எக்கே ஹோமோ (Ecce Homo) - ஃபிரெட்ரிக் நீட்சே :: முன்னுரை

 ஃபிரெட்ரிக் நீட்சே

எக்கே ஹோமோ (Ecce Homo)

ஒருவர் தான் யார் என்பதை எவ்வாறு அடைகிறார்

முன்னுரை

1.

மனிதகுலத்தின் முன் இதுவரை வைக்கப்படாத மிகக் கடினமான கோரிக்கையை நான் விரைவில் முன்வைக்க வேண்டியிருக்கும் என்பதை உணர்ந்து, நான் யார் என்பதைத் தெரிவிப்பது அவசியம் என்று கருதுகிறேன். உண்மையில், மக்கள் அதை அறிந்திருக்க வேண்டும்; ஏனெனில் நான் என்னை "சாட்சியம் ஏதுமின்றி" விட்டுவிடவில்லை. ஆயினும், எனது பணியின் பிரம்மாண்டத்திற்கும் என் சமகாலத்தவர்களின் அற்பத்தன்மைக்கும் இடையிலான இடைவெளி, நான் கவனிக்கப்படாமலும் ஏன் கண்ணில் கூடப் படாமலும் போனதிலேயே வெளிப்படுகிறது. நான் எனது சொந்த இருப்பின் மீதே வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறேன்; ஒருவேளை நான் உயிரோடு இருப்பதென்பதே ஒரு வெறும் முன்முடிவாக (prejudice) இருக்குமோ?… கோடைக்காலத்தில் 'அப்பர் என்காடின்' (Upper Engadine) பகுதிக்கு வரும் ஏதேனும் ஒரு "கல்வியறிவுள்ள மனிதரிடம்" பேசினாலே போதும், நான் இல்லவே இல்லை என்று எனக்கு நானே உறுதிப்படுத்திக்கொள்ள முடிகிறது… இத்தகைய சூழலில், ஒரு கடமை எழுகிறது—அதற்கு என் பழக்கவழக்கங்களும், அதைவிட முக்கியமாக என் உள்ளுணர்வின் பெருமிதமும் கூட எதிர்ப்பு தெரிவிக்கின்றன—அது என்னவென்றால்: "எனக்குச் செவிசாயுங்கள்! ஏனெனில் நான் இன்னார்" என்று சொல்வதுதான். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, என்னை வேறொருவராகத் தவறாக எண்ணிவிடாதீர்கள்!

2.

