ஸ்பதுஜலாஸ்ரா டெல்க்ஸ்ப்
லலல்லிதாஸ்லந்தா ஸ்பல்குலால்
விஸ்வ-பாரதி-கிரந்தாலயம்
எண் 210, கார்ன்வாலிஸ் தெரு, கல்கத்தா.
விஸ்வ-பாரதி-கிரந்தாலயம்
எண் 210, கார்ன்வாலிஸ் தெரு, கல்கத்தா.
பதிப்பாளர் -- ஸ்ரீகிஷோரிமோகன் சாதிர்!
அட்லஸ் 0sn
முதல் பதிப்பு (1190) *** பாத்ர மாதம், 1347
சாந்திநிகேதன் அச்சகம். சாந்திநிகேதன், பீர்பூம்.
அச்சிட்டவர்: பிரபாத் குமார் முகர்ஜி.
தா
இளவரசன், வணிகனின் மகன்.
பாடல்
ஹரேரேரேரேரே
என்னை விடுவியுங்கள்,
காட்டுப் பறவை ஒன்று தன் மனதில் மகிழ்ச்சியுடன் விடுவிக்கப்படுவது போல.
சிராவண மாதத்தின் அடர்ந்த நீரோடை
ஒரு கொள்ளையனைப் போல,
மேகக் காற்று ஒரு திருடனைப் போல, வானத்தையே சூறையாடுகிறது.
ஹரேரேரேரேரே
என்னை இறுகப் பற்றிக்கொள்ளுங்கள்,
நெருப்பின் நடனம் போல
அது காடுகள் அனைத்தையும் சூழ்ந்துகொள்கிறது.
இடியின் முழக்கம் போல
புயல் மேகங்களுக்குள் ஒலித்து,
திடீரெனத் தாக்கி, அறிஞர்கள் அனைவரின் நெஞ்சங்களையும் பிளந்துவிடுகிறது.
2 சீட்டுக்கட்டு தேசம் (Taser Desh)
இளவரசன்
ஓ, என் நண்பா, இது இப்படியே தொடர முடியாது.
வணிகன்
உனக்கு என்ன வேண்டும், இளவரசனே?
இளவரசன்
நான் லட்சுமியின் ஆடையினூடே சிறைப்பட்ட பறவை; நான் வெளியேற விரும்புகிறேன்
அந்தப் பொற்கூண்டிலிருந்து. இல்லையெனில், நான் சென்றுவிடுவேன்
தடுமாறி விழுபவனாகவேனும்.
வணிகன்
உணவுக்கும் நீருக்கும் உள்ள பேராசையில் நான் மௌனமாக இருக்கிறேன்;
தடைகளால் வளர்க்கப்படும் மனிதர்கள்,
லட்சுமியின் நிழலை விட்டு விலகத் துணிவதில்லை.
இளவரசன் -
இந்த லட்சுமி என்னை கோழையாக்கிவிட்டாள். துணிவு கொள், லட்சுமியை—
விட்டு விலக. ஆபத்தை எதிர்கொள்ளாதவனுக்கு நம்பிக்கையே இல்லை.
வணிகன்
நீ எங்கே செல்வாய், நண்பா?
சீட்டுக்கட்டு தேசம் 3,
இளவரசன்
பாடல்
நான் செல்வேன், நான் செல்வேன், ஓ!
நான் வணிகம் செய்யச் செல்வேன்.
நான் நிச்சயமாக லட்சுமியை இழப்பேன்; நான் நிச்சயமாக அலக்ஷ்மியைக் கண்டடைவேன்.
என் கப்பலைச் சஜ்ஜுப்படுத்தி,
ஆயிரம் துடுப்புக்காரர்களை அதில் அமர்த்தி,
எந்த நகரத்தை நோக்கி நான் பயணம் செய்வேன்?
எந்தப் பெருங்கடலைக் கடந்து நான் செல்வேன்?
எந்த விண்மீனை என் வழிகாட்டியாகக் கொள்வேன்?
அனைத்துக் கரைகளையும் துறைமுகங்களையும் துறந்து,
அந்தப் பரந்த, இருண்ட நீர்ப்பரப்பின் மீது
எந்தத் திசையில் என் கப்பலைச் செலுத்துவேன்?
பொன்னிற மணல் பரந்த கரைகளில்,
இனி நான் வீண் நம்பிக்கையில் அழிந்துபோக மாட்டேன்.
— *தாஷேர் தேஷ்* (சீட்டுகளின் ராஜ்ஜியம்)
நீலப் பரப்பின் மடியில் தவழும், ஒரு பசுமையான தீவு—
பவளப் பாறைகளால் சூழப்பட்டது.
அம்மலைச் சிகரங்களின் மீது,
கடற்பறவைகள் தங்கள் கூடுகளை அமைத்துள்ளன.
தென்னை மரங்களின் கிளைகளுக்கிடையே,
காற்று இடைவிடாமல் அழைத்தும் பெருமூச்சுவிட்டும் செல்கிறது;
அடர்ந்த காட்டின் இடைவெளிகள் வழியே,
ஒரு மலை ஓடை ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது.
நான் நிச்சயமாக ஈடுஇணையற்ற மதிப்புள்ள ஒரு ரத்தினத்தைக் கண்டடைவேன்—
நான் அந்தத் தீவின் கரையில் காலடி எடுத்து வைத்தால் மட்டும் போதும்.
**வணிகர்:**
அங்கே வசிப்பவர் யார், நண்பரே—யாருக்காக
நீங்கள் அனைத்தையும் துறந்துவிட்டுப் புறப்பட விரும்புகிறீர்கள்?
**இளவரசர்:**
ஒரு மங்கை... ஒரு மங்கை! சீட்டுகளின் தேசம் 5
**வணிகர்**
நவீனா! அவள் யார்?
**இளவரசர்**
அவள் அந்தப் பழைய அரக்கனின் கோட்டைக்குள் சிறைபிடிக்கப்பட்டுள்ளாள். அவள் மீட்கப்பட வேண்டும்.
**பாடல்**
ஓ, நவீனா—
தினசரிப் பாதையின் புழுதிக்கு நடுவே,
நீ அறியப்படாமலே இருக்கிறாய்.
வசந்தக் காற்றின் மீது மிதந்து வரும்
உன் குரலை நான் கேட்கிறேன்;
விழித்தெழும் முதல் கணங்களில்,
பொன்னிற மேகங்களுக்குள் கரைந்திருப்பதாக உன்னை நான் காண்கிறேன்.
ஓ, நவீனா—
கனவுகளில், நீ உன்னைப் பிடிபட விடுகிறாய்—
எத்துணை விளையாட்டுத்தனமான மர்மங்கள் உன்னிடம் நிறைந்திருக்கின்றன!
6 சீட்டுகளின் தேசம்
ஏதோ ஒரு தேவலோகத்திலிருந்து வந்த மலர்களால்,
நீ உன் கூந்தலை மாலைகளால் அலங்கரிக்கிறாய்;
ஏதோ ஒரு அறியாத தேசத்தில்,
தனிமையில், நீ உன் யாழை மீட்டிக்கொண்டிருக்கிறாய்.
ஓ, நவீனா.
**[அரசித் தாயார் உள்ளே நுழைகிறார்]**
**வணிகர்**
அரசியாரே, இவர் தேடிக்கொண்டிருப்பது
தேவதைக் கதைகளில் வரும் தேசத்தைத்தான்.
**அரசித் தாயார்**
என்ன இது முட்டாள்தனம்! நீ மீண்டும்
ஒரு குழந்தையாக மாற விரும்புகிறாயா?
**இளவரசர்**
ஆம், தாயே. என் ஆன்மா மூச்சுத்திணறிவிட்டது;
முதியவர்களால் நிறைந்த இவ்வுலகில்,
அவர்களின் 'நற்புத்தியால்' சூழப்பட்டு, அது சிறைப்பட்டுள்ளது.
7. சீட்டுக்களின் தேசம்
**அன்னை**
எனக்குப் புரிகிறது, என் குழந்தையே. வேறொன்றுமில்லை;
உனக்கு எக்குறையுமில்லை—சரியாக அதனால்தான்
உன் இதயம் அமைதியற்றுத் தவிக்கிறது.
நீ விரும்புவதற்கு ஏதேனும் ஒன்று வேண்டும் என்று மட்டுமே நீ ஏங்குகிறாய்!
**பாடல்**
உன் இதயம் கதறுகிறது: "எனக்கு வேண்டும்! எனக்கு வேண்டும்!—
என்னால் அடைய முடியாததே எனக்கு வேண்டும்!"
உன்னிடம் குவிந்துள்ள செல்வச் செழிப்பிற்கு நடுவிலும்,
ஒரு துயர வேதனை உன் ஆன்மாவில் எதிரொலிக்கிறது:
"அது இங்கே இல்லை! அது இங்கே இல்லை!"
நீ உன்னை முழுமையாக இழக்க வேண்டும்—
அப்போதுதான் நீ உன்னை மீண்டும் கண்டடைவாய்.
மாலை நட்சத்திரம் விடைபெறுகிறது—
அதுவே விடிவெள்ளியாக மீண்டும் உதிக்க வேண்டும் என்பதற்காக;
அது மறையும் வேளையில், அது மெல்லச் சொல்கிறது: "நான் செல்கிறேன்! நான் செல்கிறேன்! நான் செல்கிறேன்!" 8. சீட்டுக்களின் ராஜ்ஜியம்
**அன்னை**
என் குழந்தையே, நான் உன்னைத் தடுத்து நிறுத்த முயன்றால்,
நிச்சயமாக நான் உன்னை இழந்துவிடுவேன்.
சௌகரியங்களின் சுமையை உன்னால் தாங்க இயலாது;
சேவையின் பிணைப்புகளையும் உன்னால் சகித்துக்கொள்ள முடியாது.
பயத்தின் காரணமாக, நான் உனக்குத் துரதிர்ஷ்டத்தை விளைவிக்க மாட்டேன்.
உன் நெற்றியில் வெண் சந்தனத் திலகம் இடுவேன்;
உன் வெண் தலைப்பாகையை வெண் அரளி மலர்க்கொத்துகளால் அலங்கரிப்பேன்.
இப்போது நான் செல்ல வேண்டும்—
எங்கள் குலதெய்வத்திற்கான வழிபாட்டை ஆயத்தம் செய்ய.
சந்தி வேளையில், 'ஆரத்தி' சடங்கின் மையினை (காஜல்) உன் கண்களில் இடுவேன்;
அதன் மூலம், உன் பாதையில் தென்படும் அனைத்துத் தடைகளும் விலகிவிடும்.
[அன்னை அரசி வெளியேறுகிறாள்.]
**இளவரசன்**
**பாடல்**
பாராய், பெருங்கடல் அலைகளாய் பொங்கி எழுகிறது,
காற்றோ சீற்றத்துடன் விரைந்து வீசுகிறது.
சூரியன் மறையும் திசையில்,
மேகங்களுக்கிடையே ஒளிக்கீற்றுகள் மின்னுகின்றன.
**சீட்டுக்களின் ராஜ்ஜியம்**
நான் தெற்கு நோக்கிப் பார்க்கிறேன், வடக்கு நோக்கிப் பார்க்கிறேன்—
நுரைக்கு மேல் நுரை மட்டுமே தெரிகிறது; வேறொன்றும் இல்லை அங்கே.
நான் கரை சேர ஒரு நிலப்பரப்பைக் காணாவிடில்,
நிச்சயமாக நான் கடலின் ஆழத்தளத்தையே அடைவேன்.
இனி ஒருபோதும் நான் தயங்கி நிற்க மாட்டேன்—
நம்பிக்கையிழந்த இதயத்துடன், என் வீட்டின் ஒரு மூலையில் முடங்கிக் கிடக்க மாட்டேன்.
நான் புறப்பட்டுச் செல்வேன்—ஆம், நான் நிச்சயமாகச் செல்வேன்! நான் ஒரு வணிகப் பயணத்தைத் தொடங்குகிறேன்.
