Yevgeny Yevtushenko- (தமிழாக்கம் : எஸ்.சண்முகம்)

இந்த பெண் நியூயார்கில் வசிப்பவள்,
ஆயினும் அவள் ;
அந்த இடத்தைச் சேர்ந்தவளில்லை
தன்னிலிருந்து வெகுதூரம்
இப்பெண் நியான் விளக்குகளை கடந்து ஓடுகிறாள்,
ஒழுக்கிவியலாளனின் திரைமறைவு ,
இவ்வுலகம்
அது இந்த பெண்ணுக்கு வெறுக்கதக்கது,
அவளுக்கான எந்த உண்மையையும் கொண்டிருக்கவில்லை,
உண்மைக்கான அவளது பதிலி சுழற்சி,
சீவப்படாத அவளது கேசம் ,
முறட்டு குளிராடை,
கண்ணாடி அணிந்த ,
இந்த ஒல்லியான
எதிர்- மறுப்பு;
அவளது குதிகால் உயர்காலணியில் நடமிடுகிறது,
உலகிலுள்ள அனைத்துமே அவளுக்கு பொய்யாக் தோன்றுகிறது,
விவிலியத்திலிருந்து தினசரிகள்வரை அனைத்துமே,
மொண்டேகுகளும் காபுளட்டும் இருக்கின்றன
ஆனால்
ரோமியோக்களும் ஜுலியட்டுகளும் காண்பதற்கில்லை.
மரங்களின் சிரங்கள் ஆழ்ந்த சிந்தையில் தொங்குகின்றன
நிலவு இருளடர்ந்து வெறிமயக்கில் ,
ஒரு பீட்னிக்கை போல்
சாவுகாசமாக
பாலொளி பாதையில் நடக்கிறது.
அது ஒரு மதுபானக்கடைக்கும் மற்றொன்றிற்குமாக
அலைவதுபோல்,
கவனமாகவும் தன்னந்தனியாகவும் ,
பேரெழிலுடனும்
ஆனால் குரூரத்துடனும் கீழ் நீள்கிறது...................


எல்லாமே குரூரமானது-
கூரைகளூம் ,
சுவர்களூம் ,
பெருநகரின் மேல் தொலைக்காட்சி ஏரியல்கள் -
எதற்காகவுமில்லை-
கிறிஸ்துவற்ற சிலுவைகளைப் போல் ................
-Yevgeny Yevtushenko-
(தமிழாக்கம் :எஸ்.சண்முகம்)
 

கவிதை பறவை போன்றது
அது
அனைத்து எல்லைகளையும்
உதாசீனப்படுத்துகிறது.

Yevgeny Yevtushenko-
(தமிழாக்கம் :எஸ்.சண்முகம்)

நாம் வயது முதிரும்போது நேர்மையடைய துவங்குகிறோம்
அது இனமறியாதவொன்று,
இந்த பருன்மையான வகைமாற்றங்கள்
மொழியோடும்
எனது மாற்றத்தோடும்
தொடர்புடையதாக தோன்றுகிறது.

ஏதோ ஒன்றில்
உன்னை நான் இப்போது காண்பது
அப்போது உன்னை கண்டவிதமல்ல,
இப்போது உன்னில் நான் காண்பது புதியதெனில்
அது
என் சுய-காணுதலால் கண்டடைந்ததுதான்.
நான் இப்போது உணர்கிறேன் இந்த இருபது ஆண்டுகள்,
சற்று பக்குவமடையாதவைதான்,
அனால் ஒரு மறுபரிசீலனை:
நான் எதை சொன்னேனோ
அதை சொல்லியிருக்க தேவையில்லை,
எதைச் சொல்லியிருக்க வேண்டுமோ
அதற்கு மாற்றீடாக மெளனமானேன்..
-Yevgeny Yevtushenko-
(தமிழாக்கம் :எஸ்.சண்முகம்)

மனிதர்கள் தொல்லைகளை பெருக்குபவர்கள்...............
இனியும் இது இப்படியே நிகழாது:
சாதாரணமாகச் சொன்னால்
இதுவும் ஒருவகையான அநீதிதான்,
எந்த வருடம் எப்படி இது ஒரு பாணியானது?
வாழ்தலுக்குள் வேண்டுமென்றே வேற்றுமையினமை செய்யபெறுகிறது;
வேண்டுமென்றே மரித்தோரை அறுவடை செய்தல்.
அவர்களது தோள்கள் தொய்வடைகிறது ;
சில சமயங்களில் குடிமையில் உழல்கிறார்கள்’
ஒருவர்பின் ஒருவராக விடைபெற்றுச் சென்றனர்,
பிரசங்கிகள் இடுகாட்டில் அலைகின்றனர்
வரலாற்றிடம் கருணை சுரக்கும் வார்த்தைகளை பேசுவர்.
எது மாயகோவ்ஸ்கியிடமிருந்து வாழ்வை கைப்பற்றியது?
அவனது விர்ல்களுக்கிடையில் கைத்துப்பாக்கியை எது திணித்தது
ஒருவேளை
அவனது அந்த குரல், அந்த தோற்றம்,
எந்த தருணத்திலாவது ;
கருணையின் சிறு துகள்கள்
அவனது வாழ்வில் எதையேனும் ஈந்திருக்கிறதா,
துயர் நிகழ்கிறது,
இன்னல் நிகழ்கிறது ,
அது கிடக்கட்டும்
யார் மகிழ்ச்சியின் விலையை அறியாதவனோ,
அவனால் மகிழ்ச்சியை துய்க்கவியலாது...
மனிதர்கள் வாழ்கின்றனர்.
மனிதர்கள் தொல்லைகளை பெருக்குபவர்கள்
மென்மை என்பதே
இறத்தலுக்கு பின்வரும் புகழஞ்சலி..
-Yevgeny Yevtushenko-
(தமிழாக்கம் :எஸ்.சண்முகம்)

துயர் நிகழ்கிறது,
இன்னல் நிகழ்கிறது ,
அது கிடக்கட்டும்
யார் மகிழ்ச்சியின் விலையை அறியாதவனோ,
அவனால் மகிழ்ச்சியை துய்க்கவியலாது...

-Yevgeny Yevtushenko-
(தமிழாக்கம் :எஸ்.சண்முகம்)

-Yevgeny Yevtushenko-
(தமிழாக்கம் :எஸ்.சண்முகம்)

 

அவனது மரணத்தை புனிதப்படுத்துவது....மிரட்சியுற செய்கிறது....
அந்த பள்ளத்தாக்கை என்னால் மறு-நினைவுப்படுத்த இயலுகிறது,
பன்னெடும் காலமாக அழுகும் பாலம்,
பெண்பரியில் கடற்கரையின் அகவளைவில் அவள் பறக்கிறாள்,
இருண்ட புழுதியின் படலத்தில்
,வெளிறிய கன்னங்களூடன், வனப்பற்றும்.
”படுகொலை”
என உச்ச ஸ்தாயில் கதறி அலறினாள்,
என்னால்
இந்த நினைவை எங்குமே தொலைக்க இயலாது,
எப்படி மக்கள் அவள் பின்னால் ஒடினார்கள்,
அரிவாளை புல்வெளியில் கீழே போட்டுவிட்டு ஓடினார்கள்,
சிறு மலையின் தொலைதூரத்தில் ஒருபக்கமாக
சோகம் கவிந்தும் இனமறியா விசித்தரத்தில் வீழ்ந்திருந்தான்,
விலாவில் புலப்படாத காயங்களுடன் கிடந்தான்,

பணத்திற்காக கபடமற்றவன் கொலையுண்டிருக்கிறான்,
அந்த மண்ணின் கறுமையினை
மீண்டும் நினைவு கொள்ள இயலுகிறது,
மெல்லொலி தடங்களை கேட்க முடிகிறது,
புழுதி படலத்தினூடே
அப்பெண்ணை என்னால் கனவில் காணமுடிகிறது.
”படுகொலை”
என் இதயத்தை கிழித்தெறிகிறது..........
இவ்வுலகில் வாழ்தல் சற்று சிரமமாக உள்ளது,
அந்த கதறலை கேட்டது வலிமையுறுகிறது,
மனித இறப்பிற்கு நான் இன்னும் பழக்கப்படவில்லை,
சில சமயங்களில் பார்த்திருக்கிறேன்,
உன் விருப்படி கண்டிக்கலாம்,
ஆனமாவின் புலப்படா அழிவு,
ஒரு மூத்த தோழரின் பணிக்கிடையில்
அவனது மரணத்தை புனிதப்படுத்துவது
என்னை மிரட்சியுற செய்கிறது,

அவனது முகம் மற்றும் அதன் பண்புகளின் மிது இறுகுகிறது
நான் திடமானவன் அல்லன்,
பற்களை இறுக கடித்து, அமைதியாக இருக்கிறேன்,
’படுகொலை’
என நான் உரக்க அலறுகிறேன்.........
-Yevgeny Yevtushenko-
(தமிழாக்கம் :எஸ்.சண்முகம்)


 