உதாரணமாக, நான் ஒருபோதும் ஒரு பூதமோ அல்லது ஒழுக்கநெறி சார்ந்த அரக்கனோ அல்ல—உண்மையில், இதுவரை அறநெறி மிக்கவர் என்று போற்றப்பட்ட வகையினருக்கு நான் முற்றிலும் எதிரானவன். நமக்குள் சொல்லிக்கொள்வதானால், இதுவே எனது பெருமைக்குரிய விஷயமாக எனக்குத் தோன்றுகிறது. நான் தத்துவஞானி டியோனிசஸின் (Dionysus) சீடன்; ஒரு புனிதராக இருப்பதை விட ஒரு 'சாட்டர்' (satyr - கிரேக்கப் புராணங்களில் வரும் காமமும் கொண்டாட்டமும் நிறைந்த உயிரினம்) ஆக இருப்பதையே நான் விரும்புவேன். ஆனால், ஒருவர் இந்த நூலை வாசித்துப் பார்க்கட்டும். ஒருவேளை நான் அதில் வெற்றி பெற்றிருக்கலாம்—இந்த முரண்பாட்டை மகிழ்ச்சியான மற்றும் நற்பண்பு மிக்க விதத்தில் வெளிப்படுத்துவதைத் தவிர வேறு எந்த நோக்கமும் இந்த நூலுக்கு இல்லாமலும் இருந்திருக்கலாம். மனிதகுலத்தை "மேம்படுத்துவேன்" என்பது நான் அளிக்கும் வாக்குறுதிகளில் கடைசியானதாகக் கூட இருக்காது. என்னால் புதிய சிலைகள் எதுவும் நிறுவப்படாது; பழைய சிலைகள், களிமண்ணால் ஆன பாதங்களைக் கொண்டிருப்பதன் (அதாவது, நிலையற்ற அடித்தளத்தைக் கொண்டிருப்பதன்) அர்த்தத்தை உணர்ந்து கொள்ளட்டும். சிலைகளை (அதாவது "ஆદર્சங்களை" நான் குறிப்பிடும் சொல் இதுதான்) வீழ்த்துவதுதான்—அதுவே எனது பணி. ஒரு கற்பனை உலகம் கட்டமைக்கப்பட்ட அதே அளவிற்கு, நிஜ உலகம் அதன் மதிப்பு, அர்த்தம் மற்றும் உண்மைத்தன்மை ஆகியவற்றிலிருந்து விலக்கப்பட்டுவிட்டது... "உண்மையான உலகம்" மற்றும் "தோற்ற உலகம்"—தெளிவான ஜெர்மானிய மொழியில் சொல்வதானால்: கட்டமைக்கப்பட்ட உலகம் மற்றும் நிஜம்... ஆர்க்சம் சார்ந்த அந்தப் பொய் இதுவரை நிஜத்தின் மீதான சாபமாக இருந்து வந்துள்ளது; மனிதகுலம் அதன் ஆழ்ந்த உள்ளுணர்வுகள் வரை பொய்யானதாகவும் நேர்மையற்றதாகவும் மாறிவிட்டது; அதன் செழிப்பையும் எதிர்காலத்தையும், எதிர்காலத்திற்கான அதன் உயர்ந்த உரிமையையும் உறுதிசெய்யும் விழுமியங்களுக்கு நேர்மாறான விழுமியங்களை வழிபடும் நிலைக்கு அது சென்றுவிட்டது.

3.

எனது எழுத்துக்களின் காற்றைச் சுவாசிக்கத் தெரிந்த ஒருவருக்கு, அது மலைச்சிகரங்களின் புத்துணர்ச்சியூட்டும் காற்று என்பது புரியும். அதற்கேற்ற மனப்பக்குவம் ஒருவருக்கு இருக்க வேண்டும்; இல்லையெனில், அங்கே குளிரால் பாதிக்கப்படும் அபாயம் உண்டு. பனிப்பாறைகள் அருகில் உள்ளன, தனிமை பரந்து விரிந்துள்ளது—ஆனால் அந்த ஒளியில் அனைத்தும் எவ்வளவு அமைதியாகக் காட்சியளிக்கின்றன! எவ்வளவு சுதந்திரமாகச் சுவாசிக்க முடிகிறது! தனக்குக் கீழே உள்ளவற்றை எவ்வளவு ஆழமாக உணர முடிகிறது!—இதுவரை நான் புரிந்துகொண்டு வாழ்ந்து வந்த தத்துவம் என்பது, பனி மற்றும் உயர்ந்த மலைகளில் மேற்கொள்ளப்படும் ஒரு சுயவிருப்பத் தேர்வு சார்ந்த வாழ்க்கை; அதாவது, இருப்பின் விசித்திரமான மற்றும் கேள்விக்குரிய அம்சங்களைத் தேடுவது, மற்றும் அறநெறியால் முன்பு தடைசெய்யப்பட்ட அனைத்தையும் ஆராய்வது. தடைசெய்யப்பட்ட பகுதிகளுக்குள் மேற்கொண்ட இத்தகைய நீண்ட பயணத்தின் மூலம், அறநெறிப்படுத்துதல் மற்றும் இலட்சியமயமாக்கல் ஆகியவற்றின் காரணங்களை, வழக்கமாக எதிர்பார்க்கப்படும் கண்ணோட்டத்திலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட விதத்தில் பார்க்கக் கற்றுக்கொண்டேன்: தத்துவஞானிகளின் மறைக்கப்பட்ட வரலாறும், அவர்களின் புகழ்பெற்ற பெயர்களுக்குப் பின்னாலுள்ள உளவியலும் எனக்குத் தெளிவாகின.—ஒரு ஆன்மாவால் எவ்வளவு உண்மையைத்தாங்கிக்கொள்ள முடியும்? எவ்வளவு உண்மையை எதிர்கொள்ள அது துணிகிறது? இதுவே எனக்கு உண்மையான மதிப்பீட்டு அளவுகோலாக அமைந்தது. பிழை—அதாவது இலட்சியத்தின் மீதான நம்பிக்கை—என்பது பார்வையற்ற தன்மையல்ல; பிழை என்பது கோழைத்தனம்... ஒவ்வொரு சாதனையும், அறிவின் பாதையில் எடுத்துவைக்கப்படும் ஒவ்வொரு அடியும், துணிச்சலிலிருந்தும், தனக்குத்தானே காட்டும் கண்டிப்பிலிருந்தும், தனக்குத்தானே காட்டும் நேர்மையிலிருந்தும் பிறக்கின்றன... நான் இலட்சியங்களை மறுக்கவில்லை; அவற்றின் முன்னிலையில் நான் கையுறைகளை அணிந்துகொள்கிறேன் (அதாவது எச்சரிக்கையுடன் அணுகுகிறேன்) அவ்வளவே... *Nitimur in vetitum* (தடைசெய்யப்பட்டதை நோக்கி நாம் முயல்கிறோம்): இந்த முழக்கத்தின் கீழ் ஒரு நாள் எனது தத்துவம் வெற்றிபெறும்; ஏனெனில், கொள்கை அளவில் எப்போதும் தடைசெய்யப்பட்டதே உண்மையாக இருந்து வருகிறது. -

