 
23 ஒரு சாதாரண கிராமப்புறப் பெண்ணை "கன்னி" [*deva*] என்று அழைக்க முடிந்த அதே வேளையில், சற்று கீழே குறிப்பிடப்படும் உயர்குடி இளம்பெண்களை "வேசிகள்" அல்லது "சாதாரணப் பெண்கள்" [*devchonki*] என்று குறிப்பிட்டதைக் கண்டு இதழ்கள் ஆச்சரியம் தெரிவித்தன! 
24 "இதன் பொருள்," என்று நமது விமர்சகர்களில் ஒருவர் குறிப்பிடுகிறார், "சிறுவர்கள் பனியில் சறுக்கி விளையாடுகிறார்கள் (ice-skating) என்பதுதான்." நியாயமான கருத்துதான். 
25
என் ஒளிவீசும் இளமைப் பருவத்தில்
பளபளக்கும் *ஆய்* (Ay) ஒயின்
அதன் ஆரவாரமான நுரைகளுடன் என்னை மகிழ்வித்தது—
அது காதலின் சாயல்
அல்லது பைத்தியக்காரத்தனமான இளமையின் சாயல், போன்றவை. 
(எல். பி.-க்கு எழுதிய கடிதம்)

26 ஆகஸ்ட் லாஃபோன்டைன் (August Lafontaine), பல குடும்பப் பின்னணி கொண்ட நாவல்களின் ஆசிரியர். 
27 இளவரசர் வியாசெம்ஸ்கியின் (Prince Vyazemsky) "முதல் பனி" (*The First Snow*) என்ற கவிதையைப் பார்க்கவும். 
28 பாராடின்ஸ்கியின் *எடா* (Eda) கவிதையில் உள்ள ஃபின்னிஷ் குளிர்காலத்தின் வர்ணனைகளைப் பார்க்கவும். 
29
ஆண் பூனை பெண் பூனையை அழைக்கிறது
அடுப்புக்கு அருகிலுள்ள இடத்திற்குத் தூங்கச் செல்ல. 
இது திருமணத்திற்கான ஒரு சகுனம்; முதல் பாடல் மரணத்தை முன்னறிவிக்கிறது. 
30 எதிர்கால மணமகனின் பெயரை அறிந்துகொள்ளும் முறை இதுதான். 
31 *க்ளோப்* (khlop), *மோல்வ்* (molv) மற்றும் *டாப்* (top) ஆகிய சொற்களை ஒரு துரதிர்ஷ்டவசமான புதுமை என்று இதழ்கள் கண்டித்தன. இச்சொற்கள் உண்மையான ரஷ்யச் சொற்களே. "போவா (Bova) குளிர்ச்சியடையத் தன் கூடாரத்திலிருந்து வெளியே வந்தான் / திறந்த வெளியில் மனிதக் குரல்களையும் குளம்புகளின் ஓசையையும் கேட்டான்" (*போவா கொரோலேவிச் கதை* - The Tale of Bova Korolevich). *khlopaniye* [கைதட்டல்/அறைதல்] என்பதற்குப் பதிலாகப் பேச்சுவழக்கில் *khlop* என்பது பயன்படுத்தப்படுகிறது; அதேபோல *shipeniye* [சீறும் ஒலி] என்பதற்குப் பதிலாக *ship* என்பது பயன்படுத்தப்படுகிறது:
அவன் பாம்பைப் போலச் சீறினான். 
(பண்டைய ரஷ்யக் கவிதைகள்)
நமது செழுமையான மற்றும் அழகான மொழியின் சுதந்திரத்திற்கு நாம் தடையாக இருக்கக்கூடாது. 
32 நமது விமர்சகர்களில் ஒருவர், இந்தக் கவிதைகளில் எங்களுக்குப் புரியாத ஏதோ ஒரு நாகரிகமற்ற தன்மையைக் காண்பதாகத் தெரிகிறது. 
33 மார்ட்டின் ஜாடேகா (Martyn Zadeka) என்ற பெயரில் இங்கு குறி சொல்லும் நூல்கள் வெளியிடப்படுகின்றன; ஆனால் பி. எம். ஃபெடோரோவ் (B. M. Fedorov) குறிப்பிடுவது போல, உண்மையில் அந்த மதிப்பிற்குரிய மனிதர் அத்தகைய நூல்கள் எதையும் எழுதியதில்லை. 
34 லோமோனோசோவின் (Lomonosov) புகழ்பெற்ற கவிதைகளின் பகடி (parody):
அருணோதயம், தன் செந்நிறக் கரத்தால்,
அமைதியான காலை நேரத்து நீர்ப்பரப்பிலிருந்து
சூரியனைத் தன் பின்னே அழைத்து வருகிறது—முதலியன. 
35
புயானோவ் (Buyanov), என் அண்டை வீட்டுக்காரர்,
. . . . . . . . . . . . . . . . 
நேற்று என்னைச் சந்திக்க வந்தார்—சவரம் செய்யாத மீசையுடன்,
கலைந்த தோற்றத்தில், மென்மயிர் படிந்த நிலையில், கூர்முனைத் தொப்பியுடன்...
(ஆபத்தான அண்டை வீட்டுக்காரர்)
36 பெண்களின் தீவிர அபிமானிகளான நமது விமர்சகர்கள், இந்த வரியில் இருந்த நாகரிகமற்ற தன்மையை வன்மையாகக் கண்டித்தனர். 
37 பாரிஸ் நகர உணவக உரிமையாளர் ஒருவர். 
38 கிரிபோயெடோவின் (Griboedov) ஒரு வரி.
39 புகழ்பெற்ற துப்பாக்கித் தயாரிப்பாளர் ஒருவர். 40 முதல் பதிப்பில், ஆறாவது அத்தியாயம் பின்வருமாறு நிறைவடைந்தது:
இளமைக்குரிய ஊக்கமே, நீயோ
என் கற்பனையைத் தட்டி எழுப்பு,
என் இதயத்தின் உறக்கத்தைக் களைந்து எழுப்பு,
என் அமைதியான தனிமைக்கு அடிக்கடி வந்து செல்,
கவிஞனின் ஆன்மா குளிர்ந்து போகவோ,
கடினப்படவோ, உணர்வற்றதாக மாறவோ விடாதே,
இறுதியில் அது கல்லாக உறைந்துபோகவும் விடாதே—
உயர்குலச் சமூகத்தின் உயிரற்ற போதையில்,
ஆன்மாவற்ற, ஆணவம் பிடித்த மனிதர்களுக்கு இடையே,
புத்திசாலித்தனமான முட்டாள்களுக்கு இடையே,

XLVII

சூழ்ச்சிக்காரர்கள் மற்றும் கோழைகளுக்கு இடையே,
கட்டுக்கடங்காத, செல்லம் கொஞ்சப்பட்ட பிள்ளைகளுக்கு இடையே,
கேலிக்கூத்தான மற்றும் மந்தமான வில்லன்களுக்கு இடையே,
மந்தபுத்தி கொண்ட, தொல்லைதரும் நீதிபதிகளுக்கு இடையே,
பக்திமான்கள் போல நடிக்கும் சிற்றின்பப் பெண்களுக்கு இடையே,
தாமாகவே அடிமைத்தனம் பூண்டவர்களுக்கு இடையே,
நாள்தோறும் அரங்கேறும் நாகரிகக் காட்சிகளுக்கு இடையே,
மரியாதையான, மென்மையான துரோகங்களுக்கு இடையே,
கடினமான மனமும் ஆணவமும் கொண்டவர்களின்
உணர்வற்ற தீர்ப்புகளுக்கு இடையே,
கணக்கீடுகள், ஆன்மாக்கள் மற்றும் உரையாடல்களின்
சலிப்பூட்டும் வெறுமைக்கு இடையே—
இந்தச் சுழலில் நானும், என் அன்பிற்குரிய நண்பர்களே,
உங்களோடு சேர்ந்து மூழ்கிக்கொண்டிருக்கிறேன். 

41 லெவ்ஷின் (Levshin) - கிராமப்புறப் பொருளாதாரம் குறித்த பல படைப்புகளின் ஆசிரியர். 
42
எங்கள் சாலைகள் கண்களுக்கு விருந்தளிக்கின்றன:
மரங்கள், புல் படர்ந்த கரைகள், அகழிகள்; 
பெரும் உழைப்பு, பெரும் புகழ்—
ஆயினும், ஐயோ, சில நேரங்களில் கடந்து செல்ல வழியே இல்லை. 
காவல் காப்பது போல் நிற்கும் மரங்களிலிருந்து,
பயணிக்குக் கிடைக்கும் பயன் மிகக் குறைவு; 
சாலையை நீங்கள் மிகச் சிறந்தது எனலாம்—
ஆனால் அந்த வரியை நினைவுகூருங்கள்: *வழிப்போக்கர்களுக்காக*! 
ரஷ்யப் பயணம் எவ்விதத் தடையும் இன்றி அமைவது
இரண்டு சூழல்களில் மட்டுமே: ஒன்று,
எங்கள் 'மேக்-ஆடம்' (MacAdam) அல்லது 'மேக்-ஈவ்' (MacEve)—
அதாவது குளிர்காலம்—சினத்துடன் வெடித்துச் சிதறி,
ஒரு பேரழிவை ஏற்படுத்தும் தாக்குதலை நடத்தும்போது,
...சாலை பனி இரும்பினால் பிணைக்கப்பட்டுள்ளது,

இரவுப் பனி அவள் தடங்களின் மீது தூவி மூடுகிறது.

அல்லது வயல்வெளிகள் அப்படிப்பட்ட சுட்டெரிக்கும் வறட்சியால் பீடிக்கப்படும்போது,

கண்களை இறுக மூடிய ஒரு ஈயால்கூட,
ஒரு குட்டையைக் கடந்து செல்ல முடியும்.

("தி ஸ்டேஷன்." பிரின்ஸ் வியாசெம்ஸ்கி)

43 தனது வர்ணனைகளின் விளையாட்டுத்தனத்திற்காகப் புகழ்பெற்ற K** என்பவரிடமிருந்து பெறப்பட்ட ஓர் ஒப்பீடு. K... ஒருமுறை இளவரசர் பொட்டெம்கினால் பேரரசிக்குத் தூதுவராக அனுப்பப்பட்டபோது, ​​அவர் அவ்வளவு வேகத்தில் பயணித்ததாகவும், வண்டியிலிருந்து நீட்டிக்கொண்டிருந்த அவரது வாளின் முனை, மைல்கற்களை ஒரு வேலியைப் போலத் தாக்கியதாகவும் கூறுவதுண்டு.

44 *ரௌட்*—நடனம் இல்லாத ஒரு மாலை நேரக் கூட்டம்; இச்சொல்லின் நேரடிப் பொருள் 'கூட்டம்' என்பதாகும்.

6714
'ஒனேகினின் பயணம்' (Onegin’s Journey) - சில பகுதிகள்

*யூஜின் ஒனேகின்* (Eugene Onegin) காவியத்தின் இறுதி அத்தியாயம் பின்வரும் முன்னுரையுடன் தனித்து வெளியிடப்பட்டது:
"விடுபட்ட அந்தப் பாடல் பகுதிகள் மீண்டும் மீண்டும் விமர்சனத்திற்கும் கேலிக்கும் உள்ளாகின (அவை நியாயமானதாகவும் நகைச்சுவை உணர்வு மிக்கதாகவும் இருந்தபோதிலும்). ஒனேகின் ரஷ்யா முழுவதும் மேற்கொண்ட பயணங்களை விவரிக்கும் தனது நாவலின் ஒரு முழு அத்தியாயத்தையே தான் தவிர்த்துவிட்டதாக ஆசிரியர் வெளிப்படையாக ஒப்புக்கொள்கிறார். விடுபட்ட அந்த அத்தியாயத்தை புள்ளிகள் மூலமோ அல்லது ஒரு எண்ணைக் கொண்டோ குறிக்க அவருக்கு வாய்ப்பிருந்தது; இருப்பினும், அத்தகைய சோதனையைத் தவிர்க்க, *யூஜின் ஒனேகின்* நூலின் இறுதி அத்தியாயத்தை 'ஒன்பது' என்று பெயரிடுவதற்குப் பதிலாக 'எட்டு' என்று பெயரிடவும், முடிவுப் பாடல்களில் ஒன்றை விட்டுவிடவும் அவர் தீர்மானித்தார்:

நேரம் வந்துவிட்டது: பேனா ஓய்வு கோருகிறது;
நான் ஒன்பது காண்டங்களை (பாகங்களை) எழுதியுள்ளேன்;
ஒன்பதாவது அலை என் சிறு படகை
மகிழ்ச்சியான கரைக்குக் கொண்டு செல்கிறது—
உங்களுக்குப் புகழாரம், ஒன்பது கமேனேக்களே (கலைத் தேவதைகளே), முதலியன." 

பி.ஏ. கதேனின் (சிறந்த கவிதை ஆற்றல் கொண்டவராயினும் கூர்மையான விமர்சகராகவும் திகழ்பவர்) ஒரு விஷயத்தைச் சுட்டிக்காட்டினார்: இந்தத் தவிர்ப்பு வாசகருக்குப் பயனுள்ளதாக இருந்தாலும், படைப்பின் ஒட்டுமொத்த வடிவமைப்பைப் பாதிக்கிறது; ஏனெனில், இது கிராமப்புற இளம்பெண்ணாக இருந்த டட்டியானா, உயர்குடிப் பெண்மணியாக மாறுவதை மிகத் திடீர் மாற்றமாகவும், போதிய விளக்கமின்றியும் காட்டுகிறது. இது ஒரு அனுபவம் வாய்ந்த கலைஞரின் பார்வையை வெளிப்படுத்தும் கருத்தாகும். ஆசிரியரே இந்தக் கருத்தின் நியாயத்தை ஒப்புக்கொண்டார்; ஆனால் பொதுமக்களுக்கான காரணங்களை விட, தனக்கு முக்கியமான காரணங்களுக்காகவே அந்த அத்தியாயத்தைத் தவிர்க்கத் தேர்ந்தெடுத்தார். சில பகுதிகள் ஏற்கனவே வெளியிடப்பட்டிருந்தன; அவற்றுடன் இன்னும் சில பாடல்களையும் சேர்த்து இங்கே வழங்குகிறோம். 

யூஜின் ஒனேகின் மாஸ்கோவிலிருந்து நிஷ்னி நோவ்கோரோடிற்குப் பயணம் செய்கிறார்:

. . . . . . . அவனுக்கு முன்னால்
மகரியேவ் (Makariev) நகரம் பரபரப்பாக இயங்குகிறது,
அதன் வளமையால் கொந்தளிக்கிறது. ஒரு இந்தியன் முத்துக்களைக் கொண்டு வந்தான்,
ஒரு ஐரோப்பியன், போலியான மதுவகைகளை;
ஒரு குதிரை வளர்ப்பவன் புல்வெளிகளிலிருந்து
குறைபாடுள்ள குதிரைகளின் மந்தையை ஓட்டி வந்தான்;
ஒரு சூதாடி தனது சீட்டுக்கட்டுகளைக் கொண்டு வந்தான்
மற்றும் கைக்கு அடக்கமான பகடைக்காய்களை;
ஒரு நிலப்பிரபு—தனது திருமண வயதை எட்டிய மகள்களை,
அந்த மகள்களோ—கடந்த ஆண்டின் நாகரிக ஆடைகளை. 
அனைவரும் பரபரப்பாக இயங்குகிறார்கள், தாராளமாகப் பொய் பேசுகிறார்கள்,
எங்கும் வணிக மனப்பான்மையே நிலவுகிறது. 

*

சலிப்பு!..

ஒனேகின் அஸ்ட்ராகானுக்கும் (Astrakhan), அங்கிருந்து காகசஸ் (Caucasus) பகுதிக்கும் பயணம் செய்கிறார். 

அவன் காண்கிறான்: கட்டுக்கடங்காத டெரெக் (Terek) நதி
தனது செங்குத்தான கரைகளை அரித்துச் செதுக்குவதை; அவனுக்கு முன்னால் கம்பீரமான கழுகு ஒன்று வானில் உயரே பறக்கிறது,
மான் ஒன்று தன் கொம்புகளைத் தாழ்த்தியபடி நிற்கிறது; 
பாறை இடுக்கின் நிழலில் ஒட்டகம் ஒன்று படுத்திருக்கிறது,
புல்வெளிகளில் சர்க்காசிய வீரனின் குதிரை பாய்ந்து செல்கிறது,
நாடோடிகளின் கூடாரங்களைச் சுற்றி
கல்மிக் இனத்தவரின் ஆடுகள் மேய்கின்றன;
தொலைவில்—காகசஸ் மலைத்தொடரின் பிரம்மாண்டமான சிகரங்கள்:
அவற்றை நோக்கிய பாதை திறந்திருக்கிறது. போர் அதன் இயற்கையான எல்லையைத் தாண்டி,
அபாயகரமான தடைகளையும் கடந்து வந்துவிட்டது; 
அராக்வா மற்றும் குரா நதிக்கரைகள்
ரஷ்யர்களின் கூடாரங்களைக் கண்டுவிட்டன. 

*

ஏற்கனவே, அந்தப் பரந்த நிலப்பரப்பின் நித்திய காவலனாக,
சுற்றியுள்ள மலைகளால் சூழப்பட்டு,
கூர்மையான சிகரம் கொண்ட 'பெஷ்டாவ்' (Beshtau) நிற்கிறது,
அத்துடன் பசுமையான 'மாஷுக்' (Mashuk) மலையும்—
குணமளிக்கும் நீரை வழங்கும் மாஷுக் அது; 
அதன் மாயாஜால நீரோடைகளைச் சுற்றி
நோயாளிகளின் கூட்டம் ஒன்று கூடுகிறது; 
சிலர் போர்க்களக் காயங்களால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள்,
மற்றவர்கள் மூலநோய் அல்லது பாலியல் நோய்களால் அவதிப்படுபவர்கள்; 
அந்த அற்புதமான அலைகளில்
தங்கள் வாழ்வின் நூலிழையை வலுப்படுத்திக்கொள்ள நோயாளிகள் நம்புகிறார்கள்;
கவர்ச்சியான மங்கையோ கசப்பான ஆண்டுகளின் துயரங்களை
நீரின் ஆழத்தில் விட்டுவிட விரும்புகிறாள், முதியவரோ—
ஒரு கணமேனும் மீண்டும் இளமை பெற விரும்புகிறார். 

*

கசப்பான எண்ணங்களை மனதிலிருத்தி,
சோகமான தன் இனத்தவரிடையே,
ஒனேகின் வருத்தத்துடன் பார்க்கிறான்
சுருண்டு எழும் புகைக் கூட்டங்களை
மற்றும் சோகத்தில் மூழ்கிச் சிந்திக்கிறான்:
ஏன் என் மார்பில் குண்டு பாயவில்லை? 
ஏன் நான் ஒரு பலவீனமான முதியவனாக இல்லை,
இந்த ஏழை வரி வசூலிப்பவனைப் போல? 
ஏன், துலா (Tula) நகர மதிப்பீட்டாளரைப் போல,
நான் பக்கவாதத்தால் முடங்கிக் கிடக்கவில்லை? 
ஏன் என் தோள்பட்டையில்கூட நான் உணரவில்லை,
ஒரு சிறு கீல்வாத வலியையாவது? — ஓ, படைத்தவனே! 
நான் இளைஞன், என் உடலில் உயிர் துடிப்புடன் ஓடுகிறது; 
எதிர்பார்க்க என்ன இருக்கிறது? சலிப்பு, வெறும் சலிப்பு!..
பின்னர் ஒனேகின் 'டௌரிடா' (Taurida) பகுதிக்குச் செல்கிறான்:

கற்பனைக்கு உகந்த புனிதமான நிலம் அது:
அங்கேதான் பைலேட்ஸ் (Pylades) அட்ரியஸின் மகனுடன் வாதிட்டான்,
அங்கேதான் மித்ரிடேட்ஸ் (Mithridates) தன் உயிரை மாய்த்துக்கொண்டான்,
அங்கேதான் உத்வேகம் கொண்ட மிக்சியேவிச் (Mickiewicz) பாடினான்
மற்றும், கடற்கரை பாறைகளுக்கு இடையே,
தன் லிதுவேனியா நாட்டை நினைவுகூர்ந்தான். 

*

அழகானவை நீ, டௌரிடாவின் கடற்கரைகளே...
...மலைத்தொடர்கள்,
கப்பலிலிருந்து பார்க்கையில்,
காலை நேரத்து 'சைப்ரிடா' (Cyprida) ஒளியில்,
நான் உன்னை முதன்முதலில் கண்டது போலவே; 
திருமணக் கோலத்தின் பொலிவுடன் நீ எனக்குத் தெரிந்தாய்:
தெளிவான நீல வானத்தின் பின்னணியில்
உன் மலைகளின் திரள் ஜொலித்தது;
பள்ளத்தாக்குகள், மரங்கள் மற்றும் கிராமங்களின் ஒரு சித்திரம்
எனக்கு முன்னால் விரிந்து கிடந்தது. 
அங்கே, அந்தத் தாதார் குடிசைகளுக்கு இடையே...
எனக்குள் என்னவொரு பரவசம் பொங்கியது! 
எத்தகையதொரு மாய ஏக்கம்
என் துடிப்பான நெஞ்சை இறுக்கியது! 
ஆனால், கவிதை தேவதையே! கடந்த காலத்தை மறந்துவிடு. 

*

அன்று எனக்குள் மறைந்திருந்த உணர்வுகள் எதுவாயினும்—
அவை இப்போது மறைந்துவிட்டன:
அவை கடந்துவிட்டன அல்லது மாறிவிட்டன...
கடந்த காலத்தின் கவலைகளே, உங்களுக்கு அமைதி உண்டாகட்டும்! 
அந்நாட்களில், எனக்குத் தேவைப்பட்டது—
பரந்த வெளிகள், அலைகளின் முத்து போன்ற விளிம்புகள்,
கடலின் இரைச்சல், பாறை முகடுகள்,
ஒரு பெருமிதம்கொண்ட மங்கையின் கனவுருவம்,
மற்றும் பெயரிடப்படாத துயரங்கள்...
வேறுபட்ட நாட்கள், வேறுபட்ட கனவுகள்; 
அவை இப்போது தணிந்துவிட்டன—என் இளமைக்காலத்தின்
உயர்ந்த கற்பனைகள்—
மேலும் கவிதை எனும் கோப்பையில்
நான் இப்போது நிறைய நீரைச் சேர்த்துள்ளேன். 

*

இப்போது நான் வேறு காட்சிகளை விரும்புகிறேன்:
மணல் நிறைந்த சரிவை நான் நேசிக்கிறேன்,
குடிசைக்கு முன் இரண்டு ரோவன் (rowan) மரங்கள்,
ஒரு சிறிய வாயில் கதவு, உடைந்த வேலி,
வானத்தில் சாம்பல் நிற மேகங்கள்,
களஞ்சியத்திற்கு முன் வைக்கோல் குவியல்கள்,
மற்றும் அடர்ந்த வில்லோ மரங்களின் நிழலில் ஒரு குளம்,
அங்கே இளம் வாத்துகள் சுதந்திரமாக உலவுகின்றன; 
இப்போது நான் 'பலலைக்கா' (balalaika) இசையையும்,
மதுக்கூடத்தின் வாசலில் 'ட்ரெபாக்' (trepak) நடனத்தின்
அந்தத் துள்ளலான காலடி ஓசையையும் விரும்புகிறேன். 
இப்போது என் கனவுப் பெண் ஒரு இல்லத்தரசி,
என் விருப்பங்கள் அமைதியும் நிம்மதியும்,
ஒரு பானை நிறைய 'ஷ்ச்சி' (shchi) சூப், மற்றும் ஒரு நிறைவான உணவு. 

*

அன்று ஒரு நாள், மழை பெய்துகொண்டிருந்தபோது,
நான் பண்ணை முற்றத்திற்குள் அலைந்து திரிந்தேன்...
சே! சாதாரணமான, சலிப்பூட்டும் கற்பனைகள்,
பிளெமிஷ் ஓவியப் பாணியின் அந்தப் பலவகைப்பட்ட அற்ப விஷயங்கள்! 
என் இளமைப் பருவத்தில் நான் இப்படித்தான் இருந்தேனா? 
சொல் என்னிடம், பக்ச்சிசராய் (Bakhchisaray) நீரூற்றே! உன் இடைவிடாத இரைச்சல் என் மனதில்
அத்தகைய எண்ணங்களையா எழுப்பியது?
உன் பிரம்மாண்டமான, ஆள் அரவமற்ற மண்டபங்களுக்கு நடுவே
ஜரேமாவை (Zarema) நான் கற்பனை செய்தபோது,
உன் முன்னால் மௌனமாக நின்றிருந்த வேளையில்...
மூன்று ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, அதே பகுதியில்
அலைந்து திரிந்தபோது, ​​ஒனேகின் (Onegin) என்னை நினைத்தான். 

*

அக்காலத்தில் நான் தூசு படிந்த ஒடெஸ்ஸாவில் (Odessa) வசித்தேன்...
அங்கே வானம் நீண்ட நாட்களுக்குத் தெளிவாக இருக்கும்;
அங்கே செழிப்பான வணிகம் தனது பாய்மரங்களை
விரித்துச் செயல்படுகிறது; 
அங்கே அனைத்தும் ஐரோப்பியத் தன்மையைக் கொண்டுள்ளன,
தெற்குப் பகுதிக்கே உரிய பொலிவுடனும்
துடிப்பான பன்முகத்தன்மையுடனும் திகழ்கின்றன. 
பொன்னான இத்தாலிய மொழியின் ஒலி
துடிப்பான வீதிகளில் எதிரொலிக்கிறது;
அங்கே கம்பீரமான ஸ்லாவ் (Slav) இனத்தவர்,
பிரெஞ்சுக்காரர், ஸ்பானியர், ஆர்மேனியர்,
கிரேக்கர், பருமனான உடலமைப்பு கொண்ட மோல்டேவியர்,
மற்றும் எகிப்திய மண்ணின் மைந்தரான—
ஓய்வுபெற்ற கடல் கொள்ளையன் மொராலி (Morali)—ஆகியோர் உலவுகின்றனர். 

*

நமது நண்பர் டுமான்ஸ்கி (Tumansky)
ஒடெஸ்ஸாவைச் சிறப்பான கவிதையில் வர்ணித்தார்,
ஆனால் அவர் அதை அப்போது
ஒருதலைப்பட்சமான பார்வையுடனேயே நோக்கினார். 
அங்கு வந்திறங்கிய ஒரு உண்மையான கவிஞராக,
அவர் தனது கண்ணாடியை (lorgnette) ஏந்தியபடி
கடற்கரையோரம் தனியாக உலா வந்தார்—பின்னர்,
வசீகரமான எழுத்தாற்றலால்
ஒடெஸ்ஸாவின் தோட்டங்களைப் புகழ்ந்து பாடினார். 
எல்லாம் சரிதான், ஆனால் உண்மை என்னவென்றால்:
சுற்றிலும் வெட்டவெளியான புல்வெளிப் பரப்பே (steppe) உள்ளது; 
அங்குமிங்கும் சமீபத்திய மனித உழைப்பால் மட்டுமே,
வெப்பம் மிகுந்த நாட்களில், இளம் கிளைகள்
தங்கள் விருப்பத்திற்கு மாறாக நிழலைத் தர நிர்ப்பந்திக்கப்பட்டுள்ளன. 

*

சரி, என் நீண்ட கதையில் நான் எங்கே நின்றிருந்தேன்? 
தூசு படிந்த ஒடெஸ்ஸாவில் என்று சொன்னேன். 
நான் 'சேறு நிறைந்த ஒடெஸ்ஸா' என்றும் சொல்லியிருக்கலாம்—
உண்மையிலேயே, நான் பொய் சொல்லியிருக்க மாட்டேன். 
வருடத்தில் ஐந்து அல்லது ஆறு வாரங்களுக்கு, ஒடெஸ்ஸா,
புயல் வீசும் ஸியூஸின் (Zeus) விருப்பப்படி,
வெள்ளத்தில் மூழ்கி, தேங்கிய நீருடன்,
அடர்த்தியான சேற்றில் அமிழ்ந்து கிடக்கிறது. 
ஒவ்வொரு வீடும் ஒரு யார்ட் (yard) ஆழத்திற்குச் சேற்றால் பூசப்பட்டிருக்கும்;
உயரமான தாங்கிகள் (stilts) மீது நின்றுகொண்டு மட்டுமே
பாதசாரி ஒருவன் தெருவில் நடக்கத் துணிகிறான்...
...சேற்றில் நடந்து கடக்கையில்; 
வண்டிகளும் மக்களும் சேற்றில் புதைந்து தவிக்கின்றனர்,
மெலிந்த குதிரைக்குப் பதிலாக—கொம்புகள் குனிந்த நிலையில்—
ஒரு காளை மாடு அந்த இலகுவான வண்டியை இழுக்கிறது. 

*

ஆனால் சுத்தியல் ஏற்கனவே கற்களை உடைத்துக்கொண்டிருக்கிறது,
விரைவில் மீட்கப்பட்ட இந்நகரம்
ஓசையெழுப்பும் கூழாங்கற்களால் பதிக்கப்பட்டு,
உலோகக் கவச உடை போலத் திகழும். 
ஆயினும், ஈரப்பதம் மிக்க இந்த ஒடெஸா நகரில்
ஒரு முக்கிய குறைபாடு உள்ளது; 
அது என்னவாக இருக்கும்? — தண்ணீர். 
கடுமையான உழைப்பு தேவைப்படுகிறது...
ஆனால் அதனால் என்ன? அது ஒரு சிறிய குறைதான்,
குறிப்பாக, வரி இல்லாமல்
மதுபானம் கிடைக்கும்போது. 
ஆனால் தெற்கத்திய சூரியன், கடல்...
நண்பர்களே, இதற்கு மேல் என்ன வேண்டும்? 
ஒரு பாக்கியம் பெற்ற பூமி இது! 

*

கடந்த காலங்களில், கப்பலிலிருந்து
விடியற்கால பீரங்கி முழங்கிய அந்தத் தருணத்தில்,
நான் செங்குத்தான கரையில் கீழே ஓடிச் சென்று
நேராகக் கடலை நோக்கிச் செல்வேன். 
பிறகு, புகைக்கும் குழாயை (pipe) ஏந்தியபடி,
கடல் நீர்த்துளிகளின் புத்துணர்ச்சியில் திளைத்து,
சொர்க்கத்திலிருக்கும் ஒரு முஸ்லிமைப் போல,
அடர்த்தியான கிழக்கத்திய காபியைப் பருகுகிறேன். 
நடைப்பயிற்சி மேற்கொள்கிறேன். வரவேற்பளிக்கும்
கேசினோ (Casino) ஏற்கனவே திறந்திருக்கிறது; கோப்பைகளின் ஓசை
கேட்கிறது; பால்கனிக்கு வருகிறார்
கையில் துடைப்பத்துடன் ஒரு தூக்கக் கலக்கத்திலிருக்கும் பணியாளர்,
வாசலில் இரண்டு வணிகர்கள்
ஏற்கனவே சந்தித்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். 

*

பாருங்கள்—அந்தச் சதுக்கம் வண்ணங்களால் உயிர்பெறுகிறது. 
எல்லாம் இயங்கத் தொடங்குகிறது; அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக
மக்கள் தங்கள் வேலைக்காகவோ அல்லது மகிழ்ச்சிக்காகவோ அவசரமாகச் செல்கிறார்கள்—
பெரும்பாலும் வேலை நிமித்தமாகவே. 
கணக்கீடும் துணிச்சலும் கொண்ட அந்த வணிகர்,
கொடிமரங்களை உற்றுநோக்கச் செல்கிறார்,
தனக்குத் தெரிந்த கப்பல்களின் பாய்மரங்களை
வானம் காட்டுகிறதா என்று பார்க்க. 
என்ன புதிய சரக்குகள்
இன்று தனிமைப்படுத்தல் (quarantine) பகுதிக்கு வந்துள்ளன? 
நீண்ட நாட்களாக எதிர்பார்க்கப்பட்ட மது பீப்பாய்கள் வந்துவிட்டனவா? 
பிளேக் நோயின் நிலை என்ன? தீ விபத்துகள் எங்கே? 
பஞ்சம், போர் அல்லது அது போன்ற
வேறு ஏதேனும் செய்திகள் உள்ளனவா? 

* *

ஆனால் நாமோ—கவலையற்ற இளைஞர்கள்—
அந்த அக்கறையுள்ள வணிகர்களுக்கு மத்தியில்,
கான்ஸ்டான்டினோப்பிள் கடற்கரையிலிருந்து வரும்
சிப்பிகளுக்காக மட்டுமே காத்திருந்தோம். 
அந்தச் சிப்பிகளா? அவை வந்துவிட்டன! ஆஹா, என்ன மகிழ்ச்சி! 
பசியுள்ள இளைஞர்கள் உள்ளே ஓடி வருகிறார்கள்,
சிப்பி ஓடுகளிலிருந்து அந்தப் பருமனான, உயிருள்ள உயிரினங்களை—
எலுமிச்சைச் சாறு லேசாகத் தூவப்பட்ட நிலையில்—
உண்ணத் தொடங்குகிறார்கள். இரைச்சல், வாதங்கள்—லேசான மது
அறையின் அடித்தளத்திலிருந்து
பணிவுமிக்க ஓத்தோன் மேசைக்குக் கொண்டுவருகிறான்; 
நேரம் பறந்தோடுகிறது, அதே வேளையில்
அச்சமூட்டும் கணக்குத் தொகை கண்ணுக்குத் தெரியாமல் பெருகுகிறது. 

*

ஆனால் நீல நிற மாலைப்பொழுது இருளத் தொடங்கிவிட்டது;
நாம் ஓபரா நிகழ்ச்சிக்கு விரைந்து செல்ல வேண்டிய நேரம் இது:
அங்கே வசீகரமிக்க ரோசினி காத்திருக்கிறார்,
ஐரோப்பாவின் செல்லப்பிள்ளை—ஒரு ஓர்ஃபியஸ். 
கடுமையான விமர்சனங்களைப் பொருட்படுத்தாமல்,
எப்போதும் அதே பாணியில், ஆயினும் எப்போதும் புதுமையாக,
அவர் இசையை வெளிப்படுத்துகிறார்—அது கொதிக்கிறது,
அது பாய்கிறது, அது தகித்து எரிகிறது,
இளமைக்கால முத்தங்களைப் போல,
பேரின்பமும் காதலின் தீப்பிழம்புகளுமாக,
சீறும் 'ஆயி' (Aï) ஓடையின்
பொன்னிற நீரோட்டத்தையும் திவலைகளையும் போல...
ஆனால், கனவான்களே, *do-re-mi-sol* (இசைக்குறிப்புகளை)
மதுவோடு ஒப்பிடுவது முறையானதா?