வாலிபர்களிடம் பொய் சொல்வது தவறானது.
அவர்களிடம் பொய்மையை உண்மை என்று நிருபிப்பது தவறு
கடவுள் சொர்கத்தில் இருக்கிறார்
உலகிலுள்ள யாவுமே நல்லது
என்று சொல்வதும் தவறானதுதான்

நீங்கள் என்ன சொல்கிறீர்கள் என்பதை அவர்கள் புரிந்து கொள்வார்கள்
இளைஞர்கள்தான் மக்கள்
சிரமங்களை கணக்கிடுவது கடினம் என்று சொல்லுங்கள்,
என்ன இருக்கிறது என்பதை அவர்கள் பார்க்கட்டும்
ஆனால் தற்காலத்தை தெளிவாக காணட்டும்.
தடைகள் நிறைந்திருக்கும்
அதை எதிர்கொள்ள வேண்டும் என்பதையும் சொல்லுங்கள்,
உங்களால் அங்கீகரிக்க இயன்ற தவறினை மன்னியாதீர்கள்
அது மீண்டும் தன்னை இருத்தி பல்கிப் பெருகும்
அதன் பிறகு நமது மாணவர்கள்
நாம் எதை மன்னித்தோமோ
நம்மிடமுள்ள அதை;
அவர்கள் மன்னிக்கவே மாட்டார்கள்.
-Yevgeny Yevtushenko-
(தமிழாக்கம் :எஸ்.சண்முகம்)

அம்மா;
உன் மகனது பிறந்தநாளன்று உன்னை வாழ்த்துகிறேன்,
அவனை எண்ணியெண்ணி வருந்துகிறாய்.
இங்குதான் அவன் உறைகிறான்,
அவன் சொற்பமாக சம்பாத்திக்கிறான்,
அவனது திருமணம் புத்திசாலித்தனமற்றது,
அவன் நீண்டு வளர்ந்திருக்கிறான்,
அவன் சவரமற்றிருக்கி்றான்,
ஓ, எத்தனை துயருறும்
காதல் ஊன்றிய பார்வை அவனுடையது.
உனது கவலைகளின் பிறந்த நாளன்று,
என்னால் இயன்றால் உன்னை நான் வாழ்த்துவேன்,
உன்னிடமிருந்துதான் அவன் இதை வரித்துக் கொண்டான்,
பரிதாப உணர்ச்சியற்ற மற்றும் அர்ப்பணிப்புள்ள வயது
மூர்க்கதனமும் அருவருப்பும் மிகுந்த நம்பிக்கை,
உன்னிடமிருந்து அவன் நம்பிக்கையை தேர்ந்து கொண்டான்,
புரட்சி.

நீ அவனை பிரிசித்திபெற செய்யவில்லை
வளமாக்கவுமில்லை,
அச்சமின்மை ஒன்றுதான் அவனது திறன்,
அவனது சாளரங்களை அகல் திற.
இலைகள் அடர்ந்த கிளைகளிலுள்ள
பறவையொலியை உள்ளே அனுமதி
முத்தமிட்டு கண்களைத் திற.
அவனது குறிப்பேட்டையும் , மைபுட்டியையும் தந்துவிடு,
பாலை பருகத தந்து
அவன் போவதை பார்த்தபடி இரு.
-Yevgeny Yevtushenko-
(தமிழாக்கம் :எஸ்.சண்முகம்)

Only when the sense of the pain
of others begins
does man begin..............
-Yevgeny Yevtushenko-

காதல் ஒரு அஜாக்கிரதையான காவலன்................
கசங்கிச் சுருங்கிய என் வாழ்வின்மீது
தோன்றிய உன் முகத்தினால் ,

என் வாழ்வில் பொதிதிருந்த வறுமையை
முதன்முதலாக உணர்ந்து கொண்டேன்,
பிறகு
ஒரு வனத்தின் , நதியின் ,ஆழியின்
மீது ...........
ஒரு குறிப்பிட்ட ஒளி....
வண்ணத்திலான உலகில் எனது துவக்கமானது,
எதிர்பாராத சூரியோதத்தின் அந்தத்தில்
நான் அச்சுறுகிறேன் , நான் அச்சுறுகிறேன்,
நான் அதை எதிர்த்து போராட போவதில்லை
எனது காதலே... இந்த அச்சம்தான்,
,
எதையுமே
வளர்த்துக்கொள்ள திராணியற்றவனான
நான்
இதை இன்ப பெருக்காக வளர்தெடுக்கிறேன்
காதல் ஒரு அஜாக்கிரதையான காவலன்.
அச்சம் நுனிதாய் என்னை தன்னில் இழுக்கிறது,
உனது முகம் பொருந்தும் தருணத்தில்
இந்நொடிகள்
குறுகியதென்ற பிரக்ஞையுடன் இருக்கிறேன்.
,
என் விழிகளில் நிறைந்திருக்கும் வண்ணங்கள் இன்மையாகிது..
Yevgeny Yevtushenko-
(தமிழாக்கம் : எஸ்.சண்முகம்)

யாருமே சுவராஸ்யமற்றவர்கள அல்ல.
அவர்களின்
விதியென்பது கோள்களின் தொடர் சரிதை.
அதிலுள்ள எதுவுமே குறிப்பானதல்ல,
ஒவ்வொரு கோளும் மற்றொன்றின் வேற்றுமையுருக்கள்.
ஒரு மனிதன் இருன்மையில் வாழும்போது
இருன்மயில் நண்பர்களை கண்டடையும் போதும்
இருன்மை
என்பது சுவராஸ்யமற்றதல்ல.
ஒவ்வொருவனின் உலகுமும் தனியானது,
அந்த உலகில் ஒர் அற்புத நிமிடம்.
அங்கு எந்த மனிதன் இறக்கிறானோ
தன்னுடனேயே தனித்திருக்கிறான்
அவனது முதல் பனி ,
முதல் முத்தம்,
முதல் பிணக்கு,
அவனுடனேயே அற்றுப் போய்விடுகிறது.

அவை;
விடைபெற்ற புத்தகங்கள்,
பாலங்கள்,
மற்றும்
ஓவியம் தீட்டிப்பட்ட கான்வாஸ்,
இயந்திரங்கள்,
அவைகளின் விதி வாழ்தல் .
ஆனால்
எதை இழந்தோமோ அது ஏதுமற்றதுமல்ல
பேராட்டத்தின் சட்டத்தில் ஏதோவொன்று அற்றுப் போயிற்று.
மனிதர்கள் இறப்பதில்லை ,
ஆனால்
உலகம் அவர்களுக்குள் இறக்குகிறது.
நாம் யாரை பிறழ்ந்தவர்கள் என்று எண்ணுகிறோமோ,
அவை
புவியின் உயிரனங்கள்,



அவர்களுள் ,
அவசியமானவர்களைப் பற்றி
நாம் எதை அறிந்திருக்கிறோம்?
சகோதரனின் சகோதரனே?
நண்பர்களின் நண்பனே?
காதலரின் காதலரே?
நாம் நமது தந்தையர்களை அறிந்திருக்கிறோம்.
ஒவ்வொன்றிலும் ஒன்றுமில்லை.
அவை அழிகின்றன ,
அவைகளை மீண்டும் உயிப்பிக்க இயலாது.
இரகசிய உலகங்களை மீண்டும் மீளுருவாக்க முடியாது.
ஒவ்வொரு காலத்திலும்
மீண்டும் ........மீண்டும் ...........
கையறவு பாடலை
அழிவிற்கு எதிராக
நான் இசைக்கிறேன்.
-Yevgeny Yevtushenko-
(தமிழாக்கம் : எஸ்.சண்முகம்)


அப்போது....
கண்விழித்தல் கனவு காணுதல் போன்றது
விழித்தல்; தனிமை கனவுக்கு ஒப்பானது,
இந்தக் குடியேற்றத்தில் ,இந்த குடிலில்
ஆழ்ந்து யோசிப்பது,
காளான்களைச் சேகரிக்கச் செல்வது,

