வியாழக்கிழமையன்று இருந்த மனிதன்: ஒரு பயங்கரக் கனவு (1908)-G K செஸ்டர்டன் 1

 வியாழக்கிழமையன்று இருந்த மனிதன்: ஒரு பயங்கரக் கனவு (1908)
கில்பர்ட் கீத் செஸ்டர்டன் எழுதியது

பிரிஸ்டல்
ஜே. டபிள்யூ. ஆரோஸ்மித், 11 குவே தெரு
லண்டன்
சிம்ப்கின், மார்ஷல், ஹாமில்டன், கென்ட் & கம்பெனி லிமிடெட்

1908-ல் முதன்முதலில் வெளியிடப்பட்டது.

எட்மண்ட் கிளெரிஹியூ பென்ட்லிக்கு.

மனிதர்களின் மனதில் ஒரு மேகம் சூழ்ந்திருந்தது, வானிலை ஓலமிட்டுக் கொண்டிருந்தது,
ஆம், நாம் சிறுவர்களாக இருந்தபோது ஆன்மாவில் ஒரு நோயுற்ற மேகம் சூழ்ந்திருந்தது.
அறிவியல் சூனியத்தை அறிவித்தது, கலை சிதைவைப் போற்றியது;
உலகம் பழமையாகி முடிந்துவிட்டது: ஆனால் நீயும் நானும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தோம்.
நம்மைச் சுற்றி விசித்திரமான வரிசையில் அவற்றின் ஊனமுற்ற தீய குணங்கள் வந்தன—
சிரிப்பை இழந்த காமம், வெட்கத்தை இழந்த பயம்.
விஸ்லரின் வெள்ளைக் கூந்தலைப் போல, நமது இலக்கற்ற இருளை ஒளிரச் செய்தது,
மனிதர்கள் தங்கள் சொந்த வெள்ளைப் இறகை ஒரு இறகுக்கொத்தைப் போல பெருமையுடன் காட்டினார்கள்.
வாழ்க்கை என்பது மங்கிப்போகும் ஒரு ஈ, மரணம் என்பது கொட்டும் ஒரு ரீங்காரம்;

நீயும் நானும் இளமையாக இருந்தபோது, இந்த உலகம் உண்மையிலேயே மிகவும் பழமையானதாக இருந்தது.

அவர்கள் கண்ணியமான பாவத்தைக் கூட பெயரிட முடியாத வடிவங்களாகத் திரித்தார்கள்:

மனிதர்கள் மானத்தைக் குறித்து வெட்கப்பட்டார்கள்; ஆனால் நாங்களோ வெட்கப்படவில்லை.

நாங்கள் பலவீனமானவர்களாகவும் முட்டாள்களாகவும் இருந்தபோதிலும், இப்படி நாங்கள் தோற்கவில்லை, இப்படி அல்ல;

அந்தக் கறுப்புப் பால் வானத்தை மறைத்தபோது, அவனுக்கு எங்களிடமிருந்து எந்தப் பாடல்களும் கிடைக்கவில்லை.

நாங்கள் குழந்தைகளாக இருந்தோம்—எங்கள் மணல் கோட்டைகள் எங்களைப் போலவே பலவீனமாக இருந்தன,
அந்தக் கசப்பான கடலை உடைப்பதற்காக, அவை எவ்வளவு உயரமாகச் சென்றனவோ அவ்வளவு உயரமாக அவற்றைக் குவித்தோம்.

பலவண்ணக் கலவையில், அனைத்தும் சலசலப்புடனும் அபத்தமாகவும் இருந்த முட்டாள்களைப் போல,
தேவாலய மணிகள் அனைத்தும் ஓய்ந்திருந்தபோது, எங்கள் தொப்பியும் மணிகளும் கேட்கப்பட்டன.

நாங்கள் உதவியின்றி கோட்டையைக் காக்கவில்லை, எங்கள் சிறிய கொடிகள் விரிக்கப்பட்டிருந்தன;

சில இராட்சதர்கள் அந்த மேகத்தில் உழைத்து, அதை உலகிலிருந்து அகற்றினர்.

நாங்கள் கண்டெடுத்த புத்தகத்தை நான் மீண்டும் காண்கிறேன், வீசும் அந்த நேரத்தை நான் உணர்கிறேன்
மீன் வடிவ பாமனோக்கிலிருந்து வெகு தொலைவில் தூய்மையான விஷயங்களின் ஒரு கூக்குரல்;

கடந்துசெல்லும் காட்டுத்தீயைப் போல, அந்தப் பச்சை கார்னேஷன் வாடியது;
உலகெங்கும் வீசிய காற்றில் பத்து மில்லியன் புல் இலைகள் கர்ஜித்தன;

மழையில் ஒரு பறவை பாடுவது போல, இயல்பாகவும் இனிமையாகவும் திடீரென—
'துசிதலா' (Tusitala) வழியாக உண்மை வெளிப்பட்டது; வலியிலிருந்து இன்பம் பிறந்தது.
ஆம், சாம்பல் நிற வானத்தின் கீழ் ஒரு பறவை பாடுவது போல, குளிர்ச்சியாகவும் தெளிவாகவும் திடீரென—
டுனெடினிலிருந்து சமோவாவிற்குச் செய்தி சென்றது; இருளிலிருந்து ஒளி பிறந்தது.
நாங்கள் இளமையாக இருந்தோம்; அவர்களின் கசப்பான மாயைகளை இறைவன் உடைத்தெறிவதைக் காணும் பேறு பெற்றோம்.
இறைவனும் நற்பண்பு கொண்ட குடியரசும் ஆயுதமேந்தி மீண்டும் வந்தன:
'மான்சோல்' (Mansoul - மனித ஆன்மா எனும் நகரம்) தத்தளித்துக் கொண்டிருந்த வேளையில், அது மீட்கப்பட்டதைக் கண்டோம்—
கண்ணால் காணாமலேயே, பார்வையற்றவர்களாக இருந்தும், நம்பிக்கைகொண்டவர்கள் பாக்கியவான்கள்.

இது அந்தப் பழைய அச்சங்களைப் பற்றிய கதை; வெறுமையடைந்த நரகங்களைப் பற்றிய கதை—
இதன் உண்மையான பொருளை உங்களைத் தவிர வேறு யாரால் புரிந்துகொள்ள முடியும்?—
எவ்வளவு பிரம்மாண்டமான அவமானத்தின் தெய்வங்கள் மனிதர்களை அச்சுறுத்தி, பின் சுக்குநூறாக உடைந்தன என்பது குறித்தும்,
எவ்வளவு பெரிய அரக்கர்கள் விண்மீன்களை மறைத்து நின்றும், ஒரு துப்பாக்கிச் சூட்டில் வீழ்ந்தனர் என்பது குறித்தும்!
எதிர்கொள்ள அஞ்சத்தக்க, ஆனால் துரத்தி விரட்ட எளிதான அந்த ஐயப்பாடுகள்—
ஓ, உங்களைத் தவிர வேறு யாரால் இதைப் புரிந்துகொள்ள முடியும்?
நாங்கள் இருவரும் உரையாடிக்கொண்டே இரவைக் கடக்க நேரிட்ட அந்த ஐயப்பாடுகள்—
எங்கள் சிந்தனையில் விடியல் பிறக்கும் முன்பே, வீதிகளில் விடியல் பிறந்துவிட்டது.
இறைவனின் அருளால், நமக்கிடையே இப்போது உண்மையை வெளிப்படையாகப் பேச முடியும்;
ஆம், வேரூன்றி நிலைப்பதில் வலிமையும், முதிர்ச்சியடைவதில் நன்மையும் உள்ளன.
இறுதியில், எளிய வாழ்வின் உண்மைகளையும், இல்லறத்தையும், ஒரு கொள்கையையும் நாங்கள் கண்டடைந்தோம்;
இப்போது நான் இதை அச்சமின்றி எழுதலாம், நீங்களும் அச்சமின்றி வாசிக்கலாம்.