*

அவை மட்டும்தானா கவர்ச்சிகள்? 
ஆர்வத்தைத் தூண்டும் ஓபரா-தொலைநோக்கி (opera-glass) பற்றி என்ன சொல்வீர்கள்? 
மேடைக்குப் பின்னாலுள்ள ரகசியச் சந்திப்புகள்? 
மற்றும் முதன்மைப் பெண் பாடகி (*prima donna*)? மற்றும் பாலே நடனம்? 
மற்றும் அந்தத் தனி இருக்கை (box), அங்கே பேரழகோடு
ஒரு இளம் வணிகரின் மனைவி அமர்ந்திருக்கிறாள்—
அகங்காரமும் சோர்வும் கலந்த பாவனையுடன்,
அடிமைகளின் கூட்டத்தால் சூழப்பட்டவளாக? 
அவள் கேட்கிறாள்—ஆனாலும் கேட்பதில்லை—
அந்தக் கவாட்டினா (cavatina) இசையை, கெஞ்சும் குரல்களை,
புகழ்ச்சி கலந்த கேலிகளை...
அதே வேளையில் அவளது கணவன் அவளுக்குப் பின்னால் ஒரு மூலையில் தூங்கிக்கொண்டிருக்கிறான்;
பாதி விழித்த நிலையில், அவன் "பிராவோ!" (Bravo!) என்று கத்துகிறான்,
கொட்டாவி விடுகிறான், மற்றும்—மீண்டும் குறட்டை விடத் தொடங்குகிறான். 

*

இறுதி இசை முழங்குகிறது; அரங்கம் காலியாகிறது; 
இரைச்சலுக்கு மத்தியில், கூட்டம் வெளியேற அவசரப்படுகிறது; கூட்டம் சதுக்கத்தை நோக்கி ஓடுகிறது
விளக்குகள் மற்றும் நட்சத்திரங்களின் ஒளிக்குக் கீழே;
மகிழ்ச்சியான ஆசோனியாவின் (Ausonia) மக்கள்
மெல்லிய குரலில் ஒரு விளையாட்டுத்தனமான பாடலைப் பாடுகிறார்கள்,
அறியாமலேயே—மனப்பாடம் செய்துகொண்ட அந்தப் பாடலை...
நாங்கள் எங்கள் பாடலை உரக்கப் பாடுகிறோம். 
ஆனால் நேரம் கடந்துவிட்டது; ஒடேசா அமைதியில் உறங்குகிறது; 
மூச்சற்ற, கதகதப்பான, அசைவற்ற சூழலில்,
அமைதியான இரவு. நிலவு எழுந்துவிட்டது;
ஒளி ஊடுருவக்கூடிய, மெல்லிய, லேசான ஒரு திரை
வானத்தை மூடியிருக்கிறது. அனைத்தும் நிசப்தம்; 
கருங்கடல் மட்டும் முணுமுணுத்துக்கொண்டிருக்கிறது...

*

அக்காலத்தில் நான் ஒடேசாவில் வசித்து வந்தேன்...

பத்தாம் அத்தியாயம்

I

வஞ்சனை மிகுந்த, பலவீனமான ஆட்சியாளன் அவன்,
வழுக்கைத் தலையன், பகட்டானவன், உழைப்பை வெறுப்பவன்,
தற்செயலாகக் கிடைத்த புகழில் திளைத்தவன்—
அக்காலத்தில் அவன் நம்மை ஆண்டான். 
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . 

II

அப்போது அவனை ஒரு சாதுவான மனிதனாகவே அறிந்திருந்தோம்,
நெப்போலியனின் கூடாரத்திற்கு அருகே
நமது சமையல்காரர்கள் அந்த 'இரட்டைத் தலைக் கழுகை'
முற்றிலுமாகப் பிய்த்தெறியத் தொடங்கும் முன்பாக...
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . 

III

1812-ன் புயல் வீசியது—
அப்போது நமக்கு உதவ வந்தது யார்? 
மக்களின் சீற்றமா,
பார்க்லேவா, குளிர்காலமா, அல்லது ரஷ்யக் கடவுளா? 
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . 

IV

ஆனால் கடவுள் உதவினார்—முணுமுணுப்புகள் அடங்கின,
விரைவிலேயே, நிகழ்வுகளின் போக்கில்,
நாங்கள் பாரிஸில் இருந்தோம்,
ரஷ்ய ஜார் மன்னர்களுக்குள் முதன்மையானவராகத் திகழ்ந்தார். 
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . 

V

உடல் பருக்கப் பருக்க, சுமையும் கனக்கிறது. 
ஓ, அறிவிலி ரஷ்ய மக்களே,
சொல்லுங்கள், உண்மையில் ஏன் நீங்கள்...
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . 

VI

ஒருவேளை—ஓ, மக்களின் அடையாள முழக்கமே—
உனக்காக ஒரு கவிதையை நான் படைத்திருக்கலாம்,
ஆனால் உயர்குடிப் பிறப்பு கொண்ட கவிஞன் ஒருவன்
ஏற்கனவே என்னை முந்திவிட்டான்...
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . 
கடல்கள் அல்பிয়নের (பிரிட்டனின்) வசமாயின...
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . VII

ஒருவேளை, குத்தகை ஒப்பந்தங்களை மறந்து,
அந்தப் பாசாங்குக்காரன் ஒரு மடாலயத்திற்குச் செல்லலாம்,
ஒருவேளை, நிக்கோலஸின் அழைப்பால்,
அவன் சைபீரியாவை மீண்டும் குடும்பங்களிடம் ஒப்படைக்கலாம்
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . 
ஒருவேளை அவர்கள் நம் சாலைகளைச் சீரமைக்கலாம்
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . 

VIII

விதிவசப்பட்ட அந்த மனிதன், அந்தப் போர்வீரன்-நாடோடி,
யாருக்கு முன் அரசர்கள் பணிந்து நின்றார்களோ,
போப்பாண்டவரால் முடிசூட்டப்பட்ட அந்த குதிரைவீரன்,
விடியற்காலத்து நிழலைப் போல மறைந்துபோனவன்,
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . 
ஓய்வின்மையால் சித்திரவதை செய்யப்பட்டவன்
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . 

IX

பைரனீஸ் மலைத்தொடர் அச்சுறுத்தும் வகையில் அதிர்ந்தது,
நேபிள்ஸின் எரிமலை கொழுந்துவிட்டு எரிந்தது,
கைகளற்ற அந்த இளவரசன் ஏற்கனவே சிக்னிஷேவிலிருந்து
மோரியாவின் நண்பர்களுக்குச் சைகை செய்துகொண்டிருந்தான். 
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . 
'L'-இன் குத்துவாள், 'B'-இன் நிழல்
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . 

X

"என் மக்களைக் கொண்டு அவர்கள் அனைவரையும் அடக்குவேன்," —
என்று நம் ஜார் அந்த மாநாட்டில் அறிவித்தார்,
ஆயினும் அவர் உங்களைப் பற்றிச் சிந்திக்கவே இல்லை;
நீங்கள் அலெக்சாண்டரின் அடிமை
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . 

XI

மகத்தான பீட்டரின் அந்தப் பொம்மைப் படைப்பிரிவு,
மீசை முளைத்த முதிய போர்வீரர்களின் கூட்டம்,
ஒரு காலத்தில் அந்தச் சர்வாதிகாரியை
கொடூரமான கொலைகாரக் கும்பலிடம் காட்டிக்கொடுத்தவர்கள். 
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . 

XII

ருஷ்யா மீண்டும் அமைதியடைந்தது,
ஜார் இன்னும் தீவிரமான கொண்டாட்டங்களில் ஈடுபட்டார்,
ஆனால் வேறொரு தீப்பிழம்பின் பொறி—
ஒருவேளை வெகு காலத்திற்கு முன்பே...
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . XIII

அவர்கள் தங்கள் கூட்டங்களை நடத்தினர்;
ஒரு கோப்பை மதுவை அருந்தியபடி,
ஒரு மிடறு ருஷ்ய வோட்காவை உட்கொண்டபடி
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . XIV

கூர்மையான சொற்பொழிவுத் திறனுக்குப் பெயர் பெற்ற,
இக்குலத்தைச் சேர்ந்தவர்கள்
ஓயாத இயல்புடைய நிகிதாவின் இல்லத்திலும்,
எச்சரிக்கை உணர்வுள்ள இலியாவின் இல்லத்திலும் கூடுவார்கள்.
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . 

XV

மார்ஸ், பாக்கஸ் மற்றும் வீனஸ் ஆகியோரின் நண்பனான லூனின்,
இங்கே துணிச்சலுடன் தனது திட்டங்களை முன்வைப்பான்—
உறுதியான மற்றும் தீவிரமான நடவடிக்கைகளை—
உணர்ச்சிமிக்க உரைநடையால் முணுமுணுப்பான். 
புஷ்கின் தனது 'நோயல்ஸ்' (Noëls) கவிதைகளை உரக்க வாசிப்பான்;
அதேவேளையில், கூட்டத்திலிருந்த சோகமான யாக்குஷ்கின்,
அரசனை வீழ்த்தவும் மறைந்திருந்து தாக்கவும்
வாளை உருவுவது போல மௌனமாகத் தோன்றினான். 
ரஷ்யாவின் மீது மட்டுமே தன் கண்களைப் பதித்து,
தனது சொந்த லட்சியங்களைப் பின்தொடர்ந்தபடி,
முடமான துர்கனேவ் செவிமடுத்தான்;
அடிமைத்தனத்தின் கொடூரச் சங்கிலியை வெறுத்த அவன்,
அந்த உன்னதக் கூட்டத்தின் மத்தியில்,
விவசாயிகளின் விடுதலை வீரர்களைக் கண்டான்.

XVI

பனிக்கட்டி சூழ்ந்த நேவா நதிக்கரையில் நிலைமை இப்படி இருந்தது; 
ஆனால் வெகு தொலைவில், வசந்த காலம் முன்கூட்டியே வரும் இடங்களில்—
நிழல் தரும் காமென்காவின் புல்வெளிகளிலும், இயற்கை செழிக்கும் துல்ச்சின் மலைகளிலும்,
விட்ஜென்ஸ்டீனின் படைகள் முகாமிட்டிருந்த இடங்களிலும்—
நீரோட்டத்தால் அரிக்கப்பட்ட நீப்பர் நதியின் தாழ்வான நிலப்பகுதிகளிலும்,
பக் (Bug) நதிப் படுகையின் பரந்த சமவெளிகளிலும்—
ஒரு மாறுபட்ட செயல் திட்டம் உருவானது. 
அங்கே பெஸ்டெல்—உணர்ச்சிகளுக்கு இடமளிக்காத அந்தத் தளபதி—
அடக்குமுறை ஆட்சியாளர்களை வீழ்த்த ஒரு படையைத் திரட்டினான்;
அதேவேளையில் முராவியோவும்,
அவனால் ஈர்க்கப்பட்டு—துணிச்சலும் வலிமையும் மிக்கவனாக—
போருக்கான தருணத்தை விரைவுபடுத்தினான். 

XVII

தொடக்கத்தில், லாஃபிட் மற்றும் கிளிக்கோட் மதுவின் ஓட்டத்தில்—
இச்சதித் திட்டங்கள் வெறும் நட்புரீதியான விவாதங்களாகவே இருந்தன;
ஆழ்ந்த கிளர்ச்சித் திட்டங்கள் எதுவும்
அவர்கள் இதயங்களில் ஊடுருவியிருக்கவில்லை; அது வெறும் சலிப்பு,
இளம் மனங்களின் வீணான விளையாட்டு—
வளர்ந்த குறும்புக்காரர்களின் விளையாட்டுகள்...
அப்படித்தான் தோன்றியது...
சிக்கல்கள் ஒன்றன் பின் ஒன்றாக...
மெல்ல மெல்ல, ஒரு ரகசிய வலையில்,
ரஷ்யா...
நமது ஜார் மன்னன் உறங்கிக்கொண்டிருந்தான்...
டி.டி. பிளாகோய். "யூஜின் ஒனேகின்"

"யூஜின் ஒனேகின்" புஷ்கினின் முதன்மையான மற்றும் மையமான படைப்பாகத் தகுதியுடன் கருதப்படுகிறது. ஏறக்குறைய எட்டரை ஆண்டுகள் (மே 9, 1823 – அக்டோபர் 5, 1831) நீடித்த இதன் படைப்புப் பணி, ஒரு கவிஞராகப் புஷ்கினின் ஆக்கபூர்வமான செயல்பாடுகள் உச்சத்திலிருந்த காலகட்டத்துடன் ஒத்துப்போனது (அதற்குப் பிறகு அவர் உரைநடைப் படைப்புகளை நோக்கி அதிகம் திரும்பினார்). 
கவிஞரின் மிக முக்கியமான கருத்துருக்களில் ஒன்றிற்கு "யூஜின் ஒனேகின்" முழுமையான வடிவம் கொடுத்தது; அதுவே "காலத்தின் நாயகன்" (hero of the times) எனும் பிம்பத்தை உருவாக்குவது—அதாவது, சமகாலத்தவரின், புதிய 19-ஆம் நூற்றாண்டின் மனிதனின் ஒரு பொதுவான சித்திரத்தை வரைவதாகும். தனது முதல் முக்கியப் படைப்பான "ருஸ்லான் மற்றும் லுட்மிலா" (Ruslan and Ludmila) எனும் கற்பனை வளம் மிக்க காதல் காவியத்தை முடித்த உடனேயே புஷ்கினுக்கு இந்தக் கருத்துரு தோன்றியது. 
"ருஸ்லான் மற்றும் லுட்மிலா"வை முடித்த சில மாதங்களிலேயே, புஷ்கின் தனது முதல் "தெற்குப் பகுதி சார்ந்த கவிதை"யான (Southern poem) "காகசஸின் கைதி"யை (The Prisoner of the Caucasus) எழுதத் தொடங்கினார். அவரது சொந்த வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், அதன் முதன்மை நோக்கம், அந்த நாயகனின் உருவத்தில் "19-ஆம் நூற்றாண்டு இளைஞர்களின் தனித்துவமான பண்புகளை" வெளிப்படுத்துவதாகும். இருப்பினும், தான் இலக்காகக் கொண்டிருந்த பொதுமைப்படுத்தலின் ஆழத்தையும் பரப்பையும் அடைவதில் புஷ்கின் பெரிதும் பின்தங்கிவிட்டார். அவரது பணியின் இயல்பான யதார்த்தத்தன்மை, அக்காலத்தில் பைரன் (Byron) மூலம் உலகளவில் முன்னுதாரணமாகத் திகழ்ந்ததும், புஷ்கின் இங்கு பின்பற்றியதுமான 'காதல் காவிய' (Romantic) கவிதை மரபின் உத்திகளுடனும் பாணிகளுடனும் முரண்பட்டது. தன்னை அடிப்படையாகக் கொண்டு நாயகனின் சித்திரத்தை உருவாக்கும் அகநிலை சார்ந்த, உணர்வுபூர்வமான (lyrical) அணுகுமுறை, பரந்த சமூக-வரலாற்றுப் பரிமாணம் கொண்ட ஒரு புறநிலை சார்ந்த, முன்மாதிரியான (archetypal) கதாபாத்திரத்தை உருவாக்குவதற்கு வழிவகுக்கவில்லை. மற்றொரு தடையாக அமைந்தது, காதல் காவிய வகைக்குரிய நாயகனின் கதையைப் பற்றிய திட்டமிட்ட மர்மம் மற்றும் மௌனம் ஆகும்; இது அந்த நாயகனின் பிம்பத்தைச் சுற்றி ஒரு சிறப்பான, புதிரான சூழலை உருவாக்கியது. புஷ்கின் தனக்காக அமைத்துக்கொண்ட கலைசார்ந்த நோக்கத்தை முழுமையாகச் செயல்படுத்த, வேறுபட்ட படைப்பு முறையும் வேறுபட்ட இலக்கிய வடிவமும் தேவைப்பட்டன. "காகசஸின் கைதி"யின் நாயகனைப் பற்றிப் புஷ்கின் எழுதும்போது, ​​"அக்கதாபாத்திரம்... கவிதையை விட நாவலுக்குத்தான் மிகவும் பொருத்தமானது" என்று குறிப்பிட்டார்—"மேலும், அது எத்தகைய கதாபாத்திரம்? வாசகருக்குத் தெரியாத துரதிர்ஷ்டவசமான நிகழ்வுகளால் இதயத்தில் உள்ள உணர்வுகள் அனைத்தையும் இழந்த ஒரு இளைஞனின் சித்தரிப்பில் யாருக்குத்தான் ஆர்வம் இருக்க முடியும்...?" (ஏப்ரல் 29, 1822 தேதியிட்ட என். ஐ. க்னெடிச்சிற்கு எழுதிய கடிதத்தின் வரைவு; தொகுதி 9-ஐப் பார்க்கவும்). ஆயினும், அந்தக் கடிதத்திற்கு ஒரு வருடம் கழித்து, புஷ்கின் 'யூஜின் ஒனெகின்' என்ற ஒரு "கவிதைப் புதினத்தின்" பணியைத் தொடங்கினார்.

'யூஜின் ஒனெகின்' புதினத்தில் புஷ்கின் தனக்குத்தானே நிர்ணயித்துக் கொண்ட பணி, 'தி பிரிசனர் ஆஃப் தி காகசஸ்' புதினத்தில் அவர் மேற்கொண்ட பணிக்கு ஒத்ததாகும். புதினத்தின் கதாநாயகனின் உருவத்தில், புஷ்கின் மீண்டும் ஒருமுறை "பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் இளைஞர்களின் தனித்துவமான பண்புகளை" சித்தரிக்க முயன்றார்—'தி பிரிசனர்' புதினத்தின் பாத்திரத்தில் அவர் வெளிப்படுத்த முயன்ற அதே பண்புகள்தான் இவை. 'யூஜின் ஒனெகின்' புதினத்தின் முதல் அத்தியாயத்தின் 1825 பதிப்பிற்கான முன்னுரையில், புஷ்கினே தனது புதிய படைப்பின் "கதாநாயகனின்" பாத்திரம் 'தி பிரிசனர்' புதினத்தின் பாத்திரத்தை "நெருங்கியுள்ளது" என்று குறிப்பிடுகிறார் ("ஆரம்ப வரைவுகளிலிருந்து" என்ற பகுதியைப் பார்க்கவும்). "கதாநாயகனை" மையமாகக் கொண்ட கதைக்களம் பெரும்பாலும் அதே கதைக்கருவை அடிப்படையாகக் கொண்டது:

'கைதி'யைப் போலவே, ஒனேகினும் "உயர் சமூகத்தை" விட்டு விலகித் தலைநகரை விட்டுப் புறப்படுகிறான்; வேறுபட்ட, ஆணாதிக்கச் சூழலில், அவன் தூய உள்ளம் கொண்ட ஒரு இளம் பெண்ணைச் சந்திக்கிறான்; மேலும், அவளுடைய உணர்வுகளின் ஆழத்தைப் பகிர்ந்துகொள்ளவோ—அல்லது புரிந்துகொண்டு பாராட்டவோ—அவனால் இயலவில்லை என்பது நிரூபிக்கப்படுகிறது. ஆயினும், இந்த நேரடித் தொடர்ச்சி இருந்தபோதிலும், இரு படைப்புகளுக்கும் இடையிலான அடிப்படை வேறுபாடு இன்னும் குறிப்பிடத்தக்கதாகவும் முக்கியமானதாகவும் உள்ளது. அதே அடிப்படைக் கருத்தை உணர்ந்து கொள்வதற்காக, புஷ்கின் இப்போது முற்றிலும் மாறுபட்ட—உண்மையில், சாராம்சத்தில் எதிர்மாறான—ஒரு பாதையில் பயணிக்கிறார், அதற்கேற்ப தனது புதிய படைப்பை முற்றிலும் மாறுபட்ட ஒரு இலக்கிய வகையில் அமைக்கிறார். இந்த வடிவம்—ஒரு கதைக்கவிதை அல்ல, மாறாக "செய்யுள் வடிவிலான புதினம்"—புஷ்கினுக்கு பைரனால், குறிப்பாக அவரது செய்யுள் புதினமான *டான் ஜுவான்* மூலம் பரிந்துரைக்கப்பட்டது; அதனை புஷ்கின் அந்த ஆங்கிலக் கவிஞரின் மிகச்சிறந்த படைப்பாகக் கருதினார்.