விழிப்பூட்ட ,
உன் கேசத்தை விரல்களால் சிலுப்பி
உனது கண்களை முத்தமிட்டு திறத்தல்
ஒவ்வொரு நாளும் ஒரு புதிய் கண்டைதல்,
இந்த குடியேற்றத்தில் ஒரு மாதம் தங்கியிருந்தோம்,
தோட்டங்கள்,
சங்கேத ஒலியெழுப்பும் பறவைகள்,
பசும்புல்வெளியின் வழித்தடம்
கோதுமை வயல்கள் பக்கம் வளைந்தோடுகிறது,
பாதங்களின் கீழுள்ள தரையின் -கிரிச்சொலி அடர்கிறது.
ஒரு சூரியகாந்திப் பூவை இரண்டாக பிளக்கும் போது
எந்த பிரத்யேக விள்க்கத்திற்கான தேவையுமில்லை
சூரியோதத்தில்;
வருதீங்கின் முன்னுணர்தலில்
ஆற்றிற்குள் இறங்கி ஓடினோம்
தூண்டிலிறை ஆற்றெல்லையில்
உன் பாதங்களை ஊறசெய்கிறது,
அங்கு சிக்கலான கேள்விகளுக்கு இடமில்லை
மனித அறிவெல்லைக்குள் விளக்கமளிக்கக் கூடிய்தாக
அந்த புதிர்மை இருக்கவில்லை,
இரவில் என்னருகில் சயனித்துக் கொண்டு கனவில் திளைக்கிறாய்
விதியின் தற்செயலென இதை நினைத்தேன்,
ஒவ்வொரு காலையின் புலர்வும்
உன்னை சங்கமிக்குமிடமாகிறது
அது நிகழவும் நொறுங்கவும் வாய்பில்லை.
நான் என்னையே தற் -ஸ்துதி செய்துகொண்டேன்
காலத்திற்கு காலம்
உனக்க்குள்ளிருக்கும் எதுவும்
என் அறிதலுக்கு அப்பாலில்லை,
என்னுள் நானே நிறுவிக் கொண்டேன்
மனதின் கணக்கிட்டிற்கு.. உரியவள்ள நீ,
என் ஒவ்வொரு நிகழ்த்துதலையும் நீ தவறென நிருப்பிக்கிறாய்
உனது உண்மை எதிர்பாராதது,
அதுமுதல்
நான் அறிந்ததிலிருந்து,
நீ என்னிடம் வந்தடையவில்லை,
நாட்கள் மீண்டும் மீண்டும் திரும்பிவரலில் இல்லை
ஆனால்
புதிய துவக்கங்கள், புதிய ஆச்சர்யங்கள்,
அந்த ரீங்கரிக்கும் பறத்தலில் நாம் பிணக்குற்றதில்லை
ஆனாலும்
உனது முன் தோன்றல்
வட்டம் வட்டமாய் நம்மைச் சுற்றி
நம்மோடு பறந்து கொண்டே
நம்மை அளந்து வண்ணமிருக்கிறது.
-Yevgeny Yevtushenko-
(தமிழாக்கம் :எஸ்.சண்முகம்)

Like · Comment · Share

நீல குவியலாய் நழுவிக் குவிகிறது.............
எனது காதலி வருவாள்
அவளது கரங்களை அகல விரித்து
அதில் என்னை மடித்து கொள்வாள்,

எனது அச்சஙளை புரிந்து கொள்வாள்,
எனது மாற்றங்களை உன்னிப்பாய் உள்வாங்கிக் கொள்வாள்,
பொழியும் இருளின் அகத்துள்ளிருந்து ,
அதி-கறுமையின் இரவிலிருந்து
வாடகை காரின் கதவுகளை அறைவதை தவிர்க்காமல்
சிதிலமடைந்த தாழ்வாரத்தின் ஊடே மேல்மாடி நோக்கி ஓடுவாள்.
காதலில் கனன்று பொசுங்கியபடியும்...
காதல் வேட்கையின் மகிழ்வுடனும்,
மாடிக்கு சொட்டு சொட்டாக விரைவாள்,
அவள் கதவினை தட்டமாடாள்,
எனது தலையை கரங்களில் ஏந்திக் கொள்வாள்,
தனது மேல்கோட்டை நாற்காலியில் கிடத்துகிறாள்,
அது
தரையின் மிது நீல குவியலாய் நழுவிக் குவிகிறது......
-Yevgeny Yevtushenko-
(தமிழாக்கம் : எஸ்.சண்முகம்)

உண்மைக்கு பதிலாக
அதன் இடத்தை
மெளனம் பிடிக்கும் போது;
மெளனமும் ஒரு பொய்மையாகிறது...

-Yevgeny Yevtushenko-
(தமிழாக்கம் : எஸ்.சண்முகம்)

A poet,s autobiography
is his poetry.
Anything else
is just a footnote...

-Yevgeny Yevtushenko-

யான் யி கவிதை

பிரம்மராஜன் தொகுத்து அவரே வெளியிட்ட அழகிய தொகுப்பிலும் இல்லை
காலச்சுவடுக்காக பிற்பாடு தொகுத்ததிலேயும் இந்த மொழிபெயர்ப்பு காணப்படவில்லை

யான் யி கவிதை
மொழிபெயர்ப்பு ஆத்மாநாம்

நான் விழித்துக் கொண்ட போது
மூன்று பகல் மூன்று இரவு கடும்போருக்குப் பின்
ஆழ்ந்த தூக்கத்தில் அமிழ்ந்தேன்
நான் விழித்துக் கொண்ட போது
சட்டென்று ஒரு உருவம் கடந்ததைப் பார்த்தேன்

ஒரு பெண் என்பது வெளிப்படை
அவள் பின்னலின் முடிவில் சிகப்பு கம்பளி ரிப்பன்
என் தங்கையின் அப்பட்டமான வடிவமாகத் தெரிந்தாள்
எவ்வளவு மோசம் நான் அவளை சரியாகப் பார்க்காதது

நிமிர்ந்து உட்கார்ந்து தூசியைத் தட்டினேன்
எங்கே போயிற்று என் சட்டையில் இருந்த புல்லட்டின் துளை?
ஒரு ஜதை புதிய கருப்புக் காலணிகள் என் காலடியில்

ஒரு பளிச்சிடும் வேறுபாடு என் பழைய வைக்கோல் செருப்புடன்

பாருங்கள் அற்புதமான தையல் வேலையை
காலணிகள் எனக்கும் பொருத்தமாய், லகுவாக, சௌகரியமாக,
நன்றி உணர்வுடன் அவற்றை உற்றுப் பார்த்தேன்
அந்தப் பெண்ணின் உருவம் என் கண் முன் பளிச்சிட்டது மீண்டும்.

பெர்ட்டோல்ட் பிரெக்த்தின் குறுங்கவிதைகள் சில

பெர்ட்டோல்ட் பிரெக்த்தின் குறுங்கவிதைகள் சில

 http://writerpayon.tumblr.com/post/118347356826

MOTTO
And I always thought: the very simplest words
Must be enough. When I say what things are like
Everyone’s heart must be torn to shreds.
That you’ll go down if you don’t stand up for yourself
Surely you see that.

MOTTO
The sharks I dodged
The tigers I slew
What ate me up
Was the bedbugs.

MOTTO
Seated up in the boat’s bows, as you
Notice the leak down at the other end
Better not turn your eyes away, my friend
For you are not outside Death’s field of view.

OBITUARY FOR XX
Speak of the weather
Be thankful he’s dead
Who before he had spoken
Took back what he said.

MOTTO
This, then, is all. It’s not enough, I know.
At least I’m still alive, as you may see.
I’m like the man who took a brick to show
How beautiful his house used once to be.

CHANGING THE WHEEL
I sit by the road side
The driver changes the wheel.
I do not like the place I have come from.
I do not like the place I am going to.
Why with impatience do I
Watch him changing the wheel?

THE LOVELY FORK
When the fork with the lovely horn handle broke
It struck me that deep within it
There must always been a fault. With difficulty
I summoned back to my memory
My joy in its flawlessness.

-Marina Tsevtayeva - poems - Shanmugam Subramaniam

How quiet the
writing,
how
noisy the printing....

-Marina Tsevtayeva -

Shanmugam Subramaniam

19 hrs ·

சிரத்தின் மீதொரு முத்தம்- வறுமையை நீக்கிவிடுகிறது.
நான்
உன் சிரசை முத்தமிடுகிறேன்.
விழிகள் மீதொரு முத்தம்- துயிலின்மையை போக்கிவிடுகிறது.
நான்
உன் விழிகளை முத்தமிடுகிறேன்.

இதழ்களின் மீதொரு முத்தம் - ஆழ்ந்தமிழ்ந்த தாகத்தை தணிக்கிறது.
நான்
உன் இதழ்களை முத்தமிடுகிறேன்.
சிரத்தின் மீதொரு முத்தம்- ஞாபகத்தை துடைத்தெறிகிறது
நான்
உன் சிரத்தை முத்தமிடுகிறேன்.
-Marina Tsevtayeva -
(தமிழாக்கம்: எஸ்.சண்முகம்)

Shanmugam Subramaniam

18 hrs ·

இதோ
இங்கேயொரு ஜன்னல்
இன்னும் அதிக எண்ணிக்கையில் உறக்கமிழந்தவர்கள்!
ஒருவேளை- வைன் பருகிக் கொண்டிருக்கிறார்கள்
அல்லது
இரு காதலர்கள் பிணைந்த கரங்களை
பிணைப்பகற்ற இயலாமல் தவிக்கிறார்கள் .

ஒவ்வொரு வீட்டிலும்
இப்படியொரு ஜன்னல் இருக்கத்தான் செய்கிறது,
சந்தித்தலையும் பிரிதலையும் எண்ணி
இரவில்
ஒரு ஜன்னல் விம்மி அழுகிறது.
ஒருவேளை-
எண்ணற்ற விளக்குகள் எரிகின்றன
ஒருவேளை -
மூன்றே முன்று மெழுகுவத்திகள்.
ஆனால்
நிம்மதி என் மனதில் எங்குமில்லை,
என்னுடைய வீட்டிலும் இல்லை,
இவைகள்தான் துவக்கம்.
விழித்திருக்கும் வீட்டிற்க்காக பிராத்தியுங்கள் , நண்பரே,
ஜன்னலை ஒளியூட்டுங்கள்.
-Marina Tsevtayeva -
(தமிழாக்கம்: எஸ்.சண்முகம்)

 

Shanmugam Subramaniam

Yesterday · Edited · ·

கரங்களை முத்தமிட நான் விரும்புகையில்,
எல்லாவற்றையும் பெயரிட விழைகிறேன் ,
இரவின்
கதவுகளை விசாலமாகத் திறக்கவும் விரும்புகிறேன்.