எல்லையற்ற ஆழ்கடலில் என் கப்பலை இறக்கிவிட்டு,
அறியாத திசை நோக்கி நான் பயணிக்கிறேன்;
நான் ஒரு தனித்த கடலோடி மட்டுமே,
என் வெறுமையான, தனித்த படகில்.
எப்போதும் புதிதாக வீசும் காற்றினால் உந்தப்பட்டு,
நான் ஒரு தீவிலிருந்து மற்றொரு தொலைதூரத் தீவிற்குப் பயணிப்பேன்;
என் கப்பலை நான் விளிம்பு வரை நிரப்புவேன்
அரிய மற்றும் வியக்கத்தக்க மதிப்புள்ள பொக்கிஷங்களால்.
என் யாசக உள்ளம் திரும்புகையில்,
அது ஒரு மன்னனைப் போலத் திரும்பும்!
[S.M. Bhuiyan]
**இளவரசன்**
ஓ, வணிகரே! நீண்ட காலத்திற்குப் பிறகு, அந்த உடைந்த கப்பல்—
நீரில் தத்தளிக்க விடப்பட்டிருந்த அது—இக்கரைக்கு வந்து சேர்ந்திருக்கிறது.
நாங்களே அந்தப் புயல் காற்றுகளின் பரிசுகளாக வந்திருக்கிறோம்!
**வணிகன்**
மரணக் கடவுளே எங்களைத் திருப்பி அனுப்பினார்—
எங்களை ஒரு தலைகீழ் ரதத்தில் ஏற்றி, இல்லம் நோக்கி அனுப்பினார்!
**இளவரசன்**
அந்தப் புயலின் செய்தியையே நாங்கள்
இவ்வுலகத்திற்குக் கொண்டு வந்திருக்கிறோம்!
**வணிகன்**
அத்தகைய ஒரு செய்தி உண்மையில் தேவைதானா?
**இளவரசன்**
நிச்சயமாகத் தேவைதான்! நீங்கள் கவனிக்கவில்லையா
இவ்விடத்து மக்களை? அவர்கள் உண்மையில் உயிருடனும் இல்லை,
உண்மையில் இறந்தவர்களாவும் இல்லை!
12. சீட்டுக்களின் ராஜ்ஜியம்
**வணிகன்** காலையில், நான் அவனிடம் ஒரு விசித்திரமான தன்மையைக் கவனித்தேன்—அது ஒரு வகையான 'சதுரத்தன்மை'. அவன் ஒரு சதுரமான நடைமுறையில் அசைந்து இயங்குகிறான்—அது உறக்கமும் அல்ல, விழிப்புநிலையும் அல்ல என்று சொல்லக்கூடிய ஒரு நிலை.
**இளவரசன்**
அவனது *தாளம்* (Rhythm) ஏதோ ஒரு வகையில் கவிதையின் *சாரம்சத்திலிருந்து* (Substance) பிரிந்துவிட்டதாக எனக்குத் தோன்றியது—அதற்குப் பொருளைப் பற்றிய கவலையே இல்லை; அது வெறுமனே ஒழுங்கற்ற முறையில் தள்ளாடிச் செல்கிறது.
**வணிகன்**
இம்மக்களைப் பற்றிய அனைத்தும் மிகவும் தட்டையாகத் தோன்றுகின்றன. அவர்கள் ஒரு அப்பத்தைப் போலத் தட்டையாக இருக்கிறார்கள்—முன்பகுதிக்கும் பின்பகுதிக்கும் இடையில் எந்த வேறுபாடும் இல்லை. அவர்கள் அசைகிறார்கள், ஆனால் ஒரு அங்குலம் கூட முன்னேறுவதில்லை. படைப்பாளர் அவர்களின் உட்பகுதியை காற்றால் நிரப்ப மறந்துவிட்டதாகத் தோன்றுகிறது. "மனம்" என்ற தொல்லை தரும் விஷயம் எதுவும் அவர்களிடம் இல்லை. இந்த உயிரற்ற நிலத்தை உண்மையில் ஒரு *புதிய* நிலம் என்று அழைக்க முடியுமா? இது புதியதும் அல்ல, பழையதும் அல்ல.
**இளவரசன்**
நம்பிக்கை இழக்காதே, என் நண்பனே. இது ஒரு *திரையிடப்பட்ட* நிலம்.
**சீட்டுக்களின் நிலம்** | 13
அந்தத் திரை விலகியதும், ஒரு புதிய வடிவம் வெளிப்படும். இப்போது, நாம் அகக்கடல் வழியே பயணம் மேற்கொள்ள வேண்டும்; அங்கே, ஒரு புயல் எழும். அப்பெரும் புயலின் உச்சியில் சுமந்து செல்லப்பட்டு, நாம் ஒரு புதிய உலகின் கரையை அடைவோம். நான் பாடுவேன்—
**பாடல்**
நான் ஒரு புதிய நிலத்தை வந்தடைந்துள்ளேன்—
என் கப்பல் அலைகளுக்கு அடியில் மூழ்கிப்போனது, ஆயினும் நான் கரை ஒதுங்கினேன்.
அறியாத இதயத்தின் மொழி
ஏதோவொரு அற்புத நம்பிக்கையை மெல்ல உரைக்கும்;
அது, வண்ணமிகு இழைகளைக் கொண்டு இன்பமும் துன்பமும் கலந்ததொரு ஓவியத்தை நெய்யும்;
ஆன்மாவிற்குள் ஒரு புதிய தாளம் ஒலிக்கும்;
இனிமையும் கசப்பும் கலந்ததொரு வலியுடன்—சிரித்தும் அழுதும்—நான் திரும்பி வருவேன்.
பெயரற்ற என் காதலி—
பெயரற்ற மலர்களால் தொடுக்கப்பட்ட மாலையைச் சுமந்து—
தன் இதயத்தை என் இதயத்தோடு அணைத்துக்கொள்வாள்.
**சீட்டுக்களின் தேசம்** | 14
இளமையின் புத்துணர்ச்சியும் பொலிவும் நிறைந்த வேளையில்—
*ஃபல்குன்* (பங்குனி) மாதத்தில்—
புற்களுக்கு இடையே சிலம்பொலிகள் கலகலக்கும்.
தென்றல் காற்று போதையில் திளைக்கும்—
மலர்ந்து நிற்கும் கிராம்புச் செடிகளுக்கு இடையே—
மேலும், கலைந்து விரிந்த கூந்தலிடையே தவழ்ந்து செல்லும்போதும்.
(இளவரசர் உரக்கச் சிரிக்கிறார்)
**வணிகர்**
என்ன ஆயிற்று?
**இளவரசர்**
அங்கே பாருங்கள்—அவர்கள் என்ன செய்கிறார்கள் என்று சற்றுப் பாருங்கள்! சிவப்புச் சீருடை அணிந்திருப்பவர்கள்... கருப்புச் சீருடை அணிந்திருப்பவர்கள்...
இரு தரப்பினரும் இரு பக்கவாட்டுகளிலும் அணிவகுத்து நிற்கின்றனர்.
எழுதல், குனிதல், படுத்தல், நிமிர்ந்து அமர்தல்; இந்தப் பக்கம் திரும்புதல்,
அந்தப் பக்கம் திரும்புதல்; வெளியே அணிவகுத்துச் செல்லுதல், மீண்டும் உள்ளே வருதல்—
இவையனைத்தும், இதுவே உலகிலேயே மிக அவசரமான காரியம் என்பது போல, மிகக் கடுமையான முகபாவனைகளுடன் செய்யப்படுகின்றன.
எத்துணை விசித்திரம்! ஹாஹாஹா!
**சீட்டுக்களின் ராஜ்ஜியம்**
(சீட்டு மனிதர்கள் அடங்கிய ஒரு குழு உள்ளே நுழைகிறது)
**ஆறாம் சீட்டு**
என்ன இது அமளி துமளி! சிரிப்புச் சத்தம்!
உங்களுக்குச் சிறிதும் வெட்கமில்லையா? சிரிப்புச் சத்தம்!
**ஆறாம் சீட்டு**
நீங்கள் விதிகளைப் பின்பற்றுவதில்லை! சிரிப்புச் சத்தம்!
**இளவரசர்**
சிரிப்பிற்கு ஒரு அர்த்தம் உண்டு. ஆனால் அந்த விசித்திரமான செய்கைகளைத்தான்
நீங்கள் செய்துகொண்டிருந்தீர்கள்—அவற்றிற்கோ, நிச்சயமாக, எந்த அர்த்தமும் இல்லை.
**ஆறாம் சீட்டு**
அர்த்தமா! அர்த்தத்திற்கு என்ன அவசியம் இருக்கிறது? இங்கு தேவைப்படுவது *விதிமுறை* மட்டுமே.
இதை உங்களால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லையா? நீங்கள் பைத்தியங்களா?
**இளவரசர்**
ஒரு *உண்மையான* பைத்தியத்தை அடையாளம் காண்பது அவ்வளவு எளிதல்ல. அப்படி நீங்கள் ஒருவரை அடையாளம் கண்டிருந்தால்,
அது எப்படி உங்களால் சாத்தியமாயிற்று?
**ஐந்தாம் சீட்டு**
உங்கள் *நடை* மற்றும் *பாவனையை* உற்றுநோக்கியதன் மூலம்.
**இளவரசர்**
சரியாகச் சொல்வதானால், நீங்கள் எதைத்தான் உற்றுநோக்கினீர்கள்?
**ஆறாம் சீட்டு**
உங்களிடம் *நடை*—அதாவது வெறும் நடக்கும் செயல்—இருப்பதை நாங்கள் கவனித்தோம்;
ஆனால் உங்களிடம் *பாவனை*—அதாவது நடப்பதற்கான முறையான பாங்கு—முற்றிலும் இல்லை என்பதையும் கவனித்தோம்.
**வணிகர்**
அப்படியானால், *உங்களிடம்* அந்த *பாவனை*—முறையான பாங்கு—இருக்கிறது என்றும்,
ஆனால் உங்களிடம் அந்த *நடை*—வெறும் நடக்கும் செயல்—முற்றிலும் இல்லை என்றும் நான் கருதலாமா?
**ஐந்தாம் சீட்டு**
உங்களுக்குத் தெரியாதா? அந்த *பாவனை* என்பது மிகத் தொன்மையானது, காலங்காலமாகப் போற்றப்படுவது; ஆனால் *நடை*—வெறும் நடக்கும் செயல்—என்பது நவீன காலத்தில் தோன்றிய ஒரு புதுமை மட்டுமே.
**ஆறாம் சீட்டு**
நீங்கள் ஒருபோதும் ஒரு பள்ளியாசிரியரின் மேற்பார்வையில் வளர்க்கப்பட்டதில்லை போலும். சாலைகளிலும் குறுக்குவழிகளிலும் எத்தனையோ ஆபத்துகள் நிறைந்திருக்கின்றன என்று யாரும் உங்களுக்கு விளக்கிக் கூறியதில்லை—
**ஆறாம் சீட்டு**
அங்கு பள்ளங்கள், முட்கள், கூர்மையான ஆணிகள் எனப் பலவும் நிறைந்திருக்கின்றன என்றும்; இந்த *நடை* சார்ந்த விஷயம்—அதாவது சும்மா நடந்து திரிதல் என்பது—எண்ணற்ற ஆபத்துகள் நிறைந்தது என்றும் யாரும் உங்களுக்குச் சொல்லித்தரவில்லை.
**இளவரசர்**
இந்த நாட்டில், நிச்சயமாக, பள்ளியாசிரியர்களுக்குப் பஞ்சமே இல்லை. நாம் சென்று அவர்களின் வழிகாட்டுதலின் கீழ் அடைக்கலம் புகுவோம். **அந்த அறுவர்**
சரி, அப்படியென்றால்—உங்கள் அடையாளங்களைச் சொல்லுங்கள்.
**இளவரசர்**
நாங்கள் அயல்நாட்டினர்.