*யூஜின் ஒனெகின்* மீதான தனது படைப்பைப் பற்றி முதன்முதலில் குறிப்பிட்டபோதே, புஷ்கின் இவ்வாறு குறிப்பிட்டார்: "நான் எழுதுவது ஒரு புதினம் அல்ல, கவிதை வடிவிலான ஒரு புதினம்—இது மிகப்பெரிய வித்தியாசம். *டான் ஜுவான்* போன்ற ஒன்று..." (பி. ஏ. வியாசெம்ஸ்கிக்கு எழுதிய கடிதம், நவம்பர் 4, 1823; தொகுதி 9-ஐக் காண்க). இருப்பினும், சுமார் ஒன்றரை ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, ஏ. பெஸ்துஷேவ் (A. Bestuzhev) என்பவர் *யூஜின் ஒனேகின்* (Eugene Onegin) காவியத்தின் முதல் அத்தியாயத்தின் கையெழுத்துப் பிரதியை வாசித்ததும், அதை *டான் ஜுவான்* (Don Juan) படைப்போடு ஒப்பிடத் தொடங்கியபோது, ​​புஷ்கின் (அப்போது அவர் தனது நாவலின் நான்கு அத்தியாயங்களை எழுதியிருந்தார்) அத்தகைய ஒப்பீட்டின் பொருத்தத்தை வன்மையாக மறுத்தார்: "நீங்கள் முதல் அத்தியாயத்தை *டான் ஜுவான்* படைப்போடு ஒப்பிடுகிறீர்கள். *டான் ஜுவான்* படைப்பை (அதன் முதல் ஐந்து காண்டங்களை மட்டும்; மற்றவற்றை நான் வாசிக்கவில்லை) என்னைப் போல வேறு யாரும் மதிப்பதில்லை; ஆனால் அதற்கும் *ஒனேகின்* படைப்பிற்கும் எந்தப் பொதுவான அம்சமும் இல்லை" (மார்ச் 9, 1825 அன்று பெஸ்துஷேவ் புஷ்கினுக்கு எழுதிய கடிதம் மற்றும் மார்ச் 24 அன்று புஷ்கின் அளித்த பதில்; தொகுதி 9-ஐப் பார்க்கவும்). 
முரண்பட்டதாகத் தோன்றும் இந்தக் கருத்துகள் உண்மையில் இரண்டுமே சரியானவைதான். புஷ்கினின் "செய்யுள் வடிவிலான நாவல்" (novel in verse) கொண்ட அந்த உணர்வுபூர்வ-காவிய வடிவம்—அதாவது "யதார்த்தத்தை விவரிப்பதில் உரைநடை மற்றும் கவிதையின் கலவை" (பெலின்ஸ்கி), ஆசிரியரின் தொடர்ச்சியான "உணர்ச்சிபூர்வமான விலகிச் செல்லும் விவரிப்புகள்" (lyrical digressions), பல்வேறு தலைப்புகள் குறித்த சுருக்கமான மற்றும் ஆழமான கருத்துகள், இயல்பான கவித்துவமான "அரட்டை", அங்கதத் தொனி, மற்றும் காலாவதியாகிவிட்டாலும் இன்னும் புழக்கத்தில் உள்ள இலக்கிய......மரபுகள்,
...உண்மையில் *டான் ஜுவான்* (Don Juan) படைப்புடன் மிக நெருக்கமான தொடர்புடையது. ஆயினும், சாராம்சத்தில், புஷ்கின் பைரனைப் பின்பற்றுவதைத் தவிர்ப்பது மட்டுமல்லாமல், அந்த ஆங்கில ரொமான்டிக் கவிஞரின் படைப்பிலிருந்து தனது நாவல் எவ்வாறு வேறுபடுகிறது என்பதையும் வெளிப்படையாகச் சுட்டிக்காட்டுகிறார். 
கதை சொல்லும் பாணியில் ஒற்றுமைகள் இருந்தபோதிலும், *யூஜின் ஒனேகின்* (Eugene Onegin) மற்றும் *டான் ஜுவான்* ஆகிய இரண்டும் முற்றிலும் மாறுபட்ட வகையிலான நாவல்களாகத் திகழ்கின்றன. *டான் ஜுவான்* நாவலின் கதைக்களம் கடந்த காலத்தில்—அதாவது 18-ஆம் நூற்றாண்டில்—அமைந்துள்ளது. கதைக்கருவைப் பொறுத்தவரை, இது ஒரு இலக்கியப் பாத்திரத்தின் சாகசங்கள் மற்றும் காதல் விவகாரங்களை மையமாகக் கொண்ட ஒரு ரொமான்டிக் சாகச நாவலாகும். இதற்கு மாறாக, *யூஜின் ஒனேகின்* சமகால வாழ்க்கையைப் பற்றிய—புஷ்கினின் சொந்த "இக்காலகட்ட மற்றும் சூழல்" சார்ந்த—ஒரு நாவலாகும்; இதன் கதாபாத்திரங்கள், அன்றாட வாழ்க்கை மற்றும் இயற்கையின் சித்தரிப்புகள் என அனைத்தும் கவிஞரைச் சுற்றியுள்ள யதார்த்தத்திலிருந்து நேரடியாகப் பெறப்பட்டவை. 
கவிதை வடிவிலான புஷ்கினின் இந்த நாவலை வாசிக்கும்போது, ​​ஆசிரியரின் இருப்பை நாம் தொடர்ந்து உணர்கிறோம்; விரியும் நிகழ்வுகள் குறித்த தனது தனிப்பட்ட மனப்பான்மையை அவர் வெளிப்படுத்துவதோடு, தான் விவரிக்கும் மற்றும் சித்தரிக்கும் அனைத்தையும்—கதாபாத்திரங்கள், அவர்கள் எதிர்கொள்ளும் சூழல்கள், அவற்றிற்கான எதிர்வினைகள் மற்றும் அவர்களின் நடத்தைகள் மற்றும் செயல்கள் ஆகியவற்றை—மதிப்பீடு செய்கிறார். ஆயினும், கவிஞர் உணர்வுபூர்வமான கவித்துவக் கூறுகளையும் காவியத் தன்மையுள்ள கூறுகளையும் ஒன்றோடொன்று கலப்பதில்லை; அல்லது தன்னை அந்தக் கதாபாத்திரத்துடனோ, அல்லது 'பொருள்' (subject) என்பதை 'பொருள்' (object) என்பதன் இடத்திலோ மாற்றீடு செய்வதில்லை. நாவலின் "மையக் கதாபாத்திரம்" சித்தரிக்கப்பட்டுள்ள புதிய முறையில் இது மிகத் தெளிவாகத் தெரிகிறது; இந்தக் கதாபாத்திரம் "19-ஆம் நூற்றாண்டின் இளைஞர்களின் தனித்துவமான பண்புகளை" மிகுந்த தீவிரத்துடன் தன்னகத்தே கொண்டிருக்கிறது, அதனாலேயே கவிஞருக்கு மிகவும் நெருக்கமானதாகவும் ஒத்ததாகவும் உணரப்படுகிறது. ஒனேகினின் இயல்பில் தன்னை ஈர்த்த பண்புகளைப் பட்டியலிடும்போதும்—அக்கதாநாயகனின் குணத்திற்கும் வாழ்க்கைச் சூழலுக்கும் தனக்கும் இடையே உள்ள தெளிவான ஒற்றுமையைச் சுட்டிக்காட்டும்போதும் (முதல் அத்தியாயம், செய்யுள் XLV)—புஷ்கின், பதினொரு செய்யுள்களுக்குப் பிறகு, தனக்கும் அந்த நாயகனுக்கும் இடையிலான வேறுபாடுகளையும் அதே தெளிவுடன் வலியுறுத்துகிறார் (செய்யுள் LVI). இயற்கை குறித்த ஆசிரியரின் மற்றும் கதாநாயகனின் மாறுபட்ட மனப்பான்மை குறித்து இங்கே கூறப்பட்டுள்ள கருத்துக்கள், முந்தைய கதைப்போக்கு முழுவதும் மீண்டும் மீண்டும் வெளிப்படும் இத்தகைய முரண்பாடுகளின் சங்கிலித்தொடரில் ஒரு இறுதி இணைப்பாக அமைகின்றன (உதாரணமாக, பதினேழாவது முதல் இருபத்திரண்டாவது வரையிலான செய்யுள் பகுதிகளைப் பார்க்கலாம்; இவை நாடகம் மற்றும் பாலே (ballet) நடனம் மீதான ஒனேகினின் (Onegin) வளர்ந்து வரும் அலட்சியத்தை விவரிக்கின்றன, அதே வேளையில் கவிஞரின் உணர்வுப்பூர்வமான இடைச்செருகல் வரிகள் அவற்றின் மீதான அவரது மாறுபட்ட, மிகுந்த ஆர்வத்தை வெளிப்படுத்துகின்றன). ஆசிரியர் மற்றும் கதாநாயகன் ஆகியோருக்கு இடையிலான இந்த வேறுபாடு, வெறும் தனிப்பட்ட கருத்துக்களாக மட்டுமல்லாமல், கலைநயமிக்க புறநிலைத்தன்மையுடனும், உயிரோட்டத்துடனும், தெளிவாக உணரக்கூடிய வகையிலும் வெளிப்படுத்தப்படுகிறது. உணர்வுப்பூர்வமான கவிதைத்தன்மைக்கும் கிண்டல் கலந்த தொனிக்கும் இடையே (சில சமயங்களில் இரண்டையும் இணைத்து) மாறி மாறி ஒலிக்கும் கதைசொல்லல் பாணியின் மூலமும், கவிஞரின் இடைச்செருகல் வரிகள் மூலமும் நாவலின் செய்யுள்களில் ஒரு கண்ணுக்குத் தெரியாத இருப்பாகத் தன்னை உணர்த்துவதோடு மட்டும் கவிஞர் திருப்தியடையவில்லை; மாறாக, அவர் தன்னை வெளிப்படையாக ஒரு கதாபாத்திரமாக முன்னிறுத்துகிறார். புஷ்கின் தலைநகரிலிருந்து தெற்குப் பகுதிக்கு நாடு கடத்தப்படுவதற்குச் சற்று முன்பு, அதாவது "1819-ஆம் ஆண்டின் இறுதியில்" இருந்த செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க் சமூகத்தின் வாழ்க்கையைச் சித்தரிக்கும் அந்த நாவலின் கலைப்பின்னலிலும், கற்பனைக் கதாபாத்திரங்களின் வரிசையிலும் அவர் தன்னை இணைத்துக்கொள்கிறார்—இந்தக் காலக்கட்டத்தை அவர் முதல் அத்தியாயத்தின் முன்னுரையிலேயே துல்லியமாகக் குறிப்பிடுகிறார். இது சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி அந்தச் சித்தரிப்பிற்கு அதிக உயிரோட்டத்தையும் முழுமையையும் அளிக்கிறது. இதே நோக்கத்துடனேயே, முதல் அத்தியாயத்தில் ஒனேகினின் நண்பர்கள் மத்தியில் நிஜ வாழ்க்கையைச் சேர்ந்த மற்றொரு நபரையும் கவிஞர் அறிமுகப்படுத்துகிறார்—அவரை வெறும் பெயரால் மட்டும் குறிப்பிடாமல், உண்மையில் நம் கண்முன் *காட்டுகிறார்*. அவர் அந்த யுகத்தின் அடையாளமாகத் திகழும், கவிஞரின் நெருங்கிய அறிமுகமான, கேளிக்கைகளில் ஈடுபடும் மற்றும் சுதந்திரமான சிந்தனை கொண்ட 'காவெரின்' (Kaverin) எனும் ஹுசார் (hussar) படைவீரர் ஆவார். பின்னர், ஏழாவது அத்தியாயத்தில், உயர்குடி மாஸ்கோ சமூகத்தின் சித்திரத்திற்குள் மற்றொரு நண்பரான கவிஞர் இளவரசர் வியாசெம்ஸ்கியின் (Prince Vyazemsky) சிறப்பியல்பு மிக்க ஆளுமையை இதேபோல இணைக்கிறார்; அங்கே டாட்டியானாவுடனான (Tatyana) அவரது அறிமுகத்தையும் அவர் சித்தரிக்கிறார். முதல் அத்தியாயத்தில் உள்ள மொத்தம் அறுபது செய்யுள்களில் ஏழு முழுமையான செய்யுள்களை (XLV–LI) ஒனேகினுடனான தனது சொந்த அறிமுகம் மற்றும் நட்பை விவரிப்பதற்காக ஒதுக்குவதன் மூலம், ஆசிரியரும் கதையின் நாயகனும் தனித்தனி ஆளுமைகள் என்பதையும், அவர்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் தனித்துவமான குணாதிசயங்கள் ("நான் கசப்புணர்வு கொண்டவனாகவும், அவன் மந்தமான மனநிலை கொண்டவனாகவும் இருந்தோம்") மற்றும் தனிப்பட்ட வாழ்க்கை முறைகள் உள்ளன என்பதையும் கவிஞர் வாசகர்களுக்குத் தெளிவாக உணர்த்துகிறார். புஷ்கின் நாவலின் இறுதிப் பகுதிக்கு மிக அருகில்—அதாவது ஒனேகினின் பயணங்கள் குறித்த, இறுதிப் பதிப்பிலிருந்து பின்னர் நீக்கப்பட்ட முந்தைய அத்தியாயத்தில்—அதே உத்தியைப் பயன்படுத்தி வாசகருக்கு இதை மீண்டும் நினைவூட்டுகிறார்: கவிஞர் மிகைலோவ்ஸ்கோயேவுக்கு (Mikhailovskoye) நாடு கடத்தப்படுவதற்குச் சற்று முன்பு, ஒடெசாவில் கதைநாயகனும்... ...ஆசிரியரும் சந்திக்கிறார்கள். 
*யூஜின் ஒனேகின்* (Eugene Onegin) நூலின் முதல் அத்தியாயத்தை வெளியீட்டிற்காகத் தயார் செய்தபோது, ​​புஷ்கின் அதன் உரையுடன் சேர்த்து, செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க் நகரக் காட்சியைச் சித்தரிக்கும் வகையில் தான் வரைந்த ஒரு ஓவியத்தையும் (ஸ்டான்ஸா XLVIII-க்கானது; பக்கம் 29-ஐப் பார்க்கவும்) அனுப்பினார்.
முதல் அத்தியாயத்தின் அச்சிடப்பட்ட உரையுடன் அந்த "ஓவியத்தையும்" கட்டாயம் சேர்க்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்தியதன் மூலம், ஆசிரியரும் கதைநாயகனும் இரு வேறுபட்ட தனிநபர்கள் என்ற உண்மையை வாசகர்களின் மனதில் காட்சிப்பூர்வமாக உறுதிப்படுத்தவே புஷ்கின் விரும்பினார் என்பது சந்தேகத்திற்கு இடமின்றித் தெரிகிறது. 
இவை அனைத்தும், மனிதப் பண்புகளைச் சித்தரிப்பதில் கவிஞர் அப்போது உருவாக்கியிருந்த 'புறநிலை-யதார்த்தவாத' (objective-realistic) முறைக்கு அவர் அளித்த பெரும் முக்கியத்துவத்தை வெளிப்படுத்துகின்றன; இம்முறையானது *காக்கசஸின் கைதி* (The Prisoner of the Caucasus) படைப்பில் பயன்படுத்தப்பட்ட முறையிலிருந்து அடிப்படையிலேயே மாறுபட்டதாகும். முதல் அத்தியாயத்தின் இறுதிப் பகுதிகளில் ஒன்றில் (ஸ்டான்ஸா LVI)—இது அப்படைப்பின் ஆக்கபூர்வமான செயல்முறை குறித்த ஒரு கோட்பாட்டு ரீதியான மதிப்பீட்டை வழங்குவது போல அமைகிறது—அவர் தன்னை "கர்வம் கொண்ட கவிஞர்" பைரனுடன் (Byron) வெளிப்படையாக ஒப்பிட்டு வேறுபடுத்திக் காட்டுகிறார்; பைரனைப் போலல்லாமல், தான்... என்று திட்டவட்டமாக அறிவிக்கிறார்.
...தனது நாயகனின் வேடத்தில் ஒரு சுய-ஓவியத்தை 'அவசரமாக வரைந்து', அதனுடன் பின்வருமாறு குறிப்பிட்டிருந்தார்: "வேறு எதைப் பற்றியும் கவிதைகள் எழுதுவது // இனி சாத்தியமற்றது என்பது போல // தன்னைப் பற்றித் தவிர." விளையாட்டான தொனியில் அமைந்திருந்தாலும், இவ்வரிிகள் உண்மையில் ஒரு மிக முக்கியமான—தெளிவாக வெளிப்படுத்தப்பட்ட—அறிவிப்பைக் கொண்டிருந்தன; இது புஷ்கின் 1823-லேயே மேற்கொண்ட (பைரனின் அகநிலை சார்ந்த 'ரொமான்டிக்' பாணியிலிருந்து விலகிச் சென்ற) ஒரு புதிய படைப்புப் பாதையைக் குறித்தது; இப்பாதையே பிற்காலத்தில் அவரது படைப்புகளின் மையமாகவும், அடையாளமாகவும் மாறியது. 
சுதந்திர வேட்கை, கிளர்ச்சி மனப்பான்மை, அதிருப்தி மற்றும் எதிர்ப்புக் குரல் ஆகியவற்றைக் கொண்ட பைரனின் கவிதைகளின் சிறப்பம்சங்களை புஷ்கின் எப்போதும் உயர்வாகவே மதித்தார். அதே வேளையில், அந்த மாபெரும் 'ரொமான்டிக்' கவிஞரின் படைப்பு முறையை அவர் விமர்சிக்கவும் தொடங்கினார்; புஷ்கினின் வார்த்தைகளில் சொல்வதானால், பைரன் "உலகையும் மனித இயல்பையும் ஒருதலைப்பட்சமாகவே நோக்கினார்; பின்னர் அவற்றிலிருந்து விலகித் தன்னைத்தானே உற்றுநோக்கிக்கொண்டார். அவர் தனது ஒரு பிம்பத்தை (அல்லது நிழல் உருவத்தை) மட்டுமே நமக்கு அளித்தார். அவர் தன்னைத்தானே புதிதாக உருவாக்கிக்கொண்டார்... அவர் ஒரே ஒரு கதாபாத்திரத்தை—அதாவது தன்னையே—புரிந்துகொண்டு, உருவாக்கி, சித்தரித்தார்; அவரது படைப்புகளில் ஆங்காங்கே காணப்படும் சில நையாண்டித் துணுக்குகளைத் தவிர, மற்ற அனைத்தையும் அந்த இருண்ட, வலிமையான, மர்மமான ஈர்ப்பு கொண்ட ஆளுமையுடனேயே அவர் இணைத்தார்" (1827-ல் எழுதப்பட்ட "பைரனின் துயர நாடகங்கள் குறித்து" என்ற குறிப்பிலிருந்து). பைரனின் படைப்புகளில் உள்ள அம்சங்களான—அவரது "துயரார்ந்த ரொமான்டிசிசம்" (doleful Romanticism) மற்றும் தனிநபர்வாத நாயகர்களின் "நம்பிக்கையற்ற சுயநலம்"—ஆகியவற்றுடனான விவாதமானது *யூஜின் ஒனேகின்* (Eugene Onegin) காவியத்தின் அடுத்தடுத்த அத்தியாயங்களில் வெளிப்படையாகவும் மறைமுகமாகவும் ஓடுகிறது; இதன் மூலம் புஷ்கின் தன்னைத்தானே நிலைநிறுத்திக்கொள்வதோடு, உலகம் மற்றும் மனிதகுலம் குறித்த தனது சொந்தப் பார்வையையும், தனது புதிய படைப்பு முறையையும் உறுதிப்படுத்துகிறார். ஒனேகினின் பயணங்களை விவரிக்கும் அத்தியாயம், வடிவத்தைப் பொறுத்தவரை *சைல்ட் ஹரோல்ட்ஸ் பில்கிரிமேஜ்* (Childe Harold’s Pilgrimage) படைப்பின் ஒரு நையாண்டிப் பாணி (parody) என்று புஷ்கினே ஒப்புக்கொண்டது, அவரது "கவிதை வடிவிலான நாவல்" (novel in verse) நிறைவடையும் நேரத்திற்குள் அவர் பைரனின் தாக்கத்திலிருந்து எவ்வளவு தூரம் விலகிச் சென்றிருந்தார் என்பதைத் தெளிவாகக் காட்டுகிறது. அந்தப் படைப்பு (பைரனின் படைப்பு) ஒரு தசாப்தத்திற்கு முன்பு புஷ்கினை மிகுந்த மன உளைச்சலுக்கு ஆளாக்கியிருந்தது; அதே சமயம் ரஷ்யாவிலும் மேற்கத்திய நாடுகளிலும் உள்ள ஏராளமான சமகாலத்தவர்களை அது தொடர்ந்து ஈர்த்தும் வந்தது.
கதையின் நாயகனை புறநிலைத்தன்மையுடன் சித்தரிக்கும் முறை—இது நுட்பமான பல கலை உத்திகள் மூலம் சாதிக்கப்பட்டுள்ளது—*யூஜின் ஒனேகின்* காவியத்தின் முதல் சில பத்திகளிலிருந்தே தெளிவாகத் தெரிகிறது. வழக்கமான விவரிப்பு முறைக்கு மாறாக, இந்த நாவல் ஒரு நாடகத்தைப் போலவே ஒனேகினின் மனவோட்டத்துடன் (internal monologue) தொடங்குகிறது. இந்தச் சிறிய பகுதியிலிருந்தே அவனது குணாதிசயங்கள் வெளிப்படுகின்றன. கூர்மையான மற்றும் தெளிவான அறிவுத்திறன் கொண்ட அவன்—சுயநலவாதி, ஐயுறவுவாதி, ஏன் ஒருவித ஏளனப் போக்குடையவன் (cynic) கூட—ஆணாதிக்கக் குடும்ப உறவுகளிலும் பிணைப்புகளிலும் உள்ள பொய்கள் மற்றும் பாசாங்குகளில் பொதிந்துள்ள "அற்பமான துரோகத்தை" நன்கு அறிந்தவன். மரணப் படுக்கையில் இருக்கும் தன் மாமாவின் மீது ஒனேகினுக்கு இருந்த உண்மையான மனப்பான்மை அவனது ஆரம்ப வார்த்தைகளிலேயே வெளிப்படுகிறது; கிரிலோவின் புகழ்பெற்ற நீதிக்கதையான *தி டாங்கி* (The Donkey)-யில் வரும் "கழுதை மிகவும் நேர்மையான கொள்கைகளைக் கொண்டிருந்தது" என்ற வரியை அவன் அதில் எதிரொலிக்கிறான். ஆயினும், அந்த ஆணாதிக்க மரபுகளுக்குக் கட்டுப்பட வேண்டிய கட்டாயத்தை ஒனேகின் உணர்கிறான்—அதாவது அவனும் பொய் சொல்லவும் நேர்மையானவன் போல நடிக்கவும் வேண்டியுள்ளது; அந்தப் பாசாங்கினால் ஏற்படும் சலிப்பை மட்டுமே அவன் வருத்தத்துடன் பார்க்கிறான். அவனது வாழ்க்கையின் மிக முக்கியமான தருணங்களில் ஒன்றான லென்ஸ்கியுடனான துப்பாக்கிச் சண்டையின்போதும் (duel) நாம் இதே "முக்கியக் கதாபாத்திரத்தை" சந்திக்கிறோம். தீவிரமான மற்றும் அப்பாவியான உற்சாகம் கொண்ட கவிஞனின்—தான் மனதார, "முழு இதயத்துடன்" பழகிய ஒரு இளைஞனின்—"மென்மையான, கூச்ச சுபாவம் கொண்ட" காதலைக் கொடூரமாகக் கேலி செய்தது தவறு என்பதை ஒனேகின் நன்கு அறிந்திருந்தான். ஆயினும், பிரபுத்துவ வர்க்கத்தின் பாரபட்சமான கருத்துக்களான அந்த "பொதுக் கருத்து" (public opinion)-இன் பிடியிலேயே அவன் இருக்கிறான்; அவற்றின் அற்பத்தன்மையை முழுமையாக உணர்ந்திருந்தும் கூட, சண்டையிடுவதற்கான சவாலை ஏற்றுக்கொள்வது மட்டுமல்லாமல், தன் நண்பனைக் கொல்லும் அளவுக்குக் கடும் ஆவேசத்துடனும் சண்டையிடுகிறான். 
ஆரம்பத்தில் கதாநாயகனைப் பேசவிட்ட பிறகு, கவிஞர் பின்னர் தனது சொந்தக் குரலை வெளிப்படுத்தித் தானே பேசத் தொடங்குகிறார். *தி பிரிசனர் ஆஃப் தி காகசஸ்* (The Prisoner of the Caucasus) என்ற காவியத் தன்மையுள்ள கவிதையில், கதாநாயகனின் குணச்சித்திரத்தை விவரிக்கும்போது, ​​புஷ்கின் அவன் எதிர்கொண்ட ஒரு "பயங்கரமான துயரத்தையும்", "கொந்தளிப்பான வாழ்க்கையையும்"—அதன் மூலம் அவன் "நம்பிக்கை, மகிழ்ச்சி மற்றும் ஆசை" ஆகியவற்றைத் தொலைத்ததையும்—குறிப்பிடுகிறார். அவ்வாறு செய்வதன் மூலம், கதாநாயகனின் "இதய உணர்வு" இழப்பு அல்லது அவனது ஆன்மாவின் "முன்கூட்டிய முதுமை" ஆகியவற்றிற்கான காரணங்களைப் பற்றித் தெளிவான எதையும் கூறாமலே வாசகரின் ஆர்வத்தைத் தூண்டுகிறார். இதற்கு மாறாக, கவிதை வடிவிலான இந்த நாவலில், கவிஞர் ஆரம்பத்திலிருந்தே ஒரு பணியைத் தனக்குத்தானே வகுத்துக்கொண்டு அதைத் தொடர்ந்து நிறைவேற்றுகிறார்: அதாவது, தனது சமகாலத்தைச் சேர்ந்த கதாநாயகனின் இத்தகைய மனநிலைக்குக் காரணமானதைக் கண்டறிவது; மேலும், இப்பணியை "எப்போதோ முன்பே" செய்திருக்க வேண்டும் என்பதையும் அவர் குறிப்பிடுகிறார். இந்த நிலையை ஒருவிதமான கவர்ச்சிகரமான அல்லது கவித்துவமான 'உலகச் சலிப்பு' (world-weariness) என்று சித்தரிப்பதற்குப் பதிலாக, அவர் அதன் மீதான அந்தப் போலியான கவர்ச்சியை நீக்கிவிட்டு, அதற்கு 'சலிப்பு' அல்லது 'மனச்சோர்வு' (*khandra*) போன்ற மிகவும் சாதாரணமான ஒரு பெயரையே சூட்டுகிறார். அவர் இதனை ஒரு இயல்புக்கு மாறான, நோயியல் சார்ந்த விஷயமாகவே பார்க்கிறார்—அதாவது, மர்மமான அல்லது 'பெயரிட முடியாத துயரங்களுடன்' தொடர்புடையதல்லாமல், ரஷ்ய யதார்த்தத்தின் உறுதியான சூழல்களுடன்—குறிப்பாக 'ரஷ்ய மனச்சோர்வு' (Russian melancholy) எனும் நிலையுடன்—தொடர்புடைய ஒரு சமூக 'நோய்' இது என்று அவர் கருதுகிறார். தலைநகரின் உயர்குடிச் சமூகச் சூழலோடு (அதாவது 'நேவா நதிக்கரையில் பிறந்தவர்' என்பதுடன்) மிகத் துல்லியமாகத் தொடர்புபடுத்தப்பட்ட ஒனேகினின் கடந்த கால வரலாற்றின் வாயிலாக, அந்த நாயகனின் ஆளுமை எவ்வாறு படிப்படியாக உருவானது என்பதை வாசகர் அறிந்துகொள்கிறார்; அக்குழந்தையின் குடும்பச் சூழலில் நிலவிய குழப்பமான நிலை மற்றும் அவனது பெற்றோரின் இல்லத்தில் கழிந்த வாழ்க்கை முறை ஆகியவை இதில் விவரிக்கப்படுகின்றன......யூஜினைப் பற்றியும், அவனது திரிபுபட்ட, அந்நியப் பாணியிலான வளர்ப்பு, அவன் பருவமடைதல், மற்றும் உயர் சமூகத்தில் அவனது வீணான, பலனற்ற வாழ்க்கை ஆகியவற்றைப் பற்றியும். ஒனேகினுக்கு எந்த "துரதிர்ஷ்டங்களும்" நேரிடவில்லை என்பதை வாசகர் காண்கிறார். மாறாக, ஒரு "பொழுதுபோக்கு மற்றும் ஆடம்பரத்தின் குழந்தையாக," அவன் தனது நேரத்தை "பிரமிக்க வைக்கும் வெற்றிகளுக்கு மத்தியிலும், // அன்றாட இன்பங்களுக்கு மத்தியிலும்" செலவிடுகிறான். சுருக்கமாகச் சொன்னால், அவனது வாழ்க்கையின் சூழ்நிலைகளில் காதல்மயமான தனித்துவம் என்று சொல்லும்படியாக எதுவுமே இல்லை; மாறாக, அவை அவனது சமூக அந்தஸ்தில் உள்ள மக்களுக்கு முற்றிலும் இயல்பானவையாகவே இருந்தன. இயல்பான சூழ்நிலைகளே ஒரு இயல்பான குணத்தை வடிவமைத்தன. புஷ்கினின் நாவலின் தொடக்க அத்தியாயத்தை முதன்முதலில் படித்தபோதே, கவிஞரின் சமகாலத்தவர்களுக்கு ஒனேகினின் குணத்தின் இயல்பான தன்மை உடனடியாகப் புலப்பட்டது. முதல் அத்தியாயத்தின் ஒரு விமர்சனத்தில் ஒரு விமர்சகர் வலியுறுத்தியது போல, ஒனேகின்கள் "ஒவ்வொரு முக்கிய வீதியிலும் டஜன் கணக்கில் காணப்படுகிறார்கள்." "நாகரிகத்திற்கு முழு மனதுடன் தன்னை அர்ப்பணித்த ஒரு பகட்டாளனை நான் காண்கிறேன்—நிஜ வாழ்க்கையில் நான் ஆயிரக்கணக்கில் சந்திக்கும் ஒரு மனிதனைப் போன்றவன் நான்; ஏனெனில், உணர்ச்சியற்ற தன்மையும் மனித வெறுப்பும் கூட இப்போது ஒருவரின் அலங்கார அணிகலன்களாகக் கருதப்படுகின்றன," என்று ஏ. பெஸ்டுஷேவ் புஷ்கினுக்கு எழுதினார். ஆயினும், தானும் ஒரு ரொமாண்டிக்வாதியாக இருந்த பெஸ்டுஷேவ், புஷ்கினின் கவிதை நாவலின் "கதாநாயகனின்" முழுமையான யதார்த்தமான சிக்கலான தன்மையைப் புரிந்துகொள்ளத் தவறினார்.

ஒனெகின் வெறும் ஒரு "பகட்டாளன்" அல்லது ஒரு "இளம் காமவெறியன்" மட்டுமல்ல. புஷ்கினே தனது கதாநாயகனைப் பற்றி அடிக்கடி கிண்டலுடன் பேசுகிறார். இருப்பினும், இந்தத் தனித்துவமான கவிதை-கிண்டல் தொனி, புஷ்கினின் முழு கவிதை நாவலின் ஒரு தனிச்சிறப்பாகும்; அது, அவர் ஒரு உண்மையான சுதந்திரமான படைப்புப் பாதையில் பயணித்ததற்கும், யதார்த்தத்தையும், அந்த யதார்த்தத்தை இலக்கியத்திலும் கலையிலும் பிரதிபலிக்கப் பயன்படுத்தப்பட்ட பாரம்பரிய (குறிப்பாக, எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, ரொமாண்டிக்) முறைகளையும் நுட்பங்களையும் விமர்சன ரீதியாகப் பார்க்கும் அவரது திறனுக்கும் சான்றளிக்கிறது. கவிஞர், தனது கதாநாயகனின் அடிப்படைக் குறைகளை—அவை அவனது சமூகச் சூழலின் முத்திரையைத் தெளிவாகத் தாங்கியிருக்கின்றன—மறைக்க எந்த முயற்சியும் செய்யவில்லை; ஆயினும், அதே நேரத்தில், "அவனது ஆன்மாவின் உள்ளார்ந்த மேன்மை" போன்ற ஒனேகினின் குணநலன்களின் நேர்மறையான அம்சங்களை முன்னிலைப்படுத்துவதோடு, அறிவுத்திறனில் அவன் தன்னைச் சுற்றியுள்ளவர்களை விடப் பன்மடங்கு உயர்ந்தவன் என்பதையும் காட்டுகிறார். கவிஞர், ஒனேகினின் "பண்புகள்" மீதான தனது பிரியத்தை வெளிப்படுத்துவதோடு மட்டுமல்லாமல், நாவலுக்குள் தன்னையே அந்த நாயகனின் நெருங்கிய நண்பனாகக் காட்டிக்கொள்வதற்கும் ஒரு காரணம் உண்டு. ஒனேகினின் "ரஷ்ய *கந்த்ரா*" (Russian *khandra* - ஒருவிதமான மனச்சோர்வு) என்பது பைரனின் "ஆங்கில *ஸ்ப்ளீன்*" (English spleen) போன்ற ஒரு நிலையாக இருந்தாலும், அது அதிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டது; மேலும் இது வெறும் "பாணி" அல்லது "நாகரிகம்" சார்ந்த விஷயம் மட்டுமல்ல. தன்னைச் சுற்றியுள்ள சூழல் குறித்த ஆழ்ந்த அதிருப்தியால் விளையும் இந்த ஒடுக்கும் தன்மையுள்ள, இடைவிடாத "சலிப்பு" (ennui) உணர்வு, புஷ்கினுக்கு நன்கு அறிமுகமான பல முற்போக்குச் சிந்தனை கொண்ட சமகாலத்தவர்களிடமும் காணப்பட்ட ஒரு பண்பாகும். 19-ஆம் நூற்றாண்டின் ரஷ்ய இரங்கல் கவிதை மரபின் முன்னோடியான பாத்யுஷ்கோவ் (Batyushkov) தனது நண்பர்களுக்கு எழுதிய கடிதங்களை—அக்காலகட்டத்தின் ஒரு முக்கிய ஆவணமாகத் திகழும் அவற்றை—உற்று நோக்கினாலே இது புலனாகும். "மாஸ்கோ நகர் உலா" (A Walk Through Moscow) என்ற தனது குறிப்பில், பாத்யுஷ்கோவ் தன்னை "எல்லாவற்றையும் பார்த்துச் சலிப்புடன் கொட்டாவி விடும்" ஒரு நபராகச் சித்தரித்துக் கொள்கிறார். புஷ்கினின் அறிமுகமானவரான டெசெம்ப்ரிஸ்ட் (Decembrist) என். ஐ. துர்கனேவின் (N. I. Turgenev) நாட்குறிப்பும் இது போன்றே பல உண்மைகளை வெளிப்படுத்துகிறது; "எனது சலிப்பு" (My Ennui) என்று பெயரிடப்பட்ட அந்த நாட்குறிப்பில், அவர் இந்த நிலையை ஒரு "நோய்" என்றும், அது "எந்தவொரு உடல்நலக் குறைபாட்டை விடவும் மிகவும் ஆபத்தானது" என்றும் வெளிப்படையாக விவரிக்கிறார்.
ஒனேகினின் "உணர்ச்சிபூர்வமான விலகல்" என்பது வெறும் பாவனை அல்ல. உயர்குடிச் சமூகத்தை முற்றிலுமாகத் துறந்து, தனது தனிப்பட்ட அறைக்குள் (study) தனிமையில் ஒதுங்கிக்கொள்ளும் அவரது செயலே இதற்குச் சிறந்த சான்றாகும். ஆயினும், வெளிநாட்டுக் கல்வியாளர்களால் ஒனேகினுக்கு அளிக்கப்பட்ட "சாபக்கேடான வளர்ப்பின்" விளைவுகள் வெளிப்படுவது இங்குதான்; அவர்கள் அவருக்குப் பல விஷயங்களைக் கற்றுக்கொடுத்தனர், ஆனால் உண்மையான அறிவை ஊட்டவில்லை—அதற்கும் மேலாக, எந்தவொரு செயலையும் செய்யும் திறனை அவரிடம் வளர்க்கத் தவறிவிட்டனர். உயர்குடிச் சமூகத்தின் நோக்கமற்ற பரபரப்பும், பயனற்ற செயல்பாடுகளும் அவரைச் சோர்வடையச் செய்தன; அதே சமயம், ஆக்கபூர்வமான எதையும் செய்வதற்கான விருப்பமோ அல்லது அதற்கான வழியோ அவரிடம் இருக்கவில்லை: "கடுமையான உழைப்பு அவருக்கு வெறுப்பூட்டுவதாக இருந்தது." "சோம்பேறித்தனத்தில் மூழ்கி, ஆன்மீக வெறுமையில் வாடுதல்"—காரணத்தையும் விளைவையும் குறிக்கும் இவ்வார்த்தைகளே நாவலின் தொடக்கத்தில் வாசகர்களுக்கு அவரை அறிமுகப்படுத்துகின்றன; நாவல் முழுவதுமே ஒனேகின் ஏறக்குறைய இதே நிலையில்தான் நீடிக்கிறார்: "நோக்கமும் உழைப்பும் இன்றி வாழ்ந்து // இருபத்தாறு வயது வரை, // ஓய்வின் சோம்பேறித்தனத்தில் வாடினார்." "கடுமையான சொற்கள் மூலம் ஒருவரின் கூர்மையான பண்புகளை வெளிப்படுத்தும்" வகையில், 'உயர் சமூகத்துடன்' நேரடி மோதலில் ஈடுபடும் ஒருவராக ஒனேகினைப் புஷ்கின் சித்தரிக்காதது பெஸ்துஷேவுக்கு அதிருப்தியை அளித்தது; அதாவது, கிரிபோயெடோவின் *Woe from Wit* (புத்தியால் வரும் துன்பம்) நாடகத்தின் நாயகனான சாட்ஸ்கியைப் போன்ற ஒரு கதாபாத்திரத்தை அவர் உருவாக்கவில்லை. ரைலீவைப் போலவே, அவரும் ஒனேகினை ஒரு முக்கிய செய்யுள் கதைக்கு ஏற்ற நாயகனாகவோ அல்லது கவித்துவமாகப் போற்றப்பட வேண்டிய ஒரு பொருளாகவோ கருதவில்லை. இதற்கு மாறாக, கிரிபோயெடோவின் நகைச்சுவை நாடகம் கொண்டிருந்த மகத்தான முக்கியத்துவத்தை உடனடியாக உணர்ந்திருந்த போதிலும், புஷ்கின் சாட்ஸ்கியின் கதாபாத்திரத்தில் அதிருப்தி கொண்டிருந்தார்; ஒரு நாயகனை ஆசிரியரின் மாற்றுருவாகவோ அல்லது ஆசிரியரின் சொந்தக் கருத்துக்களை வெளிப்படுத்தும் ஊதுகுழலாகவோ சித்தரிக்கும் முறையை அவர் ஏற்கவில்லை—ஒனேகின் சித்தரிப்பில் இத்தகைய அணுகுமுறையை அவர் உறுதியாகக் கைவிட்டிருந்தார். சாட்ஸ்கியின் பாத்திரத்தில் உள்ள பிரச்சாரத் தன்மை, அந்தக் கதாபாத்திரத்தின் இயல்பான தர்க்கத்துடன் முரண்படுவதாகப் புஷ்கின் குறிப்பிட்டார்: அதாவது, ஒரு புத்திசாலி மனிதன் புத்திசாலித்தனமற்ற முறையில் நடந்துகொள்வது (1825 ஜனவரி பிற்பகுதியில் ஏ. பெஸ்துஷேவுக்கு புஷ்கின் எழுதிய கடிதத்தைப் பார்க்கவும், தொகுதி 9). நாவலின் இறுதி அத்தியாயத்தில், கவிஞர் இக்காரணத்திற்காகத் தனது ஒனேகினை கிரிபோயெடோவின் நாயகனுடன் நேரடியாகவும்—கிட்டத்தட்ட ஒரு விவாதத் தொனியிலும்—ஒப்பிட்டுக் காட்டுகிறார்: சாட்ஸ்கியைப் போலவே ஒனேகினும் "கப்பலிலிருந்து இறங்கியதும் நேராக விருந்துக்கு" (ball) வந்தவர் தான்; ஆயினும், கிரிபோயெடோவின் நாயகனைப் போலன்றி, அவர் உயர் சமூகக் "கூட்டத்திற்கு" முன் "முத்துக்களை வீசுவதில்லை" (அதாவது, அற்பமானவர்களிடம் அரிய கருத்துக்களைப் பகிர்வதில்லை); மாறாக, "அமைதியாகவும் விலகியும்" நிற்கிறார். சாட்ஸ்கியின் கதாபாத்திரம்......டிசம்பரிஸ்ட் சோகத்தின் காரணமாகவே, ரஷ்ய இலக்கியத்தில் அவரை "டிசம்பரிஸ்ட் வகை" என்று ஹெர்சென் அழைத்தார். ஆயினும், அவரது வளர்ச்சி முறையின் அடிப்படையில், அவர் பாரம்பரிய *ரைசோனர்* பாத்திரத்துடன் சில தொடர்புகளைக் கொண்டுள்ளார். "அவர் ஒரு ஒனெகின்-*ரைசோனர்*," என்று ஹெர்சென் குறிப்பிடுகிறார் (*ரஷ்யாவில் புரட்சிகர கருத்துக்களின் வளர்ச்சி குறித்து*). ஒனெகின் பாத்திரம் அளவிட முடியாத பரந்த பொதுமைப்படுத்தலை உள்ளடக்கியது மட்டுமல்லாமல், ஆழமான யதார்த்தமான சித்தரிப்பாலும் வேறுபடுகிறது. ஒனெகின் எந்த வகையிலும் நற்பண்புகளின் இலட்சிய முன்மாதிரி அல்ல—இந்த விஷயத்தில் ஃபோன்விசினின் *தி மைனர்* நூலின் நேர்மறையான கதாநாயகர்களை நினைவூட்டும் சாட்ஸ்கியைப் போல—மாறாக, பல நேர்மறையான குணங்கள் மற்றும் பல குறைபாடுகளின் சிக்கலான மற்றும் முரண்பாடான கலவையாகும். மேலும், "வழக்கமான சூழ்நிலைகளில்" {1} காட்டப்படும் ஒரு "வழக்கமான பாத்திரமாக", ஒனெகின் யதார்த்தமான பாத்திரத்தின் இரண்டாவது அத்தியாவசிய அளவுகோலையும் பூர்த்தி செய்கிறார், இது ஏங்கல்ஸால் அடையாளம் காணப்பட்டது: அவர் ஒரு "வகை, ஆனாலும் அதே நேரத்தில் முழுமையாக வரையறுக்கப்பட்ட ஒரு தனிநபர், 'இந்த குறிப்பிட்ட நபர்'..." {2}.

புஷ்கினுக்கு முந்தைய ரஷ்ய இலக்கியத்தில் ஏற்கெனவே உண்மையுள்ள, சில சமயங்களில் யதார்த்தமாகச் சித்தரிக்கப்பட்ட கதாபாத்திரங்கள் இருந்தன, ஆயினும் அவை ஒரேயொரு நையாண்டிக் கண்ணோட்டத்தில் மட்டுமே முன்வைக்கப்பட்டன. இது ஃபோன்விசினுக்கு மட்டுமல்ல, கிரிபோடோவ் மற்றும் கட்டுக்கதை எழுத்தாளரான கிரிலோவ் ஆகியோருக்கும் பொருந்தும். ஒனேகினைச் சித்தரிப்பதில், புஷ்கின்தான் முதன்முதலில் விரிவான யதார்த்தப் பொதுமைப்படுத்தல் என்ற கோட்பாட்டை—அதாவது, பொதுவான மற்றும் தனிப்பட்ட அம்சங்களின் இயல்பான இணைப்பை—கலைநயத்துடன் உணர்ந்தார். அவர், யதார்த்தமான வகைப்படுத்தல் முறையை, வழக்கமான கட்டுக்கதை அல்லது நையாண்டி நகைச்சுவையின் குறுகிய எல்லைகளுக்குள்—அதன் வழக்கமான இட மற்றும் கால ஒற்றுமைகளுடன்—கையாள்வதில்லை; மாறாக, கதாநாயகனின் ஏறக்குறைய முழு வாழ்க்கையையும் உள்ளடக்கிய ஒரு நாவலின் பரந்த, விரிவான கட்டமைப்பிற்குள் தேர்ச்சி பெற்றார். நாவலின் முதல் அத்தியாயத்திலேயே ஒனேகின் ஒரு புதிய, யதார்த்தமான ஒளியில் தோன்றுகிறான். கதாநாயகனின் கதாபாத்திரம் இங்கு அதன் தற்போதைய நிலையில்—முழுமையாக உருவாக்கப்பட்ட நிலையில்—மட்டும் அல்லாமல், அதன் வளர்ச்சியின் வரலாறு மற்றும் பரிணாம வளர்ச்சியின் இயக்கவியல் மூலமாகவும் முன்வைக்கப்படுகிறது. நாவலின் கதைக்களம் விரியும்போது, இந்த நிறுவப்பட்ட கதாபாத்திரம் மேலும் மெருகேற்றப்பட்டு, பெருகிவரும் தெளிவுடனும் வரையறையுடனும் வெளிப்படுகிறது. பல்வேறுபட்ட சூழல்களுக்கு (கிராமப்புறம், மாகாணப் பிரபுக்களின் வட்டம், ரஷ்யா முழுவதுமான பயணங்கள், உயர்குடி மக்களின் ஒன்றுகூடல்கள்) மத்தியிலும், நட்பு, காதல், நண்பனின் கொலை ஆகியவற்றை உள்ளடக்கிய சோதனைகள் போன்ற பலதரப்பட்ட கதைச் சூழல்களிலும், ஒனேகினின் கதாபாத்திரம் அதன் முழுமையான சிக்கல்களுடன் வெளிப்பட்டு, பன்முகப் பரிமாணங்களைக் காட்டுகிறது. இறுதியாக, கடைசி அத்தியாயத்தில், அவனது பிம்பத்திற்குப் புதிய பண்புகள் சேர்க்கப்பட்டு, அவனது எதிர்கால வளர்ச்சிக்கான வாய்ப்புகளைத் திறந்துவிடுகின்றன. மேலும், ஆசிரியரின் கட்டுப்பாட்டிற்கு அப்பாற்பட்ட காரணங்களால், நாவலின் எட்டு அத்தியாயங்களின் எல்லைக்கு வெளியே இருக்கும் ஒரு சாத்தியமான விதியையும் அவை சுட்டிக்காட்டுகின்றன.

ஒனேகினின் கதாபாத்திரத்தைத் தெளிவாக எடுத்துக்காட்டப் பயன்படுத்தப்படும் முதன்மையான கலை உத்தி முரண்பாடு ஆகும். முரண்பாடு—எதிரெதிரானவற்றின் அருகருகே வைத்தல்—ஒரு பின்னணியாகச் செயல்படும் அவனது சமூகச் சூழலுடனான (அது முரட்டுத்தனமான, அறியாத அண்டை நில உரிமையாளர்களாக இருந்தாலும் சரி அல்லது உயர்குடி மக்களின் புத்திசாலித்தனமான, பண்பட்ட உலகமாக இருந்தாலும் சரி) "கதாநாயகனின்" உறவுக்கு மட்டுமல்லாமல், அதைவிட முக்கியமாக, அவனுக்கு மிகவும் நெருக்கமானவர்களான லென்ஸ்கி மற்றும் டட்யானாவுடனான அவனது அருகருகே வைத்தலுக்கும் அடித்தளமாக அமைகிறது. ஒனெகினுக்கும் லென்ஸ்கிக்கும் இடையிலான வேறுபாட்டை, கவிஞர் நேரடியான மற்றும் வியக்கத்தக்க சொற்களில் விவரிக்கிறார்: "அலையும் கல்லும், கவிதையும் உரைநடையும், பனியும் நெருப்பும் ஒன்றிலிருந்து ஒன்று அவ்வளவு வேறுபட்டவை அல்ல." ஆயினும், ஒனெகினுக்கும் லென்ஸ்கிக்கும் இடையில் உருவான நெருங்கிய பிணைப்பு—அவர்கள் "பிரிக்க முடியாதவர்களாக" ஆனது—வெறும் இரு துருவங்கள் ஒன்றையொன்று ஈர்க்கும் ஒரு நிகழ்வாக மட்டும் இருக்கவில்லை. ஒனெகினைப் போலவே, லென்ஸ்கியும் தனது சூழலுக்கு முற்றிலும் மாறுபட்டு நிற்கிறார்; அந்தச் சூழலுக்கு அந்நியராகவும் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாதவராகவும் தோன்றுகிறார். இவ்விரு மனிதர்களும் ஒரு புதிய, இளம் ரஷ்யாவின் பிரதிநிதிகள். லென்ஸ்கியின் தீவிரமான, உற்சாகமான காதல்வாதமானது, ஒனெகினின் "சலிப்பு" மற்றும் ஐயுறவு மனப்பான்மையைப் போலவே, புஷ்கினின் காலத்திய முற்போக்கு உன்னத இளைஞர்களின் ஒரு தனித்துவமான பண்பாகும். அக்காலத்திய எண்ணற்ற ரஷ்ய காதல்வாத இலட்சியவாதிகளை—அதாவது *லியுபோமுத்ரி* (ஞானத்தை விரும்புபவர்கள்) அல்லது *ஒனெகின்* நூலின் ஏழாவது அத்தியாயத்தில் புஷ்கின் குறிப்பிட்ட மாஸ்கோ "ஆவணக் காப்பக இளைஞர்கள்" போன்றவர்களை—நினைவுகூர்ந்தாலே போதுமானது.