4.

எனது *ஜரதுஷ்ட்ரா* (Zarathustra) நூல் எனது பிற எழுத்துக்களிலிருந்து தனித்து நிற்கிறது. இதன் மூலம், மனிதகுலம் இதுவரை பெற்றிராத மிகச்சிறந்த பரிசை நான் வழங்கியுள்ளேன். ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளைக் கடந்து பேசும் இந்நூல், இருப்பிலேயே மிக உயர்ந்த நூலாகவும், மலைக்காற்றின் உண்மையான நூலாகவும் (இதற்கு வெகு கீழே 'மனிதன்' எனும் முழுப் பரிமாணமும் உள்ளது) மட்டுமல்லாமல், உண்மையின் ஆழ்ந்த செழுமையிலிருந்து உருவான மிக ஆழமான நூலாகவும் திகழ்கிறது; இது ஒரு தீராத ஊற்று; இதில் இறக்கப்படும் எந்த வாளியும் தங்கம் மற்றும் நன்மையால் நிரப்பப்படாமலே மேலே வருவதில்லை. இங்கே எந்தவொரு "தீர்க்கதரிசியும்" பேசுவதில்லை—அதாவது, நோய்க்கூறு மற்றும் அதிகார வேட்கை ஆகியவற்றின் அருவருப்பான கலவையாகத் திகழும் அந்த மத நிறுவனர்கள் யாரும் இங்கே இல்லை. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, இந்த வாயிலிருந்து வெளிப்படும் தொனியை—அந்த அமைதியான, இதமான தொனியை—சரியாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்; இல்லையெனில், அவரது ஞானத்தின் பொருளுக்கு இழைக்கப்படும் பரிதாபகரமான அநீதியாக அது அமைந்துவிடும். "மிகவும் அமைதியான சொற்களே புயலைக் கொண்டுவருகின்றன; புறாக்களின் காலடிகளைப் போல மெல்ல வந்து சேரும் சிந்தனைகளே உலகை வழிநடத்துகின்றன."