**அந்த அறுவர்**
போதும்—மேற்கொண்டு எதுவும் சொல்ல வேண்டாம். அதன் பொருள் என்னவென்றால், உங்களுக்குச் சாதி இல்லை, வம்சம் இல்லை, குலம் இல்லை,
உறவினர் இல்லை, சுற்றத்தார் இல்லை, இனம் இல்லை, வர்க்கம் இல்லை—மொத்தத்தில், எந்த அடையாளமும் இல்லை.
**இளவரசர்**
எதுவுமே இல்லை—முற்றிலும் எதுவுமே இல்லை. நாங்கள் அனைத்தையும் துறந்துவிட்டோம்.
18: சீட்டுக்களின் தேசம்
"இவ்வளவுதான்—உங்கள் கண்முன்னே நீங்கள் காண்பது மட்டுமே இங்கு உள்ளது. சரி, இப்போது உங்கள் அறிமுகங்களைப் பற்றிச் சொல்லுங்கள்?"
**சக்கா**
"நாங்கள் உலகப் புகழ்பெற்ற 'சீட்டுக் குலத்தினர்' (Card Clan). நான் சக்கா சர்மா."
**பஞ்சா**
"நான் பஞ்சா பர்மன்."
**இளவரசர்**
"அதோ தொலைவில், கூச்சத்துடன் நின்றுகொண்டிருப்பவர்கள் யார்?"
**சக்கா**
"ஆ, ஆம்—அவர் திரி கோஷ்; அந்தப் பருமனானவர் சுரி தாஸ்."
**வணிகர்**
"உங்கள் பூர்வீகம் எது?"
**சக்கா**
"படைப்புத் தொழிலின் கடும் உழைப்பால் பிரம்மதேவன் மிகவும் களைத்துப்போனார்."
சீட்டுக்களின் தேசம்: 19
"அப்போது, ஒரு பிற்பகலில், அவர் முதன்முதலாக ஒரு கொட்டாவி விட்டார்—அந்தப் புனிதமான கொட்டாவியிலிருந்து நாங்கள் தோன்றினோம்."
**பஞ்சா**
"இதன் காரணமாகவே, சில மொழிகளில் நாங்கள் 'சீட்டுக் குலத்தினர்' என்று அழைக்கப்படுவதில்லை; மாறாக, 'கொட்டாவி குலத்தினர்' என்றே அழைக்கப்படுகிறோம்."
**வணிகர்**
"வியக்கத்தக்கது!"
**சக்கா**
"அந்தச் சுபவேளையான அந்திப்பொழுதில், எங்கள் 'தாத்தா' (பிரம்மதேவன்)—தனது நான்கு முகங்களிலிருந்தும்—ஒரே நேரத்தில் நான்கு கொட்டாவிகளை வெளியிட்டார்."
**வணிகர்**
"அடடா! அதன் விளைவு என்ன?"
**சக்கா**
"அதிலிருந்து 'ஸ்பேட்ஸ்' (Spades), 'டைமண்ட்ஸ்' (Diamonds), 'ஹார்ட்ஸ்' (Hearts) மற்றும் 'கிளப்ஸ்' (Clubs) ஆகிய சீட்டு வகைகள் தோன்றின. அவை அனைத்தும் போற்றுதலுக்குரியவை." (வணக்கத்துடன் தலைவணங்குகிறார்.)
**இளவரசர்**
"அவர்கள் அனைவரும் உயர்குலத்தைச் சேர்ந்தவர்களா?" 20: சீட்டுக்களின் தேசம்
**சக்கா**
"மிகவும் மேன்மையானவர்களே! இவர்கள்தாம் *முதன்மை*க் குலத்தோர்—நேரடியாகவே *வாயிலிருந்து* பிறந்தவர்கள். சீட்டுக்குலத்தின் ஆதி-கவிஞரும், புகழ்பெற்றவருமான 'தசரங்-நிதி' என்பவர், ஒரு நாளுக்கு நான்கு *பிரஹர்கள்* (பன்னிரண்டு மணி நேரம்) உறங்குவார்; அந்தக் கனவு மயக்கத்தில்தான், அவர் மிக முதல் கவிதை யாப்பை இயற்றினார். அந்த யாப்பின் துல்லியமான தாளக்கட்டுகளை எண்ணிப் பார்த்ததன் மூலமே, எங்களின் முப்பத்தேழரை வகையான தனித்துவமான பிரிவுகள் தோன்றின."
**இளவரசர்**
"அதை நான் கண்டிப்பாகக் கேட்டே ஆகவேண்டும்!"
**சக்கா**
"அப்படியே ஆகட்டும்—உங்கள் முகத்தை இந்தப்பக்கம் திருப்புங்கள். சகோதர சக்கா, அந்தப் புனித மந்திரத்தை ஓதுங்கள்! இவருடைய காதுக்குள் மெதுவாக ஒருமுறை மூச்சுக்காற்றை ஊதுங்கள்."
**இளவரசர்**
"ஏன்?"
**சக்கா**
"அதுதான் விதி."
சீட்டுக்களின் தேசம்: 21
(அனைவரும் கைகூப்பி வணங்கியவாறே ஒன்றாகப் பாடுகிறார்கள்.)
**பாடல்**
"கொட்டா—வி—இ—இ!
எங்கள் கைகளுக்கு வேலையில்லை, எங்கள் கைகளுக்கு வேலையில்லை!" நாட்கள் கடக்கின்றன, நாட்கள் கடக்கின்றன—
வாருங்கள், வாருங்கள், வாருங்கள்—
எங்கள் கைகளுக்கு எந்த வேலையும் இல்லை.
**இளவரசர்**
இதை என்னால் இதற்குமேல் தாங்கிக்கொள்ள முடியாது! நான் இந்த நிலையை மாற்றியமைத்தே ஆகவேண்டும்.
**ஐவர்**
நீங்கள் அந்த மந்திரத்தின் பிடியை உடைத்துவிட்டீர்கள்! நீங்கள் இன்னும் சற்று நேரம் மட்டும் அதை ஓதியிருந்தீர்களென்றால்,
நாங்கள் அனைவரும் உறக்கத்திற்குள் சறுக்கி விழுந்திருப்போம்.
**இளவரசர்**
நானும் அதை உணர்ந்தேன். நான் உங்களிடம் ஒன்று கேட்கலாமா?
**சீட்டுக்களின் தேசம்**
சரியாகச் சொல்லுங்கள், இந்த மேட்டின் மீது நீங்கள் அனைவரும்
ஒரு குழுவாகத் திரண்டு, என்னதான் செய்துகொண்டிருந்தீர்கள்?
**அறுவர்**
போர்.
**இளவரசர்**
*இதைத்தான்* நீங்கள் போர் என்று அழைக்கிறீர்களா?
**ஐவர்**
நிச்சயமாக! மிகத் தூய்மையான விதிகளின்படி நடத்தப்படும் போர் இது—
சீட்டுக்குலத்தின் மரபுக்குப் பொருத்தமான சம்பிரதாயங்களுக்குக் கண்டிப்பாக இணங்க நடத்தப்படுவது.
**[பாடல்]**
நாங்கள் மிகவும் விசித்திரமான உருவங்கள்,
மிகவும் தூய்மையானவர்கள், மிகவும் புனிதமானவர்கள்.
**வணிகர்**
எது எப்படியாயினும், ஒரு போரில் குறைந்தபட்சம் சிறிதளவேனும் கோபம் கலந்திருக்காவிட்டால்,
அந்தப் போருக்குச் சுவையே இருக்காது. **சீட்டுக்களின் தேசம்**
**ஆறு**
எங்கள் கோபம் எங்கள் நிறங்களிலேயே அடங்கியுள்ளது.
**[பாடல்]**
எங்கள் போரில்,
எவரும் ஒருபோதும் சினங்கொள்வதில்லை;
இதோ, இந்த 'ஜாக்' (Knave) சீட்டைப் பாருங்கள்—
அவன் பாசி போல மிகவும் சாந்தமானவன்.
**வணிகன்**
இருப்பினும், பீரங்கிகளும் துப்பாக்கிகளும்
போர்க்களத்திற்குத்தான் உரியவை என்று தோன்றுகிறது.
**ஐந்து**
**[பாடல்]**
நாங்கள் ஆயுதங்கள் ஏதும் ஏந்துவதில்லை,
காக்கிச் சீருடைகள் கூட அணிவதில்லை.
**சீட்டுக்களின் தேசம்**
**இளவரசன்**
உங்களிடம் ஆயுதங்கள் இல்லாவிட்டாலும், நிச்சயமாக ஏதேனும் ஒரு மனக்குறை இருக்க வேண்டுமே—
குறை கூறுவதற்கு ஏதேனும் ஒரு காரணம் இருக்க வேண்டுமே? அப்போதுதான் இரு தரப்பினருக்கும் இடையே ஒரு மோதல் உண்மையாகவே வெடிக்க முடியும்.
**ஆறு**
**[பாடல்]**
முறையான நெறிமுறைகளை நாங்கள் அறிவோம்,
அதையே நாங்கள் கடைப்பிடிக்கிறோம்;
யார் உங்கள் எதிரி என்பதையும்,
யார் உங்கள் பக்கம் இருப்பவர் என்பதையும் அதுவே தீர்மானிக்கிறது.
**ஐந்து**
சொல்லுங்கள், இந்தத் தேசத்தின் பூர்வீகரே—உங்கள் சொந்தப் புராணங்களின்படி,
உங்களுக்கும் ஒரு குறிப்பிட்ட தோற்றக் கதை இல்லையா?
**வணிகன்**
நிச்சயமாக! படைப்பின் விடியற்காலையில், பிரம்ம தாத்தா
சூரியனை ஒரு சாணைக்கல்லில் தீட்டிக்கொண்டிருந்தார்; திடீரென்று, ஒரு தீப்பொறி பறந்து சென்று
நேராக அவரது மூக்கிற்குள் புகுந்துகொண்டது. அவர் ஒரு பலத்த தும்மல் போட்டார்—
அந்தத் தும்மலிலிருந்தே நாங்கள் உருவானோம்!
**சீட்டுக்களின் தேசம்**
**சீட்டுக்களின் தேசம்**
**ஆறு**
இப்போதுதான் எல்லாம் புரிகிறது—
நீங்கள் அனைவரும் ஏன் இவ்வளவு அமைதியற்றுத் தவிக்கிறீர்கள் என்பதற்கு இதுவே காரணம்! **இளவரசன்**
என்னால் அமைதியாக இருக்க முடிவதில்லை; நான் எப்போதும் துள்ளிக்கொண்டும் குதித்துக்கொண்டும் இருக்கிறேன்.
**ஐந்து**
அது நல்லதல்ல.
**வணிகன்**
இதை யார் நல்லது என்று சொல்வார்கள்? இன்றும் கூட, அந்தப் ஆதித் தும்மலின் வீரியத்தை எங்களால் கட்டுப்படுத்த முடிவதில்லை.
**ஆறு**
நான் ஒரு நல்ல விளைவை முன்னறிகிறேன்: அந்தத் தும்மலின் அதிர்வால், நீங்கள் இந்தத் தீவிலிருந்து வெகு விரைவில் வெளியேற்றப்படுவீர்கள்—உங்களால் இங்கு நிலையாக நிற்க முடியாது.
**வணிகன்**
நிலையாக நிற்பது என்பது உண்மையில் கடினமான ஒன்றுதான்.
**சீட்டுக்களின் தேசம்**
**ஐந்து**
உங்கள் போர்முறை எத்தகையது?
**வணிகன்**
அது, இந்த நான்கு மூக்குகளின் தும்மல்களின் வீரியத்தைக் கொண்டே அளவிடப்படுகிறது. **ஆறு**
நிச்சயமாக, உங்கள் ஆதிப் புலவரிடமிருந்து உங்களுக்கும் ஒரு மந்திரம் கிடைத்திருக்குமே?
**வணிகர்**
நிச்சயமாகவே இருக்கிறது!
**பாடல்**
*அச்சூ!*
ஏன் எங்களை மிரட்டப் பார்க்கிறீர்கள்?