ஜி. கே. சி.
அத்தியாயம் I.


சாஃப்ரான் பார்க்கின் இரு கவிஞர்கள்.


லண்டனின் மேற்குப் பகுதியில், சூரிய அஸ்தமன திசையில் அமைந்திருந்தது 'சாஃப்ரான் பார்க்' (Saffron Park) எனும் புறநகர்ப் பகுதி. அந்தி சாயும் வேளையில் வானில் தோன்றும் மேகக்கூட்டங்களைப் போலவே, இதுவும் ஒருவிதச் சிவப்பு நிறத்துடனும், ஒழுங்கற்ற அமைப்பிலும் காட்சியளித்தது. இது முழுவதும் பிரகாசமான செங்கற்களால் கட்டப்பட்டது; இதன் கட்டிட அமைப்பு விசித்திரமாகவும், அதன் வரைபடமே ஒரு கட்டுக்கடங்காத கற்பனை போலவும் இருந்தது. கலை ஆர்வம் கொண்ட ஒரு கட்டுமான ஒப்பந்ததாரரின் கற்பனையில் உருவான இந்தப் பகுதிக்கு, அவர் 'எலிசபெத்தன்' (Elizabethan) காலத்து பாணி என்றும், சில சமயம் 'குவீன் ஆன்' (Queen Anne) காலத்து பாணி என்றும் பெயரிட்டிருந்தார்; ஒருவேளை, இந்த இரு அரசர்களும் ஒருவரே என்று அவர் தவறாகக் கருதியிருக்கலாம்! இதை ஒரு 'கலைஞர்கள் குடியிருப்பு' என்று அழைப்பதில் நியாயம் இருந்தது, இருப்பினும் அங்கே குறிப்பிடத்தக்க வகையில் எந்தவொரு கலைப்படைப்பும் உருவானதில்லை. அறிவுசார் மையமாகத் தங்களைக் காட்டிக்கொள்ளும் அவர்களின் முயற்சி சற்று தெளிவற்றதாக இருந்தாலும், அது ஒரு இனிமையான இடம் என்பதில் எந்தச் சந்தேகமும் இல்லை. விசித்திரமான அந்தச் சிவப்பு நிற வீடுகளை முதன்முதலில் பார்க்கும் ஒரு அந்நியருக்கு, 'இத்தகைய வீடுகளில் வசிக்கும் மனிதர்கள் எவ்வளவு விசித்திரமான உடல் அமைப்பைக் கொண்டிருப்பார்கள்!' என்ற எண்ணமே தோன்றும். அவர்களை நேரில் சந்திக்கும்போதும், அந்த எண்ணம் பொய்யாகவில்லை. இந்தப் பகுதியை ஒரு ஏமாற்று வேலை என்று கருதாமல், ஒரு கனவு என்று எடுத்துக்கொண்டால், இது மிகவும் இனிமையான, ஏன், ஒரு முழுமையான இடமாகவே தோன்றும். அங்கே இருந்தவர்கள் உண்மையான 'கலைஞர்கள்' இல்லையென்றாலும், அந்த இடமே ஒரு கலைப்படைப்பாக இருந்தது. நீண்ட செந்நிற முடியும், துடுக்குத்தனமான முகமும் கொண்ட அந்த இளைஞன், உண்மையில் ஒரு கவிஞன் அல்ல; ஆனால், அவன் ஒரு கவிதையாகவே இருந்தான். அடர்த்தியான வெண் தாடியும், விசித்திரமான வெண் தொப்பியும் அணிந்த அந்த முதியவர், உண்மையில் ஒரு தத்துவஞானி அல்ல; ஆனால், மற்றவர்களிடம் தத்துவச் சிந்தனைகளைத் தூண்டும் ஒரு தூண்டுதலாக அவர் இருந்தார். முட்டை போன்ற வழுக்கைத் தலையும், பறவையைப் போன்ற மெல்லிய கழுத்தும் கொண்ட அந்த அறிவியல் மனிதர், தான் வெளிப்படுத்திய அந்த அறிவியல் பாவனைகளுக்கு எந்த வகையிலும் தகுதியானவர் அல்ல. உயிரியலில் அவர் புதிதாக எதையும் கண்டறியவில்லை; ஆனால், அவரை விட விசித்திரமான ஒரு உயிரினத்தை அவரால் எப்படித்தான் கண்டறிய முடிந்திருக்க முடியும்? இத்தகைய கோணத்தில் மட்டுமே இந்தப் பகுதியைப் பார்க்க முடியும்; இதை கலைஞர்கள் பணிபுரியும் இடமாக அல்லாமல், ஒரு நுணுக்கமான, முழுமை பெற்ற கலைப்படைப்பாகவே கருத வேண்டும். இதன் சமூகச் சூழலுக்குள் நுழையும் எவருக்கும், தான் ஏதோ ஒரு நகைச்சுவை நாடகத்திற்குள் நுழைந்துவிட்ட உணர்வே ஏற்படும். குறிப்பாக, அந்தி சாயும் வேளையில் இந்த இடத்திற்கு ஒருவிதமான வசீகரமான, நிஜமற்ற தன்மை வந்து சேரும். அப்போது, ​​விசித்திரமான வடிவமைப்பு கொண்ட கூரைகள் அந்தி வானத்தின் ஒளியில் இருண்ட நிழல்களாகத் தெரிய, அந்த வினோதமான கிராமமே மிதந்து செல்லும் மேகத்தைப் போலத் தனித்துத் தெரிந்தது. உள்ளூர் திருவிழாக் காலங்களில், குறிப்பாகச் சிறிய தோட்டங்களில் விளக்குகள் ஏற்றப்பட்டு, குள்ளமான மரங்களில் தொங்கும் பெரிய சீன விளக்குகள் ஏதோ ஒரு விசித்திரமான, பிரம்மாண்டமான பழங்களைப் போல ஜொலிக்கும்போது, ​​இந்த மாயத்தன்மை இன்னும் தீவிரமாக உணரப்பட்டது. இத்தகைய மாலைகளில் ஒன்று, அந்த ஊர் மக்களால் இன்றும் மங்கலாக நினைவுகூரப்படுகிறது; அந்த மாலைப் பொழுதின் நாயகனாகத் திகழ்ந்தவர் அந்தச் செந்நிற முடி கொண்ட கவிஞர். அவர் நாயகனாக இருந்த மாலைப் பொழுதுகள் பல உண்டு. அவரது சிறிய பின்புறத் தோட்டத்தைக் கடந்து செல்பவர்கள், அவர் ஆண்களுக்கும், குறிப்பாகப் பெண்களுக்கும் எதேச்சதிகாரமான தொனியில் அறிவுரைகளை வழங்கும் உரத்த குரலைக் கேட்க முடியும். இத்தகைய சூழலில் பெண்கள் காட்டிய அணுகுமுறை, அந்த இடத்தின் முரண்பாடுகளில் ஒன்றாக இருந்தது. அங்குள்ள பெண்களில் பெரும்பாலானோர், ஒருவிதத்தில் 'சுதந்திரமானவர்கள்' என்று சொல்லிக்கொள்பவர்கள்; ஆண்களின் மேலாதிக்கத்தை எதிர்ப்பதாகக் கூறிக்கொண்டவர்கள். இருப்பினும், இந்த 'நவீன' பெண்கள், சாதாரணப் பெண்கள் ஒருபோதும் செய்யாத ஒரு வியக்கத்தக்க செயலைச் செய்தனர்—அதாவது, ஒரு ஆண் பேசும்போது அதைக் கூர்ந்து கவனித்தனர். செந்நிற முடி கொண்ட கவிஞர் லூசியன் கிரிகோரி, உண்மையில் (ஒரு குறிப்பிட்ட கோணத்தில்) கவனிக்கப்பட வேண்டிய மனிதர்தான்; அவர் பேசி முடித்த பிறகு, அதைக் கேட்டுச் சிரிப்பவர்கள் கூட, அவர் சொன்னவற்றைக் கவனித்திருந்தனர். கலைக்கும் சட்டத்திற்கும் இடையிலான பழைய விவாதங்களை, அவர் ஒருவிதமான துணிச்சலான, புத்துணர்ச்சியான பாணியில் முன்வைத்தார்; அது கேட்பவர்களுக்கு ஒரு கண நேர மகிழ்ச்சியைத் தந்தது. அவரது தோற்றத்தில் இருந்த விசித்திரமான தனித்தன்மையும் அவருக்கு உதவியது; அவர் அதைத் தனது செல்வாக்கை வளர்த்துக்கொள்ளச் சரியாகப் பயன்படுத்திக்கொண்டார். நடுவில் வகிடெடுத்த அவரது அடர் செந்நிற முடி, பார்ப்பதற்கு ஒரு பெண்ணின் முடியைப் போலவே இருந்தது; 'ப்ரீ-ராஃபலைட்' (Pre-Raphaelite) ஓவியங்களில் வரும் கன்னியரின் கூந்தலைப் போல மென்மையாகச் சுருண்டு கிடந்தது. ஆனால், அந்தத் தூய்மையான, புனிதமான முக அமைப்பிற்குள், திடீரென அகலமான, முரட்டுத்தனமான முகத் தோற்றம் வெளிப்பட்டது; அவரது தாடை முன்னோக்கி நீட்டிக்கொண்டிருக்க, அதில் ஒருவிதமான ஏளனமான, அலட்சியமான பாவனை இருந்தது. இந்த முரண்பட்ட தோற்றம், நரம்புத் தளர்ச்சி கொண்ட அந்த ஊர் மக்களின் உணர்வுகளை ஒரே நேரத்தில் கிளர்ச்சியடையச் செய்யவும், அதே சமயம் அச்சமூட்டவும் செய்தது. அவர் பார்ப்பதற்கு ஒரு நடமாடும் அவமதிப்பு போலவும், தேவதையும் குரங்கும் கலந்த ஒரு விசித்திரமான கலவை போலவும் இருந்தார். இந்த குறிப்பிட்ட மாலைப்பொழுது, வேறெதற்காகவும் இல்லையென்றாலும், அந்த இடத்தில் நிகழ்ந்த விசித்திரமான சூரிய அஸ்தமனத்திற்காகவே நினைவுகூரப்படும். அது உலகத்தின் முடிவைப் போலவே இருந்தது. வானம் முழுவதுமே ஏதோ ஒரு தெளிவான, தொட்டு உணரக்கூடிய இறகுகளால் மூடப்பட்டிருந்தது; வானம் முழுவதும் இறகுகளால் நிறைந்திருந்தது என்றும், அந்த இறகுகள் முகத்தைத் தீண்டிச் செல்வது போல இருந்தன என்றும் மட்டுமே சொல்ல முடியும். வானத்தின் பெரும்பகுதி சாம்பல் நிறத்தில் இருந்தது; அதில் ஊதா, மென் ஊதா, இயல்புக்கு மாறான இளஞ்சிவப்பு அல்லது வெளிர் பச்சை போன்ற விசித்திரமான நிறங்கள் கலந்திருந்தன. ஆனால், மேற்கு திசையை நோக்கிச் செல்லச் செல்ல, அந்த காட்சி விவரிக்க முடியாத அளவிற்கு மாறியது—ஒளி ஊடுருவக்கூடியதாகவும், தீவிரமான உணர்வு கொண்டதாகவும் மாறியது. இறுதியாக, நெருப்புச் சிவப்பு நிறத்திலான அந்த இறகுகள் சூரியனை மறைத்துக்கொண்டன; பார்ப்பதற்கு அது கண்களால் காண முடியாத அளவிற்கு உன்னதமான ஒன்றாக இருந்தது. அந்த முழு வானமும் பூமிக்கு மிக அருகில் இருந்ததால், அது ஏதோ ஒரு தீவிரமான ரகசியத்தை மட்டுமே வெளிப்படுத்துவது போலத் தோன்றியது. அந்த வானமே ஒரு ரகசியமாக இருந்தது. அது, ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தின் மீதான பற்றின் ஆன்மாவாக விளங்கும், அந்த அற்புதமான 'சிறிய தன்மையை' வெளிப்படுத்தியது. வானமே கூட சிறியதாகத் தெரிந்தது.

