அத்தியாயம் XIX

தேவைப்படும்போது அசையாமல் அமர்ந்திருக்கும் ஒரு குறிப்பிடத்தக்கத் திறமை நியூமனிடம் இருந்தது, மேலும் சுவிட்சர்லாந்துக்கான தனது பயணத்தில் அதைப் பயன்படுத்த அவருக்கு ஒரு வாய்ப்பு கிடைத்தது. இரவின் அடுத்தடுத்த மணிநேரங்கள் அவருக்குத் தூக்கத்தைத் தரவில்லை, ஆனால் அவர் ரயில் பெட்டியின் தனது மூலையில், கண்களை மூடியபடி அசையாமல் அமர்ந்திருந்தார்; அவருடன் பயணித்தவர்களில் மிகவும் கூர்மையானவர்கள்கூட அவரது வெளிப்படையான உறக்கத்தைக் கண்டு பொறாமைப்பட்டிருக்கலாம். விடியற்காலையில்தான் உண்மையான உறக்கம் வந்தது, அது உடல் சோர்வினால் அல்ல, மாறாக மனச் சோர்வின் விளைவாகவே ஏற்பட்டது. அவர் ஓரிரு மணிநேரம் தூங்கினார், இறுதியில் விழித்தபோது, ​​அவரது கண்கள் ஜூரா மலைத்தொடரின் பனிபொழிந்த சிகரங்களில் ஒன்றின் மீது பதிந்திருந்தன; அதன் பின்னணியில் விடியற்காலையில் வானம் சிவக்கத் தொடங்கியிருந்தது. ஆனால் அவரால் அந்தக் குளிர்ந்த மலையையோ அல்லது இதமான வானத்தையோ பார்க்க முடியவில்லை; அதே கணத்தில், தனக்கு இழைக்கப்பட்ட அநீதியின் உணர்வால் அவரது மனசாட்சி மீண்டும் துடிக்கத் தொடங்கியது. ரயில் ஜெனீவாவை அடைவதற்கு அரை மணி நேரத்திற்கு முன்பு, குளிரான அந்திப் பொழுதில், வாலண்டினின் தந்திச் செய்தியில் குறிப்பிடப்பட்டிருந்த நிலையத்தில் அவர் ரயிலிலிருந்து இறங்கினார். தூக்கக் கலக்கத்திலிருந்த ஒரு நிலைய அதிகாரி, தன் தலையில் மேலங்கியின் தொப்பியை அணிந்தபடி, ஒரு கைவிளக்குடன் நடைமேடையில் நின்றுகொண்டிருந்தார். அவருக்கு அருகில் நின்றிருந்த ஒரு கனவான், நியூமனைச் சந்திக்க முன்னேறி வந்தார். அந்த நபர் நாற்பது வயது மதிக்கத்தக்கவர்; உயரமான, ஒல்லியான உருவம், வெளிறிய முகம், கருவிழி, நேர்த்தியான மீசை மற்றும் ஒரு ஜோடி புதிய கையுறைகளைக் கொண்டிருந்தார். அவர் மிகவும் தீவிரமான முகத்துடன் தன் தொப்பியைக் கழற்றி, நியூமனின் பெயரை உச்சரித்தார். நமது கதாநாயகன் அதற்குச் சம்மதித்து, “நீங்கள் திரு. டி பெல்லேகார்டின் நண்பரா?” என்று கேட்டார்.

“அந்தத் துயரமான பெருமையை உரிமை கோருவதில் நான் உங்களுடன் இணைகிறேன்,” என்றார் அந்தப் பெரியவர். “இந்தத் துயரமான நிகழ்வில், தற்போது திரு. டி பெல்லேகார்டின் படுக்கையருகே இருக்கும் திரு. டி க்ரோஸ்ஜோயாக்ஸுடன் சேர்ந்து, நானும் அவருக்குச் சேவை செய்ய என்னை அர்ப்பணித்திருந்தேன். திரு. டி க்ரோஸ்ஜோயாக்ஸிற்கு, பாரிஸில் உங்களைச் சந்திக்கும் பாக்கியம் கிடைத்திருக்கும் என்று நான் நம்புகிறேன்; ஆனால், அவர் என்னை விடச் சிறந்த செவிலித்தாய் என்பதால், நமது ஏழை நண்பருடனே தங்கிவிட்டார். பெல்லேகார்ட் உங்களை ஆவலுடன் எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.”

"பெல்லேகார்ட் எப்படி இருக்கிறார்?" என்று நியூமன் கேட்டார். "அவர் பலத்த காயமடைந்துவிட்டாரா?"

மருத்துவர் அவர் இறந்துவிட்டதாக அறிவித்துவிட்டார்; நாங்கள் எங்களுடன் ஒரு அறுவை சிகிச்சை நிபுணரையும் அழைத்து வந்தோம். ஆனால், அவர் மிகுந்த மனநிறைவோடு இறப்பார். நேற்று மாலை, அருகிலுள்ள பிரெஞ்சு கிராமத்தின் பாதிரியாரை வரவழைத்தேன்; அவர் அவருடன் ஒரு மணி நேரம் செலவிட்டார். அந்தப் பாதிரியார் மிகவும் திருப்தி அடைந்தார்.

“கடவுளே எங்களைக் காப்பாற்று!” என்று நியூமன் முனகினான். “மருத்துவர் திருப்தியடைந்தால் போதும்! மேலும், அவரால் என்னைப் பார்க்க முடியுமா—அவர் என்னை அறிந்துகொள்வாரா?”

“அரை மணி நேரத்திற்கு முன்பு நான் அவரை விட்டுப் பிரிந்தபோது, ​​காய்ச்சலுடன் விழித்திருந்த ஒரு இரவுக்குப் பிறகு அவர் உறங்கிவிட்டார். ஆனால், என்ன நடக்கிறது என்று பார்ப்போம்.” மேலும், நியூமனின் தோழர் ரயில் நிலையத்திலிருந்து கிராமத்திற்கு வழி காட்டத் தொடங்கினார். செல்லும் வழியில், அந்தச் சிறிய குழு சுவிட்சர்லாந்தின் மிகவும் எளிமையான ஒரு சத்திரத்தில் தங்கியிருப்பதாகவும், ஆனால் அங்கே, முதலில் எதிர்பார்த்ததை விட எம். டி பெல்லேகார்டை மிகவும் வசதியாக உணர வைப்பதில் அவர்கள் வெற்றி பெற்றிருந்ததாகவும் விளக்கினார். “நாங்கள் போரில் பழைமையான தோழர்கள்,” என்றார் வாலண்டினின் இரண்டாவது ஆள்; “எங்களில் ஒருவர் மற்றவருக்கு எளிதாகப் படுத்துக்கொள்ள உதவுவது இது முதல் முறையல்ல. இது மிகவும் மோசமான காயம், மேலும் இதில் மிக மோசமான விஷயம் என்னவென்றால், பெல்லேகார்டின் எதிரி சுடப்படவில்லை. அவனால் முடிந்த இடத்தில் அவன் தன் தோட்டாவைப் பாய்ச்சினான். அது வேகமாகச் சென்று, நேராக பெல்லேகார்டின் இடது பக்கத்தில், இதயத்திற்குச் சற்று கீழே பாய்ந்தது.”

சாம்பல் நிறமும் ஏமாற்றும் தன்மையும் கொண்ட விடியற்காலையில், கிராமத்துத் தெருவில் இருந்த சாணக் குவியல்களுக்கு இடையே அவர்கள் கவனமாக நடந்து சென்றுகொண்டிருந்தபோது, ​​நியூமனின் புதிய அறிமுகமானவர் அந்த துவந்தயுத்தத்தின் விவரங்களை விவரித்தார். அந்தச் சந்திப்பின் நிபந்தனை என்னவென்றால், முதல் துப்பாக்கிச் சண்டையில் இருவரில் ஒருவர் திருப்தியடையத் தவறினால், இரண்டாவது சண்டை நடத்தப்பட வேண்டும் என்பதுதான். வாலண்டினின் முதல் குண்டு, அவன் எதைச் செய்ய நினைத்தானோ அதையே சரியாகச் செய்திருந்தது; அது எம். ஸ்டானிஸ்லாஸ் காப்பின் கையை லேசாக உரசி, சதையை லேசாகக் கீறியிருந்தது. இதற்கிடையில், எம். காப்பின் எறிகுண்டு, வாலண்டினின் உடலிலிருந்து பத்து அங்குல தூரத்தில் கடந்து சென்றது. எம். ஸ்டானிஸ்லாஸின் பிரதிநிதிகள் மற்றொரு முறை சுடுமாறு கோரினர், அதுவும் அனுமதிக்கப்பட்டது. பின்னர் வாலண்டின் பக்கவாட்டில் சுட்டார், அந்த இளம் அல்சேஷியன் திறம்படச் செய்து முடித்தார். "நாங்கள் அவனைத் தரையில் சந்தித்தபோது, ​​அவன் அவ்வளவு எளிதில் தோற்றுவிடப் போவதில்லை என்பதை நான் கண்டேன்," என்றார் நியூமனின் தகவல் கொடுத்தவர்.கழிப்பறைஅது ஒரு வகையான மாட்டு குணம்.” வாலண்டின் உடனடியாக அந்த விடுதியில் தங்கவைக்கப்பட்டார், மேலும் எம். ஸ்டானிஸ்லாஸும் அவரது நண்பர்களும் அறியப்படாத பகுதிகளுக்குப் பின்வாங்கினர். மாகாணத்தின் காவல்துறை அதிகாரிகள் அந்த விடுதியில் அந்தக் குழுவினருக்காகக் காத்திருந்தனர்; அவர்கள் மிகவும் கம்பீரமாக நடந்துகொண்டு, ஒரு நீண்ட திட்டத்தையும் தீட்டியிருந்தனர்.நிமிடங்கள்ஆனால், இவ்வளவு கண்ணியமான ஒரு சிறு இரத்தக் களரியை அவர்கள் கண்டுகொள்ளாமல் விட்டுவிடுவார்கள் என்பது சாத்தியமாக இருந்தது. வாலண்டினின் குடும்பத்திற்குச் செய்தி அனுப்பப்படவில்லையா என்று நியூமன் விசாரித்தபோது, ​​முந்தைய நாள் மாலை வெகுநேரம் வரை வாலண்டின் அதை எதிர்த்ததை அறிந்துகொண்டார். தனது காயம் ஆபத்தானது என்பதை அவர் நம்ப மறுத்திருந்தார். ஆனால், பாதிரியாருடனான சந்திப்பிற்குப் பிறகு அவர் சம்மதித்திருந்தார், மேலும் அவரது தாயாருக்கு ஒரு தந்தி அனுப்பப்பட்டிருந்தது. "ஆனால் மார்க்விஸ் விரைந்து செயல்படுவது நல்லது!" என்றார் நியூமனின் வழிகாட்டி.