லென்ஸ்கியின் குணாதிசயத்தை, குறிப்பாக ஒனேகினின் சலிப்பூட்டும் ஐயுறவுக்கு முற்றிலும் முரணான அவனது அனல் பறக்கும் உற்சாகத்தைத் தெளிவுபடுத்துவதற்காக, புஷ்கின் தனது நாவலின் கதாநாயகனுக்காகப் பயன்படுத்திய அதே தனித்துவமான 'வரலாற்றுவாதத்தை' கையாளுகிறார்: அவர் இந்தப் பண்பின் பின்னணியில் உள்ள 'காரணம்' குறித்த கேள்வியை எழுப்பி, அதற்கு உடனடியாகப் பதிலளித்து, அப்பண்பு உருவான சூழலையும் வெளிப்படுத்துகிறார். லென்ஸ்கியின் தீவிரமான கற்பனைவாதமும், "உலகின் முழுமைத்தன்மை" குறித்த அவனது அப்பாவியான நம்பிக்கையும், ரஷ்ய வாழ்க்கையின் எதார்த்தத்திலிருந்து அவன் முற்றிலும் விலகி இருந்ததாலேயே உருவானவை. அவனது கற்பனைவாதம் ஒரு நறுமணம் கமழும் மலரைப் போன்றது; ஆனால் அது "மூடுபனி சூழ்ந்த ஜெர்மனியில்", ஜெர்மானிய லட்சியவாதத் தத்துவம் (அவன் கான்ட்-இன் தீவிர ரசிகன்) மற்றும் ஜெர்மானியக் கற்பனைவாத இலக்கியம் ஆகிய மண்ணில்—"ஷில்லர் மற்றும் கோதே ஆகியோரின் வானத்தின் கீழ்", அதிலும் குறிப்பாக ஷில்லரின் தாக்கத்தில்—வளர்க்கப்பட்ட ஒன்றாகும். துப்பாக்கிச் சண்டைக்கு முந்தைய இரவில், "மெழுகுவர்த்தி வெளிச்சத்தில்" ஷில்லரின் படைப்புகளைக் கொண்ட நூலை அவன் திறப்பது காரணமற்றதல்ல.
ஒனேகினின் "அரை-ரஷ்ய அண்டை வீட்டார்" ஆன லென்ஸ்கியின் உற்சாகம் மிக்க, கனவுலகில் சஞ்சரிக்கும் இயல்பு......அவனது "தனித்துவமான கோட்டிங்கன் (Göttingen) பாணி" ஆன்மா—அதாவது யதார்த்தத்தைப் பற்றிய உணர்வே இல்லாத அவனது இயல்பு—புஷ்கினால் ஒரு நுட்பமான விவரத்தின் மூலம் கோடிட்டுக் காட்டப்படுகிறது. உண்மையான கவித்துவமான இயல்பையும் தனித்துவமான "ரஷ்ய ஆன்மாவையும்" கொண்டிருந்தாலும், பலரைப் போலவே தோற்றமளிக்கும் டாட்டியானாவை விட, சாதாரணமான ஓல்காவையே அவன் விரும்புகிறான்—"எந்த நாவலை எடுத்தாலும் அவளது சித்திரத்தை நீங்கள் நிச்சயம் காணலாம்" என்பது போன்றவள் அவள். இவ்வகையில், புஷ்கினின் கண்ணோட்டத்தைப் பகிர்ந்துகொள்ளும் ஒனேகின், மிகவும் ஆழமான புரிதலை வெளிப்படுத்துவதோடு யதார்த்தத்திற்கு நெருக்கமாகவும் இருக்கிறான் ("உன்னைப் போன்ற ஒரு கவிஞனாக நான் இருந்திருந்தால், வேறொருத்தியைத் தேர்ந்தெடுத்திருப்பேன்"). 
கதையின் நாயகனான ஒனேகினுக்கு அடுத்தபடியாக, நாவலில் மிக முக்கியமான மற்றும் குறிப்பிடத்தக்க கதாபாத்திரம் டாட்டியானா ஆவாள். தனக்கென தனித்துவமான மதிப்பும் முக்கியத்துவமும் கொண்டவளாக இருப்பதோடு மட்டுமல்லாமல், நாவலின் ஒட்டுமொத்த கருத்தியல் மற்றும் கலைசார் கட்டமைப்பில் ஒனேகினுக்கு ஒருவித எதிர்நிறையாக (counterweight) அமைந்து, கதை சொல்லலிலும் அமைப்பிலும் அவள் ஒரு முக்கிய பங்கை வகிக்கிறாள். 
ஒனேகின் மற்றும் டாட்டியானா இடையிலான உறவுதான் புஷ்கினின் இந்தக் கவிதை-நாவலின் மையக் கதைக்களமாக அமைகிறது. ஆயினும், இந்தத் தனிப்பட்ட காதல் கதைக்களம் ஆழ்ந்த முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது; தன்னைச் சுற்றியுள்ள யதார்த்தத்திற்கு மத்தியில் நாயகன் உணரும் அந்தத் துயரமான தனிமை—மற்றும் ஒனேகின் போன்ற ஆண்களை வாட்டும் "ரஷ்ய மனச்சோர்வின்" (Russian spleen) மூலக் காரணம்—ஆகியவை குறித்த கவிஞரின் கேள்விக்கான முழுமையான விடை இங்கேயே கிடைக்கிறது. ஒனேகினின் அந்த "மனச்சோர்வு" உண்மையில் "ரஷ்ய"த் தன்மையுடையதுதான்; ஏனெனில் அது ரஷ்ய யதார்த்தத்தின் மண்ணிலிருந்தே வளர்ந்தது. ஆயினும், அது சமூகத்தின் மற்ற மக்களிடமிருந்து துண்டிக்கப்பட்ட மேல்தட்டு வர்க்கத்தினரின் வாழ்க்கைச் சூழலால் உருவாக்கப்பட்டது; மேலும் "உயர்குடிச் சமூகத்தின் உணர்ச்சியற்ற ஒழுக்கக்கேடான" (cold debauchery) சூழலில் அது வடிவம் பெற்றது. இந்த விடை நேரடியாக வழங்கப்படவில்லை; மாறாக, கலைக்குரிய குறிப்பிட்ட வழிமுறைகள் மற்றும் உத்திகள்—அதாவது கலைசார் படிமங்கள் மற்றும் கதைச் சூழல்களின் மொழி (ஒனேகின் மற்றும் டாட்டியானா இடையிலான இரண்டு சந்திப்புகளின் கதை, நாயகன் மற்றும் நாயகிக்கு இடையிலான முரண், மற்றும் இதிலிருந்து எழும் நாடகத்தன்மை வாய்ந்த மோதல்கள்)—மூலம் இது உணர்த்தப்படுகிறது.
ஒனேகின் மற்றும் லென்ஸ்கியைப் போலவே, டாட்டியானாவும் தனது சமூகச் சூழலில் ஒரு விதிவிலக்காகத் திகழ்கிறாள்—அவர்களைப் போலவே அவளும் ஒரு "வழக்கமான விதிவிலக்கு" (typical exception) ஆவாள் (இச்சொற்றொடர் ஒனேகின் தொடர்பாக வரலாற்றாசிரியர் வி. ஓ. க்ளூச்செவ்ஸ்கியால் பயன்படுத்தப்பட்டது). அவளும் ஒரு புதிய, இளைய ரஷ்யாவின் பிரதிநிதியாகவே இருக்கிறாள். ஒனேகின் எப்படி "அனைவருக்கும் அந்நியராக"த் தோன்றுகிறாரோ—மேலும் அந்த அந்நியத்தன்மையை அவர் ஆழமாக உணர்ந்தும் இருக்கிறார் ("அனைவருக்கும் அந்நியர்" என்று டாட்டியானாவிற்கான அவரது கடிதத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது)—அதேபோல டாட்டியானாவும் தனது சொந்தக் குடும்பத்திற்குள்ளேயே "அந்நியராக"த் தோன்றினார்; அதை அவர் மிகுந்த வேதனையுடன் உணர்ந்தார்: "நினைத்துப் பாருங்கள்: நான் இங்கே தனிமையில் இருக்கிறேன்; யாரும் என்னைப் புரிந்துகொள்வதில்லை" (ஒனேகினுக்கு அவர் எழுதிய கடிதம்). கவிஞர் கூறுவது போல "காலம் கனிந்ததால்" டாட்டியானா ஒனேகின் மீது காதல் கொண்டார்; ஆயினும், அவர் குறிப்பாக *அவர்* மீதே காதல் கொண்டது தற்செயலான நிகழ்வு அல்ல. அதே வேளையில், ஒனேகினின் ஆளுமையை வடிவமைத்த சூழலிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட ஒரு சமூகச் சூழலிலும், வேறுபட்ட நிலைமைகளிலுமே டாட்டியானாவின் ஆளுமை உருவானது. கவிஞரின் வார்த்தைகளில் சொல்வதானால், டாட்டியானா "ஆன்மாவால் ஒரு ரஷ்யப் பெண்மணி; ஆனால் அதற்கான காரணம் அவளுக்கே தெரியாது." இருப்பினும், இதற்கான காரணங்களை புஷ்கின் வாசகர்களுக்குத் தெளிவாக வெளிப்படுத்துகிறார். புஷ்கினால் ஒரு திட்டமிட்ட, வழக்கத்திற்கு மாறான தேர்வாக முக்கிய இலக்கியத்தில் அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட 'டாட்டியானா' என்ற பெயரே, தவிர்க்க முடியாமல் "பழங்காலம்" அல்லது "பெண்கள் வசிக்கும் தனிப்பகுதி" (maidens' quarters) குறித்த உணர்வுகளைத் தூண்டுகிறது; ஒனேகினுக்கு முற்றிலும் முரணாக, டாட்டியானா "மறக்கப்பட்ட ஒரு கிராமத்தின் ஒதுக்குப்புறத்தில்", ரஷ்ய நாட்டுப்புறக் கதைகள், மூடநம்பிக்கைகள் மற்றும் "சாதாரண மக்களின் கடந்தகாலக் கதைகள்" நிறைந்த சூழலில் வளர்ந்தார். டாட்டியானா மற்றும் யூஜின் ஆகியோரின் குழந்தைப் பருவம், பதின்பருவம் மற்றும் இளமைப் பருவம் ஆகியவை ஒன்றுக்கொன்று நேரடி முரணாக அமைந்துள்ளன. யூஜினுக்கு வெளிநாட்டு ஆசிரியர்கள் இருந்தனர்; டாட்டியானாவிற்கோ ஒரு எளிய ரஷ்யக் கிராமப்புறப் பெண்மணி செவிலித்தாயாக இருந்தார்—புஷ்கின் வெளிப்படையாகக் குறிப்பிடுவது போல, இக்கதாபாத்திரம் அவரது சொந்தச் செவிலித்தாயான அரினா ரோடியோனோவ்னாவை அடிப்படையாகக் கொண்டது. அவரே கவிஞருக்கு நாட்டுப்புற ஆன்மாவின் உயிருள்ள ஊற்றாகத் திகழ்ந்தார்; இது கவிஞரின் சொந்த "சாபக்கேடான வளர்ப்பின்" குறைகளை ஈடுசெய்வதாக அமைந்தது—ஏனெனில், முன்பே குறிப்பிட்டது போல, அவரது வளர்ப்பும் பல விதங்களில் ஒனேகினின் வளர்ப்பைப் போலவே இருந்தது. அங்கே (ஒனேகினின் உலகில்), "காலையை நள்ளிரவாக மாற்றும்" இயல்புக்கு மாறான, செயற்கையான வாழ்க்கை முறை காணப்படுகிறது; இங்கே (டாட்டியானாவின் உலகில்), இயற்கையோடு முழுமையான இணக்கமான வாழ்க்கை உள்ளது: டாட்டியானா விடியற்காலையில் எழுந்து, கிராமப்புறப் பெண்களைப் போலவே, அந்தப் பருவத்தின் முதல் பனியைக் கொண்டு தனது "முகம், தோள்கள் மற்றும் மார்பை" கழுவுகிறார். அங்கே, "மென்மையான காதலின் கலை" என்பது விரைவாகச் சலிப்பையும் சோர்வையும் தரும் நிலையற்ற வெற்றிகளின் தொடராக இருந்தது; இங்கே, உண்மையான, மகத்தான காதல் மற்றும் சொர்க்கத்தால் தீர்மானிக்கப்பட்ட ஒரு குறிப்பிட்ட காதலனுடனான வாழ்வு குறித்த கனவுகள் உள்ளன. உண்மையைச் சொல்லப்போனால், இந்த கனவுகளும்—அத்துடன் டட்டியானாவின் ஒட்டுமொத்த அகவுலகின் உருவாக்கமும்—வெளிநாட்டு நாவல்களாலும், குறிப்பாக ரிச்சர்ட்சன் மற்றும் ரூசோ ஆகியோரின் படைப்புகள் ஏற்படுத்திய "மாயையான கற்பனைகளாலும்" பெரிதும் தாக்கம் பெற்றிருந்தன. மேலும், தனது கதாநாயகிக்கு "ரஷ்ய மொழி போதிய அளவு தெரியாது... தனது தாய்மொழியில் கருத்துக்களை வெளிப்படுத்த அவர் சிரமப்பட்டார்" என்று கவிஞர் குறிப்பிடுகிறார்; அதனால்தான் அவர் ஒனேகினுக்கு எழுதும் கடிதத்தை பிரெஞ்சு மொழியில் எழுதுகிறார். ஆயினும், கவிஞருக்கு மிகவும் பிரியமான மற்றும் மதிப்புமிக்க ஒரு கதாபாத்திரமான டட்டியானாவைச் சித்தரிக்கும்போது, ​​ஒனேகினை எத்தகைய விமர்சனப் பார்வையுடனும் ஒருவித விலகலுடனும் அணுகினாரோ, அதே அளவு உண்மையான வாழ்வியலைப் பிரதிபலிப்பதிலும் அவர் மிகுந்த கவனம் செலுத்துகிறார். டட்டியானா என்பவர் ரஷ்யப் பெண்மையின் மிகச் சிறந்த, "ஆதர்சமான" பிம்பமாகத் திகழ்கிறார்; ஆனால், இந்தப் பிம்பம் கவிஞரின் வெறும் கற்பனை அல்லது கனவு மாத்திரமல்ல. அவர் இதனை யதார்த்தத்தின் மீது திணிக்கவில்லை; மாறாக, யதார்த்தத்திலிருந்தே இதனை வடிவமைத்து, வரலாற்று ரீதியாக உறுதியான ஒரு பிம்பமாக மாற்றியுள்ளார். இதைத் தாங்களே உணர்ந்துகொள்ள, ஒனேகினுக்குக் கடிதம் அனுப்பும் தருணத்தில் டட்டியானாவுக்கும் அவரது செவிலித் தாய்க்கும் இடையே நடைபெறும் உரையாடலை மீண்டும் வாசித்துப் பார்த்தாலே போதுமானது. இங்கே நாம் ஒரு "கிராமப்புறப் பிரபுத்துவ இளம்பெண்ணை"க்—ஒரு நிலப்பிரபுவின் மகளை—காண்கிறோம்; அவர் தனது "ஏழைச் செவிலித் தாயிடம்" ஆழ்ந்த மற்றும் உண்மையான பற்றுதல் கொண்டிருக்கிறார். அந்தச் செவிலியின் பிம்பமானது, டட்டியானாவின் வாழ்வில் மிகச் சிறந்த மற்றும் மிகவும் அன்பிற்குரிய அனைத்தோடும் அவரது மனதிலும் நினைவுகளிலும் பிணைக்கப்பட்டிருக்கிறது.
அவர் வெளிநாட்டு நாவல்களை விரும்பி வாசித்தார்; ஆனால் அக்காலத்தில் (1920-களின் முற்பகுதி அல்லது இடைப்பகுதிக்கு முன்னதாக), அத்தகைய ஈடு இணையற்ற ஆற்றல் கொண்ட ரஷ்ய நாவல்கள் எதுவும் இருக்கவில்லை. 'ஒனேகின்' (Onegin) மீதான தனது உணர்வுகளை ரஷ்ய மொழியில் வெளிப்படுத்த அவர் மிகவும் சிரமப்பட்டார்; உண்மையில், புஷ்கினே—தாத்யானாவின் கடிதத்திற்கு அவர் குறிப்பிட்ட காலத்திற்குப் பிறகு சுமார் ஐந்து ஆண்டுகள் கழித்து, 1825-இல் எழுதும்போது—இவ்வாறு குறிப்பிட்டார்: "எங்கள் உரைநடை இன்னும் செம்மைப்படுத்தப்படாத நிலையில் உள்ளது; அதனால் சாதாரண கருத்துக்களை வெளிப்படுத்தக்கூட, அன்றாடக் கடிதப் போக்குவரத்தில் புதிய சொற்றொடர்களை உருவாக்க வேண்டிய கட்டாயத்தில் நாங்கள் இருக்கிறோம்." அதே வேளையில், நுட்பமான கலை மற்றும் உளவியல் உத்தியின் மூலம், நாட்டுப்புறக் கதைகளின் கூறுகள் நிறைந்த ஒரு கனவுக் காட்சியை நாவலில் புகுத்தி, தாத்யானாவின் "ரஷ்ய ஆன்மாவை" கவிஞர் வெளிப்படுத்துகிறார். 
ஒனேகின் இவை எதையும் உணர்ந்துகொள்ளவில்லை. இறுதிக் அத்தியாயத்தில், நீண்ட காலமாக உணர்ச்சிகளற்றுக் கிடந்த அவனது சோர்வுற்ற இதயத்தில் உண்மையான, ஆழ்ந்த காதல் திடீரெனத் துளிர்த்தபோதுகூட, அவன் ஈர்க்கப்பட்டது கிராமப்புறத் தாத்யானாவால் அல்ல—அதாவது ரஷ்ய இயற்கையின் மடியில், காட்டின் சூழலில், தனது வயதான செவிலித்தாயின் துணையுடன் வாழ்ந்த அந்தப் பெண்ணால் அல்ல; மாறாக, முற்றிலும் வேறொரு பெண்ணாலேயே அவன் ஈர்க்கப்பட்டான்; "நாணமும் காதலும் கொண்ட, ஏழ்மையான, எளிமையான அந்தப் பெண்" அவனைக் கவரவில்லை. அவன் அந்தத் தாத்யானாவை "ஏளனம் செய்திருந்தான்"; அவள் அதே "எளிய நிலையில்" தொடர்ந்து இருந்திருந்தால், இப்போதும் அவளை அவன் ஏளனம் செய்திருப்பான். அதற்குப் பதிலாக, செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கின் உயர்குடிச் சமூக வரவேற்பறைகள் எனும் பிரம்மாண்டமான, கண்ணைப் பறிக்கும் பின்னணியில் மிளிரும் தாத்யானா மீதான "காதல் தாகத்தால்" அவன் ஆட்கொள்ளப்பட்டான்—அதாவது "உணர்ச்சியற்ற இளவரசி", "ஆடம்பரமான, அரசத் தன்மை கொண்ட நேவா (Neva) நதிக்கரையின் அணுகமுடியாத தேவதை" ஆகிய பிம்பங்களால் அவன் ஈர்க்கப்பட்டான். உண்மையில், தாத்யானாவின் ஆன்மீகப் பண்பின் மிகச்சிறந்த அம்சங்கள்—அவளது உயரிய உள்ளம், உணர்வுகளின் நேர்மை மற்றும் ஆழம், கடமை உணர்வு மற்றும் தூய இயல்பு—எளிமை மற்றும் நாட்டுப்புறத்தன்மை மீதான அவளது ஈடுபாட்டுடன் பிணைந்துள்ளன என்பதை கவிஞர் நமக்குத் தெளிவாகக் காட்டுகிறார். ஒனேகினை வெகுவாகக் கவர்ந்த அந்தப் புதிய உயர்குடிச் சமூகச் சூழல் அவளுக்கு "மூச்சு முட்டுவதாக" அமைகிறது; "உயர்குடிச் சமூகத்தின் அமளிதுமில்களை" அவள் வெறுக்கிறாள்; தன்னைச் சுற்றியுள்ள "வெறுக்கத்தக்க வாழ்க்கையின் போலியான பகட்டு"—அதாவது சமூகத்தின் "முகமூடி அணிந்த நாடகத்தின் கிழிந்த துணிகள்", "இரைச்சல், பகட்டு மற்றும் புகைமூட்டம்" ஆகியவற்றை அவள் அருவருக்கிறாள். அதனால்தான், ஒனேகின் மீது தொடர்ந்து அன்பு கொண்டிருந்தபோதிலும், தன் மீது அவனுக்கு திடீரெனத் தோன்றிய காதலை டட்டியானா ஒரு "அற்பமான உணர்வு" என்று ஒதுக்கித் தள்ளுகிறாள். இதில் அவள் சரி மற்றும் தவறு ஆகிய இரண்டிலும் இருக்கிறாள். இந்தக் காதல் திடீரெனத் தூண்டப்பட்டதற்கான காரணம் உண்மையில் "அற்பமானதே" ("விலக்கப்பட்ட கனியை நீ நாடுகிறாய்; // அது இல்லையென்றால், சொர்க்கம் சொர்க்கமே அல்ல" என்று புஷ்கினே கசப்பான அங்கதத்துடன் இதைக் குறிப்பிடுகிறார்). ஆயினும், ஒனேகின் டட்டியானாவை உண்மையான மற்றும் முழு மனதுடன் காதலித்தான்; அவன் "ஒரு குழந்தையைப் போலக் காதலில் விழுந்தான்." 
"தேவையற்ற மனிதன்" (superfluous man) என்ற சொல் *யூஜின் ஒனேகின்* வெளிவந்து சுமார் இருபது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகே (1850-இல் துர்கனேவின் *ஒரு தேவையற்ற மனிதனின் நாட்குறிப்பு* வெளியானபோது) பரவலான பயன்பாட்டிற்கு வந்தது. இருப்பினும், புஷ்கினின் எழுத்துக்களிலேயே ஒனேகினுக்கு இச்சொல் பயன்படுத்தப்பட்டிருப்பதைக் காண முடிகிறது. ஒரு கையெழுத்துப் பிரதி வரைவில், செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க் சமூகக் கூடல் ஒன்றில் ஒனேகின் "தேவையற்ற ஒரு பொருளைப் போல" நிற்பதாகச் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளது. உண்மையில், பிற்கால ரஷ்ய இலக்கியத்தில் ஏராளமாகச் சித்தரிக்கப்பட்ட "தேவையற்ற மனிதர்கள்" என்ற அந்தப் பெரிய வரிசையில் ஒனேகினின் பிம்பமே முதலாவதாக அமைகிறது. "தேவையற்ற மனிதன்" என்ற இலக்கிய முன்மாதிரியை ஒனேகினின் பிம்பத்தோடு தொடர்புபடுத்தி ஆராய்வதன் மூலம், ஹெர்சென் இந்தக் கதாபாத்திரம் உருவான சமூக-வரலாற்றுச் சூழலைத் துல்லியமாக வரையறுத்தார்: "அடிபணிவு மற்றும் அற்பமான லட்சியங்கள் கொண்ட இந்த உலகில் அந்த இளைஞன் எந்தவொரு துளி ஆர்வத்தையும் காண்பதில்லை. ஆயினும், இதே சமூகத்தில்தான் அவன் வாழ வேண்டிய கட்டாயத்தில் இருக்கிறான்; ஏனெனில் சாதாரண மக்கள் அவனை விட்டு வெகு தொலைவில் உள்ளனர்... அவனுக்கும் மக்களுக்கும் இடையே பொதுவானது எதுவும் இல்லை" (ஹெர்சென், *ரஷ்யாவில் புரட்சிகரமான கருத்துக்களின் வளர்ச்சி குறித்து*). நாவலின் இறுதி அத்தியாயத்தில் ஒனேகின் உயர்குடிச் சமூகத்திற்குத் திரும்புவதும்—கிராமியத் தன்மையுடன் இருந்த டட்டியானாவை முன்பு அவன் அலட்சியப்படுத்தியிருந்த நிலையில், இப்போது ஒரு "உயர்குடிப் பெண்மணியாக" மாறியிருக்கும் அவளிடம் ஈர்ப்பு கொள்வதும்—ஹெர்செனின் இந்தக் கருத்தாக்கத்திற்கு ஒரு தனித்துவமான உறுதிப்படுத்தலாக அமைகிறது. 
முற்போக்கான சமூக உணர்வும் விடுதலை குறித்த மேம்பட்ட கருத்துக்களும் கொண்டவர்கள் மக்களிடமிருந்து அந்நியப்பட்டே இருந்தனர்; ரஷ்யப் புரட்சிகர இயக்கத்தின் பிரபுத்துவத் தலைமையிலான கட்டம் முழுவதிலும் இருந்த துயரம் அதுவே. இதுவே டிசம்பர் மாதப் பேரழிவிற்குக் காரணமாக அமைந்தது; ஹெர்செனின் வார்த்தைகளில் சொல்வதானால், இந்த இடைவெளியை எவ்வாறு நிரப்புவது என்ற "பெரும் கேள்வியை" அது சிந்திக்கக்கூடிய மக்கள் அனைவரின் முன்னாலும் நிறுத்தியது. *யூஜின் ஒனேகின்* (Eugene Onegin) நூலில்—ஆசிரியர் அதனை வெளியீட்டிற்காகத் தயார் செய்த வடிவத்தில்—இக்கேள்விக்கான விடையோ அல்லது அக்கேள்வியின் நேரடி வடிவமோ கூட இடம்பெறவில்லை. இப்புதினத்தில் வெளிப்படையான அரசியல் கருப்பொருள்களும் இல்லை. ஆயினும், அக்காலகட்டத்தின் நிகழ்வுகளை ஒட்டியே எழுதப்பட்ட இப்புதினம், அப்போதைய ரஷ்ய யதார்த்தத்தையும் அந்த யுகத்தின் ஆன்மாவையும் தன்னகத்தே கொண்டுள்ளது. 19-ஆம் நூற்றாண்டின் ரஷ்ய இளைஞர்களின் பிரதிநிதிகளாகத் திகழும் இருவரின் துயரமான விதிகளில் அக்காலகட்டத்தின் பரந்த சிக்கல்கள் தெளிவாகத் தெரிகின்றன; இவர்கள் இருவரும் தத்தமக்கே உரிய தனித்தன்மைகளைக் கொண்டிருந்தாலும், பொதுமக்களிடமிருந்து அந்நியப்பட்டும் விலகியும் இருந்தனர். 
காதல் உணர்வு மிக்க லென்ஸ்கியின் (Lensky) மரணம் கொண்டிருந்த சமகால முக்கியத்துவத்தை, அக்கால மக்கள் மிகவும் தீவிரமாகவும் நேரடியாகவும் உணர்ந்தனர். ஹெர்சென் (Herzen) கூறுவது போல, லென்ஸ்கியின் கொலையின் மூலம் "இளமைக்காலக் கனவுகள்"—அதாவது "நம்பிக்கை, தூய்மை மற்றும் அப்பாவியம்" நிறைந்த அந்த யுகம்—ஒரு வகையில் கொல்லப்பட்டன.
"அத்தகைய மனிதனுக்கு ரஷ்யாவில் இடமில்லை என்பதை உணர்ந்த கவிஞர், ஒனேகினின் கைகள் மூலமாகவே அவனைக் கொன்றார்; ஒனேகினோ அவனை நேசித்தவன், அவனை நோக்கி குறிவைத்தபோதிலும் அவனைக் காயப்படுத்தும் எண்ணம் துளியும் இல்லாதவன். இந்தத் துயரமான முடிவு புஷ்கினையே கூடக் கலங்கடித்தது; எனவே, அந்த இளம் கவிஞனுக்குக் காத்திருந்திருக்கக்கூடிய சாதாரணமான வாழ்க்கையைச் சித்தரிப்பதன் மூலம் வாசகருக்கு ஆறுதல் கூற அவர் முற்படுகிறார்" (ஹெர்சென், *ரஷ்யாவில் புரட்சிகரக் கருத்துகளின் வளர்ச்சி குறித்து*).
இருப்பினும், லென்ஸ்கிக்கு "புகழ் மற்றும் நற்பண்பு" சார்ந்த மற்றொரு நேர்மாறான பாதைக்கான சாத்தியக்கூறுகளைப் பற்றி விவாதிக்கும்போதே, புஷ்கின் அதே அளவு குறிப்பிடத்தக்க மற்றொரு மாற்றுப் பாதையையும் கோடிட்டுக் காட்டியிருந்தார் என்பது ஹெர்செனுக்குத் தெரியாது: அதாவது, லென்ஸ்கி "ரைலியேவைப் (Ryleyev) போல தூக்கிலிடப்பட்டிருக்கலாம்" (வெளியிடப்பட்ட உரையிலிருந்து நீக்கப்பட்டு, ஒரு எண்ணால் மட்டுமே குறிக்கப்பட்டிருந்த ஒரு பத்தியில் இடம்பெற்றிருந்த வரிகள் இவை; அந்த வார்த்தைகளின் காரணமாகவே அப்பத்தி அச்சுக்கு வந்திருக்க முடியாது). நாம் காண்பது போல, இது 'டெசெம்ப்ரிசம்' (Decembrism) எனும் கருப்பொருளை நோக்கிய ஒரு நேரடிப் பார்வையை வழங்குகிறது. மேலும், இந்தப் பார்வை தற்செயலானது அல்ல. இறுதியாக வெளியான உரை, லென்ஸ்கியின் அரசியல் சாய்வுகள் குறித்து—அதாவது அவனது "சுதந்திரம் சார்ந்த கனவுகள்" பற்றி—மிகவும் தெளிவற்ற குறிப்பை மட்டுமே கொண்டுள்ளது. ஆனால் புஷ்கினின் கையெழுத்துப் பிரதிகளில், இந்தக் கருப்பொருள் மிக விரிவாக விவரிக்கப்பட்டுள்ளது. அங்கு, லென்ஸ்கி "வாய்வீச்சுக்காரன், கிளர்ச்சியாளன் மற்றும் கவிஞன்" என்று சித்தரிக்கப்படுகிறான்; அவனது கனவுகள் "முதிர்ச்சியற்றவை" என்று தெளிவாக விவரிக்கப்படுகின்றன; சுதந்திரத்தின் மீதான அவனது "தீவிர நம்பிக்கை", "அநீதியும் ஒடுக்குமுறையும்" அவனுள் எவ்வாறு "கோபம், வெறுப்பு மற்றும் பழிவாங்கும் தாகம்" ஆகியவற்றைத் தூண்டின என்பது பற்றியும், அவனது கவிதைகள் எவ்வாறு "கடுமையான அங்கதத்தால் உயிர்ப்பிக்கப்பட்டன" என்பது பற்றியும் அதில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. லென்ஸ்கிக்காக ஒதுக்கப்பட்ட பத்திகளில் ஒன்றில் (இரண்டாவது அத்தியாயத்தின் எட்டாவது பத்தி), ரகசிய அமைப்புகளின் செயல்பாடுகள் குறித்த தெளிவான குறிப்பு உள்ளது (வெளியிடப்பட்ட பதிப்பில், அதற்குரிய ஆறு வரிகள் நீக்கப்பட்டு முப்புள்ளிகள் இடப்பட்டிருந்தன). கையெழுத்துப் பிரதியில் இருந்த இத்தகைய மாறுபட்ட பகுதிகள் அனைத்தும் தணிக்கை காரணங்களுக்காகவே புஷ்கினால் கைவிடப்பட்டிருக்காது என்பது சாத்தியமே. ஆயினும், அத்தகைய காரணிகள் ஒரு பங்கை வகித்திருக்கும் என்பது மறுக்க முடியாத உண்மை. இந்த மாறுபட்ட பகுதிகளைத் தவிர்த்துப் பார்த்தாலும், லென்ஸ்கியின் கதாபாத்திரம் அக்காலத்திலிருந்த சிலரிடம் குறிப்பிட்ட சில நினைவுகளைத் தூண்டியது: டெசெம்ப்ரிஸ்ட் கவிஞரான குச்செல்பக்கர் (Küchelbecker) அவனது முன்மாதிரியாகத் தொடர்ந்து சுட்டிக்காட்டப்பட்டார்—அதாவது "1825-ன் கருத்துக்கள் மற்றும் கற்பனைகள் நிறைந்த" ஒரு "வேறுபட்ட லென்ஸ்கி"யாக அவர் கருதப்பட்டார். ...மேலும் ஹெர்சென், *லியுபோமுதர்* (Lyubomudr) கவிஞர் டிமிட்ரி வெனெவிடினோவை "ரஷ்ய வாழ்க்கையின் முரட்டுத்தனமான பிடியில் நசுக்கப்பட்டவர்" என்று குறிப்பிட்டார். 
இதைவிட முக்கியமானது, *யூஜின் ஒனேகின்* (Eugene Onegin) நூலின் ஆசிரியர், "முதன்மைக் கதாபாத்திரமான" ஒனேகின் மூலமாக டெசெம்ப்ரிசம் எனும் கருப்பொருளை அணுக மேற்கொண்ட முயற்சியாகும். கதைக்களத்தின் வளர்ச்சி இதற்கு இடமளித்தது. புஷ்கினால் எட்டு அத்தியாயங்களாக வெளியிடப்பட்ட இந்த நாவல், பலருக்கும்—காரணமில்லாமல் அல்ல—முழுமையடையாத ஒன்றாகவே தோன்றியது; எது எப்படியாயினும், வழக்கமாக எதிர்பார்க்கப்படும் ஒரு முடிவு இதில் இல்லை: "அவன் உயிருடனும் திருமணம் ஆகாமலும் இருக்கிறான், // எனவே நாவல் இன்னும் முடியவில்லை," என்று புஷ்கின் 1835-ல் நண்பர்களுக்கு எழுதிய பதிலின் வரைவுகளில் குறிப்பிட்டார்—அதில் ஒருவித அங்கதமும் இருந்தது. பாரம்பரியமானதொரு தீர்வு இல்லாவிட்டாலும், அதைவிட முக்கியமாக, தனது நாயகனை "அவனுக்கு மிகவும் கசப்பான ஒரு தருணத்தில்" கைவிட்ட கவிஞர், அந்தத் தருணம் (தனது மனைவியின் அறையில் ஒனேகினைக் கண்ட டட்டியானாவின் கணவனுடனான தவிர்க்க முடியாத மோதல்) உண்மையில் எவ்வாறு முடிந்தது என்பதைக்கூட முழுமையாக விவரிக்கவில்லை. இதற்கிடையில், நாவலின் இறுதி அத்தியாயத்தில் நாயகனின் மனநிலையில் குறிப்பிடத்தக்க மாற்றம் ஏற்பட்டது. டட்டியானாவின் மீது ஏற்பட்ட திடீர் மற்றும் தீவிரமான காதல்—அதற்கான காரணம் எதுவாக இருந்தாலும்—அவனுக்குள் ஒரு நன்மையான மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியது: அது அவனது இதயத்திற்கு 'உணர்வை' மீட்டளித்தது, முன்கூட்டியே முதிர்ச்சியடைந்து தளர்ந்துபோன ஆன்மாவை புத்துயிர் பெறச் செய்தது, மேலும் அவனது வெறுமையான, பயனற்ற வாழ்க்கைக்கு ஒரு சாரத்தையும் அர்த்தத்தையும் அளித்தது; ஒரு "குழந்தையைப் போல" காதலில் மூழ்கிய ஒனேகின், லென்ஸ்கியைப் போலவே "கிட்டத்தட்ட ஒரு கவிஞராகவே" மாறினான். டட்டியானாவின் இறுதி வார்த்தைகள்—அவனது வாழ்க்கைக்குக் கிடைத்த அந்த அர்த்தத்தைப் பறித்து, தனிப்பட்ட மகிழ்ச்சிக்கான நம்பிக்கையையும் அடியோடு அழித்தன—அவனது ஆழமான இருப்பையே உலுக்கின. இத்தகைய தீவிரமான தார்மீக அதிர்ச்சிக்குள்ளான நிலையில்தான் புஷ்கின் தனது நாயகனை "கைவிடுகிறார்". இயல்பாகவே ஒரு கேள்வி எழுந்தது: இந்த பயங்கரமான... ...அதிர்ச்சி—ஒனேகினின் அக உலகிலும் அவனது எதிர்கால வாழ்விலும் எத்தகைய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கும்? *யூஜின் ஒனேகின்* குறித்த தனது விமர்சனப் பார்வையில் பெலின்ஸ்கி வாசகர்களுக்காக இந்தக் கேள்வியை முன்வைத்தார்: "அதன்பிறகு ஒனேகினுக்கு என்ன நேர்ந்தது? அந்தத் தீவிர உணர்வு அவனுக்குப் புத்துயிர் அளித்து, மனித கண்ணியத்திற்கு ஏற்ற ஒரு புதிய வகையான துயரத்தை அனுபவிக்கச் செய்ததா? அல்லது அவனது ஆன்மாவின் ஆற்றல் முழுவதையும் அழித்து, அவனது இருண்ட வேதனையை உணர்ச்சியற்ற, சில்லிட்ட ஒரு மந்தநிலையாக மாற்றியதா?" 
புஷ்கின் தாமே ஒனேகின் குறித்த இந்த இக்கட்டான சூழலையோ அல்லது கேள்வியையோ தனக்கோ அல்லது வாசகர்களுக்கோ முன்வைக்கவில்லை. அதே வேளையில், கவிஞரின் பார்வையில் ஒனேகின் அந்த முதல் பாதையை—அதாவது வீரஞ்சார்ந்த பாதையை—பின்பற்றுவதாகவே அமைக்கப்பட்டிருந்தான் என்பதற்கான உறுதியான சான்றுகள் நம்மிடம் உள்ளன. நாவலை நிறைவு செய்வதற்கு ஓராண்டுக்கு முன்பு, அதாவது 1829-ல்—இராணுவ நடவடிக்கைகள் நடைபெற்ற இடமான டிரான்ஸ்காக்கசியாவிற்கு (Transcaucasia) மேற்கொண்ட பயணத்தின்போதும், அங்கு நாடு கடத்தப்பட்ட 'டெசெம்ப்ரிஸ்ட்' (Decembrist) இயக்கப் பங்கேற்பாளர்களைச் சந்தித்தபோதும்—கவிஞர் ஒரு விஷயத்தைக் குறிப்பிட்டார். அதன்படி, அவரது "ஆரம்பகாலக் கருத்தாக்கத்தின்"படி, ​​ஒனேகின் (Onegin) "ஒன்று காகசஸ் பகுதியில் மடிந்திருக்க வேண்டும் அல்லது டெசெம்ப்ரிஸ்டுகளின் அணியில் இணைந்திருக்க வேண்டும்" என்று திட்டமிடப்பட்டிருந்தது. புஷ்கினின் ஆரம்பத் திட்டம் இதுதான் என்பதைச் சுட்டிக்காட்டுவதில் இக்குறிப்பு முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது; அதேவேளையில், டெசெம்ப்ரிஸ்ட் கிளர்ச்சிக்குப் பின்னரே இத்தகையதொரு திட்டம் உருவாயிருக்க முடியும் என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது. இக்கருத்து அவரது மனதில் தொடர்ந்து நீடித்திருந்தது என்பதற்குச் சான்றாக, அதைப் பற்றிப் பேசிய ஓராண்டுக்குப் பிறகும் அவர் மீண்டும் அத்திட்டத்தை முன்னெடுக்க முயன்றார். ஒன்பது அத்தியாயங்களைக் கொண்ட தனது நாவலை—அவரது சொந்த வார்த்தைகளில் சொல்வதானால் "குறைந்தபட்சம் வெளியீட்டிற்காகவாவது"—முழுமையடைந்ததாகக் கருதி அதற்கு ஒரு முற்றுப்புள்ளி வைத்த பிறகும் (செப்டம்பர் 25, 1830 அன்று அதற்கான வரைவுத் திட்டத்தையும் உள்ளடக்கப் பட்டியலையும் அவர் தயாரித்திருந்தார்), அவர் உடனடியாக ஒரு புதிய, பத்தாவது அத்தியாயத்தை உருவாக்கும் பணியில் ஈடுபட்டதாகத் தெரிகிறது. 
ஒனேகினின் விதியைத் தீர்மானிக்கும் வகையிலான அந்த இறுதிச் சந்திப்பு...தாத்யானா தொடர்பான நிகழ்வுகள் 1825-ஆம் ஆண்டின் வசந்த காலத்தில்—தோராயமாக மார்ச் அல்லது ஏப்ரல் மாதங்களில்—நிகழ்ந்தன. இதை மிகத் துல்லியமாக உறுதிப்படுத்த முடியும்; புஷ்கின் தனது நாவலில் உள்ள அனைத்தும் "காலண்டர் முறைப்படி" மிகத் துல்லியமாக அமைக்கப்பட்டிருந்தன என்று குறிப்பிட்டதில் நியாயம் இருந்தது. வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், நாவலின் இறுதி அத்தியாயத்தில் நடக்கும் நிகழ்வுகளுக்கும் டிசம்பிரிஸ்ட் கிளர்ச்சிக்கும் இடையே சில மாத இடைவெளி மட்டுமே இருந்தது. பத்தாவது அத்தியாயம் நேரடியாக டிசம்பர் கிளர்ச்சி என்ற கருப்பொருளுக்கே அர்ப்பணிக்கப்பட்டிருந்தது. இந்த அத்தியாயத்தின் முதல் பதினேழு செய்யுள்களின் (stanzas) பகுதிகள் மட்டுமே எஞ்சியுள்ளன; இவை வரலாற்று நிகழ்வுகளையும், கிளர்ச்சிக்கு இட்டுச் சென்ற ரகசிய அமைப்புகளின் செயல்பாடுகளையும் விவரிக்கின்றன. புஷ்கின் தனக்கு இச்செய்யுள்களை வாசித்துக் காட்டிய பிறகு (பெரும்பாலும் அவையே வாசிக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும்), பி. ஏ. வியாசெம்ஸ்கி தனது நாட்குறிப்பில் இதை "ஒரு மகத்தான வரலாற்றுப் பதிவு" என்று குறிப்பிட்டார். "போல்டினோ இலையுதிர் காலம்" (Boldino Autumn) என்ற காலகட்டத்தில் புஷ்கின் விட்டுச் சென்ற காகிதங்களுக்கிடையே ஒரு சுருக்கமான குறிப்பு காணப்படுகிறது; அதில், லைசியம் (Lyceum) கல்விக்கூடத்தின் ஆண்டுவிழா நாளான அக்டோபர் 19 அன்று, பத்தாவது அத்தியாயம் "எரிக்கப்பட்டது" என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. புஷ்கின் அந்த அத்தியாயம் முழுவதையும் எழுதினாரா, அல்லது எழுதவில்லை என்றால் எவ்வளவு தூரம் எழுதியிருந்தார் என்பதை இந்தக் குறிப்பிலிருந்து உறுதியாகக் கூற முடியாது. ஆயினும், எஞ்சியிருக்கும் பகுதிகள்—வரலாற்றுப் பதிவு போன்ற தன்மையைக் கொண்டவை—ஒரு வரலாற்று அறிமுகமாக மட்டுமே அமைந்திருந்தன என்பது மிகத் தெளிவாகத் தெரிகிறது. இதைத் தொடர்ந்து நாவலின் கதைக்களம் மேலும் விரிவடையவிருந்தது—இயல்பாகவே, அதன் "முக்கியக் கதாபாத்திரத்தின்" தவிர்க்க முடியாத பங்கேற்புடன்; முன்னரே குறிப்பிடப்பட்ட புஷ்கினின் கூற்றுப்படி, ஒனேகின் "டிசம்பிரிஸ்டுகளின் வரிசையில் இணைய விதிக்கப்பட்டிருந்தார்" என்பது தெளிவாகிறது.
புஷ்கினின் புதிய யதார்த்தவாதப் பாணியின் அடிப்படையாக அமைந்த படைப்பாற்றல் கொள்கைகளில் ஒன்று, தனது கதாபாத்திரங்களின் செயல்கள் மற்றும் நடத்தைகளில் ஆசிரியர் தன்னிச்சையாகத் தலையிடுவதைத் தவிர்ப்பதாகும்; கதாபாத்திரங்கள் ஆசிரியரின் விருப்பப்படி செயல்படாமல், தங்கள் சொந்த ஆளுமை மற்றும் தங்களைச் சுற்றியுள்ள சூழலின் யதார்த்தங்களுக்கு ஏற்ப செயல்பட வேண்டும் என்பதே அக்கொள்கை. *யூஜின் ஒனேகின்* (Eugene Onegin) படைப்பில் புஷ்கின் இக்கொள்கையைச் சிறப்பாகச் செயல்படுத்தினார். கவிதை வடிவிலான இந்நாவலின் உருவாக்க வரலாற்றை அதன் கையெழுத்துப் பிரதிகளைக் கொண்டு ஆராயும்போது, ​​கவிஞர் சில சமயங்களில் கதைப்போக்கையும் கதைக்கள வளர்ச்சியையும் வேறு திசையில் கொண்டு செல்ல முயன்றதைக் காண முடிகிறது. உதாரணமாக, ஒரு வரைவில், கிராமப்புறத்தில் தாத்யானாவைச் சந்தித்த முதல் கணத்திலேயே ஒனேகின் அவள் மீது காதல் வயப்பட்டதாக அமைக்கப்பட்டிருந்தது. இருப்பினும், படைப்புச் செயல்பாட்டின் போது—இங்கும் இது போன்ற பல நிகழ்வுகளைப் போலவே—கவிஞர் இந்த எண்ணத்தைக் கைவிட்டார்; யதார்த்தத்தின் கண்ணோட்டத்திலும், அதற்கேற்ப அவர் வடிவமைத்த கதாபாத்திரங்களின் இயல்புகளின் அடிப்படையிலும் தன்னைத்தானே திருத்திக்கொண்டார். ஒனேகின் ஒரு 'டெசெம்ப்ரிஸ்ட்' (Decembrist) புரட்சியாளராக மாறியிருக்க முடியுமா? சில சோவியத் அறிஞர்கள் இந்தக் கேள்வியை எழுப்பி, சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி 'இல்லை' என்றே பதிலளிக்கின்றனர். ஆனால், விஷயம் அவ்வளவு எளிதானது அல்ல. டெசெம்ப்ரிஸ்ட் இயக்கத்தில் பங்கேற்றவர்கள் மிகவும் மாறுபட்ட மனோபாவம் கொண்டவர்களாக இருந்தனர்—தீவிரமான கற்பனைவாதியான குச்செல்பக்கர் (Küchelbecker) முதல், *எனது சலிப்பு* (My Boredom) என்ற நாட்குறிப்பின் ஆசிரியரான நிகோலாய் துர்கனேவ் வரை இதில் அடங்குவர். ஆயினும், முற்போக்கான மனப்பான்மையும், தங்களைச் சுற்றியுள்ள யதார்த்தம் குறித்த விமர்சனப் பார்வையும் அவர்களை ஒன்றிணைத்தன—இக்குணங்கள் ஒனேகினிடமும் இயல்பாகவே இருந்தன. தனது மாமனிடமிருந்து ஒரு நிலப்பகுதியை மரபுரிமையாகப் பெற்றவுடன், ஒனேகின் உடனடியாகத் தனது பண்ணை அடிமைகளின் துயரைப் போக்க ஒரு திட்டத்தை வகுத்தார்: "காலங்காலமாக நிலவிய கட்டாய உழைப்பு முறையை (*barshchina*) நீக்கிவிட்டு, அதற்குப் பதிலாகக் குறைவான பணவரியை (quit-rent) அறிமுகப்படுத்தினார்." புஷ்கின் கிண்டலாகக் குறிப்பிடுவது போல, அவர் இதைத் தன்னை ஈடுபடுத்திக்கொள்ள—"பொழுதுபோக்கிற்காக" மட்டுமே செய்தார் என்பது உண்மைதான். ஆயினும், பொழுதுபோக்கிற்காக அவர் தேர்ந்தெடுத்த செயல்பாடு, வேறு எதையும் விட ஒரு "புதிய ஒழுங்கை" நிறுவுவதாகவே இருந்தது. புஷ்கின் இந்தச் சூழலில் தனது கதாநாயகனை விவரிக்கப் பயன்படுத்திய சொற்கள்—பிற்காலத்தில் தன்னையே விவரிக்கவும் அவர் பயன்படுத்தியவை—காரணமற்றவை அல்ல: "சுதந்திரத்தின் தனிமையான விதைப்பாளர்." ஒனேகினிடம் முற்போக்கான மனப்பான்மை இருந்தது என்பது மறுக்க முடியாத உண்மை; அதேபோல, தன்னைச் சுற்றியுள்ள சூழல் குறித்த விமர்சனப் பார்வையும் அவரிடம் இருந்தது என்பதும் மறுக்க முடியாதது. உயர்குடிச் சமூகத்திலிருந்து அவர் விலகி நின்றது இதற்குச் சான்றாக அமைகிறது. எனவே, டெசெம்ப்ரிஸ்ட் இயக்கத்தில் ஒனேகின் பங்கேற்றிருப்பது வரலாற்று யதார்த்தத்திற்கு முரணாக இருந்திருக்காது. ஆனால், அது அவரது பிம்பத்திற்கு—அதாவது அவரது கதாபாத்திரத்தின் தர்க்கத்திற்கு—முரணாக இருந்திருக்குமா? புஷ்கினின் யதார்த்தவாதத்தின் அடிப்படைப் பண்புகளில் ஒன்று, கதாபாத்திரங்கள் தங்கள் சொந்த இயல்புகளுக்கு உண்மையாக இருப்பது; அதே சமயம், அந்த இயல்புகள் ஒருமுறை தீர்மானிக்கப்பட்டதும் நிலையானதாகவோ அல்லது மாற்ற முடியாததாகவோ இருப்பதில்லை. மாறாக, நிஜ வாழ்க்கையைப் போலவே, அவை தொடர்ந்து இயங்கிக்கொண்டும் வளர்ச்சியடைந்தும் வருகின்றன. தனது நண்பனைக் கொன்ற தருணத்திலிருந்தே ஒனேகினை விட்டு நீங்காத 'மனசாட்சியின் வேதனை'; தாத்யானாவின் மீதான காதலின் மூலம் அவனுள் ஏற்பட்ட மறுமலர்ச்சி; மிகவும் அருகிலும் சாத்தியமானதாகவும் இருந்த ஒரு மகிழ்ச்சியை என்றென்றும் இழந்ததனால் ஏற்பட்ட "தீவிரமான வருத்தமும் வேதனையும்" — இவை அனைத்தும் அவனது ஆளுமையில் மறைந்திருந்த நற்பண்புகள் வெளிப்படுவதில் ஆழ்ந்த தாக்கத்தை ஏற்படுத்தின. இது அவனது ஆன்மாவின் "உண்மையான உயர்குணங்கள்" புதிதாக வெளிப்படுவதற்கும், "மனித கண்ணியத்திற்கு மிகவும் பொருத்தமான" வேறொரு வகையான துயர நிலைக்கு அவன் மாறுவதற்கும் தெளிவான முன்நிபந்தனைகளை உருவாக்கியது. மேலும், முக்கியமாக அகநிலை மற்றும் உளவியல் சார்ந்த இந்த முன்நிபந்தனைகளுக்கு அப்பால், புஷ்கின் மிகவும் குறிப்பிடத்தக்க மற்றொரு புறநிலை காரணியையும் அறிமுகப்படுத்துகிறார். 