நாங்கள் உங்கள் தொண்டையைப் பற்றிக்கொள்கிறோம்,
நாங்கள் உங்கள் முகத்தில் குத்துவிடுகிறோம்—
இப்போது சொல்லுங்கள்: இதில் உங்களுக்கு என்ன ஆறுதல் கிடைக்கிறது?
**சீட்டுக்களின் தேசம்**
**ஆறு**
ஓ, ஐந்து! நீங்கள் முற்றிலும் பொருத்தமற்றவராக இருக்கிறீர்கள். நீங்கள் எந்த *சாதியைச்* சேர்ந்தவர்?
**வணிகர்**
நாங்கள் *நாஷக்குகள்*—*நாசா* (மூக்கு) எனும் உறுப்பிலிருந்து பிறந்தவர்கள்.
**ஐந்து**
உயர் குலத்தைச் சேர்ந்த எந்தச் சாதிக்கும் இத்தகைய பெயர் இருப்பதை நான் கேள்விப்பட்டதே இல்லை.
**வணிகர்**
நீங்கள் கொட்டாவி எனும் மூச்சின் மீது ஏறி மேல்நோக்கிப் பறந்தீர்கள்;
நாங்களோ தும்மல் எனும் அதிர்ச்சியால் கீழ்நோக்கி, மண்ணை நோக்கித் தள்ளப்பட்டோம்.
**ஆறு**
உங்கள் முன்னோரின் மூக்கில் இருந்த கட்டுப்பாடின்மையின் காரணமாகவே நீங்கள் இவ்வளவு விசித்திரமாக உருவெடுத்துள்ளீர்கள்.
**இளவரசர்**
நாங்கள் அதை மனமுவந்து ஒப்புக்கொள்கிறோம்.
**சீட்டுக்களின் தேசம்**
**பாடல்**
நாங்கள் ஒரு புதிய இளமையின் தூதுவர்கள்.
நாங்கள் அமைதியற்றவர்கள்; நாங்கள் அதிசயமானவர்கள்.
நாங்கள் அனைத்துத் தடைகளையும் தகர்த்தெறிகிறோம்;
நாங்கள் *அசோக* வனங்களின் செந்நிறப் போதையில் திளைக்கிறோம்.
நாங்கள் புயலின் விலங்குகளை அறுத்து எறிகிறோம்—
நாங்களே மின்னல்!
நாங்கள் தவறுகள் செய்கிறோம்—
இருப்பினும், நெருப்பிலும் நீரிலும் துணிந்து பாய்ந்து, நாங்கள் எங்கள் கரையை அடைகிறோம்.
எங்கெல்லாம் அழைப்பு ஒலிக்கிறதோ—
வாழ்வுக்கும் மரணத்திற்கும் இடையிலான புயல்களுக்கு நடுவிலும்—
நாங்கள் எப்போதும் உடனிருக்கிறோம்! சக்கா மற்றும் பாப்தா (இருவரும் இணைந்து)
(ஒருவரையொருவர் பார்த்துக்கொண்டு) இது சரிப்படாது. இது...
இது நிச்சயமாகவே சரிப்படாது!
இசைகளின் தேசம், 29
**இளவரசர்**
எது இயங்காமல் இருக்கிறதோ—சரியாக அதையே நாங்கள் இயக்கத்திற்கு உள்ளாக்குகிறோம்.
**சக்கா**
ஆனால்... விதிகள் இருக்கின்றனவே!
**இளவரசர்**
விதிகள் என்பவை வெறும் வேலிகள் மட்டுமே.
...பாதையின் விதிகள் தங்களைத் தாமே வெளிப்படுத்திக்கொள்கின்றன. இல்லையேல், நான் எவ்வாறு முன்னேறிச் செல்ல இயலும்?
**பண்டா**
முன்னேறிச் செல்வதா! இவர்கள் என்னதான் உளறுகிறார்கள்? ஓ, சகோதரர்களே—பாருங்கள்! இவர்கள் சற்றும் கூச்சமின்றி, வெளிப்படையாகவே இப்படி உளறிவிட்டார்கள்: "நாங்கள் முன்னேறிச் செல்வோம்!"
**இளவரசன்**
இல்லையேல், நடப்பதில் என்னதான் பொருள் இருக்கிறது?
**சக்கா**
நடப்பதா? *நீங்கள்* ஏன் நடக்க வேண்டும்? நடப்பவை *விதிகள்* மட்டுமே.
**— சீட்டுக்கட்டு தேசம் —**
**அனைவரும்**
*(பாடல்)*
விதிகளுக்கு உட்பட்டே நடங்கள்.
தொலைவில் உள்ளவற்றை உற்று நோக்காதீர்கள்;
உங்கள் கழுத்தை நீட்டி எட்டிப் பார்க்காதீர்கள்;
நேரானதும் சமமானதுமான பாதையிலேயே நடங்கள்.
அதோ தொலைவில் தெரியும் அந்தக் காட்டைப் பாருங்கள்—
அங்கே எங்கே ஒழுக்கம் இருக்கிறது?
தெற்கு மலைகளிலிருந்து ஆரவாரத்துடன் கொட்டும் கட்டுப்பாடற்ற அருவிகள் மட்டுமே அங்கே உள்ளன.
ஓ, பார்க்காதீர்கள், திரும்பாதீர்கள், வழி விலகாதீர்கள்—
நேரானதும் சமமானதுமான பாதையிலேயே நடங்கள்.
இதோ, மாமன்னர் வருகின்றார்; இதோ, மகாராணி வருகின்றார். அரசவை இன்றைக்கு இங்கேயே கூடுகிறது. இதோ—உங்கள் ஒவ்வொருவரும் இந்த *பூய்க்கும்ரோ* (பூமிப் பூசணி) தண்டு ஒன்றை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்... இப்போது, வடகிழக்கு திசையை நோக்கி அமருங்கள். கவனமாக இருங்கள்—உங்கள் முகங்களை வடமேற்கு திசையை நோக்கித் *திருப்பிவிடாதீர்கள்*!
*(மன்னர், ராணி, இளவரசி, ஏஸ் (Ace), ஜாக் (Knave) மற்றும் பிறர், தங்களுக்குரிய வரிசைப்படியும் தனித்துவமான உடல்மொழிகளுடனும் உள்ளே நுழைகின்றனர்.)*
**இளவரசன்**
என் நண்பனே, மன்னரை மகிழ்விக்கும் வகையில் நாம் ஒரு துதிப்பாடலை இயற்றுவோம்—அதே வேளையில் நீ, அந்த *பூய்க்கும்ரோ* தண்டை ஆட்டிக்கொண்டே இரு.
**வணிகர்**
நாம் அதைச் சோதித்துப் பார்ப்போம்; அப்போது என்ன நிகழ்கிறது என்று அறியலாம்.
**இளவரசன்**
*(பாடல்)*
வாழ்க, பல்லாண்டு வாழ்க—சீட்டுக்கட்டு வம்சத்தின் மணிமகுடமே!
'விளையாட்டு' எனும் நீர்நிலையில் மிதந்து செல்லும் அரச அன்னமே.
'சீட்டுக்கட்டுத் தீக்குவியல்' எழுப்பும் அடர்த்தியான, சுருள் சுருளான புகையில் திளைப்பவனே;
ஆழ்ந்த உறக்கத்தின் கரைகளிலேயே குடியிருப்பவனே;
ஓய்வு மற்றும் அமைதி அனைத்தையும் அழிப்பவனே;
சாட்சாத் எமதர்மராஜனின் மறுபிறவியே! (நான்கு திசைகளிலிருந்தும் ஒரு கூச்சல் எழுந்தது—"வியஸ்தா! வியஸ்தா!
வியஸ்தா, வியஸ்தா! நீ சபையை முன்கூட்டியே கலைத்துவிட்டாய்—அட காட்டுமிராண்டி!")
**மன்னர்**
அமைதி, அமைதி! இவர்கள் யார்?
**ஆறுபேர்**
அந்நியர்கள்.
**மன்னர்**
அப்படியென்றால், விதிகள் இவர்களுக்குப் பொருந்தாது. உங்கள் உடைகளை மட்டும் ஒருமுறை மாற்றிக்கொள்ளுங்கள்—உடனடியாக, அந்தத் தவறு மறைந்துவிடும்! முதலாவதாக: சீட்டுக்கட்டுகளின் மாபெரும் சபையின் தேசிய கீதம்.
**அனைவரும் (பாடுகிறார்கள்)**
ஸ்பேட்ஸ், கிளப்ஸ் மற்றும் ஹார்ட்ஸ்—
மிகவும் தொன்மையானதும் நித்தியமானதுமான தாளங்களில் நடனமாடுகின்றன.
சிலர் எழுகிறார்கள், சிலர் விழுகிறார்கள்; சிலர் அசைவதே இல்லை—
சிலர் தரையில் குப்புறப் படுத்துக்கொண்டு, வெறுமனே தங்கள் நேரத்தைக் கழிக்கிறார்கள்.
அவர்கள் ஒரு வார்த்தைகூட உரைப்பதில்லை—
அவர்கள் சற்றும் புன்னகைப்பதில்லை;
அவர்களுக்கு முன்னால் யார் தோன்றினாலும்,
அவர்கள் அவர்களைக் கண்மூடித்தனமாகப் பின்தொடர்கிறார்கள்.
அவர்களின் நடை மிகவும் இறுக்கமானது மற்றும் பழமையானது—
அதில் விலகலோ, பின்வாங்கலோ இல்லை;
அதில் எவ்வித மாற்றமும் துளியும் இல்லை.
**மன்னர்**
ஓ, அந்நியரே!
**இளவரசர்**
ஆம், மாமன்னரே?
**மன்னர்**
நீங்கள் யார்?
**இளவரசர்**
நான் கடல்கடந்து வந்த ஒரு தூதன்.
**சேவகன்**
நீங்கள் ஏதேனும் காணிக்கை கொண்டு வந்துள்ளீர்களா?
**இளவரசர்**
இந்நாட்டில் எது மிகவும் அரிதாக உள்ளதோ, அதை.
**சேவகன்**
அது என்னவாக இருக்கும்? அதை நாங்கள் கேட்கலாமே!
**இளவரசர்**
இதுதான்!
**ஆறுபேர்**
அதை நீங்கள் கேட்டீர்களா, மாமன்னரே? அவன் சொன்ன வார்த்தைகள் உங்கள் காதில் விழுந்தனவா?
இவன் உண்மையில் *முன்னோக்கி நகர* விரும்புகிறானாம்! நீங்கள் காதால் கேட்டாலும் இதை நம்பமாட்டீர்கள்!
இவன் *புன்னகைக்கிறானே*! இவனுக்கு இரண்டு நாட்கள் அவகாசம் கொடுங்கள்; இங்குள்ள காற்று
நிச்சயமாக இவனது மனதை லேசாக்கிவிடும்.
**சேவகன்**
இங்குள்ள காற்று மிகவும் அசைவற்றது, மிகவும் கனமானது—
இதைப் போன்ற வேறொரு கிரகம் எங்கும் இல்லை. இந்திரனின்
மின்னலால் கூட இதில் ஒரு கீறலைக்கூட ஏற்படுத்த முடியாது.
வேறெதையும் பற்றிச் சொல்லவே வேண்டாம்!
**அனைவரும் (ஒருமித்த குரலில்)**
வேறெதையும் பற்றிச் சொல்லவே வேண்டாம்! **சேவகன்**
இந்த லேசான மனதுடைய அந்நியக் காற்று
இங்குள்ள சூழலை அற்பமானதாக மாற்றிவிட்டால்—அப்போது என்ன செய்வது? **மன்னர்**
அது கவலைக்குரிய ஒரு விஷயம்.
**அனைவரும்**
கவலைக்குரிய ஒரு விஷயம்.
**ஆசிரியர்**
சரியாக இத்தகைய மெல்லிய தென்றல்களிலிருந்தே
பேரலைகளும் புயல்களும் எழுகின்றன.
