திருமதி ஜி. ஏர்லிச்
சான்சூசி புத்தகங்கள்: தொகுதி எட்டு
தொகுப்பு: ஃபிரான்ஸ் பிளெய்
ஆல்ஃபிரட் ஜாங்கர்லின் 6 அசல் செதுக்கு ஓவியங்களுடன்
கிரிகியா
குறுநாவல்
எழுதியவர்
ராபர்ட் முசில்
1923முல்லர் & கோ. • பதிப்பகத்தார் - பாட்ஸ்டாம்
வாழ்க்கையில் ஒரு கட்டம் வரும்; அப்போது அது குறிப்பிடத்தக்க வகையில் வேகம் குறைந்து, முன்னேறத் தயங்குவது போலவோ அல்லது திசையை மாற்றிக்கொள்ள விரும்புவது போலவோ தோன்றும். அத்தகைய தருணங்களில் ஒருவருக்குத் துரதிர்ஷ்டம் நேரிடுவதற்கான வாய்ப்புகள் அதிகம்.
ஹோமோவுக்கு உடல்நலக்குறைவுள்ள ஒரு சிறுவன் இருந்தான்; அந்த நோய் நிலை ஒரு வருடமாக நீடித்தது—அது குணமடையவும் இல்லை, அதே சமயம் ஆபத்தான கட்டத்தை எட்டவும் இல்லை. ஒரு சுகாதார ஓய்வு விடுதியில் (health resort) நீண்ட காலம் தங்கியிருக்குமாறு மருத்துவர் பரிந்துரைத்தார்; ஆனால் ஹோமோவால் அவர்களுடன் செல்ல மனதளவில் இயலவில்லை. அப்படிச் செய்வது தன்னைத் தானே—அதாவது தனது புத்தகங்கள், திட்டங்கள் மற்றும் வாழ்க்கையிலிருந்து—நீண்ட காலத்திற்குப் பிரித்துவிடும் என்று அவனுக்குத் தோன்றியது. தனது இந்த மறுப்பை அவன் ஒருவிதப் பெரும் சுயநலமாகவே கருதினான்; ஆனால் உண்மையில் அது தன்னைத் தானே இழக்கும் அல்லது கரைத்துக்கொள்ளும் ஒரு விஷயமாக இருந்திருக்கலாம்; ஏனெனில், இதற்கு முன் ஒரு நாள் கூட அவன் தன் மனைவியைப் பிரிந்திருந்ததில்லை. அவன் அவளை மிகவும் நேசித்தான், இப்போதும் நேசிக்கிறான்; ஆனால் அந்தக் குழந்தையின் காரணமாக அந்த அன்பில் ஒரு பிளவு ஏற்படும் சூழல் உருவாகியிருந்தது—எப்படி நீர் புகுந்த ஒரு கல் பிளந்து மேலும் மேலும் விலகிச் செல்கிறதோ, அதுபோல.
பிரிவுக்கான இந்தத் புதிய தன்மையைக் கண்டு ஹோமோ வியப்படைந்தான்—ஏனெனில் அவனுக்குத் தெரிந்தவரை அல்லது அவன் விரும்பியவரை, அவனது அன்பில் ஒரு சிறு துளி கூட குறையவில்லை. அவர்கள் புறப்படுவதற்கான ஏற்பாடுகள் நடந்துகொண்டிருந்த அந்த முழு காலத்திலும், வரவிருக்கும் கோடைக்காலத்தை அவன் எப்படித் தனியாகக் கழிக்கப் போகிறான் என்பதை அவனால் கற்பனை கூட செய்து பார்க்க முடியவில்லை. கடற்கரை மற்றும் மலைப் பிரதேச ஓய்வு விடுதிகள் மீது அவனுக்குத் தீவிரமான வெறுப்பு மட்டுமே இருந்தது. அவன் தனியாக அங்கேயே தங்கிவிட்டான்; இரண்டாவது நாளில், ஃபெர்சினா பள்ளத்தாக்கில் உள்ள பழைய வெனிஸ் காலத்து தங்கச் சுரங்கங்களை மீண்டும் திறக்கும் ஒரு முயற்சியில் இணையுமாறு அழைக்கும் கடிதம் ஒன்று அவனுக்குக் கிடைத்தது. அந்தக் கடிதம் மோஸார்ட் அமடியோ ஹாஃபிங்கோட் (Mozart Amadeo Hoffingott) என்பவரிடமிருந்து வந்திருந்தது; சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஒரு பயணத்தின்போது அவரைச் சந்தித்திருந்தான், அப்போது அவர்களுக்கிடையே சில நாட்கள் மட்டுமே நீடித்த ஒரு நட்பு மலர்ந்திருந்தது. ஆயினும், இது ஒரு தீவிரமான மற்றும் உண்மையான முயற்சி என்பதில் அவனது மனதில் துளியும் சந்தேகம் எழவில்லை. அவன் இரண்டு தந்திச் செய்திகளை அனுப்பினான்: முதலாவதில், தான் உடனடியாகப் புறப்படுவதாகவும், தான் இருக்கும் இடத்தை அவளுக்குத் தெரிவிப்பதாகவும் தன் மனைவியிடம் கூறினான்; இரண்டாவதாக, அவர் அந்த மேம்பாட்டுப் பணியில் பங்கேற்க முன்வந்தார்—ஒரு புவியியலாளராகவும், அத்துடன் கணிசமான தொகையை முதலீடு செய்வதன் மூலமும்.
மல்பெரி மரங்கள் மற்றும் திராட்சைத் தோட்டங்களுக்குப் பெயர் பெற்ற, சிறிய, வசதியான மற்றும் சற்று வெளி உலகத் தொடர்புகள் குறைவான 'P' எனும் இத்தாலிய நகரில், அவர் ஹாஃபிங்கோட்டைச் (Hoffingott) சந்தித்தார். ஹாஃபிங்கோட் அவரைப் போன்ற வயதைக் கொண்ட, உயரமான, அழகான, கருநிறத் தோற்றம் கொண்ட மற்றும் எப்போதும் சுறுசுறுப்பாக இயங்கிக்கொண்டிருந்த ஒரு மனிதர். அந்த நிறுவனம் மிகப்பெரிய அமெரிக்க வளங்களைக் கொண்டிருந்தது என்பதையும், அந்தத் திட்டம் பிரம்மாண்டமான அளவில் செயல்படுத்தப்படவிருந்தது என்பதையும் அவர் அறிந்துகொண்டார். தற்காலிகமாக, அவர்கள் இருவரும் மற்றும் மூன்று கூட்டாளிகள் அடங்கிய ஒரு முன்னோடிப் பயணக் குழு பள்ளத்தாக்கை நோக்கிச் சென்று கொண்டிருந்தது; குதிரைகள் வாங்கப்பட்டுக்கொண்டிருந்தன, கருவிகளுக்காகக் காத்திருந்தனர், மற்றும் துணைப் பணியாளர்கள் பணியமர்த்தப்பட்டுக் கொண்டிருந்தனர்.
ஹோமோ (Homo) விடுதியில் தங்கவில்லை; மாறாக—அதற்கான காரணம் அவருக்குத் தெளிவாகத் தெரியவில்லை என்றாலும்—ஹாஃபிங்கோட்டின் அறிமுகமான ஒரு இத்தாலியரின் வீட்டில் தங்கினார். அங்கு மூன்று விஷயங்கள் அவர் கவனத்தை ஈர்த்தன. அழகான மஹோகனி மரச் சட்டங்களில் அமைக்கப்பட்ட, விவரிக்க முடியாத அளவுக்குக் குளிர்ந்த மென்மை கொண்ட படுக்கைகள். விவரிக்க முடியாத அளவுக்குக் குழப்பமான மற்றும் ரசனையற்ற, அதே சமயம் முற்றிலும் அந்நியமான மற்றும் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ளவோ அல்லது அதன் வடிவத்தை அறியவோ முடியாத ஒரு கோலத்தைக் கொண்ட சுவர் அலங்காரத் தாள் (wallpaper). மற்றும் பிரம்பினால் ஆன ஒரு ஊஞ்சல் நாற்காலி; அந்தச் சுவர் அலங்காரத்தைப் பார்த்தவாறே அதில் அமர்ந்து ஊஞ்சலாடும்போது, ஒருவரின் முழு
3
அடையாளமும் கொடிகளின் அலைபாயும், சுருண்டு பின்னிக்கொள்ளும் ஒரு தொகுதியாகக் கரைந்து போவது போல் தோன்றியது; அந்தத் தொகுதியானது வெறும் சூனியத்திலிருந்து இரண்டு வினாடிகளுக்குள் முழு உருவம் பெற்றுப் பெரிதாகி, பின்னர் மீண்டும் தனக்குள்ளேயே சுருங்கி மறையும்.