"வெற்றுப் பொழுபோக்கில் வாடியபடி," ஒனேகின் "குறிக்கோளற்ற அலைச்சல்களை" — அதாவது ஒரு பயணத்தை — மேற்கொள்கிறான்; இந்தப் பயணத்தின் விரிவான விவரணையை நாவலின் ஒரு முழு அத்தியாயத்தின் உள்ளடக்கமாக அமைக்கக் கவிஞர் திட்டமிட்டிருந்தார், மேலும் அதற்கு "பயணம்" (The Journey) என்று பெயரிட்டிருந்தார். புஷ்கினின் நாவலின் ஒட்டுமொத்தக் கட்டமைப்பில், இந்த அத்தியாயம் மிக முக்கியமான ஒரு பங்கை வகித்தது. அவனது அந்த "அலைச்சல்களின்" போது...ராடிஷ்சேவின் (Radishchev) பயணக் கதையில் வரும் பயணி—யாருடைய பயணப் பாதையை புஷ்கினின் கதாநாயகனின் பயணங்கள் முழுமையாக உள்ளடக்கியுள்ளனவோ—அவரைப் போலவே, ஒனேகினும் தனது சொந்த நாட்டையும் அதன் மக்களின் வாழ்க்கையையும் முதன்முறையாக நேரடியாகவும் விரிவாகவும் அறிந்துகொள்கிறான். அவன் நாட்டின் வீரமிக்க கடந்த காலத்தையும் (நவ்கோரோட் நகருக்கான பயணத்தில் காணப்படுவது போல—அங்கு "பண்டைய மாவீரர்களின் நிழல்கள்" இன்றும் நிலைத்திருக்கின்றன; இது டெசெம்ப்ரிஸ்டுகளால் (Decembrists) பெரிதும் போற்றப்பட்ட பண்டைய ரஷ்ய சுதந்திரத்தின் அடையாளமாகும்; மேலும் வோல்கா நதியில் படகுகளை இழுத்துச் செல்லும் தொழிலாளர்களின் பாடலில் வரும் ஸ்டென்கா ராசினின் "துணிச்சலான" செயல்களிலும் இது வெளிப்படுகிறது) அதன் இருண்ட நிகழ்காலத்தையும் எதிர்கொள்கிறான். அரக்சீவின் (Arakcheev) இராணுவக் குடியிருப்புகள் குறித்த விவரணை இந்த அத்தியாயத்தில் மைய இடத்தைப் பெறவிருந்தது. புஷ்கின் இந்த விவரணையை "குறிப்புகள், தீர்ப்புகள் மற்றும் வெளிப்பாடுகள்" ஆகியவற்றின் கூர்மையுடன் எழுதியிருந்தார்; இதனால் அதை வெளியிடுவது மட்டுமல்லாமல், அதன் கையெழுத்துப் பிரதியைத் தக்கவைத்துக்கொள்வதும் கூட சாத்தியமற்றதாகிவிட்டது. இதன் விளைவாக, அவர் எழுதத் தொடங்கிய பத்தாவது அத்தியாயத்தைப் போலவே, இந்த அத்தியாயமும் கவிஞராலேயே அழிக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும்; எனவே அது இன்றுவரை எஞ்சியிருக்கவில்லை. இந்த விவரணைக்கு அத்தியாயத்தில் ஒதுக்கப்பட்ட கணிசமான இடத்தையும், ஆசிரியர் அதற்கு அளித்த பெரும் முக்கியத்துவத்தையும் ஒரு விஷயத்தின் மூலம் அறியலாம்: வெளியீட்டைக் கைவிட வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டபோது, ​​கவிஞர் அந்த அத்தியாயம் முழுவதையும் நாவலிலிருந்து நீக்கினார்; இதனால் நாவல் "மிகவும் சுருக்கமாகவும், ஏதோ குறைபாடுடையதாகவும்" {3} மாறியது. இந்த அத்தியாயத்தின் ஒரு சிறிய பகுதி மட்டுமே "ஒனேகினின் பயணத்திலிருந்து சில பகுதிகள்" என்ற தலைப்பில் நாவலின் சிறப்பு இணைப்பாக வெளியானது. இப்பகுதிகளுக்கான முன்னுரையில், கதேனின் (Katenin) கூறிய கருத்தை புஷ்கின் மேற்கோள் காட்டினார்; அந்த அத்தியாயத்தை நீக்குவது "படைப்பின் ஒட்டுமொத்தத் திட்டத்தையும் பாதிக்கிறது... ஏனெனில் அதன் மூலமே, கிராமப்புற இளம்பெண்ணாக இருந்த தாத்யானா, உயர்குடிப் பெண்மணியாக மாறும் மாற்றம் மிகத் திடீரெனவும் விளக்கப்படாமலும் அமைந்துவிடுகிறது" என்று கதேனின் கூறியிருந்தார். யூஜின் ஒரு "தேவையற்ற மனிதன்" (superfluous man) என்ற நிலையிலிருந்து ஒரு டெசெம்ப்ரிஸ்டாக மாறிய மாற்றத்தை விளக்குவதில், இந்த அத்தியாயம் சமமான—அல்லது அதைவிட அதிகமான—முக்கிய பங்கை வகித்திருக்கும் என்று உறுதியாகக் கூறலாம். 
ஒனேகினை ஒரு டெசெம்ப்ரிஸ்டாக மாற்ற வேண்டும் என்ற புஷ்கினின் தொடர்ச்சியான நோக்கம், கவிதை வடிவிலான அவரது நாவலின் கருத்தாக்கத்தில் ஊடுருவியிருந்த சமகால முக்கியத்துவத்தையும், அக்காலத்தின் மிக முக்கியமான நிகழ்வுகள் மற்றும் அழுத்தமான சமூக-அரசியல் பிரச்சினைகளுடன் அது கொண்டிருந்த வலுவான பிணைப்பையும் தெளிவாக வெளிப்படுத்துகிறது. புஷ்கினின் திட்டம் முழுமையாகச் செயல்படுத்தப்பட்டிருந்தால், ஒனேகின் கதாபாத்திரம் இயல்பாகவே புதிய பரிமாணங்களைப் பெற்று, முற்றிலும் மாறுபட்ட கோணத்தில் வெளிப்பட்டிருக்கும். ஆனால் தற்போதைய நிலையில், நாவலில் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ள ஒனேகின்—வாசகர்கள் மற்றும் விமர்சகர்களின் மனதிலும், ரஷ்ய இலக்கியம் மற்றும் சமூகச் சிந்தனை வரலாற்றிலும் இடம்பிடித்த அந்த ஒனேகின்—"தேவையற்ற மனிதன்" (superfluous man) என்பதன் மிகச்சிறந்த வடிவமாகத் திகழ்கிறார். ஹெர்சென் (Herzen) குறிப்பிட்டது போல, "அறிவுசார்ந்த பயனற்ற தன்மை" (intelligent uselessness) கொண்ட இத்தகையதொரு ஆளுமையை, மிகுந்த கலைநயத்துடனும் முழுமையுடனும் முதன்முதலில் வெளிப்படுத்தியவர் புஷ்கின் ஆவார். ஒரு பரந்த பொதுமைப்படுத்தலின் உருவகமாகத் திகழும் இக்கதாபாத்திரம், டெசெம்ப்ரிஸ்ட் (Decembrist) கிளர்ச்சிக் காலத்திற்கு மட்டுமல்லாமல், ரஷ்யப் புரட்சிகர இயக்கத்தின் "நிலப்பிரபுத்துவ உயர்குடி" (gentry) காலகட்டம் முழுமைக்குமான ஒரு பொதுவான அடையாளமாகத் திகழ்ந்தது; இதன் விளைவாக, பிற்கால ரஷ்ய இலக்கியங்களில் தோன்றிய அனைத்து "தேவையற்ற மனிதர்களுக்கும்" இவரே முன்னோடியாக அமைந்தார். 
*யூஜின் ஒனேகின்* (Eugene Onegin) படைப்பு நிறைவடைந்த அதே ஆண்டான 1830-ல், ஜகோஸ்கினின் (Zagoskin) *யூரி மிலோஸ்லாவ்ஸ்கி* (Yuri Miloslavsky) குறித்த விமர்சனம் ஒன்றில் புஷ்கின் இவ்வாறு குறிப்பிட்டார்: "நமது காலத்தில், 'நாவல்' என்ற சொல்லால் நாம் ஒரு கற்பனைக் கதைக்களத்திற்குள் விரிக்கப்பட்ட வரலாற்று யுகத்தையே புரிந்துகொள்கிறோம்." புஷ்கினின் இந்தக் கவிதை-நாவல் (novel in verse) அந்த வரையறைக்கு மிகச்சரியாகப் பொருந்துகிறது. வாழ்க்கையைப் பற்றிய இந்தக் "கற்பனைக் கதைக்களத்தில்"... தனது காலத்து இளைய தலைமுறையின் பிரதிநிதித்துவ ஆளுமைகளின் பாதைகள் மற்றும் விதியின் ஊடாக, 1820-களின் "வரலாற்று யுகத்தை" — அதாவது டெசெம்ப்ரிஸ்ட் கிளர்ச்சிக் காலத்தை — புஷ்கின் ஈடு இணையற்ற கலைத்திறனுடன் வெளிப்படுத்தினார். கவிஞர் "ரஷ்ய இயற்கை மற்றும் ரஷ்ய சமூகத்தின் உலகிற்கு மட்டுமே உரிய பல விஷயங்களைத் தொட்டுக்காட்டவும், பலவற்றைக் குறிப்பால் உணர்த்தவும்" முடிந்த அந்தக் கவிதை-நாவலை, பெலின்ஸ்கி (Belinsky) பின்வருமாறு அழைப்பதற்கு இதுவே அடிப்படையாக அமைந்தது: அது "ரஷ்ய வாழ்க்கையின் கலைக்களஞ்சியம் மற்றும் மிக உயர்ந்த தேசியத் தன்மையைக் கொண்ட படைப்பு" மட்டுமல்ல, "ரஷ்ய சமூகத்தின் சுய-விழிப்புணர்வை நோக்கிய ஒரு செயல்பாடு" — ஏறக்குறைய அதுவே முதல் முயற்சி, ஆனால் அது அந்தச் சமூகத்திற்கு எவ்வளவு பெரிய முன்னேற்றப் படியாக அமைந்தது!
"வரலாற்று யுகத்தை" — அதாவது தனது சமகால யதார்த்தத்தை — புஷ்கின் சித்தரித்த விதம் ஒரு குறுகிய கோணத்திலான நெருக்கமான பார்வையாக (close-up) மட்டும் அமையவில்லை; அது முப்பரிமாணம் கொண்டதாக — அல்லது 'ஸ்டீரியோஸ்கோபிக்' (stereoscopic) என்று சொல்லக்கூடிய ஆழமான பார்வையாக — அமைந்திருந்தது. முன்பகுதியைப் போலவே, கவிஞர் அதன் பின்னணிக் கூறுகளையும் அதே உண்மை, முழுமை, யதார்த்தத்திற்கு விசுவாசம் மற்றும் அதே உன்னதமான கலைத்திறனுடன் உருவாக்கினார்: அந்தப் பலவண்ண, வண்ணமயமான பின்னணியில்தான் முக்கியக் கதையோட்டம் தெளிவாக வரையப்படுகிறது, மேலும் கதாநாயகர்களின் உருவங்கள் எடுப்பாகத் தனித்துத் தெரிகின்றன. உயர்குடிச் சமூகத்தின் செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க் மற்றும் தொழிலாள வர்க்கத்தின் செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்; ஆணாதிக்க, பிரபுத்துவ மாஸ்கோ மற்றும் கிராமப்புற பண்ணை வீடு; "புனித ரஷ்யா"வின் அனைத்துப் பகுதிகளின் - "கிராமங்கள், நகரங்கள், கடல்கள்" - ஒரு கணநேர, ஆனால் தெளிவான பரந்த காட்சி (*ஒனெகினின் பயணம்*); பொது வாழ்க்கை (நாடக அரங்குகள், நடன விருந்துகள்) மற்றும் தனிப்பட்ட, இல்லற வாழ்க்கை; உயர்குடிச் சமூகத்தின் மாலை நேரக் கொண்டாட்டங்கள், நாட்டுப்புற கிறிஸ்துமஸ் காலக் குறி சொல்லுதல் மற்றும் நிலப்பிரபுவின் தோட்டத்தில் வேலை செய்யும் பண்ணை அடிமைப் பெண்கள்; தலைநகரின் நாகரிகமான உணவகத்தில் களியாட்டத்தில் ஈடுபடும் "பொன்னான இளைஞர்கள்" மற்றும் முதல் குளிர்காலப் பனியில் பனிச்சறுக்கு வண்டியை ஓட்டிச் செல்லும் ஒரு விவசாயி; "ஃபிளெமிஷ்... ...பள்ளி" பாணியிலான செழுமையான உயிரற்ற பொருட்களின் ஓவியங்கள் மற்றும் கிராமப்புற இயற்கையின் நேர்த்தியான நீர்வண்ண ஓவியங்கள்—வசந்தம், கோடை, இலையுதிர் காலம்,...குளிர்காலங்கள்... ரஷ்ய வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு அம்சத்தையும்—அதன் பாதைகள் மற்றும் சந்திப்புகள், அதன் பொதுவான முகம் மற்றும் மறைவான மறுபக்கம், அதன் பிரம்மாண்டமான கூடங்கள் மற்றும் அறியப்படாத மூலைமுடுக்குகள் என அனைத்தையும்—முழுமையாகவும் அதே சமயம் மிகச் சுருக்கமாகவும் உள்ளடக்கிய, இவ்வளவு பரந்த மற்றும் உண்மையான 'களஞ்சியத் தன்மை' (encyclopedic scope) கொண்ட ஒரு படைப்பு புஷ்கினுக்கு முன்பு ரஷ்ய இலக்கியத்தில் தோன்றியதே இல்லை. ஒரு சிறந்த கவிஞராகவும் ஓவியராகவும் திகழும் புஷ்கின், இங்கே தன்னை ஒரு கலை-சமூகவியலாளராகவும் வெளிப்படுத்திக்கொள்கிறார்; 'ஒனேகின்' (Onegin) போன்றவர்களின் 'தேவையற்ற தன்மை' (superfluousness) மற்றும் வேரற்ற அமைதியின்மைக்கான காரணங்களை வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டுவருவது மட்டுமல்லாமல், ரஷ்யாவின் பண்ணையடிமை முறையைச் சார்ந்த பொருளாதாரத்தில் செயல்படும் செயல்முறைகளைத் தெளிவாக விவரிக்கும் திறனையும் அவர் கொண்டிருக்கிறார். கார்ல் மார்க்ஸ் மற்றும் ஃபிரெட்ரிக் ஏங்கெல்ஸ் ஆகியோர் தங்கள் படைப்புகளில் (மார்க்ஸின் *அரசியல் பொருளாதார விமர்சனத்திற்கு ஒரு பங்களிப்பு* மற்றும் ஏங்கெல்ஸின் *ரஷ்ய ஜார் ஆட்சியின் வெளியுறவுக் கொள்கை*) *யூஜின் ஒனேகின்* {4} நூலிலிருந்து தொடர்புடைய வரிகளை மேற்கோள் காட்டியதும், ஏங்கெல்ஸ் தனது ரஷ்ய நிருபர் ஒருவருக்கு எழுதியதும் தற்செயலான நிகழ்வுகள் அல்ல: "பல்வேறு நாடுகளில் மற்றும் நாகரிகத்தின் பல்வேறு நிலைகளில் உள்ள உண்மையான பொருளாதார உறவுகளை நாம் ஆராயும்போது, ​​18-ஆம் நூற்றாண்டின் பகுத்தறிவுவாதப் பொதுமைப்படுத்தல்கள் நமக்கு எவ்வளவு விசித்திரமான பிழையானவையாகவும் போதுமானதாக இல்லாமலும் தோன்றுகின்றன—உதாரணமாக, எடின்பர்க் மற்றும் அதைச் சுற்றியுள்ள ஸ்காட்லாந்து மாவட்டங்களில் நிலவிய சூழலை ஒட்டுமொத்த பிரபஞ்சத்திற்கும் பொதுவான விதியாகக் கருதிய அந்த நல்ல ஆடம் ஸ்மித்தை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். ஆனால், புஷ்கின் இதை அப்போதே புரிந்துகொண்டிருந்தார்..." {5}. அக்காலத்தில் மிகவும் பிரபலமாக இருந்த ஆடம் ஸ்மித்தின் கருத்துக்களைப் படித்திருந்த ஒனேகின், தனது பண்ணையடிமை நிலங்களிலிருந்து ஒரு "எளிய உற்பத்திப் பொருளை" (simple product) பெறுவதால் தனக்கு பணம் தேவையில்லை என்று தன் தந்தையை நம்பவைக்க முயன்றது குறித்த புஷ்கினின் அங்கதக் குறிப்பையே ஏங்கெல்ஸ் இங்கே குறிப்பிடுகிறார்:
"அவரது தந்தையால் இதைப்புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை, எனவே அவர் தனது நிலங்களை அடமானம் வைத்தார்." இதன் மூலம், ரஷ்யாவின் பண்ணையடிமை முறை சார்ந்த பொருளாதாரத்தில் பண-சார்ந்த முதலாளித்துவ உறவுகள் ஊடுருவியதை புஷ்கின் சுட்டிக்காட்டுகிறார். மார்க்ஸும் புஷ்கினின் நாவலில் உள்ள இதே பகுதியை நினைவுகூர்கிறார். 
புஷ்கினின் கவிதைகளில்—பெலின்ஸ்கியின் முந்தைய கருத்துக்களை அடிப்படையாகக் கொண்டு டோப்ரோலியுபோவ் சரியாகக் குறிப்பிட்டது போல—"உண்மையான ரஷ்ய உலகம் முதன்முறையாக நமக்கு வெளிப்படுத்தப்பட்டது." *யூஜின் ஒனேகின்* நூலில் ரஷ்ய யதார்த்தத்தின்—ரஷ்ய உலகின்—இந்த "கண்டறிதல்" என்பது மிகப்பெரிய அறிவுசார் முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாக மட்டுமல்லாமல்... இது பாரம்பரிய அழகியல் கோட்பாடுகள் மற்றும் கருத்துகளில் ஏற்பட்ட ஒரு பெரும் புரட்சியுடனும், கலைப் படைப்பின் கருப்பொருள்களின்—அதாவது கவிதைக்குரியனவாகவும் கலைக்கு உட்பட்டனவாகவும் கருதப்படும் நிஜ வாழ்க்கை நிகழ்வுகளின்—பரப்பு விரிவடைந்ததனுடனும் தொடர்புடையதாக இருந்தது. புஷ்கினின் காலத்தில், கவிதையின் கருப்பொருள் "உன்னதமான" அல்லது "மகத்தான" விஷயங்களாக—அதாவது "செம்மையான" இயல்பைக் கொண்டவையாக—மட்டுமே இருக்க வேண்டும் என்றும், "தாழ்ந்த இயல்பு" கொண்டவை—அதாவது சாதாரணமான அல்லது "வசன நடைக்குரிய" (prosaic) விஷயங்கள்—கற்பனை இலக்கியத்தின் எல்லைக்கு அப்பாற்பட்டவை என்றும் கருதும் 'கிளாசிசம்' (Classicism) காலத்து எண்ணங்களே நிலவின. அங்கத இலக்கிய வகைகளுக்கு மட்டுமே இதில் விதிவிலக்கு அளிக்கப்பட்டது; ஏனெனில் அவற்றின் நோக்கம் கொண்டாடுவது அல்ல, மாறாக அம்பலப்படுத்துவதே ஆகும். 
*யூஜின் ஒனேகின்* (Eugene Onegin) நூலின் ஆசிரியர்—அந்தப் படைப்பு ஒட்டுமொத்தமாகப் பார்க்கையில் எவ்வகையிலும் அங்கதத் தன்மையற்றது—"செம்மையான" மற்றும் "தாழ்ந்த" இயல்புக்கு இடையிலான அனைத்து வேறுபாடுகளையும் முதல் அத்தியாயத்திலிருந்தே உணர்வுபூர்வமாகவும் வெளிப்படையாகவும் நீக்குகிறார்; மேலும் படைப்பு முன்னேறும்போது அந்தச் செயல் இன்னும் தீவிரமடைகிறது. "கவிதை"யுடன் இணைந்து, "வசன நடைக்குரிய" (prose) விஷயங்களின் பெரும் வெள்ளம் அவரது நாவலில் பாய்ந்தோடியது—அதாவது வாழ்க்கை அதன் அனைத்து நிறங்கள் மற்றும் நிழல்களுடன், கொண்டாட்டங்கள் மற்றும் சாதாரண நிகழ்வுகள், உணர்வைத் தூண்டுபவை மற்றும் நகைப்புக்குரியவை, நெகிழ்ச்சியானவை மற்றும் அற்பமானவை, உயர்ந்த கவித்துவ லட்சியங்கள் மற்றும் அன்றாட வாழ்வின் "பல்வகைப்பட்ட சிதறல்கள்"—அதாவது "சாதாரணப் பேச்சுக்கள்", சிறு சச்சரவுகள் மற்றும் வீட்டு விவகாரங்கள் போன்றவை இதில் இடம்பெற்றன. *யூஜின் ஒனேகின்* நூலின் ஆசிரியர் இந்த "வசன நடைக்குரிய" விஷயங்களுக்கு உயர்ந்த கவித்துவ கண்ணியத்தை எவ்வாறு அளிப்பது என்று அறிந்திருந்தார்; டோப்ரோலியுபோவின் (Dobrolyubov) வார்த்தைகளில் சொல்வதானால், "கலையின் தரத்தைக் குறைத்துக்கொள்ளாமல்... நம்மிடையே நிலவும் வாழ்க்கையை, அது உண்மையில் எப்படி இருக்கிறதோ அப்படியே" எவ்வாறு வெளிப்படுத்துவது என்பது அவருக்குத் தெரிந்திருந்தது. 
புஷ்கின் தாமே, தனது சமகால விமர்சகர் ஒருவரின் மதிப்பீட்டைச் சுட்டிக்காட்டி, தன்னை "யதார்த்தத்தின் கவிஞர்" என்று அழைத்துக்கொண்டார். கவிதை வடிவிலான புஷ்கினின் இந்த நாவல், யதார்த்தத்தின் கவிதைக்கு—அதாவது யதார்த்தவாத இலக்கியக் கலைக்கு—ஒரு தனித்துவமான எடுத்துக்காட்டாகத் திகழ்கிறது. 
தனது மிகவும் புதுமையான படைப்புப் பார்வையைச் செயல்படுத்தும்போது, ​​அந்தக் கவிஞர் முற்றிலும் புதிய, இதுவரை யாரும் பயணிக்காத பாதைகளில் செல்ல வேண்டியிருந்தது. *ஒனேகின்* நூலின் செய்யுள் பகுதிகள், அக்காலத்தின் அனைத்து முக்கிய இலக்கிய இயக்கங்கள், கோட்பாடுகள் மற்றும் மரபுகளுக்கு (கிளாசிசம், சென்டிமென்டலிசம், ரொமான்டிசிசம்—செயலற்ற மற்றும் செயல்மிகு வகைகள்—மற்றும் ஏறக்குறைய அனைத்து வகையான மேற்கு ஐரோப்பிய நாவல்களுக்கும்) எதிரான விவாதங்கள் மற்றும் விமர்சனங்களால் நிரம்பியுள்ளன. "யதார்த்தத்தின் கவிதையை" உருவாக்குவதற்கு, புதிய வெளிப்பாட்டு முறைகளையும் வழிமுறைகளையும் வகுப்பதும், புதிய கலை நுட்பங்களைப் பயன்படுத்துவதும் வளர்ப்பதும், இறுதியாக, இலக்கியக் கலையின் மூலப்பொருளான ரஷ்ய இலக்கிய மொழியையே இந்த நோக்கத்திற்கு ஏற்றவாறு உருமாற்றுவதும் அவசியமாக இருந்தது. *யூஜின் ஒனேகின்* (Eugene Onegin) படைப்பிற்காகத் தான் மேற்கொண்ட பல ஆண்டுகால உழைப்பை புஷ்கினே பொருத்தமாக விவரித்தது போல, ஒரு 'கவிதை வடிவிலான நாவல்' மூலம் அந்த மாபெரும் இலக்கிய மற்றும் கலைசார் "சாதனையை" அவர் நிகழ்த்திக் காட்டினார். அப்படைப்பின் கலைநயமிக்க கூறுகள் அனைத்தும், *யூஜின் ஒனேகின்* படைப்பின் உள்ளடக்கத்தில் வெளிப்படும் யதார்த்தத்தோடு இயல்பாகவே ஒன்றிணைகின்றன.
...வடிவம். இந்நாவலின் "பல்வகைப்பட்ட அத்தியாயங்கள்"—அதாவது பாதி நகைச்சுவை, பாதி சோகம், சாமானியத்தன்மை மற்றும் உயரிய லட்சியம் கலந்தவை—வாழ்க்கையின் முழுமை, அதன் வெளிப்பாடுகளின் சிக்கலான தன்மை மற்றும் பன்முகத்தன்மை, அத்துடன் அதன் பல்வேறு பரிமாணங்கள் மற்றும் மாற்றங்களைச் சித்தரிக்கும் வகையில் அமைந்துள்ளன. 
*ஒனேகின்* (Onegin) காவியத்தின் மொழி, ரஷ்ய மொழியின் முழுமையான செழுமையையும் பன்முகத்தன்மையையும்—அதாவது ரஷ்யப் பேச்சுவழக்கின் அனைத்துக் கூறுகளையும்—தனதாக்கிக் கொள்கிறது; இதனால், இது வாழ்வின் பல்வேறு தளங்களை உள்ளடக்கவும், யதார்த்தத்தின் முழுமையான பன்முகத்தன்மையை வெளிப்படுத்தவும் வல்லதாகத் திகழ்கிறது. துல்லியமான, தெளிவான மற்றும் எளிமையான நடையைக் கொண்ட இது—தேவையற்ற கவித்துவ அலங்காரங்களோ அல்லது சோர்வூட்டும் உருவகங்களோ அற்றது—அதே சமயம் அந்த எளிமையிலேயே எல்லையற்ற கவித்துவ அழகையும் கொண்டுள்ளது; இத்தகைய நடை, யதார்த்தவாத இலக்கியக் கலையின் ஒரு சிறந்த கருவியாகச் செயல்படுகிறது. தேசிய இலக்கிய மொழிக்கான ஒரு தரநிலையை நிறுவுவதில் இந்தக் கவிதை வடிவிலான நாவல் முக்கியப் பங்காற்றுகிறது; இது புஷ்கினின் படைப்பாற்றல் மேதைமையால் நிறைவேற்றப்பட்ட மிக முக்கியமான பணிகளில் ஒன்றாகும். 
யதார்த்தத்தின் முழுமையான பன்முகத்தன்மையை உள்ளடக்குவதோடு, அதே வேளையில் படைப்பிற்குத் தேவையான ஒருமைப்பாட்டையும் அளிப்பதற்காக, புஷ்கின் பொருத்தமான கவிதை வடிவத்தைப் பயன்படுத்துகிறார். புஷ்கின் *யூஜின் ஒனேகின்* நூலை ஏறக்குறைய சமமான நீளம் கொண்ட அத்தியாயங்களாகப் பிரிப்பது மட்டுமல்லாமல் (இப்பெயரிடல் இந்நூலின் நாவல் தன்மையை வலியுறுத்துகிறது; இதற்கு மாறாக, பைரன் தனது *டான் ஜுவான்* காவியத்தில் கதைப்பாடல்களுக்குப் பொதுவாகப் பயன்படுத்தப்படும் "காண்டோ" [canto] என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்துகிறார்), அதனைப் பாடல் பத்திகளாகவும் (stanzas) அமைக்கிறார். இவை பைரனின் *டான் ஜுவான்* நூலில் காணப்படும் பாரம்பரிய இத்தாலிய *ஒட்டாவா ரிமா* (ottava rima) வடிவத்தைச் சார்ந்தவை அல்ல; மாறாக, புஷ்கினால் பிரத்யேகமாக உருவாக்கப்பட்ட வடிவம்—அதாவது *ஒட்டாவா ரிமா*வை விட ஏறக்குறைய இரு மடங்கு நீளம் கொண்ட பதினான்கு வரிகள் கொண்ட "ஒனேகின் பத்தி" (Onegin stanza) ஆகும். நாவல் விரியும்போது, ​​ஒவ்வொரு பத்தியும் ஒரு சந்த நயமிக்க அலகாகவும், அதே சமயம் ஒரு பொருள் சார்ந்த அலகாகவும் செயல்படுகிறது; முந்தைய மற்றும் அடுத்தடுத்த பத்திகளுடனும், ஒட்டுமொத்த படைப்பின் சூழலுடனும் நெருங்கிய தொடர்புடையதாக இருந்தாலும், உள்ளடக்கத்தின் அடிப்படையில் அது தனக்குள்ளேயே முழுமையான ஒரு தனித்தன்மையைக் கொண்டிருக்கிறது. 
இந்நாவலில் கவித்துவக் குரல்—அதன் நீட்சியாகக் கவிஞரின் அக ஆளுமை—முக்கியமான இடத்தைப் பெறுகிறது. வரலாற்றுச் சூழலின் கண்ணாடியாகத் திகழும் *யூஜின் ஒனேகின்*—இதில்தான் அதன் தனித்துவமும் சிறப்பான ஈர்ப்பும் அடங்கியுள்ளன—அதே சமயம் கவிஞரின் சொந்த அக உலகத்தின் கண்ணாடியாகவும் விளங்குகிறது. "இங்குதான் அவரது முழு வாழ்க்கையும், ஆன்மாவும், அவர் நேசித்த அனைத்தும் அடங்கியுள்ளன; அவரது உணர்வுகள், கருத்துக்கள் மற்றும் லட்சியங்கள் அனைத்தும் இங்கேதான் உள்ளன," என்று பெலின்ஸ்கி இது குறித்துக் குறிப்பிடுகிறார். இருப்பினும், படைப்பாளியின் இத்தகைய வலுவான பிரசன்னம் இருந்தபோதிலும், *யூஜின் ஒனேகின்* (Eugene Onegin) காவிய நாவலில் அகநிலைக்கும் புறநிலைக்கும் இடையிலான உறவு—அதாவது ஆசிரியருக்கும் அவரது கதாபாத்திரங்களுக்கும், அவர் சித்தரிக்கும் யதார்த்தத்திற்கும் இடையிலான உறவு—அடிப்படையிலேயே ஒரு புதிய தன்மையைக் கொண்டுள்ளது; இது புஷ்கினின் கவிதை வடிவிலான நாவலின் புதிய யதார்த்தவாதப் பண்பைப் பிரதிபலிக்கிறது. கவிஞர் தனது கதாபாத்திரங்கள் அல்லது படைப்பில் விவரிக்கப்படும் நிகழ்வுகள் குறித்து ஒருபோதும் அலட்சியமாக இருப்பதில்லை; அவர் அவ்வப்போது வெளிப்படுத்தும் தீர்ப்புகள், கருத்துக்கள் மற்றும் மதிப்பீடுகள் அனைத்தும் அவர் வாழ்ந்த, சிந்தித்த மற்றும் உணர்ந்த அனைத்தின் தொகுப்பாக—அதாவது "மனதின் நிதானமான அவதானிப்புகள் மற்றும் இதயத்தின் துயரமான குறிப்புகள்" ஆகியவற்றின் பலனாக—அமைந்துள்ளன. அதே வேளையில், இந்த வார்த்தைகளுக்குப் பின்னால், மிகுந்த உணர்ச்சிவசப்படும் இதயம் மட்டுமல்லாமல் முற்போக்கான கருத்துக்களையும் லட்சியங்களையும் கொண்ட ஒரு மனிதரையும் நாம் தொடர்ந்து உணர முடிகிறது; அறிவொளி மற்றும் சிந்தனை வளர்ச்சியில் தனது காலத்திற்கு இணையான ஒருவராக, வெறும் சமகாலத்தவராக மட்டுமல்லாமல், 'டெசெம்ப்ரிஸ்ட்' (Decembrists) புரட்சியாளர்களின் நண்பராகவும், சகோதரராகவும், தோழராகவும் அவர் திகழ்கிறார். இந்த முற்போக்கான கண்ணோட்டத்தில் நின்று, காலாவதியான, பின்தங்கிய மற்றும் தேக்கமடைந்த அனைத்தையும்—பாரம்பரிய நம்பிக்கைகள், வழக்கமான எண்ணங்கள், பாசாங்குத்தனமான ஒழுக்கநெறிகள் எனச் சுருக்கமாகச் சொன்னால், பழைய நிலப்பிரபுத்துவ-அடிமைமுறை உலகின் பழமையான அடித்தளங்கள் அனைத்தையும்—கவிஞர் மதிப்பிட்டு நிராகரிக்கிறார். ஆயினும், *யூஜின் ஒனேகின்* படைப்பில் ஆசிரியரின் பிரசன்னம் எவ்வளவு தெளிவாகத் தெரிந்தாலும், அது உணர்ச்சிவாதிகள் (sentimentalists) மற்றும் ரொமான்டிக் (Romantic) எழுத்தாளர்களிடம் காணப்படுவது போல, அகநிலை மற்றும் புறநிலைத் தளங்களை தன்னிச்சையாகக் கலப்பதற்கோ அல்லது ஒன்றை மற்றொன்றைக் கொண்டு பிரதியிடுவதற்கோ வழிவகுப்பதில்லை. இந்நாவல் ஆசிரியரின் "உணர்வுநிலையை" வெளிப்படுத்துகிறது; ஆனால் அதனுடன் இணைந்து, கவிஞரின் சொந்த உணர்வுநிலையிலிருந்து சுதந்திரமான ஒரு புறநிலை "இருப்பு" தெளிவாகத் தனித்து நிற்கிறது. யதார்த்தம் என்பது ஆசிரியரின் அகநிலை மதிப்பீடுகள் மூலமாகவோ அல்லது அவரது விவரிப்புக்கு உட்பட்ட ஒரு பொருளாகவோ மட்டும் முன்வைக்கப்படவில்லை; மாறாக, அது நாவலுக்குள் தனக்கென ஒரு வாழ்க்கையை வாழ்வதாகவும், தனது சொந்தக் கதையைச் சொல்வதாகவும், தனது சொந்தக் குரல்கள் அனைத்தையும் எதிரொலிப்பதாகவும் தோன்றுகிறது. நுட்பமான மற்றும் பன்முகத்தன்மை கொண்ட கலை மற்றும் பாணி உத்திகள் மூலம் எட்டப்பட்ட, யதார்த்தவாத எழுத்தாளராக *யூஜின் ஒனேகின்* ஆசிரியரின் மிகச்சிறந்த வெற்றியாக இது அமைந்தது.
கதாபாத்திரங்களை வடிவமைக்கும் முறைகளில் புஷ்கினின் புதுமைத்தன்மை குறிப்பாகக் குறிப்பிடத்தக்கது. ஒனேகினின் ஆளுமை அவனது உரைகள் மற்றும் சிந்தனைகள்—சில சமயங்களில் இவை ஒரு சுய-உரையாடலின் (internal monologue) தன்மையைப் பெறுகின்றன—மற்றும் உரையாடல்கள், குறிப்புகள், ஒரு கடிதம் ஆகியவற்றின் வழியாக நம் கண்முன் விரிகிறது; புஷ்கின் நாவலில் ஒனேகினின் "ஆல்பம்-நாட்குறிப்பை"யும் (album-diary) அறிமுகப்படுத்தத் திட்டமிட்டிருந்தார்; இதற்காக நாயகனின் தனித்துவமான பொன்மொழிகள் அல்லது சிந்தனைகள் மற்றும் அவதானிப்புகள் அடங்கிய தொகுப்பு ஒன்றையும் அவர் தயார் செய்திருந்தார். தாத்யானாவின் ஆளுமையும் ஏறக்குறைய இதே முறையிலேயே சித்தரிக்கப்படுகிறது. கதாபாத்திரத்தை வெளிப்படுத்தும் மற்றொரு சிறப்பான உத்தியையும் புஷ்கின் கையாளுகிறார்: அதாவது, புத்தகங்கள்—அல்லது நாயகனின் வாசிப்புப் பழக்கங்கள்—மூலம் அவனது அக வாழ்க்கையைச் சித்தரிப்பது. நாயகனின் அக உலகத்தை ஒரு தனித்துவமான வடிவில் வெளிப்படுத்தும் உத்தியையும் அவர் பயன்படுத்துகிறார்; அவனது சூழல் மற்றும் உடைமைகள் மூலம் அவனைத் துல்லியமாகச் சித்தரிக்கிறார் (உதாரணமாக, செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் சமூகவாதியாகத் திகழ்ந்த காலத்திலிருந்த அவனது படிப்பு மற்றும் உடை மாற்றும் அறைக்கும், கிராமப்புறத்தில் அவன் வசித்த "நாகரிகமான சிறை அறை" போன்ற இடத்திற்கும் இடையிலான வேறுபாடு; அல்லது அந்தப் பழமையான பாணியிலான அறை...).
...ஒனேகினின் மாமா).
கதாபாத்திரங்கள் காலப்போக்கில் அடையும் மாற்றங்களையும் வளர்ச்சியையும் பிரதிபலிக்கும் வகையில், ஆசிரியர் அவர்களது குணச்சித்திரங்களை அவ்வப்போது—சில சமயங்களில் திரும்பத் திரும்ப—மீண்டும் அணுகுகிறார். முடிந்தவரை ஒரு நடுநிலையான பார்வையை முன்வைக்க, புஷ்கின் கதாநாயகனைத் தான் காணும் விதத்தில் மட்டுமல்லாமல், நாவலின் பிற கதாபாத்திரங்கள் அவரை எப்படிக் காண்கிறார்கள் என்பதன் மூலமும் சித்தரிக்கிறார். அவ்வாறாக, ஒனேகின் அவரது கிராமத்து அண்டை வீட்டார் மற்றும் "உயர் சமூகக் கும்பல்" ஆகியவற்றின் பார்வைகளிலும், அதே சமயம் தாத்யானாவின் இருவிதமான பார்வைகளிலும்—அதாவது மிகைப்படுத்தப்பட்ட உயர்வு நவிற்சி மற்றும் கடுமையான குறை கூறல் ஆகியவற்றுக்கு இடையிலான மாற்றங்களிலும்—காட்டப்படுகிறார். அதேபோல, தாத்யானாவும் ஒனேகின், லென்ஸ்கி, மாஸ்கோவில் உள்ள அவரது உறவினர்கள், "ஆவணக் காப்பக இளைஞர்கள்" (archival youths) போன்றோரின் பார்வைகளின் வழியாகச் சித்தரிக்கப்படுகிறார். இந்தப் பல்வேறு கண்ணோட்டங்களை நாம் ஆசிரியரிடமிருந்து வெறும் தகவலாக மட்டும் அறிந்துகொள்வதில்லை; மாறாக, அவற்றை நேரடியாகவே கேட்கிறோம். கவிஞர் கதை சொல்லும் முறையைத் தொடர்ந்து நாடகத்தன்மை கொண்டதாக மாற்றுகிறார்; கதாபாத்திரங்களின் குரல்கள்—அவர்களின் துடிப்பான, தனித்துவமான பேச்சு—நாவலுக்குள் நேரடியாக ஒலிக்கின்றன. பன்முகத்தன்மை கொண்ட யதார்த்தமான குணச்சித்திரச் சித்தரிப்பின் இத்தகைய பல்வேறு உத்திகள் பிற்காலத்தில் ரஷ்ய இலக்கியத்தால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டு வளர்க்கப்பட்டன; ஆயினும், *யூஜின் ஒனேகின்* (Eugene Onegin) நாவலில்தான் அவை முதன்முறையாக ஈடு இணையற்ற கலைத்திறனுடன் செதுக்கப்பட்டன. 
செய்யுள் வடிவிலான இந்த நாவலில்தான் புஷ்கினின் கலைத்திறன் இணையற்ற பிரகாசத்துடன் ஜொலிக்கிறது. இந்நாவல் மிக நீண்ட கால இடைவெளியில் எழுதப்பட்டது. இதில் சித்தரிக்கப்பட்ட யதார்த்தம் மாறியது—சில சமயங்களில் மிகக் கணிசமாகவே மாறியது—மேலும் நாவலின் பரிணாம வளர்ச்சி, அதற்கு இணையான சமூக முன்மாதிரிகளின் வளர்ச்சியையே பிரதிபலித்தது. டிசம்பர் 14-ஆம் தேதி இந்நாவலின் முதல் மற்றும் இரண்டாம் பகுதிகளுக்கு இடையே ஒரு முக்கியத் திருப்புமுனையாக அமைந்தது. புஷ்கினின் படைப்பு அவரது கூர்மையான பார்வை கொண்ட, முற்போக்குச் சிந்தனை உடைய சமகாலத்தவர்களால் சரியாக அப்படித்தான் பார்க்கப்பட்டது. "உதட்டில் புன்னகையுடன் வாழ்க்கையில் நுழைந்த ஒனேகின், அடுத்தடுத்த ஒவ்வொரு காண்டத்திலும் (பகுதியிலும்) மேலும் மேலும் சோகமானவராக மாறினார்..." என்று ஹெர்சென் குறிப்பிட்டார். 
*ஒனேகின்* நாவலின் ஒவ்வொரு அத்தியாயத்திலும்... ...அவர் படிப்படியாக முன்னேறிச் சென்றார்; கவிஞரும் படைப்பாற்றல் ரீதியாக வளர்ந்து முதிர்ச்சியடைந்தார். அதே சமயம், தனது படைப்பில் அத்தகைய கலைநயமிக்க ஒருமைப்பாட்டையும் ஒருங்கிணைப்பையும் கொண்டு வருவதில் அவர் வெற்றி பெற்றார்; இதனால், இது ஒரே மூச்சில், ஒரே படைப்பாற்றல் உத்வேகத்தில் எழுதப்பட்டது போன்ற உணர்வை வாசகர்களுக்கு அளிக்கிறது. மேலும், புஷ்கினின் அசல் திட்டமிடல் அவரது கட்டுப்பாட்டிற்கு அப்பாற்பட்ட சூழ்நிலைகளால் (ஒரு முழு அத்தியாயம் மற்றும் பல செய்யுள் பத்திகள் கட்டாயமாக நீக்கப்பட்டதால்) பெருமளவில் மாற்றப்பட்டது. இருப்பினும், பத்தாவது அத்தியாயம் அழிக்கப்பட்டதால் நாவல் கட்டாயமாக "முடிவு இல்லாமல்" போன நிலையிலும்கூட, கவிஞர் அதற்கு ஆழ்ந்த கருப்பொருள் மற்றும் கலைசார் முக்கியத்துவத்தை அளிக்க முடிந்தது. "அப்படியானால் இது என்ன? நாவல் எங்கே? அதன் அடிப்படை நோக்கம் என்ன?" "முடிவே இல்லாத நாவல் என்றால் அது எப்படிப்பட்ட நாவல்?" — *ஒனேகின்* (Onegin) குறித்த விமர்சன விவாதங்களை விவரிக்கும் பெலின்ஸ்கி (Belinsky) இவ்வாறு கேட்டுவிட்டு, அவற்றுக்கான பதிலையும் அளிக்கிறார்: "முடிவு இல்லாமலே இருப்பதே ஒரு நாவலின் கருப்பொருளாக அமைய முடியும் என்று நாங்கள் நம்புகிறோம்; ஏனெனில் நிஜ வாழ்க்கையிலேயே தீர்வு காணப்படாத நிகழ்வுகள், நோக்கமற்ற இருப்புகள் மற்றும் வரையறுக்கப்படாத மனிதர்கள் — அதாவது தமக்கே கூடப் புரிந்துகொள்ள முடியாதவர்கள் — இருக்கவே செய்கிறார்கள்..."
புஷ்கினின் ஒட்டுமொத்த படைப்புலகில் *யூஜின் ஒனேகின்* (Eugene Onegin) மிக முக்கியப் பங்காற்றியது. கவிதை வடிவிலான இந்த நாவல் — அதன் வகைமை, உள்ளடக்கம் மற்றும் யதார்த்தத்தை முன்னெப்போதும் இல்லாத வகையில் பரந்துபட்ட கலைப் பார்வையுடன் அணுகிய விதம் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் — 1820-களின் புஷ்கினுக்கும் 1830-களின் புஷ்கினுக்கும் இடையிலான ஒரு இயல்பான இணைப்பாகத் திகழ்கிறது; அதாவது கவிஞராக இருந்த புஷ்கினுக்கும் உரைநடை எழுத்தாளராக மாறிய புஷ்கினுக்கும் இடையிலும், *ருஸ்லான் மற்றும் லுட்மிலா* (Ruslan and Ludmila) மற்றும் 'தெற்குப் பகுதி கவிதைகள்' (Southern poems) எழுதிய புஷ்கினுக்கும் *பெல்கினின் கதைகள்* (The Tales of Belkin), *ஸ்பேட்ஸ் ராணி* (The Queen of Spades), *கேப்டனின் மகள்* (The Captain's Daughter) ஆகியவற்றை எழுதிய புஷ்கினுக்கும் இடையிலான பாலமாக இது அமைகிறது. 
பிற்கால ரஷ்ய இலக்கியத்தின் வளர்ச்சிக்கு *யூஜின் ஒனேகின்* ஆற்றிய பங்கும் அளப்பரியது. *ஒனேகின்* படைப்பில்தான் ஒரு புதிய, யதார்த்தவாதப் பாணி (realistic method) தோன்றியதுடன், அது தனது மிக ஆழமான மற்றும் முழுமையான வெளிப்பாட்டையும் கண்டது. புஷ்கினின் சமகாலத்தைச் சேர்ந்த பழமைவாத விமர்சகர்கள் அவரது நாவலை இழிவுபடுத்த எல்லா வகையிலும் முயன்றனர். "அதிகாரபூர்வ தேசியவாத" (official nationality) கண்ணோட்டத்தில், உயர்குடி மக்களின் வாழ்க்கையைச் சித்தரிப்பதிலும், உயர்தட்டுச் சமூகத்தைச் சேர்ந்த ஒருவரையே தனது கதையின் நாயகனாகக் கொண்டிருப்பதிலும் புஷ்கின் கவனம் செலுத்தியதற்காக அவர்கள் அவரைக் கடுமையாக விமர்சித்தனர். பெலின்ஸ்கி இதற்கு எதிராக உறுதியான நிலைப்பாட்டை எடுத்தார்; மாறாக, ரஷ்யச் சமூகத்தின் மிகவும் முற்போக்குச் சிந்தனை கொண்ட வட்டாரங்களின் வாழ்க்கையையும், அந்த வட்டாரங்கள் எதிர்கொண்ட பெரும் வரலாற்றுத் துயரத்தையும் இந்நாவல் பிரதிபலித்ததை அவர் புஷ்கினின் படைப்பின் ஒரு பெரும் சிறப்பாகவே போற்றினார். "*யூஜின் ஒனேஜின்* (Eugene Onegin) நூலின் ஆசிரியரைப் பற்றி பெலின்ஸ்கி இவ்வாறு எழுதினார்: 'அவர் அந்தச் சமூக வர்க்கத்தை நேசித்தார்...' ...அதாவது, ரஷ்யச் சமூகத்தின் முன்னேற்றம் ஏறக்குறைய முழுமையாக வெளிப்பட்டதும், அவரே ஒரு அங்கமாகத் திகழ்ந்ததுமான அந்த வர்க்கத்தை. *ஒனேஜின்* படைப்பில், அந்த வர்க்கத்தின் அக வாழ்க்கையையும், அதனோடு சேர்த்து அவர் சித்தரிக்கத் தேர்ந்தெடுத்த காலகட்டத்தில்—அதாவது 1820-களில்—சமூகம் எவ்வாறு இருந்தது என்பதையும் நமக்குக் காட்ட அவர் தீர்மானித்திருந்தார்." அதே வேளையில், சாதாரண மக்களின்—விவசாயிகளின்—வாழ்க்கை மற்றும் ஆன்மா குறித்த கவிஞரின் வியக்கத்தக்க நுண்ணறிவை வெளிப்படுத்தும் எடுத்துக்காட்டுகளையும் அந்த விமர்சகர் நாவலில் கண்டறிந்தார். அந்தப் பணிப்பெண் (குழந்தை வளர்ப்பாளர்) தனது திருமணத்தைப் பற்றிக் கூறும் விவரணையை முழுமையாக மேற்கோள் காட்டிய பிறகு, பெலின்ஸ்கி உற்சாகத்துடன் கூறினார்: "உண்மையான *நரோத்னி* (மக்களோடு ஒன்றிணைந்த), உண்மையான தேசியக் கவிஞர் ஒருவர் இப்படித்தான் எழுதுவார்." 'நாட்டார் பாணி' அல்லது 'எளிய கிராமியத் தன்மை' (bast-shoe and homespun) சார்ந்த மக்கள் தன்மையையே (*narodnost*) முன்னிறுத்திய விமர்சகர்களுக்கும்—புஷ்கினை 'உயர் வர்க்கத்தின் கவிஞர்' அல்லது 'பெண்களின் அந்தரங்க அறை சார்ந்த கவிஞர்' (boudoir poet) என்று முத்திரை குத்தியவர்களுக்கும்—எதிராக, பெலின்ஸ்கி *ஒனேஜின்* படைப்பை 'முற்றிலும் ரஷ்யத்தன்மை வாய்ந்த', 'மிகச்சிறந்த மக்கள் சார்ந்த (*narodny*) மற்றும் தேசியப் படைப்பு' என்று தனது புரிதலை முன்வைத்தார். இந்த வரையறைகள் முழுமையாக......நியாயமானவை. புஷ்கினின் 'கவிதை வடிவிலான நாவல்' (novel in verse), ரஷ்ய சமூக வாழ்வின் முக்கிய அம்சங்களைச் சித்தரிக்கும் பொதுவான படிமங்களை உள்ளடக்கியிருந்தது; இப்பொதுமைப்படுத்தல்கள் எத்தகைய வலிமையும் ஆழமும் கொண்டவை என்றால், அவை நீண்ட காலத்திற்கு இலக்கிய முன்மாதிரிகளாகவோ அல்லது அளவுகோல்களாகவோ திகழ்ந்தன. "ஒனேகின் (Onegin) எனும் கதாபாத்திரம்," என்று ஹெர்சென் (Herzen) எழுதினார், "எவ்வளவு ஆழமான தேசியத் தன்மையைக் கொண்டது என்றால், ரஷ்யாவில் அங்கீகாரம் பெறும் ஒவ்வொரு நாவலிலும் கவிதையிலும் அது இடம்பெறுகிறது—எழுத்தாளர்கள் அவனைப் பிரதிபலிக்க முயன்றதாலல்ல, மாறாக அவனைத் தன்னைச் சுற்றியோ அல்லது தனக்குள்ளேயோ ஒருவர் தொடர்ந்து எதிர்கொள்வதாலேயே அது நிகழ்கிறது" (ஹெர்சென், *ரஷ்யாவில் புரட்சிகரமான கருத்துகளின் வளர்ச்சி குறித்து*). 
மேலும், உயர்குடி வர்க்கத்தின் மிகச்சிறந்த பிரதிநிதிகளின் "உள்வாழ்க்கையை" சித்தரிக்கும் தனது நாவலில் முற்போக்குக் கருத்துகளைப் புகுத்தியதன் மூலமும், யதார்த்தத்தை எதார்த்தமாகச் சித்தரித்ததன் மூலமும், கலையின் "பொருளடக்கத்தின்" எல்லைகளை விரிவுபடுத்தியதன் மூலமும், தேசிய இலக்கிய மொழிக்கான நெறிமுறைகளை உருவாக்கியதன் மூலமும், கற்பனை இலக்கியத்தை ஜனநாயகப்படுத்துவதற்கு புஷ்கின் ஒரு வலுவான உந்துதலை அளித்தார். இந்த ஜனநாயகமயமாக்கலுக்கான போக்குகள் முந்தைய இலக்கியங்களிலேயே தோன்றத் தொடங்கியிருந்தன; மேலும், இச்செயல்முறையே பிற்கால இலக்கிய வளர்ச்சியின் முதன்மையான மற்றும் தீர்மானிக்கும் பாதையாக அமைந்தது. 
இந்த ஜனநாயகமயமாக்கலின் மிக முக்கியமான வெளிப்பாடுகளில் ஒன்று, உரைநடை கதை சொல்லும் வகைகளின் (prose narrative genres) வளர்ந்து வரும் முக்கியத்துவமும் வளர்ச்சியும் ஆகும். *யூஜின் ஒனேகின்* (Eugene Onegin) இச்செயல்முறையின் வெளிப்பாடாகவும், அதன் மேலதிக வளர்ச்சிக்கான வலுவான உந்துசக்தியாகவும் திகழ்ந்தது. தனக்கு முந்தைய—பெரும்பாலும் கவிதை வடிவில் அமைந்திருந்த—"புதிய" ரஷ்ய இலக்கியத்தின் உச்சமாகவும் முதிர்ச்சியாகவும் விளங்கிய புஷ்கினின் இந்த 'கவிதை வடிவிலான நாவல்', ரஷ்ய இலக்கிய மரபில் மிக முக்கியமான ஒரு நிகழ்வின்—அதாவது ரஷ்ய யதார்த்தவாத உரைநடை நாவலின்—தோற்றுவாயாக அமைந்தது. 
இறுதியாக, ரஷ்ய இலக்கியத்தின் பரிணாம வளர்ச்சிக்கும் உலக இலக்கியத்தின் பரந்த போக்குக்கும் இடையிலான உறவில் ஏற்பட்ட ஒரு முக்கியமான திருப்புமுனையுடன் *யூஜின் ஒனேகின்* பிணைக்கப்பட்டுள்ளது. மற்ற முக்கிய மேற்கு ஐரோப்பிய இலக்கியங்களை விடத் தாமதமாக வளர்ச்சியடையத் தொடங்கிய நவீன ரஷ்ய இலக்கியம், புஷ்கினுக்கு முந்தைய காலத்தில், வளர்ச்சியின் வேகத்தில் அவற்றை விஞ்சியிருந்தாலும், தரத்தில் அவற்றிற்குப் பின்தங்கியே இருந்தது. புஷ்கினின் படைப்பில், இந்த வேகமும் தரமும் ஒன்றிணைந்தன. அக்கால உலக இலக்கியத்தின் அதே பாதையைப் பின்பற்றி—அதாவது ரொமாண்டிசிசத்திலிருந்து (Romanticism) யதார்த்தவாதத்திற்கு (Realism) நகர்ந்து—*யூஜின் ஒனேகின்* நூலின் ஆசிரியர் இப்பாதையில் முன்னணியில் நின்றார்; ஸ்டெண்டால் (Stendhal) மற்றும் பால்சாக் (Balzac) ஆகியோரின் நாவல்கள் போன்ற 19-ஆம் நூற்றாண்டின் மேற்கு ஐரோப்பிய எதார்த்தவாதத்தின் (realism) சிறந்த படைப்புகள் வெளிவருவதற்கு முன்பே இவரது நாவலின் அத்தியாயங்கள் வெளிவரத் தொடங்கின; உலக இலக்கியத்தில் "எதார்த்தத்தை கலைரீதியாகக் கண்டறிதல்" என்பதை முதன்முதலில் சாதித்தவர் இவரே. *யூஜின் ஒனேகின்* (Eugene Onegin) ரஷ்ய செவ்வியல் இலக்கியத்தின் மகத்தான மலர்ச்சியைக் குறிக்கிறது; இச்செயல்முறை 20-ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்திற்குள், அனைத்து ஐரோப்பிய இலக்கியங்களிலும் ரஷ்ய இலக்கியத்தை அங்கீகரிக்கப்பட்ட தலைமைத்துவ நிலைக்கு உயர்த்தியது. 