**36 | சீட்டுக்களின் தேசம்**
**பத்து**
ஒருவேளை புயல் வந்துவிட்டால், அனைத்து விதிகளும் அடித்துச் செல்லப்பட்டுவிடும்.
அப்போது, எங்களால் பெரிதும் மதிக்கப்படும் பூசாரி—
அந்த நோஹோலா கோஸ்வாமியே—
"நாம் முன்னோக்கிச் செல்ல வேண்டும்!" என்று முழங்கத் தொடங்கிவிடுவார்.
ஏன், கடவுளே காப்பாற்ற வேண்டும், சிரிப்பானது
இங்குள்ள நம் அனைவருக்கும் இடையே தொற்றிக்கொள்ளும் நோயாகக்கூட மாறிவிடலாம்!
**மாமன்னர்**
அங்கே, ஏய் 'ஸ்பேட்ஸ்' சீட்டுப் பணியாளனே!
**ஸ்பேட்ஸ்**
[பணிவுடன் குனிந்து]
மாமன்னரே?
**மன்னர்**
நீதானே அந்த ஆசிரியர்?
**ஸ்பேட்ஸ்**
ஆம், மாமன்னரே; நான் தான்
'*சீட்டுக்கண்டத்தின் கலங்கரைவிளக்கம்*' (The Beacon of the Card-Continent) எனும் இதழின் ஆசிரியர்.
**சீட்டுக்களின் தேசம் | 37**
**மன்னர்**
இந்தப்புனிதமான 'சீட்டுக்களின் தேசத்தின்' கலாச்சாரம்
முழுமையாக உன் பேனாவின் முனைமீதே தங்கியுள்ளது.
**அனைவரும்**
கலாச்சாரம்! கலாச்சாரம்! கலாச்சாரம்!
இந்த மாபெரும் சீட்டுக்கண்டத்தின் கலாச்சாரத்திற்கு
அவரே ஊடகமாகவும் திகழ்கிறார்—அவரே உழவனாகவும் திகழ்கிறார்!
**மன்னர்**
உன் செய்தித்தாளிலே
தலையங்கப் பகுதி ஏதேனும் உள்ளதா?
**ஸ்பேட்ஸ்**
இரண்டு உள்ளன, மாமன்னரே.
இரண்டு வலிமைமிக்க பத்திகள்.
**மன்னர்**
அப்படியென்றால், அந்தப் பத்திகளின் இடிமுழக்கம்
அனைவரையும் திகைக்கச் செய்து மௌனத்தில் ஆழ்த்தட்டும்!
இங்குள்ள சூழல் கேளிக்கை நிறைந்ததாக மாறுவதை
நான் ஒருபோதும் சகித்துக்கொள்ள மாட்டேன்!
**38 | சீட்டுக்களின் தேசம்**
**ஆசிரியர்**
நாங்கள் ஒரு கட்டாயச் சட்டத்தைக் கோருகிறோம்:
எந்தவொரு அயல் கலாச்சாரமும் தன் கலப்பையை எடுத்துக்கொண்டு
எங்கள் தாய்மண்ணின் கலாச்சாரத்தில் உழவு செய்ய அனுமதிக்கப்படக்கூடாது!
**மன்னர்**
அயல்நாட்டவனே, நீ சமர்ப்பிக்கவேண்டிய
ஏதேனும் மனுவோ கோரிக்கையோ உள்ளதா?
**இளவரசர்**
உள்ளது. ஆனால் உங்களிடம் அல்ல.
**மன்னர்**
அப்படியென்றால் யாரிடம்?
**இளவரசர்**
இங்கே நிற்கும் இந்த இளவரசிகளிடம்.
**மன்னர்**
**மன்னர்**
மிக நன்று, பேசு.
**சீட்டுக்களின் தேசம் |** 39**
**இளவரசன்**
**பாடல்**
ஓ, அழகிய, அமைதி தவழும் கல் சிலையே,
இந்த அமைதியற்ற ஆன்மாவை
உன் இதயத்தின் கருவறைக்குள் ஆழமாக அழைத்துச் செல்.
வா, தோட்டத்துச் சோலையில் என்னுடன் இணைந்துகொள். தனிமையில்—
கண்களில் கண்ணீர் துளிர்க்கட்டும்;
துயரத்தின் மலரும் மொட்டுகள்
விடியலின் செம்மையால் சிவந்துபோகட்டும்.
**அரசி**
இது என்ன ஒழுங்கீனம்? இது என்ன அநீதி!
**அரசன்**
நாடு கடத்துங்கள்! அவனை நாடு கடத்துங்கள்!
**அரசன்**
நாடு கடத்தலா? அரசி, உங்கள் தீர்ப்பு என்ன?
**[40: தாஷேர் தேஷ்]**
ஏன் மௌனமாக இருக்கிறீர்கள்? நான் சொல்வதைக் கேட்கிறீர்களா?
எனக்குப் பதிலளியுங்கள். நீங்கள் என்ன சொல்கிறீர்கள்? அப்படியானால், நாடு கடத்தல்தானா?
**அரசி**
இல்லை, நாடு கடத்தல் அல்ல.
**[அரசிகளும் ஏஸ் (Ace) சீட்டுகளும், ஒவ்வொருவராக]**
இல்லை, நாடு கடத்தல் அல்ல.
**பதிப்பாசிரியர்**
ஏஸ்-கன்னியரே, அழகிய அரசிகளே—இதை நினைவில் கொள்ளுங்கள்:
இந்தச் செய்தித் தொகுப்புப் பகுதி என் கைகளில்தான் உள்ளது!
**[அனைவரும்]**
ஓ!
கலாச்சாரம்! சீட்டுக்கட்டு தேசத்தின் கலாச்சாரம்! அதைக் காப்பாற்றுங்கள்...
என்ன?!
**பதிப்பாசிரியர்**
ஒரு கட்டாயச் சட்டத்தை இயற்றுங்கள்!
**அரசன்**
உங்கள் கருத்து என்ன, அரசி? இம்முறை நாம் ஒரு
கட்டாயச் சட்டத்தை அமல்படுத்தலாமா?
**[41: தாஷேர் தேஷ்]**
**அரசி**
நாங்களும் கூட, அந்தப்புரத்திற்குள்
கட்டாயச் சட்டங்களை அமல்படுத்துகிறோம். யார் யாரை நாடு கடத்துகிறார்கள் என்று பார்ப்போம்!
**ஏஸ்-கன்னி**
நாங்கள் ஒரு கட்டாய *சட்டமீறலை* அமல்படுத்துவோம்!
**பதிப்பாசிரியர்**
என்ன நடந்துவிட்டது! ஐயோ, கலாச்சாரத்திற்கு வந்த கேடே! கலாச்சாரத்திற்கு வந்த கேடே!
கலாச்சாரத்திற்கு வந்த கேடே!
**அரசன்**
சபையைக் கலைத்துவிடுங்கள்! இது இப்போதே முடிவுக்கு வருகிறது.
இக்கூட்டம் ஒத்திவைக்கப்பட்டதாக அறிவிக்கிறேன். நில்லுங்கள்—
வாருங்கள். நாம் இனி இங்கே தங்குவதில்லை. ஏதோ
ஒரு விபரீதம் நிகழப்போகிறது.
**[அனைவரும் வெளியேறுகின்றனர். பெண்கள், சிறிது தூரம் சென்றதும், திரும்பிப் பார்க்கின்றனர்.]**
**இளவரசன்**
**[பாடல்]**
ஓ மாதவி கொடியே, இந்தத் தயக்கம் ஏன்—நீ உள்ளே வரவா, அல்லது திரும்பிச் செல்லவா?
வாசற்படியில் நின்று உன் இதயம் ஏன் தடுமாறுகிறது? முற்றத்திற்குள் அடியெடுத்து வைக்க ஏன் தயங்குகிறாய்? **[42: தாஷேர் தேஷ்]**
தென்றலுக்குள் மறைந்திருந்து, உன்னை அழைத்தவர் யார்?
ஒவ்வொரு இலையின் மீதும், உனக்கென ஒரு செய்தியை எழுதியவர் யார்?
தென்றல் காற்றினூடே, ஒரு கை வந்து கதவைத் திறந்தது எப்போது?
திடுக்கிட்ட மல்லிகை மலர் விழித்துக்கொண்டது—வியப்புடன் தன் இதழ்களை விரித்தது. பகூல் மரம் பூத்துக் குலுங்குகிறது, கரபி மலர் அதற்குப் பதிலளிக்கிறது;
தொலைவில் யாரோ ஒருவரைக் கண்டதும், ஷிரிஷ் மரம் மகிழ்ச்சியில் சிலிர்த்து எழுகிறது.
[காட்சி]
**திருமதி. ஹார்டோனி டெக்கா**
**பாடல்**
மலர்களைப் பறிப்பதற்காகவே நான் இந்தக் காட்டுக்குள் வந்தேன்;
என் இதயத்தின் ஆழத்தில் என்ன மறைந்திருக்கிறது என்று நான் அறிந்திருக்கவில்லை.
ஆனால் இது வெறும் மலர் பறிக்கும் செயலல்ல;
என்னை ஆட்கொண்டிருக்கும் இந்த உணர்வை என்னால் புரிந்துகொள்ளவே முடியவில்லை—
என் கண்களில் கண்ணீர் பெருகி வழிகிறதே.
[நுழைவு: இதயச் சீட்டு இளவரசன்]
**ருயிட்டன்**
என்ன ஹார்டோனி! நீதானா அது? உன்னைத் தேடி நான் எங்கும் அலைந்து திரிந்தேன்;
பொழுது மிகவும் சாய்ந்துவிட்டது.
**ஹார்டோனி**
ஏன்? என்ன விஷயம்? உனக்கு என்ன வேண்டும்?
[சீட்டுகளின் தேசம்]
**ருயிட்டன்**
உனக்கு அழைப்பு வந்திருக்கிறது.
[அரசவையில்]
**ஹோர்டோனி**
கேளுங்கள்—நான் வழிதவறிவிட்டேன்.
**ரூயிட்டன்**
வழிதவறிவிட்டாயா?
**ஹோர்டோனி**
ஆம், வழிதவறிவிட்டேன். நீங்கள் தேடிக்கொண்டிருப்பவளை—இனி ஒருபோதும் உங்களால் கண்டடைய முடியாது.
**ரூயிட்டன்**
இது என்ன? எத்துணை துணிச்சல்! நீ காட்டிற்குள் நுழைந்திருக்கிறாய்! இது தடைசெய்யப்பட்ட செயல் என்று உனக்குத் தெரியாதா?
**ஹோர்டோனி**
தடைசெய்யப்பட்டதுதான். ஆனால், வழக்கமாக மழைத்துளி கூட விழாத இந்த 'சீட்டுக்கட்டுகளின் தேசத்தின்' மீது—இன்று இத்துணை அடர்த்தியான மேகங்கள் திரள வேண்டும் என்று யார் ஆணை பிறப்பித்தது?
[சீட்டுக்கட்டுகளின் தேசம்: 45]
திடீரென்று, இன்று காலையில் கண்விழித்ததும், வானம் முழுவதும் நீலநிற மேகங்கள் சூழ்ந்திருப்பதை நான் கண்டேன்.
இதுநாள் வரை, உங்கள் தேசத்து மயில்கள் மிக அளவான அடிகளோடு, மிகுந்த எச்சரிக்கையுடன் ஆடிவந்தன; அப்படியிருக்க, இன்று மட்டும் அவை ஏன் தங்கள் தோகைகளை விரித்து, அத்துணை கட்டுப்பாடற்ற சுதந்திரத்தோடு ஆடுகின்றன?
**ரூயிட்டன்**
ஆனால் பூக்களைப் பறிப்பது—இத்தகைய விசித்திரமான எண்ணம் உன் மனதில் எப்படித் தோன்றியது?