தெருக்களில் நிலவிய காற்றில் பனி மற்றும் தெற்குப் பகுதிக்கே உரிய வெப்பமான சூழலின் கலவை இருந்தது. அது மே மாதத்தின் நடுப்பகுதி. மாலையில், தெருவின் குறுக்கே கட்டப்பட்ட வடங்களில் தொங்கவிடப்பட்டிருந்த பெரிய 'ஆர்க்' விளக்குகள் (arc lamps) வெளிச்சம் தந்தன; அவை மிக உயரத்தில் தொங்கிக்கொண்டிருந்ததால், கீழே இருந்த தெருக்கள் அடர் நீல நிறப் பள்ளத்தாக்குகள் போலத் தெரிந்தன. இதனால் ஒருவர் அந்த இருண்ட ஆழத்தில் நடந்து செல்ல வேண்டியிருந்தது; அதே சமயம், மேலே இருந்த வெறுமையில், சீறும் சத்தத்துடன் கூடிய வெண்மையான சூரியன்கள் சுழன்று கொண்டிருந்தன. பகல் நேரத்தில், திராட்சைத் தோட்டங்களும் காடுகளும் கண்ணுக்குத் தெரிந்தன. குளிர்காலத்தைக் கடந்து வந்த அந்த நிலப்பரப்பு சிவப்பு, மஞ்சள் மற்றும் பச்சை நிறங்களின் கலவையாகக் காட்சியளித்தது; மரங்கள் தங்கள் இலைகளை உதிர்க்காததால், வாடிய மற்றும் புதிய இலைகள் இறுதிச் சடங்கு மலர்வளையங்களைப் போல ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்திருந்தன; மேலும், சிறிய சிவப்பு, நீலம் மற்றும் இளஞ்சிவப்பு நிற மாளிகைகள், சிதறிய பகடைக்காய்களைப் போலத் தெளிவாகத் தெரிந்தபடி நின்றன. அவை, தங்களுக்குத் தெரியாத ஒரு விசித்திரமான வடிவ விதியை, குளிர்ந்த அலட்சியத்துடன் உலகிற்குக் காட்சிப்படுத்தின. இருப்பினும், மேலே செல்லச் செல்ல, காடு இருண்டிருந்தது, அந்த மலைக்கு செல்வோட் என்று பெயரிடப்பட்டது. மரங்களின் எல்லைக்கு மேலே, பனியால் போர்த்தப்பட்ட ஆல்பைன் மேய்ச்சல் நிலங்கள், அருகிலுள்ள சிகரங்களில் அகன்ற, மென்மையான அலைகளாகப் பரவி, பயணக்குழு முன்னேறவிருந்த சிறிய, செங்குத்தாக உயரும் பக்கவாட்டுப் பள்ளத்தாக்கை ஒட்டி அமைந்திருந்தன. மக்கள் பால் கொடுக்கவும், பொலெண்டா சமைக்கவும் வந்தனர்...இம்மலைகளிலிருந்து மனிதர்கள் கீழே வரும்போது, சில சமயங்களில் பாறைப் படிகங்கள் (rock crystal) அல்லது அமிதிஸ்ட் (amethyst) கற்களின் பெரிய கொத்துக்களைத் தங்களுடன் கொண்டு வருவார்கள்; புல்வெளிகளில் காட்டுப்பூக்கள் செழித்து வளர்வதைப் போலவே, இங்கிருக்கும் பல பாறை இடுக்குகளிலும் இக்கனிமங்கள் ஏராளமாக வளர்வதாகக் கூறப்படுகிறது. விசித்திரமான அழகும், தேவதைக் கதைகளில் வருவது போன்ற தோற்றமும் கொண்ட இப்பாறை அமைப்புகள், அந்த நிலப்பரப்பின் தோற்றத்திற்கு அடியில்—சில இரவுகளில் தெரியும் நட்சத்திரங்களைப் போல, பரிச்சயமானதாகத் தோன்றினாலும் விசித்திரமான அந்நியத்தன்மையைக் கொண்ட அந்த நிலப்பரப்பிற்கு அடியில்—நீண்ட காலமாக ஆவலுடன் எதிர்பார்க்கப்பட்ட ஏதோ ஒன்று மறைந்திருக்கிறது என்ற எண்ணத்தை மேலும் வலுப்படுத்தின. அவர்கள் மலைப்பள்ளத்தாக்கிற்குள் குதிரையில் சென்று, மாலை ஆறு மணியளவில் 'எஸ். ஓர்சோலா' (S. Orsola) பகுதியைக் கடந்தபோது, புதர்கள் நிறைந்த மலைப்பள்ளத்தாக்கின் குறுக்கே இருந்த ஒரு சிறிய கல் பாலத்திற்கு அருகில், நூறு இல்லாவிட்டாலும் குறைந்தது இருபத்து நான்கு நைட்டிங்கேல் பறவைகள் (nightingales) கொண்ட ஒரு குழுவினர் பாடத் தொடங்கினர்; ஆனால் அப்போது பகல் வெளிச்சம் நன்றாகவே இருந்தது.
அங்கு சென்றடைந்ததும், அவர்கள் ஒரு விசித்திரமான இடத்தில் இருப்பதைக் கண்டனர். அது ஒரு மலையின் சரிவில் அமைந்திருந்தது; அவர்களை அங்கு அழைத்து வந்த பாதை, அதன் முடிவில் ஒரு பெரிய தட்டையான கல்லிலிருந்து அடுத்த கல்லுக்குத் தாவுவது போலத் தோன்றியது; அதே சமயம், சில குறுகிய, செங்குத்தான பாதைகள் மலைச்சரிவிலிருந்து புல்வெளிகளுக்குச் செல்லும் நீரோடைகளைப் போல வளைந்து கீழே சென்றன. பாதையில் நின்று பார்க்கும்போது, பராமரிப்பற்ற, ஏழ்மையான பண்ணை வீடுகள் மட்டுமே தெரிந்தன; ஆனால் கீழே உள்ள புல்வெளிகளிலிருந்து மேலே பார்க்கும்போது, வரலாற்றுக்கு முந்தைய காலத்து 'தூண்-வீட்டு' (pile-dwelling) குடியிருப்புக்குத் திரும்பியது போன்ற உணர்வு ஏற்பட்டது. ஏனெனில், பள்ளத்தாக்கு பக்கத்தில் வீடுகள் உயரமான விட்டங்களின் மீது அமைந்திருந்தன; அவற்றின் கழிப்பறைகள்—பல்லக்கு அறைகளைப் போல முக்கியக் கட்டிடங்களிலிருந்து சற்று விலகித் தொங்கிக்கொண்டிருந்தன—மரங்களைப் போன்ற உயரமான நான்கு மெல்லிய கம்பங்களின் மீது செங்குத்தான சரிவுக்கு மேலே அந்தரத்தில் நின்றன. இந்த கிராமத்தைச் சுற்றியுள்ள நிலப்பரப்பும் தனித்துவமான அம்சங்களைக் கொண்டிருந்தது. இது உயரமான மலைகளின் அரண் போன்ற அமைப்பைக் கொண்டிருந்தது—அரை வட்டத்திற்கும் மேலாக நீண்டிருந்த இம்மலைகளின் உச்சிகளில் பாறை முகடுகள் இருந்தன; இவை செங்குத்தாகக் கீழே இறங்கி, மையத்தில் நின்றிருந்த மரங்கள் நிறைந்த சிறிய கூம்பு வடிவ மேட்டுப்பகுதியைச் சுற்றியுள்ள பள்ளத்தில் சங்கமித்தன. அந்த முழு அமைப்பும் ஒரு குழிவான, 'பண்ட்-கேக்' (Bundt-cake) வடிவ உலகத்தைப் போல இருந்தது; அதன் ஒரு சிறிய பகுதி ஆழமாக ஓடும் நீரோடையால் துண்டிக்கப்பட்டிருந்தது. இதனால் அது பிளந்து திறந்த நிலையில், கிராமம் சரிவில் ஒட்டிக்கொண்டிருந்த உயரமான எதிர் கரையை (அதுவும் பள்ளத்தாக்கை நோக்கிச் சரிந்து சென்றது) நோக்கிச் சாய்ந்திருந்தது. பனிக்கு அடியில், குள்ள பைன் மரங்கள் நிறைந்த 'சிர்க்' (cirque) எனப்படும் மலைப்பள்ளங்களும்,
6
அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாகச் சிதறியிருந்த சில மான்களும் இருந்தன; மையத்திலிருந்த மரங்கள் அடர்ந்த மலைச்சிகரத்தில், 'பிளாக் கிரௌஸ்' (black grouse) பறவை தனது இனச்சேர்க்கைக்கான சைகைகளைச் செய்து கொண்டிருந்தது; சூரிய ஒளி படும் சரிவுகளில் இருந்த புல்வெளிகளில் மஞ்சள், நீலம் மற்றும் வெள்ளை நிற நட்சத்திரங்களைப் போன்ற மலர்கள் பூத்திருந்தன—அவை எவ்வளவு பெரிதாக இருந்தனவென்றால், பார்ப்பதற்கு ஒரு சாக்கு நிறைய வெள்ளி நாணயங்கள் கொட்டப்பட்டது போலத் தோன்றின. ஆயினும், கிராமத்திற்குப் பின்னால் இன்னும் நூறு அடி அல்லது அதற்கும் மேலாக ஏறினால், வயல்கள், புல்வெளிகள், வைக்கோல் களஞ்சியங்கள் மற்றும் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக அமைந்திருந்த வீடுகள் நிறைந்த ஒரு சமமான நிலப்பகுதியை அடையலாம்; அதே வேளையில், பள்ளத்தாக்கை நோக்கி நீட்டிக்கொண்டிருந்த ஒரு மேடான பகுதியிலிருந்து, அந்தச் சிறிய தேவாலயம் உலகைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது—நல்ல நாட்களில், அந்த உலகம் பள்ளத்தாக்கிற்கு அப்பால், ஆற்றின் முகத்துவாரத்திற்கு முன்னால் விரிந்து கிடக்கும் கடலைப் போலத் தெரிந்தது; அங்கே, ஆசீர்வதிக்கப்பட்ட தாழ்வான நிலங்களின் பொன்னிற-மஞ்சள் நிறத் தொலைவுக்கும், வானத்தின் நகரும் மேகப் படலங்கள் தொடங்கும் இடத்திற்கும் இடையிலான வேறுபாட்டை அரிதாகவே பிரித்தறிய முடிந்தது.