எனது தலையை அழுத்திக் கொண்டு
வன்மையான ஒலியொன்று -மெலிந்து வளர்வதை
கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறேன்,
அன்றியும்
தூக்கமினமியில் அயர்ந்திருக்கும் வனங்களை
காற்று உலுக்குகிறது.
ஆ, இந்த இரவு,
சிறிய நீராறுகளின் தண்ணீர் உயர்ந்து
துயிலின் திசை நோக்கி வளைகிறது.
(நான் சற்றேக்குறைய உறங்குகிறேன்.)
இரவின் ஏதோவொரு மூலையில்
ஒரு மனித உயிர் மூழ்குகிறது.
-Marina Tsevtayeva -
(தமிழாக்கம்: எஸ்.சண்முகம்)

Shanmugam Subramaniam

16 hrs · Edited ·

கவலையில் தோய்ந்து வளைந்திருக்கிறேன்,
சிரிப்பதற்கு,
கடவுள் சற்று தயங்கினார்,
பாருங்கள்
கணக்கற்ற புனித தேவதைகளுக்கு
ஒளிரும் உடலைத் தந்திருக்கிறார்,

 

அதில்
சிலவற்றிற்கு மிகப்பெரும் சிறகுகள் உள்ளன
மற்றவை சிறகின்றி இருக்க;
அதனால்தான் நான் அரற்றி அழுகிறேன்
ஏனென்றால்
நான்
கடவுளைக் காட்டிலும்
அவரது வெண்ணிற தேவதைகளை அதிகமாக நேசிக்கிறேன்.
-Marina Tsevtayeva -
(தமிழாக்கம்: எஸ்.சண்முகம்)

Shanmugam Subramaniam

19 hrs · Edited ·

நீ என்னை காதலித்தாய்.
உனது பொய்மை
தன்னளவில் நேர்மையை கொண்டிருந்தது,
ஒவ்வொடு பொய்மையினுள்ளும்
ஏதொவொரு உண்மையிருந்த்து,
உனது காதல் அறியப்பட்ட எல்லைகளுப்பால் விரிந்தது
வேறு யாராலும் இயலாத அளவுக்கு.

காலத்தைக் காட்டிலும்
உன்னுடைய காதல் நீண்டிருப்பதாகத் காட்சியுறுகிறது.
இபோது நீ மெல்ல கையசைக்கிறாய்-
திடீரென்று
என்மீதான உனது காதல் இறுதியுறுகிறது!
அதுதான் ஐந்து வார்த்தைகளினுள் உறையும் உண்மை .
Marina Tsevtayeva -
(தமிழாக்கம்: எஸ்.சண்முகம்
"Love for me is over"

Shanmugam Subramaniam

16 hrs ·

உன் பெயர் : துயில்..................
உனது பெயர் எனது உள்ளங்கையிலுள்ள பறவை
என் நாவிலுள்ள சிறிய ஐஸ்கட்டி
இதழின் சிறு அசைவு
உனது பெயர் :
உயர பறத்தலில் மிதக்கும் பந்து,
வாயினுள் ஒலிக்கும் வெள்ளி மணி,
நிர்ச்சலனமான குளத்தில் எறியப்பட்ட கல்
உனது பெயர் நீரை வாரியிறைக்கிறது,

மற்றும்
அந்த ஓசை இரவின் குளம்படியில் கடகடக்கும் ஒலி
இடியின் பேரோசையை ஒத்த ஒலியெழுகிறது
அல்லது;
எனது நெற்றிப் பொட்டொடு நேராக பேசுகிறது
நிமிர்த்தப்பட்ட கைத்துப்பாக்கியின் கூர்மையொலியை ஒத்திருக்கிறது.
உனது பெயர்- எத்தனை இணக்கமற்றிருக்கிறது,
அது
அசைவற்ற இமைரோமங்களைக் கொண்ட
எனது விழிகளில்-உனது
முத்தம் இனிமையும் குளுமையுமாய் பதியும்,
உனது பெயர் உறைபனியின் முத்தம்
குளிர் ஊற்றின் நீரை விழுங்குதல்,
புறாவின் நீலம்.
”உன் பெயர் : துயில்”.
-Marina Tsevtayeva -
(தமிழாக்கம்: எஸ்.சண்முகம்)
*அலக்ஸாண்டர் பிளாக்கிற்கான கவிதைகள்

 

Shanmugam Subramaniam

16 hrs · Edited ·

இது என்ன?
பிரிதலுக்கான நாடோடியின் பேருணர்ச்சி
வேகமாக பிரிந்து போதலுக்கான இந்த தயார்தன்மை-
எதற்கு இது ,
நாம் சற்றுமுன்னம் தானே சந்தித்தோம்?

நான் இதை உணரும் கணத்தில்
எனது தலை என் கைகளில் ஓய்ந்திருகிறது ,
இரவிற்குள் உற்றுப் பார்க்கிறேன்.
நமது கடிதங்களைப் புரட்டி பார்க்காத
யாரும் புரிந்து கொள்ளமாட்டார்கள்
நாம் எத்தனை முழுமையான-
ஆழமான நம்பிக்கையின்மையில் உழல்கிறோம்.
அதுவே சொல்லும் :
நாம் நமக்கு எத்தனை உண்மையாக இருகிறோம் என்பதை.
-Marina Tsevtayeva -
(தமிழாக்கம்: எஸ்.சண்முகம்)

Alice Walker கவிதைகள் - (தமிழாக்கம் : எஸ்.சண்முகம்)

ஒரு மரத்துடன்
உணர்வுவயமான கூடலை
தக்க வைத்துக் கொள்ள... பித்தாக வேண்டும் .

காட்டிற்குள் 
இருள்அடர்ந்த இரவொன்றில்
நான்
என் தடம் பிறழ்ந்தேன்.

-Alice Walker -
(தமிழாக்கம் : எஸ்.சண்முகம்)

காதலைக் குறித்து இப்படி யோசிப்பவளை.....................................................................................

எனக்கொரு நண்பி இருக்கிறாள்
அவளுக்கு நரைவீழத் துவங்கியிருக்கிறது,
அவளது கூந்தல் மட்டுமல்ல
ஆனால்
அது ஏன் அப்படியாகிறது
எனக்குத் தெரியவில்லை.

இது வைட்டமின் ஈ குறைபாடா
பாந்தோதெனிக் அமிலம்; அல்லது B-12?
அல்லது
மூர்க்கமான தனிமையில் வசிப்பதாலா?

ஒருவனைக் காதலிக்க உனக்கு எத்தனை நாட்கள் எடுக்கும்?
என அவளை கேட்டேன்.

”ஒரேயொரு கதகதப்பான கணம் என்று பதிலளித்தாள்”
.
எத்தனை காலம் அவனைக் காதலிப்பாய்
ஏறக்குறைய பல மாதங்கள் வரை நீடிக்கலாம் என்றாள்,
காதலிப்பதிலிருந்து விடுபட்டு காதலர்களை மறக்க
உனக்கு எத்தனை காலம் பிடிக்கிறது?
மூன்று வாரங்கள் என்று அவள் சொன்னாள்.

எனக்கும் நரைவிழ துவங்கியுள்ளதை சொன்னேனா?

ஏனென்றால்
காதலைக் குறித்து இப்படி யோசிப்பவளை.
நான் வியக்க துவங்கிவிட்டேன்.

-Alice Walker -
(தமிழாக்கம் : எஸ்.சண்முகம்)

Shanmugam Subramaniam

13 hrs · 

மென்காற்று வீசும் படுக்கையில்
நமது உடல்களை தீண்டிக்கொள்ள
நீ எத்தனை வெது வெதுப்பாய் இருக்கிறாய்.....

நாளை வரை 
சிறிய சச்சரவை
நாம் சேமித்து வைத்துக் கொள்ள இயலாதா?

-Alice Walker -
(தமிழாக்கம் : எஸ்.சண்முகம்)

Shanmugam Subramaniam

13 hrs · Edited · 

இன்றைய இரவு திராட்சை ரசம்,
அல்லது
திராட்சை ரசம் இல்லை

அல்லது
உன்னிடமிருந்து வந்த கடிதம்,
அல்லது
உன்னிடமிருந்து வராத கடிதம்.

நான் அமர்ந்திருக்கிறேன்,
பதற்றமற்ற மழையின் சப்தத்தை கேட்கிறேன்.
கவிதையொன்றை எழுதுகிறேன்,
அங்கேயே என்னை கொல்கிறேன்.

அது மெல்லிய வலியை கொணர்கிறது.

இன்றிரவு மழைபெய்கிறது , நாளை பிரகாசமாய் ஒளிரும்.

நாளை சொல்வேன்,

நேற்று வழக்கமாய்தான் இருந்தது ,
அதே மழை மட்டுமே ......