"சரி, இது ஒரு அருவருப்பான விஷயம்!" என்றார் நியூமன். "நான் சொல்ல வேண்டியது அவ்வளவுதான்!" குறைந்தபட்சம், இதை அளவற்ற வெறுப்பு நிறைந்த தொனியில் சொல்வதாவது ஒரு தவிர்க்க முடியாத தேவையாக இருந்தது.

“ஆ, உங்களுக்கு உடன்பாடில்லையா?” என்று அவரது இசை நடத்துனர், விசித்திரமான நாகரிகத்துடன் வினவினார்.

“ஒப்புக்கொள்கிறாயா?” என்று நியூமன் கூச்சலிட்டார். “முந்தைய நாளுக்கு முந்தைய நாள் இரவு அவன் அங்கே இருந்தபோது, ​​அவனை என் சிறையில் அடைத்திருக்க வேண்டும் என்று நான் விரும்புகிறேன்.”கழிப்பறை!"

வாலன்டினின் இரண்டாவது ஆள் தன் கண்களைத் திறந்து, ஒரு சிறிய புல்லாங்குழல் போன்ற விசில் சத்தத்துடன், தன் தலையை இரண்டு மூன்று முறை தீவிரமாக மேலும் கீழும் அசைத்தான். ஆனால் அவர்கள் சத்திரத்தை அடைந்துவிட்டனர், அங்கே இரவுத் தொப்பி அணிந்த ஒரு குண்டான பணிப்பெண், அவனுக்குப் பின்னால் சோர்வாக நடந்து வந்த காவலாளியிடமிருந்து நியூமனின் பயணப் பையை வாங்குவதற்காக ஒரு கைவிளக்குடன் வாசலில் நின்றிருந்தாள். வாலன்டின் அந்த வீட்டின் பின்புறம் தரைத்தளத்தில் தங்கினான், நியூமனின் தோழன் கல் பதிக்கப்பட்ட ஒரு பாதை வழியாகச் சென்று மெதுவாக ஒரு கதவைத் திறந்தான். பிறகு அவன் நியூமனை சைகையால் அழைத்தான், நியூமன் முன்னேறி அறைக்குள் பார்த்தான், அந்த அறை ஒரே ஒரு மங்கலான மெழுகுவர்த்தியால் ஒளியூட்டப்பட்டிருந்தது. நெருப்பின் அருகே, எம். டி க்ரோஸ்ஜோயாக்ஸ் தனது மேலங்கியுடன் உறங்கிக் கொண்டிருந்தார்—நியூமன் வாலன்டினுடன் பலமுறை பார்த்திருந்த, சற்றே குண்டான, அழகான ஒரு மனிதர் அவர். படுக்கையில் வாலன்டின், வெளிறிய முகத்துடன், கண்கள் மூடிய நிலையில் அசைவற்றுப் படுத்திருந்தான்—அதுவரை விரல் நுனி வரை விழித்திருந்த அந்த உருவத்தை நியூமன் பார்த்திருந்ததால், அது அவனுக்கு மிகவும் அதிர்ச்சியளித்தது. எம். டி க்ரோஸ்ஜோயாக்ஸின் சக ஊழியர், அப்பால் இருந்த ஒரு திறந்த கதவைச் சுட்டிக்காட்டி, மருத்துவர் உள்ளே காவல் காத்துக்கொண்டிருப்பதாகக் கிசுகிசுத்தார். வாலண்டின் தூங்கிக்கொண்டிருந்தாலோ அல்லது தூங்குவது போல் தோன்றியாலோ, நிச்சயமாக நியூமனால் அவரை அணுக முடியாது; எனவே நமது கதாநாயகன், அரைகுறையாகத் விழித்திருந்த அவரைக் கவனித்துக்கொள்ளும் பொறுப்பை ஏற்றுக்கொண்டு, தற்போதைக்கு அங்கிருந்து பின்வாங்கினார்.நல்லதுஅவள் அவனை மேல்மாடியில் இருந்த ஒரு அறைக்கு அழைத்துச் சென்று, ஒரு படுக்கையை அவனுக்கு அறிமுகப்படுத்தினாள். அந்தப் படுக்கையில், மஞ்சள் நிற மெல்லிய துணியால் ஆன ஒரு பெரிய தலையணை, போர்வையாகப் பயன்படுத்தப்பட்டிருந்தது. நியூமன் படுத்துக்கொண்டான்; அவனது போர்வை இருந்தபோதிலும், அவன் மூன்று அல்லது நான்கு மணி நேரம் தூங்கினான். அவன் கண்விழித்தபோது, ​​காலைப் பொழுது விடிந்திருந்தது, சூரியன் அவனது ஜன்னலை நிரப்பிக் கொண்டிருந்தது, மேலும் ஜன்னலுக்கு வெளியே கோழிகளின் கொக்கரிப்புச் சத்தத்தை அவன் கேட்டான். அவன் உடை மாற்றிக்கொண்டிருந்தபோது, ​​திரு. டி க்ரோஸ்ஜோயாக்ஸ் மற்றும் அவரது தோழரிடமிருந்து ஒரு தூதுவர் அவனது அறைக்கு வந்து, அவர்களுடன் காலை உணவு உண்ணுமாறு அவனை அழைத்திருந்தார். உடனே அவன், கற்கள் பதிக்கப்பட்டிருந்த சிறிய சாப்பாட்டு அறைக்குக் கீழே சென்றான். அங்கே, தனது இரவுத் தொப்பியைக் கழற்றியிருந்த பணிப்பெண், உணவைப் பரிமாறிக்கொண்டிருந்தாள். திரு. டி க்ரோஸ்ஜோயாக்ஸ் அங்கே இருந்தார்; பாதி இரவு முழுவதும் நோயாளிகளுக்குச் செவிலியராகப் பணியாற்றிய ஒருவருக்கு ஆச்சரியப்படும் விதமாகப் புத்துணர்ச்சியுடன், தன் கைகளைத் தேய்த்துக்கொண்டு காலை உணவு மேசையை உன்னிப்பாகப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். நியூமன் அவருடன் மீண்டும் பழகினான், வாலண்டின் இன்னும் தூங்கிக்கொண்டிருப்பதை அறிந்துகொண்டான். ஓரளவு அமைதியான இரவைக் கழித்திருந்த அந்த அறுவை சிகிச்சை நிபுணர், தற்போது அவருடன் அமர்ந்திருந்தார். எம். டி க்ரோஸ்ஜோயாக்ஸின் கூட்டாளி மீண்டும் தோன்றுவதற்கு முன்பு, அவரது பெயர் எம். லெடூக்ஸ் என்றும், அவர்கள் போன்டிஃபிகல் ஸூவேஸில் ஒன்றாகப் பணியாற்றிய காலத்திலிருந்தே பெல்லேகார்டுக்கு அவருடனான பழக்கம் இருந்தது என்றும் நியூமன் அறிந்துகொண்டார். எம். லெடூக்ஸ் ஒரு புகழ்பெற்ற அல்ட்ராமொன்டேன் ஆயரின் மருமகன் ஆவார். இறுதியாக, அந்த ஆயரின் மருமகன், அந்த விசித்திரமான சூழ்நிலையுடன் இயைந்துபோகும் ஒரு நுட்பமான முயற்சி வெளிப்படையாகத் தெரியும் ஒரு ஒப்பனையுடனும், க்ரோயிக்ஸ் ஹெல்வெட்டிக் இதுவரை வழங்கியதிலேயே சிறந்த காலை உணவிற்கு ஒரு கண்ணியமான மரியாதையால் மென்மையாக்கப்பட்ட ஒரு தீவிரத்தன்மையுடனும் உள்ளே வந்தார். தன் எஜமானருடன் சேர்ந்து கவனிக்கும் கௌரவம் மிகக் குறைவாகவே அனுமதிக்கப்பட்டிருந்த வாலண்டினின் வேலையாள், சமையலறையில் ஒரு லேசான பாரிசிய உதவியைச் செய்துகொண்டிருந்தான். சூழ்நிலைகள் ஒருவேளை மறைத்தாலும், உரையாடலுக்கான தேசியத் திறமையை அவற்றால் உண்மையில் மறைத்துவிட முடியாது என்பதை நிரூபிக்க அந்த இரு பிரெஞ்சுக்காரர்களும் தங்களால் இயன்றவரை முயன்றனர். மேலும், திரு. லெடூக்ஸ், தான் அறிந்தவரிலேயே மிகவும் வசீகரமான ஆங்கிலேயர் என்று அவர் குறிப்பிட்ட பரிதாபமான பெல்லேகார்டுக்கு ஒரு நேர்த்தியான சிறிய புகழுரையை வழங்கினார்.

"நீங்கள் அவரை ஆங்கிலேயர் என்று அழைக்கிறீர்களா?" என்று நியூமன் கேட்டார்.