அந்த மாலைப்பொழுதை, அந்த அழுத்தமான வானத்தின் காரணமாகவே நினைவில் வைத்திருக்கும் சில குடியிருப்பாளர்கள் அங்கு இருக்கலாம். இன்னும் சிலர், அது ஒரு முக்கிய நிகழ்வின் தொடக்கமாக அமைந்ததால் அதை நினைவில் வைத்திருக்கலாம்...சாஃப்ரான் பார்க்கின் இரண்டாவது கவிஞராக ஒருவர் தோன்றினார். நீண்ட காலமாக, அந்தச் சிவப்பு நிறத் தலைமுடி கொண்ட புரட்சியாளர் எவ்விதப் போட்டியுமின்றித் தனித்து இயங்கி வந்தார்; ஆனால், அந்த அந்தி சாயும் வேளையில், அவரது தனிமை திடீரென முடிவுக்கு வந்தது. கேப்ரியல் சைம் என்று தன்னை அறிமுகப்படுத்திக்கொண்ட அந்தப் புதிய கவிஞர், பார்ப்பதற்கு மிகவும் சாந்தமான தோற்றம் கொண்டிருந்தார்; அவருக்கு மென்மையான, கூர்மையான தாடியும், மங்கலான மஞ்சள் நிறத் தலைமுடியும் இருந்தன. இருப்பினும், அவர் பார்ப்பதை விட அவ்வளவு சாந்தமானவர் அல்ல என்ற எண்ணம் அனைவரிடமும் எழுந்தது. அவர் அங்கு வந்தவுடனேயே, ஏற்கனவே அங்கிருந்த கவிஞர் கிரிகோரியுடன் கவிதையின் இயல்பு குறித்த விவாதத்தில் ஈடுபட்டு, அவருடன் முரண்பட்டார். தான் சட்டத்திற்கும் ஒழுங்கிற்கும் உரிய கவிஞர் என்றும், இன்னும் சொல்லப்போனால், கண்ணியமான வாழ்வியலைப் போற்றும் கவிஞர் என்றும் அவர் கூறினார். இதைக் கேட்ட சாஃப்ரான் பார்க் வாசிகள் அனைவரும், அவர் ஏதோ கற்பனைக்கு எட்டாத வானத்திலிருந்து திடீரென கீழே விழுந்து வந்தது போல அவரை உற்று நோக்கினர்.