எனது காலணிகள் அதீத - இறுக்கமடைகிறது.

-Alice Walker -
(தமிழாக்கம் : எஸ்.சண்முகம்)

Shanmugam Subramaniam

11 hrs · Edited · 

உண்மையாக உன்னை நான் மனமாற நேசிக்கிறேன்’
என்றான்.

எனக்கு நேசம் என்ற பதம் பிடித்தமில்லை.
இது
ஒரு நாயிடம் சொல்வதைப் போல்
எனக்கு ஒளிக்கிறது என்றேன்.

எனக்கு காதலை மட்டுமே தா
அல்லது
ஏதுவும் தேவையில்லை.

உன் நேசத்தை ஒரு குளத்தில் எறிந்துவிடு
என்றேன்.

ஆனால்,
அவனை குறித்து நான் உண்ர்ந்தது
வெதுவெதுப்பும் , மகிழ்வான துள்ளலும்,
என் ஈரம் செறிந்த வாய்,
பேரார்வம்.

அப்படி நான் நிர்பந்திக்கபட்டால்
அதைவிடுத்து நீந்திச் சென்றுவிடுவேன்.

-Alice Walker -
(தமிழாக்கம் : எஸ்.சண்முகம்)

Shanmugam Subramaniam

14 hrs · Edited · 

நான் என் சுயமாக இருக்க துவங்கினேன்..........

அவன் சொன்னான் :
நீ சந்தோஷாமாய் இருக்க வேண்டும் நினைக்கிறேன்.

அவன் சொன்னான்: நான் உன்னை நேசிக்கிறேன்.

பிறகு
அவன் பிரிந்து சென்றான்.

இரண்டு நாட்கள் நான் சந்தோஷமாக இருந்தேன்.

அந்த இருநாட்கள்
அவன் என்னை அவ்வளவு நேசித்தான்.

இரண்டு நாட்கள் மட்டுமே, நான் சந்தோஷமாக இருந்தேன்.

பிறகு
நான் என் சுயமாக இருக்க துவங்கினேன்.

-Alice Walker -
(தமிழாக்கம் : எஸ்.சண்முகம்)

நான் உன்னை ஆரத்தழுவிக் கொண்டிருக்கும் வேளையிலும்
வெகுதூரம் விடைபெற்று சென்ற யாரோயொருவன
உன்னை நினைக்கிறேன்.

பாத்திரத்திற்குள் நிறைந்துள்ள் கறுநிற தேனுக்குள் 
செப்பு நாணயங்களாக உன் கண்கள்,
வேறு யாரோ ஒருவருக்கு இனிய ஒளியை வழங்குகிறது,

கறுநிற கேசம் என் விரல்களின் இடுக்குகளில் நழுவுகிறது
ஒரு மின்னல்வெட்டில்
உன் சிரம் மூலையில் சுழல்கிறது,

உன் புன்முறுவல் என்முன் உடைந்து நொறுங்குகிறது,

ஒரு சுழல் கதவை போல்
துடுக்குத்தனமான் கடைசி சுழற்சி
உன்னை தூர்த்துவிடுகிறது,
என்னிலிருந்து
நீ வேறுபட்டுத் தொலைந்துவிடுகிறாய்.

உன்னை என்வசத்தில் வைத்திருக்கும் தருணத்திலும்
உன்னைப் போக அனுமதிக்கிறேன்........

-Alice Walker -
(தமிழாக்கம் : எஸ்.சண்முகம்)

எனது குரலை இழந்துவிட்டேன்
நிச்சயமாக,

நீ சொன்னாய்
“காதலையும் மலர்களையும் பேசும் கவிதைகள்
படாடோபமானது
புரட்சியால் அதை பெறவியலாது.

இங்கு கதகதப்பான இனியசாறு ததும்பும்
குரல்வளை இருக்கின்றது.
என் தொண்டையிலிருந்து
ஒழுங்கற்று எழுகிறது.

உனது விரல்களின் மீது
அதை அழுத்த என்னை அனுமதியேன்,

சில இடங்களில்
அதற்கு பேசத் தெரிந்ததில்லை ,
எப்படி நம்புவது என்பதையும் அறிந்ததில்லை.

அப்போது
எவ்வாறு உன் குருதிபடந்த குரலை
நீ அழுத்தினாயோ அப்படி............

-Alice Walker -
(தமிழாக்கம் : எஸ்.சண்முகம்)

உனது கண்கள் ;அகல விர்ந்த மலர்கள்,
புதிர்மைகளை தன்னுள் மறைக்க
அதன் மையம் மட்டுமே இருன்மையாக இறுகியுள்ளன

அது என்னை கவர்ந்திழுத்து ,
நான் அறிந்த்தைக் காட்டிலும்
என்னை கவனமாய் மலரச் செய்கிறது,

நான் என்னுள்ளேயே
வைத்துக் கொள்ளதக்க ரகசியத்தை உறுதியளிக்கிறது.

-Alice Walker -
(தமிழாக்கம் : எஸ்.சண்முகம்)

எனக்குப் பிடித்த நூறு நாவல்கள் 19- லிடியா டேவிஸ் (Lydia Davis) The End of the Story , சாக்ரடீஸ் நகைப்பாரா? - எம் டி முத்துக்குமாரசாமி

Sunday, August 2, 2015

சாக்ரடீஸ் நகைப்பாரா?








தத்துவ ஞானிகள் என்றாலே நீண்டதாடியும் இறுகிய மோவாயும் பல்லைஇறுக்கிக் கடித்துக்கொண்டிருக்கும் பாவனையும் கொண்டவர்களாகத்தான்இருக்க வேண்டும் என்ற எண்ணம் பொதுப்புத்தியில் எப்போது நிலைபெற்றதுஎன்பது பற்றிய சரியான வரலாற்று ஆய்வுகள் இல்லை. ஆனால்தத்துவஞானிகளின் ஆதிஉருவான சாக்ரடீசிடமிருந்துதான் இந்த பொதுபிம்பம்மேற்கிலுலும் சரி நம்மூரிலும் சரி உருவாகியிருக்க வேண்டும். பழையதமிழ்ப்படங்களில் ஒரு தோளைச் சுற்றி போடப்பட்ட கிரேக்க மாராப்புசீலையுடன் சிவாஜி கணேசன் கண்கள் சிவக்க வீர வசனம் பேசிவிஷக்கோப்பையை வாங்கிக்குடித்துவிட்டு சாவதை பார்த்தவர்கள் தத்துவஞானிகள் யுகாந்திரத்திற்கும் சிரித்திருக்கவே மாட்டார்கள் என்று கற்பூரம்அணைத்து சத்தியம் செய்வார்கள். உண்மை அதற்கு நேர் எதிர்மாறானது;சாக்ரடீஸ் மிகுந்த நகைச்சுவை உணர்வு கொண்டவராகவும் உரக்க வாய்விட்டுநகைக்ககூடியவராகவும்தான் வாழ்ந்திருக்க வேண்டும். தன்னுடைய‘குடியரசில்’ கவிஞர்களுக்கு இடமில்லை என்று அறிவித்த பிளேட்டோவின்ஆசிரியர் பிளேட்டோவை நினைத்தாவது சிரித்திருக்க வேண்டும்தானே?



சாக்ரடீஸ் சோகம் ததும்பும் விழிகளோடு ஏதென்ஸ் நகர தெருக்களில்சுற்றிக்கொண்டிருக்கவில்லை,அவர் தன்னுடன் உரையாடியவர்களையெல்லாம்அங்கதத்துடன் எதிர்கொண்டார். உள்ளபடிக்கு மேற்கத்திய இலக்கியத்தில்அங்கதம் என்பதே சாக்ரடீசிடமிருந்துதான் உருவானது என்று கருதஇடமிருக்கிறது. பண்டைய கிரேக்கத்தின் வரலாற்று ஆசிரியர்கள் சாக்ரடீஸ்தன்னைப்பற்றிய நகைச்சுவை நாடகமொன்றை வெகுவாக ரசித்துப் பார்த்தார்என்று பதிவு செய்துள்ளனர். சாக்ரடீசை விட இன்னும் அதிகமாகநகைக்ககூடியவராக டெமாக்ரிடஸ் என்ற தத்துவஞானி இருந்தாராம்.டெமாக்ரிடஸ் ஒரு வேளை பைத்தியமோ என்று பரிசோதித்துப் பார்க்கும்படிகிரேக்கத்தின் மருத்துவர் ஹிப்பாகிரடீஸ் நியமிக்கப்பட்டார். சிரிக்கும்தத்துவஞானி என்ற அரிய பெயரைப் பெற்றிருந்த டெமாக்ரிடஸ் போலஅதிகமான எதிரிகளைக் கொண்டிருந்த வேறொரு ஞானி இருந்திருக்கமுடியாது. பிளேட்டோ டெமாக்ரடசின் நூல்களையெல்லாம்கொளுத்தவேண்டும் என்று எழுதினார். மார்கஸ் ஆருலியஸ், டெமாக்ரடஸ்புழுத்து செத்தார் என்று எழுதி வஞ்சம் தீர்த்தார்(?). இத்தனைக்கும்டெமாக்ரடீஸ் அணுக்களால் ஆகிய உலகினை முதன்முதலில் கற்பிதம் செய்ததத்துவஞானியாவார். ஹிப்போகிரட்டீஸ் ஒரு போலி மருத்துவராய் இருந்துடெமாக்கிரட்டஸை பைத்தியம் என்று சான்றிதழ் வழன்கியிருப்பாரேயென்றால்பண்டைய கிரேக்கம் டெமாக்கிரட்டஸையும் மனித கீழ்மைகளைக் கண்டுநகைத்தமைக்காக பைத்தியம் என்று கொன்றிருக்கும் பண்டைய கிரேக்கம்.நகைச்சுவையும் நகைப்பும் இவ்வளவு கடுமையான கசப்புணர்வினை ஏன்ஏற்படுத்துகின்றன? ஏன் சீரிய தளங்களிலிருந்து வழுவியவர்களாகநகைப்பவர்களை பாவிக்கின்றோம்?