எம். லெடூக்ஸ் ஒரு கணம் புன்னகைத்துவிட்டு, பின்னர் ஒரு பொன்மொழியை உதிர்த்தார்.அவர் ஒரு ஆங்கிலேயரை விட மேலானவர்—அவர் ஒரு ஆங்கிலேய வெறியர்!நியூமன் நிதானமாக, தான் அதை ஒருபோதும் கவனிக்கவில்லை என்று கூறினார்; மேலும், பாவம் பெல்லேகார்டுக்கு இறுதி அஞ்சலி உரை ஆற்றுவதற்கு இது மிகவும் முன்கூட்டியே எடுக்கப்பட்ட முடிவு என்று எம். டி க்ரோஸ்ஜோயாக்ஸ் குறிப்பிட்டார். “தெளிவாகத் தெரிகிறது,” என்றார் எம். லெடூக்ஸ். “ஆனால், நமது அன்பு நண்பர் நேற்று மாலை செய்தது போல, ஒரு மனிதன் தனது இரட்சிப்புக்காக அத்தகைய சிறந்த நடவடிக்கைகளை எடுத்திருக்கும்போது, ​​அவன் மீண்டும் இவ்வுலகிற்குத் திரும்புவதன் மூலம் அதை மீண்டும் ஆபத்தில் ஆழ்த்துவது கிட்டத்தட்ட ஒரு பரிதாபம் என்று இன்று காலை திரு. நியூமனிடம் நான் குறிப்பிடாமல் இருக்க முடியவில்லை.” எம். லெடூக்ஸ் ஒரு தீவிர கத்தோலிக்கர், ஆனால் நியூமன் அவரை ஒரு விசித்திரமான கலவையாக நினைத்தார். பகல் வெளிச்சத்தில், அவரது முகம் ஒருவித அன்பான, சோகமான சாயலைக் கொண்டிருந்தது; அவருக்கு மிகப் பெரிய, மெல்லிய மூக்கு இருந்தது, மேலும் அவர் ஒரு ஸ்பானிய ஓவியம் போலத் தோற்றமளித்தார். ஒருவேளை அடிபட்டால், உடனடியாகப் பாதிரியாரைப் பார்க்க முடிந்தால், சண்டையிடுவது ஒரு மிகச் சரியான ஏற்பாடு என்று அவர் நினைப்பதாகத் தோன்றியது. பாதிரியாருடன் வாலண்டினின் சந்திப்பில் அவர் மிகுந்த திருப்தி அடைவதாகத் தோன்றியது, ஆனாலும் அவரது உரையாடல் ஒரு பாசாங்குத்தனமான மனப்பான்மையைக் கொஞ்சமும் சுட்டிக்காட்டவில்லை. திரு. லெடூக்ஸிற்குப் பிறர் தோற்றத்தைப் பற்றிய ஆழ்ந்த புரிதல் இருந்தது என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது; மேலும், அவர் எல்லா விஷயங்களிலும் நாகரிகமாகவும் ரசனையுடனும் நடந்துகொள்ளத் தயாராக இருந்தார். அவர் எப்போதும் ஒரு புன்னகையுடனும் (அது அவரது மீசையை மூக்கிற்குக் கீழே தள்ளிவிடும்) ஒரு விளக்கத்துடனும் காணப்பட்டார்.நன்னடத்தைஎப்படி வாழ்வது என்பதை அறிவது அவனது தனித்திறமையாக இருந்தது; அதில் எப்படி இறப்பது என்பதை அறிவதும் அடங்கும். ஆனால், நியூமன் மிகுந்த மௌனமான எரிச்சலுடன் கவனித்தபடி, இந்த இரண்டாவது விஷயத்தில் தனது அறிவைப் பயன்படுத்துவதை மற்றவர்களிடம் ஒப்படைக்கும் மனநிலையில் அவன் இருப்பதாகத் தோன்றியது. எம். டி க்ரோஸ்ஜோயாக்ஸ் முற்றிலும் வேறுபட்ட குணம் கொண்டவராக இருந்தார், மேலும் தனது நண்பரின் இறையியல் அபிஷேகத்தை, எட்டமுடியாத மேலான மனதின் அடையாளமாகக் கருதுவதாகத் தோன்றியது. வாலண்டினுக்கு இறுதிவரை வாழ்க்கையை இனிமையாக்கவும், 'பவுல்வர்ட் டெஸ் இத்தாலியன்ஸ்' பந்தயத்தை அவன் முடிந்தவரை தவறவிடாமல் இருக்கவும், ஒருவித கலகலப்பான மென்மையுடன் தன்னால் இயன்ற அனைத்தையும் அவர் வெளிப்படையாகச் செய்து கொண்டிருந்தார். ஆனால், ஒரு திறமையற்ற மதுபானத் தயாரிப்பாளரின் மகன் இவ்வளவு நேர்த்தியாக ஒரு குறியை வைத்த மர்மமே அவரது மனதில் பிரதானமாக நிறைந்திருந்தது. அவரால் ஒரு மெழுகுவர்த்தியை அணைக்க முடியும், ஆனாலும் இதைவிடச் சிறப்பாகத் தன்னால் செய்திருக்க முடியாது என்று அவர் ஒப்புக்கொண்டார். தற்போதைய சந்தர்ப்பத்தில், இவ்வளவு சிறப்பாகச் செய்யாமல் இருப்பதை ஒரு கொள்கையாகக் கொண்டிருந்திருப்பேன் என்றும் அவர் அவசரமாகக் கூறினார். இது அந்த வகையான கொலைவெறிச் செயல்களுக்கான சந்தர்ப்பம் அல்ல.அடக் கடவுளே!அவன் ஏதேனும் ஒரு அமைதியான சதைப்பற்றுள்ள இடத்தைத் தேர்ந்தெடுத்து, ஒரு பாதிப்பில்லாத குண்டால் அதை லேசாகத் தட்டியிருப்பான். திரு. ஸ்டானிஸ்லாஸ் காப் வருந்தத்தக்க வகையில் கடுமையாக நடந்துகொண்டார்; ஆனால் உண்மையில், ஒரு மதுபானத் தயாரிப்பாளரின் மகனுக்கு ஒரு சந்திப்பை வழங்கும் அளவிற்கு உலகம் வந்துவிட்ட நிலையில்!... இதுதான் திரு. டி க்ரோஸ்ஜோயாக்ஸின் பொதுமைப்படுத்தலுக்கு மிக நெருக்கமான அணுகுமுறையாக இருந்தது. அவர் திரு. லெடூக்ஸின் தோளுக்கு மேலாக, சத்திரத்திற்கு எதிரே ஒரு சந்தின் முடிவில் நின்றிருந்த ஒரு மெல்லிய மரத்தை ஜன்னல் வழியாகப் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தார்; மேலும், தனது நீட்டிய கையிலிருந்து அதன் தூரத்தை அளவிடுவது போலவும், இந்த விஷயம் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டதால், நாகரிகம் ஒரு சிறிய ஊகத் துப்பாக்கிப் பயிற்சியைத் தடுக்காமல் இருக்க வேண்டும் என்று இரகசியமாக விரும்புவது போலவும் தோன்றியது.

நல்ல நட்பை அனுபவிக்கும் மனநிலையில் நியூமன் இல்லை. அவனால் உண்ணவோ பேசவோ முடியவில்லை; அவனது ஆன்மா துக்கத்தாலும் கோபத்தாலும் புண்பட்டிருந்தது, மேலும் அவனது இரட்டைத் துக்கத்தின் பாரம் தாங்க முடியாததாக இருந்தது. அவன் தன் தட்டையே உற்றுப் பார்த்தபடி, நிமிடங்களை எண்ணிக் கொண்டிருந்தான். ஒரு கணம், வாலண்டின் தன்னைப் பார்த்து, மேடம் டி சின்ட்ரேயையும் தனது இழந்த மகிழ்ச்சியையும் தேடிச் செல்ல தன்னை விடுவிக்க வேண்டும் என்று விரும்பினான்; அடுத்த கணமே, அந்த விருப்பத்தின் பொறுமையற்ற தற்பெருமைக்காக, மனதிற்குள் தன்னை ஒரு கீழ்த்தரமான மிருகம் என்று திட்டிக்கொண்டான். அவனே ஒரு மோசமான சகவாசமாக இருந்தான். அவனது ஆழ்ந்த சிந்தனையும், தான் ஏற்படுத்தும் தாக்கத்தைப் பற்றி சிந்திக்கும் பழக்கம் பொதுவாக இல்லாததும் கூட, இந்த மௌனமான யாங்கியின் மீது பாவம் பெல்லேகார்டுக்கு எப்படி இவ்வளவு பிரியம் வந்தது, ஏன், அவன் தன் மரணப் படுக்கையில் அவனைத் தன்னுடன் வைத்திருக்க வேண்டும் என்று அவனது தோழர்கள் குழம்பிப் போயிருப்பார்கள் என்று எண்ணுவதைத் தடுக்கவில்லை. காலை உணவுக்குப் பிறகு அவன் தனியாகக் கிராமத்திற்குள் உலாவச் சென்றான். அங்கே நீரூற்றையும், வாத்துகளையும், திறந்திருந்த களஞ்சியக் கதவுகளையும், மெதுவாகச் சத்தம் எழுப்பும் காலணிகளின் முனைகளில் பெரிதாகத் தைக்கப்பட்ட காலுறைக் குதிங்கால்களைக் காட்டியபடி நின்றிருந்த பழுப்பு நிற, கூன் விழுந்த வயதான பெண்களையும், அந்தச் சிறிய தெருவின் இரு முனைகளிலும் தெரிந்த பனி மூடிய ஆல்ப்ஸ் மலைகளின் அழகிய காட்சியையும், ஊதா நிற ஜூரா புல்வெளியையும் பார்த்தான். அந்த நாள் பிரகாசமாக இருந்தது; இளவேனிற்காலத்தின் ஆரம்பம் காற்றிலும் சூரிய ஒளியிலும் நிறைந்திருந்தது, குளிர்காலத்தின் ஈரப்பதம் குடிசையின் கூரை விளிம்புகளிலிருந்து வழிந்து கொண்டிருந்தது. அது, கீச்சிடும் கோழிகளுக்கும் தத்தித் தத்தி நடக்கும் வாத்துக் குஞ்சுகளுக்கும் கூட, இயற்கை முழுவதற்கும் பிறப்பும் பிரகாசமுமாக இருந்தது; ஆனால், அது ஏழை, முட்டாளான, தாராள மனப்பான்மை கொண்ட, வசீகரமான பெல்லேகார்டுக்கு மரணமும் அடக்கமுமாக அமையவிருந்தது. நியூமன் கிராம தேவாலயம் வரை நடந்து சென்று, அதன் அருகிலுள்ள சிறிய கல்லறைத் தோட்டத்திற்குள் நுழைந்தான். அங்கே அமர்ந்து, சுற்றிலும் நடப்பட்டிருந்த கோணலான நினைவுக் கல்வெட்டுகளைப் பார்த்தான். அவை அனைத்தும் அசிங்கமாகவும் அருவருப்பாகவும் இருந்தன, நியூமனால் மரணத்தின் கடினத்தன்மையையும் குளிர்ச்சியையும் தவிர வேறு எதையும் உணர முடியவில்லை. அவன் எழுந்து சத்திரத்திற்குத் திரும்பி வந்தான். அங்கே, அவன் சிறிய தோட்டத்திற்குக் கொண்டுவரச் செய்திருந்த ஒரு சிறிய பச்சை மேசையில், எம். லெடூக்ஸ் காபியும் சிகரெட்டும் அருந்திக்கொண்டிருப்பதைக் கண்டான். மருத்துவர் இன்னும் வாலண்டினுடன் அமர்ந்திருப்பதை அறிந்த நியூமன், அவருக்குப் பதிலாகத் தான் அமரலாமா என்று எம். லெடூக்ஸிடம் கேட்டான்; தன் ஏழை நண்பனுக்குப் பயனுள்ளதாக இருக்க வேண்டும் என்ற பெரும் ஆசை அவனுக்கு இருந்தது. இது எளிதாக ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது; மருத்துவர் படுக்கைக்குச் செல்வதில் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தார். அவர் ஒரு இளமையான மற்றும் சற்றே துள்ளலான மருத்துவராக இருந்தார், ஆனால் அவர் ஒரு புத்திசாலித்தனமான முகத்தையும், தன் கோட் பொத்தானில் 'லீஜியன் ஆஃப் ஹானர்' விருதின் ரிப்பனையும் கொண்டிருந்தார்; நியூமன், அவர் உறங்கச் செல்வதற்கு முன் கொடுத்த அறிவுரைகளைக் கவனமாகக் கேட்டான், மேலும் அறுவை சிகிச்சை நிபுணர் விழிப்புணர்வுக்கு உதவும் என்று பரிந்துரைத்த ஒரு சிறிய புத்தகத்தை இயந்திரத்தனமாக அவர் கையிலிருந்து எடுத்தான், அது "லெஸ் லியாசன்ஸ் டேன்ஜெரஸ்" என்ற நூலின் பழைய பிரதியாக இருந்தது.