அங்கே ஒரு அழகான வாழ்க்கை தொடங்கியது. மலைகளில் கழிந்த நாட்கள்—பழைய, இடிந்து விழுந்த சுரங்கப் பாதைகளின் நுழைவாயில்கள் மற்றும் புதிய கனிமத் தேடல் இடங்களுக்கு அருகிலும், அல்லது அகலமான சாலை அமைக்கப்படவிருந்த பள்ளத்தாக்கிலிருந்து வெளியேறும் பாதைகளிலும்—பரந்த காற்றைச் சுவாசித்துக்கொண்டு கழிந்தன; அந்தக் காற்று ஏற்கனவே மென்மையாகவும், பனி உருகும் காலத்தின் வருகையை உணர்த்தும் விதமாக ஒருவித அடர்த்தியுடனும் இருந்தது. அவர்கள் மக்கள் மீது பணத்தை வாரி இறைத்தார்கள், கடவுள்களைப் போல நடந்துகொண்டார்கள். அவர்கள் அனைவரையும்—ஆண்கள் மற்றும் பெண்கள் என இருபாலரையும்—வேலையில் அமர்த்தினார்கள். ஆண்களைப் பணிக்குழுக்களாக ஒருங்கிணைத்து மலைகளுக்கு அனுப்பினார்கள்; அங்கே அவர்கள் வாரக்கணக்கில் தங்க வேண்டியிருந்தது. பெண்களைக் கொண்டு சுமப்பதற்கான குழுக்களை அமைத்தார்கள்; அவர்கள் மாற்று உபகரணங்களையும் உணவுப் பொருட்களையும் மிகவும் கடினமான பாதைகள் வழியாக மேலே சுமந்து செல்ல வேண்டியிருந்தது. கற்களால் ஆன பள்ளி கட்டிடம் சரக்குகளைச் சேமித்து ஏற்றும் கிடங்காக மாற்றப்பட்டது; அங்கே, ஒரு கூர்மையான, அதிகாரமிக்க குரல், பேசிக்கொண்டே காத்திருந்த பெண்களை ஒவ்வொருவராக அழைக்கும்; அவர்களின் பெரிய, காலியான கூடைகளில் சுமைகள் ஏற்றப்படும்போது, அவர்களின் முழங்கால்கள் தளர்ந்து நடுங்கும், கழுத்து நரம்புகள் புடைத்துக்கொள்ளும். அப்படி ஒரு அழகான இளம் பெண் முழுமையாகச் சுமையேற்றப்பட்டதும், அவளது கண்கள் குழிக்குள் இருந்து வெளியே பிதுங்குவது போலவும், உதடுகள் தளர்ந்து தொங்குவது போலவும் தோன்றும்; அவள் வரிசையில் தன் இடத்தைப் பிடிப்பாள்; சிக்னல் கிடைத்ததும், அமைதியான சுமை சுமக்கும் விலங்குகளாக மாறிய அந்தப் பெண்கள், வளைந்து நெளிந்து செல்லும் மலைப் பாதைகளில் ஒரு காலடிக்கு முன்னால் மற்றொன்றை மெதுவாக வைத்துக்கொண்டு, ஒற்றை வரிசையில் நடக்கத் தொடங்குவார்கள். இருப்பினும், அவர்கள் ரொட்டி, இறைச்சி மற்றும் திராட்சை ரசம் போன்ற விலைமதிப்பற்ற, அரிதான சரக்குகளை ஏற்றிச் சென்றனர்; இரும்புத் தளவாடங்களைக் கையாள்வதற்கு மிகையான எச்சரிக்கை தேவைப்படவில்லை என்பதால், பண வடிவிலான ஊதியத்தைத் தவிர, தங்கள் குடும்பத் தேவைக்கான பல்வேறு பயனுள்ள பொருட்களையும் அவர்களால் பெரும்பாலும் பெற்றுக்கொள்ள முடிந்தது; இதனாலேயே, அந்தச் சுமைகளை ஏற்றிச் செல்ல அவர்கள் விருப்பம் காட்டினர்.
...மேலும் மலைப்பகுதிக்கு அந்த ஆசீர்வாதத்தைக் கொண்டு வந்த மனிதர்களுக்கு அவர்கள் நன்றி தெரிவித்தனர். அது ஒரு அற்புதமான உணர்வு; உலகின் மற்ற இடங்களைப் போலல்லாமல், இங்கே ஒருவர் நம்பகமானவரா, சக்திவாய்ந்தவரா, அச்சமூட்டுபவரா அல்லது மென்மையான மற்றும் அழகானவரா என்றெல்லாம் எடைபோடப்படவில்லை. மாறாக, ஒருவர் எத்தகையவராக இருந்தாலும், வாழ்க்கையை எப்படிப் பார்த்தாலும், அந்த ஆசீர்வாதத்தைக் கொண்டு வந்த காரணத்தாலேயே அன்பைப் பெற்றனர்; அந்த அன்பு ஒரு தூதுவனைப் போல அவர்களுக்கு முன்னால் சென்றது, புதிய விருந்தினருக்கான படுக்கையைப் போல எல்லா இடங்களிலும் அவர்களுக்காகத் தயாராக இருந்தது, மேலும் மக்கள் தங்கள் கண்களில் வரவேற்புக்கான பரிசுகளை ஏந்தியிருந்தனர். பெண்கள் இந்த உணர்வை வெளிப்படையாக வெளிப்படுத்த சுதந்திரமாக இருந்தனர்; இருப்பினும், சில சமயங்களில் ஒரு புல்வெளியைக் கடக்கும்போது, ஒரு வயதான விவசாயி மரணத்தின் உருவத்தைப் போலத் தன் அரிவாளை அசைத்தபடி அங்கு நின்றிருக்கக்கூடும்.
சொல்லப்போனால், இந்தப் பள்ளத்தாக்கின் மேல் பகுதியில் விசித்திரமான மக்கள் வசித்து வந்தனர். 'ட்ரெண்ட் கவுன்சில்' (Council of Trent) காலத்தின் மத அதிகார ஆதிக்கத்தின்போது ஜெர்மனியிலிருந்து சுரங்கத் தொழிலாளர்களாக வந்தவர்களின் வழித்தோன்றல்கள் அவர்கள்; இத்தாலியர்களுக்கு மத்தியில் காலத்தால் சிதைந்த ஒரு ஜெர்மானியக் கல்லைப் போல அவர்கள் இன்றும் அங்கு வாழ்ந்து வந்தனர். அவர்கள் தங்கள் பழைய வாழ்க்கை முறைகளை பாதியளவு பாதுகாத்தும், பாதியளவு மறந்தும் இருந்தனர்; தாங்கள் தக்கவைத்திருந்த அந்தப் பழக்கவழக்கங்களின் அர்த்தம் கூட அவர்களுக்கு இப்போது புரிந்திருக்காது. வசந்த காலத்தில், மலை வெள்ளம் அவர்களின் மண்ணை அடித்துச் சென்றுவிடும்—ஒரு காலத்தில் குன்றின் மீது இருந்த வீடுகள் இப்போது பள்ளத்தின் விளிம்பில் தொங்கிக்கொண்டிருக்கும், ஆனாலும் அதற்காக எதுவும் செய்யப்படாது—அதே சமயம், நவீன காலம் எல்லா வகையான அருவருப்பான குப்பைகளையும் அவர்களின் வீடுகளுக்குள் கொண்டு வந்து சேர்த்தது. மலிவான, பளபளப்பான அலமாரிகள், நகைச்சுவையான அஞ்சல் அட்டைகள் மற்றும் வண்ண அச்சுப் படங்கள் (oleographs) அங்கு இருந்தன; ஆனாலும், மார்ட்டின் லூதரின் காலத்தில் உணவு சமைக்கப் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கக்கூடிய ஒரு சமையல் பாத்திரத்தைக்கூட சில சமயங்களில் அங்கு காண முடியும். ஏனெனில் அவர்கள் புராட்டஸ்டன்ட் (Protestant) பிரிவைச் சேர்ந்தவர்கள்; தங்கள் மதத்தின் மீதான அந்த உறுதியான பிடிப்புதான் அவர்களை 'காலிக்' (Gallic/பிரெஞ்சு) கலாச்சாரத்தில் கரைந்துபோகாமல் பாதுகாத்தது என்று கூறலாம் என்றாலும், அவர்கள் சிறந்த கிறிஸ்தவர்களாக இருக்கவில்லை. ஏழ்மை காரணமாக, ஏறக்குறைய அனைத்து ஆண்களும் திருமணமான சிறிது காலத்திலேயே தங்கள் மனைவிகளை விட்டுவிட்டு பல ஆண்டுகளுக்கு அமெரிக்காவுக்குச் சென்றுவிடுவார்கள்; அவர்கள் திரும்பி வரும்போது,
10
சிறிது சேமித்த பணம், நகரத்து விபச்சார விடுதிகளின் பழக்கவழக்கங்கள் மற்றும் நம்பிக்கையின்மை ஆகியவற்றை மட்டுமே கொண்டு வந்தனர்—ஆனால் நாகரிகத்தின் துடிப்பான உணர்வை அல்ல.
ஆரம்பத்திலேயே, ஹோமோ தன்னை மிகவும் ஆட்கொண்ட ஒரு கதையைக் கேட்டான். அது வெகு காலத்திற்கு முன்பு நடக்கவில்லை—ஒருவேளை கடந்த பதினைந்து ஆண்டுகளுக்குள் நடந்திருக்கலாம்—நீண்ட காலமாக வெளியூரில் இருந்த ஒரு விவசாயி, அமெரிக்காவிலிருந்து திரும்பி வந்து தன் மனைவியுடன் வீட்டில் மீண்டும் இணைந்தார். சிறிது காலத்திற்கு, அவர்கள் மீண்டும் இணைந்ததில் மகிழ்ந்து, தங்கள் மீதமிருந்த சேமிப்பு கரைந்து போகும் வரை நன்றாக வாழ்ந்தனர். அமெரிக்காவிலிருந்து வரும் என்று எதிர்பார்க்கப்பட்ட புதிய நிதி இன்னும் வராததால், அந்தப் பகுதி விவசாயிகள் அனைவரின் வழக்கப்படி, அந்த விவசாயி நடைபாதை வியாபாரம் செய்து பிழைப்புத் தேடப் புறப்பட்டார். அதே சமயம், அவரது மனைவி லாபமற்ற தங்கள் பண்ணையை நிர்வகிக்க அங்கேயே தங்கிவிட்டார். ஆனால் அவர் ஒருபோதும் திரும்பவில்லை. மாறாக, சில நாட்களுக்குப் பிறகு, அமெரிக்காவிலிருந்து வந்த அந்த விவசாயி சற்று தொலைவில் இருந்த ஒரு பண்ணைக்கு வந்து தன்...
@
எவ்வளவு காலம் கடந்துவிட்டது என்பதை அவர் மிகத் துல்லியமாக—நாள் கணக்கில்—அறிந்திருந்தார். அவர்கள் பிரிந்த அன்று உண்ட அதே உணவைத்தான் அவரும் கேட்டு வாங்கினார். நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே மறைந்துபோன பசுவைப் பற்றிக்கூட, அது இன்னும் இருப்பது போலவே அவர் பேசினார். குழந்தைகளுடன் அவர் இயல்பாகப் பழகிக்கொண்ட விதம், அவர் இத்தனை ஆண்டுகளாக வாழ்ந்த இடத்திலிருந்து வந்தவர் என்பதை விட, முற்றிலும் வேறொரு சொர்க்கத்திலிருந்து வந்தவர் போலத் தோன்றியது. சில காலம் சுகபோகமாக வாழ்ந்த பிறகு, இந்த "கணவர்" தனது உடைமைகளை எடுத்துக்கொண்டு மீண்டும் பயணமாகிவிடுவார்; அதன் பிறகு அவர் ஒருபோதும் திரும்பி வரமாட்டார். அந்தப் பகுதியில் இதுபோல மூன்றாவது, நான்காவது முறையாக நடந்தபோதுதான், அவர் ஒரு மோசடிப் பேர்வழி என்பது தெரியவந்தது. அவர் எதிர்த் தரப்பில் இருந்தவர்களுடன் கைகோர்த்துக்கொண்டு, அவர்களிடம் தகவல்களைத் திரட்டிக்கொண்டிருந்தார். இறுதியில் அதிகாரிகளால் பிடிபட்டு சிறையில் அடைக்கப்பட்டார்; அதன் பிறகு அவரை யாரும் பார்க்கவில்லை. அவர் சென்றபோது அனைவரும் வருத்தமடைந்தனர் என்று சொல்லப்படுகிறது. ஒவ்வொரு பெண்ணும் அவரை இன்னும் சில நாட்கள் தங்க வைத்திருக்க விரும்பினர்; தங்கள் நினைவுகளில் உள்ள பிம்பத்தோடு அவரை ஒப்பிட்டுப் பார்க்கவும், மற்றவர்களின் கேலிக்கு ஆளாகாமல் இருக்கவும் அவர்கள் விரும்பினர். ஏனெனில், உண்மையில், ஒவ்வொரு பெண்ணும் ஏதோ ஒரு சிறிய விஷயத்தில், தனது நினைவுகளோடு அவர் முழுமையாக ஒத்துப்போகவில்லை என்பதை உணர்ந்திருந்தனர். ஆனால், அவர் தனது உரிமையான இடத்திற்குத் திரும்பி வந்திருக்கிறார் என்று நம்பிய சூழலில், அவரிடம் கேள்வி எழுப்பவோ அல்லது சிக்கலை உருவாக்கவோ யாருக்கும் துணிச்சல் வரவில்லை.