**ஹோர்டோனி**
திடீரென்று, நான் ஒரு தோட்டக்காரன் போன்ற உணர்வை அடைந்தேன்—முற்பிறவி ஒன்றில், நான் பூக்களைப் பறித்துத் திரிந்தவன் என்று தோன்றியது. இன்று, கிழக்குத் திசையிலிருந்து வீசும் தென்றல் காற்றில், அந்த முற்பிறவிப் பூந்தோட்டத்தின் நறுமணம் மீண்டும் என்னைத் தேடி வந்துள்ளது. அந்த முற்பிறவி வாழ்வின் தேன் சொட்டும் சோலைகளிலிருந்து, ஒரு தும்பி பறந்து வந்து, என் ஆன்மாவிடம் ஏதோ ஒரு பாடலை முணுமுணுக்கிறது.
**பாடல்**
ஒரு தும்பி என் இல்லத்திற்குள் நுழைந்திருக்கிறது, மெல்லிய ரீங்காரத்தோடு;
அது என் ஆன்மாவிடம் முணுமுணுக்கும் செய்தி யாருடையது?
ஒளி சூழ்ந்த ஏதோ ஒரு தொலைதூர வானத்தின் கீழ், காடுகளிலே *மாதவி* மலர்கள் விழித்தெழுந்திருக்கின்றன;
அந்த மலர் எழுச்சியின் செய்தியைச் சுமந்துகொண்டு அது வந்திருக்கிறது—
நாள் முழுவதும், அந்தச் செய்தியையே அது தொடர்ந்து சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறது.
[சீட்டுக்கட்டுகளின் தேசம்: 46]
(**சிரேடோனி** உள்ளே நுழைகிறாள்)
**சிரேடோனி**
**பாடல்**
என்னால் மட்டும் எப்படி வீட்டிற்குள்ளேயே முடங்கிக்கிடக்க முடியும்? என் இதயம் அமைதியற்றுத் தவிக்கிறது;
நாட்கள் எப்படித்தான் கழிகின்றனவோ? நான் அவற்றை ஒவ்வொன்றாக எண்ணிப் பார்க்கிறேன்.
எத்தகைய விசித்திரமான மயக்கம் என் மீது விழுந்திருக்கிறது? அது என் கடமைகள் அனைத்தையும் அடித்துச் சென்றுவிட்டது;
நான் பாடல்களால் ஒரு வலையைப் பின்னிக்கொண்டிருக்க, மணித்துளிகள் சத்தமின்றி நழுவி ஓடுகின்றன.
**ரூயிட்டன்**
இது என்ன? சிரேடோனி, நீயுமா! கராபு மண்டலின் சார்பாக நான் ட்ரியென்ட்ரிஸ்களைத் தேடிக்கொண்டிருந்தேன்; அவர்களும் கூட—?
**சிரெடோனி**
ஆம், அவர்களும் கூட இங்கேயேதான் இருக்கிறார்கள்; ஆற்றங்கரையோரம் அலைந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்...
...மரங்களின் நிழலில்.
**ருயிட்டன்**
அவர்கள் என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள்?
**சிரெடோனி**
தங்கள் உடைகளை மாற்றிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். என்னைப் போலவே. இது எப்படி இருக்கிறது? உனக்குப் பிடித்திருக்கிறதா?
**ருயிட்டன்**
ஏதோ ஒரு திரை விலகியது போல உணர்கிறேன்—மேகங்கள் விலகி நிலவு வெளிப்பட்டது போல. அவர்கள் முற்றிலும் புதிய மனிதர்களைப் போலத் தோன்றுகிறார்கள்.
**சிரெடோனி**
உன் "ஆறுகள் மற்றும் ஐந்துகள்" (Sixes and Fives) நினைவிருக்கிறதா—நம்மை ஒழுங்குபடுத்த வந்தவர்கள்? இப்போது அவர்கள் இருக்கும் நிலையைப் பார்! போ, சென்று பார்.
**ருயிட்டன்**
ஏன்? என்ன நடந்தது?
**சிரெடோனி**
அவர்கள் பைத்தியக்காரர்களைப் போல அலைந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். பெருமூச்சு விடுகிறார்கள். அவர்கள்—நீ நம்பமாட்டாய்—ஒரு மெட்டைக் கூட முணுமுணுத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்!
**ருயிட்டன்**
பாடுகிறார்களா! நீ கேலி செய்கிறாய்! அந்த 'ஆறுகள் மற்றும் ஐந்துகள்'—பாடுகிறார்களா?
**சிரெடோனி**
ஒருவேளை இனிமையாக இல்லாமலிருக்கலாம், ஆனால் நிச்சயமாகச் சுருதி விலகித்தான் பாடுகிறார்கள். நான் அப்போது என் கூந்தலைப் பின்னிக்கொண்டிருந்தேன்—அதை என்னால் அதற்கு மேல் தாங்க முடியவில்லை, அதனால் நான் அங்கிருந்து கிளம்பிவிட்டேன்.
**ருயிட்டன்**
கூந்தலைப் பின்னிக்கொண்டிருந்தாயா? அது என்ன விசித்திரம்? அத்தகையதொரு கலையை உனக்கு யார் கற்றுக்கொடுத்தது?
**சிரெடோனி**
இங்கே பார்! திடீரென்று, வற்றியிருந்த ஒரு ஊற்று—அல்லது ஒரு புதிய நீரோடை—பாய்ந்தோடத் தொடங்கியிருக்கிறது. இந்த நீர்வெள்ளத்திற்கு நடுவே, கூந்தலைப் பின்னும் கலையும் திடீரென்று முளைத்தெழுந்திருக்கிறது! இந்தக் கலையை நமக்கு யார் கற்றுக்கொடுத்திருக்க முடியும்?
**ருயிட்டன்**
இவையெல்லாம் மிகவும் குழப்பமாகத் தோன்றுகின்றன. ஹார்டோனி, உன் உடை அலங்காரத்தில் நான் உனக்கு உதவலாமே? நான் ஒரு மலரைப் பறித்து உன் கூந்தலில் சூட்டட்டுமா?
**ஹார்டோனி**
தயவுசெய்து, என்னை என் போக்கில் விட்டுவிடு. நான் தனிமையில் இருக்க விரும்புகிறேன்.
**சிரெடோனி**
மிக சரி, ருயிட்டன் ஐயா—என்னுடன் வாருங்கள். அந்த 'ஆறுகள் மற்றும் ஐந்துகள்' பாடும் பாடலை நான் உங்களைக் கேட்கச் செய்கிறேன்! ருயிட்டன்
நான் யாரைக் குறை கூறுவது? பாடுவதற்குத் துடிக்கும் அந்த உத்வேகத்தை உணர்பவன் நானேதான். **Chiretoni**
கவனமாக இரு, ஆசிரியர் (Editor) காதில் இது விழுந்துவிடக் கூடாது—விழுந்தால், அவர் உன்னைத் தூக்கிலிட்டுவிடுவார்! சற்று முன்புதான் அவர் இந்தப் காட்டைப் பற்றி விசாரித்துக்கொண்டே, இங்கே உலாவிக் கொண்டிருப்பதை நான் கண்டேன்.
**Ruiton**
இருப்பினும், என்னிடமிருந்து அச்சம் அனைத்தும் நீங்கிவிட்டது. ஏன் என்று என்னால் சொல்ல முடியவில்லை. எனக்கு ஏதேனும் ஒரு கட்டளையிடு; சொல், உனக்காக நான் என்ன செய்ய முடியும்?
50 | *Tasher Desh*
**Chiretoni**
வேறெது செய்தாலும் சரி, பாடிவிட மட்டும்ாதே. இந்தக் காட்டில் செம்பருத்தி மலர்கள் பூத்திருக்கின்றன; சென்று சில மலர்களைப் பறித்து என்னிடம் கொண்டு வா.
**Ruiton**
அதனால் என்ன பயன்?
**Chiretoni**
அந்த மலர்களின் சாற்றைக் கொண்டு, என் பாதங்களின் அடிப்பகுதியைச் செந்நிறமாகப் பூசிக்கொள்ளப் போகிறேன்.
**Ruiton**
பாராய், என் அழகியே: இன்று காலையில் நான் விழித்தெழுந்த கணமே, என் வாழ்க்கை முழுவதுமே ஒரு கனவுதான் என்பதை நான் உணர்ந்துகொண்டேன். இப்போது, திடீரென்று அந்தக் கனவு கலைந்துவிட்டது. நான்... (வேறொரு பிறவியே தென்றலில் மிதந்து வருவது போலிருக்கிறது.)
அதன் குரல் என் செவிகளை வந்தடைகிறது; அதன் பாடல் ஒலிப்பதை நான் கேட்கிறேன்.
**Chiretoni**
அப்படியே—கூட்டுக்குத் திரும்பும் ஒரு பறவையைப் போல—திடீரென்று,
ஒரு பாடல் என் தொண்டையிலிருந்து எழுந்தது. அது ஒரு புதிய பாடல்; ஆயினும்...
விசித்திரமான முறையில், அது எனக்கு மிகவும் பரிச்சயமானதாக இருக்கிறது.
**Tasher Desh** | 56
**Ruiton**
**Ruiton**
கேளாய்! ஓ, செவிசாய்ப்பாய்! என் கடந்த காலத்தின் அந்தப் பாடல்...
வானெங்கும் எதிரொலிக்கத் தொடங்கிவிட்டது!
**(திரைக்குப் பின்னால்)**
**பாடல்**
என் இதயக் காட்டு மலர்களின் வண்ணமயமான நிறங்கள்...
உன் நடனப் பாதங்களின் அடியில் பூசிக்கொள்ளட்டும்.
என் பாடலின் மெல்லிசை...
ஒரு அணிகலனைப் போல உன் செவிகளை அலங்கரிக்கட்டும்;
என் ஆன்மாவின் பேரார்வத்தால் பிணைக்கப்பட்ட—செந்நிற ரத்தினங்களால் ஆன ஒரு மாலையை நான் தொடுத்து—
அதை உன் இதயத்திற்கு மிக அருகில் சூட்டட்டும்.
**Chiretoni**
உண்மையாகவே நீ இந்தப் பாடலை முன்னொரு காலத்தில் இயற்றினாயா?
அது—எனக்காக மட்டுமே இயற்றப்பட்டதா? அதை நீ எப்படி உருவாக்கினாய்?
**Ruiton**
நீ முன்னொரு காலத்தில் உன் கூந்தலைத் தொடுத்துப் பின்னலிட்டாயே—அப்படியேதான்.
**Tasher Desh** | 52
**Chiretoni**
சொல் எனக்கு... உனக்கு நினைவிருக்கிறதா? உனக்கு நினைவிருக்கிறதா—ஏதோ ஒரு தொலைதூரக் காலத்தில்—
நான் உன் பாடலின் தாளத்திற்கு ஏற்ப நடனமாடிய அந்தத் தருணம்?
**Ruiton**
எனக்கு நன்றாக நினைவிருக்கிறது! அது இப்போது என் நினைவுக்குத் திரும்புகிறது.
நான் வியப்பது ஒன்றுதான்... இவ்வளவு நீண்ட காலத்திற்கு அதை நான் எப்படி மறந்திருந்தேன்?
**பாடல்**
ஒரு சீறிய காற்று என் பாடல்-கப்பலின் பாய்மரங்களை நிரப்பியிருக்கிறது.
அது அலைபாய்ந்து எழுகிறது...
உன் நடனத்தின், ஓய்வற்ற, அலைபாயும் அலைகளில் சிக்கிக்கொண்டு.
கயிறுகள் அறுந்து விழுந்தால் என்ன, சுக்கான் கழன்று விழுந்தால் என்ன;
அலைகள் சீற்றத்துடன் பொங்கி எழுந்தால் என்ன;
சாவுக்கடவுளே என் முன் வந்து நின்றால் என்ன...
நான் அஞ்சமாட்டேன்! நான் அவனை எதிர்த்து நிற்பேன்—நான் அவனை வென்று காட்டுவேன்!
**Chiretoni**
பார், Ruiton! என் ஆன்மா என் உள்ளே அமைதியற்றுத் துடிக்கிறது—
சாவுக்கடவுளையே நேருக்கு நேர் எதிர்த்து நிற்கத் துடிக்கிறது!