வாலன்டின் இன்னும் கண்களை மூடியபடியே படுத்திருந்தான், அவனது நிலையில் எந்த மாற்றமும் தென்படவில்லை. நியூமன் அவனருகில் அமர்ந்து, நீண்ட நேரம் அவனை உற்று நோக்கினான். பிறகு, தன் நிலையைப் பற்றிய எண்ணங்களுடன் அவனது கண்கள் அலைந்து, ஜன்னலின் மெல்லிய வெள்ளைப் பருத்தித் திரையை விலக்கியதால் வெளிப்பட்ட ஆல்ப்ஸ் மலைத்தொடரின் மீது நிலைத்தன; அதன் வழியே சூரிய ஒளி ஊடுருவி, சிவப்பு ஓடுகள் பதிக்கப்பட்ட தரையில் சதுரங்களாகப் படிந்தது. அவன் தன் சிந்தனைகளை நம்பிக்கையுடன் பின்னிப் பிணைக்க முயன்றான், ஆனால் அவனால் பாதியளவு மட்டுமே வெற்றி பெற முடிந்தது. தனக்கு நேர்ந்தது, அதன் வன்முறையிலும் துணிச்சலிலும், ஒரு உண்மையான பேரழிவின் சக்தியைக் கொண்டிருப்பதாகத் தோன்றியது—விதியின் வலிமையும் திமிரும் போல. அது இயற்கைக்கு மாறானதாகவும் அரக்கத்தனமானதாகவும் இருந்தது, அதை எதிர்க்க அவனிடம் எந்த ஆயுதமும் இல்லை. இறுதியாக, அந்த அமைதியைக் கலைத்து ஒரு சத்தம் கேட்டது, அவன் வாலன்டினின் குரலைக் கேட்டான்.

இது இதைப் பற்றியதாக இருக்க முடியாதுநான்நீ இப்படி முகத்தை சுளித்துக்கொண்டிருக்கிறாய்!” அவன் திரும்பியபோது, ​​வாலண்டின் அதே நிலையில் படுத்திருப்பதை கண்டான்; ஆனால் அவன் கண்கள் திறந்திருந்தன, மேலும் அவன் புன்னகைக்கக்கூட முயன்றான். மிகவும் மெல்லிய பலத்துடன் அவன் நியூமனின் கையின் அழுத்தத்தை திருப்பிக் கொடுத்தான். “நான் உன்னை கால் மணி நேரமாகப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறேன்,” வாலண்டின் தொடர்ந்தான்; “நீ இடியைப் போல கறுத்துப் போயிருக்கிறாய். என் மீது உனக்கு மிகுந்த வெறுப்பு ஏற்பட்டிருக்கிறது என்று தெரிகிறது. சரி, நிச்சயமாக! எனக்கும் அப்படித்தான்!”

"ஓ, நான் உன்னைக் திட்ட மாட்டேன்," என்றார் நியூமன். "நான் மிகவும் வருத்தமாக இருக்கிறேன். நீ எப்படி இருக்கிறாய்?"

ஓ, நான் இறங்குகிறேன்! அவர்கள் அதை நன்றாகத் தீர்த்துவிட்டார்கள்; அல்லவா?

"அதை நீங்கள்தான் தீர்த்துக்கொள்ள வேண்டும்; முயற்சித்தால் நீங்கள் குணமடைந்துவிடலாம்," என்று நியூமன் உறுதியான உற்சாகத்துடன் கூறினார்.

“என் அன்புத் தோழரே, நான் எப்படி முயற்சி செய்வது? முயற்சி செய்வது ஒரு கடுமையான உடற்பயிற்சி, உங்கள் தொப்பியைப் போலப் பக்கவாட்டில் ஒரு பெரிய ஓட்டையுடன், ஒரு மயிரிழை அசைந்தாலே இரத்தம் வடியத் தொடங்கும் ஒரு மனிதனுக்கு அது போன்ற விஷயங்கள் சரிவராது. நீங்கள் வருவீர்கள் என்று எனக்குத் தெரியும்,” அவன் தொடர்ந்தான்; “நான் கண்விழிக்கும்போது நீங்கள் இங்கே இருப்பீர்கள் என்றும் எனக்குத் தெரியும்; அதனால் எனக்கு ஆச்சரியமில்லை. ஆனால் நேற்றிரவு நான் மிகவும் பொறுமையிழந்துவிட்டேன். நீங்கள் வரும் வரை என்னால் எப்படி அசையாமல் இருக்க முடியும் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. அது அசையாமல் இருப்பது பற்றிய விஷயம், இப்படியே; அவனது விஷயத்தில் ஒரு மம்மியைப் போல அசையாமல். நீங்கள் முயற்சி செய்வதைப் பற்றிப் பேசுகிறீர்கள்; நான் அதை முயற்சி செய்தேன்! சரி, இதோ நான் இன்னும் இருக்கிறேன்—இந்த இருபது மணிநேரம். இது இருபது நாட்கள் போலத் தெரிகிறது.” பெல்லேகார்ட் மெதுவாகவும் பலவீனமாகவும் பேசினான், ஆனால் தெளிவாகப் பேசினான். இருப்பினும், அவன் கடுமையான வலியில் இருப்பது தெரிந்தது, இறுதியில் அவன் கண்களை மூடிக்கொண்டான். நியூமன் அவனை அமைதியாக இருக்கவும், தன்னைக் காப்பாற்றிக்கொள்ளவும் கெஞ்சினான்; மருத்துவர் அவசர உத்தரவுகளைப் பிறப்பித்திருந்தார். “ஓ,” என்றான் வாலண்டின், “நாம் உண்டு குடிப்போம், ஏனெனில் நாளை—நாளை”—என்று சொல்லி மீண்டும் நிறுத்தினான். “இல்லை, ஒருவேளை நாளை அல்ல, ஆனால் இன்று. என்னால் உண்ணவோ குடிக்கவோ முடியாது, ஆனால் என்னால் பேச முடியும். இந்த நிலையில், துறவறத்தால்—துறவறத்தால்—என்ன பயன்? நான் இதுபோன்ற பெரிய வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்தக் கூடாது. நான் எப்போதுமே ஒரு வீண் பேச்சாளன்; ஆண்டவரே, என் காலத்தில் நான் எவ்வளவு பேசியிருக்கிறேன்!”

"இப்போது அமைதியாக இருப்பதற்கு அதுவும் ஒரு காரணம்," என்றார் நியூமன். "நீங்கள் எவ்வளவு நன்றாகப் பேசுவீர்கள் என்பது எங்களுக்குத் தெரியும்."

ஆனால் வாலண்டின், அவன் சொல்வதைக் காதில் வாங்காமல், அதே பலவீனமான, தளர்ந்த குரலில் பேசத் தொடங்கினான். “நீங்கள் என் சகோதரியைப் பார்த்திருக்கிறீர்கள் என்பதால் நான் உங்களைப் பார்க்க விரும்பினேன். அவளுக்குத் தெரியுமா—அவள் வருவாளா?”

நியூமன் சங்கடப்பட்டார். “ஆம், இந்நேரம் அவளுக்குத் தெரிந்திருக்க வேண்டும்.”

“நீ அவளிடம் சொல்லவில்லையா?” என்று வாலண்டின் கேட்டான். பிறகு, அடுத்த கணமே, “அவளிடமிருந்து எனக்கு எந்தச் செய்தியும் கொண்டு வரவில்லையா?” அவனது கண்கள் ஒருவித மென்மையான கூர்மையுடன் நியூமனின் கண்களை உற்று நோக்கின.

"உங்கள் தந்தி கிடைத்த பிறகு நான் அவளைப் பார்க்கவில்லை," என்றார் நியூமன். "நான் அவளுக்குக் கடிதம் எழுதினேன்."

அவள் உனக்கு எந்த பதிலும் அனுப்பவில்லையா?

மேடம் டி சின்ட்ரே பாரிஸை விட்டுச் சென்றுவிட்டார் என்று நியூமன் பதிலளிக்க வேண்டியிருந்தது. “அவர் நேற்று ஃப்ளூரியர்ஸுக்குச் சென்றார்.”