12
அத்தகையவர்கள் அந்தப் பெண்கள். அவர்கள் பழுப்பு நிற கம்பளிப் பாவாடைகளை அணிந்திருந்தனர்; அதன் ஓரங்களில் சிவப்பு, நீலம் அல்லது ஆரஞ்சு நிறத்திலான, ஒரு கை அகலமுள்ள பட்டைகள் இருந்தன. தலைகளில் கட்டியிருந்த துணிகள்—அவை மார்பின் குறுக்கே முடிச்சு போடப்பட்டிருந்தன—மலிவான, தொழிற்சாலையில் அச்சிடப்பட்ட துணியால் ஆனவை. இருப்பினும், அவர்கள் தேர்ந்தெடுத்த நிறங்கள் அல்லது அவற்றை அணிந்திருந்த விதம், பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முந்தைய அவர்களின் முன்னோர்களின் காலத்தோடு தொடர்புடையதாக இருந்தது. இது சாதாரண கிராமத்து உடைகளை விட மிகவும் பழமையானது; இது காலத்தின் ஊடாகப் பயணித்து, மங்கலாகவும் மென்மையாகவும் வந்தடைந்த ஒரு பார்வையைப் போன்றது. இந்தப் பெண்களைப் பார்க்கும்போது, அந்தப் பார்வை நம் மீது படிந்திருப்பதை இன்றும் உணர முடியும். அவர்கள் மரக்கட்டையைச் செதுக்கிச் செய்யப்பட்ட காலணிகளை அணிந்திருந்தனர்; அவை பார்ப்பதற்குச் சிறிய படகுகளைப் போல இருந்தன. பாதைகளின் மோசமான நிலையைச் சமாளிக்க, அவர்களின் பாதணிகளின் அடிப்பகுதியில் கத்தி போன்ற இரும்புத் தகடுகள் பொருத்தப்பட்டிருந்தன. ஜப்பானியப் பெண்களைப் போலவே, நீல அல்லது பழுப்பு நிறக் காலுறைகளை அணிந்துகொண்டு, அந்த இரும்புத் தகடுகளின் மீது அவர்கள் நடந்தனர். அவர்கள் காத்திருக்க வேண்டிய சூழல் ஏற்பட்டால், சாலையோரத்தில் அமர்வதற்குப் பதிலாக, ஆப்பிரிக்கர்களைப் போல முழங்கால்களை உயர்த்தி மடித்து வைத்துக்கொண்டு சமதரையில் அமர்ந்தனர். சில சமயங்களில் அவர்கள் கழுதைகளின் மீது ஏறி மலைகளில் பயணம் செய்யும்போது, தங்கள் ஆடைகளின் மீது அமர்ந்துகொள்ளாமல், ஆண்களைப் போலவே அமர்ந்தனர். அப்போது, அவர்களின் உறுதியான, உணர்ச்சியற்ற தொடைகள், கழுதையின் முதுகில் கட்டப்பட்டிருந்த சுமைகளைத் தாங்கும் மரச் சட்டங்களின் கூர்மையான விளிம்புகளில் அழுந்தின. கால்களைப் பெண்கள் அமரும் வழக்கமான பாணியில் அல்லாமல், மிகவும் உயர்த்தி மடித்து வைத்துக்கொண்டு, உடல் முழுவதையும் மென்மையாக அசைத்தபடி அவர்கள் பயணம் செய்தனர்.
இருப்பினும், அவர்களிடம் ஒருவிதமான இயல்பான, தடையற்ற நட்புறவும் வசீகரமும் இருந்தது. யாராவது அவர்களின் வீட்டின் கதவைத் தட்டினால், ஒரு பிரபுத்துவப் பெண்மணியைப் போன்ற கம்பீரத்துடன், "தயவுசெய்து உள்ளே வாருங்கள்" என்று வரவேற்பார்கள். அல்லது, திறந்த வெளியில் அவர்களுடன் சிறிது நேரம் உரையாடிக்கொண்டிருக்கும்போது, மிகுந்த மரியாதையுடனும் கண்ணியத்துடனும், "உங்கள் மேலங்கியை நான் பிடித்துக்கொள்ளட்டுமா?" என்று திடீரெனக் கேட்பார்கள். ஒருமுறை, டாக்டர் ஹோமோ, பதினான்கு வயதுடைய ஒரு அழகான சிறுமியிடம், "வைக்கோல் குவியலுக்குள் வா" என்று கேட்டார்—விலங்குகளுக்கு வைக்கோல் எவ்வளவு இயல்பானதோ, அவ்வளவு இயல்பாக அவருக்கு அது தோன்றியிருக்கலாம். அந்தச் சிறுமி, தலைமுறை கடந்த பாணியிலான கூர்முனை கொண்ட தலைக்கவசத்தை அணிந்திருந்தாள்; அவளது முகத்தில் எந்தவிதமான அச்சமும் வெளிப்படவில்லை. மாறாக, அவள் வேடிக்கையாகச் சிரித்தாள்—அந்தச் சிரிப்பு அவளது மூக்கிலிருந்தும் கண்களிலிருந்தும் வெளிப்படுவது போல இருந்தது—அப்போது அவளது சிறிய காலணிகளின் நுனிகள் குதிகால்களை நோக்கி உயர்ந்தன. தோளில் ஒரு ரம்பத்தை (வைக்கோல் வாரும் கருவி) சுமந்திருந்த அவள், பின்னோக்கித் தன் பிட்டத்தின் மீது விழும் நிலைக்குச் சென்றாள். உண்மையில், அந்தச் சூழல் ஒரு நகைச்சுவை நாடகக் காட்சியைப் போல, அந்த மனிதனின் விருப்பத்தைக் கண்டு அவள் காட்டிய, சற்றுத் தடுமாற்றமான, அதே சமயம் மிகவும் கனிவான வியப்பை வெளிப்படுத்துவதாகவே இருந்தது. மற்றொரு சந்தர்ப்பத்தில், நாடக மேடையில் வரும் "ஜெர்மன் விதவை" கதாபாத்திரத்தைப் போலவே தோற்றமளித்த ஒரு உயரமான கிராமத்துப் பெண்ணிடம் அவர், "சொல்லுங்கள், நீங்கள் இன்னும் கன்னித்தன்மையுடன் தான் இருக்கிறீர்களா?" என்று கேட்டார். அவன் அவளது தாடையைப் பிடித்துத் தூக்கினான்—சும்மா ஒரு விளையாட்டுக்காகத்தான்; இத்தகைய விளையாட்டுகளில் ஒருவிதமான ஆண்மைத்தன்மை வெளிப்பட வேண்டுமல்லவா! அவளோ, எந்தச் சலனமுமின்றித் தன் தாடையை அவன் கையில் அடங்க விட்டுவிட்டு, மிகுந்த தீவிரத்துடன் பதிலளித்தாள்:
"ஆம், நிச்சயமாக." ஹோமோ ஒரு கணம் நிலைகுலைந்து போனான்:
"நீ இன்னும் கன்னித்தன்மையுடன் தான் இருக்கிறாயா?!" என்று வியப்புடன் கேட்டுவிட்டு, உரக்கச் சிரித்தான். அவளும் அவனுடன் சேர்ந்து கலகலவெனச் சிரித்தாள். "உண்மையாகவா சொல்கிறாய்?" என்று கேட்டபடி, அவளது தாடையை விளையாட்டாக அசைத்தான். அவள் அவன் முகத்தில் மெல்ல ஊதியபடி சிரித்தாள்:
"இருந்தேன்!"
"நான் உன்னிடம் வந்தால், எனக்கு என்ன கிடைக்கும்?" என்று அவன் தொடர்ந்தான்.
"உனக்கு என்ன வேண்டுமோ, அது கிடைக்கும்."
"எனக்கு வேண்டிய அனைத்தும் கிடைக்குமா?"
"அனைத்தும்."
"உண்மையாகவா—அனைத்துமா?!"
"அனைத்தும்! அனைத்தும்!" இது ஒரு தீவிரமான உணர்ச்சிக் கொந்தளிப்பின் வெளிப்பாடு—மிகவும் நேர்த்தியான, அதே சமயம் மிகுந்த தீவிரத்தன்மை கொண்ட ஒன்று; இந்த நாடகீயமான உண்மைத்தன்மை......ஆயிரத்து அறுநூறு மீட்டர் உயரத்தில், அது அவனை ஆழ்ந்த திகைப்பில் ஆழ்த்தியது. அவன் இதற்கு முன் அறிந்த எதையும் விட பிரகாசமாகவும், காரசாரமாகவும் இருந்த இந்த வாழ்க்கை, இனி யதார்த்தமே அல்ல, மாறாக காற்றில் தொங்கிக்கொண்டிருக்கும் ஒரு விளையாட்டு என்ற உணர்வை அவனால் உதறித் தள்ள முடியவில்லை.