உண்மையில், அராஜகவாதியான கவிஞர் லூசியன் கிரிகோரி, இந்த இரண்டு நிகழ்வுகளையும் ஒன்றோடொன்று தொடர்புபடுத்திப் பார்த்தார்.

"மேகங்களும் கொடூரமான நிறங்களும் நிறைந்த இத்தகைய இரவில்தான், 'கண்ணியமான கவிஞர்' எனும் விசித்திரமான பிறவி பூமிக்கு வந்திருக்க வேண்டும்," என்று அவர் தனது வழக்கமான கவித்துவமான பாணியில் கூறினார். "நீ சட்டத்திற்கு உரிய கவிஞர் என்று சொல்கிறாய்; ஆனால், இதுவே முரண்பாடான ஒரு கூற்று. நீ இந்தத் தோட்டத்திற்குள் நுழைந்த அந்த இரவில், வால் நட்சத்திரங்களோ அல்லது நிலநடுக்கங்களோ ஏற்படவில்லையே என்றுதான் எனக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கிறது!"

சாந்தமான நீல நிறக் கண்களையும், வெளிறிய கூர்மையான தாடியையும் கொண்டிருந்த அந்த மனிதர், கிரிகோரியின் இந்தச் சொற்கள் எனும் இடிமுழக்கங்களை ஒருவித அடக்கமான தீவிரத்தன்மையுடன் கேட்டுக்கொண்டிருந்தார். அந்த இடத்தில் இருந்த மூன்றாவது நபரான கிரிகோரியின் சகோதரி ரோசமண்ட்—அவளுக்கும் தன் சகோதரனைப் போலவே சிவப்பு நிறத் தலைமுடி இருந்தது, ஆனால் அவளது முகம் அவனை விட கனிவானதாக இருந்தது—தனது சகோதரனின் பேச்சைக் கேட்டு, வியப்பும் அதிருப்தியும் கலந்த உணர்வுடன் சிரித்தாள்.

கிரிகோரி மீண்டும் உற்சாகத்துடன், ஒரு மேடைப் பேச்சாளரைப் போலத் தொடர்ந்தார்:

"ஓர் கலைஞனும் அராஜகவாதியும் ஒன்றே!" என்று அவர் உரக்கக் கூறினார். "சொற்களை நீங்கள் எப்படி வேண்டுமானாலும் மாற்றி அமைத்துக்கொள்ளலாம். ஒரு அராஜகவாதி என்பவன் ஒரு கலைஞன். குண்டு வீசும் மனிதன் ஒரு கலைஞன்; ஏனெனில், அவன் மற்ற அனைத்தையும் விட ஒரு உன்னதமான தருணத்திற்கே முன்னுரிமை அளிக்கிறான். உருவமற்ற சில சாதாரணக் காவலர்களின் உடல்களை விட, ஒரு கணப்பொழுதில் வெடிக்கும் பிரகாசமான ஒளியும், இடி முழக்கத்தைப் போன்ற ஒரு பேரொலியும் எவ்வளவு மதிப்புமிக்கவை என்பதை அவன் உணர்ந்திருக்கிறான். ஒரு கலைஞன் எந்த அரசாங்கத்தையும் பொருட்படுத்துவதில்லை, எந்த மரபுகளையும் ஏற்பதில்லை. கவிஞன் குழப்பத்தில் மட்டுமே இன்பம் காண்கிறான். அப்படி இல்லையென்றால், இந்த உலகிலேயே மிகவும் கவித்துவமான விஷயம் 'அண்டர்கிரவுண்ட் ரயில்வே' (Underground ரயில்) ஆகத்தான் இருந்திருக்கும்."

"உண்மைதான்," என்றார் திரு. சைம்.

"அபத்தமான பேச்சு!" என்றார் கிரிகோரி. மற்றவர்கள் இது போன்ற முரண்பாடான கருத்துகளை முன்வைக்கும்போது, ​​அவர் மிகவும் பகுத்தறிவுடன் பேசுவார். "ரயில்களில் பயணம் செய்யும் எழுத்தர்களும் தொழிலாளர்களும் ஏன் இவ்வளவு சோகமாகவும் சோர்வாகவும் இருக்கிறார்கள்? ஏன் இவ்வளவு மிகுந்த சோகத்துடனும் சோர்வுடனும் காணப்படுகிறார்கள்? சொல்கிறேன் கேளுங்கள். ஏனென்றால், தாங்கள் பயணிக்கும் ரயில் சரியான பாதையில்தான் செல்கிறது என்பது அவர்களுக்குத் தெரியும். தாங்கள் எந்த இடத்திற்கு டிக்கெட் எடுத்தார்களோ, அந்த இடத்திற்குச் சென்றடைந்துவிடுவோம் என்பது அவர்களுக்குத் தெரியும். 'ஸ்லோன் ஸ்கொயர்' (Sloane Square) நிலையத்தைக் கடந்த பிறகு, அடுத்த நிலையம் 'விக்டோரியா' (Victoria) தான், அது விக்டோரியா மட்டுமே என்று அவர்களுக்குத் தெரியும். ஒருவேளை, அடுத்த நிலையம் எதிர்பாராத விதமாக 'பேக்கர் ஸ்ட்ரீட்' (Baker Street) என்று இருந்தால்... என்னவொரு பேரானந்தம்! அவர்களின் கண்கள் நட்சத்திரங்களைப் போல ஜொலிக்கும், அவர்களின் ஆன்மா மீண்டும் ஏதேன் தோட்டத்திற்குச் சென்றது போல உணரும்!"

"உண்மையில், கவித்துவமற்றவர் நீங்கள்தான்," என்று பதிலளித்தார் கவிஞரான சைம். எழுத்தர்களைப் பற்றி நீங்கள் சொல்வது உண்மையானால், அவர்கள் உங்கள் கவிதைகளைப் போலவே உரைநடையாகத்தான் இருக்க முடியும். இலக்கைத் துல்லியமாகத் தாக்குவது அரிதான, விசித்திரமான விஷயம்; அதைத் தவறவிடுவது அப்பட்டமான, வெளிப்படையான விஷயம். மனிதன் ஒரு குறிதவறிய அம்பால் தொலைவில் உள்ள ஒரு பறவையைத் தாக்கும்போது அது காவியமாகிறது என்று நாம் உணர்கிறோம். மனிதன் ஒரு குறிதவறிய இயந்திரத்துடன் தொலைவில் உள்ள ஒரு நிலையத்தைத் தாக்குவதும் காவியம்தானே? குழப்பம் மந்தமானது; ஏனென்றால் குழப்பத்தில் ரயில் உண்மையில் எங்கு வேண்டுமானாலும் செல்லக்கூடும், பேக்கர் தெருவுக்கோ அல்லது பாக்தாத்துக்கோ. ஆனால் மனிதன் ஒரு மந்திரவாதி, அவனது முழு மந்திரமும் இதில்தான் உள்ளது, அவன் விக்டோரியா என்று சொல்கிறான், இதோ! அது விக்டோரியாவாக இருக்கிறது. இல்லை, உங்கள் வெறும் கவிதை மற்றும் உரைநடைப் புத்தகங்களை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்; நான் பெருமிதக் கண்ணீருடன் ஒரு கால அட்டவணையைப் படிக்கிறேன். மனிதனின் தோல்விகளை நினைவுகூரும் உங்கள் பைரனை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்; அவனது வெற்றிகளை நினைவுகூரும் பிராட்ஷாவை எனக்குக் கொடுங்கள். பிராட்ஷாவை எனக்குக் கொடுங்கள், நான் சொல்கிறேன்!