“நேற்று—ஃப்ளூரியேருக்கா? அவள் ஏன் ஃப்ளூரியேருக்குப் போனாள்? இன்று என்ன நாள்? நேற்று என்ன நாள்? ஆ, அப்படியானால் நான் அவளைப் பார்க்க முடியாது,” என்று வாலண்டின் வருத்தத்துடன் கூறினான். “ஃப்ளூரியேர் மிகவும் தொலைவில் இருக்கிறது!” பிறகு அவன் மீண்டும் கண்களை மூடிக்கொண்டான். நியூமன் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தான், தனக்கு உதவியாக பக்தி சார்ந்த கற்பனைகளை வரவழைத்துக்கொண்டான், ஆனால் வாலண்டின் பகுத்தறியவோ அல்லது ஆர்வம் காட்டவோ முடியாத அளவுக்கு பலவீனமாக இருப்பதை அறிந்து அவன் நிம்மதியடைந்தான். இருப்பினும், பெல்லகார்ட் சற்று நேரத்தில் பேச்சைத் தொடர்ந்தாள். “என் அம்மாவும்—என் சகோதரனும்—வருவார்களா? அவர்கள் ஃப்ளூரியேரில் இருக்கிறார்களா?”

“அவர்கள் பாரிஸில் இருந்தார்கள், ஆனால் நானும் அவர்களைப் பார்க்கவில்லை,” என்று நியூமன் பதிலளித்தார். “உங்கள் தந்தி அவர்களுக்கு உரிய நேரத்தில் கிடைத்திருந்தால், அவர்கள் இன்று காலையே புறப்பட்டிருப்பார்கள். இல்லையென்றால், அவர்கள் இரவு நேர விரைவு ரயிலுக்காகக் காத்திருக்க வேண்டியிருக்கும், மேலும் அவர்கள் நான் வந்த அதே நேரத்தில் வந்து சேர்வார்கள்.”

"அவர்கள் எனக்கு நன்றி சொல்ல மாட்டார்கள்—அவர்கள் எனக்கு நன்றி சொல்ல மாட்டார்கள்," என்று வாலண்டின் முணுமுணுத்தான். "அவர்கள் ஒரு கொடூரமான இரவைக் கழிப்பார்கள், மேலும் அர்பைனுக்கு அதிகாலைக் காற்று பிடிக்காது. என் வாழ்நாளில் நண்பகலுக்கு முன்—காலை உணவுக்கு முன்—அவனை நான் பார்த்ததாக நினைவில் இல்லை. அவனை யாரும் பார்த்ததே இல்லை. அப்போது அவன் எப்படி இருப்பான் என்று நமக்குத் தெரியாது. ஒருவேளை அவன் வித்தியாசமாக இருக்கலாம். யாருக்குத் தெரியும்? வருங்கால சந்ததியினர், ஒருவேளை, அறிவார்கள். அதுதான் அவன் வேலை செய்யும் நேரம், அவனுடையஅமைச்சரவைஇளவரசிகளின் வரலாற்றைப் பற்றிப் படித்துக்கொண்டிருந்தேன். ஆனால் நான் அவர்களை வரவழைத்திருக்க வேண்டும்—அப்படித்தானே? பிறகு, நீ அமர்ந்திருக்கும் இடத்தில் என் அம்மா அமர்ந்திருப்பதைப் பார்த்து, அவரிடம் விடைபெற விரும்புகிறேன். ஒருவேளை, எனக்கு அவரைத் தெரியாது, அவர் எனக்காக ஏதேனும் ஒரு ஆச்சரியத்தை வைத்திருக்கலாம். நீயும் இன்னும் அவரை அறிந்ததாக நினைக்காதே; ஒருவேளை அவர் ஆச்சரியப்படுத்தலாம்.நீங்கள்ஆனால், என்னால் கிளேரைப் பார்க்க முடியாவிட்டால், எனக்கு எதைப் பற்றியும் கவலையில்லை. நான் அதைப் பற்றி யோசித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்—என் கனவுகளிலும்கூட. அவள் ஏன் இன்று ஃப்ளூரியேவுக்குப் போனாள்? அவள் என்னிடம் சொல்லவே இல்லை. என்ன நடந்துவிட்டது? ஆ, நான் இங்கே—இந்த வழியில்—இருப்பதை அவள் யூகித்திருக்க வேண்டும். அவள் தன் வாழ்வில் முதல் முறையாக என்னை ஏமாற்றுகிறாள். பாவம் கிளேர்!

"உனக்கும் தெரியும், நானும் உன் சகோதரியும் இன்னும் முழுமையாகக் கணவன் மனைவி ஆகவில்லை," என்றான் நியூமன். "அவள் தன் செயல்கள் எல்லாவற்றுக்கும் இன்னும் என்னிடம் கணக்குக் கேட்பதில்லை." மேலும், ஒருவிதத்தில் அவன் புன்னகைத்தான்.

வாலண்டின் ஒரு கணம் அவனைப் பார்த்தான். “சண்டையிட்டீர்களா?”

“ஒருபோதும், ஒருபோதும், ஒருபோதும்!” என்று நியூமன் கூச்சலிட்டார்.

“நீ அதை எவ்வளவு மகிழ்ச்சியாகச் சொல்கிறாய்!” என்றான் வாலண்டின். “நீ மகிழ்ச்சியாக இருக்கப் போகிறாய்—”மற்றும்!முற்றிலும் சுயநினைவின்றி வெளிப்பட்ட போதிலும், அதன் வீரியம் சற்றும் குறையாத இந்த முரண்நகைக்கு பதிலாக, பாவம் நியூமேனால் உதவியற்ற, ஒளிபுகும் ஒரு வெறித்த பார்வையை வீசுவதைத் தவிர வேறு எதுவும் செய்ய முடியவில்லை. வாலண்டின் தனது சற்று அதீத பிரகாசமான பார்வையால் அவனைத் தொடர்ந்து உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான், சிறிது நேரத்தில் அவன், “ஆனால் ஏதோ ஒன்று” என்றான்.இருக்கிறதுஉனக்கு என்ன பிரச்சனையோ. சற்று முன்பு உன்னைப் பார்த்தேன்; உனக்கு மணமகனின் முகம் இல்லை.

"என் அன்பான நண்பரே," என்றார் நியூமன், "நான் எப்படி காட்ட முடியும்?"நீங்கள்ஒரு மணமகனின் முகமா? நீ அங்கே கிடந்து உனக்கு உதவ முடியாமல் இருப்பதைப் பார்ப்பதில் எனக்கு மகிழ்ச்சி என்று நீ நினைத்தால்”—

ஏன், நீங்கள் மகிழ்ச்சியாக இருக்க வேண்டியவர்; உங்கள் உரிமைகளை இழக்காதீர்கள்! உங்கள் ஞானத்திற்கு நானே சாட்சி. ‘நான் முன்பே சொன்னேன் அல்லவா?’ என்று சொல்ல முடிந்தபோது, ​​ஒரு மனிதன் எப்போதுதான் சோகமாக இருந்திருக்கிறான்? நீங்கள்தான் சொன்னீர்கள், உங்களுக்குத் தெரியுமல்லவா. உங்களால் முடிந்ததைச் செய்தீர்கள். நீங்கள் சில மிக நல்ல விஷயங்களைச் சொன்னீர்கள்; நான் அவற்றைப் பற்றி யோசித்திருக்கிறேன். ஆனால், என் அன்பு நண்பரே, எப்படியிருந்தாலும் நான் சொன்னதுதான் சரி. இதுதான் வழக்கமான வழி.

“நான் செய்ய வேண்டியதைச் செய்யவில்லை,” என்றார் நியூமன். “நான் வேறு ஏதாவது செய்திருக்க வேண்டும்.”

உதாரணமாக?

ஓ, ஏதோ ஒன்று. நான் உன்னை ஒரு சிறுவனைப் போல நடத்தியிருக்க வேண்டும்.

"சரி, நான் இப்போது ஒரு மிகச் சிறிய பையன்," என்றான் வாலண்டின். "நான் ஒரு பச்சிளங்குழந்தையை விடவும் சிறியவன். ஒரு பச்சிளங்குழந்தை உதவியற்றது, ஆனால் அது பொதுவாக நம்பிக்கைக்குரியதாகக் கருதப்படுகிறது. நான் ஒன்றும் நம்பிக்கைக்குரியவன் இல்லை, இல்லையா? சமுதாயம் மதிப்பு குறைந்த ஓர் உறுப்பினரை இழக்க முடியாது."

நியூமன் மிகவும் நெகிழ்ந்து போனான். அவன் எழுந்து தன் நண்பனுக்குப் புறமுதுகு காட்டி நடந்து சென்று, ஜன்னலை நோக்கினான். அங்கே நின்று வெளியே பார்த்தான், ஆனால் அவனால் மங்கலாகவே பார்க்க முடிந்தது. "இல்லை, உன் முதுகைப் பார்க்க எனக்குப் பிடிக்கவில்லை," என்று வாலண்டின் தொடர்ந்தான். "நான் எப்போதுமே முதுகுகளைக் கவனிப்பவன்; உன்னுடையது மிகவும் கோணலாக இருக்கிறது."

நியூமன் அவரது படுக்கையருகே திரும்பிச் சென்று, அமைதியாக இருக்கும்படி அவரிடம் கெஞ்சினார். “அமைதியாக இருந்து குணமடை,” என்றார் அவர். “நீ அதைத்தான் செய்ய வேண்டும். குணமடைந்து எனக்கு உதவு.”

"நீ சிக்கலில் இருக்கிறாய் என்று நான் முன்பே சொன்னேனே! நான் உனக்கு எப்படி உதவ முடியும்?" என்று வாலண்டின் கேட்டான்.

"நீ குணமடைந்ததும் உனக்குத் தெரிவிக்கிறேன். நீ எப்போதுமே ஆர்வமுள்ளவன்; நீ குணமடைவதற்கு ஒரு காரணம் இருக்கிறது!" என்று நியூமன் உறுதியான உற்சாகத்துடன் பதிலளித்தார்.