கோடைக்காலம் வந்திருந்தது. வந்த கடிதத்தில் தன் நோயுற்ற மகனின் கையெழுத்தை அவன் முதன்முதலில் பார்த்தபோது, ஒரு ரகசிய உடைமையின் சிலிர்ப்புடன் கலந்த மகிழ்ச்சியின் அதிர்வு, அவன் கண்களிலிருந்து கால்கள் வரை அவன் உடல் முழுவதும் பரவியது. இப்போது அவர்கள் அவன் இருக்கும் இடத்தை அறிந்திருக்கிறார்கள் என்பது ஒரு மாபெரும் அரணாக அவனுக்குத் தோன்றியது. அவன் இங்கே இருந்தான்—ஓ, இப்போது எல்லாம் தெரிந்துவிட்டது, இனி அவன் எதையும் விளக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. புல்வெளிகள் வெள்ளை, ஊதா, பச்சை மற்றும் பழுப்பு நிறங்களின் சாயல்களில் காட்சியளித்தன. அவன் ஒரு பேய் அல்ல. மென்மையான, பச்சை நிறப் பஞ்சு போன்ற தண்டுகளால் மூடப்பட்டிருந்த பழங்கால லார்ச் மரங்களைக் கொண்ட ஒரு தேவதைக்கதை காடு, ஒரு மரகதச் சரிவில் உயர்ந்து நின்றது. பாசிக்குக் கீழே, ஊதா மற்றும் வெள்ளை நிறப் படிகங்கள் செழித்து வளர்ந்துகொண்டிருக்கலாம். காட்டின் ஆழத்தில், ஓடை ஒரு கல்லின் மீது அருவியாகக் கொட்டியது—
16
—அந்தத் தருணத்தில், அது ஒரு பெரிய வெள்ளிச் சீப்பு போலத் தோன்றியது. அவன் தன் மனைவியின் கடிதங்களுக்கு இனி பதிலளிப்பதில்லை. இந்த இயற்கை உலகின் மர்மங்களுக்கு மத்தியில், அவர்கள் பகிர்ந்துகொண்ட பந்தம் அத்தகைய மர்மங்களில் ஒன்றாகவே இருந்தது. அங்கே ஒரு மென்மையான செந்நிறப் பூ இருந்தது—வேறு எந்த மனிதனின் உலகிலும் காணப்படாத, அவனுடைய உலகில் மட்டுமே காணப்படும் ஒரு மலர்ச்சி; அவ்வாறே கடவுள் அதை விதித்திருந்தார், அது ஒரு உண்மையான அற்புதம். உடலில் ஒரு புள்ளி இருந்தது—வேறு எவராலும் காண முடியாத ஒரு மறைவான இடம், கண்டால் அவர்கள் அழிந்துவிடுவார்கள்—அது ஒருவனுக்கு மட்டுமே தெரிந்திருந்தது. இந்தத் தருணத்தில், ஒரு ஆழ்ந்த மதத்தால் மட்டுமே இருக்கக்கூடிய அளவிற்கு, அது வியக்கத்தக்க வகையில் அர்த்தமற்றதாகவும் நடைமுறைக்கு ஒவ்வாததாகவும் அவனுக்குத் தோன்றியது. கோடைக்காலத்திற்காகத் தன்னைத் தனிமைப்படுத்திக்கொண்டு, தன்னைப் பற்றிக்கொண்ட அதே நீரோட்டத்தில் அடித்துச் செல்லப்பட அனுமதித்ததன் மூலம் தான் என்ன செய்துவிட்டோம் என்பதை இப்போதுதான் அவன் முழுமையாகப் புரிந்துகொண்டான். விஷப் பச்சை பாசி படர்ந்த மரங்களுக்கு நடுவே அவன் மண்டியிட்டு, தன் கைகளை விரித்தான்—தன் வாழ்வில் அதுவரை அவன் அப்படிச் செய்ததில்லை—அந்தக் கணத்திலேயே, தன் சொந்தக் கைகளிலிருந்து தான் எடுக்கப்பட்டது போல உணர்ந்தான். தன் காதலியின் கரம் தன் கையில் இருப்பதை உணர்ந்தான், அவள் குரல் தன் காதில் ஒலிப்பதைக் கேட்டான்; அவனது உடலின் ஒவ்வொரு பாகமும் சற்று முன் தொட்டது போல உணர்ந்தான், மேலும் அவன் தன்னை மற்றொரு உடலால் உருவாக்கப்பட்ட ஒரு உருவமாக உணர்ந்தான்.
2 Musil, Grigia I n
ஆயினும், அவன் தன் சொந்த வாழ்க்கையை நிறுத்தி வைத்திருந்தான். அவனது இதயம் தன் காதலிக்கு முன் பணிந்து போயிருந்தது—ஒரு பிச்சைக்காரனின் இதயத்தைப் போல ஏழ்மையடைந்திருந்தது—மேலும் வாக்குறுதிகளும் கண்ணீரும் அவனது ஆன்மாவிலிருந்து வெள்ளமெனப் பொழிந்தன. ஆயினும், அவன் பின்வாங்கப் போவதில்லை என்பது உறுதியாக இருந்தது; விசித்திரமாக, அவனது கலக்கம், காட்டைச் சுற்றிலும் பூத்துக் குலுங்கும் புல்வெளிகளின் ஒரு பிம்பத்துடன் பிணைக்கப்பட்டிருந்தது—மேலும், எதிர்காலத்தின் மீதான அவனது ஏக்கத்தையும் மீறி, அனிமோன்கள், ஃபர்கெட்-மீ-நாட்ஸ், ஆர்க்கிட்கள், ஜென்ஷியன்கள் மற்றும் கம்பீரமான பச்சை-பழுப்பு நிற சோரல் மலர்களுக்கு மத்தியில், தான் அங்கே இறந்து கிடப்போம் என்ற ஒரு முன்னுணர்வுடனும் அது பிணைந்திருந்தது. அவன் பாசியில் உடலை நீட்டிப் படுத்தான்.
"நான் உன்னை எப்படி அக்கரைக்குக் கொண்டு செல்வது?" என்று ஹோமோ தனக்குத்தானே கேட்டுக்கொண்டான். ஒரு இறுக்கமான முகம் புன்னகையாக மாறுவது போல, அவனது உடல் விசித்திரமாகச் சோர்வடைந்தது. தான் யதார்த்தத்தில் வாழ்வதாக அவன் எப்போதும் நம்பியிருந்தான்—ஆனால், அவனைப் பொறுத்தவரை, ஒரு குறிப்பிட்ட மனிதன் மற்ற எல்லா மனிதர்களிடமிருந்தும் முற்றிலும் மாறுபட்டவன் என்பதை விட யதார்த்தமற்றது வேறு ஏதேனும் இருக்க முடியுமா? எண்ணற்ற உடல்களுக்கு மத்தியில், அவனது சொந்த உடலைச் சார்ந்திருப்பதைப் போலவே அவனது உள்ளார்ந்த சாராம்சமும் சார்ந்திருக்கும் ஒருவன் இருக்கிறானே? யாருடைய பசியும் சோர்வும், யாருடைய செவிப்புலனும் பார்வையும்,
18
அவனுடையவற்றுடன் பின்னிப் பிணைந்திருந்தனவோ? குழந்தை வளர வளர, அது—பூமியின் இரகசியங்கள் ஒரு இளஞ்செடியாக மலர்வதைப் போலவே—இந்த பூவுலக வாழ்வின் கவலைகளிலும் சுகங்களிலும் வளர்ந்தது. அவன் தன் குழந்தையை நேசித்தான், ஆனால் அந்தக் குழந்தை அவளை விட அதிக காலம் வாழும் என்ற உண்மையே, ஒரு விதத்தில், அவளுக்குள் மறுவுலகத்திற்குரிய ஒரு பகுதியை ஏற்கெனவே கொன்றுவிட்டது. திடீரென்று, ஒரு புதிய உறுதி அவனை ஆட்கொண்டது, அது அவனுக்குள் ஒருவித அரவணைப்பை ஏற்படுத்தியது. அவன் நம்பிக்கையில் நாட்டம் கொண்டவன் அல்ல, ஆனாலும் அந்தத் தருணத்தில், அவனது உள்மனம் ஒளிர்ந்தது. மங்கலான, புகைமூட்டமான மெழுகுவர்த்திகளைப் போல வலுவற்ற எண்ணங்கள், அவனது உணர்ச்சியின் பேரொளியில் மங்கின; இளமையின் புத்துணர்ச்சி நிறைந்த ஒரே ஒரு அற்புதமான சொல் மட்டுமே எஞ்சியிருந்தது: *மீண்டும் இணைதல்*. அவன் அவளைத் தன்னுடன், எப்போதும், நித்திய காலத்திற்கும் சுமந்து செல்வான்—இந்த எண்ணத்திற்கு அவன் தன்னை ஒப்புக்கொடுத்த அந்தத் தருணத்தில், ஆண்டுகள் அவனது அன்புக்குரியவள் மீது ஏற்படுத்தியிருந்த சிறு காயங்கள் மறைந்தன; அது என்றென்றைக்குமான முதல் நாள் போல இருந்தது. உலகியல் சார்ந்த எல்லா கண்ணோட்டங்களும் கரைந்து போயின; சோர்வு அல்லது நம்பிக்கைத் துரோகம் ஏற்படுவதற்கான எந்த சாத்தியமும் அற்றுப்போனது—ஏனெனில், கால் மணி நேரத்தின் நிலையற்ற முட்டாள்தனத்திற்காக யாரும் நித்தியத்தை தியாகம் செய்ய மாட்டார்கள்—மேலும் முதல் முறையாக, எந்த சந்தேகமும் இன்றி, அன்பை ஒரு தெய்வீக அருட்சாதனமாக அவர் அனுபவித்தார்.
19
தன் வாழ்க்கையை இந்தத் தனிமைக்குள் வழிநடத்திய தனிப்பட்ட தெய்வீக ஏற்பாட்டை அவர் உணர்ந்துகொண்டார், மேலும் தன் காலடியில் பரவியிருந்த தங்கம் மற்றும் விலையுயர்ந்த கற்களை, அவர் ஏதோ ஒரு சாதாரண உலகத்துச் செல்வமாகப் பார்க்கவில்லை; மாறாக, தனக்காகவே படைக்கப்பட்ட ஒரு மாயாஜால உலகமாகவே உணர்ந்தார்.
அந்நாளிலிருந்து, ஒருவிதமான பாரத்திலிருந்து அவர் விடுதலை பெற்றார்—கடுமையான மூட்டு வலியிலிருந்தோ அல்லது கனமான முதுகைப் பையிலிருந்தோ விடுபட்டது போன்றதொரு உணர்வு அது. அது, உயிர் பிழைத்திருக்க வேண்டும் என்ற தீவிரமான தாகம், அதாவது மரணத்தைப் பற்றிய அச்சம் எனும் பாரம். அவர் எப்போதும் கற்பனை செய்து வைத்திருந்தது போல, தனது வலிமையின் உச்சத்தில் இருக்கும்போதே மரணத்தை உணர்ந்து, வாழ்க்கையை இன்னும் தீவிரமான தாகத்துடன் அனுபவிக்கும் நிலை அவருக்கு ஏற்படவில்லை. மாறாக, அவர் எந்தச் சுமையுமின்றி, ஒரு அற்புதமான லேசான உணர்வுடன் திகழ்ந்தார்; அந்த உணர்வு அவரைத் தனது சொந்த வாழ்வின் சுல்தானாக மாற்றியது.