"நீங்கள் போக வேண்டுமா?" என்று கிரிகோரி கிண்டலாகக் கேட்டான்.

"நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்," என்று சைம் உணர்ச்சிப் பெருக்குடன் தொடர்ந்தார், "ஒவ்வொரு முறையும் ஒரு ரயில் உள்ளே வரும்போதும், அது முற்றுகையிடுபவர்களின் பீரங்கித் தளங்களை உடைத்துக்கொண்டு வந்திருப்பதாகவும், மனிதன் குழப்பத்திற்கு எதிரான ஒரு போரில் வெற்றி பெற்றிருப்பதாகவும் நான் உணர்கிறேன். ஸ்லோன் சதுக்கத்தை விட்டு வெளியேறியதும் ஒருவர் விக்டோரியாவுக்குத்தான் வர வேண்டும் என்று நீங்கள் இழிவாகச் சொல்கிறீர்கள். அதற்குப் பதிலாக ஆயிரம் காரியங்களைச் செய்யலாம் என்றும், நான் உண்மையிலேயே அங்கு வரும்போதெல்லாம் மயிரிழையில் தப்பித்ததைப் போன்ற ஒரு உணர்வு எனக்கு ஏற்படுகிறது என்றும் நான் சொல்கிறேன். மேலும், காவலர் 'விக்டோரியா' என்ற வார்த்தையைக் கூச்சலிடுவதைக் கேட்கும்போது, அது அர்த்தமற்ற வார்த்தை அல்ல. எனக்கு அது, வெற்றியை அறிவிக்கும் ஒரு தூதுவனின் கூக்குரல். எனக்கு அது உண்மையிலேயே 'விக்டோரியா'; அது ஆதாமின் வெற்றி."

கிரிகோரி தனது கனமான, சிவந்த தலையை ஒரு மெதுவான, சோகமான புன்னகையுடன் அசைத்தார்.

"அப்படியிருந்தும் கூட," அவர் கூறினார், "நாங்கள் கவிஞர்கள் எப்போதும் இந்தக் கேள்வியைக் கேட்போம், 'நீங்கள் அங்கு வந்துவிட்ட நிலையில், இப்போது விக்டோரியா என்பது என்ன?'" விக்டோரியா புதிய ஜெருசலேம் போன்றது என்று நீங்கள் நினைக்கிறீர்கள். புதிய ஜெருசலேம் விக்டோரியாவைப் போலவே இருக்கும் என்பது எங்களுக்குத் தெரியும். ஆம், சொர்க்கத்தின் வீதிகளில்கூட கவிஞன் மனநிறைவின்றி இருப்பான். கவிஞன் எப்போதுமே கிளர்ச்சியில் இருக்கிறான்.

"மீண்டும் அதே பேச்சு," என்று எரிச்சலுடன் கூறினான் சைம், "கிளர்ச்சியில் ஈடுபடுவதில் என்ன கவித்துவமான அம்சம் இருக்கிறது? கடல் பயணத்தின்போது வாந்தி எடுப்பதைக் கூட கவித்துவமானது என்று சொல்லலாமே! வாந்தி எடுப்பது என்பது ஒரு கிளர்ச்சிதானே. மிக இக்கட்டான சில தருணங்களில் வாந்தி எடுப்பதோ அல்லது கிளர்ச்சியில் ஈடுபடுவதோ ஆரோக்கியமான செயலாக இருக்கலாம்; ஆனால், இவை எப்படி கவித்துவமானவை என்று எனக்குப் புரியவே இல்லை. பொதுப்படையாகச் சொன்னால், கிளர்ச்சி என்பது அருவருப்பானது—அது வெறும் வாந்தி எடுப்பது போன்றதுதான்."

அந்தப் பெண் ஒரு கணம் முகம் சுளித்தாள்...அது ஒரு விரும்பத்தகாத சொல், ஆனால் சைம் மிகுந்த ஆவேசத்தில் இருந்ததால் அதைக் கவனிக்கவில்லை.

"எல்லாம் சரியாக நடப்பதுதான் கவித்துவமானது!" என்று அவர் கூச்சலிட்டார். "உதாரணமாக, நம் செரிமான மண்டலம் மிக அமைதியாகவும் புனிதமாகவும் சரியாகச் செயல்படுவது—இதுதான் அனைத்துக் கவிதைகளுக்கும் அடிப்படை. ஆம், உலகிலேயே மிகவும் கவித்துவமான விஷயம்—பூக்களை விட, நட்சத்திரங்களை விட—மிகவும் கவித்துவமானது எது தெரியுமா? உடல்நலக் குறைவு இல்லாமல் இருப்பதுதான்!"

"உண்மையிலேயே," என்று கிரிகோரி ஏளனமான தொனியில் கூறினார், "நீங்கள் தேர்ந்தெடுக்கும் உதாரணங்கள்..."

"மன்னிக்கவும்," என்று சைம் கடுமையாகக் கூறினார், "நாம் எல்லா மரபுகளையும் ஒழித்துவிட்டோம் என்பதை மறந்துவிட்டேன்."

முதல் முறையாக, கிரிகோரியின் நெற்றியில் ஒரு சிவப்புத் தழும்பு தோன்றியது.

"இந்த புல்வெளியில் நின்றுகொண்டு, நான் சமூகத்தையே புரட்டிப் போட வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கிறீர்களா?" என்று அவர் கேட்டார்.

சைம் அவரது கண்களை நேராகப் பார்த்து, இனிமையாகப் புன்னகைத்தார்.

"இல்லை, நான் அப்படி எதிர்பார்க்கவில்லை. ஆனால், உங்கள் அராஜகக் கொள்கையில் (anarchism) நீங்கள் உண்மையாகவே தீவிரமாக இருந்தால், நீங்கள் செய்ய வேண்டியது அதைத்தான் என்று நினைக்கிறேன்."

கிரிகோரியின் பெரிய, காளை போன்ற கண்கள் கோபமடைந்த சிங்கத்தைப் போல சட்டென்று இமைத்தன; அவரது சிவப்பு நிறத் தலைமுடி கூட சிலிர்த்து எழுந்தது போலத் தோன்றியது.

"அப்படியானால்," என்று அவர் ஆபத்தான குரலில் கேட்டார், "எனது அராஜகக் கொள்கையில் நான் தீவிரமாக இல்லை என்று நினைக்கிறீர்களா?"

"என்ன சொன்னீர்கள்?" என்று சைம் கேட்டார்.

"எனது அராஜகக் கொள்கையில் நான் தீவிரமாக இல்லையா?" என்று கைகளை இறுக்கிக் கொண்டு கிரிகோரி கூச்சலிட்டார்.

"என் அன்ப நண்பரே!" என்று கூறிவிட்டு, சைம் அங்கிருந்து மெல்ல நடந்து சென்றார்.

ரோசமண்ட் கிரிகோரி இன்னும் அவருடனேயே இருப்பதைக் கண்டு, அவர் ஆச்சரியமடைந்தார்; அதே சமயம் ஒரு விசித்திரமான மகிழ்ச்சியும் அவருக்குள் ஏற்பட்டது.