வாலன்டின் கண்களை மூடிக்கொண்டு, நீண்ட நேரம் பேசாமல் படுத்திருந்தான். அவன் தூங்கிவிட்டதைப் போலவே தோன்றியது. ஆனால் அரை மணி நேர முடிவில் அவன் மீண்டும் பேசத் தொடங்கினான். “வங்கியில் எனக்கு ஏற்பட்ட அந்த நிலையை நினைத்து நான் மிகவும் வருந்துகிறேன். ஒருவேளை நான் இன்னொரு ரோத்ஸ்சைல்டாக மாறியிருக்கலாமோ? ஆனால் நான் ஒரு வங்கியாளனாகப் பிறக்கவில்லை; வங்கியாளர்களை அவ்வளவு எளிதில் கொன்றுவிட முடியாது. நான் கொல்லப்படுவதற்கு மிகவும் எளிதானவனாக இருந்திருக்கிறேன் என்று உங்களுக்குத் தோன்றவில்லையா? இது ஒரு கம்பீரமான மனிதனைப் போல இல்லை. இது உண்மையிலேயே மிகவும் அவமானகரமானது. இது, உங்களை உபசரித்தவரிடம் நீங்கள் போக வேண்டும் என்று சொல்லிவிட்டு, அவர் உங்களைக் கெஞ்சித் தங்க வைப்பார் என்று எதிர்பார்த்து, ஆனால் அவர் அப்படி எதுவும் செய்யாதபோது, ​​‘உண்மையாகவா—இவ்வளவு சீக்கிரமாகவா? நீங்கள் இப்போதுதான் வந்திருக்கிறீர்கள்!’ என்று சொல்வது போன்றது. வாழ்க்கை எனக்கு அப்படிப்பட்ட நாகரிகமான சிறு பேச்சைக் கற்றுக் கொடுப்பதில்லை.”

நியூமன் சிறிது நேரம் எதுவும் பேசாமல் இருந்தார், ஆனால் இறுதியில் பேசத் தொடங்கினார். “இது ஒரு மோசமான வழக்கு—இது ஒரு மோசமான வழக்கு—நான் சந்தித்ததிலேயே இதுதான் மிக மோசமான வழக்கு. நான் விரும்பத்தகாத எதையும் சொல்ல விரும்பவில்லை, ஆனால் என்னால் தவிர்க்க முடியவில்லை. இதற்கு முன்பும் ஆண்கள் இறப்பதை நான் பார்த்திருக்கிறேன்—ஆண்கள் சுடப்படுவதையும் பார்த்திருக்கிறேன். ஆனால் அது எப்போதும் மிகவும் இயல்பானதாகவே தோன்றியது; அவர்கள் உங்களைப் போல அவ்வளவு புத்திசாலிகளாக இருக்கவில்லை. நாசமாப் போச்சு—நாசமாப் போச்சு! இதைவிடச் சிறந்ததாக நீங்கள் ஏதாவது செய்திருக்கலாம். ஒரு மனிதனின் காரியங்கள் இவ்வளவு கேவலமாக முடிவதை என்னால் கற்பனை செய்துகூட பார்க்கமுடியவில்லை!”

வாலன்டின் பலவீனமாகத் தன் கையை முன்னும் பின்னுமாக அசைத்தான். “வற்புறுத்தாதே—வற்புறுத்தாதே! அது அற்பமானது—நிச்சயமாக அற்பமானது. ஏனென்றால் பார், அடிமட்டத்தில்—மிக அடியில், ஒரு ஒயின் புனலின் நுனியைப் போன்ற ஒரு சின்னஞ்சிறு இடத்தில்—நான் உன்னுடன் உடன்படுகிறேன்!”

இதற்குச் சில கணங்கள் கழித்து, மருத்துவர் பாதி திறந்திருந்த கதவின் வழியே தலையை நுழைத்து, வாலண்டின் விழித்திருப்பதை உணர்ந்து, உள்ளே வந்து அவனது நாடித்துடிப்பைச் சோதித்தார். அவர் தலையை அசைத்து, தான் அளவுக்கு அதிகமாகப் பேசிவிட்டதாகவும்—பத்து மடங்கு அதிகமாகப் பேசிவிட்டதாகவும் கூறினார். “முட்டாள்தனம்!” என்றான் வாலண்டின்; “மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்ட ஒருவன் ஒருபோதும் அளவுக்கு அதிகமாகப் பேச முடியாது. செய்தித்தாள்களில் ஒரு மரணதண்டனை பற்றிய செய்தியை நீ படித்ததே இல்லையா? கைதியைப் பேச வைப்பதற்காக, வழக்கறிஞர்கள், செய்தியாளர்கள், பாதிரியார்கள் என ஏராளமானோரை அவர்கள் எப்போதும் அவன் முன் நிறுத்துவதில்லையா? ஆனால் இது திரு. நியூமனின் தவறல்ல; அவர் அங்கே மரணத்தின் மண்டையோட்டைப் போல மௌனமாக அமர்ந்திருக்கிறார்.”

தன் நோயாளியின் காயத்திற்கு மீண்டும் கட்டுப் போட வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டது என்று மருத்துவர் கவனித்தார்; ஏற்கெனவே இந்த நுட்பமான அறுவை சிகிச்சையைக் கண்டிருந்த எம்.எம். டி க்ரோஸ்ஜோயாக்ஸ் மற்றும் லெடூக்ஸ் ஆகியோர், நியூமனுக்குப் பதிலாக உதவியாளர்களாகப் பொறுப்பேற்றனர். நியூமன் அங்கிருந்து விலகிச் சென்று, அர்பைன் டி பெல்லேகார்டிடமிருந்து தங்களுக்கு ஒரு தந்தி வந்திருப்பதை உடன் கண்காணிப்பாளர்களிடமிருந்து அறிந்துகொண்டார். அந்தத் தந்தியின்படி, அவர்களுடைய செய்தி ரூ டி ல'யுனிவர்சிட்டியில் மிகவும் தாமதமாகக் கொடுக்கப்பட்டதால், அவரால் காலை ரயிலைப் பிடிக்க முடியவில்லை என்றும், ஆனால் அவர் மாலையில் தன் தாயுடன் பயணத்தைத் தொடங்குவார் என்றும் கூறப்பட்டிருந்தது. நியூமன் மீண்டும் கிராமத்திற்குள் அலைந்து திரிந்து, இரண்டு அல்லது மூன்று மணி நேரம் அமைதியின்றி அங்கும் இங்கும் நடந்தார். அந்த நாள் மிகவும் நீண்டதாகத் தோன்றியது. அந்தி சாயும் வேளையில் அவர் திரும்பி வந்து, மருத்துவர் மற்றும் எம். லெடூக்ஸுடன் மதிய உணவு உண்டார். வாலண்டினின் காயத்திற்குக் கட்டுப் போட்டது ஒரு மிகவும் சிக்கலான அறுவை சிகிச்சையாக இருந்தது; அதை மீண்டும் செய்வதை எப்படித் தாங்கிக்கொள்ளப் போகிறோம் என்று மருத்துவருக்கு உண்மையில் புரியவில்லை. பின்னர் அவர், எம். டி பெல்லேகார்டுடன் அமர்ந்திருக்கும் திருப்தியை இப்போதைக்குத் தவிர்த்துக்கொள்ளுமாறு திரு. நியூமனிடம் கெஞ்சிக் கேட்டுக்கொள்வதாக அறிவித்தார். வெளிப்படையாக, மற்ற எல்லோரையும் விட, அவனை ஈர்க்கும் புகழ்ச்சியான ஆனால் சங்கடமான சிறப்புரிமை அவனுக்குக் கிடைத்தது. இதைக் கேட்ட எம். லெடூக்ஸ், மௌனமாக ஒரு குவளை ஒயினைக் குடித்தார்; அந்த அமெரிக்கனிடம் டூஸ் பெல்லேகார்டுக்கு அப்படி என்னதான் ஈர்ப்பு ஏற்பட்டது என்று அவர் யோசித்துக்கொண்டிருந்திருக்க வேண்டும்.

இரவு உணவிற்குப் பிறகு, நியூமன் தன் அறைக்குச் சென்றான். அங்கே, கீழே வாலண்டின் இறந்துகொண்டிருக்கிறான் என்று எண்ணியவாறே, தான் ஏற்றியிருந்த மெழுகுவர்த்தியை நீண்ட நேரம் உற்றுப் பார்த்தபடி அமர்ந்திருந்தான். நள்ளிரவில், மெழுகுவர்த்தி மங்கியிருந்தபோது, ​​அவன் கதவில் மெல்லிய தட்டுதல் சத்தம் கேட்டது. மருத்துவர் ஒரு மெழுகுவர்த்தித் தாங்கியுடனும், தோள்களைக் குலுக்கியபடியும் அங்கே நின்றுகொண்டிருந்தார்.

"அவர் இன்னமும் தன்னை மகிழ்வித்துக் கொள்ள வேண்டும்!" என்றார் வாலண்டினின் மருத்துவ ஆலோசகர். "அவர் உங்களைப் பார்க்க வேண்டும் என்று வற்புறுத்துகிறார், நீங்கள் வந்தே ஆக வேண்டும் என்று நான் அஞ்சுகிறேன். இந்த நிலை தொடர்ந்தால், அவரால் இந்த இரவைக் கூடத் தாங்க முடியாது என்றே நினைக்கிறேன்."

நியூமன் வாலண்டினின் அறைக்குத் திரும்பிச் சென்றான். அங்கே அடுப்படியில் இருந்த ஒரு மெழுகுவர்த்தியால் வெளிச்சம் நிறைந்திருந்தது. ஒரு மெழுகுவர்த்தியை ஏற்றுமாறு வாலண்டின் அவனிடம் கெஞ்சினான். "நான் உன் முகத்தைப் பார்க்க வேண்டும்," என்றான் அவன். நியூமன் அந்தக் கோரிக்கையை ஏற்றுக்கொண்டபோது, ​​"நீ என்னை கிளர்ச்சியூட்டுகிறாய் என்று சொல்கிறார்கள்," என்று அவன் தொடர்ந்தான், "நான் கிளர்ச்சியடைகிறேன் என்பதை ஒப்புக்கொள்கிறேன். ஆனால் அது நீ அல்ல—அது என் சொந்த எண்ணங்கள். நான் சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தேன்—சிந்தித்துக் கொண்டிருந்தேன். அங்கே உட்கார், நான் உன்னை மீண்டும் பார்க்கிறேன்." நியூமன் அமர்ந்துகொண்டு, கைகளைக் கட்டிக்கொண்டு, தன் நண்பனை ஆழ்ந்த பார்வையுடன் பார்த்தான். ஒரு சோகமான நகைச்சுவை நாடகத்தில், இயந்திரத்தனமாக ஒரு பாத்திரத்தை அவன் நடித்துக்கொண்டிருப்பது போல் தோன்றியது. வாலண்டின் சிறிது நேரம் அவனைப் பார்த்தான். ஆம், இன்று காலை நான் சொன்னது சரிதான்; வாலன்டின் டி பெல்லேகார்டை விடவும் கனமான ஏதோ ஒன்று உங்கள் மனதில் இருக்கிறது. வாருங்கள், நான் சாகும் தருவாயில் இருக்கிறேன், என்னை ஏமாற்றுவது அநாகரிகம். நான் பாரிஸை விட்டுப் புறப்பட்ட பிறகு ஏதோ நடந்துவிட்டது. என் சகோதரி இந்த ஆண்டின் இந்தப் பருவத்தில் ஃப்ளூரியர்ஸ் விழாவிற்குப் புறப்பட்டது சும்மா நடக்கவில்லை. ஏன்? அது என் மனதை உறுத்துகிறது. நான் அதைப் பற்றி யோசித்துக் கொண்டிருக்கிறேன், நீங்கள் சொல்லாவிட்டால் நான் யூகித்துவிடுவேன்.