தோண்டுதல் பணிகள் பெரிய முன்னேற்றம் எதையும் காணவில்லை என்றாலும், அவர்கள் வாழ்ந்த வாழ்க்கை உண்மையான தங்க வேட்டைக்காரர்களுடையதைப் போலவே இருந்தது. ஒரு இளைஞன் மதுவைத் திருடிவிட்டான்—இது பொது நலனுக்கு எதிரான குற்றம் என்பதால், அவனுக்கு வழங்கப்படும் எந்தத் தண்டனையையும் அனைவரும் ஏற்றுக்கொள்வார்கள் என்ற சூழலில்—அவன் கைகள் கட்டப்பட்ட நிலையில் முன்னிறுத்தப்பட்டான். மொஸார்ட் அமடியோ ஹோஃபிங்கோட் (Mozart Amadeo Hoffingott) ஒரு தீர்ப்பை வழங்கினார்:
20
மற்றவர்களுக்கு ஒரு பாடமாக இருக்கட்டும் என்று, அந்த இளைஞனை ஒரு மரத்தில் கட்டி, பகலும் இரவும் அங்கேயே விட்டுவிடுமாறு உத்தரவிட்டார். ஆனால், மேற்பார்வையாளர் கயிற்றுடன் வந்தபோது—அதை ஒரு விளையாட்டுத்தனமான பாவனையில் சுழற்றிக்கொண்டு, ஒரு கணநேரம் ஆணியில் தொங்கவிட்டபோது—அந்த இளைஞன் தான் தூக்கிலிடப்படப் போகிறோம் என்று நம்பி, உடல் நடுங்கப் பயந்துபோனான். இதே போன்றதொரு நிகழ்வு—இதற்கான காரணத்தை விளக்குவது கடினம் என்றாலும்—குதிரைகள் வரும்போதெல்லாம் நடந்தது; அவை வெளியிலிருந்து புதிய குதிரைகளாக வந்தாலும் சரி, அல்லது எங்கோ சில நாட்கள் பராமரிக்கப்பட்டுத் திரும்பி வந்தாலும் சரி, அவ்வாறே நிகழ்ந்தது. அவை புல்வெளியில் கூட்டமாக நின்றன அல்லது படுத்துக்கொண்டன; ஆனால், அவை ஏதோ ஒரு ரகசியமான, முன்னரே தீர்மானிக்கப்பட்ட அழகியல் விதியைப் பின்பற்றுவது போல, தற்செயலான ஆனால் அடுக்கு அமைப்பில் நின்றன. அந்தத் தோற்றம், செல்வோட் (Selvot) மலைக்குக் கீழே இருந்த அந்தச் சிறிய பச்சை, நீல மற்றும் இளஞ்சிவப்பு நிற வீடுகளை நினைவூட்டும் வகையில் அமைந்திருந்தது. ஆனால், அவை மலை உச்சிகளில், ஒரு மலைப் பள்ளத்தாக்கில்—விழுந்து கிடந்த மரமொன்றைச் சுற்றி மூன்றோ நான்கோ குதிரைகளாக—இரவு நேரத்திற்காகக் கட்டி வைக்கப்பட்டிருக்கும்போது, அதிகாலை நான்கரை மணிக்கு யாராவது அவ்வழியே சென்றால் (அவர்கள் நிலவொளியில் மூன்றாம் மணிக்கே புறப்பட்டிருப்பார்கள்), குதிரைகள் அனைத்தும் அந்த வழிப்போக்கரைப் பார்க்கத் திரும்பும்.
21
அதிகாலையின் அந்த மென்மையான, கனவு போன்ற ஒளியில், ஒருவன் தன்னை ஒரு நீண்ட, மெதுவாக விரிந்து செல்லும் ஆழ்ந்த சிந்தனைச் செயல்பாட்டின் ஒரு சிறு பகுதியாக உணரக்கூடும். திருட்டுகள் மற்றும் பிற விரும்பத்தகாத சம்பவங்கள் நிகழ்ந்ததால், பாதுகாப்பிற்காகச் சுற்றியுள்ள பகுதிகளிலிருந்து நாய்கள் கொண்டு வரப்பட்டன. ரோந்துப் பணியாளர்கள் அவற்றை பெருங்கூட்டங்களாக அழைத்து வந்தனர்; கழுத்துப் பட்டைகள் ஏதுமின்றி, கயிறுகளால் இரண்டிரண்டாகவோ அல்லது மூன்ற மூன்றாகவோ பிணைக்கப்பட்டு அவை கொண்டு வரப்பட்டன. திடீரென்று, அந்த இடத்தில் மனிதர்களுக்கு இணையான எண்ணிக்கையில் நாய்களும் இருந்தன. இவர்களில் யார் இந்த இடத்திற்கு உண்மையான எஜமானர்கள், யார் வெறும் விருந்தினர்கள் என்று ஒருவன் வியக்கக்கூடும். அவற்றுள் கம்பீரமான வேட்டை நாய்கள் இருந்தன—வெனிஸ் நாட்டு இனத்தைச் சேர்ந்தவை, இவை இன்றும் அவ்வப்போது இப்பகுதிகளில் காணப்படுகின்றன—அதே சமயம், குறும்புக்காரக் குரங்குகளைப் போல உறுமும் கொடூரமான தெருநாய்களும் இருந்தன. அவை ஏதோ ஒரு காரணத்திற்காகக் குழுக்களாகப் பிரிந்து, ஒன்றோடொன்று நெருக்கமாக நின்றன; இருப்பினும், அவ்வப்போது அந்தந்தக் குழுக்களில் உள்ள நாய்கள் திடீரென்று ஒரு வெறித்தனமான ஆவேசத்துடன் ஒன்றையொன்று தாக்கிக்கொண்டன. சில நாய்கள் கடும் பசியால் வாடியிருந்தன, வேறு சிலவோ உணவை உண்ண மறுத்தன; ஒரு சிறிய வெள்ளை நாய், சமையல்காரர் இறைச்சியும் சூப்பும் கலந்த கிண்ணத்தை கீழே வைக்க முயன்றபோது, அவரது கையின் மீது பாய்ந்து, அவரது விரல்களில் ஒன்றை கடித்துத் துண்டித்தது.
22
39
இது ஒருவிதமான, வியக்கத்தக்க, கரடுமுரடான கண்ணியத்தை உணர்த்தக்கூடும். ஆனால், கிரிகியா அரிதாகவே அவர்களுடன் இருந்தாள். அவன் அவளைக் கண்டுபிடிக்கும்போது, அவள் உருளைக்கிழங்கு வயலில் அமர்ந்து, அவனைப் பார்த்துச் சிரித்துக்கொண்டிருப்பாள். அவள் இரண்டு பாவாடைகளைத் தவிர வேறெதுவும் அணியவில்லை என்பது அவனுக்குத் தெரியும்; மெல்லிய, சொரசொரப்பான அவளது விரல்களுக்கிடையே காய்ந்த மண் நழுவிச் சென்று, அவளது தோலைத் தொட்டது. ஆனாலும், இது அவனுக்கு இப்போது விசித்திரமாகத் தோன்றவில்லை; மண் உடலைத் தொடுவது என்ற நிலைக்கு அவனது உள்ளம் விசித்திரமான முறையில் பழகிப்போயிருந்தது—ஒருவேளை, வைக்கோல் அறுவடை காலத்தில்தான் அவன் அவளை அந்த வயலில் சந்தித்தானா என்பதுகூட உறுதியாகத் தெரியவில்லை; எல்லாமே ஒன்றோடொன்று பிரிக்க முடியாதபடி பின்னிப் பிணைந்து போயிருந்தன.
வைக்கோல் களஞ்சியங்கள் நிரம்பிவிட்டன. மரச்சட்டங்களுக்கு இடையிலான இடைவெளிகள் வழியாக வெள்ளி நிற ஒளி உள்ளே கசிந்தது. வைக்கோலே ஒருவித பச்சை நிற ஒளியை உமிழ்ந்துகொண்டிருந்தது. வாசற்படியின் குறுக்கே தடிமனான, பொன்னிற சூரிய ஒளிக்கற்றை விழுந்துகிடந்தது.
அந்த வைக்கோலில் ஒரு புளித்த, அமிலத்தன்மை கொண்ட மணம் வீசியது—ஆப்பிரிக்கப் பழங்குடியினர் சிலர், பழக்கூழ் மற்றும் மனித உமிழ்நீரைக் கலந்து தயாரிக்கும் பானங்களின் மணம் போல அது இருந்தது. தான் ஒரு காட்டுமிராண்டித்தனமான சூழலில் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறோம் என்பதை நினைவுகூர்ந்தாலே போதும், ஒருவித போதை மனதை ஆட்கொள்ளத் தொடங்கும்; நொதித்துக்கொண்டிருக்கும் வைக்கோலால் நிறைந்த அந்த நெருக்கமான இடத்தின் வெப்பம், அந்த உணர்வை இன்னும் தீவிரமாக்கியது.
நீங்கள் எப்படிப் படுத்தாலும், வைக்கோல் உங்களைத் தாங்கிக்கொள்ளும். அதன் நடுவே நின்றால்,
கால் முட்டிக்குக் கீழே வரை வைக்கோல் மூடிக்கொள்ளும்—அப்போது நீங்கள் தடுமாற்றத்தையும், அதே சமயம் உறுதியான பிடிமானத்தையும் ஒரே நேரத்தில் உணரலாம். நீங்கள் அதன் மீது படுக்கும்போது, ஏதோ இறைவனின் உள்ளங்கையில் இருப்பது போல உணர்வீர்கள்; அந்தத் தெய்வீகக் கைகளுக்குள் ஒரு நாய்க்குட்டியைப் போலவோ அல்லது பன்றிக்குட்டியைப் போலவோ உருண்டு புரளத் தோன்றும். நீங்கள் ஒரு கோணத்தில், ஏறக்குறைய நிமிர்ந்த நிலையில் படுத்திருக்கிறீர்கள்; பச்சை நிற மேகத்திற்குள் சொர்க்கத்திற்கு ஏறிச் செல்லும் ஒரு புனிதரைப் போல இருக்கிறீர்கள்.
அவை திருமண இன்பம் நிறைந்த நாட்கள், விண்ணுலகிற்கு ஏறிச் செல்லும் நாட்களாக இருந்தன.