"திரு. சைம்," என்று அவர் கேட்டார், "உங்களைப் போலவும் என் சகோதரரைப் போலவும் பேசுபவர்கள், தாங்கள் சொல்வதை உண்மையிலேயே அர்த்தப்படுத்திக் கொண்டுதான் பேசுகிறார்களா? இப்போது நீங்கள் சொன்னதை நீங்கள் உண்மையிலேயே அர்த்தப்படுத்தித்தான் சொல்கிறீர்களா?"

சைம் புன்னகைத்தார்.

"நீங்கள் எப்படி?" என்று அவர் திருப்பிக் கேட்டார்.

"அதற்கு என்ன அர்த்தம்?" என்று அந்தப் பெண் தீவிரமான கண்களுடன் கேட்டாள். "அன்புள்ள மிஸ் கிரிகோரி," என்று சைம் மென்மையாகக் கூறினார், "நேர்மை மற்றும் நேர்மையின்மை என்பவற்றில் பல வகைகள் உள்ளன. நீங்கள் உப்பைக் கேட்டுப் பெறும்போது 'நன்றி' என்று சொல்கிறீர்கள்; அப்போது நீங்கள் சொல்வதை உண்மையிலேயே உணர்ந்துதான் சொல்கிறீர்களா? இல்லை. 'உலகம் உருண்டையானது' என்று நீங்கள் கூறும்போது, ​​அதை முழுமையாக உணர்ந்துதான் சொல்கிறீர்களா? இல்லை. அது உண்மைதான், ஆனால் நீங்கள் அதை உணர்ந்து சொல்வதில்லை. சில சமயங்களில், உங்கள் சகோதரரைப் போன்ற ஒருவர், தான் உண்மையிலேயே உணர்ந்து சொல்லக்கூடிய ஒரு விஷயத்தைக் கண்டடைகிறார். அது அரை உண்மையாகவோ, கால் உண்மையாகவோ அல்லது பத்தில் ஒரு பங்கு உண்மையாகவோ இருக்கலாம்; ஆனால், அந்த விஷயத்தை அவர் ஆழமாக உணர்ந்திருப்பதால், அவர் சொல்லும் வார்த்தைகள் அவர் உணர்ந்ததை விடவும் அதிகமாக வெளிப்படுகின்றன."

அவர் தனது புருவங்களைச் சுருக்காமல், நேராக சைமைப் பார்த்தார். அவரது முகம் தீவிரமாகவும், அதே சமயம் வெளிப்படையாகவும் இருந்தது. மிகவும் அலட்சியமான பெண்ணுக்குள்ளும் கூட, ஆழ்மனதில் ஒரு பொறுப்புணர்வு இருக்கும்—அதுதான் தாய்மை கலந்த கண்காணிப்பு; இது இந்த உலகம் தோன்றிய காலத்திலிருந்தே இருந்து வரும் ஒன்று.

"அப்படியானால், அவர் உண்மையிலேயே ஒரு அராஜகவாதி (anarchist) தானா?" என்று அவர் கேட்டார்.

"நான் குறிப்பிட்ட அந்த அர்த்தத்தில் மட்டும்தான்," என்று சைம் பதிலளித்தார்; "அல்லது இன்னும் சரியாகச் சொன்னால், அந்த 'அர்த்தமற்ற' அர்த்தத்தில்!"

அவர் தனது அகன்ற புருவங்களைச் சுருக்கி, சட்டென்று கேட்டார்—

"அவர் உண்மையிலேயே... குண்டுகளையோ அல்லது அது போன்ற எதையோ பயன்படுத்த மாட்டார் அல்லவா?"

சைம் உரக்கச் சிரித்தார்; அவரது மெலிந்த, சற்று பகட்டான தோற்றத்திற்கு அந்தச் சிரிப்பு மிகவும் பெரியதாகத் தெரிந்தது.

"ஐயோ, நிச்சயமாக இல்லை!" என்று அவர் கூறினார், "அப்படியெல்லாம் செய்வதென்றால், அதை அடையாளம் தெரியாதபடி (அநாமதேயமாகத்தான்) செய்ய வேண்டும்!"

இதைக் கேட்டதும், அவரது உதடுகளின் ஓரங்களில் ஒரு புன்னகை அரும்பியது. கிரிகோரியின் விசித்திரமான குணத்தைப் பற்றியும், அதே சமயம் அவர் பாதுகாப்பாக இருக்கிறார் என்பது குறித்தும் அவருக்கு ஒரே நேரத்தில் மகிழ்ச்சி ஏற்பட்டது.

சைம் அவருடன் தோட்டத்தின் ஒரு மூலையில் இருந்த இருக்கை வரை நடந்து சென்றார், தொடர்ந்து தனது கருத்துகளைப் பகிர்ந்துகொண்டார். அவர் ஒரு நேர்மையான மனிதர்; மேலோட்டமான பகட்டான நடத்தைகளுக்குப் பின்னால், அடிப்படையில் அவர் மிகவும் பணிவானவர். உண்மையில், பணிவான மனிதர்கள்தான் அதிகம் பேசுகிறார்கள்; ஆனால், அகங்காரம் கொண்டவர்கள் எப்போதும் தங்களைக் கவனமாக, கட்டுக்கோப்பாக வைத்துக்கொள்கிறார்கள். அவர் கண்ணியமான வாழ்க்கை முறையை, மிகுந்த தீவிரத்துடனும் மிகைப்படுத்தியும் ஆதரித்தார். ஒழுங்கையும் முறையான நடத்தையையும் பாராட்டுவதில் அவர் மிகுந்த உணர்ச்சியுடன் பேசினார். அந்தச் சூழல் முழுவதும் லிலாக் மலர்களின் மணம் பரவியிருந்தது. தொலைதூர வீதி ஒன்றிலிருந்து, மிக மெல்லியதாக ஒரு இசைக்கருவி (barrel-organ) ஒலிக்கத் தொடங்கியது. தான் பேசிய வீரவசனங்கள், இந்த உலகத்திற்கு அடியிலிருந்தோ அல்லது அப்பாலிருந்தோ வரும் அந்தச் சிறிய இசைக்கு ஏற்ப இயங்குவது போல அவருக்குத் தோன்றியது.

அவர் அந்தப் பெண்ணின் செந்நிற முடியையும், கலகலப்பான முகத்தையும் பார்த்தபடி சில நிமிடங்கள் பேசிக்கொண்டிருந்தார். பிறகு, இத்தகைய இடத்தில் இருப்பவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் கலந்துரையாட வேண்டும் என்று கருதி, இருக்கையிலிருந்து எழுந்தார். ஆனால், அந்தத் தோட்டம் முழுவதுமே காலியாக இருப்பதைக் கண்டு அவர் வியப்படைந்தார். அங்கிருந்த அனைவரும் முன்பே சென்றுவிட்டனர்; அவரும் ஒருவித அவசரமான மன்னிப்பு கோரிவிட்டு அங்கிருந்து கிளம்பினார். அவர் அங்கிருந்து புறப்படும்போது, ​​ஏதோ ஒரு மது மயக்கத்தில் இருப்பது போன்ற உணர்வு அவருக்குள் இருந்தது; அதை அவரால் பிறகு விளக்க முடியவில்லை. அதன் பிறகு நடந்த விசித்திரமான நிகழ்வுகளில் அந்தப் பெண்ணுக்கு எந்தப் பங்கும் இருக்கவில்லை; அவருடைய கதை முழுமையாக முடியும் வரை அவர் அந்தப் பெண்ணை மீண்டும் பார்க்கவே இல்லை. இருப்பினும், விவரிக்க முடியாத ஏதோ ஒரு விதத்தில், அவர் மேற்கொண்ட அந்தப் பைத்தியக்காரத்தனமான சாகசங்கள் முழுவதிலும், ஒரு இசைத் தொடரைப் போல அந்தப் பெண் மீண்டும் மீண்டும் நினைவுக்கு வந்தார். அந்த இருண்ட, குழப்பமான இரவு நிகழ்வுகளில், அவருடைய விசித்திரமான செந்நிற முடி ஒரு சிவப்பு நூலைப் போல ஊடுருவிச் சென்றது. ஏனெனில், அதன் பிறகு நடந்தவை நம்ப முடியாத அளவுக்கு விசித்திரமாக இருந்தன; அவை ஒரு கனவாகவே இருந்திருக்கலாம் என்று சொல்லுமளவுக்கு அவை விசித்திரமானவை.