“நான் அதை உன்னிடம் சொல்லாமல் இருப்பதே நல்லது,” என்றார் நியூமன். “அதனால் உனக்கு எந்தப் பயனும் இல்லை.”

இதை என்னிடம் சொல்லாமல் விட்டால் எனக்கு ஏதேனும் நன்மை கிடைக்கும் என்று நீ நினைத்தால், நீ முற்றிலும் தவறாக நினைக்கிறாய். உங்கள் திருமண வாழ்வில் சிக்கல் இருக்கிறது.

“ஆம்,” என்றார் நியூமன். “என் திருமண வாழ்வில் சிக்கல் இருக்கிறது.”

“நல்லது!” வாலண்டின் மீண்டும் அமைதியானான். “அவர்கள் அதைத் தடுத்துவிட்டார்கள்.”

"அவர்கள் அதைத் தடுத்துவிட்டார்கள்," என்றான் நியூமன். இப்போது அவன் தன் கருத்தைத் தெரிவித்துவிட்டதால், அதில் அவனுக்கு ஒரு திருப்தி ஏற்பட்டது; அவன் தொடர்ந்து பேசப் பேச அந்தத் திருப்தி மேலும் ஆழமானது. "உன் அம்மாவும் சகோதரனும் நம்பிக்கையை மீறிவிட்டார்கள். அது நடக்கவே முடியாது என்று அவர்கள் முடிவு செய்துவிட்டார்கள். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, நான் அதற்குத் தகுதியானவன் இல்லை என்று அவர்கள் முடிவு செய்துவிட்டார்கள். அவர்கள் தங்கள் வார்த்தையைத் திரும்பப் பெற்றுவிட்டார்கள். நீ வற்புறுத்துவதால், இதோ அதுதான்!"

வாலண்டின் ஒருவித முனகல் சத்தம் எழுப்பி, ஒரு கணம் தன் கைகளை உயர்த்தி, பின்னர் அவற்றைக் கீழே போட்டான்.

"அவர்களைப் பற்றி உங்களுக்குச் சொல்வதற்கு இதைவிடச் சிறந்த விஷயம் எதுவும் இல்லாததற்கு வருந்துகிறேன்," என்று நியூமன் தொடர்ந்தார். "ஆனால் அது என் தவறல்ல. உண்மையில், உங்கள் தந்தி என்னை வந்தடைந்தபோது நான் மிகவும் வருத்தமாக இருந்தேன்; நான் முற்றிலும் நிலைகுலைந்து போயிருந்தேன். இப்போது நான் ஓரளவு தேறிவிட்டேனா என்பதை நீங்களே கற்பனை செய்து பார்க்கலாம்."

தன் காயம் துடிப்பது போல, வாலண்டின் மூச்சுத்திணறலுடன் முனகினான். “உடைந்த நம்பிக்கை, உடைந்த நம்பிக்கை!” என்று அவன் முணுமுணுத்தான். “என் சகோதரி—என் சகோதரியா?”

உங்கள் சகோதரி மிகவும் வருத்தமாக இருக்கிறார்; அவர் என்னைக் காட்டிக்கொடுக்க சம்மதித்துவிட்டார். ஏன் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை. அவர்கள் அவருக்கு என்ன செய்தார்கள் என்றும் எனக்குத் தெரியவில்லை; அது மிகவும் மோசமான ஒன்றாகத்தான் இருக்க வேண்டும். அவருக்கு நியாயம் செய்யும் விதமாக, நீங்கள் அதைத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும். அவர்கள் அவரைத் துன்புறுத்தியிருக்கிறார்கள். நான் அவரைத் தனியாகப் பார்த்ததில்லை, அவர்களுக்கு முன்னால் மட்டுமே பார்த்திருக்கிறேன்! நேற்று காலை எங்களுக்கு ஒரு விசாரணை இருந்தது. அவர்கள் அப்பட்டமான வார்த்தைகளில் தங்கள் கருத்தைத் தெரிவித்தார்கள். என் வேலையைப் பார்க்கச் சொன்னார்கள். இது எனக்கு மிகவும் மோசமான வழக்காகத் தெரிகிறது. நான் கோபமாக இருக்கிறேன், வேதனையாக இருக்கிறேன், உடல்நிலை சரியில்லாமல் இருக்கிறேன்.

வாலன்டின் அங்கே வெறித்துப் பார்த்தபடி படுத்திருந்தான்; அவனது கண்கள் மேலும் பிரகாசமாக ஒளிர்ந்தன, உதடுகள் சத்தமின்றிப் பிரிந்திருந்தன, வெளிறிய முகத்தில் ஒருவித சிவந்த நிறம் படர்ந்திருந்தது. நியூமன் இதற்கு முன் ஒருபோதும் இவ்வளவு வார்த்தைகளை அந்தப் பரிதாபமான தொனியில் உரைத்ததில்லை, ஆனால் இப்போது, ​​அந்தப் பரிதாபத்திற்குரியவனின் இக்கட்டான நிலையில் வாலன்டினிடம் பேசும்போது, ​​துன்பத்தில் மனிதர்கள் வழிபடும் சக்தியின் முன்னிலையில் எங்கோ தனது முறையீட்டைச் செய்வதாக அவனுக்கு ஒரு உணர்வு ஏற்பட்டது; தனது கோபத்தின் பெருக்கை ஒருவித ஆன்மீகப் பாக்கியமாக அவன் உணர்ந்தான்.

“மேலும் கிளேர்,”—என்றாள் பெல்லகார்ட்,—“கிளேரா? அவள் உன்னைக் கைவிட்டுவிட்டாளா?”

"நான் அதை உண்மையில் நம்பவில்லை," என்றார் நியூமன்.

இல்லை. அதை நம்பாதீர்கள், நம்பாதீர்கள். அவள் நேரத்தை மிச்சப்படுத்துகிறாள்; அவளை மன்னியுங்கள்.

"அவள் மீது எனக்குப் பரிதாபமாக இருக்கிறது!" என்றார் நியூமன்.

“பாவம் கிளேர்!” என்று வாலண்டின் முணுமுணுத்தான். “ஆனால் அவர்கள்—ஆனால் அவர்கள்”—என்று சொல்லி அவன் மீண்டும் பேச்சை நிறுத்தினான். “நீ அவர்களைப் பார்த்தாய்; நேருக்கு நேராகவே அவர்கள் உன்னைப் புறக்கணித்துவிட்டார்களா?”

நேருக்கு நேர். அவர்கள் மிகவும் வெளிப்படையாகப் பேசினார்கள்.

அவர்கள் என்ன சொன்னார்கள்?

ஒரு வணிகர் தங்களுக்குச் சகித்துக்கொள்ள முடியாது என்று அவர்கள் சொன்னார்கள்.

வாலண்டின் தன் கையை நீட்டி நியூமனின் கையின் மீது வைத்தார். “அவர்களுடைய வாக்குறுதியைப் பற்றி—உங்களுடன் செய்துகொண்ட அந்த நிச்சயதார்த்தத்தைப் பற்றி?”

அவர்கள் ஒரு வேறுபாட்டைக் காட்டினார்கள். மேடம் டி சின்ட்ரே என்னை ஏற்கும் வரை மட்டுமே அது செல்லுபடியாகும் என்று சொன்னார்கள்.

வாலண்டின் சிறிது நேரம் வெறித்துப் பார்த்தபடி படுத்திருந்தான், அவனது முகம் சிவந்த நிறம் மறைந்தது. “இனிமேல் எதுவும் சொல்ல வேண்டாம்,” என்று இறுதியாக அவன் கூறினான். “நான் வெட்கப்படுகிறேன்.”

"நீங்களா? நீங்கள்தான் கௌரவத்தின் மறு உருவம்," என்று நியூமன் எளிமையாகக் கூறினார்.

வாலன்டின் முனகித் தன் தலையைத் திருப்பிக்கொண்டான். சிறிது நேரம் வேறு எதுவும் பேசப்படவில்லை. பிறகு வாலன்டின் மீண்டும் திரும்பி, நியூமனின் கையை அழுத்துவதற்கான ஒருவித வலுவைப் பெற்றான். “இது மிகவும் மோசமானது—மிகவும் மோசமானது. என் மக்கள்—என் இனம்—அந்த நிலைக்கு வரும்போது, ​​நான் விலகிக்கொள்ள வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டது. நான் என் சகோதரியை நம்புகிறேன்; அவள் விளக்குவாள். அவளை மன்னியுங்கள். அவளால் முடியாவிட்டால்—முடியாவிட்டால், அவளை மன்னியுங்கள். அவள் துன்பப்பட்டிருக்கிறாள். ஆனால் மற்றவர்களுக்கு இது மிகவும் மோசமானது—மிகவும் மோசமானது. இதை நீ மிகவும் கடினமாக எடுத்துக்கொள்கிறாயா? இல்லை, உன்னை அப்படிச் சொல்ல வைப்பதே அவமானம்.” அவன் கண்களை மூடிக்கொண்டான், மீண்டும் ஓர் அமைதி நிலவியது. நியூமன் கிட்டத்தட்ட பிரமித்துப்போனான்; அவன் எதிர்பார்த்ததை விட மிகவும் கம்பீரமான ஓர் உணர்வை அவன் தூண்டியிருந்தான். சற்று நேரத்தில் வாலன்டின் அவன் கையிலிருந்து தன் கையை எடுத்தவாறே அவனை மீண்டும் பார்த்தான். “நான் மன்னிப்புக் கேட்கிறேன்,” என்றான். “உனக்குப் புரிகிறதா? இங்கே என் மரணப் படுக்கையில். என் குடும்பத்திற்காக நான் மன்னிப்புக் கேட்கிறேன். என் தாய்க்காக. என் சகோதரனுக்காக. பெல்லேகார்டின் தொன்மையான குடும்பத்திற்காக.”அப்படியா!"என்று அவன் மென்மையாகக் கூறினான்.