ஆனால், ஒரு நாள், கிரிகியா திடீரெனக் கூறினார்: இனி இப்படித் தொடர முடியாது என்று. ஏன் என்று அவரிடம் கேட்டதற்கு, அவர் சொல்ல மறுத்துவிட்டார். அவரது வாயைச் சுற்றியிருந்த இறுக்கமும், கண்களுக்கு இடையே இருந்த அந்தச் சிறிய செங்குத்துக்கோடும்—பொதுவாக, அடுத்த சந்திப்பிற்கு எந்தக் களஞ்சியத்தைப் பயன்படுத்தலாம் என்று அவர் தீவிரமாக யோசிக்கும்போது மட்டுமே வெளிப்படும் அந்தப் பார்வை—ஏதோ ஒரு தீய அறிகுறியாக, எங்கோ அருகில் புயல் திரள்வதைப் போல உணர்த்தின. மக்கள் இதைப் பற்றிப் பேசத் தொடங்கிவிட்டார்களா? ஆனால், ஏதோ ஒன்றைக் கவனித்திருக்கக்கூடிய உள்ளூர் பெண்கள், ஏதோ ஒரு சுவாரஸ்யமான காட்சியைக் காண்பது போல, எப்போதும் புன்னகைத்த முகத்துடனேயே இருந்தனர். கிரிகியாவிடமிருந்து எதையும் அறிய முடியவில்லை. அவர் சாக்குப்போக்குகளைச் சொன்னார், அவரைச் சந்திப்பது கடினமானது; ஒரு சந்தேகமிக்க விவசாயியைப் போல, அவர் தனது வார்த்தைகளை மிகவும் கவனமாகக் கையாண்டார்.
ஒருமுறை, ஹோமோவுக்கு ஒரு கெட்ட சகுனம் தென்பட்டது. 42
அவன் அணிந்திருந்த காலுறையில் ஒரு கண்ணி விடுபட்டிருந்தது; அதைச் சரிசெய்ய முயன்றபடி அவன் ஒரு வேலியோரத்தில் நின்றுகொண்டிருந்தான். அப்போது அவ்வழியே சென்ற ஒரு கிராமத்துப் பெண், அவனிடம் கனிவான குரலில், "அந்தக் காலுறையை அப்படியே விட்டுவிடு—எப்படியும் இன்னும் சிறிது நேரத்தில் இரவு வந்துவிடப்போகிறது" என்று கூறினாள். இது கிரிகியாவின் பண்ணைக்கு அருகில் நடந்தது. இதைப் பற்றி அவன் கிரிகியாவிடம் சொன்னபோது, அவள் ஒருவித இறுமாப்புடன், "ஆறுகள் ஓடிக்கொண்டே இருப்பது போல, மக்கள் பேசிக்கொண்டேதான் இருப்பார்கள்—அதை அப்படியே விட்டுவிட வேண்டியதுதான்" என்று கூறினாள். ஆனால், அவள் எச்சிலை விழுங்கினாள்; அவளது சிந்தனை வேறெங்கோ இருந்தது. திடீரென்று அவனுக்கு ஒரு விசித்திரமான பெண் நினைவுக்கு வந்தாள்—அஸ்டெக் இனத்தவரைப் போன்ற மண்டை ஓட்டு அமைப்பைக் கொண்ட அந்தப் பெண், எப்போதும் தன் வீட்டு வாசலில் அமர்ந்திருப்பாள். அவளது கருங்கூந்தல் தோள்களுக்குக் கீழே தொங்கிக்கொண்டிருக்க, அவளைச் சுற்றி ஆரோக்கியமான, கொழுத்த கன்னங்களைக் கொண்ட மூன்று குழந்தைகள் இருந்தனர். அவனும் கிரிகியாவும் தினமும் அவளுக்கு அருகில் கடந்து செல்வார்கள், ஆனால் அதைப் பற்றி ஒருமுறை கூட யோசித்ததில்லை. அந்தப் பகுதியில் அவனுக்குத் தெரியாத ஒரே பெண் இவள் மட்டும்தான்; அவளது தோற்றம் அவனை ஈர்த்திருந்தும், அவளைப் பற்றி அவன் ஒருபோதும் யாரிடமும் விசாரித்ததில்லை என்பது விசித்திரமானது. அவளது குழந்தைகளின் ஆரோக்கியமான துடிப்பும், அவளது முகத்தில் இருந்த ஒருவித உறுத்தலான தன்மையும் ஒன்றையொன்று சமன் செய்து, அவனது மனதில் எந்த நீடித்த தாக்கத்தையும் ஏற்படுத்தாமல் இருந்திருக்கலாம். இப்போதுள்ள மனநிலையில், தனது இந்த அமைதியின்மைக்கு இதுதான் காரணம் என்று அவனுக்குத் திடீரென உறுதியாகத் தோன்றியது.
42
அவள் யார் என்று அவன் கேட்டபோது, கிரிகியா எரிச்சலுடன் தோள்களைக் குலுக்கி, "அவள் என்ன சொல்கிறாள் என்றே அவளுக்குத் தெரியாது! ஏதோ ஒன்று உளறுகிறாள்—மலைகளுக்கு அப்பாலிருந்து ஏதோ ஒரு வார்த்தையை எடுத்து வந்து பேசுகிறாள்!" என்று படபடவெனக் கூறினாள். இவ்வாறு சொல்லும்போது, அவள் தன் நெற்றிக்கு முன்னால் கையை வேகமாக அசைத்து, அந்தப் பெண் சொன்ன எதையும் பொருட்படுத்தத் தேவையில்லை என்பது போல ஒரு சைகை செய்தாள்.
கிரிகியாவை கிராமத்தைச் சுற்றியுள்ள வைக்கோல் கொட்டகைகளில் ஒன்றிற்குத் திரும்பிச் செல்லச் சம்மதிக்க வைக்க முடியாமல் போனதால், ஹோமோ அவளிடம் தன்னுடன் மலைகளின் இன்னும் மேல்பகுதிக்கு வருமாறு கேட்டுக்கொண்டான். அவள் சம்மதித்தாள்— ...இல்லை என்று மறுத்துக்கொண்டிருந்தவள், இறுதியில் ஒப்புக்கொண்டபோது, "சரி; நாம் போகவேண்டுமென்றால் போகலாம்" என்று கூறினாள். அந்தச் சொற்களில் இருந்த ஒருவித அழுத்தம், பிற்காலத்தில் ஹோமோவுக்கு ஏதோ ஒரு மறைபொருளைக் கொண்டிருப்பது போலத் தோன்றியது. அது ஒரு அழகான காலைப் பொழுது; மீண்டும் அனைத்தையும் தன்னுள் அடக்கியிருந்தது. தொலைவில் மேகக் கூட்டங்களும், மனிதக் கூட்டங்களும் ஒரு கடல் போல விரிந்து கிடந்தன. கிரிஜியா மிகுந்த எச்சரிக்கையுடன் குடிசைகளைத் தவிர்த்துச் சென்றாள். எப்போதும் காதலுடனான தருணங்களில் மிகவும் இயல்பாகவும், கவலையற்ற மனநிலையுடனும் இருந்தவள், இப்போது யாராவது பார்த்துவிடுவார்களோ என்று கவலைப்பட்டாள். பொறுமையிழந்த ஹோமோ, தாங்கள் சற்று முன்புதான் ஒரு பழைய சுரங்கப் பாதையைக் கடந்து வந்ததை நினைவுகூர்ந்தான்—அது அவனது ஆட்கள் நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே கைவிட்டுச் சென்ற இடம். அவன் கிரிஜியாவை உள்ளே அழைத்துச் சென்றான். கடைசியாக ஒருமுறை திரும்பிப் பார்த்தபோது, மலைச் சிகரத்தில் பனி படிந்திருப்பதைக் கண்டான்; அதற்குச் கீழே, அறுவடை செய்யப்பட்டு கட்டப்பட்ட தானியக் கட்டுகள் சூரிய ஒளியில் பொன்னிறமாக ஜொலித்தன; இவை அனைத்திற்கும் மேலே நீலமும் வெண்மையும் கலந்த வானம் விரிந்திருந்தது. கிரிஜியா ஏதோ ஒரு குறிப்பைக் கூறினாள்—அது ஏதோ ஒரு மறைமுகமான அர்த்தத்தைக் கொண்டிருப்பது போல இருந்தது. அவனது பார்வையை கவனித்தவள், மென்மையான குரலில், "அந்த நீல நிறத்தை வானத்திலேயே விட்டுவிடுவோம், அப்போதுதான் அது அழகாக இருக்கும்" என்று சொன்னாள். ஆனால், அவள் எதைக் குறிப்பிடுகிறாள் என்று கேட்க ஹோமோ மறந்துவிட்டான்; ஏனெனில், அவர்கள் இருவரும் மிகுந்த எச்சரிக்கையுடன், மேலும் மேலும் குறுகிச் செல்லும் இருளுக்குள் நுழைந்துகொண்டிருந்தனர். கிரிஜியா முன்னால் செல்ல, சுரங்கப் பாதை ஒரு சிறிய அறையாக விரிந்த இடத்தில் அவர்கள் நின்றுகொண்டு ஒருவரை ஒருவர் கட்டியணைத்துக்கொண்டனர். தரையில் காலடி வைத்தபோது அது உறுதியாகவும் உலர்ந்தும் இருந்தது; அவர்கள் அங்கு படுத்துக்கொண்டனர். ஹோமோவுக்கு, அந்த இடத்தைச் சோதித்துப் பார்க்க தீக்குச்சி கொளுத்த வேண்டும் என்ற எந்த எண்ணமும் தோன்றவில்லை. மீண்டும் ஒருமுறை, கிரிஜியா அவனுள் ஒரு மென்மையான, உலர்ந்த மண்ணைப் போலப் பரவினாள்; அந்த இருளில், அவள் உடல் இன்பத்தால் விறைத்துப்போவதை அவன் உணர்ந்தான். ...பிறகு, இருவரும் அருகருகே படுத்துக்கொண்டு, பேசும் விருப்பமேதுமின்றி, தொலைவில் தெரிந்த அந்தச் சிறிய செவ்வக வடிவத் திறப்பைப் பார்த்தனர்; அதற்கு அப்பால் பகல் வெளிச்சம் பிரகாசமான வெண்மையுடன் ஜொலித்தது. ஹோமோ மனதிற்குள் தான் இந்த இடத்திற்கு வந்த பாதையை மீண்டும் நினைத்துப் பார்த்தான்; கிராமத்திற்குப் பின்னால் கிரிஜியாவைச் சந்தித்ததையும், பிறகு மலை ஏறியதையும், வளைந்து வளைந்து மேலே சென்றதையும் அவன் மனக்கண்ணில் கண்டான். அவளது முழங்காலுக்குக் கீழே ஆரஞ்சு நிற விளிம்பைத் தொடும் நீல நிறக் காலுறைகளையும், அந்த அழகான காலணிகளை அணிந்து அவள் அசைந்து அசைந்து நடந்து வந்ததையும் அவன் கற்பனை செய்துகொண்டான். அவள் சுரங்க நுழைவாயிலுக்கு முன்னால் வந்து நிற்பதைக் கண்டான்; அந்தச் சிறிய, பொன்னிற வயல்வெளியைக் கொண்ட நிலப்பரப்பையும் பார்த்தான். அப்போது, சுரங்க வாயிலின் பிரகாசமான வெளிச்சத்தில், அவளுடைய கணவனின் பிம்பம் அவன் கண்களில் பட்டது.