உண்மையான நகைச்சுவை எல்லா வகையான அதிகாரங்களுக்கும்எதிரானதாக இருக்கிறது. தத்துவவாதிகளின் நகைப்போ அடிப்படைநம்பிக்கைகளை கலைத்துபோட வைப்பதாகும். பிளேட்டோவின்‘உரையாடல்களில்’ சாக்ரடீசும் இதர தத்துவஞானிகளும் பல இடங்களில்வாய்விட்டு நகைக்கின்றனர். பிளேட்டோவை ஒரு நகைச்சுவையாளராககற்பனை செய்வது சற்று சிரமமான காரியமாக இருந்தாலும் அரசியல் நீதிஎன்பதை விவாதிக்கும்போதே சாக்ரடீசும் பிற ஞானிகளும் நகைக்கின்றனர்என்பதை பிளேட்டோ பதிவு செய்திருக்கிறார். அதை பதிவு செய்ய வேண்டும்என்ற உணர்கொம்புகள் அவருக்கு இருந்திருக்கின்றன என்பதே எனக்குபிளேட்டோவின் மேல் மரியாதையை அதிகப்படுத்துகின்றன. இறப்பிற்கு பின்புசெய்யப்படுகின்ற சடங்குகளைப் பற்றிய விவாதங்களில் பிளேட்டோவின்‘உரையாடல்களில்’ நாம் அதிகமும் சிரிக்கின்ற சாக்ரடீசைப் பார்க்கிறோம்.சாக்ரடீசைப் பார்த்தும் பிறர் நகைக்கின்றனர். விவாதங்களின் போக்கினைதிசைதிருப்பும் சாக்ரடீசின் உத்திகளைப் பார்த்து தார்சிமாக்கூஸ் நகைக்கிறார்.


தன் உரையாடல்களின் வழி நீதி என்பது அநீதியை விட இயல்பிலேயேஉயர்ந்தது என்பதை விளக்கும் நகரம் ஒன்றினை நிர்மாணிக்க சாக்ரடீஸ்முயற்சி செய்யும்போது அவருடைய வாதத்தினை இடைமறிக்கும் கிளௌகான்நீதியின் இயல்பென்பது வெறும் மரபுதான் என்று வாதிடுகிறார். மரபைக்கைப்பற்றும் பலகீனர்கள் அதிகாரம் மிக்க மனிதர்கள் தங்களுக்கு இழைக்கசாத்தியப்பாடுள்ள அநீதியினை தடுத்துவிடமுடியும் என்றும் சொல்கிறார்.பிறருக்கு அநீதியை இழைப்பது எல்லோருக்குமே மகிழ்ச்சிதரக்கூடியது தாம்அநீதியினால் துன்புறுவதே கொடுமையானது என்பதை அனைத்து தத்துவஞானிகளும் சபையில் ஒத்துக்கொள்கின்றனர். உரிய பாதுகாப்புஇருக்குமானால் அநீதியை பிறருக்கு இழைக்க நீதிமானும் குற்றவாளியும்ஒன்றுபோலவே தயங்கமாட்டார்கள் என்று பேசிக்கொள்கிறார்கள். எதைவேண்டுமானாலும் செய்யலாம் என்ற அதிகாரத்தைத் தரக்கூடிய மந்திரமோதிரம் ஒன்று இருக்குமானால் அதை அணியும் எவருமே எந்தஅநீதியையும் இழைக்கத் தயங்கமாட்டார்கள் என்று சொல்லி சிரிக்கிறார்கள்.தத்துவ ஞானிகள் அனைவரும் கூடி சிரித்த சம்பவங்களிலேயே மிகவும்ஆழமான சிரிப்பு அது. அநீதியை இஷ்டத்துக்கு இழைப்பதன் மூலமே மனிதன்கடவுளுக்கு நிகரானவன் ஆகிறான் என்றும் உரையாடல்கள் தொடர்கின்றன.


நகைச்சுவையாளராக இருந்தாலும் கூட நீதியை நிலைநாட்டும் தன்னுடையலட்சிய நகரில் பெரும் சப்தத்துடன் நகைத்தல் தடை செய்யப்படவேண்டும்என்றே சாக்ரடீஸ் சொல்கிறார். அத்தகைய நகைப்பு வன்முறையைத்தூண்டிவிட்டுவிடும், நகரத்தின் அமைதி சீர்குலைந்துபோகும் என்றும்சாக்ரடீஸ் வாதிடுகிறார். பிளேட்டோவின் ‘குடியரசில்’ தடைசெய்யப்படவர்கள் கவிஞர்கள் என்றால், சாக்ரடீஸிற்கு என்று ஒரு குடியரசுஅவருடைய லட்சியங்களின்படி அமையுமென்றால் அதில் தடைசெய்யப்பட்டவர்களாக அரிஸ்டோஃபேன்ஸ் போன்ற நகைச்சுவை நாடகஆசிரியர்களே இருப்பர்.


இன்றைக்கு அரிஸ்டோஃபேன்ஸின் நாடகங்களை வாசிக்கும்போது அவைதங்களுடைய வரலாற்று காலகட்டத்தினுள் சிக்கித் தவிக்கின்றன;சோஃபகிளிசின் துன்பியல் நாடங்களைப் போல காலத்தை விஞ்சி நிற்கின்றதன்மை அவற்றுக்கு இல்லை. ‘தவளைகள்’, ‘குளவிகள்’ போன்றஅரிஸ்டோஃபேன்ஸின் நாடகத் தலைப்புகள் கூட ஈசாப்பின்நாட்டுப்புறகதைகளுக்கு கடன்பட்டவை போல தோன்றுகின்றனவே தவிரதன்னளவில் வசீகரமானவையாக இல்லை. உண்மையில் நகைச்சுவையின்தன்மையும் இதுதான்; அது வரலாற்று காலகட்டத்துக்குள் மட்டுமே இயங்கும்.இத்தனைக்கும் அரிஸ்டோஃபேன்ஸின் நாடகங்களில் பல கவித்துவமானபடிமங்கள் காணக்கிடைக்கின்றன. உதாரணமாக முப்பதாயிரம் நாரைகள் கற்களை தங்கள் கால்களில் கவ்விக்கொண்டு நகரம் ஒன்றினைஅமைப்பதற்காக பறந்து வரும் காட்சி அரிஸ்டோஃபேன்ஸின் காட்சிகளில்ஒன்று. பறவைகளையும் மிருகங்களையும் வைத்து எழுதப்படுகிறநகைச்சுவை கீழே விழுந்துவிட்டவனைப் பார்த்து நகைப்பது போன்றது ஆனால்அதனால் தப்பொன்றுமில்லை என்றே பண்டைய கிரேக்கத்திலும்கருதப்பட்டது.


நம்முடைய நாட்டிய சாஸ்திரமும், தொல்காப்பியமும் கூடநகைச்சுவையினை உயர்வாகக் கருதுவதில்லை. நாட்டிய சாஸ்திரம்ஹாஸ்யம் தாழ்ந்த குலத்தவருக்கான ரசம் என வரையறுக்கிறது.தொல்காப்பியமோ நகை, இளிவரல் போன்ற சுவைகள் கீழானவை எனமெய்ப்பாட்டியலில் சூத்திரமாக்குகிறது. ஆனால் பழம் இந்திய மரபுகள்நகைச்சுவையை அரசு அதிகாரத்திற்கு எதிரானதாக கணித்ததாகதெரியவில்லை. ஆதி நகைச்சுவை நாடகப் பிரதிகளில் ஒன்றான ‘மத்தவிலாச பிரகசன’த்தை எழுதியவனே அரசனாகிய மகேந்திர பல்லவன்.அரசனும் விதூஷகனும் எனவே அரசு அதிகாரமும் நகைச்சுவையும்இரட்டைகள் என்ற கருத்தே இந்திய மரபுகளில் காணப்படுகிறது. சமஸ்கிருதநாடகங்களில் வருகின்ற விதூஷகன் கதாபாத்திரமும் தெருக்கூத்து போன்றநாட்டுப்புற நாடகங்களில் வருகின்ற கட்டியங்காரனும் அரசனின் இரட்டைகோமாளி, அரசு அதிகாரத்தின் இரட்டை நகைச்சுவை, என்பதை அறுதிசெய்கின்றன. அக்பர்-பீர்பால், கிருஷ்ணதேவராயர்-தெனாலிராமன் கதைகள்அரசு அதிகாரத்தையும் நகைச்சுவையையும் ஒன்றன் ஆடிபிம்பமாக மற்றதைக்கருதிய மரபின் தொடர்ச்சிகளே ஆகும். அரசனின் ஆடிபிம்பமாக கோமாளிஷேகஸ்பியரின் நாடகங்களில் தோன்றுவதற்கு பதினாறாம் நூற்றாண்டாகிறது.