என் கண்களுக்கு முன் ஒரு தெளிவான காட்சி விரிகிறது:
**Tasher Desh** | 53
நீ என் நெற்றியில் வெற்றித் திலகத்தை இடுகிறாய்;
சிறைப்பட்டவர்களை மீட்க நான் குதிரையேறிச் செல்கிறேன்;
அவர்கள் விலங்கிடப்பட்டுக் கிடக்கும் கோட்டையின் வாயில்களை நோக்கி, என் போர்முரசை முழக்குகிறேன்!
என் காதுகளில் ஒலித்துக்கொண்டே இருக்கிறது...
நாம் பிரிந்த அந்தத் தருணத்தில் நீ எனக்காகப் பாடிய அந்தப் பாடல்.
**(திரைக்குப் பின்னால்)**
**பாடல்**
வெற்றி மாலை இதோ—வா, எனக்காகவே வா.
இந்த நீண்ட இரவு முழுவதும் நான் விழித்திருப்பேன்.
சாவின் கரைகளில் உன் காலடிகள் பதியும் வேளையில்,
என் நெஞ்சுக்குள் என் ஆன்மா பொங்கி எழும்;
நான் மற்ற அனைத்தையும் இழந்தாலும், உன் விதியில் நான் முழுமையாகப் பங்கெடுத்துக்கொள்வேன்.
**Chiretoni**
வா, நாம் செல்வோம்—போர்வீரர்களைப் போல, நம் உயிரையே பணயம் வைத்துப் புறப்படுவோம்!
நாம் இருவரும் இணைந்து—ஏனெனில் பார், நம் கண் முன்னே—
கருங்கல்லால் ஆன ஒரு கோபக் கோட்டை உறுத்து விழிப்பது போல நிற்கிறது;
நாம் அதைத் துண்டுத் துண்டாக நொறுக்க வேண்டும். அது நொறுங்கி நம் தலைகளின் மீதே விழுந்தாலும்—விழட்டும்!
**54: Tasher Desh**
மலையின் இதயத்தையே பிளந்து நாம் ஒரு பாதையை உருவாக்க வேண்டும்!
நான் இங்கு எதற்காக வந்தேன்? என்ன அவமானம்!
ஏன் நான் இங்குத் தயங்கி நிற்கிறேன்? எத்துணை அர்த்தமற்ற நாட்கள்!
எத்துணை உயிரற்ற இரவுகள்! என்னே ஒரு முடிவற்ற வீண் சுழற்சி—கணம் தோறும், கணம் தோறும்!
**ரூயிட்டன்**
உன்னிடம் அந்தத் துணிவு இருக்கிறதா, என் அழகியே?
**சிரெட்டோனி**
இருக்கிறது, நிச்சயமாக இருக்கிறது!
**ரூயிட்டன்**
அப்படியென்றால் நீ அஞ்சமாட்டாய்—அடித்தானே?
**சிரெட்டோனி**
இல்லை, நான் அஞ்சமாட்டேன்.
**ரூயிட்டன்**
உன் பாதங்கள் கிழிபட்டுச் சிதைந்து போகும்; செல்லும் பாதையே முடிவற்றதாகத் தோன்றும்.
**தாஷேர் தேஷ்: 55**
**சிரெட்டோனி**
பல்லாண்டுகளுக்கு முன்பு, இத்தகைய ஆபத்து நிறைந்த நிலப்பரப்புகள் வழியே நாம் ஒன்றாகப் பயணித்தோம்.
இரவு வேளைகளில், உன் பாதைக்கு ஒளியூட்ட நான் தீப்பந்தம் ஏந்திச் சென்றேன்; பகல் வேளைகளில்,
வெற்றிக்கொடியைச் சுமந்துகொண்டு, உனக்கு முன்னால் நான் அணிவகுத்துச் சென்றேன்.
இன்றோ, மீண்டும் ஒருமுறை எழுந்து வா! நாம் தகர்த்தெறிய வேண்டும்—
இங்கேயே—இந்தச் சோம்பல் எனும் தடையை, இந்த உயிரற்ற நிலை எனும் எல்லையை;
இந்த அர்த்தமற்ற குப்பைக் கூளங்கள் அனைத்தையும் நாம் தூக்கி எறிய வேண்டும்!
**ரூயிட்டன்**
அந்தத் திரையைக் கிழித்தெறி! அதைச் சின்னாபின்னமாக்கு—
ஆயிரம் துண்டுகளாகக் கிழித்தெறி! விடுதலை பெறு! தூய்மையடை! முழுமை பெறு!
[வெளியேறுகிறார்]
(சக்கா, பொஞ்சா)
(நுழைவு)
**சக்கா**
ஏய், பஞ்சா! என்னிடம் சொல்—உண்மையில் என்னதான் நடந்தது?
என்னை நானே பார்த்துக்கொள்ளும்போது, எனக்கு மிகுந்த அவமானமாக இருக்கிறது.
முட்டாள்! முழு முட்டாள்! இத்தனை காலமும் நீ என்னதான் செய்துகொண்டிருந்தாய்?
**சக்கா**
இத்தனை ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, திடீரென்று என் மனதில் ஏன் இந்தக் கேள்வி எழுகிறது:
இதற்கெல்லாம் என்னதான் அர்த்தம்?
**பஞ்சா**
அதோ பார்! அறிஞர் தஹலா வருகிறார்.
அவரிடமே கேட்போம்.
(தஹலாவின் வருகை)
**சக்கா**
நான் கழித்த இத்தனை நாட்களுக்கும்—
எழுவதும், விழுவதும், அமர்வதும், நிற்பதுமாக—இத்தனை ஆண்டுகளுக்கும் என்னதான் அர்த்தம்?
**தஹலா**
மௌனம் காருங்கள்!
**இருவரும்**
நாங்கள் மௌனம் காக்க மாட்டோம்!
**தஹலா**
உங்களுக்குச் சிறிதும் அச்சம் இல்லையா?
**இருவரும்**
அச்சம் இல்லை! எங்களுக்கு அச்சமே இல்லை! நீங்கள்தான் எங்களுக்குச் சொல்ல வேண்டும்: இதற்கெல்லாம் என்ன அர்த்தம்?
**தஹலா**
அங்கே எந்த "அர்த்தமும்" இல்லை—அங்கே இருப்பது வெறும் *விதி* மட்டுமே!
**சக்கா**
அந்த விதியை நான் மீறினால் என்ன செய்வீர்கள்?
**தஹலா**
நீ அதலபாதாளத்தில் வீழ்வாய்.
**சக்கா**
அப்படியென்றால், அந்த அதலபாதாளத்திற்கே நான் செல்கிறேன்!
**தஹலா**
அங்கே சென்று என்ன செய்யப்போகிறாய்?
அங்கே குடியிருக்கக்கூடிய
எந்தவொரு அவமானத்தையும் எதிர்த்துப் போராட!
**தஹலா**
இது என்ன விதமான பொறுப்பற்ற பேச்சு—
அமைதியை உயிரென மதிக்கும் இந்த மண்ணில்?
**சக்கா**
இந்த அமைதியைச் சிதறடிப்பேன் என்று நான் சபதம் பூண்டுள்ளேன்!
(ஹர்தானி மற்றும் டெக்காவின் வருகை)
**தஹலா**
இதை நீ கேட்கிறாயா, ஹர்தானி அம்மையாரே? இவர்கள்
அமைதியைச் சிதறடிக்க விரும்புகிறார்கள்—சரியாக இங்கே,
நமது ஆழம் காணா அமைதிப் பெருங்கடலின் அருகிலேயே!
**ஹர்தானி**
நமது அமைதி ஒரு பழமையான மரத்தைப் போன்றது:
கரையன்கள் அரித்து, அதன் உட்புறம் முழுவதையும் குடைந்துவிட்டன.
அது மௌனமாக, உயிரற்ற நிலையில் நிற்கிறது; அதை வெட்டிச் சாய்க்க வேண்டும்!
**தஹலா**
வெட்கக்கேடு! இத்தகைய சொற்கள் உன் உதடுகளிலிருந்து எப்படி வெளிவந்தன?
நீ ஒரு பெண்! அமைதியைக் காப்பதே *உன்* கடமை;
பண்பாட்டைக் காப்பதே *எங்கள்* கடமை! **ஹார்தானி**
அறிஞரே, எங்களை நீங்கள் ஏமாற்றியது போதும்—மிகவும் போதும்!
உங்கள் "அமைதி" எனும் பனிக்கரத்தின் பிடியில் சிக்கி,
எங்கள் உடல்களும் உள்ளங்களும் மரத்துப்போய், உறைந்துவிட்டன.
இனிமேலும் எங்களை ஏமாற்ற முயலாதீர்! **பத்து**
ஐயோ! என்ன இது! யாரிடமிருந்து இத்தகைய ஆவேசப் பேச்சைக் கற்றுக்கொண்டாய்?
**இதயங்களின் அரசி**
என் இதயத்தின் ஆழத்திலிருந்து, நான் அழைப்பது *அவனைத்தான்*! உன்னால் கேட்க முடிகிறதா—வானை நோக்கி எழும் என் பாடலை?
**பத்து**
பேரழிவு! வானத்திலிருந்து வார்த்தைகள் இறங்கிவிட்டன; சீட்டுக்கட்டுகளின் தேசம் அழிவை நோக்கிச் செல்கிறது! நான் தப்பியோட வேண்டும்—உயிரைக் காப்பாற்றிக்கொள்ள ஓட வேண்டும்! இனி இங்கு இருப்பது பாதுகாப்பல்ல.
[அவசரமாக வெளியேறுகிறாள்.]
**ஆறு**
அழகிய மங்கையே, நீயே எங்களுக்கு வழி காட்ட வேண்டும்.
**ஐந்து**
நீ அமைதியின்மைக்கான மந்திரத்தைக் கண்டடைந்துவிட்டாய்—இப்போது, அந்த மந்திரத்தை எங்களுக்கும் அருளுவாயாக!
**இதயங்களின் அரசி**
படைத்தவனின் சாபத்திற்கு ஆளாகி, எங்கள் சொந்த அறியாமையினால் ஏற்பட்ட இழிவுக்கு மத்தியில் நாங்கள் வாழ்கிறோம். வாருங்கள், நாம் இதிலிருந்து விடுபடுவோம்!
**ஆறு**
ஆனால் நாங்கள் சற்றே அசைந்தாலும் போதும், அவர்கள் எம்மீது குற்றம் சுமத்துகிறார்கள். எங்களை "தீண்டத்தகாதவர்கள்" என்று அழைக்கிறார்கள்.
**இதயங்களின் அரசி**
அழைத்துவிட்டுப் போகட்டும்! ஏனெனில், இங்கேயே முடங்கிக் கிடப்பது மரணத்திற்குச் சமம்—*அதுவே* உண்மையான தீட்டு.
**ஐந்து**
இன்று, காட்டிற்கு வெளியே வேறு யாரும் இல்லை. எனவே, மன்னரின் ஆணைப்படி, இந்த ஆலமரத்தின் அடியில் ஒரு அரசவை கூடல் நடைபெறவிருக்கிறது. அந்தச் சபையிலேயே, நாம் விடைபெற்றுச் செல்வோம்.
[ஆறு மற்றும் ஐந்து ஆகிய இருவரும் வெளியேறுகின்றனர்.]
**இளவரசரும் வணிகரும் உள்ளே நுழைகின்றனர்.**
**இளவரசர்**
[பாடல்]
ஓ இணையற்றவரே,
என் பாடல் வரிகள் ஏதேனும் ஒருவேளை,
கட்டுப்பாடற்ற ஆவேசத்துடன் ஒலிக்குமாயின்,
உம்மிடம் மன்றாடிக் கேட்கிறேன்—என்னை மன்னித்தருள்வீராக.