1) *கலை குறித்த மார்க்ஸ் மற்றும் ஏங்கெல்ஸ்* [Marx and Engels on Art], மாஸ்கோ, 1957, தொகுதி I, பக். 11.
2) அதே நூல், பக். 8–9. 
3) இவை அனைத்தும் சோவியத் காலத்தில் வெளியிடப்பட்ட, புஷ்கினின் வாழ்க்கை வரலாற்றாசிரியர் பி. வி. அன்னென்கோவிற்கு (P. V. Annenkov) பி. ஏ. கடெனின் (P. A. Katenin) எழுதிய கடிதத்தின் மூலமே தெரியவந்தன. காண்க: பி. ஏ. போபோவ் (P. A. Popov), "புஷ்கினின் வாழ்க்கை மற்றும் படைப்புகள் குறித்த புதிய ஆவணங்கள்" [New Materials on the Life and Work of Pushkin], *லிட்டரரி கிரிடிக்* [Literary Critic], 1940, இதழ்கள் 7–8, பக். 231.
4) *கலை குறித்த கே. மார்க்ஸ் மற்றும் எஃப். ஏங்கெல்ஸ்* [K. Marx and F. Engels on Art], மாஸ்கோ, 1957, தொகுதி I, பக். 535–536. 5) அதே நூல், பக். 536.