சைம் (Syme) நட்சத்திரங்கள் மின்னும் வீதிக்கு வந்தபோது, ​​அந்த இடம் அப்போது காலியாக இருந்தது. அந்த அமைதி, உயிரற்ற அமைதி அல்ல, ஏதோ ஒரு வகையில் அது ஒரு 'உயிருள்ள' அமைதி என்பதை அவர் உணர்ந்தார். கதவுக்கு வெளியே ஒரு தெருவிளக்கு இருந்தது; அதன் ஒளி, அவருக்குப் பின்னால் இருந்த வேலியின் மீது சாய்ந்திருந்த மரத்தின் இலைகளைப் பொன்னிறமாக மாற்றியிருந்தது. அந்த விளக்குக் கம்பத்திலிருந்து சுமார் ஒரு அடி தொலைவில், கம்பத்தைப் போலவே அசையாமல், உறுதியாக நின்றுகொண்டிருந்தது ஒரு உருவம். அவர் அணிந்திருந்த உயரமான தொப்பியும், நீண்ட கோட்டும் கருப்பு நிறத்தில் இருந்தன; நிழல் படிந்திருந்த அவருடைய முகமும் கிட்டத்தட்ட கருமையாகவே தெரிந்தது. ஒளியின் பின்னணியில் தெரிந்த அவருடைய தீ போன்ற செந்நிற முடியும், அவர் நின்றிருந்த ஆக்ரோஷமான தோரணையும், அவர் கவிஞர் கிரிகோரி (Gregory) என்பதை உணர்த்தின. கையில் வாளுடன் தன் எதிரிக்காகக் காத்திருக்கும் ஒரு முகமூடி அணிந்த வீரனைப் போல அவர் காட்சியளித்தார்.

அவர்...அவர் ஒருவிதத் தயக்கத்துடன் வணக்கம் செலுத்த, சைம் அதற்குச் சற்று முறைப்படியான பதிலளித்தார்.

"நான் உங்களுக்காகக் காத்திருந்தேன்," என்றார் கிரிகோரி. "சிறிது நேரம் பேசலாமா?"

"நிச்சயமாக. எதைப் பற்றி?" என்று ஒருவித மெல்லிய வியப்புடன் கேட்டார் சைம்.

கிரிகோரி தன் கைத்தடியால் முதலில் அந்த மின்விளக்குக் கம்பத்தையும், பிறகு மரத்தையும் தட்டினார்.

"இதைப் பற்றியும் இதைப் பற்றியும் தான்," என்று அவர் உரக்கக் கூறினார்; "ஒழுங்கு மற்றும் அராஜகம் குறித்து. இதோ, உங்கள் அருமைக்குரிய 'ஒழுங்கு'—அந்த மெலிந்த, இரும்பாலான, அசிங்கமான, மலடான மின்விளக்குக் கம்பம்! அங்கே பாருங்கள், 'அராஜகம்'—செழுமையானது, உயிர்ப்புள்ளது, தன்னைத்தானே பெருக்கிக்கொள்பவை—பச்சை மற்றும் பொன்னிறத்தில் ஜொலிக்கும் அந்த அராஜகம்!"

"இருப்பினும்," என்று பொறுமையுடன் பதிலளித்தார் சைம், "தற்போதைய சூழலில், அந்த மின்விளக்கின் ஒளியில்தான் நீங்கள் மரத்தைப் பார்க்கிறீர்கள். அந்த மரத்தின் ஒளியில் நீங்கள் எப்போதாவது இந்த மின்விளக்கைப் பார்க்க முடியுமா என்று எனக்கு வியப்பாக இருக்கிறது." சற்று இடைவெளிக்குப் பிறகு அவர் தொடர்ந்தார், "இருட்டில் இங்கே நின்று கொண்டிருந்தது, நம்முடைய அந்தச் சிறிய விவாதத்தைத் தொடர மட்டும்தானா?"

"இல்லை," என்று தெருவே அதிரும் குரலில் கத்தினார் கிரிகோரி, "நான் விவாதத்தைத் தொடர இங்கே நிற்கவில்லை; அதை என்றென்றைக்குமாக முடித்துவிடவே நின்றேன்."

மீண்டும் அமைதி நிலவியது. ஒன்றும் புரியவில்லை என்றாலும், ஏதோ ஒரு முக்கியமான விஷயம் நடக்கப்போகிறது என்பதை உணர்ந்த சைம், கவனமாகக் கேட்கலானார். கிரிகோரி மென்மையான குரலிலும், சற்று குழப்பமூட்டும் புன்னகையுடனும் பேசத் தொடங்கினார்.

"திரு. சைம்," என்றார் அவர், "இன்று மாலை நீங்கள் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க காரியத்தைச் செய்தீர்கள். மனிதனாகப் பிறந்த எவராலும் இதுவரை செய்ய முடியாத ஒரு காரியத்தை, நீங்கள் எனக்கு எதிராகச் செய்திருக்கிறீர்கள்."

"அப்படியா!"

"இப்போதுதான் நினைவுக்கு வருகிறது," என்று ஆழ்ந்த சிந்தனையுடன் தொடர்ந்தார் கிரிகோரி, "இன்னொருவர் இதைச் செய்திருக்கிறார். சௌத்தெண்டில் (Southend) இருந்த ஒரு சிறிய நீராவிப் படகின் கேப்டன்—சரியாகச் சொன்னால் அவர்தான். நீங்கள் என்னை எரிச்சலடையச் செய்துவிட்டீர்கள்."

"மிகவும் வருந்துகிறேன்," என்று தீவிரமான தொனியில் பதிலளித்தார் சைம்.

"எனது கோபமும், நீங்கள் செய்த அவமதிப்பும் எவ்வளவு கொடூரமானவை என்றால், ஒரு மன்னிப்பால் கூட அவற்றை ஈடு செய்ய முடியாது என்றுதான் தோன்றுகிறது," என்றார் கிரிகோரி, மிகுந்த அமைதியுடன். "எந்த ஒரு துப்பாக்கிச் சண்டையாலும் இதைத் துடைத்தெறிய முடியாது. நான் உன்னைக் கொன்றுவிட்டாலும் கூட, இதை என்னால் அழிக்க முடியாது. அந்த அவமானத்தைத் துடைக்க ஒரே ஒரு வழிதான் இருக்கிறது, அந்த வழியைத்தான் நான் தேர்ந்தெடுக்கிறேன். என் உயிரையும் கௌரவத்தையும் கூட இழக்க நேரிட்டாலும் சரி, நீ சொன்னது தவறு என்பதை உனக்கு நிரூபித்துக் காட்டப் போகிறேன்."