துன்பியல், அரசு அதிகாரத்தை அறுதிசெய்வதற்கான உணர்ச்சி உத்திஎன்பதை ‘கவிதையியலா’க விவரித்து எழுதிய அரிஸ்டாட்டில்நகைச்சுவைக்கான அழகியல் ஒன்றையும் எழுதினார் ஆனால் அதுகிடைக்காமல் போய்விட்டது என்றொரு வழக்காறு உண்டு. இந்தசெவிவழிக்கதையை மையமாகக் கொண்டு எழுதப்பட்டதே உம்பர்டோஈகோவின் ‘ரோஜாவின் பெயர்’ என்ற நாவல். பதினான்காம் நூற்றாண்டுஇத்தாலியில் கதை நிகழும் இந்த நாவலில் வில்லியம் ஆஃப் பாஸ்கர்வில்என்ற ஃபிரான்ஸிஸ்கன் பிரிவைச் சேர்ந்த பாதிரியார் இறையியல் விவாதம்ஒன்றிற்காக தன்னுடைய சீடன் அட்ஸோவுடன் மடாலயம் ஒன்றிற்கு பயணம்செய்கிறார். அந்த மடாலயத்தில் தொடர்கொலைகள் நடைபெறுவதால்அவற்றினை துப்பறியும் பணி வில்லியமுக்குக் கொடுக்கப்படுகிறது.வில்லியம் கொலைகள் நடக்கும் இடங்களில் கிடைக்கும் சிறு குறிப்புகளைக்கொண்டு துப்பறிந்து மடாலாயத்தின் நூலகரான குருட்டு ஜோர்ஜ் என்பவரேகொலையாளி என்று கண்டுபிடிக்கிறார். மடாலய நூலகத்தில் இருக்கும்அரிஸ்டாட்டிலின் நகைச்சுவைக்கான அழகியல் நூல் யாருடைய கையிலும்கிடைத்துவிடாமல் பாதுகாக்கும்பொருட்டே ஜோர்ஜ் அந்த புத்தகத்தை பற்றியாரெல்லாம் அறிய வருகிறார்களோ அவர்களையெல்லாம் கொல்கிறார் எனதெரியவருகிறது. அரிஸ்டாட்டிலின் நகைச்சுவைக்கான அழகியல்எல்லொருடைய கையிலும் கிடைத்துவிட்டால் எல்லா அதிகாரங்களும்அழிந்துவிடும் குறிப்பாக அதிகாரங்கள் எல்லாவற்றையும் விட பெரியஅதிகாரமான கடவுளின் அதிகாரம் அழிந்துவிடும் மத்வாதியான ஜோர்ஜ்நம்புகிறார். பிளேட்டோவின் ‘உரையாடல்களில்’ சாக்ரடீஸ் நகைச்சுவை அரசுஅதிகாரத்திற்கு எதிரானது என்று வாதிடுகிறார் என்றால் அதுவே கடவுளின்அதிகாரத்துக்கு எதிரானதாக எனவே அழிக்கப்படவேண்டியதாக ஈக்கோவின்கதாபாத்திரமாகிய ஜோர்ஜ் நம்புகிறார் எனவே தன் நம்பிக்கையின் பொருட்டுதொடர்கொலைகளையும் செய்கிறார். மதவாதிகள் எந்தக் காலத்திலும்நகைப்பதில்லை.


உண்மையைச் சொல்லப்போனால் முற்றுமுழு அதிகாரமான கடவுளுக்குஎதிரான நகைச்சுவை என்ன என்பது இன்றைக்கும் கூட மனிதனின்கற்பனைக்கு அப்பாற்பட்டதாகவே இருந்து வருகிறது. அரிஸ்டாட்டிலின்நகைச்சுவையின் அழகியல் தொலைந்து போனது தொலைந்து போனதாகவேஇருக்கிறது அதை மீட்டெடுக்கவோ புதிதாக எழுதவோகற்பனையற்றவர்களாகத்தான் மனித குல வரலாறு நகர்கிறது. ‘ரோஜாவின்பெயர்’ நாவலின் இறுதி வரி கவித்துவமானது; “ ஆதி ரோஜா அதன்பெயரிலேயே வாழ்கிறது நாம் வைத்திருப்பதோ பெயர்களற்றது” அதாவதுபண்டைய கீரேக்கத்தின் கண்டுபிடிப்பான அரிஸ்டாட்டிலின் நகைச்சுவைக்கானஅழகியலை (பெயருடைய ரோஜா) நாம் திரும்பபெற முடியாதவாறுஇழந்துவிட்டோம். நாவலில் நூலகத்தின் அழிவும் கள்ளமற்றகுடியானப்பெண்ணின் மரணமும் கூட நகைச்சுவைக்கான உந்துதல்களைஇழந்துவிட்டதைத்தான் சொல்கின்றன.


உம்பர்டோ ஈக்கோவின் ‘ரோஜாவின் பெயர்’ நாவலின் இறுதி வரியைசாக்ரடீஸ் படிக்க நேர்ந்திருந்தால் தனக்கு அளிக்கப்பட்ட விஷக்கோப்பையைதூக்கி எறிந்துவிட்டு ஏதென்ஸ் நகரை விட்டு சிரித்துக்கொண்டேவெளியேறியிருக்கக்க்கூடும். ஏன் உயிரை விட்டு ஏதென்ஸ் நகரின்அதிகாரத்தை சாக்ரடீஸ் நிலைபெறச் செய்திருக்கவேண்டும்? இல்லை எந்தஅதிகாரத்தையுமே யாரும் நிலைபெறச் செய்ய வேண்டும்? விஷக்கோப்பையைமனமொப்பி அருந்திய சாக்ரடீஸ் தன் கடைசி விநாடியில் வாய்விட்டுநகைத்திருப்பார் என்றே நான் நம்புகிறேன். Power is, after all, a joke.

Sunday, May 3, 2015

எனக்குப் பிடித்த நூறு நாவல்கள் 19- லிடியா டேவிஸ் (Lydia Davis) The End of the Story

    "I seem to be moving in the direction of less and less fiction and more and more philosophical investigation “

-Lydia Davis, Interview with Francine Prose

“Language is a labyrinth of paths. You approach from one side and know your way about; you approach the same place from another side and no longer know your way out”
- Ludwig Wiitgentein, Philosophical Investigations
   


    ஆலிஸ் மன்றோ போன்றே தீர்க்கமான சிறுகதைகளுக்காக புகழ்பெற்றவர் லிடியா டேவிஸ்; அவர் எழுதிய ஒரே நாவல் The End of the Story. அயன் மக் ஈவனின் நாவல் Atonement தன் கடைசி பாகத்திலாவது அந்த நாவல் ஒரு மெடாஃபிக்‌ஷன் என்பதை வெளிச்சொன்னது ஆனால் The End of the Story  தன்னை ஒரு மெடாஃபிக்‌ஷன் எங்கேயுமே அறிவித்துக்கொள்வதில்லை; அணுக்கமான வாசிப்பிலேயே லிடியா டேவிஸின் நாவல் எவ்வளவு நுட்பமான நாவல் என்று தெரியவருவதாக் இருக்கிறது. The End of the Storyஇல் பெயரற்ற கதைசொல்லி தன் வாழ்வில் தொலந்து போன காதலைப் பற்றி நினைவு கூர்ந்து எழுதுகிறாள். 32 வயதான கதைசொல்லி 22 வயதான இளஞைனோடு ஏற்பட்ட காதலையும் அதன் முறிவையும் யோசிப்பது தத்துவம் போல அழகுபெறமுடியுமா? நுட்பமும் கவித்துவமும் கூடிய, குறைந்த பட்ச, அலங்காரங்கள் இல்லாத லிடியா டேவிசின் நடையில் சாதாரணமான தினசரி நிகழ்வுகள் அவற்றின் பழகுதன்மை இழந்து அறியப்படாத உலகங்களாக மாறுகின்றன. உரைநடையினை பொற்கொல்லனின் கவனத்தோடு லிடியா டேவிஸ் செதுக்குவதால்தான் இது சாத்தியமாகிறது என்று பல அமெரிக்க விமர்சகர்கள் மாய்ந்து மாய்ந்து எழுதுகிறார்கள். மிகைஉணர்ச்சிகளுக்கும் நாடகீய பாங்குகளுக்கும் பழகிப்போன நம் வாசக மனதிற்கு லிடியா டேவிஸின் எழுத்தின் அபூர்வ அழகு முதல் வாசிப்பிலேயே கிடைக்க சாத்தியங்கள் குறைவு. ஆனால் மொழிபெயர்ப்பில் கூட டேவிஸினுடைய உரைநடை வெகுவாக மிளிரும் என்றே எனக்குத் தோன்றுகிறது.