டி. பிளாகோய் (D. Blagoy)


குறிப்புகள்

ஏ. எஸ். புஷ்கினின் செய்யுள் வடிவிலான நாவலான *யூஜின் ஒனேகின்* மீதான குறிப்புகள்

*யூஜின் ஒனேகின்* முதலில் தனித்தனி சிறு புத்தகங்களாக (ஒவ்வொரு அத்தியாயத்திற்கும் ஒன்று வீதம்) எழுதப்பட்டவாறே வெளியிடப்பட்டது; முழுமையான படைப்பு 1833-இல் வெளியிடப்பட்டது, மேலும் கவிஞரின் இறப்பிற்குச் சற்று முன்பு 1837-இல் இதன் இரண்டாம் பதிப்பு வெளிவந்தது. செய்யுள் வடிவிலான இந்த நாவலை அச்சிடும்போது, ​​தணிக்கை தொடர்பான கவலைகள் உள்ளிட்ட பல்வேறு காரணங்களுக்காக, புஷ்கின் பல செய்யுள் பத்திகளை (stanzas) நீக்கிவிட்டு, அவற்றின் இடங்களை அதற்கேற்ற வரிசை எண்களைக் கொண்டு குறிப்பிட்டார். அதேபோல, மிகவும் கடுமையான தணிக்கை விதிமுறைகள் காரணமாக, புஷ்கின் தனது நாவலின் அசல் எட்டாவது அத்தியாயத்தை ("ஒனேகினின் பயணம்") நீக்கியதுடன், வெளியீட்டிற்காகச் சில செய்யுள் பத்திகளையும் தனித்தனி வரிகளையும் திருத்தி எழுத வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு ஆளானார் (விடுபட்ட பத்திகள் மற்றும் ஆரம்பகால வரைவுகளுக்குப் பக்கங்கள் 451–498-ஐப் பார்க்கவும்). நாவலின் முன்னுரையாக அமைந்துள்ள கவிதை வடிவிலான அர்ப்பணிப்பு வரிகள் ("செருக்குற்ற உலகை மகிழ்விக்க முனையாமல்"), புஷ்கினின் நெருங்கிய நண்பரும் கவிஞரும் விமர்சகருமான பி.ஏ. பிளெட்னேவை (P.A. Pletnev) நோக்கியவை; இவர் *யூஜின் ஒனேகின்* (Eugene Onegin) உள்ளிட்ட புஷ்கினின் படைப்புகளை வெளியிடுவதில் அவருக்கு உதவியவர் ஆவார்.
முதல் அத்தியாயம்

1823-இல் எழுதப்பட்டது; கவிஞரின் சகோதரரான எல். எஸ். புஷ்கினுக்கு (L. S. Pushkin) அர்ப்பணிக்கப்பட்டு 1825 பிப்ரவரியில் வெளியிடப்பட்டது. முன்னுரையைத் தொடர்ந்து, "புத்தக விற்பனையாளருக்கும் கவிஞருக்கும் இடையிலான உரையாடல்" (Conversation Between a Bookseller and a Poet) சேர்க்கப்பட்டிருந்தது (தொகுதி 2-ஐப் பார்க்கவும்). 
இதன் முகப்பு மேற்கோள் பி. ஏ. வியாசெம்ஸ்கியின் (P. A. Vyazemsky) "முதல் பனி" (The First Snow - 1819) என்ற கவிதையிலிருந்து எடுக்கப்பட்டது:

. . . . . . . . . . . . . . . . . . 
இளமைக்காலத் துடிப்பு வாழ்வின் ஊடே இப்படித்தான் நகர்கிறது:
அது வாழ அவசரப்படுகிறது, உணர்வுகளை அனுபவிக்கத் துடிக்கிறது! 
. . . . . . . . . . . . . . . . . . 

பாடல் பகுதி VI. 

*ஈனீட்* (The Aeneid) — ரோமானியக் கவிஞர் வர்ஜிலின் (கி.மு. 1-ஆம் நூற்றாண்டு) காவியம். 

பாடல் பகுதி VII. 

ஆடம் ஸ்மித் — பணத்தை (தங்கத்தை) 'செயலற்ற மூலதனம்' (dead capital) என்று கருதிய 18-ஆம் நூற்றாண்டு ஆங்கிலேய முதலாளித்துவப் பொருளாதார நிபுணர் (*யூஜின் ஒனேகின்* குறித்த முந்தைய கட்டுரையைப் பார்க்கவும்). 

பாடல் பகுதி VIII. 

நாசோ (Naso) — ரோமானியக் கவிஞர் ஓவிட் நாசோ (கி.மு. 43 – கி.பி. 17); *காதல் கலை* (The Art of Love) என்ற கவிதையின் ஆசிரியர் (*யூஜின் ஒனேகின்* முதல் அத்தியாயத்தின் முதல் பதிப்பில் உள்ள 'தொடக்ககால வரைவுகளிலிருந்து' (From Early Drafts) என்ற பகுதியில், பாடல் பகுதி VIII-க்கான புஷ்கினின் குறிப்பைப் பார்க்கவும்). 

பாடல் பகுதி XII. 

ஃபோப்லாஸ் (Faublas) — 18-ஆம் நூற்றாண்டு பிரெஞ்சு எழுத்தாளர் லூவெட் டி கூவ்ரேயின் (Louvet de Couvray) நாவல் தொடரின் நாயகன்; ஒழுக்கமற்ற ஒரு இளம் பிரபு. 

பாடல் பகுதி XV. 

பிரிகெட் (Breguet) — ஒரு சிறப்பான பாக்கெட் வாட்ச் (பிரெஞ்சு கடிகாரத் தயாரிப்பாளர் பிரிகெட் என்பவரின் பெயரால் அழைக்கப்பட்டது). 

பாடல் பகுதி XVI. 

வால்நட்சத்திர ஒயின் (Comet wine) — அக்காலத்தில் புகழ்பெற்ற 1811-ஆம் ஆண்டுத் தயாரிப்பு ஷாம்பெயின்; ...அதை அடைக்கப் பயன்படுத்தப்பட்ட கார்க் (cork) மூடிகளின் மீது, அந்த ஆண்டில் தோன்றிய வால்நட்சத்திரத்தின் உருவம் பொறிக்கப்பட்டிருந்தது. 

பாடல் பகுதி XVII. 

ஃபெட்ரா (Phaedra) — ரசீனின் (Racine) அதே பெயரிலான துயர நாடகத்தின் நாயகி; 
கிளியோபாட்ரா (Cleopatra) — அடையாளம் காணப்படாத ஏதோ ஒரு மொழிபெயர்ப்பு நாடகத்தின் நாயகியாக இருக்கலாம்;
மொய்னா (Moina) — வி. ஏ. ஓசெரோவின் (V. A. Ozerov) *ஃபிங்கல்* (Fingal) என்ற துயர நாடகத்தின் நாயகி. 

பாடல் பகுதி XVIII.

அங்கே நமது கடெனின் (Katenin) புத்துயிர் பெற்றார்... — கார்னீலின் (Corneille) துயர நாடகமான *Le Cid*, பி. ஏ. கடெனினால் மொழிபெயர்க்கப்பட்டு, 1822-இல் செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் மேடையேற்றப்பட்டது. 
அனுசரித்து எழுதிய நியாஸ்னின் (Knyazhnin) — யா. பி. நியாஸ்னின் (1742–1791); இவர் பல துயர மற்றும் நகைச்சுவை நாடகங்களை எழுதியவர், அவற்றில் பெரும்பாலானவை பிரெஞ்சு நாடகங்களின் தழுவல்கள் ஆகும். 
இ. எஸ். செம்யோனோவா (1786–1849) — ஒரு புகழ்பெற்ற துயர நாடக நடிகை; இவர் ஒரு பண்ணையடிமையின் (serf) மகள். இவர் ஓசெரோவின் (Ozerov) துயர நாடகங்களில் நடித்தார். புஷ்கின் தனது "ரஷ்ய நாடக அரங்கம் குறித்த எனது கருத்துகள்" (1820) என்ற கட்டுரையில் இவரை ஆர்வத்துடன் புகழ்ந்துள்ளார். 

பாடல் பகுதி XXIII. 

*Shchepetilny* [மிகவும் நுணுக்கமாக ஆடை அணிபவர்/நாகரிகப் பேர்வழி] — இங்கே இது வழக்கற்றுப்போன ஒரு பொருளில் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது: அதாவது, சிறு ஆடை அலங்காரப் பொருட்கள் (haberdashery) விற்பவர். 

பாடல் பகுதி XXV.

மற்றொரு சாடயேவ் (Chaadayev)... — சமகாலத்தவர் ஒருவரின் நினைவுகூரலின்படி, "சாடயேவ் ஆடை அணியும் கலையை ஏறக்குறைய வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த ஒரு நிலைக்கு உயர்த்தினார்" (எம். ஜிகாரேவ், *பி. யா. சாடயேவ்: ஒரு சமகாலத்தவரின் நினைவுகூரல்கள்*, "வெஸ்ட்னிக் எவ்ரோபி" [Vestnik Evropy], 1871, எண் 7, பக். 183). 

பாடல் பகுதி XXVI. 

கல்விக்கழக அகராதி (Academic Dictionary) — *ரஷ்யக் கல்விக்கழகத்தின் அகராதி* (செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க், 1806–1822); இது அயல்நாட்டுச் சொற்களைத் தவிர்த்திருந்தது. 

பாடல் பகுதி XXXIII.

1820-இல் காகசஸ் மற்றும் கிரிமியா பகுதிகளுக்குப் புஷ்கின் பயணம் மேற்கொண்டபோது, ​​அவருடன் பயணித்த ஜெனரல் என். என். ராயெவ்ஸ்கியின் (N. N. Raevsky) மகளான எம். என். ராயெவ்ஸ்கயா-வோல்கோன்ஸ்காயா (M. N. Raevskaya-Volkonskaya) குறித்த கவிஞரின் நினைவுகூரல் இது. எம். என். ராயெவ்ஸ்கயாவின் *நினைவுக்குறிப்புகள்* (Memoirs) இவ்வாறு கூறுகின்றன: "இந்தப் பயணத்தின்போது, ​​டகான்ராக் (Taganrog) நகருக்கு அருகில், எங்கள் ஆங்கிலேயக் கல்விப் பொறுப்பாளர் சோபியா {1}, ஒரு ரஷ்யப் பணிப்பெண் மற்றும் ஒரு தோழி ஆகியோருடன் நான் குதிரை வண்டியில் சென்றுகொண்டிருந்ததை நினைவுகூர்கிறேன். கடலைக் கண்டதும், வண்டியை நிறுத்தச் சொல்லிவிட்டு, நாங்கள் கீழே இறங்கி, அந்தக் காட்சியை ரசிக்கக் கூட்டாக ஓடினோம். அலைகள் சீற்றத்துடன் எழுந்து வந்தன; கவிஞர் எங்களைப் பின்தொடர்ந்து வருகிறார் என்பது தெரியாமல், நான் ஒரு அலையைத் துரத்தி விளையாடிக்கொண்டிருந்தேன்; அது என்னை நெருங்கும்போது நான் அதிலிருந்து விலகி ஓடுவேன். இறுதியில் என் கால்கள் நனைந்துவிட்டன. இயல்பாகவே, இதைப் பற்றி யாரிடமும் எதுவும் சொல்லாமல் நான் வண்டிக்குத் திரும்பினேன். புஷ்கின் இந்தக் காட்சியை மிகவும் அழகாகக் கண்டார்; அந்தச் சிறுவயது விளையாட்டை ஒரு கவிதையாக மாற்றி, சில இனிய வரிகளை எழுதினார்; அப்போது எனக்கு வயது பதினைந்துதான்" (*இளவரசி எம். என். வோல்கோன்ஸ்காயாவின் நினைவுக்குறிப்புகள்*, 2-வது பதிப்பு, 1914, பக். 62).

பாடல் பகுதி XXXVIII.

சைல்ட் ஹரோல்ட் (Childe Harold) — பைரனின் *சைல்ட் ஹரோல்ட்ஸ் பில்கிரிமேஜ்* (Childe Harold's Pilgrimage) என்ற கவிதையின் நாயகன். 

பாடல் பகுதி XLII. 

சே (Say) (1767–1832) — ஒரு பிரெஞ்சுப் பொருளியலாளர், ஆடம் ஸ்மித்தின் கொள்கையைப் பின்பற்றுபவர் மற்றும் *அ கோர்ஸ் இன் பொலிட்டிக்கல் எகானமி* (A Course in Political Economy) என்ற நூலின் ஆசிரியர். 
பெந்தம் (Bentham) (1748–1832) — ஒரு ஆங்கிலேய எழுத்தாளர் மற்றும் சட்டக் கோட்பாட்டாளர். இவர்கள் இருவரும் டிசம்பிரிஸ்டுகளிடையே (Decembrists) பிரபலமானவர்களாக இருந்தனர். 

பாடல் பகுதி XLVIII.

மிலியோன்னயா (Milyonnaya)—செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க்கில் நெவா (Neva) ஆற்றங்கரையின் நடைபாதைக்கு இணையாகச் செல்லும் ஒரு தெரு (தற்போது கால்டுரின் தெரு - Khalturin Street).
டார்குவாட்டோவின் *ஒட்டாவா ரிமா* (ottava rima) இசை — வெனிஸ் நகரப் படகோட்டிகள் டார்குவாட்டோ டாசோவின் (Torquato Tasso) *ஜெருசலேம் டெலிவர்ட்* (Jerusalem Delivered) கவிதையிலிருந்து வரிகளைப் பாடுவார்கள்; இக்கவிதை *ஒட்டாவா ரிமா* எனப்படும் எட்டு வரி கொண்ட பாடல் பகுதிகளால் (stanzas) ஆனது.

பாடல் பகுதி XLIX.

ப்ரென்டா (Brenta)—அட்ரியாடிக் கடலில் கலக்கும் ஒரு ஆறு; வெனிஸ் நகரம் இதன் முகத்துவாரத்திற்கு அருகில் அமைந்துள்ளது. 'Albion’s proud lyre' (ஆல்பியனின் பெருமைமிக்க யாழ்) என்பது பைரனின் *Childe Harold’s Pilgrimage* (சைல்ட் ஹரோல்டின் புனிதப் பயணம்) காவியத்தின் நான்காம் பகுதியில் வெனிஸ் நகரம் குறித்து விவரிக்கப்பட்டுள்ளதைக் குறிக்கிறது.
பெட்ரார்க் (1304–1374) — தனது காதலி லாராவைப் பற்றிப் பாடல்களில் புகழ்ந்து பாடிய ஓர் இத்தாலியக் கவிஞர். புஷ்கினும் பெட்ரார்க்கைப் பற்றிக் குறிப்பிடுகிறார்......முதல் அத்தியாயத்தின் 58-வது செய்யுள். 

50-வது செய்யுள்.

*என் ஆப்பிரிக்காவின் வானத்தின் கீழ்* — புஷ்கின் தனது படைப்பின் முதல் பதிப்பில் இப்பகுதிக்கு ஒரு குறிப்பை வழங்கியிருந்தார் ('தொடக்ககால வரைவுகளிலிருந்து' என்ற பகுதியைப் பார்க்கவும்). 

55-வது செய்யுள். 

*அஞ்சல் வண்டியில் விரைந்து சென்றான்* — அதாவது 'போஸ்ட்-சேஸ்' (post-chaise) எனப்படும், வாடகைக்கு அமர்த்தப்பட்ட அஞ்சல் குதிரைகளால் இழுக்கப்படும் வண்டியில் பயணம் செய்தல். 

57-வது செய்யுள். 

*மலைகளின் மங்கை* — *காக்கசஸின் கைதி* (The Prisoner of the Caucasus) என்ற படைப்பில் வரும் செர்காசியப் பெண்;
*சல்கிர் நதிக்கரையின் கைதிகள்* — *பாக்சிசரேயின் நீரூற்று* (The Fountain of Bakhchisaray) என்ற படைப்பில் வரும் மரியா மற்றும் ஜரேமா. 

இரண்டாம் அத்தியாயம்

1823-ல் எழுதப்பட்டது; அக்டோபர் 1826-ல் வெளியிடப்பட்டது.
இதன் முதல் முகப்பு மேற்கோள், ரோமானியக் கவிஞர் ஹொரேஸின் (கி.மு. 65–8) 'சட்டயர் VI' (Satire VI) என்ற படைப்பிலிருந்து எடுக்கப்பட்டது. 

6-வது செய்யுள். 

*உண்மையான கோட்டிங்கன் ஆன்மாவுடன்* — லென்ஸ்கியின் சுதந்திர வேட்கையை புஷ்கின் இதில் வலியுறுத்துகிறார்: அக்காலகட்டத்தில் பல முற்போக்குச் சிந்தனை கொண்ட ரஷ்யர்கள் கல்வி பயின்ற பல்கலைக்கழகம் ஜெர்மனியின் கோட்டிங்கன் (Göttingen) நகரத்தில் அமைந்திருந்தது. அவர்களில் புஷ்கினின் 'லைசியம்' (Lyceum) பள்ளி ஆசிரியர் ஏ. பி. குனிட்சின், புஷ்கினின் நண்பரும் 'நலவாழ்வுச் சங்க' (Union of Welfare) உறுப்பினருமான பி. பி. கவெரின், மற்றும் டிசம்பிரிஸ்ட் (Decembrist) இயக்கத்தைச் சேர்ந்த என். ஐ. துர்கனேவ் ஆகியோர் அடங்குவர்.

30-வது செய்யுள். 

*கிராண்ட்டிசன் மற்றும் லவ்லேஸ்* — ஆங்கில எழுத்தாளர் ரிச்சர்ட்சனின் (1689–1761) நாவல்களான *கிளாரிசா ஹார்லோ* (Clarissa Harlowe) மற்றும் *சர் சார்லஸ் கிராண்ட்டிசன்* (Sir Charles Grandison) ஆகியவற்றில் வரும் முறையே அறநெறி மிக்க மற்றும் ஒழுக்கக்கேடான கதாநாயகர்கள். 

35-வது செய்யுள். 

*போட்ப்லியுட்னியே பாடல்கள்* (Podblyudnye songs - எதிர்காலம் கணிக்கும் பாடல்கள்) — இளம் பெண்கள் தங்கள் எதிர்காலத்தைக் கணிக்கும்போது பாடும் பழமையான நாட்டுப்புறப் பாடல்கள்; ஒரு கைக்குட்டையால் மூடப்பட்ட தண்ணீர் கிண்ணத்தில் போடப்பட்டிருந்த மோதிரங்களை அவர்கள் அதிலிருந்து வெளியே எடுப்பார்கள்: ஒரு மோதிரம் எடுக்கப்படும்போது பாடப்படும் பாடல், அந்த மோதிரத்தின் உரிமையாளருக்குப் பொருந்தும் எனக் கருதப்படும். 
*ஸார்யா* (அல்லது *ஸோர்யா*) — ஒரு தாவரத்தின் பெயர். தணிக்கையாளர் ஐ. எம். ஸ்னெகிரேவின் நாட்குறிப்புப் பதிவின்படி, புஷ்கின் அவரிடம், "சில இடங்களில், பெற்றோரின் கண்களைத் தெளிவுபடுத்துவதற்காக, திரித்துவ ஞாயிறு மலர்களால் அவர்களின் சவப்பெட்டிகளைத் துடைக்கும் வழக்கம் உள்ளது" என்று கூறினார் (*புஷ்கினும் அவரது சமகாலத்தவர்களும்*, இதழ் XVI, ப. 47).

முப்பத்தேழாம் பத்தி.

"பாவம் யோரிக்." — ஒரு அடிக்குறிப்பில், புஷ்கின் ஷேக்ஸ்பியரை மட்டுமல்ல, ஆங்கில எழுத்தாளர் ஸ்டெர்னையும் குறிப்பிட்டார். அவருடைய *ஒரு உணர்ச்சிபூர்வமான பயணம்* என்ற படைப்பில் வரும் ஒரு கதாபாத்திரம், பாதிரியார் யோரிக்கையும் (ஸ்டெர்னின் அந்தப் படைப்பில் வரும் ஒரு கதாபாத்திரம்), ஷேக்ஸ்பியரின் துயர நாடகத்தில் ஹாம்லெட் தனது கல்லறைத் தனியுரையில் குறிப்பிடும் டேனிஷ் மன்னனின் கோமாளியான யோரிக்கையும் குழப்பிக் கொண்டது. இது லென்ஸ்கியின் கூற்றின் மீது ஒரு முரண்நகை ஒளியைப் பாய்ச்சுகிறது.

ஒச்சாகோவ் பதக்கம் — 1788-ல் துருக்கிய கோட்டையான ஒச்சாகோவைக் கைப்பற்றியதில் பங்கேற்றதற்காக வழங்கப்பட்ட பதக்கம்.

அத்தியாயம் மூன்று

1824-ல் எழுதப்பட்டது; அக்டோபர் 1827-ல் வெளியிடப்பட்டது. இதன் முகவுரை, பிரெஞ்சு கவிஞர் மால்ஃபிலாத்ரே (1732–1767) எழுதிய *வீனஸ் தீவில் நர்சிசஸ்* என்ற கவிதையிலிருந்து எடுக்கப்பட்டது.

ஐந்தாம் பத்தி.

ஸ்வெட்லானா — வி. ஏ. ஜுகோவ்ஸ்கி எழுதிய அதே பெயரிலான பாலாடின் கதாநாயகி. ஜுகோவ்ஸ்கியின் உரையில்:

நிலவு மங்கலாக ஒளிர்கிறது
மூடுபனி படர்ந்த அந்திப்பொழுதில்.

அமைதியாகவும் சோகமாகவும்
அழகிய ஸ்வெட்லானா இருக்கிறாள்.

வான்டைக் மடோனாவில் — இது ஹெர்மிடேஜில் வைக்கப்பட்டிருந்த, புகழ்பெற்ற ஃபிளெமிஷ் கலைஞர் வான் டைக் (1599–1641) வரைந்த *கௌதாரிகளுடன் கூடிய மடோனா* என்ற ஓவியத்தைக் குறிக்கலாம்.

ஒன்பதாம் பத்தி.

ஜூலியா வோல்மாரின் காதலன் — செயிண்ட்-ப்ரூ, ஜே.-ஜே. ரூசோவின் *ஜூலி, அல்லது புதிய ஹெலாய்ஸ்* (1761) நாவலின் கதாநாயகியின் காதலன்.

பத்தாவது பத்தி.

கிளாரிசா, ஜூலி, டெல்ஃபின் — ரிச்சர்ட்சனின் *கிளாரிசா ஹார்லோ*, ஜே.-ஜே. ரூசோவின் *ஜூலி, அல்லது புதிய ஹெலாய்ஸ்*, மற்றும் மேடம் டி ஸ்டேலின் *டெல்ஃபின்* ஆகிய நாவல்களின் கதாநாயகிகள்.

பன்னிரண்டாவது பத்தி.

'தி கோர்சேர்' (The Corsair) — பைரனின் *தி கோர்சேர்* கவிதையின் நாயகன்; ஒரு கடல் கொள்ளையன். 

செய்யுள் XIV.

ஒரு அழகான காதலியின் காலடியில் — கையெழுத்துப் பிரதியில்: "அழகிய அமாலியாவின் காலடியில்" என்றுள்ளது; அதாவது, அமாலியா ரிஸ்னிச் (Amalia Riznich) (தொகுதி 2-இல் உள்ள "எனது பொறாமை கலந்த கனவுகளை மன்னிப்பாயா..." என்ற கவிதைக்கான குறிப்பைப் பார்க்கவும்). 

செய்யுள் XXII. 

நம்பிக்கையை என்றென்றும் கைவிடுங்கள் — டான்டேயின் *டிவைன் காமெடி* (Divine Comedy) காவியத்தின் முதல் பகுதியான *இன்ஃபெர்னோ* (Inferno)-விலிருந்து எடுக்கப்பட்ட வரி; இது நரகத்தின் நுழைவாயிலுக்கு மேலே உள்ள வாசகம். 

செய்யுள் XXVII. 

*"பிளாகோனமெரென்னி"* (*Blagonamerenny* - "நல்லெண்ணம் கொண்டவர்") — ஏ. இ. இஸ்மாயிலோவ் (A. E. Izmaylov, 1779–1831) என்பவரால் 1818 மற்றும் 1826-க்கு இடைப்பட்ட காலத்தில் வெளியிடப்பட்ட ஒரு இதழ். ஏ. எஃப். வோய்கோவ் (A. F. Voeykov) தனது *ஹவுஸ் ஆஃப் மேட்மென்* (House of Madmen - 1814) நூலில் இதைப் பற்றிக் குறிப்பிடுகிறார்:

இதோ இஸ்மாயிலோவ் — நீதிக்கதைகள்,
உரைகள் மற்றும் அங்கதக் கவிதைகளின் ஆசிரியர்;
அவர் என்னிடம் கீச்சிடுகிறார்: "நான் ஒப்புக்கொள்கிறேன்,
நான் பெண்களுக்கான எழுத்தாளன் அல்ல!
எனது கருப்பொருள்: பருக்கள் நிறைந்த மூக்குகள்;
நானும் எனது கவிதைக்கான உத்வேக தேவதையும் (Muse) மதுக்கூடத்திற்குச் செல்வோம்
வோட்கா அருந்தவும், வெங்காயம் மற்றும் ஹெர்ரிங் மீன் உண்ணவும்...
காவல்துறை ஆய்வாளர்களின் உலகம் — அதுவே எனது உலகம்." 

செய்யுள் XXIX. 

போக்டனோவிச்சின் கவிதைகளைப் போல — இது ஐ. பி. போக்டனோவிச் (I. P. Bogdanovich, 1743–1803) எழுதிய *துஷென்கா* (*Dushenka*) என்ற கவிதையைக் குறிக்கிறது. 

செய்யுள் XXX. 

விருந்து மற்றும் மென்மையான சோகத்தின் பாடகர் — ஈ. ஏ. பாராடின்ஸ்கி (E. A. Baratynsky); இவர் *விருந்து* (*Feasts*) என்ற கவிதை மற்றும் பல இரங்கற்பாக்களின் ஆசிரியர். புஷ்கின், பாராடின்ஸ்கியைச் சிறந்த ரஷ்யக் கவிஞர்களில் ஒருவராகக் கருதினார்
(எடுத்துக்காட்டாக, தொகுதி 6-இல் உள்ள "பாராடின்ஸ்கி" என்ற கட்டுரையைப் பார்க்கவும்). அக்காலத்தில், பாராடின்ஸ்கி
பின்லாந்தில் ஒரு சிப்பாயாகப் பணியாற்றிக் கொண்டிருந்தார். 

செய்யுள் XXXI.
"Der Freischütz" (டெர் ஃபிரைஷூட்ஸ்) — ஜெர்மானிய இசையமைப்பாளர் வெபரின் ஒரு இசை நாடகம் (ஓபெரா)
(1821). 

நான்காம் அத்தியாயம்

அக்டோபர் 1824 மற்றும் ஜனவரி 1826-ன் தொடக்கத்திற்கு இடைப்பட்ட காலத்தில் எழுதப்பட்டது;
ஜனவரி 1828-ல் ஐந்தாம் அத்தியாயத்துடன் சேர்த்து வெளியிடப்பட்டது.
இதன் முன்னுரை வாசகம் (epigraph), மேடம் டி ஸ்டேலின் *Considérations sur la Révolution française*
("பிரெஞ்சுப் புரட்சி குறித்த சிந்தனைகள்") என்ற நூலில் மேற்கோள் காட்டப்பட்டுள்ள,
பிரெஞ்சு அரசியல்வாதி நெக்கரின் சொற்களைக் கொண்டுள்ளது. 

பத்தி XIX. 

...அவதூறு // ஒரு பொய்யனால் பரணில் பிறந்தது... — அந்தப் பொய்யர் எஃப். ஐ. டால்ஸ்டாய்;
"பரண்" (attic) என்பது இளவரசர் ஷகோவ்ஸ்கோயின் வீட்டில் செயின்ட் பீட்டர்ஸ்பர்க் இளைஞர்கள்
கூடும் இடத்தைக் குறிக்கிறது. "இருண்ட மற்றும் இழிவான வாழ்க்கையில்..." என்ற எபிகிராம் (epigram)
குறிப்பைப் பார்க்கவும் — தொகுதி 1, பக். 575; அத்துடன் செப்டம்பர் 1, 1822 தேதியிட்ட
பி. ஏ. வியாசெம்ஸ்கிக்கான கடிதத்தையும் பார்க்கவும் — தொகுதி 9.

பத்தி XXVIII. 

அளவற்ற செய்யுள்கள் — கவிதைக்கான சந்தம் அல்லது யாப்பு விதிகளைப் பின்பற்றாதவை. 

பத்தி XXX. 

டால்ஸ்டாயின் அற்புதத் தூரிகையால் — ஓவியர், செதுக்குக் கலைஞர் மற்றும் பதக்க வடிவமைப்பாளரான
எஃப். பி. டால்ஸ்டாயின் படைப்புகளை புஷ்கின் பெரிதும் மதித்தார். மார்ச் 15, 1825 தேதியிட்ட தனது
சகோதரர் மற்றும் பி. ஏ. பிளெட்னேவ் ஆகியோருக்கு எழுதிய கடிதத்தில், டால்ஸ்டாயின்
"மாயாஜாலத் தூரிகை" (magic brush) பற்றியும் அவர் குறிப்பிடுகிறார்.

பத்தி XXXII.

...கடுமையான விமர்சகர் — இது வி. கே. குச்செல்பக்கரை (V. K. Küchelbecker) குறிக்கிறது;
இவர் *Mnemosyne* (1824, புத்தகம் II) என்ற தொகுப்பில் வெளியான "நமது கவிதையின் போக்கு,
குறிப்பாக உணர்வுபூர்வமான கவிதை (lyric poetry) பற்றி" என்ற கட்டுரையில், "சலிப்பூட்டும்"
இரங்கல் பாடல்களிலிருந்து (elegies) விலகி, 18-ஆம் நூற்றாண்டின் முக்கிய கவிதை வகைகளில்
ஒன்றான 'ஓட்' (ode - புகழாரம் பாடும் கவிதை) வடிவத்திற்குத் திரும்புமாறு வலியுறுத்தினார். 
எக்காளம், முகமூடி மற்றும் குத்துவாள் — துன்பியல் நாடகத்தின் (tragedy) குறியீடுகள். பத்தி XXXIII. அரசியல் மற்றும் சமூக விமர்சகரான ஐ. ஐ. டிமிட்ரியேவின் (I. I. Dmitriev) வார்த்தைகளை நினைவுகூருங்கள்; அவர் தனது *பிறரின் கருத்து* (1795) என்ற நையாண்டிப் படைப்பில், அக்காலத்தின் சக்திவாய்ந்த நபர்களின் ஆதரவைப் பெற புகழ்ச்சிப் பாடல்களை (odes) எழுதிய 18-ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியைச் சேர்ந்த "சூழ்ச்சிமிக்க கவிஞரை" (cunning lyricist) கேலி செய்தார். 

பாடல் பகுதி XXXVII. 

குல்னாரின் (Gulnare) பாடகரைப் பின்பற்றி, // அவர் இந்த ஹெலஸ்பாண்ட் (Hellespont) நீரிணையை நீந்திக் கடந்தார். குல்னார் என்பது பைரனின் *தி கோர்சேர்* (The Corsair) கவிதையின் கதாநாயகி ஆவார். கிழக்குப் பகுதிகளில் பயணம் செய்தபோது, ​​பைரன் டார்டனெல்லஸ் (Dardanelles) நீரிணையை நீந்திக் கடந்தார்; இது மர்மாரா கடலுக்கும் மத்திய தரைக்கடலுக்கும் இடையே உள்ள நீரிணை ஆகும், இது பண்டைய காலத்தில் ஹெலஸ்பாண்ட் என்று அழைக்கப்பட்டது. 