அத்திப்பழங்கள் மரங்களிலிருந்து கீழே விழுகின்றன; அவை நல்ல சுவையும் இனிப்பும் கொண்டவை. அவை விழும்போது, ​​அவற்றின் சிவந்த தோல் பிளந்து கொள்கிறது. பழுத்த அத்திப்பழங்களுக்கு நான் ஒரு வடகாற்றைப் போன்றவன்.

இவ்வாறாக, அத்திப்பழங்களைப் போலவே, இந்த உபதேசங்களும் உங்கள் மடியில் வந்து விழுகின்றன, என் நண்பர்களே: இப்போது அவற்றின் சாற்றைப் பருகுங்கள், அவற்றின் இனிமையான சதைப்பகுதியை உண்ணுங்கள்! எங்கும் இலையுதிர் காலம் நிலவுகிறது, மற்றும் ஒரு தூய......மற்றும் பிற்பகல் –

இங்கே பேசுவது எந்தவொரு தீவிரவாதியும் அல்ல; இங்கே "பிரசங்கம்" இல்லை, நம்பிக்கையை வலியுறுத்தும் கட்டாயமும் இல்லை: எல்லையற்ற ஒளிப்பெருக்கிலிருந்தும் ஆழ்ந்த மகிழ்ச்சியிலிருந்தும், அது துளித்துளியாக, வார்த்தை வார்த்தையாக வெளிப்படுகிறது; மென்மையான நிதானமே இவ்வார்த்தைகளின் வேகம். இத்தகைய விஷயங்கள் மிகச் சிறந்தவர்களையே சென்றடைகின்றன; இங்கே செவிமடுப்பது ஒரு இணையற்ற பாக்கியம்; ஜரத்துஸ்திராவின் (Zarathustra) குரலைக் கேட்கும் திறன் எல்லோருக்கும் அமைவதில்லை... இவையெல்லாம் இருந்தும், ஜரத்துஸ்திரா ஒரு மயக்குபவர் இல்லையா?... ஆனால், முதன்முறையாகத் தனிமைக்குத் திரும்பும்போது அவர் என்ன சொல்கிறார்? அத்தகைய சூழலில் எந்தவொரு "ஞானி"யோ, "புனிதர்"யோ, "உலக மீட்பர்"யோ அல்லது வீழ்ச்சியுற்ற மனநிலை கொண்டவரோ (decadent) சொல்லக்கூடியதற்கு நேர்மாறானதை அவர் சொல்கிறார்... அவர் வித்தியாசமாகப் பேசுவது மட்டுமல்ல, அவர் *வித்தியாசமானவராகவே* இருக்கிறார்...

என் சீடர்களே, நான் இப்போது தனியாகச் செல்கிறேன்! நீங்களும் இப்போது தனியாகச் செல்லுங்கள்!
அப்படியே ஆகட்டும் என்று நான் விரும்புகிறேன்.

என்னை விட்டு விலகிச் செல்லுங்கள்; ஜரத்துஸ்திராவை எதிர்த்து நில்லுங்கள்! இன்னும் சொல்லப்போனால்: அவனை நினைத்து வெட்கப்படுங்கள்! ஒருவேளை அவன் உங்களை ஏமாற்றியிருக்கலாம்.

அறிவுடையவன் தன் எதிரிகளை நேசிக்கத் தெரிந்தவனாக மட்டும் இருக்கக்கூடாது; தன் நண்பர்களை வெறுக்கவும் தெரிந்தவனாக இருக்க வேண்டும்.

வெறும் சீடராகவே நீடித்திருந்தால், அது ஆசிரியருக்குச் செய்யப்படும் மோசமான கைம்மாறு ஆகும். என் வெற்றிலை மாலையிலிருந்து (wreath) இலைகளைப் பறிக்க நீங்கள் ஏன் விரும்பவில்லை?