நியூமன் ஒரு பதிலுக்காக அவன் கையைப் பிடித்து, மிகுந்த அன்புடன் அதை அழுத்தினார். வாலண்டின் அமைதியாக இருந்தான், அரை மணி நேரம் கழித்து மருத்துவர் மெதுவாக உள்ளே வந்தார். அவருக்குப் பின்னால், பாதி திறந்திருந்த கதவின் வழியாக, நியூமன் திரு. டி க்ரோஸ்ஜோயாக்ஸ் மற்றும் திரு. லெடூக்ஸ் ஆகியோரின் கேள்வி கேட்கும் இரு முகங்களைக் கண்டார். மருத்துவர் வாலண்டினின் மணிக்கட்டில் கை வைத்து, அவனைப் பார்த்தபடியே அமர்ந்தார். அவன் எந்த சைகையும் காட்டவில்லை, திரு. லெடூக்ஸ் முதலில் வெளியே இருந்த ஒருவருக்கு சைகை காட்டிய பிறகு, அந்த இரு கனவான்களும் உள்ளே வந்தனர். அவர் திரு. லெ க்யூர், நியூமனுக்குத் தெரியாத ஒரு பொருளைத் தன் கையில் கொண்டு வந்து, அதை ஒரு வெள்ளைக் கைக்குட்டையால் மூடியிருந்தார். திரு. லெ க்யூர் குட்டையாகவும், உருண்டையாகவும், சிவந்த முகத்துடனும் இருந்தார்: அவர் முன்னேறி வந்து, நியூமனுக்காகத் தனது சிறிய கருப்புத் தொப்பியைக் கழற்றி, தனது சுமையை மேசையில் வைத்தார்; பின்னர், தனது கைகளைக் குறுக்காகக் கட்டியபடி, சிறந்த கை நாற்காலியில் அமர்ந்தார். மற்ற கனவான்கள், அவர்கள் சரியான நேரத்தில் வந்திருப்பதைப் பற்றிய ஒருமித்த கருத்தை வெளிப்படுத்தும் பார்வைகளைப் பரிமாறிக் கொண்டனர். ஆனால் நீண்ட நேரத்திற்கு வாலண்டின் பேசவோ அசையவோ இல்லை. அதன்பிறகு, எம். லெ க்யூரே தூங்கிவிட்டார் என்று நியூமன் நம்பினார். இறுதியாக, திடீரென்று, வாலண்டின் நியூமனின் பெயரை உச்சரித்தார். அவரது நண்பர் அவரிடம் சென்று, பிரெஞ்சு மொழியில், “நீங்கள் தனியாக இல்லை. நான் உங்களுடன் தனியாகப் பேச விரும்புகிறேன்,” என்றார். நியூமன் மருத்துவரைப் பார்த்தார், மருத்துவர் க்யூரேவைப் பார்த்தார், அவரும் நியூமனைப் பார்த்தார்; பின்னர் மருத்துவரும் க்யூரேவும் சேர்ந்து தோள்களைக் குலுக்கினர். “தனியாக—ஐந்து நிமிடங்களுக்கு,” என்று வாலண்டின் மீண்டும் கூறினார். “தயவுசெய்து எங்களை விட்டுச் செல்லுங்கள்.”

பாதிரியார் மீண்டும் தன் சுமையைத் தூக்கிக்கொண்டு, தன் தோழர்கள் பின்தொடர வெளியே வழி காட்டினார். நியூமன் அவர்களுக்குப் பின்னால் கதவை மூடிவிட்டு வாலண்டினின் படுக்கையருகே திரும்பி வந்தார். பெல்லேகார்ட் இவை அனைத்தையும் கூர்ந்து கவனித்துக் கொண்டிருந்தார்.

நியூமன் அவருக்கு அருகில் அமர்ந்த பிறகு, அவர், “இது மிகவும் மோசம், இது மிகவும் மோசம்,” என்றார். “நான் இதைப்பற்றி நினைக்க நினைக்க, நிலைமை இன்னும் மோசமாகிக்கொண்டே போகிறது.”

"அதைப்பற்றி நினைக்க வேண்டாம்," என்றார் நியூமன்.

ஆனால் வாலண்டின், அவனைக் காதில் வாங்காமல், தொடர்ந்து பேசினான். “அவர்கள் மீண்டும் மனம் மாறினாலும் கூட, அந்த அவமானம்—அந்த இழிநிலை—அங்கேயே இருக்கிறது.”

"ஓ, அவர்கள் வரமாட்டார்கள்!" என்றார் நியூமன்.

சரி, நீங்கள் அவற்றை உருவாக்கலாம்.

அவற்றை உருவாக்கவா?

நான் உன்னிடம் ஒன்று சொல்கிறேன்—ஒரு மாபெரும் இரகசியம்—ஒரு பிரம்மாண்டமான இரகசியம். நீ அதை அவர்களுக்கு எதிராகப் பயன்படுத்தலாம்—அவர்களைப் பயமுறுத்தலாம், நிர்ப்பந்திக்கலாம்.

“ஒரு ரகசியம்!” நியூமன் மீண்டும் கூறினான். மரணப் படுக்கையில் இருக்கும் வாலன்டின், ஒரு “மிகப்பெரிய ரகசியத்தை” தன்னிடம் கூற அனுமதிக்கும் எண்ணம், அந்தத் தருணத்தில் அவனை அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கி, பின்வாங்கச் செய்தது. அது தகவலைப் பெறுவதற்கான ஒரு முறையற்ற வழியாகத் தோன்றியது, மேலும் பூட்டுத் துளை வழியாக ஒட்டுக் கேட்பது போன்ற ஒரு தெளிவற்ற ஒப்புமையையும் கொண்டிருந்தது. பின்னர், திடீரென்று, மேடம் டி பெல்லேகார்டையும் அவளுடைய மகனையும் “கட்டாயப்படுத்தும்” எண்ணம் கவர்ச்சிகரமானதாக மாறியது, மேலும் நியூமன் தன் தலையை வாலன்டினின் உதடுகளுக்கு அருகில் குனிந்தான். இருப்பினும், சிறிது நேரத்திற்கு, இறக்கும் தருவாயில் இருந்த அந்த மனிதன் வேறு எதுவும் பேசவில்லை. அவன் படுத்தபடியே, தன் தீண்டப்பட்ட, விரிந்த, கலக்கமடைந்த கண்களால் தன் நண்பனைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான், மேலும் அவன் உளறலில் பேசிவிட்டான் என்று நியூமன் நம்பத் தொடங்கினான். ஆனால் இறுதியில் அவன் சொன்னான்,—

ஃப்ளூரியர்ஸில் ஏதோ நடந்திருக்கிறது. அது ஒரு சதி. என் தந்தைக்கு ஏதோ நேர்ந்துவிட்டது. எனக்குத் தெரியாது; அதைத் தெரிந்துகொள்ள நான் வெட்கப்பட்டேன்—பயந்தேன். ஆனால் ஏதோ நடந்திருக்கிறது என்று எனக்குத் தெரியும். என் தாய்க்குத் தெரியும்—அர்பைனுக்கும் தெரியும்.

"உங்கள் தந்தைக்கு ஏதேனும் ஆகிவிட்டதா?" என்று நியூமன் அவசரமாகக் கேட்டார்.

வாலண்டின் இன்னும் அதிக அதிர்ச்சியுடன் அவனைப் பார்த்தான். “அவனுக்குக் குணமாகவில்லை.”

எதிலிருந்து குணமடைவது?

ஆனால், முதலில் இந்த வார்த்தைகளைச் சொல்லத் தீர்மானிப்பதற்கும், பின்னர் அவற்றை வெளிக்கொணர்வதற்கும் வாலண்டின் மேற்கொண்ட பெரும் முயற்சி, அவனது கடைசி பலத்தையும் உறிஞ்சிவிட்டது போல் தோன்றியது. அவன் மீண்டும் மௌனத்தில் ஆழ்ந்தான், நியூமன் அவனைப் பார்த்தபடியே அமர்ந்திருந்தான். “உனக்குப் புரிகிறதா?” என்று அவன் சிறிது நேரத்தில் மீண்டும் ஆரம்பித்தான். “ஃப்ளூரியர்ஸில். நீயே தெரிந்துகொள்ளலாம். திருமதி பிரெட்டிற்குத் தெரியும். அவரிடம் கேட்கும்படி நான் உன்னிடம் கெஞ்சியதாகச் சொல். பிறகு அவர்களிடம் அதைச் சொல்லிப் பார். அது உனக்கு உதவக்கூடும். இல்லையென்றால், எல்லாரிடமும் சொல். அது—அது”—இங்கே வாலண்டினின் குரல் மிகவும் மெலிந்த முணுமுணுப்பாகத் தாழ்ந்தது—“அது உனக்காகப் பழி தீர்க்கும்!”

அந்த வார்த்தைகள் ஒரு நீண்ட, மென்மையான முனகலுடன் அடங்கிப் போயின. நியூமன் ஆழ்ந்த பிரமிப்புடன், என்ன சொல்வதென்று தெரியாமல் எழுந்து நின்றார்; அவரது இதயம் படபடத்தது. "நன்றி," என்று இறுதியாகக் கூறினார். "நான் மிகவும் கடமைப்பட்டிருக்கிறேன்." ஆனால் வாலண்டின் அதைக் கேட்காதது போல், மௌனமாக இருந்தார், அந்த மௌனம் தொடர்ந்தது. இறுதியில் நியூமன் சென்று கதவைத் திறந்தார். திரு. லெ க்யூரே தனது புனிதப் பாத்திரத்தைத் தாங்கியபடி மீண்டும் உள்ளே நுழைந்தார்; அவரைத் தொடர்ந்து அந்த மூன்று கனவான்களும் வாலண்டினின் வேலைக்காரரும் வந்தனர். அது கிட்டத்தட்ட ஒரு ஊர்வலம் போல இருந்தது.