அந்தச் சுரங்க வேலையில் ஈடுபட்டிருந்த இந்த மனிதனைப் பற்றி அவன் இதற்கு முன்பு ஒருபோதும் சிந்தித்ததில்லை. ஆனால் இப்போது, வேட்டைக்காரனைப் போன்ற, தந்திரமான இருண்ட கண்களைக் கொண்ட, கூர்மையான அந்த முகத்தை அவன் கண்டான். அந்த மனிதன் பேசிய ஒரே ஒரு தருணமும் அவனுக்கு சட்டென்று நினைவுக்கு வந்தது—யாரும் நுழையத் துணியாத ஒரு பழைய சுரங்கப் பாதைக்குள் அவன் ஊர்ந்து சென்றிருந்தபோது, அவன் சொன்ன அந்த வார்த்தைகள் இவைதான்: "நான் வேடிக்கை காட்டுபவன் அல்ல, நான் அப்படிப்பட்டவன் இல்லை..."
ராமா; "திரும்பி வருவதுதான்—அதுதான் கடினமான பகுதி." ஹோமோ விரைவாகத் தன் கைத்துப்பாக்கியை எடுக்க முயன்றான், ஆனால் அதே கணத்தில்,
45
லெனே மரியா லென்சியின் கணவன் மறைந்துவிட்டான்; சுற்றிலும் இருந்த இருள் ஒரு சுவர் போல அடர்த்தியாக இருந்தது. அவன் தடவிக்கொண்டே வெளியேறும் வழியை நோக்கிச் சென்றான். கிரிகியா அவனது ஆடைகளைப் பற்றிக்கொண்டாள். ஆனால், நுழைவாயிலுக்கு முன்னால் உருட்டி வைக்கப்பட்டிருந்த பாறை, அவனால் நகர்த்த முடியாத அளவுக்கு மிகவும் கனமானது என்பதை அவன் உடனடியாக உணர்ந்துகொண்டான். அந்த மனிதன் ஏன் அவர்களுக்கு இவ்வளவு அவகாசம் கொடுத்தான் என்பதும் இப்போது அவனுக்குப் புரிந்தது—தனது திட்டத்தை வகுக்கவும், பாறையை நகர்த்துவதற்கான நெம்புகோலாகப் பயன்படுத்த ஒரு மரத்தடியைக் கொண்டு வரவும் அவனுக்கு அந்த நேரம் தேவைப்பட்டிருந்தது.
கிரிகியா அந்தப் பாறையின் முன் மண்டியிட்டு, கெஞ்சியும் ஆவேசப்பட்டும் கதறினாள்—அது அருவருப்பாகவும், முற்றிலும் பயனற்றதாகவும் இருந்தது. தான் ஒருபோதும் தவறு செய்ததில்லை என்றும், இனிமேலும் செய்யமாட்டேன் என்றும் அவள் சத்தியம் செய்தாள்; ஒரு விலங்கு கசாப்புக் கடையில் சிக்கிக்கொண்டது போல அலறினாள், மிரண்ட குதிரையைப் போலத் தன்னை அந்தப் பாறையின் மீது மோதிக்கொண்டாள். இது இயற்கையின் நியதிதான் என்பதை ஹோமோ ஒரு கட்டத்தில் உணர்ந்தான்—இருப்பினும், ஒரு படித்த மனிதனாக, மீளவே முடியாத ஒரு நிகழ்வு நடந்துவிட்டது என்பதை அவனால் ஆரம்பத்தில் நம்ப முடியவில்லை. அவன் சுவரில் சாய்ந்து, கைகளைத் தன் பைகளில் வைத்துக்கொண்டு, கிரிகியாவின் கதறலைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான். பிறகு, அவன் தன்
46
விதியை உணர்ந்தான்; அது மீண்டும் ஒரு கனவைப் போல அவன் மீது கவிழ்வதை உணர்ந்தான்—நாட்கள், வாரங்கள், மாதங்கள் என நீண்டு கொண்டே சென்றது—ஒரு நீண்ட, ஆழ்ந்த உறக்கம் தொடங்குவதைப் போலவே அது இருந்தது. அவன் மென்மையாகத் தன் கையை கிரிகியாவின் மீது வைத்து அவளைப் பின்னோக்கி இழுத்தான். அவளுக்கு அருகில் படுத்துக்கொண்டு, ஏதோ ஒன்றிற்காகக் காத்திருந்தான். முன்னொரு காலத்தில், இத்தகைய தப்பிக்க முடியாத சிறையில் ஒரு பெண்ணுடன் இருக்கும் காதல், ஒரு கடியைப் போலத் தீவிரமாக இருக்கும் என்று அவன் கற்பனை செய்திருக்கலாம்—ஆனால் உண்மையில், அவன் கிரிகியாவையே மறந்துவிட்டான். அவள் அவனது எட்டாத தூரத்திற்குச் சென்றுவிட்டாள், அல்லது... அவளது தோள் அவனுக்குத் தொட்டறியும் வகையில் அருகில் இருந்தாலும், அவனது ஒட்டுமொத்த வாழ்க்கையுமே வெகுதூரம் விலகிச் சென்றுவிட்டது; அது இன்னும் எங்கோ இருக்கிறது என்பது அவனுக்குத் தெரிந்தாலும், அதை அவனால் மீண்டும் தொட முடியவில்லை. அவர்கள் பல மணிநேரங்களாக—ஒருவேளை பல பகல்களும் இரவுகளும் கடந்திருக்கலாம்—அசையாமல் இருந்தனர்; பசியும் தாகமும் அவர்களுக்குப் பின்னால், ஒரு கொந்தளிப்பான பாதையைப் போலக் கடந்து போயிருந்தன. அவர்கள் மேலும் மேலும் பலவீனமடைந்து, உடல் எடை குறைந்து, உலகத்திலிருந்து முற்றிலும் விலகிச் சென்றனர். அந்தி சாயும் வேளையில் பரந்து விரிந்த கடல்களில் மிதந்து சென்றவர்கள், இறுதியில் ஏதோ ஒரு சிறு தீவில் கண் விழித்தனர். ஒருமுறை, திடீரென விழிப்பு நிலை ஏற்பட்டபோது, கிரிகியா (Grigia) அருகில் இல்லை என்பதைக் கண்டான். அது சற்று முன்புதான் நடந்திருக்க வேண்டும் என்று அவனுக்கு உறுதியாகத் தோன்றியது. அவன் புன்னகைத்தான்; வெளியேறும் வழி குறித்து அவள் அவனிடம் எதுவும் சொல்லவில்லை—அவனை அங்கேயே விட்டுச் செல்லத் திட்டமிட்டிருந்தாள்; தன் கணவனிடம் அதைக் காட்ட ஒரு சான்றாக...! அவன் எழுந்து அமர்ந்து சுற்றிலும் பார்த்தான்; அப்போது, மெல்லிய, குறுகிய ஒளிக்கீற்று ஒன்றைக் கண்டான். சுரங்கத்திற்குள் இன்னும் ஆழமாக ஊர்ந்து சென்றான்—இதுவரை அவர்கள் இருவரும் அதற்கு நேர் எதிரான திசையிலேயே தேடிக்கொண்டிருந்தனர். வெளியே செல்வதற்கான ஒரு குறுகிய பிளவு அங்கு தெரிந்தது. கிரிகியா மெலிந்த உடல்வாகு கொண்டவள், ஆனால் அவனும் மிகுந்த சிரமத்துடன் முயற்சித்தால், அந்த இடுக்கின் வழியாக வெளியேற முடியும் என்று தோன்றியது. அது ஒரு வெளியேறும் வழிதான். இருப்பினும், அந்தத் தருணத்தில், அவன் மீண்டும் வாழ்க்கைக்குத் திரும்ப முடியாத அளவுக்கு மிகவும் பலவீனமடைந்திருக்கலாம்; அல்லது அவனுக்குத் திரும்புவதில் விருப்பமே இல்லாமலிருந்திருக்கலாம்; அல்லது வெறுமனே உணர்வை இழந்திருக்கலாம்.
அதே வேளையில், மேற்கொண்ட அனைத்து முயற்சிகளும் வீணாகிவிட்டன என்பதையும், இந்த முழு முயற்சியும் பயனற்றது என்பதையும் உணர்ந்த மொஸார்ட் அமடியோ ஹாஃபிங்கோட் (Mozart Amadeo Hoffingott), சுரங்கத்திற்குள் நடக்கும் பணிகளை நிறுத்துமாறு உத்தரவிட்டார்.
இந்த நூல் 'முல்லர் அண்ட் கோ. வெர்லாக், பாட்ஸ்டாம்' (Müller & Co. Verlag, Potsdam) நிறுவனத்திற்காக, 'மானிக்கே அண்ட் ஜான், ருடோல்ஸ்டாட்' (Manicke und Jahn, Rudolstadt) என்பவர்களால் தயாரிக்கப்பட்டது. மொத்தம் 2,100 பிரதிகள் அச்சிடப்பட்டன; இதில் 'டிடோட் ஆன்டிகுவா' (Didot Antiqua) வகை எழுத்துருக்கள் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன. இதில் இடம்பெற்றுள்ள 1 முதல் 100 வரையிலான செதுக்கு வேலைப்பாடுகள் (etchings) ஜப்பானிய காகிதத்தில் அச்சிடப்பட்டு, கலைஞரின் கையொப்பத்தைப் பெற்றுள்ளன. இந்த நூல்கள் கையால் பிணைக்கப்பட்டு (bound by hand), அச்சகத்திலேயே வரிசை எண்களும் இடப்பட்டுள்ளன.