"நான் சொன்னதில் என்ன தவறு?"

"நான் ஒரு அராஜகவாதி (anarchist) என்பதில் எனக்கு உண்மையான ஈடுபாடு இல்லை என்று நீ சொன்னாய்."

"ஈடுபாட்டில் பல நிலைகள் உண்டு," என்று பதிலளித்தான் சைம். "நீ சொன்ன கருத்துக்கள் சொல்லப்பட வேண்டியவை என்று நீ நம்பினாய் என்பதிலும், ஒரு முரண்பாடான கூற்று (paradox) கவனிக்கப்படாமல் போன உண்மையை மக்கள் முன் கொண்டு வரும் என்று நீ கருதினாய் என்பதிலும், உனக்கு முழுமையான நேர்மை இருந்தது என்பதில் எனக்கு எந்தச் சந்தேகமும் இல்லை."

கிரிகோரி அவனை உற்றுப் பார்த்தான்; அவன் கண்களில் ஒருவித வேதனை தெரிந்தது.

"அப்படியானால், வேறு எந்த வகையிலும் நான் தீவிரமாக இருக்கிறேன் என்று நீ நினைக்கவில்லையா? நான் ஏதோ சும்மா சுற்றித் திரிபவன் (flaneur), அவ்வப்போது சில உண்மைகளை உதிர்த்து விடுபவன் என்றுதான் என்னை நினைக்கிறாயா? இன்னும் ஆழமான, இன்னும் தீவிரமான அர்த்தத்தில் நான் தீவிரமாக இருக்கிறேன் என்று நீ கருதவில்லையா?"

சைம் தன் கையில் இருந்த தடியால் சாலையின் கற்கள் மீது பலமாகத் தட்டினான்.

"தீவிரமா!" என்று கத்தினான் அவன். "கடவுளே! இந்தத் தெரு தீவிரமானதா? இந்தச் சீன விளக்குகள் தீவிரமானவையா? இந்த ஒட்டுமொத்த விஷயமுமே தீவிரமானதா? இங்கே வந்து ஏதோ உளறல்களைக் கொட்டுகிறோம், சில சமயம் அர்த்தமுள்ள விஷயங்களையும் பேசுகிறோம். ஆனால், தன் வாழ்க்கையின் பின்னணியில், இந்த வெற்றுப் பேச்சுகளை விடவும் தீவிரமான ஒன்றை வைத்திருக்காத ஒரு மனிதனை, நான் ஒரு பொருட்டாகவே மதிக்க மாட்டேன்—அது மதமாக இருக்கலாம் அல்லது மதுவாகக் கூட இருக்கலாம், எதுவாக இருந்தாலும் சரி, அது இதைவிட தீவிரமான ஒன்றாக இருக்க வேண்டும்."

"சரி," என்றான் கிரிகோரி, அவன் முகம் இருண்டது, "மது அல்லது மதம் ஆகிய இரண்டையும் விட தீவிரமான ஒன்றை நீ இப்போது பார்க்கப் போகிறாய்."

சைம் எப்போதும் போல அமைதியான தோற்றத்துடன், கிரிகோரி மீண்டும் பேசுவதற்காகக் காத்திருந்தான்.

"கொஞ்ச நேரத்திற்கு முன்பு நீ ஒரு மதம் இருப்பதாகச் சொன்னாயே? உனக்கு உண்மையிலேயே ஒரு மதம் இருக்கிறதா?"

"ஓ," என்று புன்னகை பூத்த முகத்துடன் கூறினான் சைம், "இப்போது நாம் அனைவரும் கத்தோலிக்கர்கள்தானே!" "அப்படியானால், உங்கள் மதத்தில் நீங்கள் வணங்கும் கடவுள்கள் அல்லது புனிதர்களின் பெயரால், நான் இப்போது சொல்லப்போகும் விஷயத்தை எந்த மனிதனிடமும்—குறிப்பாகக் காவல்துறையிடம்—சொல்லமாட்டேன் என்று சத்தியம் செய்ய முடியுமா? சத்தியம் செய்கிறீர்களா? இவ்வளவு கடினமான ஒரு உறுதிமொழியை ஏற்றுக்கொண்டு, உங்கள் ஆன்மாவில் ஒரு பெரும் பாரத்தைச் சுமக்கச் சம்மதிக்கிறீர்களா? ஒருபோதும் எடுக்கக்கூடாத ஒரு சபதத்தையும், கனவிலும் நினைக்கக்கூடாத ஒரு ரகசியத்தையும் உங்கள் மனதிற்குள் வைத்துக்கொள்ள ஒப்புக்கொள்கிறீர்களா? அப்படிச் செய்தால், அதற்குப் பதிலாக நான் உங்களுக்கு ஒன்று தருவேன்..."

"அதற்குப் பதிலாக எனக்கு என்ன தருவீர்கள்?" என்று கேட்டான் சைம்; அந்த நபர் சற்று இடைவெளி விட்டிருந்தான்.

"மிகவும் சுவாரஸ்யமான ஒரு மாலைப் பொழுதை உங்களுக்குத் தருகிறேன்."

சைம் சட்டென்று தன் தொப்பியைக் கழற்றினான்.

"உங்கள் இந்த அழைப்பு," என்றான் அவன், "எவ்வளவு முட்டாள்தனமானது என்றால், இதை மறுக்கவே முடியாது! கவிஞர்கள் எப்போதும் அராஜகவாதிகள் என்று சொல்கிறீர்கள்; நான் அதை ஏற்கவில்லை. ஆனால், அவர்கள் எப்போதும் ஒரு சிறந்த விளையாட்டு வீரர்களாக (ஸ்போர்ட்ஸ்மேன்) இருப்பார்கள் என்று நம்புகிறேன். இதோ, ஒரு கிறிஸ்தவனாக, ஒரு நல்ல தோழனாக, சக கலைஞனாக நான் சத்தியம் செய்கிறேன்—இங்கே என்ன நடக்கப்போகிறதோ, அதை நான் காவல்துறையிடம் சொல்லமாட்டேன். சரி, இப்போது சொல்லுங்கள், இது என்ன விஷயம்?"

"எனக்குத் தோன்றுகிறது," என்று கிரிகோரி, எந்தத் தொடர்பும் இல்லாத ஒரு அமைதியான தொனியில் கூறினான், "நாம் ஒரு வண்டியை (கேப்) அழைக்கலாம்."

அவன் இரண்டு முறை நீளமாகச் சீற, ஒரு குதிரை வண்டி (ஹான்சம்) சத்தத்துடன் சாலையோரம் வந்து நின்றது. இருவரும் அமைதியாக அதில் ஏறினர். கிரிகோரி வண்டியின் மேலிருந்த சிறிய திறப்பின் வழியாக, ஆற்றங்கரையில், சிஸ்விக் (Chiswick) பகுதியில் இருந்த ஒரு சாதாரண மதுக்கடையின் முகவரியைச் சொன்னான். வண்டி மீண்டும் வேகமாகச் சென்றது; அந்த விசித்திரமான மனிதர்கள் இருவரும், அந்த விசித்திரமான நகரத்தை விட்டு வெளியேறினர்.