இன்று, மழைநீர் ஆர்ப்பரித்துச் சொரிகிறது;
ஆறு பொங்கிப் பெருகி, கரைகளை உடைத்துக்கொண்டு கர்ஜித்து ஓடுகிறது;
காடுகளின் ஊடே, மெல்லிய முணுமுணுப்புடன்,
புதிய தளிரிலைகள் தங்கள் பாடலைப் பாடுகின்றன.
வீசும் ஒவ்வொரு தென்றலிலும், திசைகள் அனைத்திலும்,
ஈரம் நிறைந்த காற்று மழையின் கீதத்தை இசைத்துச் செல்கிறது.
ஓ இணையற்றவரே,
இன்று, என் உள்ளத்தில் ஏதேனும் ஒருவேளை,
ஓர் அமைதியற்ற உத்வேகம் கிளர்ந்தெழுமாயின்,
உம்மிடம் மன்றாடிக் கேட்கிறேன்—என்னை மன்னித்தருள்வீராக. உன் இருண்ட, ஆழமான இரு கண்களின் மீது,
மழைக்காலத்தின் மெல்லிய நிழல்கள் படர்கின்றன;
உன் சுருண்ட கூந்தலின் அடர்ந்த இருளுக்கு நடுவே,
*ஜூஹி* மலர்களின் மாலை ஒன்று தவழ்கிறது.
மேலும் உன் பாதங்களின் அடியிலேயே,
புதுமழையின் சடங்கு காணிக்கை ஒன்று கிடக்கிறது. ஓ இணையற்றவளே,
இன்று ஏதேனும் பிழை நிகழ்ந்திருப்பின்,
தயவுசெய்து உன் மன்னிப்பை அருளுவாயாக.
அடர்ந்த மழைக்காலத்தின் நாட்கள் வந்துவிட்டன;
காட்டுச் சோலைகள் இன்று அமைதியற்று, ஏதோ மயக்கத்தில் ஆழ்ந்துள்ளன.
காடு முழுவதும், *பகுல்* மரங்களின் வரிசைகள்
மலர்களால் களிப்புற்றுத் திகழ்கின்றன;
அவற்றின் புதிய, போதை தரும் நறுமணம்
ஆன்மாவை ஏக்கம் கொள்ளச் செய்கிறது. [சே]
(ராஜாசாகிப் மற்றும் பிறர் நுழைகின்றனர்)
**ராஜாசாகிப்**
இந்த இடம் உங்களுக்கு எப்படித் தோன்றுகிறது? அந்த நறுமணம் என்ன?
**தாஷேர் தேஷ்** (சீட்டுகளின் தேசம்) — 63
**சிரேட்டன்** (சீட்டு: கிளப்)
கடம்பம்.
**ராஜாசாகிப்**
கடம்பமா! ஒரு விசித்திரமான பெயர். அங்கே கூவி அழைக்கும் அந்தப் பறவை என்ன?
**சிரேட்டன்**
அதை 'புறா' என்று அழைப்பதாக நான் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன்.
**ராஜாசாகிப்**
சீட்டுகளின் மொழியில் அதற்கு ஒரு கண்ணியமான பெயரைச் சூட்டுங்கள்; அதை *பிந்தி* (ராணி) என்றே அழையுங்கள். இன்று எந்த வேலையையும் செய்து முடிப்பது கடினமாகிவிட்டது. இன்று வானில் குரல்கள் கேட்கின்றன—தென்றல் காற்றில் மெட்டுக்கள் மிதந்து வருகின்றன. மிகுந்த பிரயத்தனத்துடன், நான் என் மனதை அமைதியாக வைத்திருக்கிறேன். ராணி பீபியை வீட்டுக்குள் அடக்கி வைப்பது கடினமாகிவிட்டது; ஏதோ ஆவி பிடித்தது போல அவள் ஆடிக்கொண்டே ஓடித் திரிகிறாள். கனவான்களே, இன்று உங்களை அடையாளம் காணவே முடியவில்லை—அரசவைக்குரிய முறையான ஆடை அலங்காரம் உங்களிடம் இல்லை; நீங்கள் முற்றிலும் நாகரிகமற்றவர்களாகக் காட்சியளிக்கிறீர்கள்!
**அனைவரும்**
இதில் எங்கள் தவறு ஏதுமில்லை. எங்கள் ஆடைகள் தளர்ந்துவிட்டன—அவை தாமாகவே கழன்று விழுந்துவிட்டன—இப்போது தெருக்கள் எங்கும் சிதறிக் கிடக்கின்றன.
**ராஜாசாகிப்**
ஆசிரியரே (Editor), உங்கள் கம்பீரமும் கூட ஏதோ பாதிப்புக்குள்ளாகிவிட்டது போல எனக்குத் தோன்றுகிறது.
**ஆசிரியர்**
இன்று காலை முதலே நான் காட்டில் இருந்தேன்; தப்பி ஓடியவர்களின் பெயர்களைச் சேகரித்துக் கொண்டிருந்தேன். அந்த இடத்தின் சூழல் என்மீது தொற்றிக்கொண்டது. நான் எனது தலையங்கப் பத்தியை நிரப்ப அமர்ந்தபோது, என் பேனாவிலிருந்து உரைநடைக்குப் பதிலாகக் கவிதைகள் தானாகவே வழிந்தோடுவதைக் கண்டேன். நவீன மருத்துவர்கள் இந்த விசித்திரமான 'வெளியேற்றத்தை' (discharge) "இன்ஃப்ளூயன்ஸா" என்று அழைப்பதாக நான் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன்! **ராஜா**
அப்படியா? ஒரு மாதிரி காட்டுங்கள்!
**ஆசிரியர்**
கட்டாயக் கட்டளைகளையும் மீறிச் செயல்படும் காற்று வீசும் ஒரு தேசத்தில்,
தஹல தத்துவநிதி மட்டும் நம் கலாச்சாரத்தை எப்படிக் காக்க முடியும்?
அத்தகைய தேசத்தில், குழப்பமும் பேரழிவும் தவிர்க்க முடியாதவை.
**தாஷேர் தேஷ்** (சீட்டுக்களின் தேசம்) — 65
**ராஜா**
போதும்—இனிமேல் தேவை இல்லை. இதை நான்காம் வகுப்புக்கான பாடமாகவே அறிவித்துவிடுங்கள். சீட்டு வம்சத்தைச் சேர்ந்த குழந்தைகள் இதை மனப்பாடம் செய்யட்டும்.
தஹல! மிகச் சிறந்த யோசனை, மிகச் சிறந்த யோசனை!
**மன்னர்**
உங்கள் அனைவருக்கும் நான் இடும் கட்டளை இதுதான்: உங்கள் அமைதியின்மையைக் கைவிடுங்கள். சாத்திரங்கள் கூறுவது போல—
*எவன் அமைதியாகவும் அசைவின்றியும் இருக்கிறானோ,*
*மரணம் அவனைத் தாண்டிச் செல்கிறது; வீணாக அவனைத் தட்டிப் பார்த்தும் அசைக்க முடியாமல்,*
*“இவனால் எனக்கு எந்தத் தேவையும் இல்லை,” என்று கூறி விலகிச் செல்கிறது.*
கேளுங்கள், அயல்நாட்டினரே!
**இளவரசர்**
எங்களுக்குக் கட்டளையிடுங்கள்.
**மன்னர்**
இந்தச் சீட்டுக்களின் தேசம் முழுவதும் நீங்கள் அமைதியின்றி அலைந்து திரிகிறீர்கள்.
நீங்கள் நீரில் குதிக்கிறீர்கள், மலைச்சிகரங்களில் ஏறுகிறீர்கள், கையில் கோடரியுடன் காடுகளுக்குள் பாதைகளை வெட்டிச் செல்கிறீர்கள்—ஏன் இவையெல்லாம் செய்கிறீர்கள்?
**இளவரசர்**
மன்னரே, நீங்கள் மட்டும் ஏன் எப்போதும் வெறுமனே எழுவதும் அமர்வதுமாக, ஒருபுறம் சாய்வதும் மறுபுறம் திரும்புவதுமாக, ஒருவருக்கொருவர் முதுகைக் காட்டுவதுமாக, தரையில் உருள்வதுமாகவே இருக்கிறீர்கள்?
**மன்னர்**
அதுவே எங்கள் விதிமுறை.
**இளவரசர்**
மேலும் *இதுவே* எங்கள் விருப்பம்!
**மன்னர்**
விருப்பமா? எப்பேர்ப்பட்ட பேரழிவு! *விருப்பமா*—இந்தச் சீட்டுக்களின் தேசத்தில்? என் அவைக்களப் புலவர்களே, இதைப் பற்றி நீங்கள் என்ன சொல்லப் போகிறீர்கள்?
**ஆறும் ஐந்தும்**
அவர்களிடமிருந்து நாங்கள் 'விருப்பம்' எனும் மந்திரத்தைப் பெற்றுவிட்டோம்.
**மன்னர்**
எந்த மந்திரம்? **ஆறும் ஐந்தும்**
(பாடல்)
*சங்கற்பம்!*
*அதுவே உடைப்பது, அதுவே கட்டுவது,*
*அதுவே கொடுப்பது, அதுவே பறிப்பது.*
*அதுவே பூட்டைத் தாக்கி முட்டுவது,*
*அதுவே தன் விலங்குகளை அறுத்துக்கொண்டு தப்பி ஓடுவது,*
*மீண்டும் திரும்பி வந்து, தன் சங்கிலிகளைத் தானே அணிந்துகொள்வதும் அதுவே.*
**அரசர்**
போங்கள்! இங்கிருந்து வெளியேறுங்கள்! இந்த நொடியே கிளம்புங்கள்! ஹரத்தானி! அது உன் காதில் விழுந்ததா? சித்ரத்தானி, இவர்களின் நடத்தையை நீ பார்க்கிறாயா? ஏன் நீங்கள் திடீரென்று இப்படி மாறிவிட்டீர்கள்?
**ஹரத்தானி**
சங்கற்பம்.
**மற்ற ஏஸ்கள்**
சங்கற்பம்.
**அரசர்**
ஆசிரியர்! நீயும் மௌனமாக இருக்கிறாயே! உனக்கு என்ன நேர்ந்தது?
**ஆசிரியர்**
எனது இரண்டு தலையங்கத் தூண்கள் நொறுங்கி விழுந்துவிட்டன.
**அரசர்**
கட்டாயம்... சட்டம்!
ஆசிரியர்
இந்தக் கலவை—இனிமேல் இது சற்றும் சரிப்பட்டு வராது.
அனைவரும்
சரிப்பட்டு வராது! சரிப்பட்டு வராது!
அரசர்
எனக்கும் அது சரிப்பட்டு வராது என்றே தோன்றுகிறது.
சீட்டுக்களின் தேசம் — 69
(முழக்கமிட்டவாறு: "சரிப்பட்டு வராது! சரிப்பட்டு வராது..."
(அனைவரும் பாடும் பாடல்)
பாடல்
ஓ பயணியே, எந்தப் பாதையில் வந்தடைந்தாய்?
நீ வந்ததை நான் காணவில்லை.
திடீரென, ஒரு கனவைப் போல, நீ தோன்றினாய்,
காட்டின் விளிம்பில்.
வெள்ள நீர் பொங்கி எழுந்தது,
கிழக்கு வானில்;
காற்று உன் பாய்மரங்களை நிரப்ப,
ஏறும் அலையின் மீது நீ வந்தடைந்தாய்.
உன் இல்லம் எந்த நிலத்தில் உள்ளது?
அது எங்குள்ளது என்று யாருக்குத் தெரியும்?
பாடலின் எல்லைக்கு அப்பால்,
அந்தப் பாதையின் எந்த அடையாளமும் எஞ்சவில்லை.
உன் அந்தத் தொலைதூர தேசத்திற்காக,
என் இதயம் ஒரு விசித்திரமான ஏக்கத்துடன் தவிக்கிறது;
உன் மாலையின் நறுமணத்தின் வழியே,
அதன் மெல்லிய சாரம் என் ஆன்மாவில் நிலைத்திருக்கிறது.
[அனைவரும் வெளியேறுகின்றனர்.]