பாடல் பகுதி XLIII. 

பிராட் (Pradt), அந்த அபே (Abbé) — ஒரு பிரெஞ்சு எழுத்தாளர், நெப்போலியனின் அரசவை மதகுரு மற்றும் அரசியல் துண்டுப் பிரசுரங்கள் மற்றும் நினைவுக் குறிப்புகளின் ஆசிரியர். 

பாடல் பகுதி XLVII. 

*Entre chien et loup* ("நாய்க்கும் ஓநாய்-க்கும் இடையில்") — இது மாலை நேரத்து அந்திப் பொழுதைக் குறிக்கும் ஒரு பிரெஞ்சு சொற்றொடர். 

ஐந்தாம் அத்தியாயம்

1826-இல் எழுதப்பட்டது; 1828-இல் வெளியிடப்பட்டது. இதன் முன்னுரை வாசகம் (epigraph) ஜுகோவ்ஸ்கியின் (Zhukovsky) *ஸ்வெட்லானா* (Svetlana) என்ற கதைப்பாடலிலிருந்து எடுக்கப்பட்டது. 

பாடல் பகுதி XXIII. 

*மால்வினா* (Malvina) — பிரெஞ்சு எழுத்தாளர் கோட்டின் (Cottin) எழுதிய பல தொகுதிகளைக் கொண்ட நாவல். 
*பெட்ரியாட்ஸ்* (Petriads) — 18-ஆம் நூற்றாண்டின் செவ்வியல் பாணியில் (Classicism) முதலாம் பீட்டர் (Peter I) குறித்து எழுதப்பட்ட காவியக் கவிதைகள். 

பாடல் பகுதி XXVI. 

புயானோவ் (Buyanov) — புஷ்கினின் மாமா (எனவே "என் உறவினர்" என்று குறிப்பிடப்படுகிறார்) வி. எல். புஷ்கின் எழுதிய *ஆபத்தான அண்டை வீட்டார்* (The Dangerous Neighbor) என்ற கவிதையில் வரும் ஒரு கதாபாத்திரம். 

பாடல் பகுதி XXVII. 

*Réveillez-vous, belle endormie* — டுஃப்ரெஸ்னியின் (Dufresny, 1648–1724) பிரபலமான படைப்புகளில் ஒன்று; இவர் ஒரு பிரெஞ்சு நாடக ஆசிரியர் மற்றும் அக்காலத்தில் புகழ்பெற்ற பல காதல் கதைகள் மற்றும் 'கப்லெட்' (couplets - இருவரிப் பாடல்கள்) வகைகளை எழுதியவர். 

பாடல் பகுதி XXXVI.

ராபர்ட் (Robert / rubber) — விஸ்ட் (Whist) சீட்டாட்டத்தில் விளையாட்டுகளின் ஒரு தொகுதி (set of games). 

பாடல் பகுதி XL. 

அல்பான் (Alban) — இத்தாலிய ஓவியரான அல் பானி (Albani); புஷ்கின் தனது லைசியம் (Lyceum) காலக் கவிதைகளில் "தீவிரமான அல்பானின்" (fiery Alban) "மென்மையான" தூரிகையைப் (tender brush) பற்றி பலமுறை குறிப்பிடுகிறார். 

பாடல் பகுதி XLIV. 

கோட்டிலியன் (Cotillion) — ஒரு நடன விருந்தை (ball) நிறைவு செய்யும் பழைய பாணியிலான நடனம். ஆறாம் அத்தியாயம்

முந்தைய அத்தியாயத்தைப் போலவே 1828-இல் எழுதப்பட்டு, மார்ச் 1828-இல் வெளியிடப்பட்டது. 

ஐந்தாம் செய்யுள்.

ரெகுலஸ் (Regulus) — கார்தேஜ் (Carthage) நாட்டினரால் சிறைபிடிக்கப்பட்டிருந்தபோது தனது வீரமிக்க நடத்தையால் புகழ்பெற்ற ஒரு பண்டைய ரோமானியத் தளபதி.

இருபத்து நான்காம் செய்யுள்.

வெஸ்பர் (Vesper) — வீனஸ் (வெள்ளி) கிரகம்; இது மற்ற எந்த நட்சத்திரத்தையும் விட அதிக நேரம் காலை வானில் தெரியும் தன்மையுடையது. 

ஏழாம் அத்தியாயம்

1827-இன் இலையுதிர் காலத்தில் தொடங்கப்பட்டு, நவம்பர் 1828-இல் முடிக்கப்பட்டது; மார்ச் 1830-இல் வெளியிடப்பட்டது.

நான்காம் செய்யுள். 

கிராமத்து பிரியாம்கள் (Rustic Priams) — ட்ராய் (Troy) நகரின் புகழ்பெற்ற மன்னரான பிரியாமிற்குப் பெரிய குடும்பம் இருந்தது. 
'நீண்ட' [குதிரைகள்] மீது — பயணம் முழுவதும் மாற்றப்படாமல் பயன்படுத்தப்பட்ட, மிக மெதுவான வேகத்தில் சென்ற சொந்தக் குதிரைகள். 

பத்தொன்பதாம் செய்யுள். 

வார்ப்பிரும்புச் சிலையைக் கொண்ட ஒரு சிறிய தூண் — நெப்போலியனின் சிறிய சிலை. 

இருபத்திரண்டாம் செய்யுள். 

*தி ஜியாவூர்* (The Giaour) மற்றும் *டான் ஜுவான்* (Don Juan) ஆகியவற்றின் பாடகர் — பைரன் (Byron) என்பவரைக் குறிக்கிறது; இவர் கிழக்கத்திய பாணியிலான கவிதையான *தி ஜியாவூர்* மற்றும் கவிதை வடிவிலான நாவலான *டான் ஜுவான்* ஆகியவற்றின் ஆசிரியர் ஆவார். 
மேலும் இரண்டு அல்லது மூன்று நாவல்கள்... — *லிட்டரரி கெசட்* (Literary Gazette - 1830) இதழின் முதல் பிரதியில் புஷ்கின் இவ்வாறு எழுதியிருந்தார்: "பெஞ்சமின் கான்ஸ்டன்ட்டின் புகழ்பெற்ற நாவலான *அடால்ஃப்* (Adolphe), அக்காலகட்டத்தைப் பிரதிபலிக்கும் அந்த இரண்டு அல்லது மூன்று நாவல்களில் ஒன்றாகும்..." (தொகுதி 6-ஐப் பார்க்கவும் — "பி. கான்ஸ்டன்ட்டின் *அடால்ஃப்* நாவலின் மொழிபெயர்ப்பு குறித்து"). அடுத்து வருவது இந்த நாவல்களின் சிறப்பியல்புகள் பற்றிய விவரிப்பு; இது *யூஜின் ஒனேகின்* (Eugene Onegin) நூலின் — அக்காலத்தில் வெளியிடப்படாத — ஏழாம் அத்தியாயத்திலிருந்து எடுக்கப்பட்டது.
பகுதி XXXIII. 

தத்துவார்த்த அட்டவணைகள் — வரைவுப் பிரதிகளில்: "டுப்பின்னின் அட்டவணைகள்" (Dupin's tables). இது பிரெஞ்சு கணிதவியலாளரும் பொருளாதார நிபுணருமான சி. டுப்பின் (Ch. Dupin, 1784–1873) எழுதிய *பிரான்ஸின் உற்பத்தி மற்றும் வணிக ஆற்றல்கள்* (1827) என்ற நூலைக் குறிக்கிறது; இதில் ரஷ்யா உட்பட பல்வேறு ஐரோப்பிய நாடுகளின் பொருளாதாரங்களை ஒப்பிட்டுக் காட்டும் புள்ளிவிவர அட்டவணைகள் இடம்பெற்றுள்ளன. 

பகுதி XXXIV. 

சைக்ளோப்ஸ் (Cyclopes) — இங்கே: கொல்லர்கள். 

பகுதி XXXV. 

ஆட்டோமெடான்கள் (Automedons) — இங்கே: சாரதிகள் (ஹோமரின் *இலியட்* காவியத்தில் வரும் அக்கிளிஸின் தேரோட்டியின் பெயர் ஆட்டோமெடான்). 

பகுதி XL. 

சந்துவில் உள்ள கரிட்டனின் இடத்தில் — புனித கரிட்டன் தேவாலயத்திற்கு அருகில், அதாவது சிஸ்தியே ப்ரூடிக்கு (Chistye Prudy) அருகிலுள்ள கரிட்டோனிவ்ஸ்கி சந்துவில். புஷ்கின் தனது ஆரம்பகால குழந்தைப் பருவத்தில் அங்குதான் வசித்தார் (அடுத்த பகுதியில்: "சிமியோனின் இடத்தில்" — புனித சிமியோன் தேவாலயத்திற்கு அருகில்). 

பகுதி XLIX. 

காப்பக இளைஞர்கள் (Archive youths) — வெளியுறவு அமைச்சகத்தின் காப்பகத்தில் பணியாற்றிய மாஸ்கோ உயர்குடி இளைஞர்களுக்கான ஒரு விளையாட்டுத்தனமான செல்லப்பெயர். 

பகுதி L.

மெல்போமினே, தாலியா, டெர்ப்சிகோர் (Melpomene, Thalia, Terpsichore) — துயர நாடகம், நகைச்சுவை நாடகம் மற்றும் நடனம் ஆகியவற்றின் கலைத் தேவதைகள் (muses). 

பகுதி LI. 

சபை (The Assembly) — மாஸ்கோ உயர்குடியினர் சபை; இது உயர்குடியினருக்கான ஒரு மன்றம், இங்கு பொது நடன நிகழ்ச்சிகள் மற்றும் கலை நிகழ்ச்சிகள் நடைபெற்றன. 

பகுதி LV. 

...கிளாசிசிசத்திற்கு (செவ்வியல் பாணிக்கு) மரியாதை செலுத்தியது. — கிளாசிசிச விதிகளின்படி, ஒரு காவியம் "நான் பாடுகிறேன்" என்ற சொல்லுடனும், கொண்டாடப்படும் கருப்பொருளைக் குறிப்பிடுவதன் மூலமும் தொடங்கப்பட வேண்டும் (உதாரணமாக, கெராஸ்கோவின் *ரோசியடா* (Rossiyada) நூலில்: "காட்டுமிராண்டிகளிடமிருந்து விடுவிக்கப்பட்ட ரஷ்யாவைப் பற்றியும், மிதிக்கப்பட்ட டாடர்களின் அதிகாரத்தைப் பற்றியும் நான் பாடுகிறேன்..." போன்றவை). 

எட்டாவது அத்தியாயம்

1829-இன் பிற்பகுதியில் தொடங்கப்பட்டு, அடிப்படையில் 1830 செப்டம்பர் 25 அன்று நிறைவடைந்தது; ...1832 ஜனவரியில் வெளியிடப்பட்டது.
இதன் முன்னுரை வாசகம் (epigraph), பைரன் தனது மனைவியிடமிருந்து விவாகரத்து பெற்றதைத் தொடர்ந்து எழுதிய "ஃபேர் தீ வெல்" (Fare Thee Well - 1816) என்ற கவிதையின் தொடக்கப் பகுதியாகும். 

பாடல் பகுதி I.

அவர் அபுலியஸை (Apuleius) மகிழ்ச்சியுடன் வாசித்தார் — இது ரோமானிய எழுத்தாளர் அபுலியஸ் (கி.மு. 1-ஆம் நூற்றாண்டு) எழுதிய *தி கோல்டன் ஆஸ்* (The Golden Ass) என்ற நாவலைக் குறிக்கிறது; இந்நாவல் கழுதையாக உருமாறிய ஒரு நாயகனின் சாகசங்களை விவரிக்கிறது. கையெழுத்துப் பிரதியின் திருத்தப்பட்ட வடிவத்தில், "எலிசேவை (Yelisey) மகிழ்ச்சியுடன் வாசித்தார்" என்று உள்ளது; இது வாசிலி மாய்கோவ் (Vasily Maykov) எழுதிய *எலிசே அல்லது கோபமடைந்த பாக்கஸ்* (Yelisey, or Bacchus Enraged) என்ற கேலி-வீர காவியத்தைக் குறிக்கிறது. 
...ஆனால் சிசரோவை (Cicero) வாசிக்கவில்லை. — புகழ்பெற்ற ரோமானிய எழுத்தாளரும், பேச்சாளரும், அரசியல்வாதியுமான சிசரோவின் படைப்புகள் பொதுவாக லத்தீன் மொழிப் பயிற்சிகளாகவே பயிலப்பட்டன. 

பாடல் பகுதி II. 

முதிய டெர்ஷாவின் (Derzhavin) எங்களைக் கவனித்தார்... — புஷ்கினின் லைசியம் (Lyceum) வகுப்புத் தோழரும், டிசம்பர் புரட்சியாளருமான (Decembrist) ஐ. ஐ. புஷ்சின் (I. I. Pushchin) இவ்வாறு நினைவுகூர்ந்தார்: "டெர்ஷாவின் எங்கள் இளம் கவிஞருக்குத் தனது உயர்ந்த ஆசியை வழங்கினார். நாங்கள் அனைவரும் — அவரது நண்பர்களும் தோழர்களும் — இந்த வெற்றியைப் பெருமையாகக் கருதினோம். அக்காலத்தில் புஷ்கின் தனது *சார்ஸ்கோயே செலோவில் நினைவுகள்* (Memories in Tsarskoye Selo) என்ற கவிதையை வாசித்துக்கொண்டிருந்தார். அந்த அற்புதமான கவிதை வரிகள் ரஷ்ய மக்களின் இதயத்திற்கு நெருக்கமான அனைத்தையும் தொட்டுச் சென்றன. புஷ்கின் மிகுந்த உணர்ச்சிவசப்பட்டு வாசித்தார். இப்போதும் கூட, அந்தப் பரிச்சயமான வரிகளைக் கேட்கும்போது என் உடலில் சிலிர்ப்பு ஏற்படுகிறது. மேலும், எங்கள் கவிஞர்களின் மூத்த தலைவர், பரவசத்துடனும் கண்களில் கண்ணீருடனும் அவரை முத்தமிட விரைந்து சென்று அவரது சுருள் முடியை ஆசீர்வதித்தபோது, ​​நாங்கள் அனைவரும் — ஏதோ ஒரு மர்மமான தாக்கத்தால் உந்தப்பட்டு — மரியாதைக்குரிய அமைதியில் ஆழ்ந்தோம். நாங்களும் எங்கள் கவிஞரைக் கட்டிப்பிடிக்க விரும்பினோம், ஆனால் அதற்குள் அவர் சென்றுவிட்டார்; அவர் ஓடிவிட்டார்!" (I. Pushchin, *Notes on Pushkin*, Moscow, 1956, p. 60). இச்சம்பவம் குறித்த கவிஞரின் சொந்தக் குறிப்பையும் ஒப்பிட்டுப் பார்க்கவும் (தொகுதி 7). 

பாடல் பகுதி IV. 

லெனோரே (Lenore) — ஜெர்மானியக் கவிஞர் பர்கர் (Bürger) எழுதிய காதல் பாலாட் (ballad) வகைக் கவிதையின் நாயகி; இக்கவிதை ஜுகோவ்ஸ்கியால் (Zhukovsky) ரஷ்ய மொழியில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டது. இறந்த தனது வருங்காலக் கணவனுடன் குதிரையில் ஏறிச் செல்லும் லெனோரேவின் கதையை இக்கவிதை விவரிக்கிறது. 

பாடல் பகுதி VII. 

அதிகார வர்க்கத்தினரின் உரையாடல்கள் (Oligarchic conversations) — ஒரு பிரத்யேக சமூக வட்டத்திற்குள் நடைபெறும் உரையாடல்கள். 

பாடல் பகுதி XII. 

...எனது அரக்கன் (my demon) — புஷ்கின் தனது "தி டீமன்" (The Demon) என்ற கவிதையைக் குறிப்பிடுகிறார் (தொகுதி 2-ஐப் பார்க்கவும்). 

பாடல் பகுதி XXV. 

மோனோகிராம் (Monogram) — வைரங்கள் பதிக்கப்பட்ட ஒரு தங்கச் சின்னம்; இது அரசவைச் சேவகிகளாகப் (ladies-in-waiting) பணியாற்றும் பெண்களுக்கு வழங்கப்பட்டது. 

செய்யுள் XXVI. 

செயிண்ட்-ப்ரீஸ்ட் (Saint-Priest, 1803–1828) — பிரான்ஸிலிருந்து வெளியேறி குடியேறிய ஒருவரின் மகன்; இவர் திறமையான கேலிச்சித்திரக் கலைஞராக உயர்குடிச் சமூகத்தில் பிரபலமானவராகத் திகழ்ந்தார். 

செய்யுள் L.

மந்திரப் படிகம் (Magic crystal) — குறி சொல்லப் பயன்படுத்தப்படும் ஒரு கண்ணாடி உருண்டை. 

'ஒனேகினின் பயணம்' (Onegin's Journey) - பகுதிகள்

"ஒனேகினின் பயணம்" அக்டோபர் 2, 1829 அன்று தொடங்கப்பட்டு, செப்டம்பர் 18, 1830 அன்று நிறைவு செய்யப்பட்டது. இத்தியாயத்தில் (இது முதலில் எட்டாவது அத்தியாயமாக இருந்தது) இடம்பெற்றுள்ள பல செய்யுள்கள் முன்னரே எழுதப்பட்டவை (எ.கா., ஒடெஸா பற்றிய செய்யுள்கள் 1825-இல் எழுதப்பட்டவை). ("ஆரம்பகால வரைவுப் பிரதிகளிலிருந்து" என்ற பகுதியில் எஞ்சியிருக்கும் அனைத்துச் செய்யுள்களையும் காண்க.)

மகார்யேவ் (Makaryev) — 1817 வரை மகார்யேவ் நகரில் நடைபெற்ற ஒரு வர்த்தகக் கண்காட்சியின் பெயர்; பின்னர் அது நிஷ்னி நோவ்கோரோட் (Nizhny Novgorod) நகருக்கு மாற்றப்பட்டது. 
குதிரை வளர்ப்புப் பண்ணை உரிமையாளர் — இங்கே: குதிரை இனப்பெருக்க நிலையத்தின் உரிமையாளர். அங்கே, பைலேட்ஸ் (Pylades) அட்ரியஸின் (Atreus) மகனுடன் வாதிட்டார் — இது ஓரிஸ்டீஸ் (Orestes) மற்றும் பைலேட்ஸ் தொடர்பான தொன்மக் கதையைக் குறிக்கிறது ("சாடயேவிற்கு" [To Chaadayev] என்ற கவிதைக்கான குறிப்பைப் பார்க்கவும் — "ஏன் இந்தச் சில்லிடும் ஐயங்கள்..."; தொகுதி 2).
அங்கே, மித்ரிடேட்ஸ் (Mithridates) தன்னைத்தானே குத்திக்கொண்டார் — பண்டைய போஸ்போரான் (Bosporan) ராஜ்யத்தின் மன்னரான மித்ரிடேட்ஸ் (கி.மு. 2-ஆம் நூற்றாண்டு), ரோமானியர்களுக்கு எதிரான போரில் தோல்வியடைந்த பிறகு தனது உயிரை மாய்த்துக்கொண்டார். அருகிலுள்ள ஒரு மலைக்கு... இவரது பெயர் சூட்டப்பட்டுள்ளது.
...கெர்ச் (Kerch) நகரின். 
அங்கே உத்வேகம் கொண்ட மிக்விவிச் (Mickiewicz) பாடினார் (ஆரம்பகால வரைவு ஒன்றில் "உத்வேகம் கொண்ட நாடு கடத்தப்பட்டவர்" என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது) — இது ஆடம் மிக்விவிச்சின் *கிரிமியன் சானட்ஸ்* (Crimean Sonnets - 1826) கவிதைத் தொகுப்பைக் குறிக்கிறது. 
பிளெமிஷ் (Flemish) பாணியின் பலதரப்பட்ட 'தாழ்வான' கூறுகள் — அன்றாட, சாதாரண எதார்த்தத்தின் சித்தரிப்பு (16 மற்றும் 17-ஆம் நூற்றாண்டுகளின் டச்சு மற்றும் பிளெமிஷ் ஓவியர்கள் — குறிப்பாக டெனியர்ஸ், வான் ஓஸ்டேட் மற்றும் பாட்டர் — தங்கள் ஓவியங்களில் விவசாயிகள் மற்றும் நகர மக்களின் வாழ்க்கையைச் சித்தரித்தனர்). 
மொராலி (மூர் அலி) — ஒடேசாவில் புஷ்கினுக்கு அறிமுகமானவர், பூர்வீகம் எகிப்து; இவர் முன்பு கடற்கொள்ளையில் ஈடுபட்டதாக வதந்திகள் பரவியிருந்தன. 
நமது நண்பர் டுமான்ஸ்கி விவரித்தபடி — புஷ்கினுடன் ஒடேசாவில் பணியாற்றிய கவிஞர் வி. ஐ. டுமான்ஸ்கியின் "ஒடெசா" என்ற கவிதையைக் குறிக்கிறது. 
ஆசோனியா (Ausonia) — இத்தாலியின் பண்டைய பெயர் (ஆசோன்கள் பண்டைய இத்தாலிய பழங்குடியினரில் ஒரு பிரிவினர்). 
"ஃபோரா" (Fora) என்று கூச்சலிடப்படும் — *ஃபோரா* என்பது ஒரு ஆரியாவை (இசைப்பாடலை) மீண்டும் பாடுமாறு கோரும் சொல்லாகும். 

பத்தாவது அத்தியாயம்

1830-ஆம் ஆண்டின் இலையுதிர் காலத்தில் போல்டினோவில் (Boldino) புஷ்கின் எழுதிய குறிப்பு ஒன்று — லைசியம் (Lyceum) கல்வி நிறுவனத்தின் ஆண்டுவிழா நாளான "அக்டோபர் 19 அன்று, பத்தாவது அத்தியாயம் (Canto X) எரிக்கப்பட்டது" என்று கூறுகிறது — இது புஷ்கின் பத்தாவது அத்தியாயத்திற்கான பணியை எந்தத் தேதிக்குப் பிறகு நிறுத்தினார் என்பதை உறுதிப்படுத்துகிறது. இப்பணி அநேகமாக செப்டம்பர் 26, 1830-க்குப் பிறகு தொடங்கியிருக்க வேண்டும் (புஷ்கின் வரைந்த நாவலின் பொதுவான வரைபடம் அல்லது பொருளடக்கத்தின் கீழே இத்தேதி காணப்படுகிறது; அந்த வரைபடம் நாவல் ஒன்பது அத்தியாயங்களை மட்டுமே கொண்டிருக்க வேண்டும் என்று திட்டமிட்டிருந்தது). 
பத்தாவது அத்தியாயத்திற்கான புஷ்கினின் பணி எந்த அளவிற்கு முன்னேறியிருந்தது என்பது தெரியவில்லை. நமக்குக் கிடைத்ததெல்லாம் முதல் பதினாறு செய்யுள்களின் (stanzas) ஆரம்ப நான்கு வரிப் பகுதிகள் (இவை புஷ்கினால் மிக நுணுக்கமாகக் குறியீட்டு முறையில் எழுதப்பட்டவை) மற்றும் XV, XVI, XVII ஆகிய செய்யுள்களின் முழுமையடையாத வரைவு உரை மட்டுமே. பத்தாவது அத்தியாயத்தை உருவாக்கும் எண்ணத்தை கவிஞர் பிற்காலத்திலும் கைவிடவில்லை; 1835-ஆம் ஆண்டின் புஷ்கினின் கையெழுத்துப் பிரதிகளில் கூட பத்தாவது அத்தியாயம் தொடர்பான குறிப்புகள் காணப்படுகின்றன. இக்கருத்தாக்கத்திற்கு அவர் அளித்த பெரும் முக்கியத்துவத்தை இது காட்டுகிறது. 

செய்யுள் I.

பலவீனமான மற்றும் தந்திரமான ஆட்சியாளர் — முதலாம் அலெக்சாண்டர்.

செய்யுள் II.

நாங்கள் அவரை மிகவும் பணிவானவர் என்று அறிந்திருந்தோம் — இது 1805-ல் ஆஸ்டர்லிட்ஸ் (Austerlitz) போரில் நெப்போலியனால் அலெக்சாண்டருக்கு ஏற்பட்ட தோல்விகள் மற்றும் ஃப்ரீட்லேண்ட் (Friedland) தோல்விக்குப் பிறகு 1807-ல் ரஷ்யாவிற்குப் பாதகமான வகையில் அவர் செய்துகொண்ட டில்சிட் (Tilsit) ஒப்பந்தம் ஆகியவற்றைக் குறிக்கிறது. 

பகுதி IV. 

நாங்கள் பாரிஸில் இருந்தோம் — மார்ச் 1814-ல், ரஷ்ய-பிரஷ்ய-ஆஸ்திரியக் கூட்டுப் படைகள் பாரிஸைக் கைப்பற்றின; நெப்போலியன் அரியணையிலிருந்து விலகினார். 

பகுதி VI. 

ஷிபோலெத் (Shibboleth) — ஒரு குறிப்பிட்ட தேசிய இனத்தின் தனித்துவமான அடையாளம். 
உயர்குடி கவிஞர் — இளவரசர் ஐ. எம். டல்கோருகி (1764–1823); இவர் "அவோஸ்" ("ஒருவேளை" / "Perhaps") என்ற கவிதையின் ஆசிரியர். 

பகுதி VII. 

ஒருவேளை, நிக்கோலஸின் அழைப்பின் பேரில்... — சைபீரியாவில் நாடு கடத்தப்பட்டிருந்த டிசம்பிரிஸ்டுகளை (Decembrists) முதலாம் நிக்கோலஸ் மீண்டும் அழைத்து வருவார் என்ற தனது நம்பிக்கையைப் பற்றி புஷ்கின் கிண்டலாகக் குறிப்பிடுகிறார். 

பகுதி VIII. 

விதிவசப்பட்ட இந்த மனிதர் — நெப்போலியன். 
போப்பாண்டவரால் முடிசூட்டப்பட்ட இந்த குதிரைவீரன் — தன்னை பிரெஞ்சு மக்களின் பேரரசராக அறிவித்துக்கொண்ட நெப்போலியன், ரோமானியப் பேரரசின் இடைக்கால மன்னர்களின் வழக்கத்தைப் பின்பற்றி, போப்பாண்டவரைக் கொண்டு தனக்கு முடிசூட்டச் செய்தார். 
ஓய்வின்மை எனும் சித்திரவதை — செயின்ட் ஹெலினா தீவுக்கு நாடு கடத்தப்பட்ட நிலை. 

பகுதி IX. 

பைரனீஸ் (Pyrenees) மலைத்தொடர் அச்சுறுத்தும் வகையில் அதிர்ந்தது — இது 1820-களின் தொடக்கத்தில் நடைபெற்ற தேசிய விடுதலை இயக்கங்களைக் குறிக்கிறது: ஸ்பானிஷ் புரட்சி, நேபிள்ஸ் புரட்சி மற்றும் கிரேக்க எழுச்சி. 
ஒற்றைக் கை இளவரசர் — கிரேக்க எழுச்சியின் தலைவரான இளவரசர் அலெக்சாண்டர் இப்சிலாண்டி (Alexander Ypsilanti); இவர் ட்ரெஸ்டன் (Dresden) போரில் ஒரு கையை இழந்தவர். 
மோரியா (Morea) — கிரீஸின் தெற்குப் பகுதி. இப்சிலாண்டி கிஷினேவில் (Kishinev) இருந்தபோதே இந்த எழுச்சிக்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்தார். 

பகுதி X.

எங்கள் ஜார் அந்த மாநாட்டில் பேசினார் — ஐரோப்பாவில் புரட்சிகர இயக்கங்களை ஒடுக்குவதற்காகக் கூட்டப்பட்ட பிற்போக்குத்தனமான 'புனிதக் கூட்டணியின்' (Holy Alliance) மாநாடுகளில் முதலாம் அலெக்சாண்டர் ஆற்றிய உரைகளை இது குறிக்கிறது. 

பகுதி XI.

டைட்டன் பீட்டரின் பொம்மைப் படைப்பிரிவு — முதலாம் பீட்டரால் உருவாக்கப்பட்ட செமியோனோவ்ஸ்கி படைப்பிரிவு. முதலாம் பால் படுகொலை செய்யப்பட்ட இரவில், செமியோனோவ்ஸ்கி காவலர்கள் அரண்மனையில் பணியில் இருந்தனர், மேலும் சதிகாரர்களை உள்ளே அனுமதித்தனர் (கடைசி இரண்டு வரிகள், இளம் புஷ்கின் தனது "சுதந்திரம்" என்ற புகழ்ப்பாடலில் பால் படுகொலை குறித்து அளித்த விளக்கத்துடன் முழுமையாகப் பொருந்துகின்றன). அதைத் தொடர்ந்த, தற்போது தொலைந்துபோன செய்யுள்கள், செப்டம்பர் 1820-ல் செமியோனோவ்ஸ்கி படைப்பிரிவில் நடந்த கலகத்தைப் பற்றிக் குறிப்பிட்டிருக்கலாம்; அக்கலகம் அரசாங்கத்தால் கொடூரமாக அடக்கப்பட்டது.

பன்னிரண்டாம் முதல் பதினைந்தாம் வரையிலான பத்திகள், முதல் இரகசியச் சங்கங்களான — மீட்பு ஒன்றியம் மற்றும் நல ஒன்றியம் ஆகியவற்றை விவரிக்க அர்ப்பணிக்கப்பட்டுள்ளன.

பதினான்காம் பத்தி.

அமைதியற்ற நிகிதாவின் இடத்தில் — இது டிசம்பரிஸ்ட் என். எம். முராவ்யோவ் (1796–1843) என்பவரைக் குறிக்கிறது; இவர் வடக்கு சங்கத்தின் மிகவும் சுறுசுறுப்பான நபர்களில் ஒருவர்; இவருக்கு சைபீரியாவில் கடுங்காவல் தண்டனை விதிக்கப்பட்டது, அங்கேயே இவர் இறந்தார்.

எச்சரிக்கையான இல்யாவின் இடத்தில் — இது நலவாழ்வு ஒன்றியத்தின் உறுப்பினரான ஐ. ஏ. டோல்கோருகோவ் (1797–1848) என்பவரைக் குறிக்கிறது. அவர் பின்னர் இரகசிய சங்கங்களில் பங்கேற்பதிலிருந்து விலகினார், மேலும் எந்தத் தண்டனையையும் எதிர்கொள்ளவில்லை.

பதினைந்தாம் பத்தி.

லூனின் எம். எஸ். (1787–1845) — டிசம்பரிஸ்ட்; முதலாம் அலெக்சாண்டரைக் கொல்வதன் அவசியத்தை வலியுறுத்திய முதல் நபர்களில் ஒருவர். அவர் சைபீரியாவில் உள்ள ஒரு தண்டனைச் சிறையில் இறந்தார்.
யாகுஷ்கின் ஐ. டி. (1793–1857) — டிசம்பரிஸ்ட்......டெசெம்ப்ரிஸ்ட் (Decembrist); ஜார் மன்னனைக் கொல்லும் பொறுப்பைத் தானே ஏற்றுக்கொள்வதாக முன்வந்தவர். சைபீரியாவில் கட்டாயக் கடுங்காவல் தண்டனைக்கு உட்படுத்தப்பட்டார். 
"முடமான துர்கனேவ்" (Lame Turgenev) — டெசெம்ப்ரிஸ்ட் என். ஐ. துர்கனேவ் (1789–1871). பண்ணையடிமை முறையை ஒழிப்பதற்காகக் குரல் கொடுத்த தீவிர ஆதரவாளர்களில் இவரும் ஒருவர். பின்வரும் வரிகள் சுயசரிதை ரீதியாகத் துல்லியமானவை என்பதை:

புஷ்கின் தனது *நோயல்ஸ்* (கிறிஸ்துமஸ் பாடல்கள்) கவிதைகளை வாசித்தார்

என்ற குறிப்பை, டெசெம்ப்ரிஸ்ட் ஐ. என். கோர்ஸ்ட்கின் (I. N. Gorstkin) அளித்த சாட்சியம் உறுதிப்படுத்துகிறது. 1810-களின் பிற்பகுதி குறித்து அவர் எழுதியதாவது: "...நான் இளவரசர் இலியா டல்கோருகோவை (Ilya Dolgorukov) இரண்டு அல்லது மூன்று முறை சந்தித்தேன்... புஷ்கின் அங்கு தனது கவிதைகளை வாசிப்பார், அனைவரும் அவற்றின் கூர்மையான நகைச்சுவை உணர்வை ரசிப்பார்கள்..." (*Literary Heritage* [Literaturnoye nasledstvo], தொகுதி 58, மாஸ்கோ, 1952, பக். 159). 

பதினறாவது பத்தி (Stanza XVI). 

நிழல் தரும் மரங்கள் நிறைந்த காமென்கா (Kamenka) — காமென்கா என்பது டெசெம்ப்ரிஸ்ட் வி. எல். டேவிடோவின் (1792–1855) எஸ்டேட் ஆகும்; இது டெசெம்ப்ரிஸ்டுகளின் 'தெற்குச் சங்கத்தின்' (Southern Society) மையங்களில் ("இயக்குநரகங்களில்") ஒன்றாகத் திகழ்ந்தது. 
துல்ச்சின் (Tulchin) குன்றுகளுக்கு அப்பால் — பக் (Bug) நதிக்கரையோரம் அமைந்திருந்த துல்ச்சின் நகரம், 2-வது ராணுவத்தின் (ஜெனரல் விட்ஜென்ஸ்டீன் தலைமையில்) தலைமையகமாகவும், பி. ஐ. பெஸ்டெல் (P. I. Pestel) தலைமையிலான தெற்குச் சங்கத்தின் மையமாகவும் விளங்கியது.
நிதானமான குணம் கொண்ட ஜெனரல் — டெசெம்ப்ரிஸ்ட் ஏ. பி. யுஷ்னேவ்ஸ்கி (A. P. Yushnevsky); 
முராவியோவ் (Muravyov) — டெசெம்ப்ரிஸ்ட் எஸ். ஐ. முராவியோவ்-அபோஸ்டோல் (1796–1826); இவர் 1825-ன் பிற்பகுதியில் தெற்கே இருந்த செர்னிகோவ் (Chernigov) படைப்பிரிவில் கிளர்ச்சியைத் தூண்டியவர். டெசெம்ப்ரிஸ்ட் எழுச்சியில் முக்கியப் பங்காற்றிய ஐந்து பேரில் ஒருவராகத் தூக்கிலிடப்பட்டார்.

1) எம். என். ராயெவ்ஸ்காயாவின் (M. N. Raevskaya) சகோதரி. 

டி. பிளாகோய் (D. Blagoy)