    The End of the Story ஏமாற்றும் எளிமைகொண்டது.  கதைசொல்லி நாவலாசிரியைப்  போலவே மொழிபெயர்ப்பாளர். அவள் தன் வாழ்க்கையில் வந்து இப்போது தொலைந்து போய்விட்ட காதல் அனுபவத்தை மீண்டும் நினைவுகூர முயற்சிக்கிறாள். அந்த அனுபத்தை ஒரு நாவலாக எழுதினால் ஒருவேளை அந்த அனுபத்தைக் கைக்கொள்ளக்கூடும் என்று நினைக்கிறாள். அவளுடைய அனுபவம் பல வகையிலும் அவளுக்குக் கிடைக்கப்பெறுகிறது. முதலில் உண்மையில் நடந்த சம்பவங்கள். இரண்டாவதாக நடந்தவற்றைப் பற்றிய சிறிதே கோணலாகிய கதசொல்லியின் மனப்பதிவுகள். மூன்றாவதாக அவற்றை எழுதும்போது அவை அடைகின்ற மாற்றங்கள். டேவிஸின் Break it Down சிறுகதைத் தொகுதிலுள்ள பல கதைகளிலும்  இதே போன்ற உத்திகளால் கதை சொல்லப்படுவதை நாம் வாசிக்கிறோம்.  நான்  The End of the Story  நாவலை பலமுறை வாசித்திருந்த போதிலும் லிடியா டேவிஸினால் எப்படி ஒரு அனாதைத்தன்மையினை தன் கதைசொல்லலின் தொனியாக்கமுடிகிறது என்பதை திட்டவட்டமாக என்னால் சொல்ல இயலவில்லை.

    நாவலில் கதைக்களன் என்று ஏதுமில்லை, உரையாடல்களும் ஏதுமில்லை. நாவலின் போக்கில் ஒரு காதலுறவு மென்மையாகக் கீறலிட்டு, முகாந்திரங்கள் ஏதுமற்று, முழுமையாக உடைந்து போவதை நாம் அவதானிக்கிறோம். நான் அவனுக்கு கடிதம் எழுதினேனே, அவன் பதிலுக்கு தன் முகவரியோடு கூடிய உறையிலிட்ட ஃப்ரெஞ்சுக் கவிதை ஒன்றை அனுப்பினானே, நான் பதிலுக்கு எழுதிய கடிதம் அவனுக்கு கிடைத்ததா என்பது போன்ற கதை சொல்லியின் சிந்தனையோட்டங்களினூடே பிற சம்பவங்களும் கதையில் நடக்கின்றன. நினைவுக்குறிப்புகளை எழுதி வைத்திருப்பதற்கு தவறான வகைப்படுத்தும் பட்டிகள் கொடுக்கப்பட்டதால் சில குறிப்புகள் தாமதமாகக் கிடைக்கின்றன. சில ஒளிந்துகொண்டிருக்கின்றன என்று மட்டுமே அறிகிறோம். எண்ணங்களிலிருந்து செயல்களுக்கும், இடங்களிலிருந்து இறந்த காலத்திற்கும், நினைவுகளிலிருந்து விருப்பங்களுக்கும் ஊசலாடி நகர்கிறது லிடியா டேவிஸின் நாவல். ஆனால் இது நனவோடை அல்ல கச்சிதமான கூரிய வாளினைப் போன்ற துல்லியமான உரைநடை. நாவலுக்குள் ஒளிந்திருக்கும் மெடாஃபிக்‌ஷன் தீவிர சுயபரிசோதனைக்கான களம். இரக்கமற்ற, தயவுதாட்சண்யமற்ற சுயபரிசோதனைச் சிந்தனையாலேயே லிடியா டேவிஸின் நாவல் தத்துவத்தின் அபூர்வ அழகினைப் பெறுகிறது. பிற தத்துவார்த்த நாவல்கள் போல மேற்கோள்கள் இல்லை, அலுப்பூட்டும்  விவாதங்கள் இல்லை,   ஆனால் பொருளுலகு தத்துவார்த்த விசாரணைக்கான களமாக நாவலில் பரிணமிக்கிறது.

    பல அமெரிக்க விமர்சகர்கள் லிடியா டேவிஸின் தனித்துவ உரைநடையும் அதன் கச்சிதமும் அவர் ஃப்ரெஞ்சு நாவல்களையும் தத்துவார்த்த படைப்புகளையும் ஆங்கிலத்தில் தொடர்ந்து மொழிபெயர்த்த அனுபவத்தினால் உண்டானது என்று மதிப்பிடுகிறார்கள்.  ஆரம்பத்தில் மார்சல் ப்ரூஸ்டின் மொழிபெயர்ப்பாளருக்கு எப்படி கச்சிதமான உரைநடை அமையக்கூடும் என்று நான் வியந்தேன். பிறகு, பிறகு லிடியா டேவிஸ் மௌரிஸ் ப்லான்ஷேட்டையும் (Maurice Blanchot) மொழிபெயர்த்திருக்கிறார் என்பதை அறிந்தபோதுதான் லிடியா டேவிஸின் உரைநடைக்கான சிந்தனை எங்கிருந்து வந்திருக்கக்கூடும் எஎன்பது துலக்கமானது.

    மௌரிஸ் ப்லான்ஷேட் பின் அமைப்பியல் சிந்தனைகளுக்கு அடிகோலியவர், தெரிதா போன்ற சிந்தனையாளர்களை வெகுவாக பாதித்தவர். ஸ்டீவன் மால்லார்மேயின் குறியீட்டுக்கவிதைகளைப் பற்றி ப்லான்ஷேட் எழுதியதை பின்னாளில் ரோலண்ட் பார்த்தும் நுட்பமாக்கினார். எதற்காக இதைக் குறிப்பிடுகிறேன் என்றால் தமிழில் இலக்கியத்தை மையமாக வைத்து சிந்திப்பவர்கள் உண்டென்றால் அவர்களிடையே ஒரு சிந்தனைக்கீற்றினை இன்னொருவர் வாங்கி நுட்பமாக்கும் பழக்கம் நடைமுறையாகவில்லை என்பதை எடுத்துச் சொல்லத்தான்.

    ஸ்டீவன் மல்லார்மே ஆல்பம், புத்தகம் என இரண்டுவகை எழுத்துக்களைப் பற்றி குறிப்பிடுவதை ப்லான்ஷேட்டின் சிந்தனையின் தொடர்ச்சியாக எழுதுகிற ரோலண்ட் பார்த் புத்தகம் என்பது உலகை முழுமையாக தன்னகத்தே கொள்வதாகவும் ஆல்பம் துண்டு துண்டான காட்சிகளினால் உலகைக்காட்டுவதாகவும் எழுதினார். இந்த இரண்டையும் எதிர்நிலைகளாக நாம் ஒப்புக்காகவேண்டும் வைத்துக்கொண்டால் அந்த இரண்டின் கருத்தாக்கங்களின் எதிர்நிலைகளையும் கடக்கின்ற நாவல் லிடியா டேவிஸின் நாவல் The End of the Story.  துண்டு துண்டான சிந்தனைககளாக இருப்பது போல தோன்றினாலும் அவை அடைகின்ர முழுமை அதனை நாம் இடிபாடுகளாக உணர்வதும் இந்த நாவலை இணையற்றதாக மாற்றுகிறது. நல்ல வேளையாக, கதை முடிவினை உலக முடிவாக, apocalyptic vision கொண்ட நாவலாக The End of the Story எழுதப்படவில்லை என்பது இதன் கூடுதல் சிறப்பு.

    ரோலாண்ட் பார்த் ஒருமுறை எழுதினார்: “ The future of the Book is the Album, just as the ruin  is the future of the monument.”  டேவிட் விண்டர்ஸ் என்ற விமர்சகர் ரோலாண்ட் பார்த்தின் பின் வரும் வரிகள் லிடியா டேவிஸின் நாவலை கச்சிதமாக சித்தரிக்கின்றன என்று எழுதினார்:

“The book is destined to become debris, an erratic ruin; it is like a sugar cube dissolving in water. Some parts sink; others remain upright, erect, crystalline, pure, and brilliant”

ஆம் உண்மைதான், லிடியா டேவிஸின் The End of the Story சர்க்கரைக் கட்டி நீரில் கரைவதைப் போன்றதொரு நாவல் பல துகள்கள் கரைந்துவிடுகின்றன, பல துகள்கள் ஒளிர்கின்றன. 

he has nothing but wind in his hands...........-Hafez- (Translated by: Robert Bly ,Leonard Lewisohn)

Shanmugam Subramaniam

18 hrs · Edited ·

 

he has nothing but wind in his hands...........
Purely because of his love for you,
Hafez became
As rich as Solomon;
and from his longing for union with you,
Like Solomon,
he has nothing but wind in his hands.....

-Hafez-
(Translated by: Robert Bly ,Leonard Lewisohn)