நீங்கள் என்னை மதிக்கிறீர்கள்; ஆனால் ஒருவேளை அந்த மரியாதை சரிந்து விழுந்தால் என்ன செய்வது?
சிலை ஒன்று உங்கள் மீது விழுந்து உங்களை நசுக்கிவிடாமல் பார்த்துக்கொள்ளுங்கள்!

ஜரத்துஸ்திராவை நம்புவதாகச் சொல்கிறீர்களா? ஆனால் ஜரத்துஸ்திராவால் என்ன பயன்!
நீங்கள் என் நம்பிக்கையாளர்கள்; ஆனால் நம்பிக்கையாளர்களால் என்ன பயன்!

நீங்கள் உங்களைத் தேடியிருக்கவில்லை: அப்போது என்னைக் கண்டடைந்தீர்கள். எல்லா
நம்பிக்கையாளர்களும் அதைத்தான் செய்கிறார்கள்; அதனால்தான் எல்லா நம்பிக்கைகளும் மிக அற்பமானவையாக இருக்கின்றன. இப்போது நான் உங்களுக்குக் கட்டளையிடுகிறேன்: என்னை விட்டு விலகி உங்களைக் கண்டடையுங்கள்; நீங்கள் அனைவரும் என்னை மறுதலிக்கும்போது மட்டுமே நான் உங்களிடம் திரும்பி வருவேன்...

ஃபிரெட்ரிக் நீட்சே (Friedrich Nietzsche).

உள்ளடக்கம்

நான் ஏன் இவ்வளவு ஞானம் மிக்கவனாக இருக்கிறேன். 
நான் ஏன் இவ்வளவு புத்திசாலியாக இருக்கிறேன். 
நான் ஏன் இவ்வளவு சிறந்த புத்தகங்களை எழுதுகிறேன். 
துயர நாடகத்தின் பிறப்பு (The Birth of Tragedy). 
காலத்திற்கு முந்தைய சிந்தனைகள் (Untimely Meditations). 
மனிதன், மிகையான மனிதன் (Human, All Too Human). 
விடியல் (Daybreak).

மகிழ்ச்சியான அறிவியல்.

ஸரத்துஸ்திரா இவ்வாறு கூறினார்.

நன்மைக்கும் தீமைக்கும் அப்பால்.

ஒழுக்கத்தின் வம்சாவளி குறித்து.

சிலைகளின் அந்தி.

வாக்னரின் வழக்கு.

நான் ஏன் ஒரு விதி.

போர் பிரகடனம்.

சுத்தியல் பேசுகிறது.

இந்த பரிபூரண நாளில், திராட்சை மட்டுமல்லாது அனைத்தும் பழுக்கும் வேளையில், என் வாழ்வின் மீது ஒரு சூரியக் கதிர் விழுந்தது: நான் திரும்பிப் பார்த்தேன், வெளியே பார்த்தேன், ஒரே நேரத்தில் இத்தனை நல்ல விஷயங்களை நான் கண்டதில்லை. இன்று என் நாற்பத்து நான்காவது வயதை நான் புதைத்தது வீண் போகவில்லை; அதை புதைக்க எனக்கு அனுமதி கிடைத்தது—அதனுள் இருந்த உயிர் காப்பாற்றப்பட்டது, அது அழியாதது. அனைத்து மதிப்புகளின் மறுமதிப்பீடு, டையோனிசியன் தித்திராம்ப்கள், மற்றும்—பொழுதுபோக்கிற்காக—சிலைகளின் அந்தி—இவை அனைத்தும் இந்த ஆண்டின், உண்மையில் அதன் இறுதிக் காலாண்டின் பரிசுகளே! என் முழு வாழ்க்கைக்கும் நான் எப்படி நன்றியுடன் இல்லாமல் இருக்க முடியும்? எனவே என் வாழ்க்கையின் கதையை நானே எனக்குச் சொல்லிக்கொள்கிறேன்.

நான் ஏன் இவ்வளவு ஞானியாக இருக்கிறேன்.